Μια παρουσία και μια παραίτηση

«Καλησπέρα σας, σας ευχαριστούμε για την παρουσία σας στο στούντιο 4 της ΕΡΤ που θα φιλοξενηθεί το debate. Είναι το στούντιο το οποίο σε λίγες μέρες θα φιλοξενήσει το debate των πολιτικών αρχηγών με συντονιστή τον Γιώργο Κουβαρά» αναγγέλλει ο Ερμής.

 «Κανονικά θα έπρεπε να κάνει εκείνος αυτή την παρουσίαση, αλλά λόγω φόρτου εργασίας επιστράτευσαν εμένα. Η αλήθεια είναι ότι εγώ το μόνο που ζήτησα είναι να κάνω έναν πιλότο εκπομπής».

H πρώτη εμφάνιση εικονικού παρουσιαστή με τεχνητή νοημοσύνη στην Ελλάδα από την ΕΡΤ είναι πλέον γεγονός.

Ο λόγος για τον «Ερμή», ο οποίος στις 4.5.2023 «ανέλαβε» να παρουσιάσει ορισμένα στοιχεία για την ΕΡΤ και το ERTNEWS στους δημοσιογράφους που βρέθηκαν στο ραδιομέγαρο ενόψει του debate  που θα διεξαχθεί στις 10 Μαΐου.

Δυο ημέρες πριν, στις 2 Μάη, με αστραπιαία ταχύτητα διάδοσης ανά την υφήλιο, έβλεπε το φως της δημοσιότητας η παραίτηση από τη Google του  «Νονού της Τεχνητής Νοημοσύνης» Τζέφρι Χίντο (Geoffrey Hinton). Ο Χίντο είναι εκείνος ο οποίος το 2012, μαζί με δύο από τους μαθητές του στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο δημιούργησε ένα νευρωνικό δίκτυο που  οδήγησε σε  συστήματα όπως το ChatGPT..

Ο Hinton δήλωσε ότι παραιτήθηκε για να μιλήσει ελεύθερα για τους κινδύνους της τεχνητής νοημοσύνης. Υπογράμμισε επίσης πως εν μέρει λυπάται για τη συνεισφορά του στον τομέα καθώς «ορισμένοι από τους κινδύνους των chatbots της τεχνητής νοημοσύνης είναι «αρκετά τρομακτικοί».

Λίγες ημέρες πριν ένας ενημερωτικός ιστότοπος του Κουβέιτ παρουσίασε μια «εικονική παρουσιάστρια», γέννημα της τεχνητής νοημοσύνης, στην οποία φιλοδοξεί να αναθέσει την παρουσίαση ενός δελτίου ειδήσεων.

Ένα ρομπότ ChatGPT έχει μπει ήδη σε σχολικές τάξεις της Κύπρου.

Στις ΗΠΑ το ChatGPT χρησιμοποιείται ευρέως από μαθητές και φοιτητές για τη σύνταξη των εργασιών τους.

Μεγάλοι οργανισμοί και εταιρείες  χρησιμοποιούν τέτοιες εφαρμογές για να διευκολύνονται σε χρονοβόρες αποφάσεις. Για παράδειγμα, η Amazon χρησιμοποιεί εφαρμογές ΤΝ για να προεπιλέγει από τον τεράστιο όγκο βιογραφικών που λαμβάνει συνεχώς τα καταλληλότερα τα οποία ο αλγόριθμος ταξινομεί πάνω-πάνω στην λίστα προς εξέταση.

Ταυτόχρονα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή συζητά ήδη την υιοθέτηση κοινοτικής νομοθεσίας γύρω από την Τεχνητή Νοημοσύνη.

Οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών στις ΗΠΑ και την ΕΕ ασκούν πιέσεις σε εκλεγμένους αξιωματούχους να χαλιναγωγήσουν την έρευνα του OpenAI. Με επιστολή, η οποία μέχρι τώρα έχει συγκεντρώσει σχεδόν 24.000 υπογραφές από ερευνητές, μηχανικούς και επιστήμονες της ΤΝ, ζητήθηκε μια εξάμηνη παύση σε οποιαδήποτε προσπάθεια ανάπτυξης μεγάλων μοντέλων ΤΝ που θα είναι ισχυρότερα από το GPT-4.(«Ρομπότ με παραισθήσεις»; Newsroom 16 Απριλίου)

Η Τεχνητή Νοημοσύνη, ήδη έχει ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο στην πορεία εξέλιξης της τεχνολογίας.

Λοιπόν; Θα καταφέρει η Τεχνητή Νοημοσύνη να αποκτήσει συνείδηση της ύπαρξής της;

Πόσο έχει προχωρήσει η Τεχνητή Νοημοσύνη, ή η νοημοσύνη των αλγορίθμων; (Αλγόριθμος μπορεί να θεωρηθεί οποιαδήποτε ακολουθία εντολών που μπορεί να εκτελεσθεί από μια υπολογιστική μηχανή. Ο όρος προέρχεται από μία διατριβή του Πέρση μαθηματικού Μοχάμεντ ιμπν Μουσά αλ-Χουαρίζμι (781 – 850 μ.Χ. ).

Τελικά αυτή καθ’ αυτή η ύπαρξη τέτοιων μηχανών θα λειτουργεί υπέρ του ανθρώπου ή μπορεί να μας φέρει μπροστά σε δυσάρεστες καταστάσεις;

Ποιοτικά νέες πηγές κινδύνων και ευκαιριών

Οι επιστημονικοτεχνικές επαναστάσεις αλλάζουν τις συνθήκες και τους όρους παραγωγής, αναπαραγωγής, επικοινωνίας και συγκοινωνίας του ανθρώπου.

Κάθε μία όμως με τον ιδιαίτερα, ιστορικά,  τρόπο της.

Η έλευση της Πληροφορικής, της τέταρτης οικουμενικής τεχνολογικής επανάστασης (μετά την αγροτική, που σημάδεψε το τέλος της νομαδικής ζωής, μετά την ατμομηχανή που σημάδεψε το πέρασμα στον ώριμο-βιομηχανικό καπιταλισμό και μετά τον εξηλεκτρισμό, που έθεσε τα θεμέλια για το πέρασμα στο μονοπωλιακό στάδιο), επιτάχυνε την υπό εξέλιξη επανάσταση της Γενετικής και της Μοριακής Βιολογίας.  Οδηγεί σε μηχανές - όπως η τεχνητή νοημοσύνη - που δεν πολλαπλασιάζουν μόνο τη μυϊκή δύναμη του ανθρώπου αλλά και την πνευματική του ισχύ. Σε συνδυασμό με τις καθηλωτικές παραγωγικές σχέσεις, καθώς αναιρεί την εμπορευματικότητα ολόκληρων περιοχών παραγωγής είτε άμεσα π.χ. CD μουσικής, είτε λόγω λαθρεμπορίας, πχ.  βιβλία, ναρκοθετεί το εμπόρευμα ως εμπόρευμα, τον πυρήνα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής,.

