Δεν μας έκανε εντύπωση που ο ΣΥΡΙΖΑ στο τρίτο συνέδριο του αναφέρθηκε στο σύνθημα «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα». Για τον ΣΥΡΙΖΑ μιλάμε, τον ορισμό του οπορτουνισμού, της πολιτικής καπηλείας και της εκμετάλλευσης φράσεων, προτάσεων και συνθημάτων που βρίσκονται απέναντι από την ίδια του την (σοσιαλδημοκρατική) ύπαρξη. 

Παρ’ όλα αυτά, δεν μπορούμε να μην «θυμίσουμε» στον κύριο Τσίπρα, που χρησιμοποίησε το σύνθημα στη διάρκεια της ομιλίας του (στο βίντεο μετά το 9′.50”), ορισμένα πράγματα.  

Η φράση αυτή που μας κληροδότησε η Ρόζα Λούξεμπουργκ καταγράφοντάς την στην “Μπροσούρα του Γιούνιους”,  το σύνθημα «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα», δεν μπορεί ούτε με συγκόλληση να αποκτήσει κάποια είδους σχέση με τα παρακάτω: 

Τα μνημόνια της φτώχειας, της εξαθλίωσης και της εξυπηρέτησης των κεφαλαιοκρατών.

Τον… «αγγελικό Τραμπ» (Αλέξης Τσίπρας, Οκτώβριος 2017: «Διαπίστωσα από τη συνάντηση που είχα με τον Πρόεδρο ότι η προσέγγισή του στα πράγματα και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει την πολιτική, ορισμένες φορές μπορεί να μοιάζει διαβολικός, αλλά γίνεται για καλό…»!).

Τον ΑμερικανικοΝΑΤΟτσολιαδισμό των βάσεων και τις πολιτικές υποκλίσεις στους Αμερικανούς αξιωματούχους. 

Την πίστη και υποταγή στην Ευρωπαϊκή (καπιταλιστική) Ένωση που στρέφεται κατά των λαών και των δικαιωμάτων τους. 

Τα ξεπουλήματα της δημόσιας περιουσίας. 

Την κατάργη ακόμα και του ΕΚΑΣ για τους συνταξιούχους.

Μεγάλος ο κατάλογος. Ας μην συνεχίσουμε άλλο. 

Λίγη περισσότερη συστολή δεν θα έβλαπτε, λοιπόν. Αφήστε που η Ρόζα Λούξεμπουργκ το 1919 δολοφονήθηκε από κάποιους πολύ γνώριμους στον ΣΥΡΙΖΑ. Από τους σοσιαλδημοκράτες. Τους πολιτικούς πάτρωνες των σημερινών πολιτικών φίλων του κ.Τσίπρα.

Κατόπιν όλων των παραπάνω, θα το πούμε…ήρεμα: Ηρεμήστε, κύριε Τσίπρα.  

πηγη: imerodromos.gr

Στα πλαίσια των πολύμορφων δράσεων – κινητοποιήσεων και εκδηλώσεων που πραγματοποιεί το διάστημα αυτό η ΠΕΝΕΝ, οργανώνει εκδήλωση – συζήτηση στο Ε/Γ-Ο/Γ πλοίο «ΕΛΥΡΟΣ» της ΑΝΕΚ στις 20/4 και ώρα 9 π.μ με θέμα:

Ακρίβεια – Πόλεμος – Πανδημία

Εισαγωγική τοποθέτηση: ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ

Ομιλητής: Σταύρος Μαυρουδέας, οικονομολόγος και καθηγητής του Πάντειου Πανεπιστημίου

Προσκαλούμε τα μέλη μας να πάρουν μέρος. Το πλοίο θα είναι στο λιμάνι του Πειραιά απέναντι από την εκκλησία του Αγίου Διονυσίου, στην Πύλη 3.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Από τα 111,4 δισ. ευρώ των ληξιπρόθεσμων χρεών μόνο το 1/4 θεωρείται εισπράξιμο

