ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ

Τα πρόσωπα και οι τακτικές που εμπλέκονται στο μεγάλο στοίχημα της κυβέρνησης Μητσοτάκη εναντίον της εργατικής τάξης της χώρας.

Το νομοσχέδιο για τα εργασιακά που αναμένεται άμεσα να αναρτηθεί σε διαβούλευση και στη συνέχεια να το εισηγηθεί στην Βουλή ο υπουργός Εργασίας Κωστής Χατζηδάκης, θα είναι ένα από τα βασικά πολιτικά επίδικα των επόμενων εβδομάδων.

Πρόκειται για ένα από τα «μεγάλα στοιχήματα» της κυβέρνησης Μητσοτάκη αφού απηχεί τις πλέον ακραίες νεοφιλελεύθερες επιλογές για τον κόσμο της εργασίας. Οι βασικοί του άξονες είναι η κατάργηση του 8ωρου – 5νθήμερου, η πλήρης νομιμοποίηση του καθεστώτος εργασιακής ζούγκλας σε αμοιβές και απολύσεις και το να τεθούν εντελώς «εκτός νόμου» οι εργατικοί αγώνες σε κάθε μορφή και έκφανση. Η σύνδεση του μάλιστα με τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης θα διαμορφώσει πιθανότατα το καθεστώς της εφαρμογής του στο διηνεκές με την γνωστή λογική της «συνέχειας του κράτους».

Υπό το πρίσμα αυτό έχει αυτοτελή αξία το να καταγραφεί η διαδικασία από την οποία κατέληξε η κυβέρνηση στην προώθηση του νομοθετήματος και τα βασικά πρόσωπα που εμπλέκονται. Όπως προκύπτει άλλωστε από τις δημόσιες τοποθετήσεις κυβερνητικών στελεχών η σχετική προετοιμασία γίνεται σχεδόν επί έναν χρόνο και με ιδιαίτερη προσοχή.

Το εργασιακό νομοσχέδιο ανακοινώθηκε επίσημα για πρώτη φορά στις 14 Σεπτεμβρίου του 2020 από τον Κυριάκο Μητσοτάκη στη συνέντευξη που παραχώρησε στην Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης. Μάλιστα ήδη στην ομιλία του που είχε προηγηθεί από το βήμα της Διεθνούς Έκθεσης είχε φροντίσει να αφήσει μια νύξη λέγοντας πως με το νομοθετική παρέμβαση της κυβέρνησης «καταργούνται παρωχημένες ρυθμίσεις του περασμένου αιώνα».

Όπως προκύπτει από τη εκ των υστέρων ανάγνωση, από τότε ήταν γνωστό το περιεχόμενο και οι κατευθύνσεις του, ιδίως όσον αφορά το ζήτημα του 6μηνιαίου υπολογισμού του χρόνου εργασίας. Δηλαδή την κατ’ εξοχήν διάταξη που καταργεί το 8ωρο και ταυτόχρονα θεσπίζει τις απλήρωτες υπερωρίες. Χαρακτηριστική ήταν η δήλωση που έκανε στις 14/9 ο Κυριάκος Μητσοτάκης λέγοντας ότι «λίγοι θα είχαν αντίρρηση στο να μπορούν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να έχουν περισσότερη ευελιξία, εφόσον το επιθυμούν οι ίδιοι, στο πώς κατανέμουν το χρόνο τους».

Επίσης εστίασε στην αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου που θέσπισε το ΠΑΣΟΚ το 1982, δηλαδή τον 1284/82 που ψηφίστηκε επί υπουργίας Απόστολου Κακλαμάνη. Ο πρωθυπουργός είχε πει πως «λίγοι μπορεί να έχουν αντίρρηση στο γεγονός ότι ένας συνδικαλιστικός νόμος, ο οποίος, εάν δεν κάνω λάθος, είχε ψηφιστεί το 1982, χρειάζεται επιτέλους κάποιον ουσιαστικό εξορθολογισμό».

Στην ίδια συνέντευξη ο Κυριάκος Μητσοτάκης, δεν μπόρεσε να κρύψει το γεγονός ότι γνώριζε τις αντιδράσεις που θα προκαλούσε ένα τέτοιο νομοθέτημα. Όπως είχε αναφέρει «είναι βέβαιο ότι αμέσως θα ηχήσουν τα “τύμπανα του πολέμου”, γιατί τα εργασιακά έχουν και μία εικόνα ταμπού για την αντιπολίτευση, ως προς το πόσο επιδιώκει να τα σηκώνει». Μάλιστα ο πρωθυπουργός είχε μνημονεύσει την κριτική που του είχε ασκηθεί όταν προεκλογικά είχε ταχθεί κατά του 5νθήμερου εργασίας. Όπως σχολίασε «έπρεπε να απαντώ για κανένα μήνα, διότι περίπου είχα παρουσιαστεί ως κάποιος ο οποίος θα υιοθετήσει την εργασία επτά ημέρες την εβδομάδα, 365 μέρες το χρόνο». Η τελευταία αυτή αποστροφή κατέδειξε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης γνώριζε και γνωρίζει πολύ καλά τι επιχειρεί να θεσμοθετήσει και πώς αντιλαμβάνεται ως αυτονόητες τις αντιδράσεις.