Όπως όλες οι τεχνολογίες - και δη τα τεχνολογικά άλματα - είναι  μια μεγάλη ευκαιρία και ταυτόχρονα πηγή πολλών κινδύνων.

Αν, όπως δηλώνει ο καθηγητής του ΜΙΤ Κ. Δασκαλάκης,  «κατά κάποιο τρόπο η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι ένα στοίχημα που έχει βάλει ο ανθρώπινος εγκέφαλος με την ίδια τη δαρβινική εξέλιξη του ανθρώπου», τότε ποια είναι τα όρια της, ποια είναι η ευκαιρία που μας δίνει και ποιοι οι κίνδυνοι από την ανάπτυξη της;

‘Ένα από ανώτατα, τα οριακά δημιουργήματα του ανθρώπου θα μπορούσε να θεωρηθεί η αντιγραφή του ίδιου του εαυτού του, η αντιγραφή του ίδιου του ανθρώπινου εγκέφαλου.

Φυσικά μια τέτοια πορεία πρέπει να θεωρηθεί ασυμπτωτική, δηλαδή να τείνει αλλά ποτέ να μη φτάνει. Κι αυτό επειδή η ίδια η πολύπλοκη δομή του ανθρώπινου εγκεφάλου τείνει στο άπειρο. (Ο ανθρώπινος εγκέφαλος, αυτή η «μάζα» των 1,4 – 1,5 κιλών που για προστασία  «επιπλέει» στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό,  εκτιμάται ότι  αποτελείται από περισσότερα από 100 δισεκατομμύρια νευρικά κύτταρα, νευρογλοιακά κύτταρα και νευρώνες).

Ήδη αναπτύσσονται αυτοοδηγούμενα αυτοκίνητα, που θα αντικαταστήσουν πολλά επαγγέλματα, είτε αυτά αφορούν οδηγούς ταξί και λεωφορείων είτε φορτηγών είτε delivery.

 «Ψυλλιαζόμαστε» επίσης το πόσο ορμητικά  θα μπει η Τεχνητή νοημοσύνη  στις μεταφορές, στην υγεία (scans, ΜRIs, διαγνωστική), στην οικιακή βοήθεια και στη φροντίδα ηλικιωμένων.

Πριν λίγες δεκαετίες για να βρεις μια πληροφορία, έπρεπε να ανοίξεις την εγκυκλοπαίδεια.

Μέχρι τις μέρες μας πήγαινες στο Google και έγραφες αυτό που ψάχνεις να βρεις.

Τώρα πλέον, μπορείς να μπεις στο Google και αρκεί να μιλήσεις ή να εισάγεις μια εικόνα για να βρεις αυτό που θέλεις.

Το επόμενο βήμα είναι η διεπαφή αυτή να μην είναι καν λεκτική.

 Με την κατάλληλη διασύνδεση - διεπαφή εγκεφάλου και μηχανής, ο ανθρώπινος εγκέφαλος ως εύπλαστος που είναι, θα μάθει να επικοινωνεί απ’ ευθείας με την τεχνολογία.

Εφόσον γίνει, οι κοινωνικές συνθήκες εργασίας και επικοινωνίας θα αλλάξουν τόσο πολύ που αν δεν πάρεις μέρος και  εσύ τότε αρνείσαι να βρίσκεσαι εκεί που συμβαίνουν οι εξελίξεις. Το τοπίο θα αλλάξει τόσο που δεν θα μπορείς να το αρνηθείς.

 Ιδιαίτερης βαρύτητας  επόμενο βήμα, επίσης, είναι η απόκτηση  ικανότητας ενός τεχνολογικού συστήματος να μεταφέρει εμπειρία από μια νοητική λειτουργία που εκτελεί ήδη σε μία άλλη που πρόκειται να εκτελέσει.

Για παράδειγμα αν έχει ήδη μάθει μια ξένη γλώσσα  και θέλει να μάθει άλλη μια, να μπορεί να μεταφέρει εμπειρία και διαίσθηση από την εκμάθηση της  μιας γλώσσας στην άλλη κ.α.

Η εξέλιξη αυτή θα είναι ένα κλειδί που ακόμη λείπει.

Η έλλειψη αυτή όμως είναι ζήτημα χρόνου  να καλυφτεί.

Σε αυτή τη διαδρομή η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να αντικαθιστά τον άνθρωπο σε νοητικές λειτουργίες, που δεν θα έπρεπε να τον απασχολούν. Να λειτουργεί ως μια ευκαιρία αποδέσμευσης του ανθρώπινου εγκέφαλου από τετριμμένες νοητικές λειτουργίες και να απασχολείται σε πιο δημιουργικές, πιο ενδιαφέρουσες και πιο ταιριαστές για ένα από τα καλύτερα κατασκευάσματα που έχει φέρει η εξέλιξη του ανθρώπου, τον  ανθρώπινο εγκέφαλο, αυτό τον θαυμαστό βιολογικό υπολογιστή.

Αν λοιπόν η ανακάλυψη της πληροφορικής, της βιοτεχνολογίας, των οπτικών ινών και της νανοτεχνολογίας αποτελούν την επιστημονικοτεχνική  επανάσταση των τελευταίων 40-50 χρόνων, τότε η τεχνητή νοημοσύνη είναι ένα άλμα μέσα στο άλμα, είναι μια νέα ποιότητα.

Αυτό το συνολικό τεχνοεπιστημονικό άλμα θέτει τη μαρξιστική Αριστερά ενώπιον των σκοπών και των καθηκόντων της.

Οι νόμοι της διαλεκτικής κίνησης της Φύσης και πολύ περισσότερο της κοινωνίας δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται και να περιγράφονται με την απλοποιητική σχηματοποίηση που επέτρεπαν τα επιστημονικά δεδομένα του 19ου αιώνα.

Σήμερα η ουσία, η μορφή, η εξέλιξη και ο μετασχηματισμός αυτών των νόμων πρέπει να κατανοείται, με βάση τους σύγχρονους, βαθύτερους και ποικιλόμορφους αντιφατικούς συνδυασμούς εκδήλωσης «της αιτιότητας», της «αναγκαιότητας μέσα από το τυχαίο» που η σύγχρονη επιστήμη αποκαλύπτει στην κίνηση του υλικού κόσμου.

Ο μαχόμενος υλισμός δεν μπορεί λοιπόν παρά  να εξελίσσεται σύμφωνα με τις κατακτήσεις της επιστήμης.

