Με κείμενο που υπογράφουν εκατοντάδες φοιτητές, ερευνητές, εργαζόμενοι και μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας, καταγγέλλεται η πρόθεση της κυβέρνησης να βάλει την αστυνομία μέσα στα πανεπιστήμια.

Το κείμενο που έχει τίτλο: «Δώστε λεφτά για την Παιδεία και την Υγεία-Όχι άλλη καταστολή και πανεπιστημιακή αστυνομία», έχει ήδη συγκεντρώσει μεγάλο αριθμό υπογραφών που πλησιάζουν τις 1000 ενώ η συλλογή συνεχίζεται εδώ.

«Θα μας βρουν μπροστά τους. Η υπουργός που πέρυσι είχε απέναντί της τους φοιτητές, που φέτος αντιμετώπισε την αγωνιστική οργή των μαθητών- η υπουργός που έστησε ηλεκτρονικές εκλογές των εκπαιδευτικών και δεν ξεπέρασε το 5%, ενώ κραυγάζει για μειοψηφίες, δε θα περάσει κανένα μέτρο που υποβαθμίζει τις σπουδές και τις ζωές μας! Τώρα μιλάμε εμείς!», αναφέρει μεταξύ άλλων το κείμενο.

Το πλήρες κείμενο έχει ως εξής:

ΔΩΣΤΕ ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ

ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ

Εδώ και μήνες τα πανεπιστήμια κλειστά, οι διαλέξεις από τις οθόνες βαφτίστηκαν εκπαίδευση και οι απαγορεύσεις κανονικότητα. Και όλα αυτά γιατί όπως και στην υγεία, έτσι και στην παιδεία η κυβέρνηση επιλέγει να μη δώσει λεφτά για επαναφορά, σε όσο το δυνατόν γίνεται δια ζώσης λειτουργία, με όλα τα μέτρα προστασίας. Ακόμα και σε περίοδο εκτός lockdown, οι μαθητές αγωνίστηκαν για 15 μαθητές ανά τάξη και πήρανε πίσω παγουρίνο, μάσκες- τεντόπανα και καταστολή…

Στον προϋπολογισμό για το 2021 οι δαπάνες για την υγεία- εν μέσω πανδημίας-μειώνονται, το ίδιο και για τη παιδεία και τη μέριμνα.. Πήγαν όλα στους Μεγάλους Περιπάτους, στα ΜΜΕ, στους πολεμικούς εξοπλισμούς, στην καταστολή, στις μεγάλες επιχειρήσεις (βλ. AEGEAN). Η ΟΕΝΓΕ βγάζει κραυγές αγωνίας για τη στήριξη των «μαχητών της πρώτης γραμμής», αυτών που η κυβέρνηση τάχα χειροκροτούσε στα μπαλκόνια, για να τους αφήσει άοπλους στη μάχη. Μάλλον θα μπέρδεψε τις ΜΕΘ με τα ΜΑΤ…

Στην ίδια ρότα, μάλλον θα μπέρδεψε και την εκπαίδευση με τη καταστολή. Σε μια πρωτοφανή κίνηση εξήγγειλε τη δημιουργία σώματος πανεπιστημιακής αστυνομίας, πειθαρχικά, κάρτες εισόδου και κάμερες.. Όταν οι φοιτητές ζητούσαν προσωπικό, εννοούσαν διδακτικό και υγειονομικό- όχι αστυνομικούς, όταν ζητούσαν αναβάθμιση των υποδομών εννοούσαν αίθουσες διδασκαλίας και όχι κάμερες ασφαλείας… Για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση, η αστυνόμευση θα ναι μια κανονικότητα στο ελληνικό πανεπιστήμιο- μετά τη κατάργηση του ασύλου. Θέλουν να φτιάξουν ένα πανεπιστήμιο όπου θα κάνουν πάρτι οι εταιρείες και η επιχειρηματική δραστηριότητα αλλά δε θα χωράνε οι ανάγκες και τα δικαιώματα των φοιτητών και των εργαζόμενων σε αυτό. Και θέλουν να κάνουν τα πάντα για να μην μπορεί να αντιδράσει κανείς.

