Οι συχνότερες πνευμονικές εμβολές προκαλούνται από θρόμβους που βρίσκονται στις φλέβες των ποδιών που δεν φαίνονται με το μάτι. Είναι οι λεγόμενες επιστημονικά «θρομβώσεις των εν τω βάθει φλεβών». Έτσι δεν είναι εύκολο να γίνει η διάγνωση της φλεβικής θρόμβωσης των φλεβών των ποδιών.

Ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες κινδύνους είναι η ακινησία, που κάνει το αίμα να «λιμνάζει».

Σύμφωνα με μελέτη μάλιστα, η πολύωρη ακινησία μπροστά σε μία οθόνη είναι εξίσου επικίνδυνη με τα πολύωρα αεροπορικά ταξίδια, καθώς ενέχει κίνδυνο εν τω βάθει φλεβικής θρόμβωσης και πνευμονικής εμβολής.

Ο κίνδυνος αυτός είναι μεγαλύτερος για άνδρες και γυναίκες ηλικίας 40 έως 59 ετών, που είναι ακίνητοι μπροστά στην τηλεόραση ή τον υπολογιστή τους επί 5 ώρες την ημέρα ή περισσότερο.

Εάν ο θρόμβος αποκολληθεί από τη θέση του, μπορεί να φτάσει έως τις αρτηρίες των πνευμόνων, αποφράσσοντας κάποια από αυτές και προκαλώντας πνευμονική εμβολή.

Η πνευμονική εμβολή είναι επείγον ιατρικό περιστατικό, διότι αν δεν αντιμετωπιστεί εγκαίρως μπορεί να κοστίσει τη ζωή.

Η νέα πραγματοποιήθηκε από επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Οσάκα, στην Ιαπωνία, σε 86.000 εθελοντές.

Οι ερευνητές τους παρακολούθησαν επί 18 χρόνια, διαπιστώνοντας ότι 5 ή περισσότερες ώρες τηλεόραση ή κομπιούτερ την ημέρα διπλασίαζαν τον κίνδυνο εν τω βάθει φλεβικής θρόμβωσης και πνευμονικής εμβολής, σε σύγκριση με τις 2,5 ή λιγότερες ώρες την ημέρα.

«Είναι η πρώτη φορά που επιβεβαιώνεται άμεση συσχέτιση ανάμεσα στην παρατεταμένη ακινησία μπροστά σε μία οθόνη και την θανατηφόρο πνευμονική εμβολή», δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής δρ Τόρου Σιρακάουα, από το Τμήμα Κοινωνικής Ιατρικής του πανεπιστημίου.

Για να μειωθεί ο κίνδυνος, οι ειδικοί συνιστούν να υιοθετούν όσοι διάγουν καθιστική ζωή τις ίδιες συμβουλές που συνιστώνται σε όσους κάνουν πολύωρα αεροπορικά ταξίδια.

Με άλλα λόγια, θα πρέπει να σηκώνονται από την καρέκλα τους κάθε μισή ώρα για να περπατάνε ένα-δύο λεπτά, να κινούν συνέχεια τα πόδια τους όσο κάθονται, να πίνουν άφθονα υγρά (κυρίως νερό και φυσικούς χυμούς χωρίς ζάχαρη) και να αποφεύγουν το αλκοόλ.

πηγη: onmed.gr

«Αποστολή στοιχείων απεργίας» έχει τίτλο το έγγραφο του υπουργείου Εσωτερικών, με την ένδειξη «εξαιρετικά επείγον».

Το υπουργείο δείχνει… ενδιαφέρον να συγκεντρώσει τα σχετικά στοιχεία.

Προσέξτε τη φρασεολογία και τις λεπτομέρειες (ολόκληρο το έγγραφο στο τέλος του κειμένου):

«Ενόψει της εξαγγελθείσας από την ΑΔΕΔΥ 24ωρης απεργιακής κινητοποίησης την 6ηΜαΐου2021, παρακαλούμε να αποστείλετε άμεσα και το αργότερο μέχρι την 7η Μαΐου 2021,το σύνολο των υπηρετούντων υπαλλήλων, τον αριθμό και το ποσοστό των απεργούντων με βάση τους συνημμένους πίνακες.