 Αλλά γι αυτό ο Ε. Μπιτσάκης έχει ήδη ανεκτίμητη συνεισφορά.

Που οφείλεται αυτή η ταχύτητα εξέλιξης;

«Η πρόοδος που έχει κάνει η τεχνολογία τα τελευταία πέντε χρόνια με έχει εντυπωσιάσει. Ίσως αν με ρωτούσες πριν από πέντε χρόνια για κάποια από αυτά που έχουν πλέον γίνει, να σου έλεγα ότι βρίσκονται στα όρια επιστημονικής φαντασίας… Αλήθεια, τι θα πραγματεύεται η επιστημονική φαντασία στο μέλλον; Θα εξαντληθεί η θεματολογία της;» αναρωτιέται ο Κ. Δασκαλάκης.

Αλλά σε τι οφείλεται αυτή η ταχύτητα εξέλιξης;

Μεταξύ των άλλων στον μυθικό όγκο δεδομένων που έχουμε προς επεξεργασία και στην ιλιγγιώδη ταχύτητα αυτής καθ’ αυτής της επεξεργασίας σε συνδυασμό με την προσέγγιση στο πώς φτιάχνουμε υπολογιστικές διαδικασίες που μιμούνται ανώτερες νοητικές διαδικασίες του ανθρώπινου εγκεφάλου.

Αυτά μαζί μας οδηγούν στην προσομοίωση ανώτερων νοητικών λειτουργιών, τη στιγμή που στο παρελθόν, ακόμη και στο πρόσφατο, κάτι τέτοιο ήταν εξαιρετικά χρονοβόρο,  δύσκολο έως και αδύνατο.

Έτσι  χάρη στην ψηφιοποίηση της ανθρώπινης δράσης πολλές ανθρώπινες δραστηριότητες έχουν μεταφερθεί στο Ίντερνετ, από αγορές προϊόντων και υπηρεσιών μέχρι κοινωνική αλληλεπίδραση κι επικοινωνία.

Σε πολλές επιμέρους νοητικές λειτουργίες οι υπολογιστές είναι καλύτεροι από τον άνθρωπο, αλλά ο άνθρωπος με τη βοήθεια υπολογιστή νικά τον υπολογιστή. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος με τη βοήθεια της τεχνολογίας, ο ανθρώπινος εγκέφαλος και η τεχνητή νοημοσύνη αντάμα,  είναι ανώτερα και από την τεχνολογία ξεχωριστά, και από τον ανθρώπινο εγκέφαλο από μόνο του.

Αν επομένως προχωρήσει η διασύνδεση -  διεπαφή του εγκεφάλου με την τεχνολογία τότε οι αλλαγές σε όλες ανεξαίρετα τις περιοχές της ανθρώπινης δραστηριότητας θα είναι πρωτόγνωρες.

Εν ολίγοις όταν ο άνθρωπος φτάσει (σχεδόν) στο σημείο να αναπαράγει με τεχνητό τρόπο τις ίδιες του τις ικανότητες (τότε μιλάμε για γενική τεχνητή νοημοσύνη ενώ μέχρις ώρας για ειδική), τότε αυτή η νέα πραγματικότητα, το νέο δίδυμο ανθρώπινου εγκεφάλου τεχνητής νοημοσύνης  θα αφήνει όλα τα ενδεχόμενα  ανοιχτά και όλα πιθανά ακόμη και  το δίδυμο αυτό να  μπορεί να αναπτυχθεί σε βαθμό πολλαπλάσιο του ενός (του ανθρώπινου εγκεφάλου ή του υπολογιστή)..

Τότε θα είναι δύσκολο να καταλάβεις ποιος είναι άνθρωπος και ποιος μηχανή ακόμα κι αν ο συνομιλητής βρίσκεται μπροστά σου.

Αντιμέτωποι μπροστά σε σοβαρά ζητήματα

Η τεχνολογία είναι στη ζωή μας και μαζεύει δεδομένα από την δραστηριότητά μας. Καταγράφει τι αναζητήσεις κάνουμε στο Google, τι αγοράζουμε, τι διαβάζουμε και τι σχολιάζουμε στο Facebook, τι λέμε μεταξύ μας και τα επεξεργάζεται για να δημιουργήσει τεχνητή νοημοσύνη.

Αλλά όταν ενσωματώνει πληροφορία που μας αφορά και δεν είμαστε διατεθειμένοι να την παραχωρήσουμε, τότε τίθενται σοβαρά ζητήματα ιδιωτικότητας και όχι μόνο.

 Με τη  νέα τεχνολογική επανάσταση προκύπτουν επομένως νέα ηθικά ζητήματα, απαιτούνται και νέοι κανόνες ηθικής όχι μόνο γιατί με τη νέα τεχνολογία μπορεί να βρεθεί κάποιος σε εξαιρετικά ανεπιθύμητες καταστάσεις αλλά και γιατί μπορεί να βρεθεί σε ακραία διλήμματα.. Ας υποθέσουμε π.χ. ότι ένα αυτοοδηγούμενο αυτοκίνητο αναγνωρίζει ότι σε μερικά δευτερόλεπτα πρόκειται να συμβεί ατύχημα με εμπλοκή πεζών και ότι αυτό είναι αναπόφευκτο τότε ποιος αποφασίζει τι, που και πως θα συμβεί;

Αυτό φυσικά που είναι εποικοδομητικό είναι το να σκεφτόμαστε, ενόψει αυτής της αναμορφωτικής δύναμης που έρχεται, όχι μόνο αν μπορούμε να επιτύχουμε στόχους αλλά αν πρέπει και πως, πώς μπορούμε να την κατευθύνουμε με τρόπο ώστε να αλλάξει θετικά τη ζωή του ανθρώπου και πώς μπορούμε να προστατευτούμε αν πιθανώς αυτή φτάσει σε λάθος χέρια.

Πολύ περισσότερο που η  ανάπτυξη της ΤΝ προχωρά κατευθυνόμενα, με επένδυση δισεκατομμυρίων από τα μονοπώλια του ευρύτερου τομέα της πληροφορικής και των διαδικτυακών υπηρεσιών.

Κι ακόμα πιο σοβαρό που η ΤΝ τίθεται στην υπηρεσία του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος και στους πολεμικούς σχεδιασμούς κρατών και δη ισχυρών ιμπεριαλιστικών κρατών.

Αναρωτιόμαστε πως θα είναι ο στρατός και ο πόλεμος του μέλλοντος. Αλλά ο «μελλοντικός πόλεμος» είναι ήδη εδώ.

Ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός της Κίνας π.χ. έχει δημιουργήσει μια νέα υπηρεσία που ονομάζεται Δύναμη Στρατηγικής Υποστήριξης, η οποία εξετάζει τις δυνατότητες του διαστήματος, του ηλεκτρονικού πολέμου και του κυβερνοχώρου».

