Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Εμπαίζει η κυβέρνηση τους συνταξιούχους με τα αναδρομικά

Σε φιάσκο για πολλούς δικαιούχους αναδρομικών στις συντάξεις εξελίσσεται και πάλι η ιστορία της καταβολής των αυξήσεων σε εκείνους τους συνταξιούχους που έχουν με περισσότερα από 30 χρόνια ασφάλισης.
Πολλοί από αυτούς που ανέμεναν πίστωση των αυξήσεων στους λογαριασμούς τους από τον ΕΦΚΑ, έφυγαν απογοητευμένοι από τα ATM. To πρόβλημα καταγγέλλουν στην efsyn.gr δικαιούχοι αναδρομικών οι οποίοι μας τηλεφωνούν και αναφέρουν ότι ενώ έπρεπε να τους καταβληθούν τα χρήματα, δεν τα έχουν δει ακόμη στους λογαριασμούς τους.
Πρόκειται για συνταξιούχους που δεν εμπίπτουν σε καμία από τις εξαιρέσεις που αναφέρει ο ΕΦΚΑ. Δηλαδή δεν εντάσσονται σε ειδικές περιπτώσεις όπως είναι απασχολούμενοι συνταξιούχοι, χήρες ή χήροι, ούτε σε περιπτώσεις δικαιούχων που απεβίωσαν επίσης μετά τον Οκτώβριο του 2019 και τα ποσά θα καταβληθούν στους κληρονόμους τους. Οι έλεγχοι γι' αυτές τις περιπτώσεις είναι πιο περίπλοκοι και γι' αυτό χρειάζεται σχετικά περισσότερος χρόνος.
Πάντως η νέα καθυστέρηση στα αναδρομικά, που διαφημίζονται εδώ και μήνες από το υπουργείο Εργασίας και τα ΜΜΕ, οδηγεί για πολλοστή φορά τους συνταξιούχους σε ρόλο επαίτη για λίγες δεκάδες ευρώ και μαρτυρά την αναξιοπιστία των εξαγγελιών του υπουργείου Εργασίας.
Υπενθυμίζεται ότι μόλις χθες, 27 Ιουλίου 2021, με επίσημη ανακοίνωση του υπουργείου Εργασίας αναφερόταν ότι επρόκειτο να καταβληθούν τα αναδρομικά στους συνταξιούχους του ιδιωτικού τομέα που υπέβαλαν αίτηση συνταξιοδότησης μετά τις 13 Μαΐου 2016, με περισσότερα από 30,1 και έως 44 έτη ασφάλισης, έπειτα από τον επανυπολογισμό των αποδοχών τους με τα βελτιωμένα ποσοστά αναπλήρωσης του νόμου 4670/2020. Την Πέμπτη 29 Ιουλίου οριζόταν η καταβολή των αναδρομικών στους συνταξιούχους του Δημοσίου, ενώ τον Αύγουστο αναμενόταν να καταβληθούν αναδρομικά στους «παλαιούς συνταξιούχους», δηλαδή όσους υπέβαλαν αίτηση συνταξιοδότησης πριν από τον Μάιο του 2016.
πηγη: efsyn.gr
Αύξηση στον κατώτατο; Να τα ξαναμετρήσουμε;

Το 2% συνιστά απλά μια μικρή μείωση των απωλειών των εργαζομένων την τελευταία διετία.
Γεράσιμος Λιβιτσάνος
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανέφερε χθες στο υπουργικό Συμβούλιο ότι η αύξηση της τάξης του 2% στον κατώτατο μισθό «δείχνει ότι σταθερό μέλημα αυτής της Κυβέρνησης είναι η προστασία των πιο αδύναμων συμπολιτών μας». Πρόκειται για έναν ισχυρισμό που διαψεύδεται από την πραγματικότητα και τους αριθμούς.