Τα στοιχεία αυτά να αποσταλούν στην Υπηρεσία μας (ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ) με e-mail στο (…) ως εξής:

1.Τα στοιχεία των Υπουργείωνκαι με φροντίδα αυτών τα στοιχεία των εποπτευμένων από αυτά φορέων (ως συνημμένος πίνακας 1).

2.Τα στοιχεία των Ανεξάρτητων Αρχών (ως συνημμένος πίνακας 2).

3.Τα στοιχεία των Αποκεντρωμένων Διοικήσεωνκαι με φροντίδα αυτών τα στοιχεία των εποπτευμένων από αυτές νομικών προσώπωνκαι των ΟΤΑ α ́και β’ βαθμού(ως συνημμένος πίνακας 3).

Επειδή έχουν παρατηρηθεί καθυστερήσεις ή και μη ανταπόκριση των υπηρεσιών στην οδηγίατης παρούσας εγκυκλίου, τα Υπουργεία, οι Ανεξάρτητες Αρχές και οι Αποκεντρωμένες Διοικήσεις παρακαλούνται όπως προβούν σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για την αποστολή του συνόλουτων ζητούμενων στοιχείων στο Υπουργείο Εσωτερικών άμεσα και σε κάθε περίπτωση εντός της οριζόμενης προθεσμίαςπροκειμένου η Υπηρεσία μας να διαθέτει αξιόπιστα στοιχεία».

πηγη: imerodromos.gr

Η συνέλευση των μετόχων στις 20 του μήνα, όπου ο «εθνικός επενδυτής» έχει εξασφαλισμένη πλειοψηφία, καλείται να επικυρώσει την πρωτοφανή αλλαγή στο καταστατικό της εταιρείας. Το Δημόσιο δεν θα ορίζει πια την πλειοψηφία των μελών του Δ.Σ., ενώ εξοστρακίζονται οι εκπρόσωποι των εργαζoμένων. Από τον «τορπιλισμό» της πώλησης του 50,1% το 2019 στην... αδάπανη άλωση

Ύποπτη σιγή ιχθύος τηρεί εδώ και μια εβδομάδα η κυβέρνηση για την κραυγαλέα μεθόδευση της διοίκησης των ΕΛΠΕ –με τη συναίνεση της διορισμένης από την ίδια πλειοψηφίας της– να περάσει ο όμιλος στον πλήρη έλεγχο του Σ. Λάτση, μέσω της κατάργησης του δικαιώματος του κράτους να ορίζει 7 από τα 13 μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου και να καταργηθεί η εκπροσώπηση των εργαζομένων, όπως ισχύει από τότε που συγχωνεύτηκαν τα ΕΛΠΕ με την Πετρόλα.

Αν ολοκληρωθεί αυτή η μεθόδευση, που οι εργαζόμενοι των ΕΛΠΕ και η αντιπολίτευση καταγγέλλουν ως «οικονομικό και πολιτικό έγκλημα», ο Ομιλος Λάτση, μέσω της Paneuropean Oil & Industrial Holdings που σήμερα κατέχει το 47% των μετοχών στον δεύτερο (μετά τη ΔΕΗ) μεγαλύτερο ενεργειακό όμιλο της χώρας και έναν από τους μεγαλύτερους στη Νοτιανατολική Ευρώπη, αποκτά τον πλήρη έλεγχό του, χωρίς να χρειαστεί να δαπανήσει ούτε ευρώ. Απλώς και μόνο γιατί η κυβέρνηση της Ν.Δ. αποφάσισε να του τον δωρίσει… πασχαλιάτικα.