Ανάλογες υπηρεσίες υπάρχουν σε όλες ανεξαίρετα τις πυρηνικές δυνάμεις.

Οι μεγάλες δυνάμεις επενδύουν μαζικά όχι μόνο σε επιθετικές δυνατότητες στον κυβερνοχώρο αλλά και σε δυνατότητες ηλεκτρονικού πολέμου. Έτσι όμως όχι μόνο ο στρατός αλλά και οι κοινωνίες συνολικά θα αποτελέσουν πρωταρχικό στόχο σε μελλοντικές συγκρούσεις.

Αυτή η χωρίς προηγούμενο επαπειλούμενη σύγκρουση, των νέων δυνατοτήτων του κοινωνικού πολιτισμού με την καταστροφική (και «αυτοκαταστροφική») «δυναμική» της ατομικής ιδιοκτησίας, αναδεικνύει το γεγονός ότι οξύνεται στο έπακρο η διαπάλη ανάμεσα στην αναγκαιότητα και δυνατότητα για την επαναστατική κατάργηση της ταξικής κοινωνίας από τη μια μεριά και στην ακραία οπισθοδρόμηση που προβάλλουν οι καπιταλιστικοί μετασχηματισμοί, από την άλλη.

Νέα κατάσταση λοιπόν, νέες προκλήσεις.

Πηγή: kommon.gr

Συμμετέχουμε στην κινητοποίηση συνδικάτων φορέων και συλλογικοτήτων την Δευτέρα στην Πρεσβεία του Ισραήλ στις 15 Μάη στις 6 μ.μ

Συμπληρώνονται την προσεχή Δευτέρα (15/5) 75 χρόνια από μια ανείπωτη καταστροφή (Νάκμπα) κατά του Παλαιστινιακού λαού η οποία συνεχίζεται έως και σήμερα.

Η Νάκμπα ως γνωστό ξεκίνησε με την εθνοκάθαρση 53 χωριών και πόλεων  του 1947 και του 1949, την εν ψυχρώ δολοφονία 15.000 Παλαιστινίων και τον αναγκαστικό εκτοπισμό των 2/3 του παλαιστινιακού πληθυσμού – 950.000 άτομα – από την πατρίδα και τα σπίτια τους.

Η Νάκμπα είναι μια διαρκής δραματική υπενθύμιση για την συστηματική άρνηση του κράτους – δολοφόνου (Ισραήλ) του δικαιώματος του κάθε Παλαιστινίου να ζει στην πατρίδα του και να έχει το δικαίωμα στην εθνική και πολιτική ταυτότητα ως σύνολο.

Οι ρίζες αυτής της καταστροφής (Αλ Νάμπα) πηγαίνουν πολύ πιο πίσω χρονικά, στην εποχή της Γαλλικής εισβολής στον αραβικό κόσμο το 1799, όπου ο Ναπολέοντας εξέδωσε διακήρυξη που πρόσφερε την Παλαιστίνη ως πατρίδα των εβραίων.

Το 1948 (15 Μάη) ανακηρύχθηκε, χωρίς την παράλληλη ανακήρυξη Παλαιστινιακού κράτους όπως προβλεπόταν, το κράτος του Ισραήλ.

Από την άνοιξη του 1947 έως τις 16 Μάη 1949  η επεκτατική πολιτική του Ισραήλ οδηγεί στον Αραβοϊσραηλινό πόλεμο.

Η μεγάλη και συνεχής καταστροφή της Παλαιστίνης, η Παλαιστινιακή Νάκμπα έχει πλέον ξεκινήσει.

Από τα κατακτημένα από το Ισραήλ εδάφη εκδιώχθηκαν 800.000 Άραβες σε σύνολο 1,4 εκατομμύρια Παλαιστινίων που ζούσαν τότε στην ιστορική Παλαιστίνη.

Ο ξεριζωμός των Παλαιστινίων από την πατρίδα τους σε αυτά τα 75 χρόνια έχει φθάσει τα 7.699.544 άτομα!!

Η φασιστική και επεκτατική πολιτική του Ισραήλ συνεχίζεται και κλιμακώνεται έως και σήμερα με την ανοιχτή ή συγκαλυμμένη στήριξη των ΗΠΑ, της ΕΕ και άλλων χωρών του δυτικού ιμπεριαλιστικού μπλοκ.

Η Νάκμπα έχει οδηγήσει εκατομμύρια Παλαιστινίων να ζουν ως πρόσφυγες στο Λίβανο, στην Συρία, στην Ιορδανία και σε άλλες πολλές χώρες χωρίς να έχουν το δικαίωμα να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.

• Εκφράζουμε την Αλληλεγγύη μας στον Παλαιστινιακό λαό για δική του πατρίδα!
• Καταδικάζουμε τον εποικισμό και τον ξεριζωμό του Παλαιστινιακού λαού από τα εδάφη τους.
• Καταγγέλλουμε την εγκληματική πολιτική του Ισραηλινού στρατού που καθημερινά δολοφονεί αγωνιστές της Παλαιστινιακής αντίστασης.

Όλοι και όλες στην συγκέντρωση της Δευτέρας 15 Μάη και ώρα 6 μ.μ

στην πρεσβεία του Ισραήλ (Μαραθωνοδρόμων 1 Παλαιό Ψυχικό)

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Απαιτούμε: την κάλυψη όλων των κενών οργανικών θέσεων με μόνιμο ιατρικό, νοσηλευτικό και λοιπό προσωπικό!!

Οι Διοικήσεις των Σωματείων μας απευθύνουν ανοιχτό, ενωτικό, αγωνιστικό κάλεσμα στους Ναυτεργάτες, στους Συνταξιούχους και τις οικογένειες τους να πάρουν μέρος στην συγκέντρωση διαμαρτυρίας (έξω από τον Οίκο Ναύτη) με σκοπό να απαιτήσουμε να καλυφθούν όλες οι κενές οργανικές θέσεις.

Η κατάργηση του ιστορικού Οίκου Ναύτη που ιδρύθηκε το 1927 ως αυτοτελής φορέας ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης των ασφαλισμένων Ναυτεργατών έδωσε την χαριστική βολή σε μια κατάκτηση του Ναυτεργατικού μας κόσμου η οποία είχε θεσμοθετηθεί  με μακροχρόνιους αγώνες και είχε καθοριστική συμβολή στην αναβάθμιση των υπηρεσιών προς τους ασφαλισμένους της Ναυτικής μας οικογένειας.

