Μιχαήλ Άγγελος Κωνσταντόπουλος

Ας ξεκινήσουμε από το χωριό, το οποίο επίσης θυμόμαστε συνήθως επ’ ευκαιρία του Πάσχα και οι περισσότεροι έχουν στερηθεί τα 3 τελευταία χρόνια λόγω πανδημίας. Ο Αχιλλέας Βαβάτσικος ζει στην ορεινή Ποτιδάνεια Φωκίδας των περίπου 300 κατοίκων και προέρχεται από αγροτοκτηνοτροφική οικογένεια. Είναι, όπως μας λέει, ο μόνος κτηνοτρόφος που έχει παραμείνει στο χωριό βοηθώντας και τα παιδιά του.

Το κοπάδι του αποτελείται από περίπου 200 γίδια και η μέρα του ξεκινάει νωρίς το πρωί και περιλαμβάνει τη φροντίδα των ζώων του με κόπο και μεράκι. «Με αυτήν την κατάσταση έχουμε χάσει τον ύπνο μας. Οι ζωοτροφές, όπως το καλαμπόκι και το τριφύλλι, έχουν διπλάσιο κόστος σε σχέση με πέρυσι, αλλά εμείς πουλάμε το γάλα στην ίδια τιμή. Ετσι, πώς να μπουν οι νέοι στο επάγγελμα, αφήστε που με αυτό το σύστημα των επιδοτήσεων δεν καταφέρνουμε να πάρουμε αυτό που μας αναλογεί για τον αριθμό των ζώων μας».

 

Με τα λοκντάουν τα προηγούμενα 2 χρόνια οι κτηνοτρόφοι της περιοχής έδωσαν τα κατσικάκια τους στους κρεοπώλες έναντι μόλις 3 ευρώ το κιλό και ούτε φέτος περιμένουν μια καλύτερη χρονιά καθώς δεν ξέρουν πόση από τη ζήτηση θα καλυφθεί τελικά από εισαγωγές. «Αν δεν δώσουμε τα ζώα μας πώς θα τα ταΐσουμε το καλοκαίρι, ειδικά τους μήνες που δεν μπορούν να βοσκήσουν, αλλά και τον επόμενο χειμώνα; Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Παλιά μεγάλωναν πολύτεκνες οικογένειες αγροτών με τόσα ζώα, τώρα βάζουμε όλα τα εισοδήματά μας σε ζωοτροφές», καταλήγει.

 

Την κατάσταση μας αναλύει περισσότερο ο πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικής Κτηνοτροφίας (ΣΕΚ), Παναγιώτης Πεβερέτος. Παρά τις 3 επιστολές προς τον πρωθυπουργό και τους αρμόδιους για αυτό που περιγράφει ως τη μεγαλύτερη κρίση στην κτηνοτροφία τα τελευταία 30-40 χρόνια, τα μέχρι τώρα μέτρα στήριξης δεν κρίνονται καθόλου ικανοποιητικά. «Σφάζονται ζώα, που θα μπορούσαμε να τα κρατήσουμε για περισσότερο καιρό, ώστε να γλιτώσουν τα υπόλοιπα. Μειώνεται συνολικά το ζωικό κεφάλαιο της χώρας. Κάποιος με 300-400 ζώα πουλάει π.χ. τα 100 για να πάρει χρήματα και να αγοράσει ζωοτροφές ανεβασμένες φέτος κατά 70%-75% (!) για τα υπόλοιπα».

Η τιμή παραγωγού στο αρνί κινείται στα 7-8 ευρώ το κιλό, οριακά αυξημένη σε σχέση με πέρυσι, με τους εκπροσώπους των κτηνοτρόφων να απευθύνουν έκκληση να μην ξεπεράσει η τιμή στον καταναλωτή τα 12 ευρώ το κιλό, ειδάλλως θα πληγεί σημαντικά ολόκληρη η αγορά με κίνδυνο να αλλάξουν ακόμα και οι πατροπαράδοτες διατροφικές συνήθειες των ημερών. Ο πρόεδρος του ΣΕΚ μάς υπενθυμίζει και τις αυξήσεις σχεδόν 100% σε ηλεκτρικό ρεύμα και πετρέλαιο μιλώντας για μια εκρηκτική κατάσταση και όχι μια υπερβολή του κλάδου «για να πάρουμε κάτι παραπάνω σε ενισχύσεις». Το ευρύτερο ζήτημα, καταλήγει, είναι να προχωρήσουν τα μέτρα ανασυγκρότησης της κτηνοτροφίας που έχει προτείνει ο ΣΕΚ όπως και η ανασυγκρότηση της υπαίθρου γενικότερα, με ορισμένα ποσά που προβλέπονται από το Ταμείο Ανάκαμψης να αποτελούν μια νέα -ελπίζει όχι χαμένη ξανά- ευκαιρία.