Το ναυάγιο της πώλησης

Η εξέλιξη αυτή φωτίζει τώρα καλύτερα γιατί η Paneuropean του Ομίλου Λάτση έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να υπονομεύσει και να οδηγήσει σε αποτυχία τελικά, τον Απρίλιο του 2019, τον διαγωνισμό για την από κοινού με το Δημόσιο (ΤΑΙΠΕΔ) πώληση του 50,1% των ΕΛΠΕ, με στόχο την εξασφάλιση εσόδων αποκρατικοποίησης 500 εκατ. ευρώ, όπως είχαν επιβάλει οι δανειστές στο πλαίσιο του 3ου Μνημονίου. Βάσει της συμφωνίας των δυο βασικών μετόχων των ΕΛΠΕ τον Απρίλιο του 2018, η Paneuropean του Σ. Λάτση θα πωλούσε το 30,1% και το ΤΑΙΠΕΔ το 20% (από το 35,5% που κατέχει).

Ωστόσο, αποδεικνύεται ότι η Paneuropean όχι απλώς δεν ήθελε και δεν είχε σκοπό να πουλήσει οσοδήποτε από το μερίδιό της στα ΕΛΠΕ, που άλλωστε ήταν ενεχυριασμένο έναντι δανείων εκατοντάδων εκατομμυρίων, αλλά επεδίωκε και περίμενε «καλύτερες πολιτικές συνθήκες», ώστε να περάσουν τα ΕΛΠΕ αδάπανα στα χέρια της. Η τωρινή μεθόδευση «δωρεάς» του διοικητικού ελέγχου των ΕΛΠΕ στον Ομιλο Λάτση επιβεβαιώνει το σενάριο, σύμφωνα με το οποίο στην επόμενη φάση το ΤΑΙΠΕΔ θα υποχρεωθεί να πουλήσει όλο ή μέρος του ποσοστού του, αποξενώνοντας πλήρως την ελληνική κοινωνία από τεράστιας αξίας δημόσια περιουσία. Αλλωστε, τα ΕΛΠΕ παραμένουν στο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων του ΤΑΙΠΕΔ, έστω και με μη προσδιορισμένο ακόμη ποσοτικά στόχο.

Η κυβερνητική σιγή για τη νέα μεθόδευση προδίδει πολιτική συνενοχή. Παρά τις ηχηρές καταγγελίες των εργαζομένων στα ΕΛΠΕ ήδη από τη Μεγάλη Πέμπτη, όταν έγινε γνωστή η πρωτοφανής πρωτοβουλία της διοίκησης των ΕΛΠΕ, ουδείς από τους συναρμόδιους υπουργούς θέλησε να διαταράξει την πασχαλινή ανάπαυλα, βοηθούσης και της πλειονότητας των ΜΜΕ που ενταφίασαν το θέμα σε κλίμα επιτάφιας κατάνυξης και… αναστάσιμης ευωχίας.

Το παράδοξο και πρωτοφανές (εκ πρώτης όψεως μόνο, αφού η κυβέρνηση έχει προσφέρει πάμπολλα δείγματα αφοσίωσης και εξυπηρέτησης του «εθνικού επενδυτή», του Ομίλου Λάτση, ιδιαίτερα στην περίπτωση του Ελληνικού) είναι ότι η απεμπόληση των συμφερόντων του Δημοσίου στον μεγαλύτερο πετρελαϊκό όμιλο της χώρας δρομολογείται μέσω μιας απλής αλλαγής καταστατικού της εταιρείας, που καλείται να επικυρώσει η έκτακτη γενική συνέλευση των μετόχων στις 20 Μαΐου.

Με δεδομένο ότι ο Ομιλος Λάτση, μέσω της Paneuropean, αύξησε το 2020 το ποσοστό του στα ΕΛΠΕ στο 47%, με τη συμμαχία έστω και μικρού μέρους των Ελλήνων και ξένων ιδιωτών που κατέχουν το υπόλοιπο 17% των μετοχών, μπορεί να κάνει «περίπατο» στη συνέλευση για τις αλλαγές που τον ευνοούν, ακόμη και στην απίθανη περίπτωση που το Δημόσιο, μέσω του ΤΑΙΠΕΔ που κατέχει το 35,5%, θελήσει να αντιταχθεί στη δρομολογούμενη αλλαγή καταστατικού.

