Οι μισοί Έλληνες μείωσαν κατά πολύ τις αγορές τους

Θυμάστε τις πανηγυρικές ιαχές του ακραίου κέντρου το καλοκαίρι του 2019; Η Ελλάδα της αριστείας, η Ελλάδα της καινοτομίας, η Ελλάδα της προόδου, ερχόταν με ορμή. Μετά το “διάλειμμα” της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, η πιο επιθετική, η πιο ρεβανσιστική, η πιο κυνική κυβέρνηση που είχε η ΝΔ ,θα έδειχνε ποιος είναι το αφεντικό στη χώρα.

Δεν ήταν ούτε η εκδικητική αδιαφορία για τη δημόσια υγεία εν μέσω πανδημίας, ούτε η απόλυτη Νατοϊκή υποτέλεια στον πόλεμο της Ουκρανίας που φέρνει για πρώτη φορά την κυβέρνηση Μητσοτάκη μπροστά στο φάσμα της πολιτικής φθοράς. Είναι η πρωτοφανής ακρίβεια σε βασικά είδη, σε πρώτες ανάγκες, σε λογαριασμούς, σε ενέργεια και μετακίνηση, που αρχίζει να προκαλεί την απέχθεια της εργαζόμενης κοινωνίας προς την κυβέρνηση της άρχουσας τάξης.

1.

Η πλήρης απελευθέρωση της αγοράς, οι δίχως όριο ιδιωτικοποιήσεις, τα εργοδοτικά προνόμια και ελαφρύνσεις, το αντεργατικό νομοθετικό πλαίσιο, οι τεμενάδες στους επενδυτές, δεν έφεραν κανενός είδους ανάπτυξη. Το αντίθετο. Η κυβέρνηση εξακολουθεί να επικαλείται την πανδημία και τον πόλεμο, ωστόσο η δραματική κατάσταση στην οποία βρίσκονται τα νοικοκυριά δεν έχει μόνο εξωγενείς αιτίες.

Αν τα δεκαετή μνημόνια τσάκισαν τους μισθούς και τα εισοδήματα των Ελλήνων, η ακρίβεια τσακίζει την αγοραστική τους δύναμη. Οι παγωμένοι εδώ και χρόνια μισθοί υποτιμώνται ακόμα περισσότερο με την καλπάζουσα αύξηση του πληθωρισμού.

Σύμφωνα με τη Eurostat η Ελλάδα βούλιαξε στην προτελευταία θέση στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ (αποτιμώμενο σε πραγματική αγοραστική δύναμη), ξεπερνώντας μόνο τη Βουλγαρία. Χώρες της Ανατολικής Ευρώπης που δέκα χρόνια πριν βρίσκονταν σε χειρότερη κατάσταση από την Ελλάδα (Ρουμανία, Ουγγαρία, Σλοβακία, Κροατία, Πολωνία, Λετονία κλπ), σήμερα είναι σε πολύ καλύτερη θέση.

Αυτός είναι ο λόγος που οι ισχυρισμοί της κυβέρνησης Μητσοτάκη ότι οι λόγοι της νέας οικονομικής και κοινωνικής χρεοκοπίας είναι εξωγενείς, δεν πείθουν.

Τα ελληνικά νοικοκυριά δεν ασφυκτιούν μόνο επειδή η πανδημία και ο πόλεμος περιόρισαν τις προοπτικές ανάπτυξης, αλλά και επειδή το τοξικό μοντέλο οικονομίας και απασχόλησης που εφαρμόζει στη χώρα η άρχουσα τάξη, έχει επιδεινώσει την κατάσταση απόλυτα, αλλά και σχετικά, συγκρινόμενη με άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Πλέον η Ελλάδα συγκρίνεται (και υστερεί) από τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης σε ότι αφορά το βιοτικό της επίπεδο. Ο μέσος Ρουμάνος έχει πλέον μεγαλύτερη αγοραστική δύναμη από τον μέσο Έλληνα.