Σε ένα πανεπιστήμιο για λίγους και εκλεκτούς, δεν χωράει κανένας και καμία! ΩΣ ΕΔΩ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΡΟΪΔΙΑ! «Θα δοθούν λεφτά για τις ανάγκες μας, ή θα συνεχίσουν να δίνονται για τα συμφέροντά τους;»

Δεν αποδεχόμαστε το καθεστώς της τηλεκπαίδευσης. Η εκπαιδευτική διαδικασία δεν είναι απλά μετάδοση πληροφοριών μέσα από μια οθόνη, δεν είναι η εμπέδωση και η εξέταση κάποιων δεξιοτήτων. Είναι αλληλεπίδραση, είναι κοινωνικοποίηση, είναι κριτική και αμφισβήτηση. Θέλουμε και απαιτούμε ολόπλευρη μόρφωση και καθολική πρόσβαση στη γνώση και όχι πετσοκομμένα τηλεμαθήματα- τα οποία μάλιστα θα μπορούμε να παρακολουθούμε μόνο όσοι και όσες έχουμε τον κατάλληλο εξοπλισμό και σύνδεση. Τα πανεπιστήμια είναι χώροι πολιτικής δράσης, χώροι αγώνα. Δε δεχόμαστε την ίδια στιγμή που οι σχολές είναι κλειστές, η κυβέρνηση να περνά νομοσχέδια που αφορούν τις ζωές μας πίσω από την πλάτη μας. Να λοιδορεί τη νεολαία που αγωνίζεται για έλλειψη ευθύνης, ενώ ήταν η ίδια που στάθηκε στο πλάι των υγειονομικών για τα δίκαια αιτήματά τους. Να ζητάει μόρφωση, δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο και να παίρνει καταστολή και αστυνομία!

Θα μας βρουν μπροστά τους. Η υπουργός που πέρυσι είχε απέναντί της τους φοιτητές, που φέτος αντιμετώπισε την αγωνιστική οργή των μαθητών- η υπουργός που έστησε ηλεκτρονικές εκλογές των εκπαιδευτικών και δεν ξεπέρασε το 5%, ενώ κραυγάζει για μειοψηφίες, δε θα περάσει κανένα μέτρο που υποβαθμίζει τις σπουδές και τις ζωές μας! Τώρα μιλάμε εμείς!

ΚΑΜΙΑ ΙΔΡΥΣΗ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ- ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΥΓΕΙΑ

ΚΑΝΕΝΑ Ν/ΣΧΕΔΙΟ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΑΤΕΘΕΙ ΜΕ ΚΛΕΙΣΤΕΣ ΣΧΟΛΕΣ ΚΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΜΑΣ

Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΑΝΑΝΟΙΞΕΙ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΤΡΑ:

• Να χωριστούν τώρα όλα τα τμήματα σε ομάδες των 50 ατόμων και να γίνουν κανονικά δια ζώσης.
• Να γίνουν μαζικές, μόνιμες προσλήψεις διδακτικού προσωπικού ώστε να καλυφθούν οι ανάγκες καθώς με το πάγιο καθεστώς υποχρηματοδότησης τα ιδρύματα έχουν υποστελεχωθεί τραγικά. Να μην αξιοποιούνται σαν αναλώσιμοι με προσλήψεις περιορισμένου χρόνου με ΕΣΠΑ οι κάτοχοι διδακτορικού.
• Να γίνουν μαζικές προσλήψεις χωρίς εργολαβίες προσωπικού καθαριότητας και συντήρησης.
• Να χρησιμοποιηθούν κτήρια για την περαιτέρω διάχυση των φοιτητών.
• Μάσκες, αντισηπτικά και τεστ δωρεάν στους φοιτητές και τις φοιτήτριες, στο διδακτικό και ερευνητικό προσωπικό των πανεπιστημίων.
• Να αυξηθούν τα δρομολόγια των ΜΜΜ ώστε να μη δημιουργείται συνωστισμός.
• Να ενισχυθεί η φοιτητική μέριμνα και να δοθεί επίδομα ενοικίου ώστε όλοι να μπορούμε να σπουδάσουμε.

