Η κυβέρνηση έπαιξε σε αυτή τη φάση όλα της τα χαρτιά τουλάχιστον στο επικοινωνιακό επίπεδο. Και οι αγρότες; Μια πρώτη «ακτινογραφία» του αγροτικού προβλήματος και της κατάστασης του αγροτικού κόσμου.

Οι αγροτικές κινητοποιήσεις παρουσιάζουν φθίνουσα πορεία τις τελευταίες μέρες με ορισμένα μπλόκα να διαλύονται ενώ άλλα συνεχίζουν τον αγώνα τους παρά τις απειλές για ποινικές κυρώσεις. Ωστόσο, η κυβέρνηση, με ανακοίνωση που μοίρασε στον Τύπο το απόγευμα της Παρασκευής, προχωρά σε μια κίνηση καλής θέλησης προς τους αγρότες με τη διαγραφή των αδικημάτων παρακώλυσης συγκοινωνιών που τους βαρύνουν.

Μια ακόμα μικρή «επιτυχία» της κυβέρνησης Τσίπρα; Ο χρόνος θα δείξει. Αυτός όμως είναι ο ρόλος της εκάστοτε κυβέρνησης; Να διχάζει, να καθησυχάζει, να υπόσχεται ότι θα ξανασυζητήσει το θέμα αργότερα και να αφήνει την καυτή πατάτα για τον επόμενο; Το βέβαιο είναι ότι η κυβέρνηση έπαιξε σε αυτή τη φάση όλα της τα χαρτιά τουλάχιστον στο επικοινωνιακό επίπεδο και απολαμβάνει τους όποιους καρπούς της αναλογούν.

Από την άλλη μεριά, οι αγρότες θεωρούν ότι κατάφεραν να πάρουν αυτά που ήθελαν ή όχι; Η απάντηση είναι περίπλοκη γιατί αφού ορισμένοι αποσύρθηκαν εξυπακούεται ότι ικανοποιήθηκαν τα αιτήματά τους, ενώ για να συνεχίζουν τον αγώνα τους άλλοι προφανώς και δεν έλαβαν αυτά που ζητούσαν. Τι είναι όμως αυτό που διαφοροποιεί τους μεν από τους δε; Δεν είναι όλοι εργάτες της γης με τα ίδια προβλήματα και τις ίδιες ανάγκες; Προφανώς και όχι και γι' αυτό ποτέ δεν κατέβασαν μια κοινή πρόταση απ' όλη την Ελλάδα στη διαπραγμάτευση με τον πρωθυπουργό.

Ας προσπαθήσουμε να σκιαγραφήσουμε (γιατί η ορθή απεικόνιση είναι πολύ πιο πολύπλοκη) την κατάσταση στον αγροτικό τομέα της χώρας μας.

Ο αγρότης

Καταρχάς, ο μέσος όρος ηλικίας του Έλληνα αγρότη είναι τα 57. Αρκετά μεγάλος για να μάθει νέα κόλπα από αυτά που τον γαλούχησαν τόσα χρόνια. Είναι στην πλειονότητά τους, οι τελευταίοι γιοι της οικογένειας του χωριού που δεν κατάφερε λόγω δυσκολιών να σπουδάσει όλα της τα παιδιά και «προίκισε» με τα χωράφια αυτόν ή αυτούς που έμειναν πίσω.

Το ότι δεν κατάφερε ούτε να επιμορφωθεί ποτέ στον γεωργικό τομέα είναι ακόμα μια δυσάρεστη εξέλιξη για τον ίδιο, αλλά και για το Κράτος που στήριξε τη γεωργική του παραγωγή σε αυτόν τον άνθρωπο. Έρμαιο της τύχης λοιπόν, της απόλυτης άγνοιας να καλλιεργεί και των δυσμενών καιρικών συνθηκών που του χαλούσαν συνεχώς τη σοδειά, ήταν φυσικό επακόλουθο να γίνει υποχείριο των πονηρών εμπόρων που κερδοσκοπούσαν στην πλάτη του και διαμόρφωσε μια προσωπικότητα του στυλ «όσα φάμε και όσα πιούμε».

Δεν αγάπησε ποτέ τη Γη που του κληροδότησαν οι πατεράδες και οι παππούδες του, γιατί έκανε αυτή τη δουλειά από ανάγκη και τη διαχειρίστηκε με τον χειρότερο τρόπο καθιστώντας τη πολλές φορές άχρηστη να αποδώσει. Χρησιμοποίησε ασύστολα τα λιπάσματα που του προμήθευαν οι έμποροι νομίζοντας μέσα στην άγνοιά του, πως όσα περισσότερα ρίξει τόσο καλύτερα, σπατάλησε το νερό χωρίς κανένα μέτρο και τότε άρχισαν και άλλα προβλήματα. Η παραγωγή του παρουσίαζε ευαισθησίες σε εχθρούς και ήταν η ώρα για να πάρουν το μερίδιό τους οι εταιρείες που προμηθεύουν φυτοπροστατευτικά προϊόντα, τα γνωστά σε όλους μας φυτοφάρμακα. Ο κόμπος έφτασε σύντομα στο χτένι γιατί ήταν φυσικό επακόλουθο αφού γινόταν χρήση ασύστολα χωρίς έλεγχο και υπό το δόγμα «όσο πιο πολλά τόσο πιο καλά».

Το τελικό χτύπημα ήρθε όταν έγιναν πιο εύκολες οι εισαγωγές από τρίτες χώρες – αμφιβόλου ποιότητας και σαφώς εκτός προδιαγραφών, αλλά ποιος νοιάζεται; Ο "καημένος" ο αγρότης έπρεπε να αντιμετωπίσει πια το παγκόσμιο εμπόριο και να πείσει πως τα δικά του προϊόντα αν και ακριβότερα ήταν καλύτερα. Ήταν άραγε; Έμεινε στην άκρη να κοιτάζει το τραίνο να απομακρύνεται. Το είχε χάσει πια. Δεν χρειάζεται να είσαι μάντης για να προβλέψεις τη μοίρα του...

Το κράτος

Αλλά πού ήταν το κράτος όλα αυτά τα χρόνια; Έλαμπε «δια της αφανείας του». Και για να μην παρεξηγηθώ και ορισμένοι μου πούνε ότι έδινε επιδοτήσεις και πάσχιζε να βοηθήσει την ελληνική παραγωγή, εξηγούμαι ακολούθως. Το Κράτος ποτέ δεν οργάνωσε τις εσωτερικές δομές εμπορίου που ήταν πιο βασική από οποιαδήποτε επιδότηση θα χορηγούσε. Έμεινε να κατηγορεί τους μεσάζοντες όταν η φωνή των αγροτών ακούστηκε πως τα προιόντα ξεκινούν με μικρή τιμή από το χωράφι και φτάνουν με τεράστια αύξηση στο τραπέζι της οικογένειας. Δε μας είπε ποτέ τι πρόγραμμα έχει για να εκμηδενίσει αυτό το φαινόμενο, ποτέ δεν πήρε θέση και για μια ακόμη φορά «έλαμψε...». Έλειπε όμως και οποιαδήποτε παρέμβαση από το εργατικό κίνημα, από την κοινωνία των πολιτών... Ο καθένας ήταν χαμένος στα δικά του.