Αυτή είναι η πρώτη και πιο οδυνηρή χρεοκοπία της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Εκλέχτηκε για να κάνει την Ελλάδα χώρα σύγχρονη, ευρωπαϊκή, ακμαία και δυναμική και την έφερε πίσω από τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ.

2.

Η δεύτερη επώδυνη χρεοκοπία αφορά την πανδημία, η οποία με κυβερνητικό διάταγμα “έληξε” τον Φεβρουάριο. Δεν έχει καμιά σημασία για το καθεστωτικό αφήγημα ότι οι αριθμοί των νεκρών τραβούν την ανηφόρα. Σημασία έχει να μην ενισχυθεί το  δημόσιο σύστημα υγείας, και ακόμα περισσότερο, να προετοιμαστεί το άνοιγμά του στο ιδιωτικό κεφάλαιο.

Η Ελλάδα έχει ξεπεράσει σε αριθμό νεκρών ανά εκατομμύριο πληθυσμού, το σύνολο των χωρών που κατά την πρώτη και δεύτερη φάση έσπαγαν τα θλιβερά ρεκόρ το ένα πίσω από το άλλο. Το Βέλγιο, για το οποίο πανηγύριζε ενάμισι χρόνο πριν ο υπουργός Ανάπτυξης ότι είναι 12 (δώδεκα!) φορές χειρότερα από την Ελλάδα, σήμερα είναι καλύτερα.

Αυτή η μακάβρια κούρσα της Ελλάδας προς την κορυφή είναι αποκλειστική ευθύνη της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Η χώρα δεν έχει πλέον τη δικαιολογία της χαμηλής εμβολιαστικής κάλυψης. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, τα ποσοστά εμβολιασμού της χώρας είναι μεγαλύτερα από το μέσο ευρωπαϊκό όρο, σχεδόν ισοδύναμα με τις χώρες που έχουν φρενάρει την πανδημία. Ωστόσο στην Ελλάδα ο κορωνοϊός εξακολουθεί να σκοτώνει πολλούς δεκάδες συμπολίτες μας καθημερινά.

Δεν είναι μόνο οι νεκροί από Covid. Είναι και το σύνολο της υπερβάλλουσας θνητότητας στο οποίο η Ελλάδα έχει θλιβερή πρωτιά, συγκρινόμενη τουλάχιστον με τη Δυτική Ευρώπη η οποία πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος κατά την πρώτη φάση της πανδημίας. Αυτός ο δείκτης αποτελεί την πληρέστερη απόδειξη της ολικής χρεοκοπίας της κυβέρνησης στο να προστατεύσει τη δημόσια υγεία.

Αυτό το γεγονός απαιτεί εξήγηση. Δεν μπορεί πλέον να είναι η ατομική ευθύνη. Δεν μπορεί άλλο να είναι η αντιεμβολιαστική στάση. Είναι η απελπιστική κατάσταση στην οποία έχουν φέρει τη δημόσια υγεία όσοι κυβερνούν με μοναδικό γνώμονα να κάνουν την υγεία πεδίο κερδοφορίας του ιδιωτικού κεφαλαίου.

3.

Τέλος, η Ελλάδα κατέγραψε μια από τις χειρότερες επιδόσεις, που δεν ποσοτικοποιείται, αλλά είναι προφανής στους καλόπιστους παρατηρητές: αυτή του προκλητικότερου και φανατικότερου υποτακτικού των ΗΠΑ στον πόλεμο Ρωσίας Ουκρανίας.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έδωσε ρεσιτάλ αντιρωσικής υστερίας αν και η χώρα βρίσκεται σε μια περιοχή που οφείλει να παίρνει υπόψη της συσχετισμούς και γεωπολιτικές. Σε αντίθεση με αυτό που θα υπαγόρευε το συμφέρον της χώρας και του λαού της, η κυβέρνηση Μητσοτάκη πίστευε ότι όσο περισσότερο προσβάλει τη Ρωσία, τόσο περισσότερα εύσημα θα πάρει από την Ουάσινγκτον.

