Δημήτρης Σταμούλης

Πλήρης παράδοση του τομέα της κατάρτισης στις ορέξεις και τους σχεδιασμούς πολυεθνικών, βιομηχανιών και μεγάλων επιχειρήσεων, «παραγωγή» φθηνού και ευέλικτου εργατικού δυναμικού, γνώσεις μιας χρήσης και προγράμματα ειδίκευσης κατά… παραγγελία του κεφαλαίου και πολλά λεφτά για… ξεκοκάλισμα μέσω του περίφημου Ταμείου Ανάκαμψης. Τα παραπάνω αποτελούν την ουσία πίσω από τα «παχιά» λόγια της κυβέρνησης και του υπουργού Εργασίας κατά τη διαδοχική παρουσίαση των «ηχηρών» συνεργασιών του ΟΑΕΔ με τους κολοσσούς Google και Amazon.

Περισσεύει δε και η υποκρισία. «Προτεραιότητά μας να ανεβάσουμε δραστικά το επίπεδο στην κατάρτιση. Δεν γίνεται άλλο να πέφτουν θύματα άνεργοι και εργαζόμενοι της κατασπατάλησης πόρων χωρίς αποτέλεσμα», δήλωσε ο Κ. Χατζηδάκης. Όταν η δική του κυβέρνηση ανέπτυξε στον μέγιστο βαθμό «επιχειρηματίες» και αρπαχτές τύπου… «Σκοϊλ Ελικίκου»!

Η κυβέρνηση όντως ετοιμάζει να καθιερώσει ένα «νέο μοντέλο» κατάρτισης, όμως όχι για να προσφέρει δωρεάν και ουσιαστικές γνώσεις στους εργαζόμενους αλλά για να την προσαρμόσει και να την προσδέσει πιο στενά στις ανάγκες του κεφαλαίου. Μάλιστα, σύντομα θα φέρει σχέδιο νόμου με επιδίωξη την επικέντρωση της κατάρτισης στις πραγματικές ανάγκες των επιχειρήσεων, την καθιέρωση «πιστοποίησης» σε μια προσπάθεια «αναβάθμισής» της, τη «σύνδεση της κατάρτισης με την απασχόληση» και τη «συνεργασία με ποιοτικούς παρόχους».

Επιπλέον τα λεφτά είναι… πολλά, καθώς έως το φθινόπωρο του 2021 εκτιμάται ότι θα «πέσουν» στη συγκεκριμένη αγορά κατάρτισης κονδύλια ύψους 300 εκατ. ευρώ με τα νέα προγράμματα. Οι πραγματικοί «ωφελούμενοι» της υπόθεσης θα είναι οι επιχειρήσεις που θα απολαμβάνουν κυριολεκτικά τσάμπα εργατικό δυναμικό μέσω πρακτικής άσκησης όπου οι «μαθητευόμενοι» θα αμείβονται με τα «ψίχουλα» των 550 ευρώ και θα έχουν ασφαλιστική κάλυψη αλλά ο εργοδότης δεν θα έχει την παραμικρή επιβάρυνση.

Όσον αφορά τους δύο κολοσσούς που «αφιλοκερδώς» προσφέρθηκαν να παράσχουν «δωρεάν πιστοποιητικά», αξίζει να σημειωθεί ότι οι ίδιοι επέλεξαν τους τομείς κατάρτισης, αξιολογώντας τους ως «υψηλής ζήτησης», με αποκλειστικό κριτήριο τις ανάγκες τους. Για παράδειγμα, η Google Ελλάδας επέλεξε 3.000 ανέργους έως 29 ετών για να τους καταρτίσει σε πεδία όπως ανάλυση δεδομένων (data analytics), διαχείριση έργου (project management), τεχνική υποστήριξη πληροφορικής (IT support) και σχεδιασμός εμπειρίας χρήστη (UX design).

Κι όλα αυτά σε προγράμματα 100-150 ωρών και με πολλές υποσχέσεις για «ξεκίνημα καριέρας» με τα πιστοποιητικά «Google Career Certificates» ανά χείρας! Ανάλογη συνεργασία «έκλεισε» ο ΟΑΕΔ και με την Amazon Web Services (AWS), με εστίαση στους δικούς της τομείς ενδιαφέροντος για «ανάπτυξη δεξιοτήτων» σε τεχνολογίες  ψηφιακού νέφους (cloud services).