Θυμίζουμε ότι με το εργασιακό νομοσχέδιο που ψηφίστηκε στις 16 Ιουνίου από την κυβέρνηση δίνεται η δυνατότητα της ατομικής διαπραγμάτευσης ανάμεσα σε εργοδότη και εργαζόμενο για την διαμόρφωση του ωραρίου εργασίας. Ένα μέτρο που θα οδηγήσει εργαζόμενους να δουλεύουν 10 και 12 ώρες την ημέρα με αμφίβολο αντάλλαγμα κάποια ρεπό. Το μέτρο αναμφισβήτητα θα πλήξει τους χαμηλότερα αμειβόμενους.
Παράλληλα όμως το μέτρο αυτό σημαίνει και απλήρωτες υπερωρίες άρα και απώλεια εισοδήματος. Σύμφωνα με τα στοιχεία που κατέθεσε η αντιπολίτευση στην Βουλή κατά την συζήτηση του εργασιακού νομοσχεδίου οι ετήσιες απώλειες θα κυμαίνονται από 115 ευρώ για έναν χαμηλόμισθο έως και 154 ευρώ για κάποιον με μέσο μισθό. Αυτά όταν η αύξηση που χορηγείται στον κατώτερο μισθό είναι 185 ευρώ σε ετήσια βάση. Δηλαδή η αύξηση του 2% πρακτικά εξανεμίζεται μόνον από το μέτρο για τις απλήρωτες υπερωρίες.
Σε αυτά μπορεί να προσθέσει κανείς το πάγωμα του κατώτατου μισθού για το 2020. Επίσης την απώλεια μισθών που προκλήθηκε από τα μέτρα για τον Covid 19 που έδωσαν την δυνατότητα στους εργοδότες να «απαλλαγούν» από μισθούς με το περίφημο επίδομα των 534 ευρώ.
Ουσιαστικά η κυβέρνηση με την πενιχρή αύξηση του 2% απλά μειώνει τις ζημιές που η ίδια δημιούργησε με την πολιτικές επιλογές της στους μισθούς. Όλα αυτά δίχως να συνυπολογίσει κανείς τις καταγεγραμμένες αυξήσεις στα είδη πρώτης ανάγκης ή σε λογαριασμούς όπως π.χ στο ρεύμα τα οποία συνιστούν έμμεση μείωση του εισοδήματος και επίσης αφορούν κυρίως τα χαμηλότερα εισοδήματα.
Το ύψος της αύξησης που αποφάσισε το υπουργικό Συμβούλιο «μπορεί να χαρακτηριστεί και συμβολικό» είπε επίσης ο πρωθυπουργός και μάλλον έχει δίκιο. Το ερώτημα όμως είναι τι ακριβώς συμβολίζει. Σύμφωνα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη ο συμβολισμός αφορά «την αισιοδοξία μας για το μέλλον της ελληνικής οικονομίας».
Όταν όμως η αύξηση αφορά έναν κατώτατο μισθό 650 ευρώ τότε αντικειμενικά άλλο είναι αυτό που συμβολίζεται: Η αντίληψη μιας ανάπτυξης η οποία θα βασίζεται στο φθηνό κι ευέλικτο εργατικό δυναμικό. Άλλωστε το εργασιακό νομοσχέδιο -όπως δήλωσαν οι εμπνευστές του- ψηφίστηκε για να τονώσει την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας. Η κυβέρνηση με απλά λόγια αναζητά επενδυτές που με την σειρά τους αναζητούν φθηνά μεροκάματα. Μια προσδοκία που καμία σχέση δεν έχει (και δεν μπορεί να έχει) με την αύξηση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών. Ούτε με τους «καλούς μισθούς» που η κυβέρνηση υποσχέθηκε προεκλογικά.
Είναι φανερό ότι ο αρχικός σχεδιασμός της κυβέρνησης ήταν να «παγώσει» και φέτος τον κατώτατο μισθό όπως είχε κάνει και το 2020. Άλλωστε αυτό το μήνυμα επροκρίνουν οι εργοδοτικές οργανώσεις και η κυβέρνηση δεν μας έχει συνηθίσει να διαφωνεί μαζί τους. Η αύξηση που τελικά έδωσε σχετίζεται κατά κύριο λόγο με την πολιτική διαμάχη με τον ΣΥΡΙΖΑ. Η πρόταση που κατέθεσε πριν λίγο καιρό ο Αλέξης Τσίπρας για αύξηση του κατώτερου μισθού στα 800 ευρώ, εκτίμησαν στο Μέγαρο Μαξίμου ότι χρειάζεται αντίβαρο. Αν και τα 0,52 ευρώ που συνιστά η αύξηση στον κατώτατο μισθό είναι λιγότερο αντίβαρο και περισσότερο επικοινωνιακό τέχνασμα.
