Γράφει ο Γ. Μυλωνάς.

Tο προηγούμενο διάστημα από πολλές πλευρές είχε επισημανθεί ότι ο αγώνας εναντίον του τρίτου μνημονίου δεν έπρεπε να αντιμετωπιστεί ως μια συνήθης κινητοποίηση. Ένας αγώνας που δίνεται στα πλαίσια γενικά της πορείας των αγώνων, τους οποίους η εργατική τάξη και ο λαός αποκτούν εμπειρίες, ο αγώνας «αποτελεί παρακαταθήκη» όπως ακούγεται τελευταία, έστω και αν δεν υπάρξουν χειροπιαστά αποτελέσματα. Ο αγώνας αυτός είχε και έχει πολύ ευρύτερη σημασία και για πολλούς λόγους.

Πρώτο. Η επιβολή των βαρβάρων μέτρων που περιλαμβάνει το 3^ο μνημόνιο θα φέρει τον χειμαζόμενο εργαζόμενο λαό από τη βαρβαρότητα των προηγούμενων μνημονίων, τουλάχιστον την πλειοψηφία του, στην ολοκληρωτική εξαθλίωση και αυτό πέρα από τις τεράστιες κοινωνικές επιπτώσεις δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα συμβάλει θετικά στην ανάπτυξη του κινήματος. Με τις σημερινές συνθήκες μάλλον το αντίθετο θα συμβεί.

Δεύτερο. Για το εργατικό και το λαϊκό κίνημα ήταν και είναι μια ευκαιρία να δράσει και να αναστρέψει την πορεία φθοράς και απαξίωσης του, ιδιαίτερα αν έδινε με συνεπή και αποφασιστικό τρόπο τον αγώνα αυτόν. Αν δηλαδή ο αγώνας έπαιρνε μεγάλη ευρύτητα, συσπείρωνε ευρύτερα τμήματα της εργατικής τάξης και των μισθωτών γενικότερα και μαζί συμπαρατασσόταν όλες οι εργαζόμενες λαϊκές τάξεις και στρώματα, αν η αλληλεγγύη αναδεικνύονταν σε βασικό στοιχείο του, αν η εργατική τάξη και το κίνημα της αναδεικνύονταν σε ηγετική δύναμη του.

Τρίτο. Αν το κίνημα αυτό δεν διεκδικούσε τίποτε λιγότερο από την απόσυρση των μέτρων, την ακύρωση όλων των μνημονίων, τη διεκδίκηση μέτρων ουσιαστικής ανακούφισης του χειμαζόμενου λαού.

Τέταρτο. Αυτό φυσικά απαιτούσε ολοκληρωμένο σχέδιο ανάπτυξης και κλιμάκωσης των αγώνων με κατεύθυνση όχι κάποιες οριακές βελτιώσεις, αλλά τη συνολική απόσυρση των μέτρων. Να είναι ξεκάθαρο σε όλους ότι ο αγώνας στοχεύει όχι στο να δοθεί απλά, αλλά να κερδίσει. Αυτό φυσικά έχει πολλές προϋποθέσεις τις οποίες ο Εργατικός Αγώνας έχει κατ' επανάληψη επισημάνει. Εδώ να σημειώσουμε μόνο την ανάγκη ανάπτυξης του ιδεολογικού μετώπου και αμφισβήτησης της απόλυτης ιδεολογικής κυριαρχίας της αστικής.

Η μέχρι σήμερα πορεία των αγώνων είναι λίγο πολύ γνωστή. Η εργατική τάξη μπήκε καθυστερημένα στη δράση, στις 4 Φλεβάρη με μια απεργία καλύτερη από τις προηγούμενες κάτω όμως από τις απαιτήσεις της συγκυρίας και με ογκώδη συλλαλητήρια, πράγματι ελπιδοφόρα, που φανέρωσαν ανεβασμένες αγωνιστικές διαθέσεις από πλατιά τμήματα των εργατοϋπαλλήλων, των αγροτών, των εργαζομένων επιστημόνων και μικροαστικών στρωμάτων της πόλης.