Η συγχώνευση με τις υπηρεσίες του ΕΟΠΥΥ έδειξε όλα αυτά τα χρόνια ότι η εξυπηρέτηση των ασφαλισμένων στον Πειραιά και σε ολόκληρη την χώρα υποβαθμίζεται, οι ασφαλισμένοι βρίσκονται καθημερινά αντιμέτωποι με την κυβερνητική αναλγησία που θεωρεί κόστος την κάλυψη των δεκάδων κενών οργανικών θέσεων και με αυτή την πολιτική ταλαιπωρεί καθημερινά εκατοντάδες ασφαλισμένους αφού οι υπηρεσίες του Οίκου Ναύτη είναι αποψιλωμένες και λείπουν δεκάδες γιατροί και έτσι μας οδηγούν στην απόγνωση ενώ οι ελάχιστοι που έχουν την οικονομική δυνατότητα πέφτουν στις δαγκάνες και στα κοράκια της ιδιωτικής επιχειρηματικής υγείας!

Η κατάσταση αυτή δεν μπορεί και δεν πρέπει να συνεχιστεί, οφείλουμε με τον αγώνα μας να βάλουμε τέλος στην ταλαιπωρία που μας οδηγεί μια πολιτική που συνεχώς υποβαθμίζει την πρωτοβάθμια και νοσοκομειακή περίθαλψη, μια πολιτική που φορτώνει στις πλάτες των ασφαλισμένων το βάρος για τις δαπάνες της υγείας τους.

Οι 150.000 Ναυτεργάτες και οι οικογένειες τους πλήρωσαν και πληρώνουν πανάκριβα την συμμετοχή τους στο δημόσιο σύστημα υγείας, δεν ανέχονται πλέον να καταδυναστεύονται και να απολαμβάνουν συνεχώς υποβαθμισμένες υπηρεσίες στην αντιμετώπιση των προβλημάτων της υγείας τους!

Την Πέμπτη 18 Μάη, (ώρα 11πμ) ενώνουμε όλοι και όλες τις φωνές μας, διεκδικούμε τα δικαιώματα μας στην υγεία και την ζωή μας!

Οι Διοικήσεις

Πανελλήνιας Ένωσης Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (Π.Ε.Ν.Ε.Ν.)

Πανελλήνιας Ένωσης Αρχιθαλαμηπόλων - Θαλαμηπόλων Εμπορικού Ναυτικού (Π.Ε.Α.Θ.Ε.Ν.)

Πανελλήνιος Σύνδεσμος Συνταξιούχων ΝΑΤ Κατωτέρων Πληρωμάτων (ΠΣΣ – ΝΑΤ)

Όταν φθάνουν ακόμη και Γαλλία, Ιταλία να δηλώνουν την αντίθεσή τους στο νέο δημοσιονομικό πλαίσιο που προτείνει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή οι δηλώσεις της Αθήνας περί ικανοποίησης, επειδή υποτίθεται ότι προβλέπει μία κάποια χαλάρωση των δημοσιονομικών κανόνων, μόνο μειδιάματα προκαλούν. Είναι η παραδοσιακή ελληνική πρακτική της ανεπιφύλακτης αποδοχής των ευρωπαϊκών όρων που έχει καταδικάσει την Ελλάδα να είναι η μοναδική ακόμη χώρα στην ΕΕ η οποία δεν έχει συνέλθει από την δημοσιονομική κρίση και το ΑΕΠ της υπολείπεται κι όσων πέτυχε την δεκαετία του 2000 – που και τότε ουραγός ήταν.

Αυτή η πραγματικότητα ωστόσο ουδόλως ανησυχεί την κυβέρνηση ή το κεφάλαιο. Ούτε και ότι το 2022 το έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών ξεπέρασε τα 20 δισ. ευρώ, επιτυγχάνοντας αρνητικό ρεκόρ 12ετίας! Μόνο τη χρονιά που πέρασε η αύξηση του ελλείμματος ήταν της τάξης των 8 δισ. ευρώ, οφειλόμενη στην αρκετά μεγαλύτερη αύξηση των εισαγωγών έναντι των εξαγωγών, τόσο σε αξία όσο και σε όγκο.

Από την άλλη, τη φωτεινή πλευρά του ελληνικού καπιταλισμού, τα κέρδη ρεκόρ ύψους 8,9 δισ. ευρώ που εξασφάλισαν οι 129 εισηγμένες εταιρείες το 2022, ισοδυναμούν με την δεύτερη καλύτερη επίδοση όλων των εποχών, μετά τα 11,3 δισ. ευρώ που κέρδισαν οι εισηγμένες του 2007. Το ρεκόρ της αφρόκρεμας των ελληνικών επιχειρήσεων είναι άξιο προσοχής για δυο κυρίως λόγους.

Κατ’ αρχάς επειδή η σύμπτωση της έκρηξης κερδών με την φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας δείχνει τον ένοχο των ανατιμήσεων. Πίσω από τα αυξημένα κέρδη κρύβονται οι αυξήσεις τιμών. Μάρτυρας τα κατορθώματα των δύο διυλιστηρίων, ΕΛΠΕ του Λάτση και Μότορ Όιλ του Βαρδινογιάννη, που εμφάνισαν καθαρή κερδοφορία 1 δισ. ευρώ έκαστο. Όσο κάθε εργατικό νοικοκυριό ερχόταν σε απόγνωση βλέποντας τον λογαριασμό του ηλεκτρικού, τόσο η αστική τάξη άνοιγε σαμπάνιες για τα μυθικά της κέρδη.

Κατά συνέπεια, η μείωση – ρεκόρ του πραγματικού μισθού στην Ελλάδα μεταξύ 2022 και 2021, κατά 7,4% (μόνο η Εσθονία μας ξεπέρασε!) όπως καταγράφηκε από τον ΟΟΣΑ δεν οφείλεται ούτε σε τυχαία ούτε σε φυσικά φαινόμενα…

Δεύτερο, επειδή το ρεκόρ κερδών δείχνει ότι ακόμη και σε ένα φθίνον μακροοικονομικό περιβάλλον, με ελάχιστες επενδύσεις που κι αυτές τοποθετούνται πρωτευόντως στον τουρισμό και την αγορά ακινήτων – τη χαρά της αρπαχτής δηλαδή – το κεφάλαιο μπορεί να θάλλει, μένοντας αδιάφορο για τους φθίνοντες μακροχρόνιους όρους αναπαραγωγής. Κι όσο θα απουσιάζουν οι όροι μιας σταθερά διευρυμένης αναπαραγωγής τόσο πιο αναγκαία γίνεται μια κυβέρνηση Μητσοτάκη με αποστολή να δίνει το πράσινο φως για υπερκέρδη από ανατιμήσεις.