Ένα επίσης εντυπωσιακό στοιχείο της συνέντευξης εκείνης είναι ο πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε ανακοινώσει ότι το εν λόγω νομοθέτημα θα κατατίθετο σε διαβούλευση τον ερχόμενο μήνα, δηλαδή τον Οκτώβριο του 2020, από τον τότε υπουργό Εργασίας, Γιάννη Βρούτση. Κάτι όμως που δεν συνέβη ποτέ, παρά το γεγονός πως το νομοθέτημα σε σημαντικό βαθμό είχε ήδη καταρτιστεί στις βασικές του διατάξεις. Η εξέλιξη αυτή προφανώς δεν ήταν άσχετη με τον ανασχηματισμό που ανακοινώθηκε 3 μήνες αργότερα στις 4 Ιανουαρίου του 2021 και στην θέση του Γιάννη Βρούτση τοποθετήθηκε ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Κωστής Χατζηδάκης.

Τα σενάρια σχετικά με την αλλαγή στον κυβερνητικό σχεδιασμό φαίνεται να σχετίζονται με το πρόσωπο του Γιάννη Βρούτση και στις αντιπαραθέσεις που είχε με τμήμα του Μεγάρου Μαξίμου. Στοιχείο που έμμεσα διαφάνηκε και από τις καταγγελίες που έκανε πριν λίγες εβδομάδες σχετικά με τον Μένιο Φουρθιώτη. Ο βουλευτής Κυκλάδων της Νέας Δημοκρατίας πιθανότατα δεν θεωρήθηκε το κατάλληλο πρόσωπο για να προωθήσει μια τέτοια νομοθετική αλλαγή. Κυρίως επειδή δεν ανήκει στην νεοφιλελεύθερη πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας αλλά στην «σαμαρική» δεξιά έχοντας σχέση με συγκεκριμένα τμήματα του κομματικού μηχανισμού και ιδίως την ΔΑΚΕ. Αυτό παρά το γεγονός ότι ο Γιάννης Βρούτσης ως υπουργός Εργασίας δεν είχε διστάσει να φέρει στην Βουλή για ψήφιση αντεργατικές τροπολογίες όπως αυτή στις 8 Αυγούστου του 2019 που καταργούσε την υποχρέωση του εργοδότη να δικαιολογήσει μία απόλυση.

Ο Κωστής Χατζδηδάκης, αναλαμβάνοντας την ηγεσία του υπουργείου Εργασίας φέρεται να ζήτησε παράταση χρόνου προκειμένου να συντάξει εκ νέου το νομοσχέδιο και να διαμορφώσει τις συνθήκες για το πολιτικό του «πλασσάρισμα». Ιδίως την πολιτική επιχειρηματολογία που θα το συνοδεύσει.

Στο πλαίσιο αυτό ενσωμάτωσε στο νομοσχέδιο την κύρωση της Σύμβασης 190 της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO) σχετικά με την «Εξάλειψη της βίας και της παρενόχλησης στον κόσμο της εργασίας». Με τον τρόπο αυτό ο Κωστής Χατζηδάκης θέλησε επιτύχει ένα διττό στόχο: Να δώσει έναν «δικαιωματικό» χαρακτήρα στις αντεργατικές διατάξεις του νομοσχεδίου και μία έμφυλη διάσταση, επίσης να δημιουργήσει μια πολιτική γέφυρα προκειμένου να επιτύχει την συναίνεση του Κινήματος Αλλαγής. Αξίζει να σημειωθεί ότι ερώτηση για την κύρωση της συγκεκριμένης σύμβασης κατέθεσαν στην Βουλή στις 16 Φεβρουαρίου 4 βουλευτές του ΚΙΝ.ΑΛ οι Γιώργος Μουλκιώτης Νάντια Γιαννακοπούλου Βασίλης Κεγκέρογλου και η Ευαγγελία Λιακούλη. Από αυτούς οι 3 τελευταίοι καταγράφονται στα στελέχη του ΚΙΝ.ΑΛ που τάσσονται υπέρ μίας συναινετικής στάσης απέναντι σε νομοθετήματα της Νέας Δημοκρατίας όπως το συγκεκριμένο, προκρίνοντας την σχέση αντιπαλότητας με τον ΣΥΡΙΖΑ. Παρόλα αυτά ο στόχος της προσέγγισης του ΚΙΝ.ΑΛ δεν επιτεύχθηκε μια και το κόμμα της Φώφης Γεννηματά αναμένεται να καταψηφίσει το νομοθέτημα επί της αρχής.