Πραγματικοί «ωφελούμενοι» είναι οι επιχειρήσεις που χωρίς καμιά επιβάρυνση θα έχουν τσάμπα «μαθητευόμενους»

Οι συνεργασίες αυτές δεν είναι τυχαίες για την κυβέρνηση και τις εγχώριες ανάγκες του κεφαλαίου. Η Ελλάδα κατατάσσεται τελευταία στους «27» της ΕΕ στο skills matching, δηλαδή την απόσταση μεταξύ δεξιοτήτων και αναγκών της αγοράς εργασίας, για «δεξιότητες» στην εποχή των big data, της τεχνητής νοημοσύνης και του Internet of Things. Αλλά και με την αγορά των ηλεκτρονικών πωλήσεων να έχει απογειωθεί εν μέσω πανδημίας και κολοσσοί, όπως η Amazon, να αναζητούν εργαζόμενους με σχετικές ειδικεύσεις.

Μια άλλη «σκοτεινή» πλευρά της «βιομηχανίας» κατάρτισης αφορά στη διαδικασία εξέτασης-αξιολόγησης με διαδικτυακή επιτήρηση (στα Αγγλικά proctoring) που χρησιμοποιείται καθολικά αυτήν την περίοδο στη χώρα μας για τις τελικές εξετάσεις πάνω από 100.000 μισθωτών εργαζόμενων που συμμετέχουν σε επιδοτούμενα από την ΕΕ προγράμματα κατάρτισης.

Αφενός, οι εξετάσεις τέτοιου είδους χρεώνονται με 120 ευρώ το άτομο, όταν το κόστος δεν ξεπερνά τα 10 ευρώ! Αφετέρου, οι ιδιωτικές εταιρείες πιστοποίησης (π.χ. TUV) χρησιμοποιούν λογισμικό το οποίο βασίζεται σε συγκεκριμένο αλγόριθμο για την αυτοματοποιημένη αναγνώριση των χαρακτηριστικών του προσώπου και την ταυτοποίηση του υποψηφίου, ανιχνεύοντας «μη επιτρεπόμενες συμπεριφορές καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας εξέτασης». Για την ταυτοποίηση του υποψηφίου, λαμβάνονται φωτογραφίες του μέσω webcam, οι οποίες χρησιμοποιούνται για τη δημιουργία βιομετρικού μοντέλου χαρακτηριστικών του προσώπου του και την ταυτοποίησή του.

Όλα αυτά τα δεδομένα «βοηθούν» και «εκπαιδεύουν» τους αλγορίθμους της Google που έχει και ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον… δωρεάν εμπλοκής της στον χώρο της κατάρτισης.

Τα… κοράκια της ηλεκτρονικής κάλπης

Βγήκαν… παγανιά τα «κοράκια» της ηλεκτρονικής κάλπης, αναζητώντας πελατεία σε εργατικά σωματεία προτού ακόμα παρουσιάσει και ψηφίσει το νέο αντεργατικό και αντισυνδικαλιστικό νομοσχέδιο η κυβέρνηση. Πληθαίνουν οι καταγγελίες σωματείων ότι εκπρόσωποί τους προσεγγίζονται από εταιρείες «διεξαγωγής ηλεκτρονικών ψηφοφοριών», όπως αυτοαποκαλούνται, που αναζητούν «πελάτες» στο όνομα της «δυσκολίας διεξαγωγής εκλογών και γενικών συνελεύσεων».

Η κυβέρνηση νομίζει ότι θα επιβάλει σε σωματεία εργαζομένων, τα μέλη τους να σταματήσουν την άμεση και ζωντανή επικοινωνία, συζήτηση και κατάληξη σε αγωνιστικές αποφάσεις και ότι θα κάνει πράξη τις «ψηφοφορίες» μέσω κινητών τηλεφώνων ή υπολογιστών. Μπορεί κάποιες από τις εταιρείες αυτές να διαφημίζουν ότι έχουν ως πελάτες τους συνδέσμους… βιομηχάνων, ενώσεις ασφαλιστικών εταιρειών και επιμελητήρια εμπόρων αλλά οι εργαζόμενοι και τα σωματεία τους «δεν θα πάρουν»!

Τα σχέδια της κυβέρνησης για κατάργηση των σωματείων, των διαδικασιών βάσης, των απεργιών και εν τέλει της ταξικής πάλης, τα ξαναδοκίμασαν κι άλλοι στο παρελθόν. Και αυτή τη φορά θα πεταχτούν στον κάλαθο της ιστορίας!

