Με τον πρόεδρο του ΤΑΙΠΕΔ Στέργιο Πιτσιόρλα, συναντήθηκε την Πέμπτη το προεδρείο της ΠΟΣ για το θέμα της ιδιωτικοποίησης του Σιδηρόδρομου. Στη συνάντηση ήταν παρών και ο Γιώργος Παπαγεωργαντάς, που είναι το «μακρύ χέρι» του ΤΑΙΠΕΔ στα Δ.Σ. της ΤΡΑΙΝΟΣΕ και της ΕΕΣΣΤΥ. Όπως αναφέρει η ΠΟΣ, σε σχετική της ενημέρωση, παρά το «φανταχτερό» πακέτο που τους παρουσιάστηκε από τη διοίκηση του ΤΑΙΠΕΔ για την αποκρατικοποίηση (δεσμεύσεις για ΣΣΕ, όχι απολύσεις κτλ.), ωστόσο: «δυστυχώς, δεν αλλάζει ούτε το περιεχόμενο αλλά ούτε και τις πρακτικές, σε σημείο που με πολύ κομψό τρόπο ομολογουμένως μας επανέλαβαν άλλα πρόσωπα τα ίδια επιχειρήματα προσπαθώντας να μας πείσουν ότι πρέπει να είμαστε ευτυχείς που θα ιδιωτικοποιηθούμε, διαφορετικά θα μπούμε σε περιπέτειες».

Σύμφωνα με την ενημέρωση της ΠΟΣ, «η ιδιωτικοποίηση των εταιρειών είναι πολιτική απόφαση που λήφθηκε από την προηγούμενη Κυβέρνηση και συνεχίζεται και από τη σημερινή». Οι δεσμευτικές προσφορές έχουν καθοριστεί να πραγματοποιηθούν στις 3 Δεκεμβρίου 2015, και εάν ο διαγωνισμός καταστεί άγονος, τότε το ζήτημα θα το διαχειριστεί η κυβέρνηση με την Κομισιόν, διότι η τελευταία θα κάνει απαιτητά τα 800 περίπου εκατ.ευρώ που είναι οι «παράνομες» κρατικές ενισχύσεις.

ΕΔΩ το ενημερωτικό της ΠΟΣ

πηγη: ergasianet.gr

Γράφει ο Κωνσταντίνος Παπαναγιώτου

Στο άρθρο αυτό επιχειρείται μια προσέγγιση του θέματος της εκλογικής συμπεριφοράς, όχι μόνο από την πολιτική σκοπιά, αλλά και από άλλες παραμέτρους που επηρεάζουν την εκλογική προτίμηση, όπως ψυχολογικές, κοινωνιολογικές κ.α.

Στο άρθρο 1 του Συντάγματος της Αστικής Δημοκρατίας, «η εξουσία πηγάζει από το λαό, ασκείται από το λαό και υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού» και η λήψη των αποφάσεων πραγματοποιείται από τους πολίτες μέσω της ψηφοφορίας, δηλαδή μέσω της εκλογικής διαδικασίας.

Οι εκλογές χαρακτηρίζονται σαν η θεμέλια λίθος του δημοκρατικού καθεστώτος. Οι εκλογείς προσέρχονται στην κάλπη ισότιμα προκειμένου να αναδείξουν τους φορείς της πολιτικής εξουσίας και να συμμετέχουν στα πολιτικά δρώμενα. Αυτά σύμφωνα με την άποψη των αστών.

Όμως, απο την άλλη πλευρά, κατά τους Μαρξ, Ενγκελς και Λένιν «κάθε κράτος είναι μηχανή καταστολής μιας τάξης από μια άλλη τάξη»

Με την επικράτηση της σοβιετικής επανάστασης αντικαταστάθηκε ο αστικός κοινοβουλευτισμός με τη δημοκρατική οργάνωση του Σοβιέτ που είναι, κατα την άποψη των κομμουνιστών, 1000 φορές πιο κοντινά στο λαό, πιο δημοκρατικά και από το πιο δημοκρατικό αστικό Κοινοβούλιο.