Το κράτος παρότρυνε τους αγρότες να φτιάξουν συνεταιρισμούς τους οποίους όμως θέλησε να ελέγξει και τελικά (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) οι περισσότεροι μαράζωσαν και έκλεισαν. Εδώ στην επαρχία που ζω αυτό το λέμε: «να σε κάψω Γιάννη, να σε αλείψω λάδι» δηλαδή να σου κάνω κάτι κακό για να σου κάνω κάτι καλό μετά. Ακόμα και όταν έγιναν προσπάθειες να φτιαχτούν δημοπρατήρια γεωργικών προϊόντων στα πρότυπα των χωρών του εξωτερικού η προσπάθεια δεν υποστηρίχθηκε και σήμερα η χώρα μας δεν διαθέτει κανένα. Είχε τόσο σημαντικά πράγματα που έπρεπε να κάνει και το μόνο που κατάφερε είναι να φέρει ένα καινούριο αυτοκίνητο σε ένα νησί χωρίς βενζινάδικο!

Πώς οργάνωσε το σοβαρό θέμα της άρδευσης των καλλιεργειών; Έλαμψε δια της αφανείας του ξανά. Ο κάθε αγρότης έκανε αυθαίρετα μια γεώτρηση αντλώντας νερό για τις ανάγκες της καλλιέργειάς του (φυσικά υπό το δόγμα του όσο πιο πολύ νερό τόσο καλύτερα), και δεν άργησαν να φανούν οι καταστροφικές συνέπειες αυτής της δράσης.

Ποια ήταν οι θέση του στο ευαίσθητο θέμα της κυκλοφορίας των αγροχημικών; Ξανά έλαμψε δια της αφανείας του. Οι εταιρείες παραγωγής μοίρασαν από μόνες τους την πίτα των πελατών τους και το κράτος απλά υπέγραφε την έγκριση κυκλοφορίας του τάδε φυτοφαρμάκου που του προσκόμιζαν. Παντελώς απόν από κάθε έλεγχο και κάθε είδους εκπαίδευση και ενημέρωση των παραγωγών στον ευαίσθητο τομέα της χρήσης των φυτοφαρμάκων στις καλλιέργειες, άφησε το τιμόνι στους τοπικούς έμπορους, γεωπόνους και στους πωλητές των εταιρειών που δήλωναν με έπαρση ότι οι "τάδε"καλλιέργειες και η "τάδε" περιοχή είναι δική τους! Ο κοσμάκης κάθε μέρα καταναλώνει προϊόντα γεμάτα φυτοφάρμακα τα οποία έχουν έγκριση, οπότε όλα καλά!

Μετανάστες

Αγροτική εργασία, άλλο ένα μεγάλο θέμα για γέλια και για κλάματα. Οι αγρότες βλέποντας την παραγωγή τους να μειώνεται έτρεξαν να μειώσουν το βασικό κόστος παραγωγής με διάφορα τεχνάσματα όπως η χρήση εξαθλιωμένων μεταναστών που θα εργάζονταν πρόθυμα στοιβαγμένοι σε ένα άθλιο κατάλυμα στην άκρη του χτήματος χωρίς τις βασικές υποδομές υγιεινής φέροντες και μολυσματικούς ιούς όπως η ηπατίτιδα και εργαζόμενοι σε ωράρια εξαντλητικά με αντάλλαγμα ένα πενιχρό αντίτιμο που πολλές φορές ούτε που το ελάμβαναν. Μόλις η συγκομιδή τελείωνε ο αγρότης καλούσε το τμήμα αλλοδαπών να συλλάβει και να απελάσει τους καταληψίες της γης του και έτσι δεν «προλάβαινε» να τους πληρώσει ποτέ.

Πονηρία σε όλο της το μεγαλείο, αφού ήξερε από την αρχή ότι δεν διέθεταν τα απαραίτητα έγγραφα για νόμιμη εργασία και διαμονή στη χώρα. Μπίζνες με τρικ. Πού ήταν το κράτος και ποιες οι ενέργειές του σε αυτό το θέμα; Να μη γίνω κουραστικός και απαντήσω το ίδιο. Οι τοπικοί αστυνομικοί σταθμοί εθελοτυφλούσαν και ας έβλεπαν καθημερινά τις παρελάσεις των εργατών προς και από το χωράφι. Όλοι το ίδιο έκαναν. Κάποιος αγρότης μού είχε πει γελώντας πως το Κράτος δεν μπορεί  να ελέγξει ούτε το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους, πώς θα καταφέρει να ελέγξει τα ανοιχτά χωράφια;

Επιδοτήσεις

Αυτές οι επιδοτήσεις τελικά τι ήταν; Ήταν όλα τα άλλα εκτός από αυτό που έπρεπε. Ήταν εργαλείο μικροπολιτικής, ήταν η απίστευτη ευκαιρία για κομπίνες από πολιτικούς και λοιπούς, ήταν η ευκαιρία των τραπεζών που τις διαχειρίζονταν να τις παρακρατούν να καθυστερούν τις καταβολές τους για να καλύψουν λογιστικά κενά ή να κερδοσκοπήσουν. Ποια η θέση του Κράτους στο φαινόμενο αυτό; Απαντήστε μόνοι σας, τη μάθατε την απάντηση.

Οι σκανδαλώδεις διατάξεις επιδοτήσεων ορισμένων ομάδων με σκοπό την ψηφοθηρία και την αποκομιδή προσωπικών οφελών έδιναν και έπαιρναν. Όσοι λοιπόν εμπλέκονταν στο κύκλωμα αυτό τις χρησιμοποίησαν για όλους τους λόγους και σκοπούς εκτός από αυτόν για τον οποίο έπρεπε: την οργάνωση της αγροτικής παραγωγής με σκοπό την παραγωγή ποιοτικών προιόντων σε χαμηλότερο κόστος ώστε να είναι πιο ανταγωνιστικά.