πηγη: prin.gr

Γράφει ο Υπαρκτός

Ζώντας στην πιο ταλαιπωρημένη μορφή των αιώνων, περιστοιχισμένοι από τα άχρηστα πράγματα που περιμένουμε στην πόρτα λες και αυτά θα καλυτερεύσουν την ζωή μας μαζεύοντάς τα για να τα πετάξουμε όταν θα έχουν κλείσει τον κύκλο ζωής τους που ορίσαμε. Μετά θα πεταχτούν σε κάποια χωματερή μαζί με την χωματερή των ιδεών που κατασκευάσαμε από ατόφιο χρυσάφι πεταμένου χρόνου και με τα χρήματα που ντύσαμε την κάθε στιγμή ανεμελιάς στο τσιμεντένιο κλουβί εγκλωβισμένοι. Χαλάμε τις ιδέες μας για να κατασκευάσουμε πιο ανταγωνιστικά προϊόντα που θα τα φτιάξουν οι σύγχρονοι δούλοι και ιερόδουλοι του ιερατείου του καπιταλισμού.

Εμπορευματοποιήσαμε ακόμα και τον θάνατο. Στις προσφορές των χαμένων ονείρων βρίσκονται τα ζόμπι της άχρηστης ζωής μας που μας κυνηγάνε σαν τις καινούριες Ερινύες.

Εμπορευματοποιήσαμε την μόρφωση μπάζοντας και χτίζοντας με ατσάλι τις άχρηστες εικόνες που αποτυπώνονται για να μη σβήσουν ποτέ. Κλέβουν τον χώρο από την αντίδραση του μυαλού, μπάζα χωμένα τόσο βαθιά στους βόθρους των εικόνων που ξερνάνε μίσος και φόβο. Από την χαραμάδα της άχτιστης πια ζωής υποδεχόμαστε την εκμετάλλευση αντί να προσέξουμε τη χαραμάδα του ήλιου που ξεπροβάλλει για να συναντήσει το δέντρο και τα πουλιά, το μόνο ζωντανό φυσικό πράγμα μέσα στον μαύρο αέρα της μεγαλούπολης.

Εμπορευματοποιήσαμε την ενημέρωση τόσο που να θεωρείται αντικειμενική αυτή που υπερασπίζεται τα συμφέροντα των κατόχων των μέσων ενημέρωσης και στρατευμένη οτιδήποτε τους εναντιώνεται και εμπορευματοποιήσαμε τα μέσα παραγωγής τόσο που ο κάθε εργάτης να μη νιώθει κανένα αίσθημα αλληλεγγύης για τον σύντροφό του. Ο εργάτης ταυτίστηκε με τα συμφέροντα του αφεντικού του σε αυτήν την πραγματική δυστοπία. Ο εργάτης έγινε εργαζόμενος κι αυτή η μικρή αλλαγή στη λέξη σήμανε μια μεγάλη αλλαγή στην μετουσίωση της ψυχολογίας του σε αυτή του μικροαστού. Αυτός λοιπόν που δουλεύει γκαρσόν σε καφετέρια θα νιώθει πως ο σκοπός του είναι να δουλέψει για να κλείσει την καφετέρια απέναντι. Αυτήν η τόσο έξυπνη σκέψη της εξουσίας να σπάσει την εξουσία σε μικρά αφεντικά δημιούργησε τον αποσυντονισμό της εργατικής τάξης. Βάζοντας μετά ξεπουλημένους συνδικαλιστές σε θέσεις εξουσίας, δίνοντάς τους παχυλούς μισθούς για να ξεχάσουν τον σκοπό ύπαρξής τους διέλυσε κάθε υπόνοια συλλογικότητας. Κι όταν η πείρα της εξουσίας προχωράει πιο γρήγορα από την πείρα του λαού, η Ιστορία οπισθοδρομεί με τόσο γρήγορους ρυθμούς που θέλει νεκρούς χιλιάδες να ναι στους τροχούς, όπως σοφά λέει ο ποιητής.