πηγη: pandiera.gr

Μέσα σε λίγα 24ωρα έχουμε «ασφυκτική πίεση από το Μέγαρο Μαξίμου» για ρεπορτάζ (Δ. Κρουστάλλη), «λογοκρισία» σε άρθρο (Έλ. Ακρίτα) και κόψιμο εκπομπής (Π. Χαρίτος)

«Ελευθερία του Τύπου στην καπιταλιστική κοινωνία – αυτό σημαίνει να εμπορεύεσαι τον Τύπο και να ασκείς επίδραση πάνω στις λαϊκές μάζες. Ελευθερία του Τύπου – είναι η συντήρηση του Τύπου, πανίσχυρου μέσου επίδρασης πάνω στις λαϊκές μάζες, με έξοδα του κεφαλαίου». (Λένιν, «Άπαντα», τόμος 37, σελ. 495-496, ομιλία στο 1ο Συνέδριο της 3ης Διεθνούς).

Έχουμε και λέμε:

Η δημοσιογράφος Δήμητρα Κρουστάλλη γράφει σήμερα τα παρακάτω:

Τα παραπάνω συνέβησαν μόνο μέσα στις τελευταίες μέρες. Δεν πάμε πιο πίσω.

Με λίγα λόγια, μέσα σε πέντε 24ωρα έχουμε καταγγελίες από δημοσιογράφους για

•  ασφυκτική πίεση από το Μέγαρο Μαξίμου για ρεπορτάζ,
•  λογοκρισία σε άρθρο 
• κόψιμο εκπομπής.

Είναι φανερό, λοιπόν, πως διανύουμε μια περίοδο στην οποία η περίφημη ελευθεροτυπια βρίσκεται στα καλύτερα της. Γεγονός, βέβαια, που…σοκάρει μόνο όσους  συνηθίζουν είτε να πέφτουν από τα σύννεφα, είτε να ανακαλύπτουν κάθε τρεις και λίγο την πυρίτιδα. Η οποία, όμως, έχει ανακαλυφθεί αιώνες πριν. Πολύ πρωτύτερα κι από τότε που ο Σταύρος Ψυχάρης, διαλαλούσε: «Δεν υπάρχουν όμως εφημερίδες (σσ: και γενικότερα ΜΜΕ, να συμπληρώσουμε εμείς) που να εκδίδονται για να εκφράζουν απόψεις διαφορετικές από εκείνες του ιδιοκτήτη τους ή να υπηρετούν αλλότρια συμφέροντα».

πηγη: imerodromos.gr

Στο τακτικό Δ.Σ της ΠΕΝΕΝ το οποίο έγινε στις 17/12/2020 αντικαταστάθηκε έπειτα από την απόφασή του να συνταξιοδοτηθεί ο συνάδελφος Νίκος Κροκίδης.

Το Δ.Σ ομόφωνα ψήφισε για νέο Γ.Γ της Ένωσής μας τον συνάδελφο Χρήστο Βιτουλαδίτη.

Ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ ευχαρίστησε τον συνάδελφο Νίκο για την συνεισφορά του στον κλάδο για όλο το διάστημα της θητείας του στην ΠΕΝΕΝ τονίζοντας την συνέπεια, την αγωνιστικότητα και την ανιδιοτέλεια με την οποία πορεύτηκε στην Ένωσή μας και συνολικά στο ναυτεργατικό σ.κ.

Ποιός είναι ο νέος Γ.Γ της ΠΕΝΕΝ

Ο συνάδελφος Χρήστος γεννήθηκε στην Κέρκυρα, είναι 42 ετών, κάνει το πρώτο μπάρκο το 1996, έχει συνολικά 17 χρόνια θαλάσσια υπηρεσία, έχει εργασθεί στα Πορθμεία και στην Ακτοπλοΐα.

Είναι εκλεγμένος στο Δ.Σ της ΠΕΝΕΝ στις εκλογές που έγιναν το 2018.

Έχει διατελέσει Πρόεδρος του Σωματείου Ναυτεργατών Κέρκυρας - Ηγουμενίτσας - διαπόντιων νησιών την περίοδο 2016-2018.