Τι αφορά, τυπικά, η επίμαχη αλλαγή; Με το ισχύον εδώ και σχεδόν δυο δεκαετίες σύστημα, από τα 13 μέλη του Δ.Σ. των ΕΛΠΕ τα εφτά τα όριζε το Δημόσιο, τα δύο η Paneuropean του Ομίλου Λάτση, άλλα δύο ήταν εκπρόσωποι των υπόλοιπων μετόχων και δύο ήταν εκπρόσωποι των εργαζομένων που εκλέγονταν με καθολική ψηφοφορία. Η προτεινόμενη αλλαγή του άρθρου 20 του καταστατικού των ΕΛΠΕ προβλέπει ότι στο εξής «το Διοικητικό Συμβούλιο αποτελείται από έντεκα (11) μέλη τα οποία εκλέγονται στο σύνολό τους από τη Γενική Συνέλευση των μετόχων, σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν. 4548/2018, και τα οποία διακρίνονται σε εκτελεστικά, μη εκτελεστικά και ανεξάρτητα μη εκτελεστικά μέλη.

Τα ανεξάρτητα μη εκτελεστικά μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου δεν υπολείπονται του ενός τρίτου (1/3) του συνολικού αριθμού των μελών του και αν προκύψει κλάσμα, στρογγυλοποιείται στον αμέσως εγγύτερο ακέραιο αριθμό».

Τι θα κάνει το ΤΑΙΠΕΔ στη Γ.Σ. της 20/5;

Αν υποθέσουμε ότι μέχρι τις 20 Μαΐου, οπότε έχει οριστεί η γενική συνέλευση των μετόχων των ΕΛΠΕ (με ηλεκτρονικά μέσα), δεν μεσολαβήσει καμιά κυβερνητική αντίδραση, καμιά δήλωση ή παρέμβαση, στο όνομα της «εταιρικής αυτονομίας», το ερώτημα που προκύπτει είναι: Τι θα κάνει ο εκπρόσωπος του Δημοσίου, δηλαδή του ΤΑΙΠΕΔ, που έχει το 35,5%, στη συνέλευση; Θα υπερψηφίσει την εισήγηση του Δ.Σ. για τον νέο τρόπο εκλογής των μελών του Δ.Σ.; Εχει την εξουσιοδότηση να ψηφίσει την κατάργηση του προνομίου του Δημοσίου να ορίζει την πλειοψηφία των μελών του Δ.Σ. στα ΕΛΠΕ; Κι αν το κάνει τελικά, εγείρονται ερωτήματα απιστίας εις βάρος του Δημοσίου;

Εξωφρενική λαθροχειρία για αποκλεισμό Δημοσίου & εργαζομένων

Η προτεινόμενη αλλαγή γίνεται με πρόσχημα την εναρμόνιση με τους αναμορφωμένους κανόνες εταιρικής διακυβέρνησης των Ανωνύμων Εταιρειών (Ν. 4706/2020), συμπεριλαμβανομένης της ενισχυμένης εκπροσώπησης των γυναικών (με την πρόβλεψη ελάχιστης ποσόστωσης 25%), στο όνομα της οποίας εξοστρακίζονται οι εργαζόμενοι! Με αυτή την εξωφρενική λαθροχειρία μεθοδεύεται ο αποκλεισμός και του Δημοσίου και των εργαζομένων από τη διακυβέρνηση της εταιρείας υπέρ Λάτση.