Δεν είναι κρυφό ότι ο βασικός υποστηρικτής του συγκεκριμένου νομοσχεδίου στο στενό περιβάλλον του Μεγάρου Μαξίμου είναι ο υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ Άκης Σκέρτσος. Εκφράζοντας τις απόψεις που είχε από την περίοδο που ήταν γενικός διευθυντής του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών (ΣΕΒ), που σε σημαντικό βαθμό ενσωματώνονται στο νομοθέτημα. Ο Άκης Σκέρτσος θεωρείται και ο εμπνευστής της «επιθετικής λογικής» για την προώθηση και υπεράσπιση του νομοσχεδίου. Κάτι που άλλωστε δεν έκρυψε και την πρόσφατη συνέντευξη που έδωσε στην προηγούμενη Κυριακή στην εφημερίδα «Το Βήμα». Μεταξύ άλλων ανέφερε πως από την πλευρά της αντιπολίτευσης «θα υπάρξει προσπάθεια δυσφήμισης, αλλά πρέπει να απαντήσουμε με τη γλώσσα της αλήθειας, χωρίς ενοχικά σύνδρομα και να εξηγήσουμε με νηφαλιότητα και πειθώ τα οφέλη για τους ίδιους τους εργαζόμενους και τις νέες δουλειές που θα δημιουργηθούν».

Την λογική Σκέρτσου υιοθέτησε και ο Κυριάκος Μητσοτάκης ο οποίος φρόντισε να κάνει το σχετικό «μασάζ» στην συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας κατά την συνεδρίαση που πραγματοποιήθηκε στις 14 Απριλίου. Εκεί ο πρωθυπουργός υπήρξε …διθυραμβικός για τις διατάξεις του νομοσχεδίου. Υποστήριξε πως πρόκειται για «το νέο χάρτη για την εργασία που, ύστερα από σαράντα χρόνια, φέρνει, επιτέλους, και τα ευρωπαϊκά δεδομένα για τον Έλληνα εργαζόμενο». Υποστήριξε επίσης ότι «το οκτάωρο παραμένει κατοχυρωμένο ως έχει, εκείνο που προστίθεται είναι το δικαίωμα του εργαζόμενου να ζητήσει ο ίδιος, σε συνεννόηση με τον εργοδότη του, να εργαστεί πιο πολύ για ένα διάστημα, κερδίζοντας σε άδεια, σε μία εποχή που θα το επιλέξει ο ίδιος. Τόσο απλά. τόσο λειτουργικά».

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Χρήστος Κάτσικας

Ο πληθυσμός των μονίμων εκπαιδευτικών αναμένεται να ελαττωθεί κατά περίπου 8.000: πρόκειται για τη μεγαλύτερη έξοδο των τελευταίων 10 χρόνων.

Πραγματοποιήθηκαν τη Μ. Πέμπτη 29 Απριλίου, συναντήσεις του Υπουργείου Παιδείας με αντιπροσωπεία των ΔΣ των ΔΟΕ και ΟΛΜΕ. Η ηγεσία του ΥΠΑΙΘ στο θέμα των μόνιμων διορισμών των εκπαιδευτικών στη Γενική Αγωγή ανέφερε πως οι πίνακες θα είναι έτοιμοι μάλλον τον Ιούνιο και ότι ο φετινός προϋπολογισμός αφορά 5.250 διορισμούς.

«Oι μόνιμοι αυτοί διορισμοί, καλύπτουν σημαντικές ανάγκες του εκπαιδευτικού μας συστήματος», σημείωσε η υπουργός Παιδείας. Ούτε λίγο ούτε πολύ η ηγεσία του ΥΠΑΙΘ παρουσίασαν ως επιτυχία ότι η επόμενη σχολική χρονιά θα ξεκινήσει με περισσότερα κενά! 

Γιατί η αλήθεια είναι ότι η σχολική χρονιά που έρχεται (2021/22) θα σπάσει κάθε ρεκόρ στον αριθμό κενών θέσεων στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια εκπαίδευση (Νηπιαγωγεία, Δημοτικά, Γυμνάσια, Λύκεια, ΕΠΑΛ).

Τα στοιχεία δείχνουν ότι φέτος αυξήθηκαν σημαντικά οι παραιτήσεις σε σύγκριση με προηγούμενες χρονιές, καθώς –σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία–εντός του 2021 θα έχουν φύγει περίπου 3.500 δάσκαλοι και νηπιαγωγοί και πάνω από 4.000 καθηγητές.

Δηλαδή, συνολικά, ο πληθυσμός των μονίμων εκπαιδευτικών αναμένεται να ελαττωθεί κατά 8.000 περίπου. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη έξοδο των τελευταίων περίπου 10 χρόνων που πριμοδοτείται τόσο από την πίεση που προκαλεί η ανασφάλεια των αντιασφαλιστικών νόμων αλλά και των αντιεκπαιδευτικών παρεμβάσεων όσο και από το μεγάλο βαθμό γήρανσης, κυρίως, των καθηγητών.

Είναι φανερό ότι οι 5.000 διορισμοί που έχει εξαγγείλει το Υπουργείο Παιδείας για το 2021 δεν μπορούν να καλύψουν ούτε μέρος των κενών που θα δημιουργήσουν οι φετινές παραιτήσεις.

Σχετικά με τις παραιτήσεις εκπαιδευτικών υπενθυμίζουμε ότι από το 2010 μέχρι και τον Μάρτη του 2021 οι συνολικές αποχωρήσεις των εκπαιδευτικών από την Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση ξεπερνούν τις 47.000 ενώ οι μόνιμοι διορισμοί την ίδια περίοδο (αν εξαιρέσουμε την ειδική αγωγή) μόλις κάλυψαν το 6% των αποχωρήσεων.