Αρκετοί αγρότες που πήραν επιδοτήσεις τις χρησιμοποίησαν σε γλέντια μέχρι πρωίας σε τοπικά νυχτερινά μαγαζιά ενώ άλλοι αγόρασαν πολυτελή αυτοκίνητα, αλλά πού ήταν το Κράτος; Συνένοχο όπως ήταν, αρκέστηκε να κατηγορεί τους «αγρότες με τα Καγιέν» ως αυτούς που έκαναν το μεγάλο κακό, αλλά δεν τόλμησε ποτέ να κάνει μια λίστα με τα ονόματά τους να μας πει πόσοι αριθμητικά είναι από το σύνολο των 380.000 ενεργών αγροτών που διαθέτει η χώρα και πολύ απλά να τους ζητήσει τα χρήματα πίσω. Ήταν τόσο απλό να γίνει, αλλά ακόμα και αυτή η λίστα θα είχε τη μοίρα των άλλων. Ένα ακόμα επικοινωνιακό τέχνασμα...

Ποιος φταίει;

Κάποιος αγρότης με κεφαλαίο Α μου είχε πει πως άμα θες να βρεις τον ένοχο ακολούθησε τη ροή του χρήματος. Αυτός που τα έχει μαζέψει έχει μεγάλο μερίδιο αν όχι και όλη την ευθύνη. Από αυτά που εγώ μπορώ να γνωρίζω, η πλειονότητα των αγροτών είναι καταχρεωμένοι στις τράπεζες... Μπορείτε να καταλάβετε επίσης ότι η πλειονότητά τους θα ψέκαζε με αγροχημικά και θα πουλούσε την επόμενη μέρα προκειμένου να μπορέσει να εισπράξει κάποια χρήματα για να εξοφλήσει μία ακόμα δόση από το υπέρογκο δάνειο που την κυνηγά.

Υπάρχουν πολλοί αγρότες ανά τη χώρα που εργάζονται πολύ σκληρά, που έχουν επενδύσει πολλά χρήματα αλλά έχουν κάνει και ατέλειωτα ξενύχτια δουλεύοντας για να έχουν οι άνθρωποι των πόλεων τροφή. Για να βρίσκουμε στα ράφια τρόφιμα κάποιος δουλεύει να τα φτιάξει και να τα φέρει χωρίς να γνωρίζει αργίες, γιορτές και διακοπές. Υπάρχουν πολλοί παραγωγοί με χαμόγελο και νεύρο να ψάξουν και να παράξουν ένα προϊόν που θα το προσφέρουν με περηφάνια προς πώληση. Γνωρίζω από πρώτο χέρι τον νευραλγικό τομέα των θερμοκηπιακών καλλιεργειών και ξέρω παραγωγούς που σηκώνονται κάθε τρεις και λίγο μέσα στην κρύα νύχτα την ώρα που όλοι εμείς κοιμόμαστε, να δουν άμα σταμάτησε η θέρμανση και πάθουν ζημιά τα φυτά από το κρύο.

Νέα γενιά;

Το σενάριο όπως εξελίσσεται ξεπερνά τη φαντασία του Όργουελ ενώ η σημερινή Κυβέρνηση με κορώνες ανακοινώνει ότι πρέπει να μπει νέο αίμα στην αγροτική παραγωγή της χώρας, αλλά δε μας είπε για ποιο λόγο ένας νέος σήμερα θα θελήσει να γίνει αγρότης και να συνεχίσει τις καλλιέργειες του πατέρα του που θα αποσυρθεί;

Για ποιο λόγο θα διαλέξει να κάνει ένα από τα πιο σκληρά επαγγέλματα με αβέβαιο μέλλον;

Με τι μέσα θα ανταγωνιστεί παραγωγούς άλλων χωρών που υποστηρίζονται να εξάγουν τα προιόντα τους στη χώρα του;

Πώς θα καταφέρει να ξεπεράσει τις πάρα πολλές απώλειες εισοδήματος από φυσικές καταστροφές; Πώς θα συνεργαστεί με ένα κράτος που ως σήμερα δεν μπορεί ούτε να κατανοήσει γιατί εγκαταλείπονται τα χωράφια και δεν γίνεται συγκομιδή των καρπών από τα δέντρα, που δεν γνωρίζει το κόστος παραγωγής των εκάστοτε προιόντων του, που έχει δείξει άσχημα παραδείγματα σε ό,τι ανέλαβε να διαχειριστεί, και από το ασφαλιστικό σύστημα μέχρι τη διακίνηση των προϊόντων δεν έκανε ποτέ και κάτι αξιοσημείωτο.

Θα κλείσω με μια ευχή:

Να μη γνωρίσουμε τη μέρα που η γεωργική παραγωγή στην Ελλάδα (με τη μορφή που παλεύει να υπάρξει σήμερα) θα μηδενιστεί, γιατί τότε θα έχουμε γύρω μας τα πάντα, αλλά τίποτα δεν θα μπορούμε να αγγίξουμε και όλοι θα ξέρουμε το γιατί.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΚΟΥΜΑΣ

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Ο απεργιακός, αγωνιστικός συντονισμός ανάμεσα στην πρωτοφανή πανελλαδική αγροτική έκρηξη και την Πανεργατική απεργία της Πέμπτης 4 Φλεβάρη, είναι εικόνα από το αναπότρεπτο μέλλον του Κινήματος.

Αποτελεί έκφραση της συσσωρευμένης εργατικής οργής και της αγροτικής αγανάκτησης, εκδήλωση του σύγχρονου αγροτικού και εργατικού προβλήματος.

Πρόκειται για εργατική και λαϊκή, κυρίως, απάντηση που στρέφεται ενάντια τόσο στο αντιασφαλιστικό έκτρωμα Κατρούγκαλου όσο και στην πολιτική ενίσχυσης της τάσης δημιουργίας μεγάλων καπιταλιστικών ομίλων στις κατασκευές, στην υγεία και στη γη και μέσω του συνδυασμού αντιασφαλιστικού - υπερφορολόγησης που πλήττει κι άλλο τους ήδη χτυπημένους μικρομεσαίους αγρότες, τους ήδη χτυπημένους μικρούς μηχανικούς, δικηγόρους και μικρομεσαίους επαγγελματίες. Με ψευδαισθήσεις και όρια αλλά και διάθεση υπέρβασής τους. Αυτή η ενεργός τάση συγκέντρωσης του πλούτου και της γης σε ολοένα λιγότερα χέρια κινεί και μεγαλοεπαγγελματίες, για τα δικά τους ταξικά συμφέροντα, να δίνουν το δικό τους παρόν στην πραγματική κίνηση και διαπάλη που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Αυτής της διαπάλης έκφραση είναι και η προσπάθεια της σημερινής κυβέρνησης να ιδιοποιηθεί το κίνημα και να το περιορίσει στα αδιέξοδα, επικίνδυνα και αντιλαϊκά όρια της κανιβαλικής πολιτικής ενός «φιλεύσπλαχνου καπιταλισμού» και εντός - με κάθε θυσία - της αντιδραστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης του κεφαλαίου. Αυτής της αναμέτρησης έκφραση είναι η προσπάθεια της ΝΔ να χρησιμοποιήσει το κίνημα για τους δικούς της σκοπούς ώστε να το στρέψει ενάντια στον εαυτό του, η προσπάθεια της Χρυσής Αυγής να πάνε όλα αυθεντικά εργοδοτικά και μαύρα.