Υπάρχουν κι άλλες «ύποπτες» αλλαγές στο καταστατικό και στον «εταιρικό μετασχηματισμό» των ΕΛΠΕ που δρομολογεί η κυβέρνηση υπέρ του προσφιλούς της εθνικού επενδυτή, αλλά αυτή είναι που προκάλεσε τη σχεδόν ακαριαία αντίδραση των εργαζομένων. Με κοινή ανακοίνωσή τους τα τέσσερα σωματεία που εκπροσωπούν τους πάνω από 3.000 εργαζόμενους στα ΕΛΠΕ, χαρακτήρισαν «πολιτικό και οικονομικό έγκλημα εις βάρος του Δημοσίου μια τέτοια απόφαση», υποσχόμενοι να την οδηγήσουν «στον κάλαθο των αχρήστων». Για το θέμα, συνεδρίασε το Δ.Σ. του βασικού σωματείου των ΕΛΠΕ (Πανελλήνιο Σωματείο Εργαζομένων στα Ελληνικά Πετρέλαια), το οποίο έχει ήδη αποστείλει επιστολές στους ηγέτες όλων των κομμάτων, συμπεριλαμβανομένου του πρωθυπουργού, ζητώντας συναντήσεις για το επίμαχο θέμα, και αποφάσισε 24ωρες απεργίες, 14 και 20 Μάη, αντιδρώντας στην παράδοση των ΕΛΠΕ στο Λάτση

πηγη:  ergasianet.gr.

Από Παναγιώτης Σωτήρης

Οι αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις και τους όρους άσκησης της συνδικαλιστικής δράσης σηματοδοτούν την εκκίνηση μιας μεγάλης μάχης για το μέλλον της εργασίας

Παρότι η κυβέρνηση προσπαθεί να παρουσιάσει το νομοσχέδιο που αναμένεται να καταθέσει το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων ως ένα σύνολο διορθωτικών παρεμβάσεων, είναι σαφές ότι η πολιτική φιλοδοξία αφορά μια συνολικότερη αναμόρφωση του θεσμικού πεδίου που ορίζει το τοπίο της εργασίας στη χώρας μας.

Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετές φορές έχει επανέλθει στην κυβερνητική ρητορική η αντίληψη ότι το ισχύον θεσμικό πλαίσιο είναι παρωχημένο ή ότι αποτυπώνει «συνθήματα του περασμένου αιώνα». Και είναι αλήθεια ότι οι δύο κομβικοί νόμοι για τις εργασιακές σχέσεις, τις συλλογικές συμβάσεις και τις συνδικαλιστικές ελευθερίες, ο 1264/82 και ο 1876/90 προέρχονται όντως από τον περασμένο αιώνα.

Ο πρώτος έμεινε γνωστός και ως «αντι-330», καθώς αντικαθιστούσε τον προηγούμενο νόμο της κυβέρνησης της ΝΔ. Στην πραγματικότητα ο 1264/82 ήταν κομμάτι μιας αλυσίδας μεταρρυθμίσεων που έφερε η πρώτη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου και αντιστοιχούσε σε ένα σύνολο ώριμων αιτημάτων για τον εκδημοκρατισμό του συνδικαλιστικού κινήματος που είχαν διαμορφωθεί όχι απλώς στην περίοδο της Μεταπολίτευσης, αλλά ουσιαστικά ήδη από τα δύσκολα μετεμφυλιακά χρόνια, τότε που τη λογική των πολιτικών διώξεων και των «πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων» συμπλήρωναν και οι ποικίλοι περιορισμοί στη συνδικαλιστική δράση. Αποτελούσε ταυτόχρονα και έναν συντονισμό της χώρας με ανάλογες νομοθετικές παρεμβάσεις στις δεκαετίες του 1960 και του 1970 στις ευρωπαϊκές χώρες.