Αυτό το μακροοικονομικό περιβάλλον θα γίνει ακόμη πιο δυσμενές και η φτώχεια ακόμη πιο μεγάλη αν υιοθετηθεί το νέο δημοσιονομικό πλαίσιο που έθεσε προς συζήτηση η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κι αναμένεται να τεθεί σε ισχύ τον Ιανουάριο του 2024. Εντός του 2023 κι ενώ θα είναι ακόμη σε ισχύ η ρήτρα διαφυγής που τέθηκε σε εφαρμογή για να αντιμετωπιστεί η κρίση της πανδημίας, οι προτάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής θα οριστικοποιηθούν και θα αποφασιστούν στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και θα ψηφιστούν από το Ευρωκοινοβούλιο, στο οποίο αναλογεί ο ρόλος της …γλάστρας που ψηφίζει.

Το νέο δημοσιονομικό πλαίσιο εισάγει μια νέα αρχή, που έχει προκαλέσει έναν μικρό εκνευρισμό στο Τέταρτο Ράιχ και τον παραδοσιακό του σύμμαχο, την Ολλανδία. Υποκαθιστά το άκαμπτο και κοινά αποδεκτό πολυμερές πλαίσιο των σιδερένιων και κοινά συμφωνημένων κανόνων του Μάαστριχτ, με διμερείς συμφωνίες που θα υπογράφει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή με κάθε κράτος – μέλος. Στο νέο αυτό πλαίσιο το κέντρο βάρους μεταφέρεται στις γραπτές δεσμεύσεις των κυβερνήσεων προς την Κομισιόν.

Η αλλαγή αυτή είναι εν μέρει δικαιολογημένη και επιβεβλημένη. Τι στ’ αλήθεια νόημα έχουν οι συνεχείς έλεγχοι για τα «σιδερένια» υποτίθεται κριτήρια του Μάαστριχτ (όριο 3% στο δημοσιονομικό έλλειμμα και 60% στο δημόσιο χρέος) τα οποία ενσωματώθηκαν ατόφια στο Σύμφωνο Σταθερότητα και Ανάπτυξης, όταν η συντριπτική πλειοψηφία των κρατών μελών της ΕΕ παρανομεί εδώ και χρόνια και μια μικρή μειοψηφία – η ίδια κάθε χρόνο – συμμορφώνεται πλήρως ακόμη και σε περιόδους κρίσης;

Κυρίως όμως η συζητούμενη αλλαγή είναι ήσσονος σημασίας, επειδή αφορά τον τρόπο επίτευξης των στόχων, κι επ’ ουδενί την αναγκαιότητα επίτευξής τους ή όχι. Τα όρια του 3% και του 60% παραμένουν αμετακίνητα και γι’ αυτό στην Ελλάδα ο κρατικός προϋπολογισμός του τρέχοντος έτους προβλέπει, για πρώτη φορά μετά από 3 συναπτά έτη, την επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος ύψους 1,67 δισ. ευρώ ή 0,7% του ΑΕΠ, με έναν πολύ χαμηλό μάλιστα προβλεπόμενο ρυθμό μεγέθυνσης της τάξης του 1,8%. Γ’ αυτό επίσης το υπουργείο Οικονομικών επιδίδεται στην γνωστή του τέχνη της απόκρυψης της άσχημης πραγματικής κατάστασης της ελληνικής οικονομίας όπως αποκάλυψε ο πρώην αρμόδιος υπουργός Αλέκος Παπαδόπουλος.

Το νέο δημοσιονομικό πλαίσιο εισάγει επίσημα δύο πρωτοτυπίες, υπό το βάρος της αύξησης του δημόσιου χρέους μετά την πανδημία.

Η πρώτη αφορά τις συμφωνίες που θα συνάπτει κάθε «δημοσιονομικά παραβατικό» κράτος – μέλος της ΕΕ με την ίδια την Επιτροπή, στους όρους της οποίας θα προβλέπονται ο ρυθμός και τα μέσα επίτευξης της δημοσιονομικής ισορροπίας. Η συμφωνία θα έχει διάρκεια 4 ετών και θα μπορεί να επιμηκυνθεί για 3 έτη ακόμη. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι οι χρηματοδοτήσεις εξαρτώνται από την συμμόρφωση του κράτους – μέλους προς τους δημοσιονομικούς στόχους.

Έτσι, η Επιτροπή αποκτά το δικαίωμα σε περίπτωση απόκλισης να κόβει αδιακρίτως κονδύλια, κι ας χρηματοδοτούν την κοινωνική πολιτική…

Η δεύτερη αλλαγή αφορά το ύψος του δημόσιου χρέους που θα πρέπει να μειώνεται κάθε χρόνο σε όσα κράτη μέλη υπερβαίνει το 60% του ΑΕΠ. Μέχρι τώρα η δέσμευση ήταν για μείωση κατά 1/20 ετησίως σε εκείνο το μέρος που ξεπερνάει το ιερό κι απαραβίαστο όριο. Εν τω μεταξύ κανείς 30 χρόνια τώρα δεν μας έχει εξηγήσει γιατί η διαχωριστική γραμμή του «καλού» χρέους από το «κακό» έχει τεθεί σε αυτό το όριο κι όχι στο 50% ή στο 70% ή στο 80% του ΑΕΠ... Ο στόχος της ετήσιας μείωσης του χρέους κατά 1/20 ήταν πολύ φιλόδοξος για να είναι επιτεύξιμος για τους ιέρακες της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Κοινώς ανεφάρμοστος! Γι’ αυτό έπρεπε να αλλάξει.

Η πρόταση που κατέθεσαν οι ανεξέλεγκτοι κι αργυρώνητοι αργόσχολοι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής είναι ότι το χρέος πρέπει να μειώνεται κατά 0,5% ετησίως (κι όχι 5%) σε εκείνο το κομμάτι που υπερβαίνει το 60% για όλες τις χώρες μάλιστα με χρέος άνω του 60% κι όχι μόνον για εκείνες που έχουν τεθεί στην επιτηρητική Διαδικασία του Υπερβολικού Ελλείμματος. Πιθανά αυτή η διεύρυνση να ενόχλησε την Γερμανία που πλέον έχει χρέος 67% του ΑΕΠ της, το οποίο αναμένεται να αυξηθεί ραγδαία στο μέλλον τόσο λόγω της κρίσης και του μοιραίου υποβιβασμού της εξ αιτίας της διακοπής των σχέσεων της με την Ρωσία, όσο και λόγω των αυξανόμενων στο εξής πολεμικών δαπανών.