Ενδεικτικό της κατάστασης που επικρατεί είναι και ο αριθμός ρεκόρ των προσλήψεων αναπληρωτών εκπαιδευτικών την τρέχουσα σχολική χρονιά που ξεπερνά ήδη τις 44.000 παρόλο τους αλλεπάλληλους «κόφτες» προσωπικού στη δημόσια εκπαίδευση.

Οι μόνιμοι διορισμοί... σταγόνα στον ωκεανό!

«Oι μόνιμοι αυτοί διορισμοί, καλύπτουν σημαντικές ανάγκες του εκπαιδευτικού μας συστήματος», σημείωσε η υπουργός Παιδείας.

Ποιες, όμως, αλήθεια σημαντικές ανάγκες του εκπαιδευτικού συστήματος θα καλύψουν οι μόνιμοι διορισμοί 5.250 εκπαιδευτικών όταν τα κενά τη νέα σχολική χρονιά θα ξεπερνούν τις 50.000; Πόσο ακόμη μπορεί να αντέξει το εκπαιδευτικό μας σύστημα όταν ήδη το 26% του συνόλου των εκπαιδευτικών που υπηρετούν στην Εκπαίδευση της χώρας είναι αναπληρωτές; (Συγκεκριμένα, σε απόλυτους αριθμούς οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί ανέρχονται σε περίπου 45.000 άτομα, ενώ οι μόνιμοι σε  περίπου 131.000)

Είναι φανερό ότι η εξαγγελία της Υπουργού Παιδείας να πραγματοποιηθεί η πρώτη φάση διορισμών (5.250 από τις 10.500 προσλήψεις που προβλέπονται συνολικά) πριν την έναρξη του σχολικού έτους, δεν καλύπτει ούτε στο ελάχιστο τα πραγματικά κενά.

Για τη στοιχειώδη κάλυψη των πολύ σοβαρών κενών με μόνιμο προσωπικό πρέπει άμεσα να γίνουν σε μία φάση οι 10.500 διορισμοί και πριν την έναρξη του νέου σχολικού έτους για να περιοριστεί σε κάποιο βαθμό μόνο το μεγάλο πρόβλημα της έλλειψης μόνιμου εκπαιδευτικού προσωπικού.

Η εκπαίδευση των ελαστικών μορφών εργασίας

Βρισκόμαστε στην εποχή των αναπληρωτών «νομάδων εκπαιδευτικών», η επινόηση των οποίων καταργεί την παιδαγωγική σχέση και την αφοσίωση, που είναι απαραίτητες στην εκπαίδευση, η οποία είναι προφανέστατο ότι έχει ανάγκη από μόνιμους διορισμούς κι όχι από πλανόδιους εκπαιδευτικούς για να κλείνουν τρύπες του συστήματος.

Το σχολικό έτος 2011-2012 το ποσοστό των αναπληρωτών και ωρομίσθιων εκπαιδευτικών επί των μόνιμων εκπαιδευτικών ήταν 8%, για να φτάσουμε το 2015-2016 στο 14%, ενώ για τη νέα σχολική χρονιά το ποσοστό θα είναι στο τέλος της χρονιάς πάνω από 26%!

Έτσι η αναλογία μόνιμου και ελαστικά εργαζόμενου προσωπικού (αναπληρωτές-ωρομίσθιοι) μεταβάλλεται κάθε χρόνο και περισσότερο υπέρ των αναπληρωτών, δείχνοντας με αυτόν τον τρόπο το εργασιακό μοντέλο που αργά και συστηματικά εμπεδώνεται στις σχολικές μονάδες.

Είναι φανερό ότι από το 2010 μέχρι σήμερα όλες οι πολιτικές ηγεσίες του υπουργείου Παιδείας έχουν επέμβει στις ζωές των αναπληρωτών εκπαιδευτικών, του πιο αδύναμου κρίκου στην αλυσίδα της εκπαίδευσης.

Στην τελευταία έκθεσή του ΟΟΣΑ «Για ένα λαμπρό μέλλον της εκπαίδευσης στην Ελλάδα» (2018) το ζήτημα των διορισμών και της διαχείρισης του εκπαιδευτικού προσωπικού έχει κεντρική θέση. Το παρακάτω απόσπασμα είναι ενδεικτικό της αντίληψης που έχει για το θέμα της στελέχωσης των σχολείων με εκπαιδευτικούς και για τον τρόπο επίλυσής του:  «Η επίλυση του προβλήματος των λιγότερων οργανικών θέσεων ήταν ευφυής (!) και από διοικητική και από οικονομική άποψη. Η εναλλακτική λύση ήταν η χρήση αναπληρωτών εκπαιδευτικών, με τη συμφωνία και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. (...) Δεν μισθοδοτούνται κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, κι έτσι –από μια μακροοικονομική άποψη- δεν αποτελούν μια επιπλέον μακροχρόνια επιβάρυνση του εθνικού προϋπολογισμού».