Στις εκλογές λοιπόν στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας που ανήκει και η χώρα μας, η ψήφος δεν προκύπτει μόνο   από την πολυπλοκότητα των κοινωνικών παραγόντων, αλλά είναι αποτέλεσμα και της ατομικής ψυχολογίας και των πολιτικών αντιλήψεων από τις οποίες διακατέχεται ο κάθε ψηφοφόρος.

Οι πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές συγκυρίες μεταβάλλονται από περιοχή σε περιοχή και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, οι εκλογείς να μην ψηφίζουν με βάση την ταξική τους προέλευση και την κοινωνική τους θέση.

Υπάρχουν οι σταθεροί πολιτικοποιημένοι ψηφοφόροι επειδή διαμορφώνουν χρονικά έγκαιρα την ψήφο τους που αναπαράγεται πιστά από την μία εκλογική αναμέτρηση στην άλλη, και επιδεικνύουν ενδιαφέρον για την προεκλογική εκστρατεία.

Οι αναποφάσιστοι εκλογείς, είναι δέκτες διάφορων επιρροών και πληροφοριών, βρίσκονται σε καταστάσεις ιδεολογικής σύγχυσης και πιέσεων απο διάφορες κατευθύνσεις .

Η σταθερή προσήλωση του ψηφοφόρου σε ένα πολιτικό κόμμα, που περιλαμβάνει την αποδοχή της ιδεολογίας και των αξιών του κόμματος, του πολιτικού του προγράμματος, του ιστορικού του φορτίου, των προσώπων που το συναπαρτίζουν και αυξάνεται ανάλογα με τον βαθμό ενδιαφέρονος για την πολιτική.

Στους λιγώτερο ασχολούμενους ή ενημερωμένους πολίτες το ποσοστό των μη κομματικά ταυτισμένων, των λεγόμενων «ανεξάρτητων» αυξάνεται.

Αυτά πολύ γενικά για κάποιους παράγοντες που επηρεάζουν την εκλογική συμπεριφορά, πάντα στα πλαίσια του αστικού συστήματος.

Για το θέμα αυτό έχουν αναπτυχθεί διάφορες σχολές. Οι μεν δίνουν περισσότερο βάρος στην ατομική ψυχολογία και στην δομή των πολιτικών αντιλήψεων των ατόμων. Οι δε στην κοινωνική ένταξη και τα κοινωνικά χαρακτηριστικά των ψηφοφόρων.

Πώς όμως μπορεί να εξηγηθεί πχ η εκλογική συμπεριφορά στις πρόσφατες εκλογές του Σεπτέμβρη; Πόσο ισχύουν οι παραπάνω έρευνες γύρω απο την εξήγηση της εκλογικής συμεριφοράς στις πρόσφατες εκλογές;

Πώς μπορεί π.χ. να απαντηθεί το ερώτημα «γιατί το αντιμνημονιακό ρεύμα που βρήκε την έκφρασή του   στο συντριπτικό ΟΧΙ του δημοψηφίσματος δεν μεταφράστηκε και σε στήριξη των κομμάτων που δήλωναν αντιμνημονιακά και ένα μεγάλο μέρος του ακολούθησε τον Τσίπρα που πρόσφατα είχε ¨προδώσει¨ τη λαϊκή εντολή;»;

Τι είδους συμπεριφορά με στοιχεία διχασμένης προσωπικότητας μπορεί να εκδηλωθεί σε τόσο σύντομο διάστημα και η   ρωμαλέα αντίσταση να αντικατασταθεί απο την υποταγή;

Γιατί το ΚΚΕ μετά την διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ και την παράδοση άνευ όρων της κυβέρνησης στους δανειστές, όχι μόνο δεν επωφελήθηκε απο αυτή την ιστορική συγκυρία, αλλά είχε και νέες απώλειες;

Πόσο εναρμονίζεται με την λογική σε συνθήκες άγριου καπιταλισμού να υπάρχουν άνθρωποι που να βλέπουν   διέξοδο στο φασιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής;

Πώς ερμηνεύεται η μερική αποστασιοποίηση των νέων απο την πολιτική σε σχέση με άλλες εποχές;

Τα ερωτήματα αυτά δεν είναι εύκολο να απαντηθούν.