Ο δεύτερος ήταν ένα από τα νομοθετήματα της Οικουμενικής Κυβέρνησης. Ως τέτοιος διαμόρφωσε ένα σύστημα ρύθμισης των συλλογικών συμβάσεων που επέτρεψε να υπάρχει σχετικά επαρκής κάλυψη των περισσότερων κλάδων της οικονομίας. Παρότι πολλές φορές οι εργοδοτικές ενώσεις  τον κατήγγειλαν, στην πραγματικότητα οι περισσότερες προτάσεις των μεσολαβητών και των διαιτητών κινούνταν μέσα σε συγκεκριμένα πλαίσια: εξειδίκευαν τις αυξήσεις της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης, ή τις ξεπερνούσαν ελαφρά, ρύθμιζαν ζητήματα ωραρίων, αλλά πάντα μέσα στο «σημείο ισορροπίας» της οικονομίας και σε ορισμένες περιπτώσεις επαναλάμβαναν τα αυτονόητα σε κλάδους όπου π.χ. δεν υπήρχε σεβασμός ακόμη και των υποχρεωτικών αργιών.

Η προσπάθεια ανατροπών στο τοπίο της εργασίας

Την ίδια στιγμή εδώ και δεκαετίες έχουν διατυπωθεί απόψεις σχετικά με τα όρια αυτών των  θεσμικών ρυθμίσεων. Βασική πλευρά μιας εκδοχής φιλελεύθερων (ή «νεοφιλελεύθερων») απόψεων είναι ότι το θεσμικό πλαίσιο που διαμορφώθηκε παγκοσμίως μεταπολεμικά, σε συνδυασμό με αυτό που συνηθίσαμε να ονομάζουμε «κοινωνικό κράτος», αποτελεί ένα εμπόδιο στην οικονομική ανάπτυξη, καθώς περιορίζει την ελευθερία της δράσης των δυνάμεων της αγοράς, διαμορφώνει παραμορφωτικές «ακαμψίες» και δεν αυξάνει το κόστος εργασίας.

Σε αυτή τη ρητορική προστέθηκαν και απόψεις που κυρίως επικέντρωναν στον ρόλο των συνδικάτων ως «εμποδίων» στην ανάπτυξη, μέσα από την υποτιθέμενη μεγάλη εξουσία που είχαν αποκτήσει. Αυτό ήταν ιδιαίτερα έντονο στην Ευρώπη ως κλίμα, αλλά και στην Ελλάδα κυρίως αναπαραγόταν σε σχέση με τα σωματεία του δημοσίου τομέα.

Παράλληλα, με αυτές τις πιο «πολεμικές» απόψεις υπήρχαν και απόψεις που κυρίως επικέντρωναν στο ότι έχουν αλλάξει τα πράγματα στην οικονομία ότι τόσο η βιομηχανική παραγωγή γίνεται πιο ευέλικτη όσο και οι υπηρεσίες χρειάζονται μεγαλύτερη ευελιξία, ιδίως στη διαχείριση του χρόνου εργασίας.

Ταυτόχρονα, αναπτύχθηκε ένα σχήμα που υποστήριζε ότι εάν μειωθεί η προστασία έναντι των απολύσεων, η δυνατότητα των επιχειρήσεων να απολύουν πιο εύκολα θα συνδυαζόταν με την παράλληλη διάθεσή τους να προσλαμβάνουν πιο εύκολα και άρα η ευελιξία θα επέτρεπε μεσοσταθμικά την αύξηση των θέσεων εργασίας.