Ο ΟΟΣΑ λοιπόν, διαφωνούσε με τον μόνιμο διορισμό εκπαιδευτικών «ως δαπανηρή επιλογή που αναπαράγει τις σημερινές "ακαμψίες" του μόνιμου εκπαιδευτικού προσωπικού που δεν αξιολογείται» και πρότεινε νέες, ακόμα πιο ευέλικτες και ελαστικές σχέσεις εργασίας. Ο ΟΟΣΑ είναι σαφής στην κυνικότητά του: «Οι ελληνικές αρχές πρέπει να χρησιμοποιήσουν την κρίση για την εφαρμογή μακροπρόθεσμων λύσεων, οι οποίες ενδέχεται να μην είναι διαθέσιμες υπό διαφορετικές συνθήκες. Δύο τέτοιες πιθανές λύσεις είναι: α. Εισαγωγή πολλών κατηγοριών δημοσίων υπαλλήλων, παράλληλα με την κατηγορία των οργανικών θέσεων, και β. Αλλαγή των ισχυόντων κανόνων όσον αφορά την απασχόληση των δημοσίων υπαλλήλων».

Οι ανομολόγητοι στόχοι

Ο στόχος είναι, πρώτον, με τις διαφορετικές εργασιακές σχέσεις στον ίδιο χώρο να παγιωθούν σταδιακά οι χειρότερες για όλους ως φυσικό γεγονός.

Δεύτερον, με το τέλος του ΕΣΠΑ και αφού έχει γίνει η «βρόμικη δουλειά», με ένα νέο «τέντωμα» του ωραρίου των εκπαιδευτικών, με μείωση των σχολικών μονάδων (μέσω των νέων συγχωνεύσεων αλλά και του εξοστρακισμού χιλιάδων μαθητών από Λύκεια και ΕΠΑΛ) και με τη γενίκευση της «κινητικότητας» να μειωθούν οι εκπαιδευτικοί που απαιτούνται για τη λειτουργία των σχολείων.

ΠΗΓΗ: efsyn.gr

Γεράσιμος Λιβιτσάνος

Τα επίσημα εγκαίνια της νέας κυβερνητικής μυθοπλασίας που αποκαλείται «επανεκκίνηση της οικονομίας» έκανε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου που πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα. Οι κυβερνητικές φανφάρες όμως διαψεύστηκαν στην ίδια συνεδρίαση, αφού ο περίφημος στόχος για ανάπτυξη το 2021 «ψαλιδίστηκε» κάτω και από το 4,6% που είχε τεθεί από το οικονομικό επιτελείο, με βάση τα στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών.

Στην ενημέρωσή του στο υπουργικό συμβούλιο, ο Χρήστος Σταϊκούρας μετέθεσε την ανάπτυξη 6,2%, που προέβλεπε αρχικά η κυβέρνηση για φέτος, στο 2022. Για την φετινή χρονιά, ενώ η αρχική πρόβλεψη ήταν για ανάπτυξη 4,2%, οι νέες προβλέψεις του υπουργείου Οικονομικών την θέλουν στο 3,6%, με ανοιχτό το ενδεχόμενο περεταίρω μείωσης για τα επόμενα δύο τρίμηνα. Αυτά, ενώ δεν έχει ακόμη «σκάσει» στην πραγματική οικονομία η έκρηξη λουκέτων και ανεργίας που αναμένεται, όταν σταδιακά τους επόμενους μήνες θα σταματήσουν τα δημόσια προγράμματα στήριξης επιχειρήσεων, όπως και οι πενιχρές ενισχύσεις των 534 ευρώ και επιδότησης των ασφαλιστικών εισφορών των εργαζομένων.

Ως «απάντηση» σε αυτά που έρχονται, ο Κυριάκος Μητσοτάκης για μία ακόμη φορά παράθεσε την επίδειξη «καλής διαγωγής» στις διεθνείς αγορές και βέβαια τις συνεχείς ενισχύσεις στο κεφάλαιο με στόχο την προσέλκυση επενδύσεων. Χαρακτηριστικά, ανέφερε πως «η αναβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της πατρίδας μας αποδεικνύει, πιστεύω, ότι είμαστε στο σωστό δρόμο. Αυτόν, εξάλλου, υπηρετεί και το νομοσχέδιο για τη διευκόλυνση της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας». Το νομοθέτημα που έχει αναλάβει να διεκπεραιώσει ο υπουργός Ανάπτυξης Άδωνις Γεωργιάδης, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνει ταχύρρυθμες διαδικασίες αδειοδότησης επιχειρήσεων και προσαρμογή του κρατικού μηχανισμού στις επενδυτικές ανάγκες. Αυτό έρχεται ως συμπλήρωμα στην αλλαγή της νομοθεσίας για τους μεταχρονολογημένους ελέγχους για τη δημιουργία ανώνυμων εταιρειών, ώστε να επιταχύνεται η έναρξη οικονομικής δραστηριότητας.