Μετά την ομόφωνη εκλογή του στην θέση του Γ.Γ της ΠΕΝΕΝ ο συνάδελφος Χρήστος Βιτουλαδίτης έκανε την παρακάτω δήλωση:

Δήλωση του νέου Γ.Γ της ΠΕΝΕΝ Χρήστου Βιτουλαδίτη

Συνάδελφοι,

Είναι μεγάλη τιμή και ευθύνη η εκλογή μου και η ανάληψη των καθηκόντων του Γενικού Γραμματέα της ΠΕΝΕΝ σε μια περίοδο ιδιαίτερα δύσκολη για την εργατική τάξη και τον Ναυτεργατικό κόσμο της χώρας μας.

Η κυβέρνηση και το κεφάλαιο αξιοποιούν την οικονομική και υγειονομική κρίση και έχουν βάλει στο στόχαστρό τους τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, εντείνουν την επίθεσή τους στις συνδικαλιστικές ελευθερίες και τα δημοκρατικά δικαιώματα.

Στόχος τους να φορτώσουν και την νέα κρίση στις πλάτες των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων.

Ταυτόχρονα η ασκούμενη κυβερνητική ναυτιλιακή πολιτική έχει ως πρόσημο την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία των εφοπλιστών ενώ για τους Ναυτεργάτες που ήταν και είναι οι στυλοβάτες αυτού του λεγόμενου "ναυτιλιακού θαύματος", επιφυλάσσουν ανεργία, επιδόματα φτώχειας και μόνιμη αβεβαιότητα. Θέλουν να διαγράψουν από την λαϊκή συνείδηση ότι αυτή η ναυτιλία χτίστηκε πάνω στις πλάτες των Ναυτεργατών του μόχθου και των θυσιών τους. Θέλουν να διαγράψουν το άθλιο θεσμικό πλαίσιο των φοροαπαλλαγών, της άγριας εκμετάλλευσης των προνομίων και της επιχειρηματικής τους ασυδοσίας.

Η ΠΕΝΕΝ επί δεκαετίες αποτελεί το αγωνιστικό μετερίζι του κλάδου και όλων των Ναυτεργατών στην πάλη για τα δικαιώματά τους.

Σε αυτή την πορεία θα συνεχίσουμε να υπηρετούμε τα ναυτεργατικά συμφέροντα.

Στις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται η ΠΕΝΕΝ πρέπει να μείνει αποφασιστικά στις αγωνιστικές επάλξεις, να αντιμετωπίσει αποφασιστικά την νέα επίθεση που εξελίσσεται αυτή την περίοδο από την κυβέρνηση , τους εφοπλιστές και αυτούς που τους υπηρετούν πολιτικά και συνδικαλιστικά στους σχεδιασμούς τους.

Γίνεται αντιληπτό ότι όλα τα άδικα προς εμάς μέτρα δεν θα πρέπει να μείνουν αναπάντητα και παράλληλα θα πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση και σε διαρκείς αγώνες, όπως άλλωστε έκανε στα οχτώ χρόνια της θητείας του ο φίλος, συνάδελφος και μαχητής, Νικόλαος Κροκίδης, ως Γενικός Γραμματέας στην ΠΕΝΕΝ, στον οποίο θα ήθελα να εκφράσω τις ευχές μου για καλή συνταξιοδότηση. Με την επιθυμία πάντα να είναι δίπλα μας και να μας στηρίζει σε όλους τους κοινούς μας αγώνες.

Τέλος, να ευχηθώ καλές γιορτές σε όλους τους συναδέλφους Ναυτεργάτες, που εργάζονται υπό αντίξοες συνθήκες. Καλά ταξίδια, υγεία και γρήγορη επιστροφή στις οικογένειές σας, που τις στερείστε αυτές τις γιορτινές ημέρες.

Με την υπόσχεση ότι εμείς στην ΠΕΝΕΝ θα κάνουμε, όπως πάντα, ό,τι περνά απ’ το χέρι μας ώστε να είμαστε στην πρώτη γραμμή και να διεκδικούμε όλους τους αγώνες προς το συμφέρον όλων των Ναυτεργατών, των συνταξιούχων και των οικογενειών τους.

Ευχαριστήρια επιστολή του Νίκου Κροκίδη στο Δ.Σ της ΠΕΝΕΝ

Συνάδελφοι,

θα ήθελα μέσα και από αυτήν την επιστολή να σας ευχαριστήσω έναν - έναν ξεχωριστά για την εμπιστοσύνη και την συνεργασία που δείξατε στο πρόσωπό μου όλα αυτά τα χρόνια.