Η εικόνα που μας δίνουν κρεοπώλες στη Βαρβάκειο στο κέντρο της Αθήνας δεν εμφανίζει μέχρι στιγμής τεράστιες ανατιμήσεις που επιβαρύνουν τον καταναλωτή, με τον μέσο όρο στο αρνί να κινείται στα 10 ευρώ το κιλό ή 12 το ανώτερο - σε χασάπικα της γειτονιάς μπορεί να φτάσει ακόμα και τα 15 ευρώ το κιλό. Αρκετοί πολίτες προαγοράζουν το αρνί τους ακόμα και με 6-7 ευρώ το κιλό μερικές ημέρες πριν από τη Μεγάλη Εβδομάδα διατηρώντας το στην κατάψυξη. Οπως όμως μας εξηγεί ο πρόεδρος των κρεοπωλών, Ανδρέας Πατίστας, αυτή τη στιγμή υπάρχει απορρόφηση του κόστους από τους πωλητές, χωρίς όμως να ξέρουν πού θα φτάσει τελικά. Πρόβλημα σε επάρκεια μέχρι στιγμής δεν υπάρχει, όμως ήδη εκδηλώνονται παράπονα από τους καταναλωτές λόγω της γενικής κατάστασης και της κακής ψυχολογίας. «Να σας πω την αλήθεια, γίνεται ένας πόλεμος, υπάρχει τέτοια αβεβαιότητα και προβλήματα στην καθημερινότητα και ορισμένοι εμφανίζουν σαν το μεγαλύτερο ζήτημα εάν ανέβει 2 ευρώ η τιμή στο αρνί», μας λέει χαρακτηριστικά ο κ. Πατίστας.

Η ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΔΙΑΤΡΟΦΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΒΙΓΚΑΝ ΕΠΙΛΟΓΗΣ

Η ζωή χωρίς κρέας

Ο Αλέξανδρος ζει στη Θεσσαλονίκη και είναι βίγκαν εδώ και 10 χρόνια. Οπως μας εξηγεί, η συγκεκριμένη επιλογή δεν είναι μια συνειδητοποίηση μόνο στο διατροφικό κομμάτι αλλά μια αντίθεση στην εκμετάλλευση των ζώων και στον τρόπο λειτουργίας της διεθνούς διατροφικής βιομηχανίας που προωθεί και χορτοφαγικά-εναλλακτικά προϊόντα με πολύ ακριβό περιτύλιγμα. «Δεν συμμετέχω πια στο παραδοσιακό πασχαλινό τραπέζι ούτε μπορώ την εικόνα με τις σούβλες, αλλά κάνω κουβέντα με φίλους, συγγενείς και πολιτικούς συντρόφους για το ζήτημα». Για τον Αλέξανδρο πρόκειται για συνήθειες και έθιμα που έχουν γίνει κομμάτι της προσωπικότητάς μας χωρίς να τα επεξεργαζόμαστε καθόλου.

Θεωρεί ελπιδοφόρο το ότι πολλοί νέοι άνθρωποι αλλάζουν συνήθειες και διατροφή, με τις συνθήκες που διαμορφώνονται να οδηγούν εκ των πραγμάτων για ηθικούς και περιβαλλοντικούς λόγους ακόμα περισσότερο κόσμο στο μέλλον σε αυτήν την επιλογή. Οσο για την ακρίβεια; Τα ψώνια του από βιολογικές λαϊκές αγορές και μικρούς παραγωγούς στην περιοχή της Θεσσαλονίκης δεν έχουν επηρεαστεί σε ιδιαίτερα μεγάλο βαθμό. Τα όσπρια, τα λαχανικά, οι ξηροί καρποί, οι ελιές και άλλα φυτικά προϊόντα που παράγονται στη χώρα μας και αποτελούσαν συστατικά στοιχεία της κλασικής μεσογειακής διατροφής βρίσκονται, πιστεύει, σε ιδιαίτερα προσιτές τιμές παρά τη φιλολογία ότι η βίγκαν διατροφή είναι αρκετά ακριβή.