Τα εύσημα μπορεί να τα πήρε, αλλά δεν πήρε τίποτα άλλο. Για την ακρίβεια, την ώρα που η Ελλάδα τοποθετούσε τον εαυτό της στην κορυφή της σωρού των προθύμων του ευρωατλαντικού άξονα, η γειτονική Τουρκία έδινε μαθήματα διεθνούς διπλωματίας δείχνοντας ότι πέρα από την εξυπηρέτηση των υπερατλαντικών συμφερόντων, υπάρχουν και τα εθνικά συμφέροντα, τουλάχιστον έτσι όπως αυτά ορίζονται από την άρχουσα τάξη. Η διαφορά διεθνούς ρόλου, αναγνώρισης, σεβασμού και διπλωματικών μεγεθών ανάμεσα στις δύο χώρες είναι πλέον εμφανής.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι ευχαριστημένη με το συγκαταβατικό χτύπημα στην πλάτη που κάνει το αφεντικό στον υπάλληλο, αδιαφορώντας αν αυτό βελτιώνει ή χειροτερεύει (για την ακρίβεια εξαϋλώνει) τη διαπραγματευτική δύναμη της χώρας.

Το τριπλό έγκλημα (ακρίβεια, πανδημία και υποτέλεια) που συντελείται σε βάρος της χώρας και της εργαζόμενης πλειοψηφίας της, αφορά πολιτικές που υλοποιούνται επί χρόνια και από κοινού από δυνάμεις που σήμερα αντιπαρατίθενται.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εφαρμόζει αυτές τις πολιτικές με το αίσθημα ιδιοκτησίας που χαρακτηρίζει την καθαρόαιμη παράταξη της άρχουσας τάξης και με την αυτοκρατορική υπεροψία που δείχνουν οι καλοβολεμένοι πολιτικοί εκπρόσωποι του πλούτου απέναντι σε μια κοινωνία που είναι σε απόγνωση μπροστά τους λογαριασμούς της ΔΕΗ, στο κόστος του σούπερ μάρκετ, στις τιμές της βενζίνης.

Το γεγονός όμως ότι χρειάστηκαν τρία ολόκληρα χρόνια για να δημιουργηθούν ρωγμές σε αυτή την αντιδραστική πολιτική παλινόρθωση δείχνει ότι ο αέρας στα πανιά του νεοφιλελευθερισμού φούσκωνε από τα προηγούμενα μνημόνια, από τον βίο και την πολιτεία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, από τη συμπόρευση της Αριστεράς (στην κυβερνώσα της εκδοχή) με τα δόγματα της ελεύθερης αγοράς, του μονόδρομου και του ευρωατλαντισμού. Όσοι αναρωτιούνται γιατί άντεξε (και ακόμα αντέχει) η κοινωνική συναίνεση στην πιο αντιλαϊκή και αντεργατική κυβέρνηση που υπήρξε, ας κοιτάξουν το χώρο που της έδωσε η αξιωματική αντιπολίτευση. Η ενσωμάτωση του ενός, τροφοδότησε το θράσος του άλλου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα πασχίζει να κερδίσει από την πολιτική φθορά της κυβέρνησης και να εμφανιστεί έτοιμος για την εξουσία. Ωστόσο το σύνολο σχεδόν των κυβερνητικών πολιτικών έχουν και τη δική του σφραγίδα. Από τη μνημονιακή καθήλωση μισθών και συντάξεων, μέχρι το Χρηματιστήριο Ενέργειας, και από τις ιδιωτικοποιήσεις των κοινωνικών αγαθών (λιμάνια, αεροδρόμια, ενέργεια) μέχρι την πλήρη ταύτιση με τις αμερικανικές επιδιώξεις, η ενιαία κατεύθυνση και η όμοια πολιτική δεν κρύβεται.

Η εργαζόμενη κοινωνία δεν έχει τίποτα κοινό με την αστική τάξη και τις πολιτικές της. Η ανεξάρτητη έκφρασή της αναζητείται.