Σε αυτή τη φουσκοθαλασσιά βγαίνει στην επιφάνεια, όπως σε κάθε τρικυμία, όλη η λάσπη του βυθού.

Είναι μια αναμέτρηση σε εξέλιξη.

Εκεί είμαστε.

Στην εμφάνιση στο προσκήνιο των αγωνιστικών εργατικών και αγροτικών τάσεων συνέβαλαν οι προσπάθειες συντονισμού του αγώνα, το θετικό μήνυμα των κοινών ανακοινώσεων των δυνάμεων της μαχόμενης Αριστεράς.

Βοήθησε η προπαγάνδιση της απεργίας στις συνοικίες με την πρωτοβουλία και τη φαντασία των ανθρώπων του αγώνα.

Το εργατικό κίνημα αντιμετωπίζει μια μεταβατική κατάσταση στην οποία μπορεί να στεριώσει η αυτοπεποίθηση και η άνοδος της εργατικής χειραφέτησης, η πτώση των στοιχείων πολιτικής και ιδεολογικής ενίσχυσης της εκμεταλλευτικής πολιτικής του συστήματος και των συντηρητικών μετατοπίσεων.

Βασικό στοιχείο της σημερινής κατάστασης και της δυναμικής της δεν είναι τόσο η αδυναμία της εργατικής χειραφέτησης να μετατρέπεται σε ανεξάρτητο αυτοτελές ανερχόμενο κοινωνικό ρεύμα αλλά είναι κυρίως και πρωτίστως η στροφή, αργή έστω, που αυτή (η τάση εργατικής χειραφέτησης) πραγματοποιεί αναζητώντας μια τέτοια κατεύθυνση.

Πρόκειται για την προοπτική μιας ιστορικής αντιστροφής. Για ένα ιστορικό κοντράστ που θα σημαδεύεται απ’ τα επιτακτικά αιτήματα για «να φάει ψωμί ο εργάτης», την αναγκαιότητα και δυνατότητα της μεγάλης αναμέτρησης για τις ελευθερίες που απαιτεί ο σύγχρονος κοινωνικός πολιτισμός και τους κινδύνους μιας πρωτοφανούς οπισθοχώρησης.

Η εργατική πολιτική «έχει» για όλες τις εποχές γιατί είναι μια διαρκώς αναπαραγόμενη κα αναπτυσσόμενη διαδικασία με σταθμούς. Η δε αντικειμενική κοινωνική τάση χειραφέτησης και σύγκρουσης απέναντι στο κεφάλαιο εκδηλώνεται ανισόμετρα αλλά και αναπότρεπτα σ’ όλες τις σφαίρες της οικονομίας, της πολιτικής και των ιδεών.

Αυτή η γενικότερη μακροπρόθεσμη δυναμική της νέας κατάστασης που ωριμάζει αποτελεί βασική πλευρά και για ένα νηφάλιο υπολογισμό του σημερινού συσχετισμού των δυνάμεων και τον καθορισμό των στόχων που βάζουν μπροστά τους τα εργατικά εγχειρήματα της εποχής μας.

Χωρίς απογείωση στην πολιτική ονειροπόληση αλλά και χωρίς υπόκλιση στην τρέχουσα πολιτική στατιστική, οι εργατικές αριστερές δυνάμεις οφείλουν, απέναντι στη ζωή, να διαχωριστούν απ’ την αναπόφευκτη κοινωνική τάση που βλέπει σαν αιώνια τα όρια της σημερινής πραγματικότητας.

Σε αυτήν ακριβώς τη μεταβατική περίοδο, που το εργατικό κίνημα παρουσιάζεται με τη μορφή της άμπωτης και της πλημμυρίδας και οι τάσεις της εργατικής χειραφέτησης απαγκιστρώνονται από τα συντρίμμια της οπισθοχώρησης και αναζητούν ένα νέο, αυτοτελή, αποφασιστικό ρόλο στο περιεχόμενο και την προοπτική των ταξικών αντιπαραθέσεων, η αναγκαία προσπάθεια για τη νικηφόρα πορεία του εργατικού κινήματος καθορίζεται από τις συνειδητές παρεμβάσεις των ανθρώπων. Αυτών που έχουν συμφέρον να μετασχηματίσουν εκείνες τις πλευρές της σύγχρονης πραγματικότητας οι οποίες απαιτούν την «κατάργηση της» από τη σκοπιά των σύγχρονων εργατικών δικαιωμάτων και αναγκών.

Σε αυτές τις συνθήκες, αυτό που έχει πρώτα απ’ όλα αξία είναι να αποφασίσει κανείς είναι με το ποια πλευρά θα «πάει».

Το «εργατικά και ανατρεπτικά δυνατό» υπάρχει και κρίνεται στο παρόν. Σημαίνει το μέγιστο που μπορεί να πραγματοποιηθεί σε κάθε φάση, σε κάθε εποχή, για την προώθηση της εργατικής χειραφετητικής πολιτικής.

Ο αγώνας αυτός που είναι σε εξέλιξη πρέπει να συνεχιστεί συλλογικά και αποφασιστικά.

Να βρίσκεται από την αρχή ως το τέλος, στα χέρια των ίδιων των εργαζομένων, των συλλογικών τους αποφάσεων, κανενός άλλου.

Να συνεχιστεί, να δυναμώσει και να απλώσει κυρίως και πάνω απ’ όλα ο συντονισμός των αγωνιζόμενων πρωτοβάθμιων σωματείων αλλά και ομοσπονδιών που μπαίνουν στον αγώνα. «Είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαία μια νέα εργατική ενότητα δράσης ταξικών αγωνιστικών σωματείων, συνδικάτων, ομοσπονδιών κλάδων, σωματείων συνταξιούχων, επιτροπών αγώνα στις γειτονιές κλπ. ενάντια στο ασφαλιστικό τερατούργημα, ένα νέο κέντρο αγώνα που θα συνενώσει όλες τις αντιστάσεις και θα διεκδικήσει την πρώτη νίκη για το εργατικό και λαϊκό κίνημα» επισημαίναμε στις 3 Φλεβάρη και τονίζουμε ξανά.