Επιγραμματικά λοιπόν έχω να παρατηρήσω:

Η αντιφατική συμπεριφορά σημαντικής μερίδας ψηφοφόρων «ΟΧΙ στο μνημόνιο –ΝΑΙ στον Τσίπρα» που ψήφισε το μνημόνιο και η άρνηση στήριξης αντιμνημονιακών σχημάτων δείχνει ότι το δίλημμα της παραμονής ή όχι της χώρας στην Ευρωζώνη αποτελούσε το κύριο κριτήριο για αυτή την μερίδα των ψηφοφόρων.

Ακόμα υπήρχε ο φόβος να μην έχουν μεγαλύτερες απώλειες με την επάνοδο της Νέας Δημοκρατίας σαν πιό γνήσιου εκφραστή των μνημονιακών πολιτικών.

Αυτή η γρήγορη μετάβαση απο την αντίσταση στον ταπεινωτικό συμβιβασμό είναι ένα φαινόμενο που συμβαίνει όταν ο ψηφοφόρος βρεθεί αντιμέτωπος με τεράστια διλήμματα.Ο σπόρος όμως της διάθεσης για εξέγερση δεν έχει χαθεί.

Το ΚΚΕ, όπως εκτιμά πολύ σωστά ο Εργατικός Αγώνας, σε μια περίοδο μεγάλης όξυνσης των λαϊκών προβλημάτων και πέρασμα του ΣΥΡΙΖΑ στο αντίπαλο στρατόπεδο και διάσπασης του, όχι μόνο καθηλώθηκε αλλά είχε και νέες απώλειες. Το αποτέλεσμα αυτό δείχνει, κατα τον ΕΑ, το μέγεθος των προβλημάτων και των αδιεξόδων του που διαμορφώνει η στρατηγική και η καθημερινή πρακτική δράση του. Η ηγεσία του κόμματος θεωρεί ότι ευθύνονται οι δύσκολες συνθήκες, η δύσκολη συγκυρία και ο αρνητικός συσχετισμός στην Ελλάδα και διεθνώς. Οι αποφάσεις του κόμματος, η δράση του ολόκληρο το προηγούμενο διάστημα, η εκλογική τακτική του επηρέασαν ελάχιστα, ή καθόλου, την εκλογική αναμέτρηση και την συμπεριφορά των ψηφοφόρων υπέρ του. Όλα έγιναν κατά τον καλύτερο τρόπο!

Αυτή η στάση της ηγεσίας μετά απο απανωτές ήττες να αποποιείται κάθε ευθύνη και να αποφεύγει έστω και την ελάχιστη αυτοκριτική σε ποιό πλαίσιο πολιτικής διαστροφής εντάσσεται;

Η σταθεροποίηση της Χρυσής Αυγής στην πολιτική ζωή, πέρα από τα χουντικά κατάλοιπα που ακόμα υπάρχουν και στεγάζονται σ’ αυτήν, περιέχει στην δύναμή της και ψήφους άρνησης της υπάρχουσας κατάστασης απο ψηφοφόρους που δεν έχουν μεν ενστερνιστεί τον φασισμό αλλά διοχετεύουν την αντίδρασή τους σε λάθος κατεύθυνση.

Οι νέοι που πλαισιώνουν την Χρυσή Αυγή, λειτουργούν σε ένα έδαφος ψυχοπαθολογικό, ωθούμενοι από την μη ικανοποίηση των αναγκών τους απο την κοινωνία σε μια διέξοδο στείρα αρνητική και βίαιη –αντικοινωνική, ακόμη και εγκληματική.

Για το ζήτημα της σε ένα βαθμό μικρό ή μεγάλο αποστασιοποίησης των νέων απο την πολιτική πρέπει να τονιστεί ότι στις δεκαετίες 1970 και 1980 υπήρχε για τους νέους, μεταξύ των άλλων, η λύση της πολιτικής ριζοσπαστικοποίησης με την ένοια της αλλαγής της υπάρχουσας κοινωνίας και ήταν πλατιά διαδεδομένη, στο πλαίσιο και του κλίματος της εποχής.