Κανείς δεν πρέπει να ξεχνάει ότι η κυβέρνηση και οι πολιτικές δυνάμεις απευθύνονται σε μία κοινωνία χιλιοταλαιπωρημένη. Ο κόσμος της εργασίας έχασε πολλά κατά τη περίοδο των μνημονίων. Μεταξύ αυτών και το 50 % της αγοραστικής του δύναμης.
πηγη: news247.gr
Θα βρεθεί διασώστης για την Κατερίνα Σακελλαροπούλου;

Ο Γιάννης Αλμπάνης σχολιάζει τους χειρισμούς της Προέδρου της Δημοκρατίας με αφορμή την ανάκληση της παρασημοφόρησης του διασώστη προσφύγων Ιάσονα Αποστολόπουλου.
Δεν θα ήταν υπερβολή ο ισχυρισμός ότι οι χειρισμοί της Κατερίνας Σακελλαροπούλου τις τελευταίες ημέρες υπήρξαν οι χειρότεροι δυνατοί.
Πρώτον, η Πρόεδρος της Δημοκρατίας με την ακύρωση της παρασημοφόρησης του διασώστη προσφύγων Ιάσονα Αποστολόπουλου, κατάφερε να μετατρέψει σε μείζον πολιτικό ζήτημα (ίσως για πρώτη φορά από τη Μεταπολίτευση) την εθιμοτυπική δεξίωση για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Παρεμπιπτόντως, αυτό το κοσμικό σουαρέ που καμιά σχέση δεν έχει με τους μεγάλους δημοκρατικούς αγώνες, καλό θα ήταν να αντικατασταθεί με άλλου τύπου εκδήλωση.
Δεύτερον, η κ. Σακελλαροπούλου κατάφερε να εξοργίσει τόσο τη Δεξιά όσο και την Αριστερά. Τη Δεξιά γιατί επέλεξε αρχικά να βραβεύσει τον κ. Αποστολόπουλο. Την Αριστερά γιατί ανακάλεσε την (ανακοινωμένη) παρασημοφόρηση του, ύστερα από την απαίτηση της (ακρο)δεξιάς πτέρυγας της ΝΔ στην οποία πρωταγωνιστεί ο κ. Μπογδάνος.
Το μπρος-πίσω
Το μπρος-πίσω αποτελεί “ελαφρά” παράβαση στο μπάσκετ. Στην πολιτική όμως συνιστά βαρύτατο ατόπημα διότι προκαλεί δυσαρέσκεια σε όλες τις πλευρές. Η Προεδρία της Δημοκρατίας θα μπορούσε να επιλέξει να μην βραβεύσει τον κ. Αποστολόπουλο -έτσι κι αλλιώς, κανείς δεν της είχε ζητήσει να το πράξει. Από τη στιγμή όμως που το αποφάσισε και, πολύ περισσότερο, που το ανακοίνωσε, σε καμία περίπτωση δεν θα έπρεπε να κάνει πίσω. Στο σημείο που έφτασαν τα πράγματα, το ζήτημα δεν αφορούσε στο πρωτόκολλο και τις αρμοδιότητες, αλλά στο θεσμικό κύρος και την πολιτική αυτονομία της Προέδρου έναντι της κυβέρνησης. Η ανάκληση της βράβευσης κάτω από τις κυβερνητικές πιέσεις, έστειλε καθαρό μήνυμα ότι η Πρόεδρος δεν έχει το σθένος να πει τα δικά της “όχι” στην κυβέρνηση, εκεί όπου αυτά είναι πολιτικά αναγκαία και συνταγματικά επιτρεπτά. “Όχι” που είχαν πει προηγούμενοι Πρόεδροι όταν το είχαν κρίνει σκόπιμο.