Να συνεχιστεί να βαθύνει και να πάρει συγκεκριμένες πρωτοβουλίες ο συντονισμός της δράσης όλης της μαχόμενης Αριστεράς με κεντρικό στόχο την υπηρέτηση και εξυπηρέτηση του κινήματος. «Όλες μαζί οι δυνάμεις της μαχόμενης Αριστεράς μπορούν να δημιουργήσουν ένα μεγάλο ταξικό εργατικό ανατρεπτικό ρεύμα που θα συμπαρασύρει σε συμμαχία τα πληττόμενα μικρομεσαία στρώματα και θα πλήξει βαθιά τον αντίπαλο. Έτσι και μόνον έτσι θα αλλάξει ο κοινωνικός και πολιτικός συσχετισμός προς τα αριστερά και όχι προς τη δεξιά που ανασυγκροτείται με νέο, πιο επιθετικό κανιβαλικό πρόσωπο» σημειώναμε πριν μέρες.

Αυτό είναι μια άμεση χειροπιαστή πολιτική υποχρέωση ιστορικής σημασίας για τις ευρύτερες πρωτοπόρες δυνάμεις των ίδιων των εργαζομένων και της νεολαίας του καιρού μας.

Το καθήκον αυτό δεν εξαρτάται βέβαια μόνο απ’ τις αντιφάσεις, τις δυσκολίες, τα πισωγυρίσματα ή τις επαναστατικές απαντήσεις αυτών των πρωτοποριών. Και πολύ περισσότερο δεν εξαρτάται απ’ τα ατομικά πολιτικά χρονοδιαγράμματα των ξεχωριστών αγωνιστών.

Αλλά, από την άλλη μεριά, είναι ένα καθήκον που η πορεία του δεν πρόκειται να κριθεί γενικά και αόριστα «απ’ την εργατική τάξη» ή την «ταξική πάλη», απ’ τις «νεώτερες γενιές» ή την «ιστορία».

Γιατί πρώτα απ’ όλα αποτελεί ένα πολιτικό, πρακτικό, «οργανωτικό» δίλημμα των τρεχουσών πολιτικών εξελίξεων και των υπαρκτών αντιφατικών δυνάμεων που ανιχνεύουν, προωθούν, δοκιμάζουν την εργατική πολιτική και «έχουν συμφέρον» απ’ τη δυναμική της νέας κατάστασης.

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Οι ΗΠΑ στέλνουν μηνύματα πυρηνικής ισχύος σε Ρωσία, Κίνα και Β. Κορέα με απανωτές δοκιμές βαλλιστικών πυραύλων.

Αφορμή αυτού του σημειώματος είναι το μπαράζ δημοσιευμάτων που αφορούν δοκιμαστικές εκτοξεύσεις βαλλιστικών πυραύλωνⁱ σε συνδυασμό με το πολεμικό κλίμα στην περιοχή της νοτιανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.

Εντός δυο εβδομάδων, μέσα στον περασμένο Φεβρουάριο, η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ πραγματοποίησε δύο εκτοξεύσεις πυραύλων Minuteman - 3. (Από το 2011 έχουν πραγματοποιηθεί ήδη 15 τέτοιες δοκιμές.) Ανάλογες δοκιμές έχει κάνει το Πακιστάν, το Ιράν, η Κίνα η Ρωσία, η Ινδία.

Ο διηπειρωτικός πύραυλος Minuteman - 3, τον οποίο δοκίμασαν πρόσφατα οι ΗΠΑ, έχει τη δυνατότητα να φέρει πυρηνικά σε τρεις ανεξάρτητα στοχοθετημένες κεφαλές, η καθεμία των οποίων έχει 20πλάσια καταστροφική ισχύ από τις βόμβες που σκότωσαν τουλάχιστον 350.000 ανθρώπους στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι το 1945. Ο ρωσικής κατασκευής πύραυλος RS-24 YARS είναι ένας διηπειρωτικός πύραυλος στερεών καυσίμων με διασπώμενες κεφαλές. Διαθέτει βεληνεκές που φθάνει τις 11.000 χιλιόμετρα, η ισχύ των κεφαλών που «παίρνει» διακυμαίνεται από 150 ως 300 κιλοτόνους. (Η βόμβα της Χιροσίμα είχε μια εκρηκτική απόδοση «μόνον» 15 κιλοτόνων (KT) ή 15.000 τόνων ισοδυνάμου TNT).

Το ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι οι λόγοι αύξησης των δοκιμαστικών βολών. Σύμφωνα με τις δηλώσεις του αμερικανού υφυπουργού Άμυνας Ρόμπερτ Γουέρκ, οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ θα προχωρήσουν στη δεύτερη δοκιμή διηπειρωτικού βαλλιστικού πυραύλου μέσα σε μία εβδομάδα «πιστοποιώντας την αξιοπιστία των αμερικανικών πυρηνικών όπλων εν μέσω των αυξανόμενων εντάσεων με χώρες όπως είναι η Ρωσία και η Βόρεια Κορέα».

Δοκιμές αυτού του είδους, σύμφωνα με τον Γουέρκ, έχουν γίνει τουλάχιστον 15 από τον Ιανουάριο του 2011 και στέλνουν το μήνυμα σε χώρες όπως η Ρωσία, η Κίνα και η Βόρεια Κορέα ότι οι ΗΠΑ διαθέτουν αποτελεσματικό πυρηνικό οπλοστάσιο. «Ακριβώς γι' αυτό το κάνουμε», είπε ο Γουέρκ σε δημοσιογράφους.

Το μπαράζ πολεμικών απειλών από κορυφαίους αξιωματούχους του Πενταγώνου συνοδεύεται από δηλώσεις υπέρ της αύξησης των πολεμικών δαπανών των ΗΠΑ.

Ο επικεφαλής της Διοίκησης Ειρηνικού του Ναυτικού των ΗΠΑ ναύαρχος Χάρι Χάρις, για παράδειγμα, απαίτησε την περασμένη Τετάρτη ενώπιον της κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ενόπλων Δυνάμεων τη σημαντική κλιμάκωση των αμερικανικών ναυτικών επιχειρήσεων ενάντια στην Κίνα στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Κατηγόρησε το Πεκίνο ότι επιδιώκει την «ηγεμονία στην Ανατολική Ασία», μια στρατηγική που η Ουάσιγκτον είναι αποφασισμένη να αποτρέψει με στρατιωτικά μέσα.