Μας ένωσαν κοινοί αγώνες στην προσπάθειά μας να υπερασπιστούμε το περήφανο επάγγελμα του Ναυτεργάτη με τις τεράστιες δυσκολίες που αντιμετωπίζει.

Η ΠΕΝΕΝ μου έδωσε την δυνατότητα να προσπαθούμε καθημερινά για την επίλυση αυτών των προβλημάτων και την τιμή να γνωρίσω ιδιαίτερα όλους εσάς προσωπικά που καθημερινά αποδεικνύετε πόσο δυνατοί είστε σε αυτό το επίπονο επάγγελμα του Ναυτεργάτη.

Συνταξιοδοτούμαι με την περηφάνια για την εμπιστοσύνη που έδειξε στο πρόσωπό μου η ΠΕΝΕΝ, το Σωματείο Ναυτεργατών Κέρκυρας και εσείς προσωπικά δίνοντας μαζί τους αγώνες μας για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας.

Να έχετε πάντα υγεία, καλούς αγώνες, γαλήνιες θάλασσες και καλές επιστροφές στις οικογένειές σας.

Σας ευχαριστώ

Ο Γενικός Γραμματέας της ΠΕΝΕΝ

Κροκίδης Νικόλαος

Μόλις πριν από δέκα μήνες, τον Φεβρουάριο 2020, η έκθεση της Κομισιόν για την πέμπτη αξιολόγηση προέβλεπε ότι αν η Ελλάδα πετύχαινε την προϋπολογιζόμενη από την κυβέρνηση ανάπτυξη 2,8% και τον στόχο του πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5%, το χρέος της θα μειωνόταν το 2020 στο 167% του ΑΕΠ.

Το ελληνικό δημόσιο χρέος θα παρέμενε βεβαίως άνω του 100% του ΑΕΠ έως το 2040, αναγνώριζε η Κομισιόν, αλλά οι ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες της Ελλάδας – αυτό το νέο διεθνές εργαλείο μέτρησης της βιωσιμότητας του χρέους– θα ήταν περιορισμένες στο 13,5% έως το 2060.

Σήμερα η εικόνα έχει αλλάξει δραματικά. Καταρχάς επειδή η επανακαταμέτρηση των στοιχείων του ΑΕΠ από την ΕΛΣΤΑΤ, με έτος αναφοράς το 2015, οδήγησε σε μείωση του ΑΕΠ του έτους 2019 κατά 4 δισ. ευρώ και άρα σε αύξηση του δημόσιου χρέους του 2019 στο 180,5% του ΑΕΠ. Πρωτίστως όμως επειδή μεσολάβησε η πανδημία και όλα τα μεγέθη της οικονομίας εκτροχιάστηκαν.

Ο εκτροχιασμός λόγω Covid-19

Με την πανδημία η ελληνική οικονομία βυθίστηκε σε μια πρωτοφανή για τα μεταπολεμικά δεδομένα ύφεση και η κυβέρνηση υποχρεώθηκε να λάβει μέτρα στήριξης των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων που όσο «τσιγκούνικα» κι αν ήταν οδήγησαν σε μια τεράστια «μαύρη τρύπα» στον προϋπολογισμό, με αποτέλεσμα αυτός, αντί για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5%, να κλείσει με πρωτογενές έλλειμμα 7,22%. Το αποτέλεσμα είναι η έκρηξη του δημόσιου χρέους στο 208,9%.

Η εκτόξευση του δημόσιου χρέους στο 208,9% του ΑΕΠ αποτελεί αρνητικό ρεκόρ στη μεταπολεμική ιστορία της Ελλάδας. Παρ’ όλα αυτά, στην τελευταία έκθεση αξιολόγησης της Κομισιόν του μήνα Νοεμβρίου η ανησυχία για την αύξηση του ελληνικού χρέους συνοδεύεται από δύο καθησυχαστικές παρατηρήσεις. Πρώτον, ότι η επιδείνωση είναι βραχυπρόθεσμη και από το 2021 θα αρχίσει η μείωση του χρέους (υπό την πολύ αισιόδοξη προϋπόθεση ότι θα έχουμε ανάπτυξη 5%). Δεύτερον, ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι ρυθμισμένο με ευνοϊκούς όρους και με μακροπρόθεσμες λήξεις, άρα η εξυπηρέτησή του δεν αναμένεται να δημιουργήσει προβλήματα άμεσα.