Μέχρι τώρα 4 εβδομάδες μετά την πανελλαδική απεργία καμία απόφαση για κλιμάκωση των απεργιακών κινητοποιήσεων δεν υπάρχει. Διαβάσαμε πρόσφατα ότι το ΠΑΜΕ έκανε πρόταση στην Εκτελεστική Επιτροπή της ΓΣΕΕ για 48ωρη απεργία κατά την κατάθεση και συζήτηση του σχεδίου νόμου στη βουλή. Η κατάθεση του σχεδίου νόμου μπορεί να γίνει σε δεκαπέντε μέρες, μάλλον απίθανο, στο τέλος Μαρτίου, ή στο τέλος Απριλίου μπορεί και αργότερα. Μέχρι τότε το εργατικό κίνημα περιμένει δεν αναπτύσσει δράση, η απογοήτευση και η αίσθηση ότι η υπόθεση της απόκρουσης των μέτρων έχει τελειώσει απλά θα γίνει μια απεργία και ένα συλλαλητήριο, μάλλον επετειακού χαρακτήρα, για να κλείσει η υπόθεση.

Οι αγρότες, κατά βάση οι μικρομεσαίοι, έδωσαν ένα μαζικό και ηρωικό αγώνα. Οργάνωσαν εκατοντάδες μπλόκα σε κάθε γωνιά της χώρας για περισσότερο από σαράντα μέρες. Τον αγώνα τους χαρακτήρισε η μαχητικότητα και η αλληλεγγύη και συμπάθεια της μεγάλης πλειοψηφίας του εργαζόμενου λαού με κάθε τρόπο.

Και επειδή πολλή συζήτηση γίνεται για το αν υπήρχαν μεγαλύτερες δυνατότητες για τους αγωνιζόμενους αγρότες θα επισημάνουμε ότι πράγματι υπήρχαν σημαντικές αντικειμενικές δυσκολίες. Κυρίως ότι η πολυήμερη κινητοποίηση δημιούργησε σημαντική κούραση, ενώ η αδιαλλαξία της κυβέρνησης και ο εμπαιγμός από τα υπόλοιπα αστικά κόμματα που δήλωναν υποστηρικτές των αιτημάτων και του αγώνα τους, αλλά τους καλούσαν να μην οδηγούν τις εξελίξεις στα άκρα, να ανοίξουν του δρόμους γιατί συγκρούονται με την ελευθερία και τα συμφέροντα της υπόλοιπης κοινωνίας και της χώρας, ουσιαστικά υπονόμευαν τις αγωνιστικές διαθέσεις και τη μαχητικότητα τους.

Πέραν όμως αυτών των αντικειμενικών δυσκολιών υπάρχουν και οι σοβαρές αδυναμίες του αγροτικού κινήματος και των πολιτικών φορέων που έχουν ενδιαφέρον για την ανάπτυξη του αγροτικού κινήματος και οι οποίες έπαιξαν τον καθοριστικό ρόλο.

Να επισημάνουμε καταρχήν την έλλειψη συντονισμού της δράση των αγροτών με το κίνημα των εργαζομένων και γενικότερα του λαού και την έλλειψη ενός ολοκληρωμένου σχεδιασμού. Και αυτό σε ένα ζήτημα όπου η δράση εναντίον του κυβερνητικού προσχεδίου νόμου και γενικότερα των μνημονικών μέτρων μπορούσε να αποτελέσει τη βάση μιας ευρύτατης και ισχυρής συσπείρωσης τους. Η αδυναμία αυτή δεν επέτρεψε τη μεγαλύτερη δυνατή πίεση στην κυβέρνηση. Είναι ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα που ακολουθεί τους αγώνες τις τελευταίες δεκαετίες.

Πολύ σημαντικό πρόβλημα αναδείχτηκε η διαίρεση και ο κατακερματισμός των αγροτών. Δεν παραγνωρίζουμε φυσικά την ύπαρξη σημαντικών κοινωνικοταξικών διαιρέσεων, ούτε των πολιτικών διαφορών που επιδρούν πάνω στη συμπεριφορά των αγροτών, αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με τον διαχωρισμό των μπλόκων από τη δημιουργία τους ακόμα, με βάση πολιτικούς προσανατολισμούς και επιδιώξεις των ηγητόρων τους. Κυρίως αναφερόμαστε στην ανυπαρξία κάθε προσπάθειας να εκδηλωθεί ενιαία το κίνημα και οι αγώνες στη βάση των αναγκαίων διεκδικήσεων των αγροτών που ξεπηδούν από αυτή τη συγκυρία. Η επεξεργασία ενός πλαισίου διεκδικήσεων που απαντούσε στην επίθεση της κυβέρνησης και της τρόικας και μπορούσε να εκφράσει τη μεγάλη πλειοψηφία της μικρής και μεσαίας αγροτιάς, ώστε αυτή να εκφραστεί ενιαία. Εδώ υπάρχουν σοβαρές ευθύνες σε πολλές πλευρές.