Του Γιώργου Παλαιτσάκη

Περίπου 420.000 κατασχέσεις σε τραπεζικές καταθέσεις, μισθούς, συντάξεις, ενοίκια κ.λπ., πάνω από 3.600 πλειστηριασμούς και 16.418 δεσμεύσεις ακινήτων επέβαλαν σε οφειλέτες του Δημοσίου οι υπηρεσίες της ΑΑΔΕ τη διετία 2020-2021. Παράλληλα, από τα 111,4 δισ. ευρώ των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς τις φορολογικές αρχές, τα 66,78 δισ. ευρώ οφείλονται μόλις από το 0,032% του συνόλου των οφειλετών, δηλαδή από περίπου 1.300 φυσικά και νομικά πρόσωπα.

Τα υπόλοιπα 44,6 δισ. ευρώ τα χρωστούν περίπου 3.995.569 φορολογούμενοι, εκ των οποίων 2,17 εκατομμύρια (που αντιστοιχούν στο 54,4% του συνόλου) χρωστούν συνολικά μόλις 317,5 εκατ. ευρώ, αφού ο καθένας από αυτούς δεν χρωστά παραπάνω από 500 ευρώ.

Επιπλέον, από τα 111,4 δισ. ευρώ του συνόλου των ληξιπρόθεσμων χρεών προς τις φορολογικές υπηρεσίες, μόνο το 1/4 περίπου θεωρείται ως το πλέον εισπράξιμο, καθώς από την κατηγορία αυτή προέρχεται η συντριπτική πλειονότητα (πάνω από το 90%) των συνολικών εισπράξεων ληξιπρόθεσμων οφειλών. Τα αποκαλυπτικά αυτά συμπεράσματα προκύπτουν από τα στοιχεία για την εξέλιξη των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το Δημόσιο τα οποία περιλαμβάνονται στον απολογισμό δράσης του έτους 2021 των υπηρεσιών της ΑΑΔΕ. Σύμφωνα, ειδικότερα, με τα στοιχεία που παρατίθενται στον απολογισμό δράσης των υπηρεσιών της ΑΑΔΕ για το 2021:

1. Τη διετία 2020-2021, κατά την οποία ενέσκηψε η πανδημία του κορονοϊού και τα εισοδήματα της συντριπτικής πλειονότητας των πολιτών υπέστησαν τεράστιες απώλειες, οι υπηρεσίες της ΑΑΔΕ (οι ΔΟΥ, τα Ελεγκτικά Κέντρα και η Επιχειρησιακή Μο- νάδα Είσπραξης):
- Επέβαλαν 419.149 κατασχέσεις σε απαιτήσεις οφειλετών εις χείρας τρίτων (σε καταθέ- σεις, μισθούς, συντάξεις, επιδόματα, ενοίκια, επιδοτήσεις κ.λπ.). Ο αριθμός των κατασχέσεων αυτών ανήλθε σε 189.004 το 2020 και σε 230.145 το 2021, σημειώνοντας αύξηση 21,8% εν μέσω πανδημίας.
- Επέβαλαν 16.418 υποθήκες (για διασφαλίσεις οφειλών) επί ακινήτων περιουσιακών στοιχείων οφειλετών του Δημοσίου (6.937 το 2020 και 9.481 το 2021).
- Διενήργησαν 13.141 παραγγελίες κατάσχεσης (6.207 το 2020 και 6.934 το 2021).
- Προχώρησαν σε 3.685 προγράμματα πλειστηριασμού (3.065 το 2020 και 620 το 2021).
2. Το συνολικό ύψος των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς τη φορολογική διοίκηση διαμορφώθηκε την 1η/1/2022 σε 111,398 δισεκατομμύρια ευρώ. Από το ποσό αυτό έχουν υπαχθεί σε ρυθμίσεις τμηματικής καταβολής μόλις 5,31 δισεκατομμύρια ευρώ, που αντιστοιχούν σε ποσοστό 4,8%.
3. Οι συνολικές εισπράξεις ληξιπρόθεσμων οφειλών προς τη φορολογική διοίκηση, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν από τις υπηρεσίες της ΑΑΔΕ εντός του 2021 ανήλθαν σε 4,4 δισ. ευρώ, σημειώνοντας αύξηση κατά 7% σε σχέση με τις αντίστοιχες εισπράξεις του προηγούμενου έτους 2020 (4,11 δισ. ευρώ).
4. Από το συνολικό ποσό των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς τη φορολογική διοίκηση, όπως είχε διαμορφωθεί την 1η-1-2022, δηλαδή από το ποσό των 111,398 δισ. ευρώ:
- 51,773 δισ. ευρώ ή ποσοστό 46,47% είναι οφειλές από μη φορολογικά έσοδα (πρόστιμα ΚΒΣ, δάνεια κ.λπ.),
- 31,34 δισ. ευρώ ή ποσοστό 28,13% είναι οφειλές από έμμεσους φόρους (ΦΠΑ κ.λπ.),
- 25,268 δισ. ευρώ ή ποσοστό 22,68% είναι χρέη από άμε- σους φόρους (φόρους εισοδήματος, φόρους περιουσίας κ.λπ.),
- 3,016 δισ. ευρώ ή ποσοστό 2,7% είναι οφειλές από λοιπά μη φορολογικά έσοδα.
5. Ο συνολικός αριθμός των φορολογουμένων με ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τη φορολογική διοίκηση ανήλθε σε 3.996.871 το 2021 (31/12), έναντι 4.045.217 το 2020 (31/12). Ο συνολικός αριθμός οφειλετών για τους οποίους η φορολογική διοίκηση δύναται να λάβει μέτρα αναγκαστικής είσπραξης ανήλθε το 2021 σε 1.951.507 (έναντι 1.849.948 το 2020).