Ανάλογες εκτιμήσεις έκανε και το ΔΝΤ στη δεύτερη έκθεσή του για τη μεταμνημονιακή παρακολούθηση, συνοδεύοντάς τες ωστόσο με περισσότερους αστερίσκους και με την προσθήκη ότι θα κάνει νέα αποτίμηση μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2021.

Δεν έχουμε πρόβλημα για δύο χρόνια

Είναι πράγματι έτσι όμως; Να χαλαρώσουμε; Καταρχάς να διευκρινίσουμε ότι όταν Κομισιόν και ΔΝΤ λένε ότι το ελληνικό χρέος είναι μεσοπρόθεσμα βιώσιμο εννοούν ότι η Ελλάδα θα τα βγάζει πέρα κουτσά στραβά για τα επόμενα 12 χρόνια, το διάστημα έως το 2032 για το οποίο μας έχει δοθεί περίοδος χάριτος και δεν πληρώνουμε τους υπέρογκους τόκους των δανείων του δεύτερου μνημονίου. Μέχρι το 2032 οι ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας μας υπολογίζονται στο 15% του ΑΕΠ, ποσοστό χαμηλότερο από των άλλων υπερχρεωμένων χωρών του ευρωπαϊκού νότου.

Επί της ουσίας όμως το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν θα έχουμε εθνικές περιπέτειες με τα υψηλά επίπεδα του ελληνικού χρέους για περίπου δύο χρόνια, ας πούμε έως τα τέλη του 2022, ημερομηνία λήξης του προγράμματος ποσοτικής χαλάρωσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Και δεν υπάρχει πρόβλημα έως τότε γιατί όσο διαρκεί το πρόγραμμα η ΕΚΤ αγοράζει ελληνικά ομόλογα, χωρίς αυτά να έχουν επενδυτική διαβάθμιση, πιέζοντας προς τα κάτω τα επιτόκια, άρα η χώρα δανείζεται πολύ πολύ φτηνά.

Μετά όμως… τι θα γίνει;

Το τι θα ακολουθήσει όμως έπειτα από δύο χρόνια εξαρτάται από τους ρυθμούς ανάπτυξης. Αν η ελληνική οικονομία ανέκαμπτε δυναμικά το 2021 με ρυθμό 4,8%, όπως προβλέπει η κυβέρνηση, το πράγμα θα μπορούσε να σωθεί. Στην περίπτωση αυτή θα είχαμε νέες αναβαθμίσεις των ελληνικών ομολόγων που θα τα έκαναν επενδυτικά χαρτιά και ανεξαρτήτως των προγραμμάτων της ΕΚΤ θα συνέχιζαν να αγοράζονται από την αγορά.

Αν όμως δεν ανακάμψει μέσα στο 2021 ο τουρισμός, όπως εκτιμά το πολύ πιο απαισιόδοξο σενάριο κατά τις προβλέψεις του ΔΝΤ, ο ρυθμός ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας θα καθηλωθεί στα χαμηλά. Ισως κοντά στο 0,9% που έδωσε ο ΟΟΣΑ. Με δυο λόγια, αν επαληθευτούν οι απαισιόδοξες προβλέψεις του ΟΟΣΑ για ανάπτυξη 0,9% το 2021 και 6,6% το 2022, το πράγμα δεν σώζεται.

Αντίθετα, κατά το ΔΝΤ, η Ελλάδα μαζί με τις άλλες χώρες του ευρωπαϊκού νότου ενδέχεται να έρθουν αντιμέτωπες με νέα κρίση, που θα πάρει τη μορφή μιας μεγάλης αύξησης των επιτοκίων δανεισμού, όσο οι αγορές θα συνειδητοποιούν ότι με την πανδημία η υπερχρέωσή τους ξεπέρασε κάθε όριο. Αν βεβαίως υπάρξει γενικευμένη κρίση δανεισμού που θα αφορά την Ιταλία, κάτι θα κάνει για να το σώσει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Επιστροφή μνημονίων μέσω… Πισσαρίδη

Το πρόβλημα της Ελλάδας όμως είναι άλλου παπά ευαγγέλιο και έχει δύο σκέλη.