Τα μπλόκα που συσπειρώνονταν γύρω από αυτό των Τεμπών φαίνεται ότι από το πρώτο διάστημα προσέβλεπαν στην πρόσκληση από πλευράς κυβέρνησης για διάλογο με καλύτερο πιθανό αποτέλεσμα την απόσπαση οριακών βελτιώσεων των διατάξεων του προσχεδίου. Τα μπλόκα που συντάχθηκαν με αυτό της Νίκαιας πρόβαλαν ένα πλαίσιο αιτημάτων με καρδιά την απόσυρση των φορολογικών και ασφαλιστικών διατάξεων του σχεδίου της κυβέρνησης, που όμως δεν περιλάμβανε σοβαρά ζητήματα, όπως ο αγώνας εναντίον της κοινής αγροτικής πολιτικής και γενικά πολιτικής της ΕΕ, ιδιαίτερα σήμερα που ο χαρακτήρας της ΕΕ, ως ένωσης του μονοπωλιακού κεφαλαίου και οι επιπτώσεις του είναι εμφανής στα μάτια των μικρών και μεσαίων αγροτών. Τα μπλόκα αυτά οδήγησαν σε κορύφωση την κινητοποίησή τους με το πανελλαδικό συλλαλητήριο στην Αθήνα, με προφανή στόχο να πιέσουν στην κυβέρνηση να καθίσει στο τραπέζι του διαλόγου, έστω και αν τα περιθώρια απόσπασης ορισμένων κατακτήσεων ήταν ανύπαρκτα. Αυτό είχε ήδη φανεί από τη συνάντηση των άλλων μπλόκων με τον πρωθυπουργό. Ήταν πλέον φανερό ότι από το σημείο εκείνο ετοιμάζονταν η αποκλιμάκωση και η επιστροφή των αγροτών στις εργασίες τους. Οι δηλώσεις των ηγετών των μπλόκων αυτών ήταν ουσιαστικά το σήμα για το κλείσιμο των κινητοποιήσεων. Απλώς μεσολάβησαν ορισμένες μέρες που τα μπλόκα διατηρήθηκαν ακόμη και διαλύθηκαν με συγκέντρωση στο Κιλελέρ.

Από πολλές πλευρές τίθεται το ερώτημα, το οποίο θα το ακούμε συχνά το επόμενο διάστημα: Δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς, δεν πήγαινε άλλο με τα μπλόκα και τις κινητοποιήσεις των αγροτών, έφθασαν στα όριά τους και το πλαίσιο των αντικειμενικών προϋποθέσεων κατέστησε τη συνέχιση των κινητοποιήσεων απαγορευτική; Είχαν εξαντλήσει δηλαδή όσες δυνατότητες υπήρχαν;

Η αστική τάξη δεν είναι παντοδύναμη, ιδιαίτερα σήμερα που αντιμετωπίζει σημαντικές δυσκολίες, παρόλο το θετικό υπέρ της συσχετισμό λόγω της κατάστασης του συνδικαλιστικού κινήματος και γενικότερα του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Ο εργαζόμενος λαός έχει τα δικά του όπλα και δεν είναι αμελητέα. Υπήρχαν και υπάρχουν σημαντικές προϋποθέσεις. Εκείνο που έλειψε και λείπει είναι ότι δεν υπάρχει η αναγκαία βούληση από τις πολιτικές δυνάμεις που δίνουν τον τόνο στο κίνημα και επηρεάζουν σημαντικά τα συνδικάτα και τους αγώνες.

Ο αστικοποιημένος συνδικαλισμός των ηγεσιών της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ και πολλών ομοσπονδιών και εργατικών κέντρων δεν έχει καμιά διάθεση και κανένα συμφέρον από την ανάπτυξη του κινήματος και το ξέσπασμα μεγάλων αγώνων που θα δημιουργήσουν σοβαρά προβλήματα στην κυβέρνηση και την αστική τάξη. Επιδιώκουν μόνο να υπερασπιστούν τις θέσεις τους, να διατηρήσουν τον έλεγχο των συνδικαλιστικών οργανώσεων και να κρατούν καθηλωμένη και υποταγμένη την εργατική τάξη. Τα παραπάνω χαρακτηριστικά καθιστούν εντελώς ασύμβατες τις ηγεσίες αυτές με την ανάπτυξη μεγάλων αγώνων που αμφισβητούν την πολιτική του κεφαλαίου.