Το πλήθος των οφειλετών για τους οποίους ελήφθησαν μέτρα αναγκαστικής είσπραξης μέχρι τις 31/12/2021 ανήλθε σε 1.332.050 (μοναδικά ΑΦΜ), έναντι 1.293.040 το 2020. Το ποσοστό των οφειλετών για τους οποίους ελήφθησαν μέτρα αναγκαστικής είσπραξης ανήλθε στις 31/12/2021 σε 68,3%, έναντι 69,9% την 31η/12/2020. 6 2.174.336 οφειλέτες ή 54,4% του συνόλου χρωστούν ποσά βασικής οφειλής μέχρι 500 ευρώ.

Το συνολικό ποσό των χρεών τους ανέρχεται σε 317,5 εκατ. ευρώ και αντιστοιχεί μόλις στο 0,3% του συνολικού ποσού των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς τη φορολογική διοίκηση. Στον αντίποδα, μόλις 1.302 οφειλέτες που αντιστοιχούν στο 0,032% του συνόλου των οφειλετών χρωστούν συνολικά 66,786 δισ. ευρώ ή το 60% του συνόλου των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς τη φορολογική διοίκηση! 7 Σχετικά με την παλαιότητα των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς τη φορολογική διοίκηση, όπως είχαν διαμορφωθεί την 1η/1/2022, παρατηρούνται τα ακόλουθα:
- Ποσοστό 4,4% αποτελείται από οφειλές που διαμορφώθηκαν μετά την 1η/12/2020.
- Ποσοστό 3,8% αφορά οφειλές περιόδου 1/12/2019 - 30/11/2020.
- Ποσοστό 8,9% αφορά οφειλές περιόδου 1/12/2017-30/11/2019.
- Ποσοστό 15,3% αφορά οφειλές περιόδου 1/12/2015- 30/11/2017.
- Ποσοστό 32,6% αφορά οφειλές περιόδου 1/12/2011- 30/11/2015.
- Ποσοστό 35,0% αφορά οφειλές έως 30/11/2011.

πηγη: m.naftemporiki.gr

Ο Εμμανουέλ Μακρόν δεν είναι πλέον -και επίσημα- ο «κομήτης» που εμφανίστηκε εν μέσω της κρίσης των κομμάτων του παραδοσιακού δικομματισμού.