Κατά το πρώτο σκέλος που αφορά το διάστημα έως το 2033 μια ιδέα για το τι μας περιμένει δίνει η τελευταία έκθεση της Κομισιόν. Σε αυτήν αναφέρεται ότι ανεξαρτήτως της αύξησης του ελληνικού δημόσιου χρέους, από το 2023 επανέρχεται η υποχρέωση της Ελλάδας να βγάζει ετήσια πλεονάσματα, πλέον της τάξης του 2,2%, υπό τον όρο όμως της εφαρμογής των νεοφιλελεύθερων πολιτικών προτάσεων του σχεδίου Πισσαρίδη. Ας μην ξεχνάμε ότι πλέον το σχέδιο Πισσαρίδη είναι το «10ετές εθνικό σχέδιό» μας και η εφαρμογή του προϋπόθεση για να έρθουν στη χώρα τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης. Που θα πει –και δεν είναι σχήμα λόγου– ότι πρέπει να αρχίσουμε να ετοιμαζόμαστε για επιστροφή στην εποχή των μνημονίων, αφού ο βασικός κορμός της έκθεσης Πισσαρίδη είναι επαναλήψεις μνημονιακών προτάσεων.

Κατά το δεύτερο σκέλος, που αφορά το διάστημα μετά το 2033, είναι απολύτως βέβαιο πως με αργή ανάκαμψη από την κρίση της πανδημίας και χαμηλή ανάπτυξη της τάξης του 1%-2% για τα επόμενα χρόνια (λόγω της δέσμευσης για πρωτογενή πλεονάσματα), οι ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες της Ελλάδας θα αυξηθούν και αμέσως μετά το 2033 θα ξεπεράσουν το 20% του ΑΕΠ. Εκεί πια η Ελλάδα δεν θα μπορεί να «σηκώσει» το βάρος του χρέους και θα προσφύγει στον ESM ζητώντας την ελάφρυνσή του. Και θα την πάρει, υπό την προϋπόθεση της εφαρμογής νέων μέτρων λιτότητας και νέων κύκλων νεοφιλελεύθερων «μεταρρυθμίσεων» που θα κρατήσουν για πολλά πολλά ακόμη χρόνια.

Η Ευρώπη απέκτησε δικό της ΔΝΤ

Το 2012, κατά την κορύφωση της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους, είχαν ακουστεί διάφοροι ευρωπαϊκοί αυτοοικτιρμοί επειδή τάχα η ενωμένη Ευρώπη υποχρεώθηκε να ζητήσει τη συνδρομή του ΔΝΤ για να σχεδιάσει τα προγράμματα στήριξης των χωρών του ευρωπαϊκού νότου (Ελλάδα, Κύπρος, Πορτογαλία, Ιρλανδία). Το πραγματικό πρόβλημα των Ευρωπαίων βεβαίως ήταν άλλο: οι τεχνοκράτες του ταμείου έκαναν συστάσεις νεοφιλελεύθερες μεν, τεχνοκρατικές δε, που αγνοούσαν τις ευρωπαϊκές πολιτικές ισορροπίες: τολμούσαν για παράδειγμα να ασκήσουν πιέσεις για μεγαλύτερη αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους στη Γερμανία.

Η ιδέα από τότε ήταν ότι η Ευρώπη όφειλε να αποκτήσει το δικό της νομισματικό ταμείο. Και πράγματι, έπειτα από προετοιμασία ενός χρόνου, το Eurogroup της 1ης Δεκεμβρίου 2020 ενέκρινε τη μετεξέλιξη του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, γνωστού με το ακρωνύμιο ESM, στο κατεξοχήν ευρωπαϊκό όργανο με αρμοδιότητες λήψης αποφάσεων για θέματα δανεισμού προς τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης και τις τράπεζές τους.