Από την άλλη τέτοια διάθεση δεν δείχνει ουσιαστικά ούτε το ΠΑΜΕ και τα «μετωπικά» σχήματα που στηρίζει το ΚΚΕ. Δεν είναι δυνατόν να μην αντιλαμβάνεται ότι η ιδιότυπη συμπόρευση με τις ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ δεν οδηγεί σε αγώνες μαζικούς και ανατρεπτικούς παρά μόνο σε σποραδικές ντουφεκιές, σε αγώνες χαμηλής έντασης και μιας ορισμένης συντήρησης δυνάμεων. Δεν είναι δυνατόν παρά τους όποιους αγώνες που αναπτύσσονται, σε πολλές περιπτώσεις σημαντικούς, να μην προκύπτει κάτι, καμία θετική εξέλιξη στο επίπεδο της συγκέντρωσης δυνάμεων, της συμπαράταξης ευρύτερων δυνάμεων πάνω σε μια ορισμένη βάση που απαντά στις ανάγκες και τις διεκδικήσεις του λαού και μάλιστα η συμπαράταξη αυτή να παίρνει μονιμότερα χαρακτηριστικά. Η βασική αιτία που εμποδίζει το ΚΚΕ και τις «μετωπικές» συσπειρώσεις του είναι οι ίδιες οι θέσεις και η πολιτική του. Από τη στιγμή που το ΚΚΕ προβάλλει ως γραμμή δράσης του στον αγροτικό χώρο τη συμπόρευση των αγροτών με την ΠΑΣΥ και εντελώς χωριστά από τις υπόλοιπες δυνάμεις και με θέσεις που δεν γίνονται αποδεκτές από ευρύτερες αγροτικές μάζες δεν επιδιώκει καμιά συμπαράταξη. Δεν επιδιώκει κοινή δράση και μέτωπο της μικρομεσαίας αγωνίας πάνω στο οποίο θα αναπτυχθούν οι αγώνες και θα στηριχθεί η δημιουργία συνδικαλιστικών οργάνων και συνδικαλιστικού κινήματος γενικότερα. Αποτέλεσμα είναι η εικόνα κατακερματισμού των μικρών και μεσαίων αγροτών και των αγώνων τους.

Όλοι γνώριζαν ότι ωρίμαζαν μεγάλοι αγώνες των αγροτών και γενικότερα των εργαζομένων και το κυριότερο το πλαίσιο των αιτημάτων που απαντούσε στην κυβερνητική επίθεση μπορούσε να είναι η βάση συσπείρωσης της μεγάλης πλειοψηφίας της μικρομεσαίας αγροτιάς. Καμία προσπάθεια δεν έγινε πριν από τους αγώνες να προετοιμαστεί το έδαφος για συζήτηση και διαμόρφωση ενός πλαισίου αιτημάτων που θα μπορούσε να συσπειρώσει ευρύτερα τους αγρότες.

Τέλειωσαν οι κινητοποιήσεις, η συνέχεια θα είναι ανάλογη με άλλες περιπτώσεις που τελείωναν μεγάλοι αγώνες τα τελευταία είκοσι χρόνια και καθένας να επέστρεφε στα δικά του, στις ασχολίες και το παραταξιακό συμφέρον και προσπαθούσε να αντιμετωπίσει όσο είναι δυνατό με άλλους τρόπους τα προβλήματα του. Φαίνεται πως σήμερα συμβαίνει το ίδιο. Τίποτε δεν δείχνει ότι ο αγώνας αυτός και το πλαίσιο πάνω στο οποίο δόθηκε θα αξιοποιηθεί ως βάση για μια μετωπική συσπείρωση που θα εκφραστεί σε όλη την Ελλάδα, μέσα στα συνδικαλιστικά όργανα και στους αγρότες και θα πάρει πραγματική υπόσταση.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Γράφει ο Αμετανόητος.