Η ανεπάρκεια
Η (μη) βράβευση Αποστολόπουλου συμπυκνώνει τα δύο πολύ σοβαρά προβλήματα που παρουσιάζει η πολιτεία της Προεδρίας της Δημοκρατίας.
Το πρώτο πρόβλημα είναι η πολιτική ανεπάρκεια του επιτελείου της Ηρώδου του Αττικού. Όταν αποφασίζεις να βραβεύσεις έναν ριζοσπάστη ακτιβιστή σαν τον Αποστολόπουλο, το κάνεις όχι μόνο λόγω του ανθρωπιστικού έργου του, αλλά και γιατί θέλεις να στείλεις ένα μήνυμα δημοκρατικής συμπεριληπτικότητας. Δηλαδή, θες να πεις ότι η Ελληνική Δημοκρατία διαθέτει την αυτοπεποίθηση για να τιμήσει έναν επικριτή της κυβερνητικής πολιτικής. Την απόφαση πρέπει να την πάρεις μόνο αφού ζυγίσεις τις ενδεχόμενες αντιδράσεις και κρίνεις ότι μπορείς να τις “σηκώσεις”. Είναι προφανές ότι αυτό το πολιτικό ζύγισμα δεν έγινε.
Η ταύτιση
Το δεύτερο σοβαρό πρόβλημα της Προέδρου είναι η πλήρης ταύτισή της με την κυβέρνηση και την συνεπακόλουθη υιοθέτηση μιας εξαιρετικά συντηρητικής γραμμής. Η ανάκληση της παρασημοφόρησης του Ιάσονα Αποστολόπουλοου κατόπιν της κυβερνητικής απαίτησης δεν συνιστά εξαίρεση. Αναλόγως είχε σταθεί η ΠτΔ στον Φράχτη του Έβρου, τη Μαρφίν, στο συνέδριο για την "υπογεννητικότητα". Σε όλες τις περιπτώσεις η κ. Σακελλαροποπούλου δεν πήρε τις στοιχειώδεις αποστάσεις από το Μαξίμου. Είναι διαφορετικό πράγμα ο θεσμικός συντονισμός της ΠτΔ με την κυβέρνηση που επιτάσσει το σύνταγμα, από τη σύμπραξη σε εκδηλώσεις που είναι κομματικά χρωματισμένες ή τουλάχιστον έτσι εκλαμβάνονται από την αντιπολίτευση.
Ακόμα χειρότερο για την ΠτΔ είναι το ότι απογοητεύει πολλούς από όσους τη στήριξαν εξαρχής και πίστεψαν σε αυτήν. Η κ. Σακελλαροπουλου δεν είναι μόνο η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος στην ελληνική Ιστορία -κάτι που έχει ιδιαίτερη συμβολική φόρτιση σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία.
Εξίσου σημαντικό είναι ότι ήρθε στο προσκήνιο με ένα προοδευτικό προφίλ, ως υπερασπίστρια των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Ήταν λογικό λοιπόν να περιμένει κανείς μια “διαφορετική” Προεδρία από τα συνηθισμένα. Αυτήν την “διαφορετικότητα” δεν την έχουμε δει. Αντιθέτως, επαναλαμβάνεται ο συνήθης συντηρητικός κομφορμισμός, χωρίς όμως την πολιτική επιδεξιότητα των προκατόχων της.
Αν συνεχίσει όπως έχει πολιτευτεί μέχρι σήμερα, φοβάμαι ότι η Προεδρία Σακελλαροπούλου δεν θα αποτιμηθεί θετικά. Υπάρχει όμως ο χρόνος για τις αναγκαίες διορθώσεις. Δεν απαιτούνται ούτε μεγάλες εμπνεύσεις ούτε ιδιαίτερα ρίσκα. Σύνεση χρειάζεται και ένας διαφορετικός τόνος σε σχέση με το παρελθόν, όπως άλλωστε θα άρμοζε στην πρώτη γυναίκα ΠτΔ. Θα το πράξει; Δεν το ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι οι πολιτικοί δεν έχουν κανέναν άλλο να τους διασώσει, πλην του εαυτού τους.