Η ιδέα Φρακάρο

Οπως ήταν αναμενόμενο, οι χώρες του ευρωπαϊκού νότου δεν είδαν με καλό μάτι τη μετεξέλιξη του ESM σε οργανισμό που θα έχει τον πρώτο και τελευταίο λόγο στα θέματα δανεισμού, ωστόσο η μόνη που αντέδρασε ήταν η Ιταλία τον περασμένο Μάρτιο.

Η επίσημη ιταλική θέση τότε ήταν ότι η αντιμετώπιση της πανδημίας έπρεπε να χρηματοδοτηθεί με την έκδοση κοινών ευρωομόλογων και όχι να δανείζεται κάθε χώρα μόνη της και να αυξάνει το χρέος της. Μάλιστα ο αντιπρόεδρος της ιταλικής κυβέρνησης Ρικάρντο Φρακάρο πρότεινε να διαγράψει η ΕΚΤ τα ομόλογα ευρωπαϊκών κρατών που αγόρασε κατά τη διάρκεια της πανδημίας ή να τα κρατήσει στο χαρτοφυλάκιό της στο διηνεκές, αλλά η ιδέα του δεν συζητήθηκε καν.

Ετσι ο περισσότερος κόσμος δεν υποψιάζεται ότι αρκούν λίγα πατήματα στο πληκτρολόγιο ενός υπολογιστή για να ανακουφίσει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα τις επτά ευρωπαϊκές χώρες που είχαν ήδη υψηλό χρέος πριν από την πανδημία και στη συνέχεια υπερχρεώθηκαν. Από τον Ιούνιο 2020, ήδη πριν από το δεύτερο κύμα, Ελλάδα, Ιταλία, Πορτογαλία, Βέλγιο, Γαλλία, Κύπρος και Ισπανία είχαν όλες τους δημόσιο χρέος άνω του 110% του ΑΕΠ – της Ιταλίας ειδικά άγγιζε το 150%. Δεν θα προέκυπτε κανένα πρόβλημα στην πραγματική οικονομία αν η ΕΚΤ διέγραφε τα εθνικά χρέη της πανδημίας, όμως δεν το κάνει επειδή αντίκειται στις ιδρυτικές αρχές του ευρώ και αυτές δεν αλλάζουν επειδή δεν το θέλουν οι Γερμανοί και οι Ολλανδοί.

Με σφραγίδα Σόιμπλε

Στο Eurogroup της 1ης Δεκεμβρίου παρά ταύτα η μετεξέλιξη του ESM πέρασε χωρίς ενστάσεις, που θα πει ότι η Ιταλία και οι άλλες υπερχρεωμένες χώρες, μαζί και η Ελλάδα, έκαναν την πάπια. Ως πρώτη προτεραιότητα του νέου ESM τέθηκε η προσφορά επείγουσας στήριξης στο νεοδημιούργητο Ταμείο Ενιαίας Εξυγίανσης (SRF), δηλαδή το ταμείο εξυγίανσης των τραπεζών της ευρωζώνης που από το 2022 θα σώζει τις τράπεζες, όταν είναι απαραίτητο, με χρηματοδότηση προερχόμενη από συνεισφορές του τραπεζικού τομέα και όχι από τους εθνικούς προϋπολογισμούς.

Ενδεικτικό πάντως του πνεύματος που θα διέπει τους δύο νέους ευρωπαϊκούς δανειακούς θεσμούς και που ενέχει κάτι από αυτό που στην Ελλάδα βαφτίσαμε «πνεύμα Σόιμπλε» είναι ότι:

• Για το μεν SRF. Γερμανία και Ολλανδία αποδέχτηκαν την επίσπευση της λειτουργίας του από το 2022, με την προϋπόθεση της προηγούμενης σημαντικής μείωσης των «κόκκινων» δανείων στις τράπεζες του ευρωπαϊκού νότου, και πρωτίστως της Ελλάδας, ώστε να πληρωθεί το μεγαλύτερο μέρος του κόστους σε επίπεδο εθνικών κρατών.

Για τον δε ESM, για να αντλήσει μια χώρα φτηνά κεφάλαια από αυτόν θα πρέπει να περνά από τη βάσανο της αυξημένης εποπτείας και να δέχεται την επιβολή μέτρων λιτότητας.

πηγη: documentonews.gr