Σήμερα όμως η κατάσταση έχει αλλάξει προς το χειρότερο και η δυνατότητα αυτή, έστω προσωρινά, έχει μερικώς αρθεί λόγω των αλλαγών της κοινωνικοπολιτικής και πολιτιστικής ζωής και της διατάραξης των μορφών συλλογικότητας.

Τελικά το ζήτημα της Ελλάδας θα το λύσουν οι ψυχολόγοι; Θα επιβεβαιωθεί ο Κ. Καραμανλής ο Α΄ που έλεγε ότι η Ελλάδα είναι ένα απέραντο ψυχιατρείο;

Όχι! Μπορεί η ψυχολογία να παίζει σημαντικό μέρος στην εκλογική συμπεριφορά, αλλά και στατιστικά δεν μπορεί ένα τόσο μεγάλο τμήμα του πληθυσμού να πάσχει ψυχικά.

Το ζήτημα είναι κύρια πολιτικό.

Η προοδευτική πρόταση βρίσκεται στους δύο βασικούς άξονες που περιγράφει ο Εργατικός Αγώνας:

1. Η ανάπτυξη του εργατικού κινήματος, μπορεί να αναστρέψει το κλίμα και να διαμορφώσει προϋποθέσεις για τη δημιουργία κοινωνικοπολιτικού μετώπου εναντίον του ιμπεριαλισμού και των μονοπωλίων και σε τελική ανάλυση, εναντίον του καπιταλισμού. Και
2. Η ανάγκη του κόμματος της εργατικής τάξης, που καθοδηγείται από τη θεωρία του επιστημονικού σοσιαλισμού, με σύγχρονο πρόγραμμα που στηρίζεται στην πραγματικότητα της χώρας -το επίπεδο κοινωνικοοικονομικής ανάπτυξης της, το μεγάλο θέμα της εξάρτησης και συνδέει τους καθημερινούς αγώνες με το σοσιαλισμό.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Η πρόθεση των ευρωηγεσιών είναι να επεκτείνουν και να μονιμοποιήσουν την πολιτική της σκληρής λιτότητας. Παρότι η παράταση και μεγέθυνση της κρίσης, που ξεκίνησε το 2008, αποδεικνύει ότι ο νεοφιλελευθερισμός έχει οδηγήσει σε πλήρες αδιέξοδο, οι κυρίαρχες τάξεις, και οι διεθνείς θεσμοί στην υπηρεσία τους, δεν γνωρίζουν, ούτε αναζητούν άλλες απαντήσεις.

Ο Βάι­ντμαν, επι­κε­φα­λής της Μπού­ντε­σμπανκ, προ­α­ναγ­γέλ­λει, με άρθρο του στη γαλ­λι­κή «Le Monde», μια νέα Συν­θή­κη, για ένα «Μά­α­στριχ plus» που θα ενι­σχύ­σει τη δη­μο­σιο­νο­μι­κή πει­θαρ­χία στην ΕΕ. Τα θέ­μα­τα της οι­κο­νο­μι­κής και κοι­νω­νι­κής πο­λι­τι­κής, λέει, δεν θα μπο­ρούν να είναι πλέον ζη­τή­μα­τα που θα κα­θο­ρί­ζο­νται σε επί­πε­δο κρα­τών-με­λών (όπου επι­βιώ­νουν οι πα­λιο­μο­δί­τι­κες συ­νή­θειες της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής δη­μο­κρα­τί­ας), ούτε καν σε επί­πε­δο Κο­μι­σιόν (όπου μπο­ρούν –έστω στρε­βλά– να φτά­νουν οι πιέ­σεις των λαϊ­κών τά­ξε­ων πάνω σε εκλεγ­μέ­νους αξιω­μα­τού­χους): θα πρέ­πει να ανα­τε­θούν σε μια ευ­ρω­παϊ­κή «ανε­ξάρ­τη­τη αρχή» –που θα ορί­ζουν οι τρα­πε­ζί­τες για λο­γα­ρια­σμό του συ­νό­λου των κυ­ρί­αρ­χων τά­ξε­ων– και που θα έχει την εξου­σία να επι­βάλ­λει κυ­ρώ­σεις και μέτρα, ανε­ξάρ­τη­τα από τη γνώμη των κυ­βερ­νή­σε­ων και των λαών. Ο χει­ρι­σμός της «ελ­λη­νι­κής κρί­σης» από τον Σόι­μπλε και τον Ντάι­σελ­μπλουμ γί­νε­ται τώρα «μο­ντέ­λο» και αφορά ολο­φά­νε­ρα τους λαούς όλης της Ηπεί­ρου, ακόμα και με­γά­λων οι­κο­νο­μι­κά δυ­νά­με­ων όπως η Γαλ­λία και η Ιτα­λία.