Το σιχαμερό πρόσωπο του ρατσισμού και της ξενοφοβίας κάνει και πάλι την εμφάνισή του στην Ευρώπη επτά δεκαετίες μετά την πρώτη ήττα του. Η τότε Ευρώπη της «άρειας φυλής» και η σημερινή «Ευρώπη των λαών», η «Ευρώπη της διαφορετικότητας» έχουν αρκετές μικροδιαφορές αλλά πάρα πολλά κοινά που φαίνεται πως αποτελούν βασικά συστατικά του φασισμού και του ρατσισμού που τις έχουν βαθιά διαποτίσει.

Και στη μια και στην άλλη Ευρώπη κυρίαρχο ρόλο παίζει η Γερμανία χωρίς να παραγνωρίζεται η «συμβολή» των υπολοίπων χωρών. Και η μια και η άλλη Ευρώπη συμφωνούν ότι κάθε τι «διαφορετικό» πρέπει να απομακρύνεται από την ήπειρο για να μη «μολύνει» τους κατοίκους της. Δεν έχει σημασία ποιο είναι το διαφορετικό. Τότε ήταν οι Εβραίοι, οι Σλάβοι και οι Τσιγκάνοι. Σήμερα είναι οι Σύριοι, οι Αφγανοί, οι Αφρικανοί, οι νότιοι. Κοινή συνισταμένη είναι πως πρέπει όλοι αυτοί να απομονωθούν.

Αυτό που ενώνει την παλιά Ευρώπη με τη σημερινή είναι το συρματόπλεγμα. Συρματοπλέγματα και τότε, συρματοπλέγματα και τώρα. Μόνο που τότε έχτιζαν στρατόπεδα για να περιορίζουν τους «αντικοινωνικούς». Μετά το όνειδος του Άουσβιτς, του Νταχάου, της Τρεμπλίνκας, του Μαουτχάουζεν και του Μπέργκεν Μπέλσεν, η «Ευρώπη των λαών» έμαθε και δεν ξανακάνει το ίδιο λάθος. Αντί να περιορίζει τους «άλλους» μέσα στο συρματόπλεγμα, περιορίζει τον εαυτό της. Έτσι, παρά τα φληναφήματα περί «ανοιχτών συνόρων» και «ελεύθερης μετακίνησης», τείχη και συρμάτινοι φράκτες υψώνονται για να κρατήσουν τους μετανάστες μακριά από τις χώρες του σκληρού πυρήνα της Ευρώπης.

Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε καθημερινά καθώς η χώρα μας είναι η πύλη εισόδου των φτωχοδιάβολων της Μέσης Ανατολής και της Ασίας προς την Ευρώπη. Τα ευρωφασισταριά κάνουν συμφωνίες με τους Τούρκους εμπόρους σάρκας για είσοδο των μεταναστών σε εδάφη της ΕΕ, δηλαδή στην Ελλάδα, αλλά χρηματοδοτούν ταυτόχρονα τα γειτονικά κράτη της Ελλάδας για να υψώνουν τείχη αποκλεισμού των μεταναστών στις υπόλοιπες χώρες. Έτσι και το «φιλανθρωπικό» καθήκον της ΕΕ εκπληρώνεται στην Ελλάδα και οι μετανάστες ταλαιπωρούνται αποκλεισμένοι μέσα σε μια χώρα της ΕΕ που δεν της έχουν αφήσει την οικονομική δυνατότητα να θρέψει αξιοπρεπώς όποιον αυτόχθονα ή αλλοδαπό έχει την ατυχία να βρίσκεται μέσα στην «επικράτειά» της.

Οι δυο όψεις της νέας Ευρώπης είναι αξιοπρόσεκτες. Από τη μια οι «άρειοι» του βορρά που διώκουν το διαφορετικό κι από την άλλη οι ψαράδες των νησιών και οι κάτοικοι των πόλεων του ευρωπαϊκού νότου που μοιράζονται το λιγοστό «έχει» τους με τους πρόσφυγες. Από αυτή τη συγκινητική προσπάθεια του λαού της Ελλάδας εξαιρούνται δυο φορείς: η εκκλησία που δια στόματος των περισσότερων «λειτουργών» της κηρύσσει τη χρυσαυγήτικου τύπου ξενοφοβία και τη μισαλλοδοξία και η ελληνική πολιτεία των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που χορεύει στο ρυθμό που της σφυρίζουν τα αφεντικά της ΕΕ.