πηγη: antapocrisis.gr

Μαριάννα Τζιαντζή

«Υπάρχει η Ρωσία του Πούσκιν και η Ρωσία του Πούτιν», λέει ένας Kαναδός συγγραφέας, όμως η νέα συμμαχία των προθύμων δεν δέχεται αυτή τη διάκριση. Ακόμα και την εποχή του ψυχρού πολέμου, ο ρωσικός πολιτισμός δεν ήταν απαγορευμένος στη Δύση, ενώ σήμερα πρέπει όλοι να στηρίζουν τον Ζελένσκι και να θεωρούν τους Ρώσους «αιμοδιψείς».

Οποιος ζητά ρωσική σαλάτα σε κάποιο σαντουιτσάδικο ή την αγοράζει έτοιμη από το σούπερ μάρκετ μπορεί να θεωρηθεί δυνάμει σύμμαχος του Πούτιν και εχθρός του ουκρανικού λαού, του Ζελένσκι και της δυτικού τύπου δημοκρατίας καθώς, σύμφωνα με το κυρίαρχο αφήγημα, τα τρία τελευταία ταυτίζονται. Ίσως αρχίσουμε να λέμε «βαλκανική σαλάτα», μια ονομασία που πρωτοεμφανίστηκε το 19ο αιώνα. Εξάλλου κάτι παρόμοιο δεν έχει συμβεί και με τον «τούρκικο καφέ» των προγόνων μας που εδώ και δεκαετίες έχει μετονομασθεί σε «ελληνικό»; Ήδη η ρωσική βότκα έχει εξαφανιστεί από τις κάβες, τα μπαρ και τις αλυσίδες σούπερ μάρκετ. Ένας φίλος έψαξε παντού στη μικρή του πόλη για να αγοράσει μια ρωσική βότκα, έτσι για να την κρατήσει σαν συλλεκτικό κομμάτι αλλά στα ράφια βρήκε μόνο πολωνέζικες, ρουμάνικες, φινλανδικές. Το πολυτελές πολυκατάστημα Χάροντς στο Λονδίνο αναγκάστηκε να απολογηθεί δημόσια επειδή ένας πελάτης του κατάφερε και αγόρασε «κάτω από τον πάγκο» μια ρωσική βότκα Beluga έναντι 150 λιρών, τη στιγμή που, στο πλαίσιο των κυρώσεων, όλο το στοκ σε ρωσικές βότκες είχε απομακρυνθεί και μεταφερθεί σε αποθήκη.

Αντίο λοιπόν στη ρωσική βότκα και στο ρωσικό χαβιάρι και, όπως θα μας συμβούλευε η Μαρία Αντουανέτα, «αρκεστείτε στο αυγοτάραχο Μεσολογγίου και στη γαλλική σαμπάνια». Αλλά και αντίο στον Τσαϊκόφσκι, τον Προκόφιεφ, τον Σοστακόβιτς, ενώ η δημοκρατική Δύση απαγόρευσε ακόμα και στους ανάπηρους Ρώσους και Λευκορώσους αθλητές να συμμετάσχουν στους Παραολυμπιακούς Αγώνες. «Υπάρχει η Ρωσία του Πούσκιν και η Ρωσία του Πούτιν», λέει o Kαναδός συγγραφέας Μισέλ Κρίελααρς, όμως η νέα συμμαχία των προθύμων δεν δέχεται αυτή τη διάκριση.