πηγη: news247.gr
Πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια ενάντια στο έκτρωμα Κεραμέως-Μητσοτάκη

Με κινητοποιήσεις μέσα στο κατακαλόκαιρο απάντησαν οι εκπαιδευτικοί, οι νέοι και οι νέες καθώς και οι γονείς στο αντιδραστικό νομοσχέδιο Κεραμέως-Μητσοτάκη, που προγραμματίζεται να ψηφισθεί σήμερα στη βουλή. Πολλοί Σύλλογοι Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης (δάσκαλοι), ΕΛΜΕ και Σύλλογοι Γονέων καλούσαβ σε πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο σήμερα Τετάρτη το απόγευμα, στις 6 μ.μ. στο Σύνταγμα. Στη συγκέντρωση καλούσαν επίσης η ΔΟΕ, η ΟΛΜΕ και η ΑΔΕΔΥ. Αντίστοιχα, στη Θεσσαλονίκη τα εκπαιδευτικά σωματεία καλούν σε διαδήλωση στις 7 μ.μ. στο άγαλμα Βενιζέλου. Αντίστοιχες κινητοποιήσεις αναμένεται να πραγματοποιηθούν και σε άλλες πόλεις.
Όπως σημειώνει στη σχετική ανακοίνωσή του ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας «Ηρώ Κωνσταντοπούλου» Άνω Λιοσίων-Ζεφυρίου-Φυλής:
Το πολυνομοσχέδιο εμπορευματοποίησης του δημόσιου σχολείου, της αξιολόγησης και της πειθάρχησης δεν θα περάσει!
Το νέο αντιεκπαιδευτικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης και του Υπουργείου Παιδείας με τον παραπλανητικό τίτλο «Αναβάθμιση του Σχολείου και Ενδυνάμωση των Εκπαιδευτικών» ψηφίζεται την Τετάρτη 28/7 στη Βουλή. Τα σωματεία εκπαιδευτικών, οι σύλλογοι γονέων, οι μαθητ(ρι)ές, τα σωματεία εργαζομένων με δυναμικές και μαζικές κινητοποιήσεις σε όλη τη χώρα διαδηλώνουν και αντιστέκονται ενάντια στην επιλογή της κυβέρνησης και του Υπουργείου Παιδείας να φέρει για ψήφιση μέσα στο κατακαλόκαιρο το βαθιά αντιεκπαιδευτικό νομοσχέδιο.
Η προκλητική στάση της κυβέρνησης και του Υπ. Παιδείας αποτελεί συνέχεια του καταιγισμού μέτρων και νομοθετημάτων που ελήφθησαν εν μέσω πανδημίας, όπως η Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, η Τράπεζα Θεμάτων, οι αλλαγές στην Γ΄ Λυκείου, ο τρόπος πρόσβασης, οι περικοπές αντικειμένων , η θεσμοθέτηση των εργαστηρίων δεξιοτήτων και μάλιστα από το Νηπιαγωγείο, η αύξηση του αριθμού μαθητών στις τάξεις και η «αυτοαξιολόγηση» του σχολείου.
Οι 238 σελίδες του συνεχίζουν, συμπυκνώνουν και εμβαθύνουν όλες τις αντιεκπαιδευτικές αναδιαρθρώσεις που προώθησαν ανεξαιρέτως και ανεπιτυχώς όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις, από τη Διαμαντοπούλου και το πόρισμα Λιάκου, μέχρι την αξιολόγηση του Αρβανιτόπουλου και του Γαβρόγλου, με στόχο να υποτάξουν το σχολείο στις κατευθύνσεις ΕΕ -ΟΟΣΑ -Παγκόσμιας Τράπεζας, του ΣΕΒ και των εργοδοτικών ενώσεων για έναν μελλοντικό εργαζόμενο φθηνό, ευέλικτο και προσαρμοσμένο στις δικές τους ανάγκες για κερδοφορία, για ένα σχολείο πιο φθηνό για το κράτος και πιο «φιλικό» για τις επιχειρήσεις.