Η ΕΕ του κε­φα­λαί­ου επι­στρέ­φει στις συ­νή­θειες του «πα­λαιού κα­θε­στώ­τος», στην εποχή πριν τις με­γά­λες δη­μο­κρα­τι­κές επα­να­στά­σεις, στην εποχή όπου οι κυ­ρί­αρ­χες τά­ξεις απαι­τού­σαν να κα­θο­ρί­ζουν τα πάντα, ελέω... της κυ­ριαρ­χί­ας τους.

Κα­θό­λου τυ­χαία, αυτή η αντι­δη­μο­κρα­τι­κή κα­τρα­κύ­λα δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται στα ζη­τή­μα­τα της οι­κο­νο­μί­ας. Στον 21ο αιώνα, μπρο­στά στις «πόρ­τες» της Ευ­ρώ­πης χύ­νε­ται μα­ζι­κά το αίμα αθώων αν­θρώ­πων. Η άποψη της Κο­μι­σιόν να συ­νε­χί­ζει την πο­λι­τι­κή «απο­τρο­πής» των με­τα­να­στών, να οχυ­ρώ­νει τα χερ­σαία σύ­νο­ρα και να βομ­βαρ­δί­ζει τα –τάχα– δου­λε­μπο­ρι­κά πλοία που τους με­τα­φέ­ρουν, ωθεί χι­λιά­δες και χι­λιά­δες απελ­πι­σμέ­νους αν­θρώ­πους να επι­χει­ρούν να δια­σχί­σουν τη Με­σό­γειο με λα­στι­χέ­νιες «βάρ­κες» και «σα­πιο­κάι­κα». Ο «μέσος Ευ­ρω­παί­ος» εξοι­κειώ­νε­ται με το γε­γο­νός ότι οι θά­λασ­σες ξε­βρά­ζουν διαρ­κώς πτώ­μα­τα και πνιγ­μέ­να παι­διά. Και είναι συ­γκλο­νι­στι­κό, αλλά η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στην Ελ­λά­δα δεν έχει κα­τορ­θώ­σει, μέσα στους 9 μήνες που βρί­σκε­ται στην εξου­σία, να δώσει ούτε στο θέμα αυτό ένα δια­φο­ρε­τι­κό «δείγ­μα γρα­φής», να κάνει κάτι πα­ρα­πά­νω από ό,τι κάνει ο (σο­σιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρος) Ρέν­τσι στην Ιτα­λία ή ο (δε­ξιός) Ραχόι στην Ισπα­νία.

