Με πρωτοβουλία της ΠΝΟ πραγματοποιήθηκε συνάντηση της Διοίκησής της με την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Ναυτιλίας και νησιωτικής πολιτικής στις 14/10/2015.

Τα μέλη της Διοίκησης της ΠΝΟ ανέπτυξαν τις θέσεις και απόψεις τους αναφορικά με το σύνολο των συσσωρευμένων και οξυμένων προβλημάτων που μαστίζουν τον ναυτεργατικό κόσμο της χώρας μας και για τα οποία ο Υπουργός Ναυτιλίας κ. Δρίτσας ουδεμία απάντηση έχει δώσει είτε γραπτώς, είτε προφορικώς έως και σήμερα!!

Στην παρέμβασή του ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ υπογράμμισε ότι η νεομνημονιακή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στην διάρκεια της κυβερνητικής θητείας της στον χώρο της Ναυτιλίας έδωσε αρκετά δείγματα γραφής σχετικά με την κατεύθυνση που θα ακολουθήσει, ικανά ώστε να πείσει και τον πλέον δύσπιστο ότι η ναυτιλιακή της πολιτική αποτελεί συνέχεια της ακολουθούμενης εφοπλιστόδουλης κατεύθυνσης που πιστά τήρησαν, εφάρμοσαν και υλοποίησαν τα κόμματα Ν.Δ και ΠΑΣΟΚ σε όλη την μεταπολιτευτική περίοδο.

Ήδη από το πρώτο 7μηνο της διακυβέρνησης με τα έργα και τις ημέρες της η κυβέρνηση έδωσε διαπιστευτήρια στο εφοπλιστικό κεφάλαιο, εγγυήθηκε την συνέχεια του αποικιοκρατικού θεσμικού πλαισίου που κατοχύρωσαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις για την εξασφάλιση τόσο της επιχειρηματικής ασυδοσίας όσο και της φοροασυλίας του εφοπλιστικού κεφαλαίου και σήμερα δηλώνει ότι και το επόμενο διάστημα σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο θα εξακολουθήσει να είναι η ναυτιλιακή πολιτική της. Για την τεκμηρίωση της παραπάνω διαπίστωσης ανέφερε πλήθος γεγονότων από την ασκούμενη ναυτιλιακή πολιτική ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ που επιβεβαιώνει την θέση αυτή. Ενδεικτικά αναφέρουμε τα παρακάτω:

• Άφησε άθικτο το καθεστώς της μαύρης ανασφάλιστης εργασίας που αγγίζει το 80% της ποντοπόρου ναυτιλίας και αφορά την απασχόληση των χαμηλόμισθων αλλοδαπών.
• Νομιμοποίησε τον επαγγελματικό διωγμό των ελλήνων ναυτικών από την ποντοπόρο ναυτιλία.
• Δεν άγγιξε στο ελάχιστο τις σκανδαλώδεις φοροαπαλλαγές του εφοπλιστικού κεφαλαίου.
• Διατήρησε όλη την προηγούμενη αντιναυτεργατική πολιτική στην κρουαζιέρα, στην ακτοπλοΐα, στα πορθμεία και στις άλλες κατηγορίες πλοίων.
• Άφησε σε ισχύ τις αντιδραστικές νομοθετικές ρυθμίσεις για τις επιχειρησιακές συμβάσεις και την απεργοσπαστική διάταξη στο δικαίωμα της απεργίας.
• Δεν πήρε το παραμικρό μέτρο για την ανεργία, την προστασία των ανέργων, την παραβίαση της ναυτικής νομοθεσίας, την καταστρατήγηση των ΣΣΕ και των εργασιακών σχέσεων. Σιώπησε και αδράνησε στο φαινόμενο των δουλεμπορικών κυκλωμάτων που λυμαίνονται και εκμεταλλεύονται τους άνεργους ναυτικούς.
• Δεν έλαβε κανένα μέτρο για το μαζικό φαινόμενο της απλήρωτης ναυτικής εργασίας και η όποια παρέμβαση περιορίστηκε σε μια ναυτιλιακή εταιρία (ΝΕΛ) και αυτό χάρη στους αγώνες των απλήρωτων ναυτεργατών και της ΠΕΝΕΝ.
• Αποδέχτηκε τις άθλιες μειωμένες συνθέσεις στα Ε/Γ-Ο/Γ πλοία διεθνών γραμμών.
• Δεν επιχείρησε την παραμικρή αλλαγή στο νομοθετικό πλαίσιο των ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών, πράγμα που επιδείνωσε ακόμη περισσότερο τα προβλήματα για τους χρήστες των Ακτοπλοϊκών πλοίων, όπως επίσης διατήρησε τα πανάκριβα εισιτήρια στα Ακτοπλοϊκά πλοία.
• Ταυτόχρονα πρόσφερε την κατάργηση του επίναυλου στα εισιτήρια της Ακτοπλοΐας δίνοντας έτσι ζεστό χρήμα στους εφοπλιστές.
• Ήταν και παραμένει παντελώς ανύπαρκτος ο ρόλος του Υπουργείου σε δεκάδες προβλήματα των Ναυτεργατών που αντιμετωπίζουν μέσα και έξω από τα καράβια.