Ο Philip Breedlove, Ανώτατος Διοικητής των Συμμαχικών Δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη και επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Διοίκησης των ΗΠΑ, επίσης, περιέγραψε τη Ρωσία ως «ανερχόμενη» και «επιθετική» δύναμη, «μακροχρόνια υπαρξιακή απειλή» για τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Οι παρατηρήσεις του Breedlove συμπληρώθηκαν από εκείνες του υπουργού Άμυνας των ΗΠΑ, Ashton Carter, ο οποίος δήλωσε στην κοινοβουλευτική Επιτροπή Πιστώσεων ότι οι «πολεμικές απειλές» της Μόσχας θέτουν υπό αμφισβήτηση τη δέσμευση της ρωσικής ηγεσίας «στη στρατηγική σταθερότητα» και το αν η ρωσική ηγεσία «σέβεται τη βαθιά προσοχή που οι ηγέτες της πυρηνικής εποχής πρέπει να επιδεικνύουν σε σχέση με τα πυρηνικά όπλα».

Η ίδια η Ουάσινγκτον, όπως δείχνουν τα γεγονότα, δεν μοιράζεται φυσικά καμία τέτοια δέσμευση ή προσοχή.

Το Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών (CSIS) εξέδωσε μια έκθεση, που του ανατέθηκε από τον Αμερικανικό Στρατό, στις αρχές του Φλεβάρη. Υποστήριξε ότι «μια δραματική αλλαγή τόσο στο ευρωπαϊκό όσο και στο διατλαντικό πρότυπο ασφάλειας απαιτεί μια επανεκτίμηση μιας μεγάλης έκτασης μέτρων που απαιτούνται για τις Ηνωμένες Πολιτείες προκειμένου να αποτρέψουν καλύτερα τη Ρωσία από παρόμοιες πράξεις τυχοδιωκτισμού μέσα και γύρω από το έδαφος της Συμμαχίας».

Την Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου 2016, το Ατλαντικό Συμβούλιο, πολιτικός βραχίονας του ΝΑΤΟ, δημοσίευσε έκθεση με τίτλο «Η Συμμαχία σε Κίνδυνο: Ενίσχυση της Ευρωπαϊκής Άμυνας», η οποία υποστήριξε μια μεγάλη στρατιωτική συγκέντρωση δυνάμεων σε όλη την Ευρώπη. Προκαταβάλλοντας τη συζήτηση στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ που έχει προγραμματιστεί να διεξαχθεί στη Βαρσοβία τον Ιούλιο, δηλώνει ότι «Η ενίσχυση της ευρωπαϊκής άμυνας θα παρέχει πόρους για να αποτραπεί η απειλή από την Ανατολή και να υπερισχύσουμε των κινδύνων από το Νότο».

Αυτό το είδος πολεμοχαρούς ρητορικής έχει αποτελέσματα καθώς ο στρατιωτικός προϋπολογισμός των ΗΠΑ αυξάνεται.

Ο προτεινόμενος φετινός προϋπολογισμός του Πενταγώνου περιλαμβάνει 3,4 δισ. δολάρια μόνο για την Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Διαβεβαίωσης, τετραπλασιάζοντας τη χρηματοδότηση του προηγούμενου έτους.

Αξίζει να σημειωθούν ορισμένες επισημάνσεις στην ίδια έκθεση του Ατλαντικού Συμβουλίου.

Το τμήμα της έκθεσης που αφορά τη Γερμανία επικρίνει την «ισχυρή αντιμιλιταριστική τάση» του πληθυσμού και υποστηρίζει ότι «οι πολιτικοί ηγέτες και οι σχολιαστές πρέπει να πείσουν και να εκπαιδεύσουν την κοινή γνώμη για τη σημασία μιας ισχυρότερης αμυντικής στάσης». Στην ενότητα για την Πολωνία, η οποία συντάχθηκε από τον Tomasz Szatkowski, υφυπουργό Εξωτερικών στο πολωνικό Υπουργείο Εθνικής Ασφάλειας, υποστηρίζεται η ανάπτυξη «μη-πυρηνικών μέσων αποτροπής πολέμου» κατά της Ρωσίας στη Βαρσοβία, που θα «αποτελούνται από νέες δυνατότητες, όπως οι πιο ισχυρές και με μεγαλύτερη εμβέλεια κεφαλές στους πυραύλους Κρουζ, νέα είδη οπλισμού (π.χ. τεχνολογία μικροκυμάτων) και ικανότητες προσβολής στον κυβερνοχώρο καθώς και Δυνάμεις Ειδικών Επιχειρήσεων ανατρεπτικού προσανατολισμού».

Η έκθεση εξετάζει τη στρατιωτική κατάσταση της Βρετανίας, την οποία περιγράφει ως «κενή περιεχομένου» (“hollowed out”), καθώς επίσης και αυτήν της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Νορβηγίας, της Ιταλίας και της Πολωνίαςⁱⁱ.

Είναι ίσως μονότονο αλλά αξίζει να υπενθυμίσουμε το τι θα συνέβαινε αν μια μόνο από τις κεφαλές αυτές έπληττε μια πόλη.

«Το αρχικό θερμικό κύμα θα έφτανε, περίπου, σε απόσταση 1.600μ. από το σημείο της έκρηξης. Μέσα σε χιλιοστά του δευτερολέπτου, στο επίκεντρο της έκρηξης, η θερμοκρασία θα άγγιζε τους 100 εκατομμύρια βαθμούς Κελσίου, δηλαδή 4-5 φορές τη θερμοκρασία του κέντρου του Ήλιου. Μια σφαίρα υπερθερμασμένου αέρα, θα κινείτο, προς κάθε κατεύθυνση, με ταχύτητα χιλιάδων χιλιομέτρων την ώρα. Ένα μόλις δευτερόλεπτο μετά την έκρηξη η πύρινη σφαίρα θα είχε διάμετρο μεγαλύτερη των 1.500μ.

Το πύρινο κύμα, αλλά και η θερμότητά του, θα κατάκαιγε τα πάντα σε ακτίνα 160 τετραγωνικών χλμ. προκαλώντας πύρινους κυκλώνες, λόγω της υπερθέρμανσης του αέρα.

Μέσα σε λίγα λεπτά θα είχε προκληθεί μια πυρκαγιά απίστευτων διαστάσεων, ο πύρινος κυκλώνας θα κατέκλυζε με φλόγες τα πάντα στο πέρασμά του. Η πύρινη σφαίρα και το ωστικό κύμα της έκρηξης θα εξαέρωνε ακόμα και κτήρια. Οι ουρανοξύστες θα εξαφανίζονταν. Το τσιμέντο, ή άσφαλτος και τα μέταλλα θα έλιωναν, το χώμα θα «έσκαγε» και τα υλικά θα παρασύρονταν από το ωστικό κύμα, που θα τα παρέσερνε με ταχύτητα 1.000 χλμ. ακόμα και σε απόσταση 5 χλμ. από το σημείο της έκρηξης.