Η ΕΕ μάλιστα ενώ απορρίπτει την πρόταση εξαίρεσης των επενδύσεων από τον υπολογισμό του ελλείμματος συζητάει σοβαρά την εξαίρεση των πολεμικών δαπανών. Προφανώς ο μιλιταρισμός δεν γνωρίζει δημοσιονομικά όρια…

Ammunition has become a priority for the EU as a result of Russia’s aggression against Ukraine https://t.co/RM4BERIQOb

— Bloomberg Markets (@markets) April 29, 2023

Σε κάθε περίπτωση η προαναφερθείσα μεταρρύθμιση του δημοσιονομικού πλαισίου κρίθηκε υποδεέστερη της αναμενόμενης και απορρίφθηκε ακόμη κι από Γαλλία, Ιταλία. Το ενδιαφέρον τους εξηγείται επειδή μετά την πανδημία η αύξηση του χρέους ήταν μεγαλύτερης στις χώρες της περιφέρειας σε σχέση με τις χώρες του ευρωπαϊκού κέντρου.

Η μεν πρώτη επειδή ο στόχος του ελλείμματος 3% παραμένει, δημιουργώντας ασφυξία στους κρατικούς προϋπολογισμούς, η δε Ιταλία επειδή το αίτημα της να εξαιρεθούν οι επενδύσεις από τον υπολογισμό του δημοσιονομικού ελλείμματος ώστε να δοθεί μια γερή ώθηση στη συσσώρευση του κεφαλαίου έπεσε στο κενό.

Καμιά ωστόσο χώρα δεν έθεσε στο επίκεντρο τις τεράστιες κοινωνικές επιπτώσεις που θα σημάνει η παραμονή ακόμη και στο νέο δημοσιονομικό πλαίσιο των ορίων μείωσης του ελλείμματος και του χρέους 3% και 60% ακόμη κι αν οι τρόποι επίτευξης τους μεταβληθούν! Γιατί είναι σίγουρο πώς όσο παραμένουν τα παραπάνω όρια, τόσο οι χρηματοδοτήσεις στην υγεία, την παιδεία και τις δημόσιες υποδομές θα συρρικνώνονται. Η δε αλλαγή του πλαισίου συμφωνίας από πολυμερές σε διμερές, ανοήτως ανησυχεί την Γερμανία ότι θα δώσει χώρο σε αδιαφανείς πολιτικές συμφωνίες. Αρκεί μια ματιά στην Ελλάδα την περίοδο 2009 – 2018 για να πειστεί κι ο πιο καχύποπτος πώς η «ιδιοκτησία» των προγραμμάτων λιτότητας, κατά την ορολογία του ΔΝΤ που αντιγράφει ακέραια τώρα η ΕΕ, συνοδευόμενη από τη δυνατότητα εκβιασμού με τις χρηματοδοτήσεις, που μετατρέπονται άλλοτε σε μαστίγιο και άλλοτε σε καρότο, αποτελεί την πιο αποτελεσματική μέθοδο πειθαναγκασμού των κυβερνήσεων να πλειοδοτήσουν σε μέτρα λιτότητας και φτωχοποίησης της κοινωνίας.

Η Αριστερά απέναντι στο νέο δημοσιονομικό πλαίσιο

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εξέδωσε καν μια ανακοίνωση να αποδοκιμάσει το νέο και υπό διαμόρφωση ακόμη πλαίσιο, δηλώνοντας έτσι την πρόθεσή του να προσαρμοστεί αναντίρρητα στις προδιαγραφές του, όποτε κερδίσει τις εκλογές. Η ανάγκη διαφοροποίησης του ΣΥΡΖΑ από τις προτάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ήταν επιβεβλημένη επειδή ισοδυναμεί με την ακύρωση ακόμη κι αυτών των ρηχών εξαγγελιών του, που δεν σηματοδοτούν καμιά βελτίωση στη θέση των εργαζομένων. Την περίοδο 2015 – 2019 άλλωστε έδειξε ότι δεν διστάζει να υλοποιήσει καμιά απαίτηση της ΕΕ αν πρόκειται να εξασφαλίσει το χρίσμα της. Γιατί να μην το επαναλάβει και τώρα;

Την έκπληξη πάντως εδώ την είδαμε από το νεοπαγές σχήμα «ΜΕΡΑ 25 Συμμαχία για τη Ρήξη». Κι ήταν έκπληξη αρνητική. Από την ίδρυση του ΜΕΡΑ 25 η ηγεσία του κατέβαλε μια επίμονη προσπάθεια να απαλλαγεί από τα βαρίδια του πρώτου εξαμήνου του 2015: Ευθύνη για συμφωνία 20^ης Φεβρουαρίου, αποδοχή 70% των μνημονίων, κοκ. Αυτή η απομάκρυνση θα μπορούσε να γίνει δεκτή, αν συνοδευόταν από μια άλλη αντίληψη για τις υποκείμενες αιτίες. Είναι άλλο ένα να λες «δεν ήξερα το χαρακτήρα της ΕΕ, έσφαλα και τώρα αντιπαλεύω την ΕΕ γιατί θα μας στριμώξουν ξανά στα σχοινιά», κι άλλο «δεν μπορούσα να προβλέψω τις συνέπειες», όταν μάλιστα ένα αξιόλογο ποσοτικά και ποιοτικά δυναμικό προέβλεπε από το 2010 ακόμη ότι το ερώτημα ήταν «δραχμή ή μνημόνια». Εντός του ευρώ και της ΕΕ τα μνημόνια ήταν αναπόδραστα, όπως αποδείχτηκε. Το δε «σκίσιμο των Μνημονίων» ισοδυναμούσε με έξοδο από ευρώ και ΕΕ…

Και σήμερα μάλιστα οι μύδροι κατά των Μνημονίων όσο οι κινητήριες δυνάμεις τους παραμένουν στο απυρόβλητο αναπαράγει ψευδαισθήσεις και ήττες.

Εσχάτως, η διεύρυνση του ΜΕΡΑ 25 με δυνάμεις που έθεσαν έγκαιρα και με πειστικό τρόπο, αν και ολίγον δογματικά και μονοσήμαντα, το θέμα της εξόδου από το ευρώ, δημιούργησε τη δυναμική ώστε η αυτοκριτική του ΜΕΡΑ 25 να φτάσει στο φυσιολογικό της τέλος. Δηλαδή να ολοκληρωθεί υιοθετώντας και το αίτημα της διπλής εξόδου. Κι αντί γι’ αυτή την στροφή προς τα αριστερά είδαμε να εμπεδώνονται οι αμφιλεγόμενες διακηρύξεις που, στο τέλος της ημέρας, αφήνουν ανοιχτούς όλους τους δρόμους. Ο προ-κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ μάλιστα πρέπει να ομολογήσουμε πώς ήταν πιο θαρραλέος στην υιοθέτηση αριστερών αιτημάτων…

Η παραμονή στο πολυσήμαντο κενό του κέντρου επισημοποιήθηκε με το σχέδιο Δήμητρα, που παρουσιάστηκε μάλιστα δημόσια ενώ κορυφωνόταν η διαπάλη για τους νέους δημοσιονομικούς κανόνες της ΕΕ. Το σχέδιο Δήμητρα δεν είναι σχέδιο σωτηρίας, ούτε καν ένα σχέδιο που προσπερνάει τις βασιλικές οδούς της λιτότητας. Είναι σχέδιο συσκότισης των πραγματικών αιτιών της λιτότητας, της φτωχοποίησης και της μετατροπής της Ελλάδας σε αποικία χρέους.