Εβδομήντα χρόνια μετά την πρώτη ήττα του φασισμού και πάλι η ευρωπαϊκή ολιγαρχία στήνει στρατόπεδα συγκέντρωσης για να μην έρχεται σε επαφή με τους μη αποδεκτούς σ’ αυτήν: τους πρόσφυγες και τον ευρωπαϊκό νότο. Για μας τους «απέξω» αυτή είναι μια χρυσή ευκαιρία. Δίπλα στα δικά τους συρματοπλέγματα στα βόρεια σύνορά μας ας υψώσουμε κι εμείς μια δεύτερη σειρά μη τυχόν κι αλλάξουν γνώμη και ρίξουν κάποτε τα τείχη θέλοντας να μας ξαναπλησιάσουν. Κι ας τους κρατήσουμε για πάντα έξω. Ή σωστότερα ας μείνουμε εμείς για πάντα έξω. Έξω από την Ευρωζώνη, την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ και κάθε ιμπεριαλιστικό μηχανισμό υποδούλωσης και εξανδραποδισμού των λαών!

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

"…πραγματικά πλούσιο είναι ένα έθνος που δουλεύει έξι αντί για δώδεκα ώρες"-Καρλ Μαρξ.

Πήρα αφορ­μή να γράψω αυτό το άρθρο από την πα­ρα­κά­τω εί­δη­ση. Σύμ­φω­να με έκ­θε­ση που πα­ρου­σιά­στη­κε στο πα­γκό­σμιο οι­κο­νο­μι­κό φό­ρουμ στο Ντα­βός, με θέμα: «Το μέλ­λον των θέ­σε­ων ερ­γα­σί­ας» κατά την «τέ­ταρ­τη βιο­μη­χα­νι­κή επα­νά­στα­ση» (που κα­λύ­πτει τη ρο­μπο­τι­κή, την να­νο­τε­χνο­λο­γία, την τρισ­διά­στα­τη εκτύ­πω­ση και τη βιο­τε­χνο­λο­γία), μέχρι το 2020 υπο­λο­γί­ζε­ται ότι θα χα­θούν πάνω από 5 εκα­τομ­μύ­ρια θέ­σεις ερ­γα­σί­ας, εξ αι­τί­ας των εξε­λί­ξε­ων στους το­μείς γε­νε­τι­κής, τε­χνη­τής νοη­μο­σύ­νης και ρο­μπο­τι­κής καθώς και άλλων τε­χνο­λο­γι­κών εφευ­ρέ­σε­ων.

Ση­μειώ­νε­ται ότι τα ευ­ρή­μα­τα προ­έ­κυ­ψαν από έρευ­να σε 15 οι­κο­νο­μί­ες ανε­πτυγ­μέ­νων χωρών που απα­σχο­λούν 1,9 δις ερ­γα­ζό­με­νους η πε­ρί­που το 65% του πα­γκό­σμιου ερ­γα­τι­κού δυ­να­μι­κού.

Αυτό ση­μαί­νει ότι οι άνερ­γοι στον πλα­νή­τη θα ξε­πε­ρά­σουν τα 210 εκα­τομ­μύ­ρια. Ήδη σή­με­ρα έχου­νε φτά­σει τα 202 εκατ. από 169 εκατ. που ήταν το 2007  πριν την πε­ρί­ο­δο της με­γά­λης κρί­σης.

Ο άν­θρω­πος από την πρώτη στιγ­μή της ύπαρ­ξής του στον πλα­νή­τη Γη, για να μπο­ρεί να επι­βιώ­νει έδινε μάχες με τα στοι­χειά της φύσης και προ­σπα­θού­σε να τα κα­θυ­πο­τά­ξει. Αυτή η εν­στι­κτώ­δη δράση τον έσπρω­χνε στο να κα­τα­σκευά­σει ερ­γα­λεία, μέσα πα­ρα­γω­γής και ενώ η  ανά­πτυ­ξη των μέσων πα­ρα­γω­γής τον βοη­θού­σε να ελευ­θε­ρώ­νε­ται από τα στοι­χεία της φύσης, να αντι­με­τω­πί­ζει τα φαι­νό­με­να και να γίνει ο κυ­ρί­αρ­χος του πλα­νή­τη Γη και να φι­λο­δο­ξεί να πα­τή­σει και σε άλ­λους πλα­νή­τες, η συ­ντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία της αν­θρώ­πι­νης κοι­νω­νί­ας   πα­ρέ­με­νε και εξα­κο­λου­θεί  πα­ρα­μέ­νει κάτω από τη σκλα­βιά της ατο­μι­κής ιδιο­κτη­σί­ας των μέσων πα­ρα­γω­γής από τους λί­γους επι­κυ­ρί­αρ­χους. Δού­λος, πλη­βεί­ος, δου­λο­πά­ροι­κος και ερ­γά­της. Σαν απο­τέ­λε­σμα η πλειο­ψη­φία της αν­θρώ­πι­νης κοι­νω­νί­ας ζούσε και εξα­κο­λου­θεί να ζει με στε­ρή­σεις, την πείνα, την εξα­θλί­ω­ση και την ανερ­γία επει­δή ο πλού­τος συσ­σω­ρεύ­ο­νταν σ’ αυ­τούς που κα­τεί­χαν τα μέσα πα­ρα­γω­γής.