Πάνος Πέτρου

Έχοντας πίσω του μια 5ετή θητεία, αύξησε τα ποσοστά του (27,8% από 24%) και τις ψήφους του (κατά περίπου 900.000) και αναδεικνύεται ως η μοναδική επιλογή στο χώρο της mainstream αστικής πολιτικής. Το κατορθώνει αυτό καθώς η διαδικασία κατάρρευσης του παλιού mainstream, της δικομματικής εκδοχής του, όχι μόνο δεν ανακόπηκε, αλλά πήρε φέτος ακόμα πιο σαρωτική μορφή.

Είχε ήδη φανεί ότι οι Σοσιαλιστές αδυνατούν να ανακάμψουν. Αλλά αν το 6,3% του Μπενουά Αμόν το 2017 ήταν συντριβή, το 1,8% που συγκέντρωσε η Ανί Ινταλγκό (10η θέση σε κούρσα 12 υποψηφίων!) είναι η απόλυτη ταπείνωση. Ο όρος «πασοκοποίηση» είναι πλέον μετριοπαθής και ξεπερασμένος, θα χρειαστούμε κάποιον νέο, γαλλικής έμπνευσης, για την εξαέρωση ενός κόμματος που κυβερνούσε ως το 2017 και 5 χρόνια αργότερα έχει ποσοστά… εξωκοινοβουλίου.

Το νέο στοιχείο είναι ότι κατέρρευσαν και οι Ρεπουμπλικάνοι, η παραδοσιακή Δεξιά. Το 2017, ο Φρανσουά Φιγιόν είχε συγκεντρώσει 20% και θεωρούταν ήδη ήττα. Όταν η Βαλερί Πεκρέζ, στις αρχές του χρόνου, σκαρφάλωσε σε χαμηλά διψήφια ποσοστά, θεωρήθηκε «ανάκαμψη». Αποδείχθηκε τελικά ότι ήταν μια εφήμερη δημοσκοπική ώθηση της διαδικασίας των εσωκομματικών προκριματικών. Η βαρυτική έλξη του «ντουέτου» (Μακρόν/Λεπέν) διέλυσε τους Ρεπουμπλικάνους, προσφέροντας πιο σίγουρες (για παρουσία στο δεύτερο γύρο) επιλογές και στους «κεντροδεξιούς» και τους πιο σκληρούς συντηρητικούς. Το τελικό 4,8% της Πεκρέζ ξεπέρασε τις πιο απαισιόδοξες προβλέψεις και βάζει και τους Ρεπουμπλικάνους πλέον σε υπαρξιακή κρίση.

Τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν τη Γαλλία για δεκαετίες, έπεσαν κάτω από το όριο του 5%, που το γαλλικό κράτος έχει ορίσει ως εκλογική εκπροσώπηση επαρκούς τμήματος της κοινωνίας για να δικαιολογεί την κρατική επιδότηση σοβαρού τμήματος των προεκλογικών εξόδων. Η «εσωτερική αναζήτηση» σε αυτά τα κόμματα δεν αφορά πλέον τις τακτικές τους, αλλά τον λόγο ύπαρξής τους.

Ο Μελανσόν έκανε ένα μικρό θαύμα και έφτασε κοντά σε ένα ακόμα μεγαλύτερο. Όπως και το 2017, ξεκινώντας από τον παγιωμένο πυρήνα του (10-11%), εξαπέλυσε μια «αντεπίθεση» στην τελική ευθεία προς την κάλπη που τον έκανε σοβαρό διεκδικητή μιας θέσης στο δεύτερο γύρο. Το φετινό επίτευγμα είναι πιο εντυπωσιακό. Σε πιο σκληρές συνθήκες, δεξιάς μετατόπισης του κεντρικού πολιτικού τοπίου τα τελευταία χρόνια, και έχοντας αυξημένο ανταγωνισμό, κατόρθωσε να ξεπεράσει το αποτέλεσμα του 2017, κερδίζοντας περίπου 700.000 επιπλέον ψήφους και ανεβαίνοντας στο 22% (από 19,6%).