Επί της ουσίας, η προσπέραση των τραπεζών μέσω ενός δικτύου συμψηφισμών χρεώσεων και πιστώσεων από την μεριά του κράτους, των εργαζομένων και των ιδιωτών κανείς δεν θα διαφωνήσει ότι είναι όχι μόνο εφικτό αλλά κι αναγκαίο. Μόνο χρυσοπληρωμένα παπαγαλάκια της τραπεζικής μαφίας συνεχίζουν να εμφανίζουν τις χρεοκοπημένες τράπεζες – ζόμπι ως αιμοδότη ή νευρικό σύστημα της ελληνικής οικονομίας.

Ωστόσο ανάλογα σχέδια κατατέθηκαν ξανά και ξανά στο παρελθόν. Ας θυμηθούμε τα ευρω-ομόλογα και τα «αιώνια ομόλογα» βάσει των οποίων η Ελλάδα υποτίθεται θα μπορούσε να ξεπεράσει το πρόβλημα της πρόσβασης στις αγορές και να αναδιαρθρωθεί το ελληνικό δημόσιο χρέος – χωρίς διαγραφή, παραπέμποντας στο μέλλον την αποπληρωμή τους. Ενώ η ΕΕ τα χρησιμοποίησε για να χρηματοδοτήσει μερικώς το Ταμείο Ανάκαμψης, απέτυχαν να αποτελέσουν μια εναλλακτική φιλολαϊκή, αριστερή λύση επειδή το πρόβλημα του ελληνικού χρέους ποτέ δεν ήταν τεχνικό. Ήταν πολιτικό! Έτσι και τώρα, το πρόβλημα των ελληνικών τραπεζών, που υποτίθεται θα υπερβεί η Δήμητρα, δεν είναι τεχνικό, αλλά πολιτικό. Οι χρεοκοπημένες ελληνικές τράπεζες, που συνεχίζουν να λειτουργούν επειδή έχουν εξαιρεθεί από τη πληρωμή φόρων, θα εξελιχθούν σε σιδερένια γροθιά του κεφαλαίου, όπως συνέβη και το 2015 πριν και μετά το δημοψήφισμα, επειδή αποτελούν συμπύκνωση της σύγχρονης πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, βάσει των αρμοδιοτήτων που εκχωρεί στις τράπεζες η ΕΚΤ και η ίδια η ΕΕ. Αλλοίμονο σε όσους δεν το κατάλαβαν τότε κι εξακολουθούν να μην το καταλαβαίνουν ακόμη και σήμερα…

Αντί παρένθεσης, η πρόταξη της δραχμής δεν ισοδυναμεί με καμιά επιστροφή σε κάποιο ειδυλλιακό παρελθόν που ουδέποτε υπήρξε, αλλά ακόμη κι αν υπήρξε κάθε επιστροφή στο παρελθόν είναι εξ ορισμού οπισθοδρομική κι αντιδραστική, πέρα από γραφική είτε στην ρετρό είτε στην vintage εκδοχή της. Η πρόταξη της δραχμής δεν ισοδυναμούσε ούτε με την καθαγίαση του καπιταλισμού της δραχμής όπως υποστήριζαν το 2012-2015 μαρξιστές διανοούμενοι του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και το ΚΚΕ πολεμώντας το αίτημα για εθνικό νόμισμα. Οι μεν για να προσδώσουν μια μαρξιστική αχλή στο προφίλ του ΣΥΡΙΖΑ και οι δε για να καταθέσουν πειστήρια υπευθυνότητας στο κεφάλαιο σε μια περίοδο τριγμών, που το «ευρωπαϊκό όραμα» δέχθηκε την μεγαλύτερη του αμφισβήτηση. Εκτός κι αν το αίτημα του ΚΚΕ για έξοδο από την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και την απομάκρυνση των αμερικανικών βάσεων από την Ελλάδα – αιτήματα που με συνέπεια προτάσσει εδώ και χρόνια, ισοδυναμούν με μια Ελλάδα εκτός ΕΕ και ΝΑΤΟ μεν, καπιταλιστική δε. Με άλλα λόγια όπως το αίτημα για έξοδο από την ΕΟΚ παλιότερα και την ΕΕ σήμερα δεν ισοδυναμεί με την αναπόληση μιας καπιταλιστικής Ελλάδας εκτός ιμπεριαλιστικών ολοκληρώσεων, ούτε επιβάλλεται από καπιταλιστές που έχουν συμφέρον από την έξοδο, έτσι και το αίτημα για έξοδο από το ευρώ δεν αποτελούσε αυτοσκοπό. Συμπύκνωνε τις αντιθέσεις της συγκυρίας, προκαλούσε ρήγματα στο αστικό στρατόπεδο, εξυπηρετούσε τα λαϊκά συμφέροντα γιατί αδρανοποιούσε τον έναν από τους δύο εχθρούς και μπορούσε να δημιουργήσει αυτοπεποίθηση αν υλοποιούνταν με αριστερούς όρους – κι όχι με όρους Σόιμπλε.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, από την άλλη, υποτιμώντας την αυτοτέλεια του αιτήματος της εξόδου από το ευρώ και ταυτίζοντας το με το αίτημα της εξόδου από την ΕΕ, απέτυχε να συμπορευτεί και να εκφράσει ευρύτερα τμήματα του λαού που συνειδητοποιούσαν για πρώτη φορά  τον πολιτικό ρόλο του κοινού νομίσματος κι δήλωναν διατεθειμένα να αντιπαλέψουν την πιο προωθημένη μορφή της ιμπεριαλιστικής ενοποίησης τη νομισματική. Κι έτσι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αντί να ενώνει, διασπούσε. Όπως και σήμερα με την πολιτική τακτική της.

Τούτων δοθέντων το αίτημα της ακύρωσης των νέων δημοσιονομικών κανόνων, έστω ως ευαίσθητος σεισμογράφος, δεν αποτελεί μόνο όρο εκ των ων ουκ άνευ για μια φιλολαϊκή πολιτική, αλλά και κριτήριο για την ψήφο των αριστερών. Κι οι δυνάμεις της Αριστεράς στη σημερινή συγκυρία αδυνατούν να το διαχειριστούν ενωτικά και με ελπίδες νίκης.

 

Πηγή: kommon.gr