Εμπορευματοποιήσαμε την πίστη και την κάναμε ταυτόσημη της Εκκλησίας. Δώσαμε εξουσία στο θρησκευτικό ιερατείο ώστε να θεωρείται η αυθεντία της μετά θάνατον ζωής. Κι έτσι η ανώνυμος εταιρεία ορίστηκε σαν το μονοπώλιο της μεταφυσικής. Τα καινούρια συγχωροχάρτια είναι κι αυτά ταξικά. Οι πιο φτωχοί είναι και οι πιο αμαρτωλοί που κλείνουν το μάτι στον υπόκοσμο. Αλλοιώθηκε τόσο πολύ η θρησκεία μέσω της Εκκλησίας που μπορεί να συνυπάρχει με τον ανταγωνισμό θεωρώντας τον θεμιτό και προσπερνώντας οτιδήποτε τον αποδομεί στα ιερά κείμενα. Χρησιμοποιώντας τον φόβο των ανθρώπων μετατρέπει την πίστη σε δημαγωγική πολιτική, συντηρώντας τις πιο τοξικές εκφάνσεις του ανθρώπινου είναι. Η Εκκλησία έχει τόση σχέση με τον Θεό όσο είχαν και οι Φαρισαίοι που τώρα καταδικάζει. Αλλά ως γνωστόν κανένας δεν βλέπει τις βρωμιές στη μύτη του παρά μόνο των άλλων. Δεν είναι κακό φυσικά, αλλά επικίνδυνο όταν έχεις τέτοια εξουσία. Αν ζούσε ο Χριστός τους σίγουρα δε θα ήταν μέσα στα λούσα και στα χρυσάφια που κολυμπάνε αλλά ένα αδικημένο ανθρωπάκι, από αυτούς που βλέπουν στον δρόμο και σιχαίνονται. Άντε να του έδιναν και κάνα ψίχουλο για να νιώθουν πως έπραξαν το καθήκον τους και η πράξη τους αυτή θα ανταμειφθεί στη μετά θάνατον ζωή από τον Θεό-ταμία.

Εμπορευματοποιήσαμε τη ζωή μας και καπηλευτήκαμε τα αγαθά του περιβάλλοντος, νομίζοντας πως πλάστηκε για να δουλεύει για μας. Το πετρέλαιο που τόσο αγαπήσαμε και έγινε η αιτία να χαθούν τόσες ανθρώπινες ζωές κι άλλοι να γίνουν δούλοι της Δύσης μέσα από την πολιτιστική εξαγωγή που πουλούσε στις αποικίες της. Πουλάμε τώρα ηλεκτρικά αυτοκίνητα και πατίνια σκεπτόμενοι το περιβάλλον μόνο ως μια καινούρια μπίζνα. Και όλως περιέργως ούτε τώρα οι πιστοί της Εκκλησίας εναντιώνονται κι ας καταστρέφονται όσα έχτισε ο Πλάστης με τόση σοφία. Φτάσαμε να κατηγορούμε τους Ινδιάνους ως απολίτιστους και να μη μας ενοχλεί και τόσο η γενοκτονία τους τη στιγμή που εκείνοι σέβονταν πολύ περισσότερο τον δικό τους θεό. Όταν σκέφτεσαι πως οτιδήποτε φυσικό περιέχει ένα μόριο του θεού, από τα δέντρα μέχρι τα βουνά και τα ποτάμια, πώς θα το καταστρέψεις; Σκεφτείτε τώρα τη δική μας οπτική που τα πάντα πλάστηκαν για να τα μαγαρίζει ο άνθρωπος και κάντε τη σύγκριση.

Εμπορευματοποιήσαμε τον χρόνο ώστε κάθε στιγμή χαράς να θεωρείται χαμένη και αντιπαραγωγική. Μα, μέσα στην αλλοίωση και την καταστροφή των λέξεων ξεχάσαμε τι σημαίνει ελευθερία. Έτσι, ο ελεύθερος χρόνος δεν αξιοποιείται ελεύθερα. Τα πάντα γίνονται για την ασφάλεια μας είπαν και τους πιστέψαμε. Γι’ αυτό θυσιάζουμε στους βωμούς της ασφαλούς ζωής κάθε ιδέα ελευθερίας που μας προσέφεραν οι πρόγονοι που τάχα θαυμάζουμε. Ακόμα κι αυτούς τους κοντύναμε τόσο που έχασαν κάθε στοιχείο επαναστατικότητας.