Ακόμα και σε απόσταση 10 χλμ. από το σημείο της έκρηξης, το θερμικό κύμα θα προκαλούσε εγκαύματα τρίτου βαθμού, σε όποιον εκτίθεντο σε αυτό. Το δε ωστικό κύμα θα τον έπληττε με ταχύτητα 160 χλμ. Μέσα σε λίγα λεπτά μια ζώνη 400 σχεδόν τετραγωνικών χιλιομέτρων θα είχε καταστραφεί παντελώς. Ο πύρινος κυκλώνας θα διαρκούσε για τουλάχιστον 6 ώρες με την θερμοκρασία του αέρα να αγγίζει τους 260 βαθμούς Κελσίου.

Όσοι θα βρίσκονται στους δρόμους θα πεθάνουν ακαριαία. Ακόμα και όσοι αναζητήσουν καταφύγιο σε υπόγεια, θα πεθάνουν από ασφυξία, καθώς η φωτιά θα καταναλώσει όλο το οξυγόνο, ή θα ψηθούν ζωντανοί, λόγω της υψηλής θερμοκρασίας. Κάθε μορφή ζωής θα χαθεί σε ακτίνα δεκάδων χιλιομέτρων από το σημείο της έκρηξης, άμεσα και σε ακόμα μεγαλύτερη ακτίνα, από την εκλυόμενη ραδιενέργεια».

Τα παραπάνω αναφέρονται σε έκθεση αμερικανών επιστημόνων στις 6 Μαρτίου του 2015 στο thebulletin.org με την ελπίδα ότι κάποιοι στο «βαθύ» αμερικανικό κράτος θα ακούσουν για τις επιπτώσεις ενός πυρηνικού πολέμου.

Φυσικά το λόγο έχουν οι άλλοι, οι Λαοί «που δεν καταλάβαιναν από τέτοια».

ii Τα στοιχεία είναι από το άρθρο  του Bill Van Auken που δημοσιεύθηκε στο World Socialist Web Site στις 27/2/2016. Μετάφραση Κ. Μαραγκός.

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Ένας χρόνος από τη συμφωνία σταθμό στη μνημονιακή προσαρμογή - υποταγή του ΣΥΡΙΖΑ.

Συμπληρώθηκε ένας χρόνος από τη συμφωνία που υπέγραψε η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ (δια του Γ. Βαρουφάκη) στο Γιούρογκρουπ της 20ης Φλεβάρη 2015. Συμφωνία που αποτελεί σταθμό στη μνημονιακή προσαρμογή - υποταγή του ΣΥΡΙΖΑ, στη γρήγορη και οριστική σοσιαλφιλελεύθερη μετάλλαξή του. Με τη συμφωνία αυτή, ο ΣΥΡΙΖΑ συγκεκριμένα:

- Πρώτο: Αποδέχτηκε την παράταση και ολοκλήρωση των στόχων του 2^ου Μνημονίου και τον ρόλο της Τρόϊκας. Όπως υπογραμμίζει το κείμενο της συμφωνίας: «σκοπός της παράτασης είναι η επιτυχής ολοκλήρωση της αξιολόγησης στη βάση των όρων της υπάρχουσας συμφωνίας» (δηλαδή του 2^ου Μνημονίου). Σε άλλο σημείο αναφέρει: «Καλωσορίζουμε τη δέσμευση των Ελληνικών Αρχών να εργαστούν σε στενή συνεννόηση με τους ευρωπαϊκούς και διεθνείς θεσμούς και εταίρους. Σε αυτό το πλαίσιο υπενθυμίζουμε την ανεξαρτησία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (Ε.Κ.Τ.). Συμφωνήσαμε επίσης ότι το Δ.Ν.Τ. θα συνεχίσει να διαδραματίζει το ρόλο του». Δηλαδή, το Μνημόνιο, η Τρόϊκα, το Δ.Ν.Τ. ήλθαν και θα μείνουν οριστικά!

- Δεύτερο: Δεσμεύτηκε ότι δεν θα καταργήσει ισχύοντα μνημονιακά μέτρα και ότι δεν θα κάνει μονομερείς ενέργειες, δηλαδή ότι δεν θα πάρει φιλολαϊκά μέτρα. Πιο συγκεκριμένα, στο κείμενο: «Οι Ελληνικές Αρχές δεσμεύονται να απέχουν από οποιαδήποτε κατάργηση μέτρων και μονομερείς αλλαγές στις πολιτικές και στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις (Μνημόνια), που θα μπορούσαν να επηρεάσουν αρνητικά τους δημοσιονομικούς στόχους, την οικονομική ανάκαμψη και τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα, όπως αξιολογείται από τους θεσμούς».

- Τρίτο: Δεσμεύτηκε και υπέγραψε για την πληρωμή του ληστρικού και ιμπεριαλιστικού χρέους, ενώ υποσχόταν τη διαγραφή του, ολόκληρου ή του μεγαλύτερου μέρους του. Στο κείμενο αναφέρεται ρητά: «Οι Ελληνικές Αρχές επαναλαμβάνουν την κατηγορηματική δέσμευσή τους να τηρήσουν τις οικονομικές τους υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές τους, πλήρως και εγκαίρως». Επιπλέον, για την πληρωμή στο διηνεκές, δεσμεύτηκε ο Υπουργός Γ. Βαρουφάκης και στην κ^α Λαγκάρντ, στις Η.Π.Α. στις 5/4/2015. Η κυβερνητική αυτή δέσμευση ακύρωσε στην πράξη κάθε δυνατότητα άσκησης φιλολαϊκής πολιτικής, εφαρμογής του περιβόητου «προγράμματος της Θεσσαλονίκης», επιστροφής (αναπλήρωσης) των κλεμμένων από μνημόνια, κυβερνήσεις και συγκυβερνήσεις - ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑΟΣ - ΔΗΜΑΡ εισοδημάτων και δικαιωμάτων.

- Τέταρτο: Αποδέχτηκε τα αιματοβαμμένα πρωτογενή πλεονάσματα του Μνημονίου, που προκύπτουν από την άγρια φορομπηξία (ΕΝΦΙΑ, αυξήσεις στον Φ.Π.Α. κ.ά.) και από τις σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις και έχουν σκοπό την πληρωμή του τοκογλυφικού χρέους. Το κείμενο της συμφωνίας αναφέρει χαρακτηριστικά: «Οι Ελληνικές αρχές έχουν επίσης δεσμευτεί να διασφαλίσουν τα κατάλληλα δημοσιονομικά πρωτογενή πλεονάσματα ή τα χρηματοδοτικά έσοδα που απαιτούνται, για τη διασφάλιση της βιωσιμότητας του χρέους, σύμφωνα με το ανακοινωθέν του Eurogroup, του Νοεμβρίου του 2012».