πηγη; efsyn.gr

Aπό τις μπηχτές για το ρόλο του Σαββίδη και τις αναφορές σε ξένα έντυπα που παρουσιάζουν τον «ομογενή επιχειρηματία» ως «ολιγάρχη του Πούτιν», το Συγκρότημα Μαρινάκη πέρασε σήμερα σε ολομέτωπη επίθεση. Κύριο θέμα στο πρωτοσέλιδο των «Νέων», σύγκριση του Σαββίδη με τον Τσετσένο Καντίροφ και παρουσίαση του θέματος από τον Γιώργο Παπαχρήστο στη στήλη του, που ασχολείται αποκλειστικά με τον Σαββίδη.

Στο τέλος, αναφέρει ότι ρώτησε για «εκείνη την έρευνα που διεξάγεται και στην Ελλάδα αναφορικά με τα περιουσιακά στοιχεία ολιγαρχών και άλλων φίλων του προέδρου Πούτιν» και «περιέργως συνάντησα χθες ένα τείχος». Οπως γράφει, «μου αναφέρθηκε ότι “δεν έχουν κάτι επί του παρόντος“ αναφορικά με το ερώτημα που έθεσα, αλλά μου πρόσθεσαν ότι “ο έλεγχος συνεχίζεται, και προφανώς θα ενημερωθείτε αν υπάρξουν κάποια στοιχεία“».

Και καταλήγει, χωρίς να μασάει τα λόγια του: «Να ενημερωθούμε, δεν λέω, αλλά εδώ υπάρχει ένα θέμα, σε σχέση με τον “ευεργέτη“: την ώρα που η ελληνική κυβέρνηση τάσσεται αναφανδόν υπέρ της Ουκρανίας και όλη η Δύση γνωρίζει πως είμαστε στην πρώτη γραμμή της βοήθειας προς τη χώρα, υπάρχει ένας ελληνικής καταγωγής wannabe ολιγάρχης, ο οποίος στέλνει βοήθεια στους ρώσους αυτονομιστές του Ντονμπάς. Μήπως, λέω, μήπως θα έπρεπε να επιταχυνθεί η έρευνα που τον αφορά; Ηρεμα ρωτάω…».

Φανταστείτε πώς θα επανέλθει όταν δεν θα είναι… ήρεμος. Είναι φανερό ότι ο Μαρινάκης άδραξε την ευκαιρία για να «καθαρίσει» τον Σαββίδη. Και φυσικά, στριμώχνει τον Μητσοτάκη, που τυχαίνει να είναι ο λιγότερο εκτεθειμένος έναντι του Σαββίδη. Δεν θα βρεις φωτογραφίες του αγκαλιά με τον Σαββίδη, όπως του Τσίπρα (αριστερά) ή σε σύσκεψη εργασίας με διερμηνέα τον ρωσομαθή Σίμο Κεδίκογλου, όπως του Σαμαρά (δεξιά).

Ο Σαββίδης ανακηρύχτηκε… μέγας ευεργέτης του ΑΠΘ όταν πρύτανης ήταν το γκεσέμι της Δεξιάς, ο καθηγητής Περικλής Μήτκας (τόσο γκεσέμι που οι Κεραμέως-Μητσοτάκης τον διόρισαν πρώτο πρόεδρο της νεοσύστατης Εθνικής Αρχής Ανώτατης Εκπαίδευσης, που έστησε η Κεραμέως). Στη φιέστα που έγινε τον Μάη του 2016 στο ΑΠΘ παρέστη και ο γενικός πρόξενος της Ρωσίας Αλεξέι Ποπόφ. 