Αποτιμώντας τα βήματα προς την ευελιξία μέχρι τώρα

Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο το τοπίο της εργασίας έχει γίνει πιο ευέλικτο εδώ και δεκαετίες. Αυτό καταρχάς έχει να κάνει με τον τρόπο που έχει αλλάξει το τοπίο στο ίδιο το δημόσιο. Παρότι, το δημόσιο παραμένει ένας χώρος σχετικής εργασιακής σταθερότητας, εάν μιλάμε για τον στενό δημόσιο, καλό είναι να μην ξεχνάμε ότι ένα σημαντικό ποσοστό των εργαζομένων εργάζονται ως συμβασιούχοι άρα με διάφορα επίπεδα επισφαλών εργασιακών σχέσεων. Έπειτα, χώροι που κάποτε εντάσσονταν στον ευρύτερο δημόσιο τομέα όπως ήταν οι υπό δημόσιο έλεγχο τράπεζες (που κάποτε αποτελούσαν τη μεγάλη πλειοψηφία του τραπεζικού τομέα) ή οι ΔΕΚΟ, σήμερα λειτουργούν ως ιδιωτικές επιχειρήσεις. Ακόμη και οι ΔΕΚΟ που έχουν ακόμη αυτό τον χαρακτήρα μπορεί να έχουν σχετικά καλύτερες συλλογικές συμβάσεις για το προσωπικό τους, όμως ένα μεγάλο μέρος των ανθρώπων που όντως εργάζονται σε αυτές ανήκουν σε υπεργολάβους με εμφανώς δυσμενέστερες συνθήκες εργασίας. Επιπλέον, οι μεγάλες αλλαγές στο βιομηχανικό τοπίο σήμαιναν ότι χάθηκαν παλαιότερα «συνδικαλιστικά προπύργια».

Την ίδια στιγμή μεγάλο μέρος των θέσεων εργασίας που δημιουργήθηκαν τα τελευταία χρόνια έγιναν σε χώρους χωρίς μεγάλη συνδικαλιστική κάλυψη, όπως είναι χώροι των υπηρεσιών ή χώροι της διανοητικής εργασίας.

Και βέβαια δεν πρέπει να υποτιμήσουμε τη ριζική αλλαγή συσχετισμού που έφερε η περίοδος των μνημονίων, όχι μόνο με την θεσμική αναστολή μεγάλου μέρους της συνδικαλιστικής νομοθεσίας, αλλά και με την τεράστια εκτίναξη της ανεργίας σε όλο το φάσμα της οικονομίας που σήμαινε και ριζική επιδείνωση της θέσης και αυτών που κατάφεραν να συνεχίσουν να εργάζονται.

Γιατί προκρίνονται τώρα αυτά τα μέτρα

Η κυβέρνηση επιμένει ότι τα μέτρα αυτά στην πραγματικότητα θα ωφελήσουν τους εργαζομένους εφόσον θα τους προσφέρει μια κρίσιμη ευελιξία που θα τους επιτρέψει να ρυθμίσουν καλύτερα τη ζωή τους. Αυτό είναι πολύ χαρακτηριστικό στον τρόπο που παρουσιάζει την ευέλικτη διαρρύθμιση του χρόνου εργασίας, που στην πράξη καταργεί ή αναιρεί αυτό που συνηθίσαμε να ονομάζουμε 8ωρο.

Το γιατί το κάνει έχει να κάνει με τον τρόπο που εκτιμά ότι σήμερα λειτουργεί η εργασιακή διαδικασία, όπου οι απαιτήσεις για παραγωγή και εργασία δεν κατανέμονται «ομαλά» αλλά έχουν έντονες διακυμάνσεις. Με την ευέλικτη διαρρύθμιση θεωρεί η κυβέρνηση ότι βρίσκει έναν τρόπο να καλύπτονται αυτές οι ανάγκες χωρίς την καταβολή μεγάλων υπερωριών και την όποια αύξηση του κόστους που αυτό θα συνεπαγόταν.

Ωστόσο, εύλογα θα μπορούσε κανείς να πει ότι αυτού του είδους η ευελιξία όντως αποτελεί μια επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων, καθώς μπορεί να αναγνωσθεί ως κατάργηση του 8ωρου ή ως προσπάθεια να παρακαμφθεί η ανάγκη για επιπλέον προσλήψεις που θα κάλυπταν την ανάγκη επιπλέον εργασίας.