Εμπορευματοποιήσαμε τις επαναστάσεις τόσο που η κάθε εξουσία να μπορεί να τις γιορτάζει χωρίς να προκαλεί κανένα συναίσθημα, αφού χειρουργικά αφαιρέσαμε κάθε ίχνος ορμής από τα μάτια των παιδιών μας. Και συνεχίζουμε να περιμένουμε τον ντελιβερά στην πόρτα και να αντιδράμε μέχρι εκεί που μας παίρνει, να χτυπάμε τον αδύναμο μέχρι να μην μπορεί να σηκωθεί, να σηκωνόμαστε μέσα από τα σπασμένα γυαλιά και με τα χέρια γεμάτα αίματα να προσπαθούμε να αισθανθούμε ήρωες. Οι ήρωες της δικής μας ζωής πλασμένοι μέσα από τους ήρωες της τηλεόρασης. Αυτοί που χτυπάνε τους αδύνατους και βαράνε προσοχή μπροστά σε κάθε εξουσία, αυτοί που ξεπουλιούνται για μια κουραμάνα ψωμί και μέσα από την οπισθοδρόμηση της κοινωνίας, που οι ίδιοι επιδιώκουν, να κερδίζουν αξία, σαν τους τιποτένιους που όσο μεγαλύτερο το τίποτα τόσο περισσότερη η χαρά που τους διασφαλίζει η μοιρολατρική υποταγή τους.

Η μεγαλύτερη υποκρισία είναι να νιώθεις άνθρωπος μέσα σε μια απάνθρωπη κοινωνία. Γιατί κάθε τι που μαθαίνουμε απανθρωπίζει ένα συναίσθημα και δένει με πιο σφιχτά δεσμά την ανάγκη για αλλαγή. Είμαστε το μέλλον λέμε και δεν σκεφτόμαστε παρά μονάχα το βραχυπρόθεσμο μέλλον της ύπαρξής μας. Οι πιο σημαντικοί άνθρωποι καρατομούνται ψυχολογικά ώστε να μην έχουν πια λόγο.

Εμπορευματοποιήσαμε την τέχνη και έγινε τέχνη για την τέχνη. Ο πίνακας πωλείται και ο καλλιτέχνης πωλείται μόνο σαν ατομική οντότητα που ζητάει νταβατζή για το προϊόν του. Στο τέλος ο καλλιτέχνης γίνεται το ίδιο το προϊόν. Δεν έχει λόγο στην κοινωνία παρά μονάχα μέσα από το έργο του, κουτσουρεμένο κι αυτό και κατευθυνόμενο από την αυτολογοκρισία. Ο χειρότερος αυλικός που στην καπιταλιστική εποχή μπορεί να γίνει μέλος της κάστας αντί για σφουγκοκωλάριος του βασιλιά. Κι όταν πια θα σκεφτούμε πως «τους έχουμε βαρεθεί», θα έχουμε γίνει η καινούρια εκδοχή του Μπίρμαν.

πηγη:  pandiera.gr

Με πληροφορίες dw.com

πηγη: imerodromos.gr

Από Κώστας Ράπτης

Ένα παλαιό ανέκδοτο ήθελε κάποιον τελωνειακό στα γαλλο-ελβετικά σύνορα να αντικρίζει με καχυποψία έναν νεαρό ο οποίος μετακινούνταν κάθε μέρα με το ποδήλατό του ανάμεσα στις δύο χώρες, χωρίς ωστόσο να μεταφέρει τίποτε. Αλλεπάλληλοι έλεγχοι δεν απέδωσαν τίποτε, οπότε ο αποκαμωμένος τελωνειακός κάποια στιγμή ρώτησε τον νεαρό εμπιστευτικά: “Μεταξύ μας, φίλε, όλοι το ξέρουμε ότι κάτι διακινείς, αλλά τι είναι αυτό;”. “Ποδήλατα” ήταν η αφοπλιστική απάντηση.

Η Πενταμερής Διάσκεψη για το Κυπριακό που συγκαλείται ατύπως στη Γενεύη, υπό την αιγίδα του Γ.Γ. του ΟΗΕ, αποτελεί, κατά το παράδειγμα του ανεκδότου, το ποδήλατο που διακινείται μπροστά στα μάτια μας, ενώ οι υποψίες μας στρέφονται αλλού. Πολύς λόγος γίνεται για τις πιθανές εκβάσεις της, ενώ τα σημαντικότερα αποτελέσματα παράγει η ίδια η σύγκλησή της.

Το ίδιο το σχήμα της διαπραγμάτευσης των τριών εγγυητριών δυνάμεων των συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου (Ελλάδα, Τουρκία, Βρετανία) με τις κοινότητες Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, χωρίς εκπροσώπηση της ίδιας της Κυπριακής Δημοκρατίας ή της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην οποία έχει αυτή προσχωρήσει από το 2004 συνιστά οιονεί επιστροφή στην προ της αποαποικιοποίησης της Κύπρου στιγμή. Ωστόσο, το κυριότερο διπλωματικό κεκτημένο της ελληνικής πλευράς συνίσταται στην επιβεβαίωση (ήδη από τα γεγονότα του 1963-4) της διεθνούς αναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας ως μοναδικού διεθνούς υποκειμένου στο νησί, στα ψηφίσματα του ΟΗΕ περί αποχώρησης των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων (ανεξάρτητα από την επίλυση του Κυπριακού, δηλ. την εξεύρεση λειτουργικού τρόπου συμβίωσης των δύο κοινοτήτων) και βεβαίως στην ευρωπαϊκή ένταξη, η οποία δεν συμβαδίζει με μορφές μειωμένης κυριαρχίας και ελέγχου από τρίτους.