Και βέβαια, θυμόμαστε πολύ καλά τις σκανδαλώδεις ρυθμίσεις υπέρ του Σαββίδη από τις κυβερνήσεις των Σαμαροβενιζέλων και των Τσιπροκαμμένων: πήρε την ΠΑΕ ΠΑΟΚ με διαγραφή των χρεών προς την εφορία, το ίδιο έγινε με τη ΣΕΚΑΠ, πήρε το «Μακεδονία Παλάς» μπιρ παρά, το ίδιο έγινε με το παλιό «Ξενία» στο Παλιούρι Χαλκιδικής, όπου στη συνέχεια συντελέστηκε το σκάνδαλο του αποχαρακτηρισμού ενός πευκοδάσους (κόντρα σε όλες τις αποφάσεις όλων των αρμόδιων υπηρεσιών). Και βέβαια, ο Σαββίδης έχει το πλειοψηφικό πακέτο και στο ιδιωτικοποιημένο κομμάτι του ΟΛΘ.

Δεν είναι και τόσο εύκολα τα πράγματα για τον Μητσοτάκη. Για να «καθαρίσει» τον Σαββίδη θα πρέπει «να σπάσει αυγά» κι αυτό το φοβάται. Οι φόβοι του Μητσοτάκη, όμως, είναι το τελευταίο που ενδιαφέρει τον Μαρινάκη. Αυτός βρήκε την ευκαιρία του με τον πόλεμο στην Ουκρανία και τη στοχοποίηση των «ολιγαρχών του Πούτιν» και δε θέλει να την αφήσει να πάει χαμένη.

Πηγή: ΚΟΝΤΡΑ - vathikokkino.gr

• Του Λευτέρη Νικολάου - Αλαβάνου, ευρωβουλευτή του ΚΚΕ

Μπροστά στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, ο λαός της Γαλλίας κι ολόκληρος ο κόσμος, βομβαρδίζεται από αναλύσεις Μέσων Ενημέρωσης, αστικών κομμάτων κι άλλων επιτελείων που “κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου”. Τον καλούν να επιλέξει το “φως” έναντι του “σκότους”, να υπερασπιστεί τις “ευρωπαϊκές αξίες, τη δημοκρατία, την ελευθερία κόντρα στην Ακροδεξιά”. Κοντολογίς, να ψηφίσει Μακρόν κι όχι Λεπέν.

Φυσικά, η αποκρουστική υποψηφιότητα της Λεπέν εκπροσωπεί τον εθνικισμό, το ρατσισμό που ο γαλλικός λαός πρέπει να απομονώσει με την πάλη του. Μπορεί όμως αυτό να γίνει, στηρίζοντας τον Μακρόν;

Δεν είναι νέο το δίλημμα. Έχει “μπαγιατέψει”. Τέθηκε για πρώτη φορά το 2002, όταν ο Σιράκ αναμετρήθηκε με τον πατέρα Λεπέν. Τέθηκε ξανά το 2017, αυτή τη φορά με την κόρη Λεπέν εναντίον του Μακρόν.

Τίθεται και τώρα. Σήμερα, 20 χρόνια μετά βλέπουμε ότι η “πανστρατιά” στη λογική του “μικρότερου κακού” οδήγησαν με μαθηματική ακρίβεια στο “μεγαλύτερο κακό”. Αποτέλεσε “κολυμπήθρα του Σιλωάμ” για την σκληρή αντιλαϊκή πολιτική που εφάρμοσε και θα συνεχίσει η κυβέρνηση Μακρόν, των ιδιωτικοποιήσεων, της απελευθέρωσης των απολύσεων, των αντιασφαλιστικών νόμων, της έντασης της καταστολής, των ιμπεριαλιστικών επιχειρήσεεων στο Σαχέλ, στη Μέση Ανατολή, στον πόλεμο που έχει ξεσπάσει στην Ουκρανία, μετά την καταδικαστέα ρωσική εισβολή.

Τελικά, τα κοινά καλέσματα των αστικών πολιτικών δυνάμεων στη Γαλλία αβάνταραν την ακροδεξιά, εμφανίζοντάς την σαν “αντισυστημική” δύναμη, σπρώχνοντας σε αυτήν λαϊκές δυνάμεις που έχουν συσσωρευμένη οργή από την καπιταλιστική βαρβαρότητα και την πολιτική όλων των κυβερνήσεων. Οδήγησαν στον αφοπλισμό και το συμβιβασμό το εργατικό-λαϊκό κίνημα, μετατρέποντάς το σε “χειροκροτητή” κυβερνήσεων - που “έγδαραν” το λαό στη συνέχεια – στο όνομα “σκιάχτρου της ακροδεξιάς”.