Τον περασμένο Φλεβάρη, αναρωτιόμασταν: «Μένει να φανεί αν αυτή η προεκλογική αύξηση της διαθεσιμότητας-συμμετοχικότητας, όπως και το γεγονός ότι ο Μελανσόν έχει κατακτήσει τον ρόλο της “χρήσιμης ψήφου” ως ανοιχτά προπορευόμενος στο “αριστερό ημισφαίριο” θα ωθήσουν στην τελική ευθεία τα ποσοστά της Α.Γ.».

Ωστόσο, τουλάχιστον ο υπογράφων, δεν περίμενε κάτι καλύτερο από το να μπορέσει πλησιάσει κάπως τα ποσοστά του 2017. Μεσολάβησε η αδυναμία της Κριστιάν Τομπιρά (εκλεκτής της προβληματικής αλλά πολύ μαζικής διαδικασίας των «Προκριματικών του Λαού») να συγκεντρώσει τις 500 υπογραφές και η ακόλουθη απόφαση του δυναμικού που ενεπλάκη σε αυτή τη διαδικασία να δώσει τη στήριξή του στον Μελανσόν, ως μοναδική λογική επιλογή για όσους τρομοκρατούνταν από την μονοπώληση του δημόσιου διαλόγου από την κεντροδεξιά και την ακροδεξιά. Μαζί με την ικανότητα του Μελανσόν να εμπνέει τμήμα του «λαού της αποχής», φαίνεται ότι αυτή η επίγνωση (της «χρήσιμης ψήφου») λειτούργησε και ευρύτερα, πιέζοντας όλες τις άλλες υποψηφιότητες «στα αριστερά του κέντρου» προς το κατώτατο όριο της επιρροής τους.

Η υποψηφιότητα Μελανσόν κατάφερε τελικά να συσπειρώσει όλο το στρατόπεδο που στέκεται «στα αριστερά του Μακρόν». Ή πιο σωστά την συντριπτική του πλειοψηφία. Αν το συγκέντρωνε όλο, θα βρισκόταν πιθανά στο δεύτερο γύρο. Ασφαλώς στις εκλογικές αναμετρήσεις δεν είναι αυταπόδεικτα τα σενάρια απλής «πρόσθεσης». Αλλά η μικρή απόσταση από την Λεπέν (περίπου 1 μονάδα) κάνει τη θλιβερή επιλογή του ΚΚΓ να προχωρήσει ειδικά φέτος σε ρήξη της εκλογικής ενότητας με τον Μελανσόν (και μάλιστα με στόχο να καταγραφεί ρητά η εκ δεξιών διαφοροποίησή του και να απευθυνθεί στις «ανησυχίες» των ψηφοφόρων της ακροδεξιάς), να δείχνει ακόμα πιο θλιβερή.

Γυρνώντας στη μεγάλη εικόνα, το μικρό θαύμα του Μελανσόν δεν αναιρεί την ευρύτερη κατάσταση κρίσης στα αριστερά του κέντρου. Τα καλά νέα είναι ότι σε αυτόν τον χώρο ηγεμονεύει πλέον μια δύναμη της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Αλλά επισκιάζονται από το γεγονός ότι αυτός ο χώρος έχει συρρικνωθεί σε σχέση με το παρελθόν.

Αυτή η επισήμανση έχει την αξία της για το «αποτύπωμα» της κάλπης ευρύτερα, πέρα από τον εγκλωβισμό στη συζήτηση που επιβάλει το γαλλικό εκλογικό σύστημα («ποιος περνά στο δεύτερο γύρο»). Όπως το έθετε προεκλογικά ο Κόλιν Φαλκονέρ, «ακόμα και μια θαυματουργή ενίσχυση της Αριστεράς που θα οδηγούσε σε δεύτερο γύρο μεταξύ Μακρόν κι ενός αριστερού υποψηφίου, δεν θα αναιρούσε αυτές τις [δεξιές] ιδεολογικές μετατοπίσεις».