Συμπληρώνοντας, επίσης, το ήδη ψηφισμένο νομοσχέδιο του υπουργείου Περιβάλλοντος, που μεταξύ άλλων προβλέπει περιβαλλοντικές άδειες με μελέτες ιδιωτών που θα προσλαμβάνει ο επενδυτής όπως και το νομοσχέδιο για την επίσπευση της επένδυσης στο Ελληνικό.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσπάθησε να εμφανίσει ως ενισχύσεις προς τη «μεσαία τάξη» τα ημίμετρα που έχουν νομοθετηθεί. Όπως είπε, «μόλις πριν από λίγες μέρες ανακοινώθηκε η μόνιμη μείωση της προκαταβολής φόρου στους επαγγελματίες και στις επιχειρήσεις και η επίσης μόνιμη επιπλέον μείωση κατά δύο ποσοστιαίες μονάδες του φορολογικού συντελεστή των νομικών προσώπων». Όσον αφορά τους μισθωτούς, θέλησε να παρουσιάσει ως ενίσχυση του εισοδήματος τη διατήρηση της αναστολής για την εισφορά αλληλεγγύης, λέγοντας ότι θα επεκταθεί έως το 2022, όπως και τη μείωση των εισφορών. Δηλαδή, μειώσεις επιβαρύνσεων της τάξης μερικών ευρώ, όταν οι μισθοί σε πολλούς κλάδους έχουν μειωθεί στο μισό και η ανεργία καλπάζει. Να σημειωθεί, επίσης, ότι μέσα στον Μάιο αναμένεται να κατατεθεί στη Βουλή και να ψηφιστεί το νομοσχέδιο για τα εργασιακά, που θεσπίζει την 6μηνιαία ρύθμιση του ωραρίου εργασίας, καταργώντας το οκτάωρο και την πληρωμή υπερωριών.

ΠΗΓΗ: prin.gr

ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΩΘΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ ΟΙ ΝΕΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

ΓΙΑ ΝΑ ΗΤΤΗΘΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, Η ΕΕ ΚΑΙ ΤΟ ΝΑΤΟ

ΓΙΑ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ, ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ, ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΤΗ ΦΙΛΙΑ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

Η κυβέρνηση της ΝΔ κλιμακώνει την επίθεσή της στο λαό εν μέσω ενός φονικού τρίτου κύματος της πανδημίας, ιδιαίτερα με το προωθούμενο αντεργατικό νομοσχέδιο Χατζηδάκη που καταστρέφει το 8ωρο και χτυπά τα συνδικάτα, ενώ οι μαζικές κινητοποιήσεις του προηγούμενου διαστήματος δείχνουν ότι έχει αρχίσει μια αντίστροφη μέτρηση για την πολιτική της κυριαρχία.

Το αγωνιστικό ξέσπασμα είναι βασικό στοιχείο των εξελίξεων. Μέσα σε 53 ημέρες, το Φεβρουάριο και Μάρτιο, πραγματοποιήθηκαν 632 συγκεντρώσεις πανελλαδικά με τη συμμετοχή δεκάδων χιλιάδων, κυρίως νέων, με αιχμή την αντιδημοκρατική, κυβερνητική και αστυνομική καταπίεση. 

Πίσω από αυτή την αιχμή κρύβεται η αγανάκτηση από την κυβερνητική διαχείριση της πανδημίας που οδηγεί σε ασφυξία το ΕΣΥ και στο θάνατο πάνω από δέκα χιλιάδων συνανθρώπων μας, που συμπληρώνεται από τα τραγικά «ατυχήματα» – δολοφονίες στους χώρους εργασίας. Η επιλογή των ατομικών τεστ ρίχνει για ακόμη μια φορά την ευθύνη στους εργαζόμενους για να καλύψει την άρνηση δημόσιας επιτήρησης και ελέγχου της πανδημίας, για να ενισχύονται οι ιδιωτικοί όμιλοι της Υγείας, για να προωθηθεί ένα άναρχο και επικίνδυνο άνοιγμα στον τουρισμό υπέρ των ξένων και των εγχώριων μονοπωλιακών ομίλων.

Η κατεύθυνση της ΝΔ δεν είναι «αντιευρωπαϊκή», όπως υποστηρίζει η ΣΥΡΙΖΑ, αλλά πανευρωπαϊκή, όπως δείχνει η αντίστοιχη πορεία της ΕΕ, που ειδικά στο ζήτημα των μαζικών εμβολιασμών αναδεικνύει το απάνθρωπο πρόσωπο του ανταγωνισμού των φαρμακευτικών πολυεθνικών.

Πίσω από το νεανικό και λαϊκό αγωνιστικό ξέσπασμα κυριαρχεί η βαθιά ανησυχία για τη μεγάλη μείωση του μισθού των εργαζομένων, του εισοδήματος των μικρομεσαίων και την εκτινασσόμενη ανεργία, για τα επερχόμενα μέτρα της κυβέρνησης και του μεγάλου κεφαλαίου, που αξιοποιεί κυνικά την πανδημία και την ύφεση για μια νέα λεηλασία των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων. Συνέβαλαν ιδιαίτερα οι συγκλονιστικές αποκαλύψεις για την εργοδοτική, διευθυντική και σεξιστική βία στη βιομηχανία το αθλητισμού, του πολιτισμού και της ιδιωτικής τηλεόρασης.