Οδήγησε στην αντιδραστικοποίηση συνολικά του πολιτικού σκηνικού, με την καθολική αποδοχή του πλαισίου των δήθεν “αξιών της ΕΕ” και από τις λεγόμενες “αριστερές δυνάμεις” τύπου Μελανσόν, καθώς και του μεταλλαγμένου Γαλλικού ΚΚ. Ήταν αυτές ακριβώς οι αξίες που οδήγησαν σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις (Γιουγκοσλαβία, Συρία, Λιβύη), στην απαγόρευση των Κομμουνιστικών Κομμάτων και συμβόλων στο ένα τρίτο των κρατών της ΕΕ, στην αναγόρευση των συνεργατών των Ναζί στις Βαλτικές χώρες και αλλού σε ήρωες. Μέσω των εκβιαστικών διλημμάτων δόθηκε διαχρονικά “λευκή επιταγή” στο τσάκισμα των εργατικών δικαιωμάτων, με τις μισές χώρες της ΕΕ να μην αναγνωρίζουν συλλογικές συμβάσεις εργασίας, τη συνδικαλιστική δράση, το δικαίωμα της διεκδίκησης και της απεργίας.

Έτσι φτάσαμε, βήμα το βήμα, στην εκλογική άνοδο των αντιδραστικών δυνάμεων. Από το 17% το 2002, στο 21% το 2017, και σήμερα στο 23%. Εάν στο ποσοστό της Λεπέν προστεθούν και τα άλλα ακροδεξιά μορφώματα που εμφανίστηκαν (Ζεμούρ, Αινιάν), το άθροισμα φτάνει το 32%.

Είναι επομένως παντελώς αστήριχτες οι αναλύσεις που κάνουν η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΙΝΑΛ και άλλοι στην Ελλάδα, που προσπαθούν να εμφανίσουν σαν απάντηση στην ακροδεξιά τη “συνταγή” εκείνη που οδήγησε στην γιγάντωσή της. Ακούγεται βεβαίως σαν κακόγουστο αστείο, οι χειροκροτητές της αντιδραστικής κυβέρνησης Ζελένσκι και των “Αζοφικών” ναζί, να ανησυχούν για τη Λεπέν στη Γαλλία…

Τέτοιου είδους κάλπικα διλήμματα εξυπηρετούν τελικά μόνο στο να “στοιχίσουν” το λαό πίσω από δυνάμεις που θα βάλουν τα δικαιώματά του στη λαιμητόμο της καπιταλιστικής κερδοφορίας, τα οποία εξυπηρετούν τα αστικά κόμματα και οι κυβερνήσεις όλων των αποχρώσεων (σοσιαλδημοκρατικά, φιλελεύθερα και ακροδεξιά).

Απάντηση μπορούν και πρέπει να δώσουν οι εργαζόμενοι σε κάθε χώρα, οργανώνοντας τη δική τους ανεξάρτητη πάλη με επίκεντρο τις σύγχρονες ανάγκες τους. Δίνοντας τη μάχη μαζί με ένα Κομμουνιστικό Κόμμα κι ένα δυνατό εργατικό λαϊκό κίνημα, που θα στοχεύουν στην ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας που γεννά φτώχεια, ανεργία, κρίσεις και πολέμους, ανοίγοντας το δρόμο για να γίνουν πράξη οι ελπίδες και τα οράματα των λαών με βάση τις σημερινές δυνατότητες.

• Το άρθρο αναδημοσιεύεται από την εφημερίδα «Το Παρόν»

πηγη: 902.gr

Άρθρο του Προέδρου της ΠΕΝΕΝ

Τα κέρδη των εφοπλιστών στην ποντοπόρο ναυτιλία έχουν απογειωθεί εν μέσω οικονομικής κρίσης- πανδημίας και του Ρωσο-ουκρανικού πολέμου.

Ειδικότερα οι κυρώσεις της Δύσης προς την Ρωσία και η αποφυγή μεταφοράς των ρωσικών καυσίμων, σε συνδυασμό με την αύξηση στα ασφάλιστρα για τα πλοία που μεταφέρουν πετρέλαιο από τη Ρωσία, έχουν εκτοξεύσει τα ναύλα σε δυσθεώρητα ύψη!