Ως προς αυτά που έχουν γίνει γνωστά σε σχέση με το συνδικαλιστικό κίνημα είναι σαφές ότι η κυβέρνηση κινείται στην κατεύθυνση βημάτων που μπορούν να οδηγήσουν σε περιορισμό της συνδικαλιστικής δράσης. Η αντίληψη της διαμόρφωσης βάσης δεδομένων με τα μέλη των συνδικαλιστικών οργανώσεων ή του μητρώου, αποπνέει μια αντίληψη ότι τα συνδικάτα δεν αντιπροσωπεύουν πραγματικά τους εργαζομένους. Η λογική των ηλεκτρονικών ψηφοφοριών θα δημιουργήσει προβλήματα σε σχέση με τη δυνατότητα απόφασης κινητοποιήσεων, ακυρώνοντας τη δυνατότητα αποφάσεων μέσα από γενικές συνελεύσεις ή από αιρετά όργανα. Και εδώ θα έλεγε κανείς ότι η πρόταση παραπέμπει σε ένα στερεότυπο όπου συνδικαλιστικές ηγεσίες «υφαρπάζουν» το δικαίωμα προκήρυξης απεργιών και «εκβιάζουν», κάτι που μάλλον απέχει από την πραγματικότητα.

Και εδώ είναι προφανές ότι ο στόχος δεν είναι τόσο το μεγαλύτερο μέρος του ιδιωτικού τομέα, όπου η δυσκολία είναι να μπορέσει να υπάρξει συμμετοχή σε μια απεργία, υπό το βάρος της ανασφάλειας, όσο κυρίως το δημόσιο και οι ΔΕΚΟ, όπου οι κινητοποιήσεις είναι πιο συχνές και με πιο άμεσα αποτελέσματα. Δεν είναι τυχαίο, πόσες φορές έχουν κατηγορηθεί τα αντίστοιχα σωματεία ότι «κατεβάζουν τον διακόπτη» και μάλιστα «σε βάρος της κοινωνίας». Εξ ου και οι προτάσεις για αύξηση σημαντική του «προσωπικού ασφαλείας» σε ποσοστά που περιορίζουν εκ προοιμίου τη δυνατότητα μιας απεργίας να έχει αντίκτυπο.

Ωστόσο, αυτό που λείπει από τη συζήτηση είναι το νόημα της απεργίας ως μέσου πίεσης είναι ακριβώς να μπορούν να «κατέβουν οι διακόπτες» και να υπάρξει διακοπή δραστηριοτήτων. Διαφορετικά, μιλάμε για συμβολικές κινητοποιήσεις ή απλώς για διευκόλυνση μαζικών διαδηλώσεων.

Η δύσκολη απάντηση των εργαζομένων

Όλα αυτά έρχονται να συναντηθούν με την κατάσταση του συνδικαλιστικού κινήματος που χαρακτηρίζεται και από στοιχεία κρίσης. Προβλήματα διαχρονικά όπως είναι η παραταξιοποίηση, η γραφειοκρατικοποίηση, η απόσταση ιδίως σε επίπεδο συνομοσπονδιών από την πραγματικότητα των εργασιακών σχέσεων, τα φαινόμενα ακόμη και συναλλαγών αποκτούν ξεχωριστή σημασία σε μια εποχή αυξημένης ανεργίας, απουσίας κλαδικών συμβάσεων για μεγάλο μέρος των κλάδων και συχνά έλλειψης εμπιστοσύνης στη δυνατότητα της συλλογικής δράσης να έχει αποτελέσματα.

Ωστόσο, την ίδια στιγμή είναι σαφές ότι η ύπαρξη ενός ισχυρού και δημοκρατικού συνδικαλιστικού κινήματος παραμένει αναγκαία συνθήκη όχι μόνο για την υπεράσπιση των άμεσων συμφερόντων των εργαζομένων αλλά ως πλευρά συνολικά της ύπαρξης δημοκρατικών θεσμών. Το εάν η αναμέτρηση με τις σχεδιαζόμενες αλλαγές στο εργασιακό τοπίο, αλλά και η συνολικά η συζήτηση για το είδος του παραγωγικού και σε τελική ανάλυση κοινωνικού μοντέλου που θέλουμε, θα αποτελέσει την αφετηρία για μια αναγέννηση και του συνδικαλιστικού κινήματος θα είναι ένα από τα κρίσιμα διακυβεύματα της επόμενης περιόδου.

πηγη: iskra.gr