Πρόσθετος παράγοντας βαθύτερων ανησυχιών των εργαζομένων είναι οι κίνδυνοι για την ειρήνη που προέρχονται από την επιθετική ιμπεριαλιστική πολιτική του Μπάιντεν, ο οποίος προχωρά μαζί με το ΝΑΤΟ, την ΕΕ και τους συμμάχους τους, σε μια αντιρωσική και αντικινεζική εκστρατεία. Στη Μέση και Άπω Ανατολή και ιδιαίτερα στην Ουκρανία, ηχούν ξανά τα τύμπανα του πολέμου. Η κυβέρνηση της ΝΔ υποτάσσεται στους Αμερικανούς και με την αυταπάτη ότι θα τους έχει συμμάχους, οξύνει την αντιπαράθεση με την Τουρκία, προχωρά σε ξέφρενους εξοπλισμούς, όπως και το καθεστώς Ερντογάν, που κλιμακώνει επίσης τις απαιτήσεις του. Προετοιμάζονται για μια αμερικανονατοϊκή αντιδραστική «διευθέτηση» στην Κύπρο, το Αιγαίο και την Αν. Μεσόγειο.

Το αγωνιστικό κύμα έδειξε ότι αρχίζει να αλλάζει η ψυχολογία της ήττας της προηγούμενης περιόδου. Ξεπέρασε το φόβο από την πανδημία και έσπασε στην πράξη την καταστολή και τους νόμους Χρυσοχοΐδη. Έχει αντικυβερνητικό προσανατολισμό, αναζητά νίκες, ψάχνει για κατακτήσεις, προσφέρει νέες μορφές οργάνωσης και πάλης. Έχει ενωτικά χαρακτηριστικά, πιέζει για την κοινή δράση της Αριστεράς. Έδωσε μια φρέσκια ανάσα ευρύτερα στους εργαζόμενους και ειδικά στην Αριστερά. Γεννιούνται αμφισβητήσεις απέναντι στο κοινωνικό σύστημα και την ΕΕ, που τροφοδοτούν με καινούργιο υλικό τις νέες κομμουνιστικές αναζητήσεις.

Ωστόσο, η κυβέρνηση δεν έχει χάσει την πολιτική κυριαρχία της. Αυτό είναι το μεγάλο ζητούμενο. Απαιτούνται πολύ ανώτερες προϋποθέσεις για να τεθεί ξανά και με μαζικούς όρους μια ανατροπή «από τα κάτω» της κυβερνητικής, νεοφιλελεύθερης και καπιταλιστικής επίθεσης και όχι μια δικομματική ή άλλη εναλλαγή. Απαιτείται πολύ μεγαλύτερη μαζικότητα, ο συντονισμός και η γενίκευση των επιμέρους αντιδράσεων. Η σταδιακή μετατροπή τους σε συνεχές, οργανωμένο μαζικό κίνημα, σε συνειδητό κοινωνικό μέτωπο. Χρειάζονται νίκες σε πεδία της κυβερνητικής πολιτικής, από όπου να αρχίσει να ξηλώνεται η κυριαρχία της. Χρειάζεται η συστηματική  και οργανωμένη κοινή πάλη της Αριστεράς και των άλλων ριζοσπαστικών ρευμάτων.

Για αυτό απαιτείται συγκέντρωση δυνάμεων σε κάθε μέτωπο. Ιδιαίτερα στα συνδικάτα με μια σχεδιασμένη, ενωτική και ταξική αντιπαράθεση με το νομοσχέδιο Χατζηδάκη με όρους πάλης για μια καθολική, ριζική μείωση του χρόνου εργασίας, για αυξήσεις στους μισθούς και σταθερές σχέσεις εργασίας, με προοπτική μια βαθιά ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος. Συγκέντρωση δυνάμεων και στο μέτωπο της Υγείας, στα πανεπιστήμια, στην Παιδεία, στη δημοκρατία, στο περιβάλλον, τις γυναίκες, παντού. Η δημιουργία των ενωτικών δικτύων και πρωτοβουλιών για τα δημοκρατικά δικαιώματα και τη δημόσια υγεία ως λαϊκό δικαίωμα και κοινωνικό αγαθό, δείχνουν το δρόμο.

Πάνω από όλα, το νέο αγωνιστικό ρεύμα χρειάζεται να εφοδιαστεί με ένα συνολικό πρόγραμμα πάλης για πανκοινωνικές, εργατικές και λαϊκές κατακτήσεις, αλλαγές και ανατροπές, αντίστοιχο με την περίοδο και την εποχή μας. Που θα μετατρέπει την αναγκαία άμυνα σε αντεπίθεση. Γι’ αυτό επείγει η συζήτηση και η σύγκλιση προς ένα προγραμματικό πολιτικό μέτωπο που θα θέτει στο στόχαστρό του την εγχώρια ολιγαρχία του μεγάλου κεφαλαίου και τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, την ΕΕ, τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. 