Ενδεικτικά αναφέρεται ότι τα ναύλα για μεταφορά 100.000 τόνων ρωσικού αργού πετρελαίου με δεξαμενόπλοια από τα λιμάνια της Βαλτικής έχουν αυξηθεί από τα 13.500 δολάρια που ήταν πριν την έναρξη του πολέμου στα 240,000 ημερησίως με το ξέσπασμά του.

Επίσης τα ναύλα για δεξαμενόπλοια τύπου suezmax (μεσαίου έως μεγάλου μεγέθους με χωρητικότητα έως 200.000 DWT) από την Μαύρη Θάλασσα προς την Μεσόγειο κέρδισαν σε μία εβδομάδα 150.000 δολάρια μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Ακόμη πιο εντυπωσιακά είναι τα κέρδη που εξασφαλίζουν τα δεξαμενόπλοια μεταφοράς αργού πετρελαίου μεγέθους aframax που αναλαμβάνουν να φορτώσουν από την Μαύρη Θάλασσα εξασφαλίζοντας αυξημένα κέρδη έως και 3541% σύμφωνα με σχετικά στοιχεία που δημοσίευσε η Clarksons Research.

Επίσης έντονα ανοδικά κινούνται οι ναύλοι και για τα φορτηγά ξηρού φορτίου χύδην, καθώς Ρωσία και Ουκρανία αποτελούν μεγάλους εξαγωγείς σιτηρών, χάλυβα και άνθρακα.

Η πολεμική σύγκρουση και η παγκόσμια γεωπολιτική αστάθεια που εξελίσσεται συντηρεί και ενισχύει περαιτέρω τους ήδη δυσθεώρητους ναύλους και για τα πλοία μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων.

Σημειώνουμε ότι Ρωσία και Ουκρανία αντιστοιχούν στο 10% των ενεργειακών φορτίων και στο 16% των σιτηρών παγκοσμίως.

Σχετικά με τις προβλέψεις οικονομικών και ναυτιλιακών παραγόντων για την ναυλαγορά το επόμενο διάστημα, σημειώνουν ότι "ανάλογα πως θα εξελιχθεί η πολεμική σύγκρουση και οι γεωπολιτικές αναταράξεις αλλά και η κλιμάκωση των δυτικών κυρώσεων, η μεταφορά του ρωσικού αργού πετρελαίου και τα ναύλα στην περιοχή θα διατηρηθούν σε επίπεδα αντίστοιχα αυτών των εξελίξεων".

Η εμπλοκή των ΗΠΑ, οι συμφωνίες πολλών ευρωπαϊκών χωρών και η σταδιακή αντικατάσταση του ρωσικού πετρελαίου, διαμορφώνουν τις προϋποθέσεις βάζοντας στο παιχνίδι την μεταφορά του αμερικανικού LNG το οποίο ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, ως ατζέντης των Αμερικανικών πετρελαϊκών εταιρειών, προωθεί στην παγκόσμια αγορά σε αντικατάσταση του ρωσικού πετρελαίου.

Η παραγωγή και η εξαγωγή από τις ΗΠΑ του LNG έχει οδηγήσει σε αυξημένη ζήτηση και οι Αμερικανικές εταιρείες μέσα σε 20 μέρες αύξησαν τις εξαγωγές τους κατά 18%!

Ιστορικό ρεκόρ και στα σκραπ!

Την ίδια περίοδο δεν είναι μόνο η ναυλαγορά που κινείται με πρωτοφανείς υψηλούς ρυθμούς αλλά και τα πλοία που λόγω ηλικίας οδηγούνται στα διαλυτήρια.

Σύμφωνα με την GMS, τον μεγαλύτερο αγοραστή πλοίων παγκοσμίως, το ελληνικών συμφερόντων πλοίο VLCC "NEW INSPIRATION"(χωρητικότητας 298.399 DWT, κατασκευής 2002) πουλήθηκε για σκραπ στο Πακιστάν στην απίστευτη τιμή των 660 δολαρίων ανά ldt!

Το πλοίο ανήκε στην Ελληνική ναυτιλιακή εταιρεία συμφερόντων Aδαμάντιου Πολέμη. Το συνολικό τίμημα ανήλθε στο ποσόν των 24,6 εκατομμυρίων δολαρίων. Η τιμή αυτή άγγιξε τα ιστορικά υψηλά που σημειώθηκαν το μακρινό 2008!