Το σκάν­δα­λο της Volkswagen ήρθε να ολο­κλη­ρώ­σει την ει­κό­να. Οι αρ­χιε­ρείς του γερ­μα­νι­κού, του «ηθι­κού κα­πι­τα­λι­σμού», δεν δί­στα­σαν να εγκλη­μα­τή­σουν για να διευ­ρύ­νουν τα κέρδη τους: τα «πει­ραγ­μέ­να» λο­γι­σμι­κά έκρυ­βαν τα δη­λη­τή­ρια που εξέ­πε­μπαν οι Ντί­ζελ κι­νη­τή­ρες των αυ­το­κι­νή­των που που­λού­σαν σε όλο τον πλα­νή­τη. Και δεν υπάρ­χει καμία αμ­φι­βο­λία ότι το «μάρ­μα­ρο» από την κρίση στην αυ­το­κι­νη­το­βιο­μη­χα­νία, μετά τις απο­κα­λύ­ψεις για την WV, θα κλη­θούν να πλη­ρώ­σουν οι Γερ­μα­νοί, αλλά και οι Τσέ­χοι, οι Ούγ­γροι και οι Ισπα­νοί, ερ­γά­τες σε αυτή...

Η απλη­στία του κε­φα­λαί­ου έχει απλώ­σει μια κυ­ριο­λε­κτι­κά μαύρη νύχτα πάνω στην Ευ­ρώ­πη. Κά­νο­ντας ανα­γκαίο και επί­και­ρο έναν ερ­γα­τι­κό και λαϊκό ξε­ση­κω­μό ηπει­ρω­τι­κής κλί­μα­κας. Που θα συν­δέ­ει την πάλη ενά­ντια στη λι­τό­τη­τα με την πάλη για την ανά­κτη­ση των βα­σι­κών δη­μο­κρα­τι­κών δι­καιω­μά­των και ελευ­θε­ριών.

Η απο­γο­ή­τευ­ση που έσπει­ρε η ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, με την άτα­κτη υπο­χώ­ρη­σή της στις 13 Ιούλη, θα είναι προ­σω­ρι­νή. Ο «λαός» της Αρι­στε­ράς και των κοι­νω­νι­κών κι­νη­μά­των στην Ευ­ρώ­πη θα πιά­σει ξανά το νήμα της ανα­τρο­πής.

πηγη: rproject.gr

Του ΣΤΑΘΗ*

Ηταν κάποτε, λέει, αριστερός ο κ. Ρουπακιάς. Δηλαδή τι αριστερός; έριχνε αριστερές κλωτσιές ή πυροβολούσε με το αριστερό χέρι; Πλην όμως, έτσι για την οικονομία της συζήτησης, ας δεχθούμε ότι ο άνθρωπος αυτός υπήρξε αριστερός. Ως αριστερός δεν δολοφόνησε κανέναν, δολοφόνησε όταν έγινεφασίστας.

Και επ’ αυτού, δύο ακόμα παρατηρήσεις: οι φασίστες της Χρυσής Αυγής έχουν τη λεβεντιά του σκώληκος εις ό,τι αφορά την ιδεολογία τους, την απαρνούνται. Ο αγκυλωτός σταυρός στον ώμο του κ. Κασιδιάρη είναι η προσευχή μιας Ουρσουλίνας στον άγιο Μερακλή τον Καβαλάρη.

Αυτός ο υπόκοσμος, που θεωρεί υπανθρώπους όποιους ανθρώπους γουστάρει, έχει σχέση με το «αίμα», αλλά καμιά σχέση με την «τιμή», εκτός κι αν πρόκειται για την «τιμή» του Πακιστανού, που του παίρνει ο φασίστας για προστασία και νταβατζιλίκι το μισό μεροκάματο.

Αλλά, εκτός από άτιμοι είναι και ηλίθιοι, όπως απέδειξε ο κ.Μιχαλολιάκος, όταν ανέλαβε την «πολιτική ευθύνη» για τον φόνο (για να πετάξει «παλικαρίσια» την ποινική ευθύνη πάνω στον κ. Ρουπακιά), χωρίς να καταλαβαίνει ότι έτσι γενίκευε την ευθύνη της Χρυσής Αυγής για το έγκλημα του μέλους της. Προσπαθώντας να γλιτώσει το τομάρι του, ο αρχηγός «έδινε» τον σταυρωτή «κανονικά και με τον νόμο», χωρίς να καταλαβαίνει ότι έτσι νομιμοποιούσε ο ίδιος τον χαρακτηρισμό της Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης - με ηθικόν αυτουργό για κάθε πράξη της τον εαυτόν του.