Σε πρόσφατο άρθρο του, ο Γκάρι Σολ Μόρσον, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Νορθγουέστερν του Σικάγου, παρατηρεί: «Ακόμα και στο κορύφωμα του Ψυχρού Πολέμου, κανείς δεν σκεφτόταν να απαγορεύσει τη ρωσική λογοτεχνία, την τέχνη ή τη μουσική. Αντίθετα, οι ρωσικές σπουδές πρώτα άνθησαν στις ΗΠΑ. Τότε άρχισε η διδασκαλία της ρωσικής γλώσσας, τόσο στα λύκεια όσο και στα κολέγια. Και μόνο το γεγονός ότι η ΕΣΣΔ θεωρείτο θανάσιμος εχθρός σήμαινε ότι οι Αμερικανοί έπρεπε να γνωρίζουν περισσότερα για τη ρωσική κουλτούρα. Κι επίσης υπήρχε η ελπίδα ότι η μεγάλη λογοτεχνία και τέχνη θα έφερνε τους λαούς πιο κοντά». Ο ίδιος αναφέρει ότι ένας παθιασμένα φιλο-ουκρανός συνάδελφός του στο ίδιο πανεπιστήμιο ζήτησε να εξαφανιστεί από τον ιστότοπο του τμήματος Σλαβικών Γλωσσών και Λογοτεχνίας μια φωτογραφία του Κρεμλίνου, η οποία βρίσκεται εκεί εδώ και χρόνια. Και απορημένος ο Μόρσον αναρωτιέται: «Αν επρόκειτο για μια φωτογραφία των τρούλων του ναού του Αγίου Βασιλείου της Μόσχας, θα με κατηγορούσαν ότι έτσι προβάλλεται η ρωσική ορθοδοξία;»

Το 1981 εκδόθηκε το Γκόρκι Παρκ του Μάρτιν Κρουζ Σμιθ το οποίο, δίκαια νομίζω, θεωρείται ένα από τα καλύτερα αστυνομικά μυθιστορήματα όλων των εποχών και σ’ αυτό βασίστηκε η ομώνυμη κινηματογραφική ταινία όπου πρωταγωνιστεί ο πολύ καλός Αμερικανός ηθοποιός Γουίλιαμ Χαρτ, που πέθανε πρόσφατα σε ηλικία 72 ετών. Το ιδιαίτερο στοιχείο αυτού του βιβλίου ήταν ότι ο κεντρικός χαρακτήρας είναι ένας αδέκαστος και εξαιρετικά ικανός Σοβιετικός αστυνομικός, ο Αρκάντι Ρένκο, και αυτή ήταν η αιτία που ο συγγραφέας συνάντησε πολλά εμπόδια στην έκδοση του. «Εντάξει», του είχε πει ο αρχικός εκδότης του, «ας εκτυλίσσεται η πλοκή στη Μόσχα αλλά θέλουμε ο καλός αστυνομικός να είναι Αμερικανός». Έκτοτε ο Σμιθ έγραψε και άλλα βιβλία με ήρωα τον Ρένκο, τόσο της σοβιετικής όσο και της μετασοβιετικής περιόδου, ασκώντας κριτική στη διαφθορά και των δύο διαδοχικών συστημάτων αλλά χωρίς να υποκύπτει στην αντισοβιετική υστερία, που σήμερα έχει μετατραπεί σε αντιρωσική. Στα χρόνια του Ρίγκαν και της επίσημης ρητορικής για την «Αυτοκρατορία του Κακού», ο Σμιθ είχε πει ότι «πράγματι η σοβιετική ηγεσία αντιπροσωπεύει μια απειλή, όχι όμως για τις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά για τον ίδιο τον σοβιετικό λαό».

Σήμερα που κυριαρχεί η μανιχαϊστική λογική του μαύρου-άσπρου (ο ήρωας Ζελένσκι, οι βάρβαροι και αιμοδιψείς Ρώσοι) είναι αμφίβολο αν το Χόλιγουντ θα γύριζε μια ταινία με κεντρικό χαρακτήρα έναν τίμιο Ρώσο αστυνομικό, εκτός και αν αυτός οργάνωνε μια συνωμοσία για τη δολοφονία του Πούτιν.

Σήμερα η συνέχιση του πολέμου είναι μια άμεση απειλή όχι μόνο για τον λαό της Ουκρανίας, αλλά κι αυτόν της Ρωσίας, όπως και για τους λαούς της Ευρώπης και ας έχουν ταχθεί οι ηγέτες τους στη «σωστή πλευρά της Ιστορίας». Ο Πούτιν είναι (και ήταν) κυρίως απειλή για τους λαούς της Ουκρανίας και της Ρωσίας ενώ η πολιτική του ΝΑΤΟ και της ΕΕ είναι απειλή για όλους μας.