Έλληνες εφοπλιστές

Υπερκέρδη του σκασμού

Το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο της ποντοπόρου είναι ο μεγάλος πρωταγωνιστής σε αυτή την στρατιωτική - πολεμική και γεωπολιτική αναταραχή και χαρακτηριστικό στοιχείο που επιβεβαιώνει αυτή την εκτίμηση μας είναι τα στοιχεία που περιλαμβάνονται στο σχετικό μας άρθρο στις 9:00 2022 "Ποιοι εφοπλιστές κάνουν αρπαχτές του αιώνα"(δείτε εδώ).

Ταυτόχρονα οι Έλληνες εφοπλιστές, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, συνέχισαν το κρεσέντο σε αγορές νέων πλοίων επενδύοντας κυρίως σε δεξαμενόπλοια. Από τις αρχές του χρόνου έως τις 20 Μάρτη 2022 έχουν δώσει 1,2 δις δολάρια για την αγορά 67 πλοίων, από τα οποία 30 είναι φορτηγά (αξίας 651,1 εκατ δολάρια), 33 δεξαμενόπλοια (543,5 εκατ δολάρια), ένα μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων και τρία άλλων κατηγοριών. Επίσης είναι αξιοσημείωτο να υπογραμμίσουμε ότι οι έλληνες εφοπλιστές είναι οι πρώτοι στον κόσμο, το ίδιο χρονικό διάστημα, διαθέτοντας 2,4 δις δολάρια σε αγορά μεταχειρισμένων (από δεύτερο χέρι) πλοίων.

Σε ότι αφορά την αγορά νεότευκτων πλοίων το πρώτο τρίμηνο του 2022 βρίσκονται στην πρώτη θέση στην παγκόσμια ναυτιλία με 67 πλοία και ακολουθεί η Κίνα με 47 πλοία και η Σιγκαπούρη με 25.

Κέρδη με το τσουβάλι αλλά με Ναυτεργάτες εξοστρακισμένους, με υπονομευμένη ΣΣΕ και δικαιώματα

Ο ρόλος κυβέρνησης - ΥΕΝ

Θα περίμενε κανείς οι εφοπλιστές σε συνθήκες υπέρ αυξημένης κερδοφορίας, η οποία γιγαντώθηκε την διετή περίοδο της πανδημίας, ότι θα ανταποκρίνονταν στην πάγια αξίωση της ΠΕΝΕΝ για την επαναδιαπραγμάτευση της ΣΣΕ, στην οποία οι μισθοί είναι καθηλωμένοι στα επίπεδα του 2010!

Όχι μόνο δεν το έπραξαν αυτό, αλλά αντίθετα το καλοκαίρι του 2019, σε συμφωνία με την κυβέρνηση Μητσοτάκη και θλιβερό πρωταγωνιστή τον Υπουργό Ε.Ν Γ. Πλακιωτάκη, ψήφισαν τροπολογία στη Βουλή με την οποία καταργούν μετά από 75 χρόνια την κλαδική ΣΣΕ και επιβάλλουν για τα πληρώματα μισθούς σύμφωνα με τα διεθνή ισχύοντα, το ίδιο έκαναν και για τους κατώτερους αξιωματικούς (Γ Μηχανικό και Ανθυποπλοίαρχο) οι οποίοι θα αμείβονται με βάση την σύμβαση της ITF, η οποία εφαρμόζεται για τους Ναυτεργάτες των τρίτων χωρών!!

Όμως δεν περιορίστηκαν μόνο σε αυτό, απαίτησαν και υλοποίησαν την αξίωσή τους στην διάρκεια της πανδημίας, και με πρόσχημα τους περιορισμούς στην σκάντζα των πληρωμάτων, να μην εφαρμόζεται η ισχύουσα νομοθεσία που προβλέπει την οργανική σύνθεση (εγκριτική πράξη) στα ελληνικά πλοία, και με τον τρόπο αυτό εξασφάλισαν και διεύρυναν το καθεστώς της μαύρης ανασφάλιστης και χαμηλόμισθης εργασίας, αφού πλέον σε οποιοδήποτε πλοίο, σύμφωνα με την επιθυμία των εταιρειών, ο αριθμός των θέσεων εργασίας Ελλήνων Ναυτεργατών (4 έως 6 ανάλογα με το τονάζ του πλοίου) να αντικαθίστανται οι Έλληνες με χαμηλόμισθους αλλοδαπούς!!!