Αντιθέτως, είναι η τουρκική πλευρά η οποία επιμένει να θεωρεί “εκλιπούσα” την Κυπριακή Δημοκρατία και να προσπερνά το ευρωπαϊκό κεκτημένο – με την διακριτική συνδρομή της (εκτός Ε.Ε. πλέον) Βρετανίας, της οποίας οι “κυρίαρχες” βάσεις στο νησί, που απλώνουν το “μάτι” και το “αυτί” τους σε όλη τη Μέση Ανατολή μέχρι και τον μετασοβιετικό χώρο, αποτελούν οι ίδιες προϊόν παρανομίας, ήτοι ατελούς αποαποικιοποίησης. Το μαρτυρεί αυτό η σχετική απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου για το αρχιπέλαγος Τσάγος στον Ινδικό Ωκεανό, το οποίο αποσχίσθηκε από τον υπό ανεξαρτητοποίηση Μαυρίκιο για να μετατραπεί στην μεγάλη αμερικανο-βρετανική βάση του Ντιέγκο Γκαρσία, με βίαη απομάκρυνση των κατοίκων του.

Οι διεθνείς αναλυτές περιγράφουν τη σύγκληση της Πενταμερούς ως πείραμα χαμηλών προσδοκιών – δεδομένης όχι μόνο της άκαρπης αντίστοιχης προσπάθειας το 2017 στο Κραν Μοντανά, αλλά και της συνολικής αλλαγής του κλίματος έκτοτε, με την αντικατάσταση του Μουσταφά Ακιντζί στην ηγεσία των Τουρκοκυπρίων από τον εθνικιστή Ερσίν Τατάρ, την επιδείνωση των ελληνοτουρκικών (και εν μέρει των ευρω-τουρκικών) σχέσεων, τις εντάσεις στην ανατολική Μεσόγειο, τις πραξικοπηματικές πρωτοβουλίες της τουρκικής πλευράς στην κλειστή πόλη της Αμμοχώστου και κυρίως την υιοθέτηση από την Άγκυρα μιας ρητορικής περί “λύσης δύο κρατών”.

Και όμως: ο Γ.Γ. του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες έχει επενδύσει, εν μέσω πανδημίας, το προσωπικό του κύρος σε αυτή τη διαδικασία, η οποία, ασχέτως της άμεσης έκβασής της, μετατοπίζει το διαπραγματευτικό κεκτημένο. Το ότι η λύση δεν μπορεί να προέλθει από την γραμμή που έχουν χαράξει οι αποφάσεις του ΟΗΕ κινδυνεύει να γίνει αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Αλλά το εγχείρημα της οικοδόμησης μιας νέας νομιμότητας με τα υλικά της παρανομίας (αρκεί και μόνο να αναλογισθεί κανείς την αλλοίωση του “εκλογικού σώματος” στον Βορρά από τον εποικισμό) αποτελεί για την Τουρκία κατάσταση win-win.

Η ελληνική πλευρά βρίσκεται έτσι στην παράδοξη θέση να συμμετέχει σε μία διάσκεψη που προκύπτει από τη λογική των εγγυητριών δυνάμεων με επεμβατικά δικαιώματα, αυτήν ακριβώς την οποία καταγγέλλει τουλάχιστον από το 1974 και από την οποία θέλει να απαλλάξει το νησί. Αναλώνει δε τις δυνάμεις της στην απόκρουση του “δυσμενέστερου” (αν και ανομολόγητα όλο και πιο δελεαστικού και για μεγάλο τμήμα της ελληνοκυπριακής κοινότητας) ενδεχομένου της νομιμοποίησης της διχοτόμησης, όταν το τίμημα που ζητείται για την αποτροπή του είναι η ίδια η διεθνής υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας και η επέκταση του τουρκικού ελέγχου προς Νότον, μέσω παραλυτικών συνταγματικών διευθετήσεων.

πηγη: iskra.gr