Η δεύτερη παρατήρηση δεν έχει να κάνει με τους φασίστες, αλλά με τους ψηφοφόρους τους. Ποια άγνοια πλέον μπορούν να επικαλεσθούν; Δεν έχουν καταλάβει ακόμα ότι οι Χρυσαυγίτες είναι ανελλλήνιστοι, αγράμματοι, θρασύδειλοι, επίγονοι των προδοτών που συνεργάσθηκαν με τους Ναζί, εκείνων που προσπάθησαν να διαμελίσουν την πατρίδα; Ομως, ερωτήματα όπως τα παραπάνω κι άλλα τέτοια ομοειδή, πλέον παρέλκουν. Αυτοί που ψήφισαν

στις τελευταίες εκλογές Χρυσή Αυγή ήξεραν τι ψήφισαν και ανέλαβαν έτσι κι αυτοί τις πολιτικές τους ευθύνες, δείχνοντας ότι δεν τους ενοχλεί ο φόνος και το αίμα, ο ρατσισμός και η μισανθρωπία, η αγραμματοσύνη και το ρουφιανιλίκι. Αθώοι του αίματος, όταν βλέπεις να χύνει το αίμα ο φονιάς, δεν υπάρχουν. Ούτε η βλακεία (να μη γνωρίζεις, φέρ’ ειπείν, ότι ο εθνικισμός έχει βλάψει πλειστάκις την πατρίδα) απαλλάσσει απ’ την ευθύνη του εκείνον που επικροτεί διά της ψήφου του τον εχθρό του. Διότι εχθρός του είναι ο προβατόσχημος λύκος. Ομοιος ομοίω αεί πελάζει, όταν ψηφίζει

τον αγκυλωτό σταυρό στον ώμο του κ. Κασιδιάρη.

Ομως, ας πάμε στα πιο σοβαρά - τα τζουτζεδιλίκια μας. Εν πρώτοις στο ΔΝΤ. Κι αυτοί σαν χρυσαυγίτες σφάζουν, αλλά ο φασισμός των σαλονιών το φχαριστιέται το σφάξιμο πιο σατανικά, πιο μπουρζουάδικα. Διότι την ίδια ώρα που μας σφάζουν

μας προειδοποιούν ότι το ΑΕΠ της χώρας θα υποχωρήσει κατά το 2016 γύρω στο 2,3% κι όχι στο 1,3% όπως (προ)υπολογίζει η κυβέρνηση Παππά - Φλαμπουράρη! Προσέτι, το ευγενές αυτό ταμείο των Τεράτων προβλέπει ότι η ανεργία στη χώρα μας θα φθάσει στο 26,8% το 2016 και στο 27,1% το 2017! Οχι, για τις αυτοκτονίες δεν κάνει καμία πρόβλεψη το ΔΝΤ, ούτε άλλωστε και η κυβέρνηση· για αυτό το θέμα «λιάζεται», φροντίζει για άλλα να ξεφτιλίζεται,

όπως ο κ. Κατρούγκαλος, όταν έλεγε ότι δεν θα πειραχθούν οι συντάξεις κάτω των 1.500 ευρώ (μεικτά). Μετά το κατέβασε στα 1.000 ευρώ (μεικτά). Μετά κατέβηκε κι άλλο στου κακού τη σκάλα, μιλώντας για «απείραχτες» συντάξεις των 1.000 ευρώ, πλην όμως και με την επικουρική μέσα! Ολο και πιο κάτω ο κ. Κατρούγκαλος,

κι ας τσίτωνε προς τα πάνω τα ποδαράκια του στις αναμνηστικές φωτογραφίες για να φανεί κι αυτός ότι βρίσκεται στο ύψος των περιστάσεων. Ολο και πιο κάτω, στο επίπεδο των κομμένων αναπηρικών συντάξεων - θα

επρόκειτο για τζουτζεδιλίκι αν δεν έκλεβε απ’ τον κ. Κατρούγκαλο τη δόξα ο κ. Μιχελογιαννάκης. Οστις καμάρωνε σαν γύφτικο σκερπάνι λέγοντας ότι ουδείς απ’ τους φόρους που θα πληρώσουμε είναι του ΣΥΡΙΖΑ και ότι αυτό είναι είδηση! Εδώ η επιστήμη

σηκώνει τα χέρια ψηλά και το ενδεχόμενο μια κρύα μέρα να στηρίξει την κυβέρνηση Παππά - Μιχελογιαννάκη ο κ. Λεβέντης προβάλλει εδραίο.