Αυτό το έργο δεν μπορούν να το φέρουν εις πέρας οι αγώνες από μόνοι τους. Αποτελεί έργο ευθύνης μιας Αριστεράς που δεν θα φρενάρει τον αυθορμητισμό τους αλλά θα τον σέβεται και θα τον ανεβάζει σε νέα επίπεδα. Ο ριζοσπαστισμός, η ανατρεπτική δυναμική και η ενωτική διάθεση που εμφανίζονται στους καινούργιους αγώνες χρειάζονται μια άλλη, ριζοσπαστική, ανατρεπτική και μετωπική Αριστερά. 

Ο συμβιβασμένος ΣΥΡΙΖΑ κινείται σε άλλη κατεύθυνση. Ανήκει πλέον στο διπολικό, αστικό, «μνημονιακό τόξο». Η αντιπολίτευσή του είναι ρηχή, εντός συστήματος. Η «κεντροαριστερή προοδευτική διακυβέρνηση» αποτελεί μια προοπτική εναλλαγής και όχι αλλαγής, παρά τις υπαρκτές επιμέρους διαφορές. Το ΚΙΝΑΛ είναι ένα πλήρως καθεστωτικό κόμμα. 

Το ΜεΡΑ25, παρά τη μαχητική κοινοβουλευτική αντιπολίτευση, κινείται στα πλαίσια ενός μη «ρεαλιστικού» συμβιβασμού με την αστική τάξη και την ΕΕ, ενώ παραμένει ένα αρχηγικό κόμμα που διακηρύττει ότι δεν ανήκει στην Αριστερά.

Οι μαχόμενες αριστερές δυνάμεις έχουν συμβάλει στο αγωνιστικό κύμα. Βοήθησαν, επίσης, στο να μην εκφραστούν οι αντιδράσεις από τα ακροδεξιά ρεύματα, τα οποία ωστόσο παραμένουν επικίνδυνα. Όμως, η άρνηση του ΚΚΕ να βοηθήσει σε μια ενωτική ανάπτυξη και γενίκευση των αγώνων, η απόρριψη συστηματικής κοινής δράσης, η εχθρότητα προς τα άλλα αριστερά ρεύματα και η υποταγή του κινήματος στην κομματική και τελικά κοινοβουλευτική οπτική του, δεν συμβάλλουν σε μια ενωτική ανασυγκρότηση τόσο του κινήματος, όσο και της μαχόμενης Αριστεράς.

Η πραγματικότητα είναι ότι από τις άλλες δυνάμεις της μαχόμενης Αριστεράς, καμία μόνη της και καμία όπως είναι δεν μπορεί να φέρει εις πέρας αυτό το έργο. Χρειάζεται να αλλάξουμε και να υπερβούμε τον κατακερματισμό, τα προγράμματα και τις αντιλήψεις που απέτυχαν. Απόψεις ότι ο καθένας μόνος του θα τα καταφέρει ή ότι το κίνημα δεν χρειάζεται προγραμματική πρόταση, πολιτική ενότητα και κέντρο, τελικά το καθηλώνουν. Παρά τις προθέσεις, διοχετεύουν την αγανάκτηση και το κίνημα στο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και σε κάθε ενσωματώσιμη εκδοχή, ενώ αφήνουν χώρο στην επικίνδυνη Ακροδεξιά.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, τα ρεύματα της ριζοσπαστικής και ανατρεπτικής Αριστεράς οφείλουμε να υπερβούμε αγκυλώσεις και να ενώσουμε δυνάμεις. Να συν-δημιουργήσουμε ένα «πολιτικό κέντρο» διαλόγου και κοινής δράσης για την ενίσχυση των αγώνων, για την ανασυγκρότηση του μαζικού κινήματος. Να δράσουμε από κοινού στα μέτωπα πάλης και τους κλάδους. Με την πολιτική στήριξη των οργανωμένων συλλογικοτήτων και πάνω από όλα, την ενεργό και άμεση εμπλοκή του ανένταχτου «λαού της Αριστεράς». Με προοπτική τη ριζική, προγραμματική ανασύνθεση και συμμαχία της Αριστεράς, ένα νέο αριστερό μέτωπο που θα δώσει ώθηση, αισιοδοξία, ελπίδα.

Σε αυτή την κατεύθυνση οφείλουν να προχωρήσουν όσες δυνάμεις συμφωνήσουν. 

Σε αυτή την κατεύθυνση και στο μέτρο των δυνάμεών του, θα συμβάλει και ο Συντονισμός Κομμουνιστικών δυνάμεων με δικές του πρωτοβουλίες ή με ανταπόκριση σε αντίστοιχες άλλων. Σε αυτό επιχειρεί να συνεισφέρει με την Πολιτική Πρόταση για ένα μάχιμο, σύγχρονο πρόγραμμα πάλης. Αλλά και με τη συνολική του παρέμβαση, με την αναζήτηση μιας νέας κομμουνιστικής προοπτικής, η οποία είναι αναγκαία περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, ως συνεισφορά στο μαζικό κίνημα και ως απάντηση στο «Δεν Υπάρχει Εναλλακτική» στον καπιταλισμό.

Για να πάει αυτή τη φορά αλλιώς…

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

ΠΗΓΗ: kommon.gr