Αυτό υπογραμμίζεται από την εικόνα της ακροδεξιάς. Όπου η Λεπέν είχε μικρή αύξηση των δυνάμεών της (23,1% από 21,3%), έχοντας όμως να αντιμετωπίσει και τον ανταγωνισμό του Ερίκ Ζεμούρ, που κέρδισε 7% τελικά. Οι αρχικές του ψηλές πτήσεις «ψαλιδίστηκαν» καθώς πλησιάζαμε στην κάλπη, όμως αποδεικνύεται ότι η υποψηφιότητά του δεν αποτελούσε απλή διάσπαση της παλιάς επιρροής του FN/RN, αλλά μια επιπλέον ακροδεξιά επιλογή σε ένα σημαντικά διευρυμένο ακροατήριο. Ο άλλος βετεράνος της ακροδεξιάς, ο Ντιπόν-Ενιάν, συμπιέστηκε στο 2,1% (από 4,7%).

Η κατάρρευση των Ρεπουμπλικάνων σε σύγκριση με το 2017 και η εξασθένιση του «φαινομένου Ζεμούρ», οδήγησε τελικά φέτος σε «κούρσα για τρεις». Προεκλογικά, οι Γάλλοι αναλυτές μιλούσαν για τη χρονιά των «αναποφάσιστων», όπου σχεδόν το 50% «θα αποφασίσει πάνω από την κάλπη». Εκεί, λειτούργησε η συσπείρωση γύρω από τον «πρωταθλητή» της κάθε παράταξης. Μακρόν-Λεπέν-Μελανσόν είδαν και οι τρεις τα ποσοστά τους να αυξάνονται.

Όσον αφορά το «άθροισμα» κάθε παράταξης, αποτυπώνεται κι εκεί η «τριχοτόμηση» του γαλλικού εκλογικού σώματος. Αν και τέτοιες ταξινομήσεις έχουν δόσεις αυθαιρεσίας, εμφανίζεται ένα 35,7% στην κεντροδεξιά (Μακρόν, Πεκρέζ, Λασάλ), ένα 32,2% στην ακροδεξιά (Λεπέν, Ζεμούρ, Ντιπόν-Ενιάν) κι ένα 32,1% στο χώρο που οι Γάλλοι αποκαλούν πλατιά «Αριστερά» (Μελανσόν, Τζαντό, Ρουσέλ, Χινταλγκό, Αρτό, Πουτού).

Είναι μια κατάσταση πιο «ισορροπημένη» σε σύγκριση με τις πλέον απαισιόδοξες προβλέψεις (περεταίρω συρρίκνωσης της Αριστεράς σε σχέση με το 28-29% του 2017 και ακόμα μεγαλύτερης ενίσχυσης της ακροδεξιάς, σε επίπεδα κοντά στο 36-37%). Αλλά δεν παύει να είναι μια πολύ σκληρή κατάσταση.

Ενόψει δεύτερου γύρου, η Λεπέν έχει τη στήριξη των ακροδεξιών Ζεμούρ και Ντιπόν-Ενιάν, ενώ στις δηλώσεις των υπόλοιπων υποψηφίων είναι ελάχιστος κοινός παρονομαστής το «όχι ψήφο στη Λεπέν». Όμως η παλιά κουλτούρα «υγειονομικής ζώνης» έχει υποστεί πολύ σοβαρές ρωγμές τα τελευταία χρόνια (βλ. πχ δήλωση του δεξιού εσωκομματικού αντιπάλου της Πεκρέζ ότι «εγώ δεν πρόκειται να ψηφίσω Μακρόν»), ενώ ο Μακρόν έκανε κυριολεκτικά ό,τι μπορούσε για να κάνει τις διαφορές του με την Λεπέν πολύ πιο δυσδιάκριτες στα μάτια όσων τον ψήφισαν το 2017 για να της φράξουν το δρόμο. Αυτά κάνουν την πρόβλεψη πιο παρακινδυνευμένη σε σχέση με το 2017…

πηγη: rproject.gr