πηγη: prin.gr

Του Γιώργου Παλαιτσάκη

Πάνω από το επίπεδο των 113 δισ. ευρώ εκτινάχθηκε το συνολικό ποσό των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς την εφορία στο τέλος Φεβρουαρίου.

Τα ληξιπρόθεσμα προς την εφορία στο τέλος του 2020 ανέρχονταν στα 108,1 δισ. ευρώ, ενώ στο τέλος του 2019 είχαν διαμορφωθεί στα 105,618 δισ. ευρώ. Έτσι, το ληξιπρόθεσμο χρέος τον Φεβρουάριο του 2022 αυξήθηκε κατά 5 δισ. ευρώ περίπου σε σύγκριση με το ύψος στο οποίο είχε διαμορφωθεί στο τέλος του 2020 και κατά 7,4 δισ. ευρώ σε σύγκριση με το ποσό στο οποίο είχε ανέλθει στις 31-12-2019. Μόνο μέσα στο πρώτο δίμηνο του τρέχοντος έτους οι φορολογούμενοι αθέτησαν
πληρωμές νέων οφειλών ύψους 2,64 δισ. ευρώ προς τις φορολογικές αρχές. Από το ποσό αυτό, το 1,77 δισ. ευρώ ήταν νέα χρέη που έμειναν απλήρωτα μέσα στον Φεβρουάριο.

Οι δυσμενέστατες αυτές εξελίξεις, οι οποίες αποτυπώνονται στα νεότερα στοιχεία της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ) για το ύψος των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς τη φορολογική διοίκηση, δείχνουν ότι στην πραγματικότητα το διαθέσιμο εισόδημα των ελληνικών νοικοκυριών και επιχειρήσεων όχι μόνο δεν αυξήθηκε από το 2019 μέχρι σήμερα, αλλά αντιθέτως συρρικνώθηκε σε τόσο μεγάλο βαθμό ώστε να καταστεί αδύνατη η πληρωμή των παλαιών και των τρεχουσών οφειλών προς τις φορολογικές αρχές.

Η αύξηση των συνολικών ληξιπρόθεσμων χρεών προς το Δημόσιο αποδίδεται στην αδυναμία εκατομμυρίων νοικοκυριών και χιλιάδων επιχειρήσεων να εξοφλήσουν εμπρόθεσμα τις παλαιές ρυθμισμένες και τις νέες φορολογικές οφειλές τους, εξαιτίας της ακρίβειας που δεσμεύσει ένα σημαντικό μέρος των εισοδημάτων για την κάλυψη βασικών αναγκών, όπως είναι η διατροφή και η ενέργεια. Επίσης, οφείλεται και στις πληροφορίες και στις διαρροές από το οικονομικό επιτελείο για νέες, ευνοϊκότερες ρυθμίσεις χρεών. Ταυτόχρονα, η έκρηξη των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς τη φορολογική διοίκηση πρέπει να αντιμετωπιστεί και ως μία ηχηρή προειδοποίηση προς τις τράπεζες, για τον τρόπο με τον οποίο είναι πολύ πιθανό να συμπεριφερθούν στο εξής οι εκατομμύρια οφειλέτες δανείων. Ο κίνδυνος να εκτιναχθούν εκ νέου στα ύψη τα «κόκκι- να δάνεια» είναι πλέον ορατός. Τα στελέχη των τραπεζών θα πρέπει να προβληματιστούν έντονα και να αρχίσουν να σκέφτονται πώς θα βελτιώσουν το καθεστώς των ρυθμίσεων για τις οφειλές που προέρχονται από τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια.