Είναι αλή­θεια ότι: «Η ιστο­ρία όλων των ως τα τώρα κοι­νω­νιών είναι ιστο­ρία των τα­ξι­κών αγώ­νων.

Ελεύ­θε­ρος και δού­λος, πα­τρί­κιος και πλη­βεί­ος, βα­ρό­νος και δου­λο­πά­ροι­κος, μά­στο­ρας και κάλ­φας, με μια λέξη κα­τα­πιε­στής και κα­τα­πιε­ζό­με­νος, βρί­σκο­νται σε ακα­τά­παυ­στη αντί­θε­ση με­τα­ξύ τους, έκα­ναν ένα  αδιά­κο­πο αγώνα, πότε σκε­πα­σμέ­νο, πότε ανοι­χτό, έναν αγώνα που τε­λεί­ω­νε κάθε φορά με τον επα­να­στα­τι­κό με­τα­σχη­μα­τι­σμό ολό­κλη­ρης της κοι­νω­νί­ας ή με την από κοι­νού κα­τα­στρο­φή των τά­ξε­ων που αγω­νί­ζο­νταν». (Κομ­μου­νι­στι­κό Μα­νι­φέ­στο υπο­γράμ­μι­ση δική μου)

Η βάση αυτού του αδιά­κο­που αγώνα ήταν το ασφυ­κτι­κό πλαί­σιο που οι υφι­στά­με­νες πα­ρα­γω­γι­κές σχέ­σεις δη­μιουρ­γού­σαν στην ανά­πτυ­ξη των μέσων πα­ρα­γω­γής, με απο­τέ­λε­σμα να στα­μα­τά η πρό­ο­δος και η ευ­η­με­ρία της κοι­νω­νί­ας.

Στην εποχή μας την εποχή του κα­πι­τα­λι­σμού που έχει ήδη ζωή τριών αιώ­νων η ανά­πτυ­ξη της τε­χνο­λο­γί­ας, των μέσων πα­ρα­γω­γής, δεν έχει προη­γού­με­νο σ’ όλη την μα­κραί­ω­νη ιστο­ρία της αν­θρω­πό­τη­τας. Μι­λά­με για τε­χνο­λο­γι­κές  επα­να­στά­σεις. Γιατί σύμ­φω­να με το Κομ­μου­νι­στι­κό Μα­νι­φέ­στο (που εξα­κο­λου­θεί να είναι επί­και­ρο): «Η αστι­κή τάξη δεν μπο­ρεί να υπάρ­χει χωρίς να επα­να­στα­τι­κο­ποιεί αδιά­κο­πα τα ερ­γα­λεία πα­ρα­γω­γής (….) Η συ­νε­χής ανα­τρο­πή της πα­ρα­γω­γής, ο αδιά­κο­πος κλο­νι­σμός όλων των κοι­νω­νι­κών σχέ­σε­ων, η αιώ­νια αβε­βαιό­τη­τα και κί­νη­ση, δια­κρί­νουν την αστι­κή εποχή από όλες τις προη­γού­με­νες».

Οι τε­χνο­λο­γι­κές επα­να­στά­σεις δη­μιούρ­γη­σαν στην εποχή του κε­φα­λαί­ου  πλού­το εκατό φορές πιο πολύ από όσο μπό­ρε­σε ο άν­θρω­πος να δη­μιουρ­γή­σει κατά την προη­γού­με­νη μα­κραί­ω­νη ύπαρ­ξή του επί της Γης . Αλλά αυτό ο πλού­τος είναι συ­γκε­ντρω­μέ­νος στους 62 αν­θρώ­πους που κα­τέ­χουν τόσο πλού­το όσο 3,5 δις άν­θρω­ποι.