Το εργοδοτικό συνδικαλιστικό κατεστημένο στην υπηρεσία του δόγματος εφοπλιστών – κυβέρνησης περί ανταγωνιστικότητας  

Δυστυχώς για τους Ναυτεργάτες, απέναντι στην επιθετικότητα εφοπλιστών - κυβέρνησης - ΥΕΝ, σε συνδικαλιστικό επίπεδο βρίσκεται ένα παραδομένο - υποταγμένο σ.κ, το οποίο, μέσω των εγκληματικών - ρατσιστικών συμβάσεων με τα ελληνόκτητα πλοία, γεμίζει τα ταμεία της ΠΝΟ κάθε χρόνο από την υπερεκμετάλλευση των αλλοδαπών Ναυτεργατών στην ελληνόκτητη ναυτιλία, υπογράφοντας τις επαίσχυντες συμβάσεις για να διατηρείται και να διαιωνίζεται η εξάρτηση, η κηδεμονία και ο έλεγχος της ΠΝΟ από το παρασιτικό εφοπλιστικό κεφάλαιο!

Καθόλου τυχαίο ότι χθες ο Χαλάς, σήμερα ο Τσικαλάκης, δεν έχουν ψελλίσει ούτε λέξη για τα προβλήματα, τα δικαιώματα και τις ΣΣΕ των Ναυτεργατών στην ποντοπόρο ναυτιλία. Ο τελευταίος είχε και το απύθμενο θράσος να μιλήσει για κινήσεις εντυπωσιασμού και πυροτεχνήματα στην πρόσφατη παρέμβαση - πρωτοβουλία της ΠΕΝΕΝ για την οργάνωση δράσεων στα πλοία της ποντοπόρου Ναυτιλίας αλλά και την αποστολή τελεσίγραφου προς την ΕΕΕ για την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων για την απαξιωμένη ΣΣΕ των πλοίων άνω των 4500 κοχ.

Δυστυχώς για την κατάσταση αυτή η ευθύνη δεν καταμερίζεται μόνο στις δυνάμεις του εφοπλιστόδουλου συνδικαλιστικού τόξου, δεν είναι άμοιρες ευθυνών και οι δυνάμεις που αυτοαποκαλούνται ταξικές με την διοίκηση της ΠΕΜΕΝ στην πρώτη γραμμή.

Όλα τα τελευταία χρόνια οι προσπάθειες, οι πρωτοβουλίες, οι προτάσεις της ΠΕΝΕΝ για οργάνωση δράσεων και κινητοποιήσεων στην κατηγορία των ποντοπόρων πλοίων, σκοντάφτει (ενώ κατά τα λεγόμενά τους συμφωνούν μαζί μας) στην παγερή αδιαφορία, στην συστηματική αδράνεια αυτών των δυνάμεων, οι οποίες κατά τα λοιπά στην δημόσια ρητορική τους εμφανίζονται βαθιά αντιεφοπλιστικοί, παριστάνουν τους ιδιοκτήτες του ν.σ.κ, αλλά στην πράξη έχουν βάλει την ουρά στα σκέλια τους και κατευθύνουν τα πυρά τους προς την ΠΕΝΕΝ γιατί μέχρι το 2010 υπέγραφε ΣΣΕ στην ποντοπόρο Ναυτιλία!

Προφανώς ζουν σε άλλο κόσμο, προσπαθούν να πετάξουν το μπαλάκι στην εξέδρα και κυρίως, τόσο για τα προγενέστερα χρόνια, όσο και μετά το 2010 οι ευθύνες τους είναι τεράστιες, αφού αυτοί είναι που διατηρούν ακόμη στην ποντοπόρο ναυτιλία ένα σημαντικό κομμάτι του ελληνικού Ναυτεργατικού δυναμικού!

Δεν θέλουν; δεν μπορούν; είναι και τα δύο μαζί; ή είναι κάτι ακόμη περισσότερο και παραπάνω;....

Αντώνης Νταλακογεώργος