Ποια χρέη αυξήθηκαν

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποίησε η Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ):

- Τα νέα χρέη προς τις φορολογικές αρχές, τα οποία κατέστησαν ληξιπρόθεσμα εντός του διμήνου Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου 2022, ανήλθαν σε 2,641 δισ. ευρώ. Από αυτά, τα 2,536 δισ. ευρώ ήταν απλήρωτοι φόροι και τα υπόλοιπα 105 εκατ. ευρώ μη φορολογικές οφειλές. Από το συνολικό νέο ληξιπρόθεσμο χρέος των 2,641 δισ. ευρώ διαγράφηκαν ήδη τα 12 εκατ. ευρώ και εισπράχθηκαν 206 εκατ. ευρώ, που αντιστοιχούν σε ποσοστό 8,2%.
- Τα χρέη προς τη φορολογική διοίκηση που είχαν βεβαιωθεί είχαν καταστεί ληξιπρόθεσμα μέχρι 31-12-2021 και παρέμειναν
απλήρωτα μέχρι και το τέλος Φεβρουαρίου 2022 διαμορφώθηκαν σε 109,882 δισ. ευρώ.
- Το ποσοστό εισπραξιμότητας των τεσσάρων βασικών φόρων, του ΦΠΑ, του φόρου εισοδήματος φυσικών προσώπων (ΦΕΦΠ),
του φόρου εισοδήματος νομικών προσώπων (ΦΕΝΠ) και του ενιαίου φόρου ιδιοκτησίας ακινήτων (ΕΝΦΙΑ) διαμορφώθηκε στα επίπεδα του 91,31% τον Μάρτιο του τρέχοντος έτους.
- Το συνολικό ποσό των (παλαιών και νέων) ληξιπρόθεσμων οφειλών προς τις φορολογικές αρχές, το οποίο είχε συσσωρευτεί στο τέλος Φεβρουαρίου 2022, διαμορφώθηκε στα 113,04 δισ. ευρώ, παρουσιάζοντας αύξηση κατά 1,642 δισ. ευρώ σε σχέση με τον
Δεκέμβριο του 2021, κατά 4,933 δισ. ευρώ σε σύγκριση με τον Δεκέμβριο του 2020 και κατά 7,422 δισ. ευρώ σε σύγκριση με τον Δεκέμβριο του 2019. Από το ποσό των 113,04 δισ. ευρώ, τα 25,03 δισ. ευρώ θεωρούνται ανεπίδεκτα είσπραξης και τα υπόλοιπα 88,011 δισ. ευρώ λαμβάνονται υπ’ όψιν ως το πραγματικό υπόλοιπο των ληξιπρόθεσμων οφειλών.
- Ο συνολικός αριθμός των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων με ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τις φορολογικές αρχές αυξήθηκε στο πρώτο δίμηνο του τρέχοντος έτους κατά 90.561 πρόσωπα (φυσικά και νομικά), καθώς διαμορφώθηκε σε 4.087.432 στο τέλος Φεβρουαρίου 2022, από 3.996.871 στο τέλος Δεκεμβρίου 2021. Σε σύγκριση με τον Ιανουάριο του τρέχοντος έτους, ο αριθμός των οφειλετών αυξήθηκε κατά 37.519 (φυσικά και νομικά) πρόσωπα.
- Από τα Ελεγκτικά Κέντρα, την Επιχειρησιακή Μονάδα Είσπραξης (ΕΜΕΙΣ) και τις ΔΟΥ επιβλήθηκαν τον Φεβρουάριο του 2022 κατασχέσεις σε εισοδήματα, καταθέσεις και περιουσιακά στοιχεία 6.481 οφειλετών του Δημοσίου. Συνολικά, στο πρώτο δίμηνο του τρέχοντος έτους επιβλήθηκαν κατασχέσεις σε 10.217 οφειλέτες. Έτσι, ο συνολικός αριθμός των οφειλετών εναντίον των οποίων έχουν επιβληθεί κατασχέσεις αυξήθηκε σε 1.342.267 (ήταν 1.335.786 τον Ιανουάριο του 2022 και 1.332.050 τον Δεκέμβριο του 2021).
- Ο συνολικός αριθμός των οφειλετών εναντίον των οποίων είναι δυνατή η επιβολή κατασχέσεων αυξήθηκε κατά 31.725 πρόσωπα, από 1.989.167 στο τέλος Ιανουαρίου 2022, σε 2.020.892 στο τέλος Φεβρουαρίου 2022.

πηγη: m.naftemporiki.gr