- Πέμπτο: Αποδέχτηκε την πρωτοφανή εκβιαστική και εξουθενωτική πιστωτική ασφυξία που εφάρμοσαν ΕΕ - ΔΝΤ μέσω Ντράγκι. Στο κείμενο της συμφωνίας της 20/2/15 αναφέρεται συγκεκριμένα: «Μόνο η έγκριση της ολοκλήρωσης της αξιολόγησης της παραταθείσας συμφωνίας από τους θεσμούς, θα επιτρέψει με τη σειρά της οποιαδήποτε εκταμίευση εκκρεμούσης δόσης του τρέχοντος προγράμματος του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) και τη μεταβίβαση των κερδών των Κεντρικών Τραπεζών της Ευρωζώνης από Ελληνικά ομόλογα - SMP για το 2014. Και τα δύο υπόκεινται και πάλι σε έγκριση από το Eurogroup». Ολέθριες συνέπειες αυτής της αποδοχής ήταν τα συνεχή «καψόνια» και το «μαρτύριο της σταγόνας», στη χρηματοδότηση που εφάρμοσαν οι Σόϊμπλε - Ντράγκι. Ήταν η καταφυγή της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ στην εσωτερική παύση πληρωμών, στον εκτεταμένο εσωτερικό αναγκαστικό δανεισμό, στις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου (Π.Ν.Π.) και στην αρπαγή όλων των διαθεσίμων Ο.Τ.Α., Οργανισμών και Ασφαλιστικών Ταμείων, προκειμένου να πληρωθούν, όχι μισθοί και συντάξεις, αλλά οι τοκογλυφικές δόσεις στο Δ.Ν.Τ.

Η συμφωνία του Γιούρογκρουπ της 20/2/2015 ακύρωσε στην πράξη την όποια διαπραγματευτική δυνατότητα είχε προσδώσει στο ΣΥΡΙΖΑ η εκλογική νίκη της 25/1/2015, τον έδεσε οριστικά στο άρμα του Σόϊμπλε, των Μνημονίων και της Τρόϊκας Ε.Ε. - Δ.Ν.Τ. - Ε.Κ.Τ. Δεν ήταν «διαπραγματευτική απειρία και λάθος» του Γ. Βαρουφάκη. Δεν ήταν αποτέλεσμα της χρόνιας αυταπάτης για τον ρόλο της Ε.Ε. Ήταν συνειδητή πολιτική επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ και του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, συγκεκριμένη πολιτική εφαρμογή του αντιλαϊκού δόγματος «πάση θυσία μέσα στο ευρώ και στην Ε.Ε.». Επειδή επρόκειτο για συμφωνία όχι απλώς κακή, όπως είπαν μερικοί, αλλά βαθιά αντιλαϊκή, γι΄ αυτό ακριβώς η συγκυβέρνηση δεν την έφερε για συζήτηση και ψήφιση στη Βουλή, η εσωκομματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ (όλων των εκδοχών) την υποβάθμισε συνειδητά σε «απλό κοινό ανακοινωθέν» και η συντριπτική πλειοψηφία των Μ.Μ.Ε. την απέκρυψε.

Η μετέπειτα μνημονιακή κατρακύλα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν γοργή και εντυπωσιακή: Υποβολή εγχώριας μνημονιακής «πρότασης» σε Ε.Ε. - Δ.Ν.Τ. - Ε.Κ.Τ. Μετατροπή του 61,3% λαϊκού ΟΧΙ στη μνημονιακή πρόταση Γιούνκερ στο δημοψήφισμα της 5^ης Ιούλη, σε κατάπτυστο ΝΑΙ, που υλοποιήθηκε συγκεκριμένα με τη σύνοδο των πολιτικών αρχηγών στο Προεδρικό Μέγαρο στις 6 Ιούλη 2015 και με τη νέα μνημονιακή πρόταση Τσίπρα (47 συν 8 σελίδες), που ψηφίστηκε από 251 βουλευτές στις 10 Ιούλη 2015 στη Βουλή. Ακολούθησε η υπογραφή του 3^ου βάρβαρου Μνημονίου στις 13 Ιούλη στις Βρυξέλλες από τον Πρωθυπουργό, η έγκρισή του στη Βουλή, με τη μορφή των προαπαιτουμένων από 229 βουλευτές στις 15 Ιούλη και από 230 βουλευτές στις 22 Ιούλη. Τέλος, η ψήφιση στην τελική του μορφή, στις 13 Αυγούστου 2015 από 222 βουλευτές του νέου διευρυμένου μνημονιακού μπλοκ ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ - ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - Ποταμιού, γεγονός που αποτελεί ποιοτική αντιδραστική τομή.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ παλεύει για άμεση παύση πληρωμών και διαγραφή ολόκληρου του ληστρικού, τοκογλυφικού, ιμπεριαλιστικού και χιλιοπληρωμένου χρέους. Για την κατάργηση παλιών και νέων μνημονίων, δανειακών συμβάσεων και όλων των εφαρμοστικών νόμων. Για την άμεση αναπλήρωση όλων των μνημονιακών απωλειών, για τη διεκδίκηση - κατάκτηση των σύγχρονων εργατικών και λαϊκών αναγκών και δικαιωμάτων. Για την άμεση έξοδο από ευρώ και Ε.Ε. από αντικαπιταλιστική - διεθνιστική σκοπιά και σοσιαλιστική - κομμουνιστική προοπτική.

Η προώθηση και υλοποίηση ενός τέτοιου συνολικού και συνεκτικού αντικαπιταλιστικού πολιτικού προγράμματος ανατροπής της αντιλαϊκής επίθεσης ΕΕ - ΔΝΤ - ΕΚΤ - κεφαλαίου, προϋποθέτει ένα πανίσχυρο αγωνιστικό μέτωπο αντιπολίτευσης, ρήξης και ανατροπής, ένα ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα από τον υποταγμένο συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ. Χρειάζεται ένα ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό και λαϊκό κίνημα. Απαιτεί την ισότιμη και προωθητική κοινή δράση, μέσα σε αυτό, των μαχόμενων δυνάμεων της Αριστεράς. Απαιτεί κυρίως την άμεση και έμπρακτη συγκέντρωση πολιτικών δυνάμεων και αγωνιστών, για τη συγκρότηση ενός ευρύτερου μετώπου - πόλου της αντικαπιταλιστικής, αντιϊμπεριαλιστικής, αντιΕΕ, επαναστατικής και σύγχρονα κομμουνιστικής Αριστεράς.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ την Κυριακή 21 Φεβρουαρίου 2016.