…………………………………………………………

Λυπάμαι, κυρίες και κύριοι, λυπάμαι και για μένα, για τις δικές μου ευθύνες. Και η αυτοκριτική μου δεν είναι αρκετή για να με σώσει από τη δική μου στεναχώρια και τις δικές σας επικρίσεις. Φταίω κι εγώ

όταν ο κ. Τρύφων Αλεξιάδης λέει με τον πιο ανέμελο τρόπο ότι οι φορολογικές αρχές θα μπουκάρουν σε επιχειρήσεις και σε σπίτια (αν ορισμένοι αυτοαπασχολούμενοι, συνήθως φτωχοδιάβολοι, έχουν την έδρα τους στα σπίτια τους), και μάλιστα ότι θα μπουκάρουν όποτε γουστάρουν, μέρα ή νύχτα! Νύχτα, κύριε,

μπούκαραν στα σπίτια τα Ες Ες. Και ίσως για αυτό επικαλεσθήκατε εξίσου ανέμελα το «γερμανικό παράδειγμα». Εκτός του ότι το γερμανικό πρότυπό σας έχει εξαιρέσει από Ζήμενς ως Φολκς Βάγκεν, η αβάσταχτη ελαφρότητα με την οποία δημαγωγείτε για μπουκαρίσματα και νύχτες δεν μπορεί να καλύψει την ανικανότητά σας για ορθολογική διοίκηση και επομένως ικανή να πατάξει τη φοροδιαφυγή. Να μπουκάρουν στο δικό σας σπίτι, κύριε. Κι όχι νααπειλείτε με έπαρση τους πολίτες,

την ίδια ώρα που σας ξεφτιλίζει πατόκορφα ο κάθε Μάαρτεν Φέρβεϊ. Και ιδού πώς: μιλούσε ο κ. Τσίπρας στη Βουλή κι έλεγε ότι θα παγώσει την επιβολή του ΦΠΑ 23% στην ιδιωτική εκπαίδευση ως τα μέσα Νοεμβρίου (όχι του 2020, αλλά του τρέχοντος έτους), όταν θα κατατεθεί οριστικοποιημένος ο Προϋπολογισμός (ώσπου να αναθεωρηθεί εκ νέου). Επρόκειτο

για ένα συγκλονιστικό «πάγωμα», έως τη στιγμή που ο κ. Μάαρτεν Φέρβεϊ έβαλε τις φωνές μέσα στο μυαλό του κ. Πρωθυπουργού και -ω του θαύματος- το όριο για να ληφθεί απόφαση επί του θέματος ήρθε πολύ πιο κοντά, ως την επόμενη Παρασκευή.

Οχι «ω του θαύματος», αλλά ω της υποτέλειας! Να κάνει ο κ. Πρωθυπουργός προγραμματικές δηλώσεις στη Βουλή, όσον κενές κι αν ήταν αυτές, κι αμ’ έπος να τον αδειάζει ο Υπερπρωθυπουργός, κ. Μάαρτεν Φέρβεϊ - διά των κλητήρων του...

ΥΓ.: Το γερμανικό παράδειγμα για τα μπουκαρίσματα επικαλέσθηκε ο κ. Τρύφων Αλεξιάδης στη Βουλή, ενώ δεν είπε λέξη για τις Γερμανικές Πολεμικές Αποζημιώσεις ο κ. Τσίπρας. Περίλυπος,

περίλυπος εστίν έως θανάτου η ψυχή πολλών Ελλήνων επ’ εσχάτοις...

*Δημοσιεύθηκε στο enikos.gr την Πέμπτη 8 Οκτωβρίου 2015