Αποτελεί βαθιά αντιδραστική τομή, με δομικές αλλαγές στη λειτουργία και το περιεχόμενο του σχολείου, με επιτάχυνση προς τις δεξιότητες και την κατάρτιση, με την «αυτονομία» από το δημόσιο – δωρεάν χαρακτήρα του και την πρόσδεσή του σε κανόνες επιχειρηματικής λειτουργίας , την «αυτονομία» από τις μορφωτικές ανάγκες όλων των μαθητών, τη δραματική όξυνση των μορφωτικών ανισοτήτων και τον αποκλεισμό χιλιάδων νέων από την πανεπιστημιακή εκπαίδευση, με την αξιολόγηση ως εργαλείο για την αύξηση των ταξικών φραγμών και την αποτελεσματική επιβολή της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής στους μαθητές και την κατάταξη μαθητών, σχολείων και εκπαιδευτικών σε ένα πλαίσιο φόβου, υποταγής και αποτελεσματικής πειθάρχησης στους παραπάνω στόχους. Και όλα αυτά πάνω σε ένα ιδεολογικό πεδίο που προτάσσει την «αριστεία» που δεν μπορεί παρά να είναι προνόμιο των λίγων και σε συνάρτηση πάντα με την ατομική ευθύνη.
Η ανακοίνωση του Συλλόγου καταλήγει:
Ο κόσμος της εκπαίδευσης έχει ωστόσο αποδείξει εδώ και δεκαετίες ότι μπορεί να ανατρέπει και να ακυρώνει νομοσχέδια.
Το νέο νομοσχέδιο Κεραμέως εντάσσεται και υπηρετεί τις στρατηγικές στοχεύσεις όλων των προηγούμενων νομοθετημάτων της κυβέρνησης στα οποία το εκπαιδευτικό κίνημα με τους αγώνες του και εν μέσω πανδημίας έχει ταχθεί απέναντι και μάλιστα του πρόσφατου ν. 4692 οπότε το σύνολο του κλάδου με το 97% και πλέον συμμετοχής του στην απεργία – αποχή έκλεισε αποφασιστικά τον δρόμο σε κάθε απόπειρα εφαρμογής της αξιολόγησης.
ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΒΑΣΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗΣ, ΔΕΝ ΒΕΛΤΙΩΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΡΟΠΟΠΟΙΕΙΤΑΙ, ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΤΑΙ ΣΥΝΟΛΙΚΑ!
Προχωράμε:
- σε Πανεκπαιδευτικό Συλλαλητήριο την Τετάρτη 28/7
- σε πολύμορφο αγώνα διαρκείας με συγκεντρώσεις, συλλαλητήρια, πλατιές ενημερώσεις και συσκέψεις με γονείς.
- Απαιτείται να ανοίξει από τώρα η συζήτηση στη μαχόμενη εκπαίδευση μέσα από Γενικές Συνελεύσεις, Επιτροπές Αγώνα, με αγωνιστικό πανελλαδικό συντονισμό πρωτοβάθμιων σωματείων για τον αγωνιστικό σχεδιασμό, με πολιτική γραμμή μαχητικής αντεπίθεσης και νίκης, με βασικό αίτημα το νομοσχέδιο αυτό να παρθεί πίσω!
- Καλούμε το Δ.Σ. της ΔΟΕ να κηρύξει απεργία – αποχή από κάθε αξιολογική διαδικασία που προβλέπει το νέο ν/σχ καθώς και να πάρει κάθε μέτρο ακύρωσής του στην πράξη.
Είμαστε σε θέση μάχης για μια ακόμη φορά! Έχουμε τη δύναμη να ανατρέψουμε ξανά τα σχέδια τους!
Απαιτούμε από την κυβέρνηση να αποσύρει το νομοσχέδιο
Υπερασπίζουμε το δημόσιο σχολείο, το παιδαγωγικό μας ρόλο, τα μορφωτικά δικαιώματα των παιδιών και την εργασία μας.
πηγη: prin.gr
- Τελευταια
- Δημοφιλή