Η ανά­πτυ­ξη της τε­χνο­λο­γί­ας δεν βελ­τί­ω­σε τη ζωή των αν­θρώ­πων. Δεν τους απε­λευ­θέ­ρω­σε από τα δεσμά της ερ­γα­σί­ας, δεν αύ­ξη­σε τον ελεύ­θε­ρο χρόνο, δεν εξά­λει­ψε την φτώ­χεια, δεν εξά­λει­ψε την ανερ­γία, δεν αύ­ξη­σε τους μι­σθούς. Η εκ­με­τάλ­λευ­ση της ανερ­γί­ας έφερε την μαύρη ερ­γα­σία, την με­ρι­κή απα­σχό­λη­ση, τις ελα­στι­κές μορ­φές ερ­γα­σί­ας με τους μι­σθούς πεί­νας. Η ανά­πτυ­ξη της τε­χνο­λο­γί­ας δεν εξά­λει­ψε τους πο­λέ­μους και την με­τα­νά­στευ­ση. Αντί­θε­τα βελ­τί­ω­σε τα όπλα κα­τα­στρο­φής.

Ποια πρέ­πει να είναι η απά­ντη­ση του ερ­γα­τι­κού και λαϊ­κού κι­νή­μα­τος στην διό­γκω­ση της ανερ­γί­ας εξ αι­τί­ας της κρί­σης, εξ αι­τί­ας της ανά­πτυ­ξης της τε­χνο­λο­γί­ας; Κατ’ αρχή ΔΟΥ­ΛΕΙΑ ΛΙ­ΓΟ­ΤΕ­ΡΗ, ΔΟΥ­ΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ. Αυτό ση­μαί­νει ότι για την επι­βί­ω­ση της κοι­νω­νί­ας πρέ­πει να επα­να­φέ­ρου­με δυ­να­τά ξανά στην επι­φά­νεια την μεί­ω­ση των ωρών ερ­γα­σί­ας. Μεί­ω­ση των ωρών στο επί­πε­δο της εξά­λει­ψης της ανερ­γί­ας, χωρίς πε­ρι­κο­πή μι­σθών και ημε­ρο­μι­σθί­ων, πλήρη απα­σχό­λη­ση για όλους, κα­τάρ­γη­ση της με­ρι­κής απα­σχό­λη­σης.

Η κρίση ση­μαί­νει κα­τα­στρο­φή του υπερ­συσ­σω­ρευ­μέ­νου κε­φα­λαί­ου και ανερ­γία, οι επεν­δύ­σεις σε σύγ­χρο­νη τε­χνο­λο­γία φέρ­νουν ανερ­γία, κα­πι­τα­λι­σμός πλέον ση­μαί­νει βαρ­βα­ρό­τη­τα, γιατί  τα μέσα πα­ρα­γω­γής ασφυ­κτιούν μέσα στα πλαί­σια του κα­πι­τα­λι­σμού. Δεν υπάρ­χει για την πλειο­ψη­φία της κοι­νω­νί­ας πρό­ο­δος και βελ­τί­ω­ση της ζωής της. Είναι ανα­γκαίο για την επι­βί­ω­ση της κοι­νω­νί­ας να ελευ­θε­ρώ­σου­με τα μέσα πα­ρα­γω­γής από τα χέρια του κε­φα­λαί­ου να ανή­κουν σ’ όλους και σε κα­νέ­να, να κοι­νω­νι­κο­ποι­η­θούν.  Ο μόνος δρό­μος είναι ο Σο­σια­λι­σμός.  

ΠΗΓΗ! rproject.gr

Είναι εµφανές ότι στην Ευρώπη διαµορφώνεται µια νέα, πολύ σκληρή κατάσταση µε στόχο τα θύµατα πολέµου. Όσοι δεν πνίγονται ή δεν «µπλοκάρονται» από το ΝΑΤΟ και τη Frontex θα µένουν εγκλωβισµένοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. «Μακριά από µας κι ας γίνει πρόβληµα των άλλων» είναι η γραµµή που υιοθετεί η µία κυβέρνηση µετά την άλλη, υψώνοντας φράχτες παντού.