Ταυτόχρονα ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ επισήμανε την κρισιμότητα των προβλημάτων που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι Ναυτεργάτες από την προσχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης στην νέα συμφωνία με το μνημόνιο 3 που οι συνέπειές του είναι καταστροφικές για τον λαό και τους εργαζόμενους.

Στο πλαίσιο αυτό κατήγγειλε τα σχεδιαζόμενα μέτρα:

• Μείωση των οργανικών συνθέσεων στην Ακτοπλοΐα
• Διάλυση του ΝΑΤ και του ΚΕΑΝ
• Παραπέρα μείωση των συντάξεων για τους απόμαχους του κύματος
• Περικοπές στις εφάπαξ παροχές
• Επιδείνωση των όρων ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης
• Αύξηση της ανεργίας, εντατικοποίηση της εργασίας, παραβίαση της νομοθεσίας για τα ωράρια εργασίας και τις ώρες ανάπαυσης και επιστροφή των εργασιακών σχέσεων στην εποχή της γαλέρας. Κίνδυνοι για την ασφάλεια των πλοίων, των επιβαινόντων και των Ναυτεργατών.

Κλείνοντας την παρέμβασή του ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ τόνισε ότι ο κλάδος θα αντιμετωπίσει αυτή την νεοφιλελεύθερη κυβερνητική πολιτική αναπτύσσοντας και κλιμακώνοντας τους αγώνες τους ώστε να μην υλοποιηθούν οι αντεργατικοί σχεδιασμοί της κυβέρνησης και των τοκογλύφων δανειστών.

Ειδικότερα για τις οργανικές συνθέσεις επισήμανε ότι συνιστά τον ακρογωνιαίο λίθο της ασφάλειας της ναυσιπλοΐας, της προστασίας της ανθρώπινης ζωής στα πλοία και δεν πρόκειται να την παζαρέψουμε ούτε με την κυβέρνηση, ούτε με την τρόϊκα, ούτε με τους εφοπλιστές που κρύβονται πίσω από αυτές τις άθλιες μεθοδεύσεις.

Εάν νομίζει η κυβέρνηση και ο Υπουργός Ναυτιλίας ότι πρέπει να το επιχειρήσουν να θέσουν σε θανάσιμο κίνδυνο την ασφάλεια της Ακτοπλοΐας, ας το πράξουν και θα πάρουν την απάντηση που τους αρμόζει από το οργανωμένο κίνημα των Ναυτεργατών.

Στην απάντησή του ο Υπουργός Ναυτιλίας επανειλημμένα έκανε αναφορά στον αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων στην Ευρώπη και στην χώρα μας που αποτελεί παράγοντα που καθορίζει την πολιτική της κυβέρνησης.

Δεν απάντησε όμως στο σχόλιο του Προέδρου της ΠΕΝΕΝ ο οποίος σημείωσε ότι αυτόν τον δυσμενή συσχετισμό δυνάμεων η κυβέρνηση δίνει τα ρέστα της με την πολιτική και τα μέτρα που παίρνει να τον χειροτερεύσει και να ενισχύσει ακόμη περισσότερο τις δυνάμεις του κεφαλαίου που τα τελευταία χρόνια των μνημονίων όλες οι κυβερνήσεις και το πολιτικό προσωπικό (μεταξύ των οποίων και ο Δρίτσας) στηρίζουν, ενισχύουν και διευρύνουν τα προνόμια και τα συμφέροντά τους.

Επίσης ο κ. Δρίτσας αποκάλυψε ότι γνώριζε από τις αρχές του Αυγούστου του 2015 την απαίτηση των κλιμακίων της τρόϊκα ότι θα ζητήσουν την άμεση υλοποίηση της προγενέστερης μνημονιακής δέσμευσης για μείωση των συνθέσεων στην Ακτοπλοΐα.

Προφανώς το πολιτικό ήθος του κ. Δρίτσα επέβαλε να διατηρηθεί η εξέλιξη αυτή ως επτασφράγιστο μυστικό όλη την προεκλογική περίοδο και να το αποκαλύψει με την τοποθέτησή του στην Βουλή στις προγραμματικές δηλώσεις που πλέον δεν είχε κανέναν λόγο να το αποκρύψει….

Αυτά και πολλά ακόμη ανέφερε ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ που αποσιωπήθηκαν στις εκλογές εξπρές που συναποφάσισαν η κυβέρνηση και οι σύμμαχοί τους Μέρκελ, Ολάντ και οι υπόλοιποι της Ευρωπαϊκής Ένωσης προκειμένου να ευοδωθεί το σχέδιο για την υφαρπαγή της ψήφου του ελληνικού λαού.

Ο Υπουργός δεν παρείχε στο επίμαχο θέμα των οργανικών συνθέσεων καμιά διαβεβαίωση ή δέσμευση προς τους εκπροσώπους των Ναυτεργατικών σωματείων, παρά μόνο ότι θα καταβάλει προσπάθεια αυτό να μετατεθεί για τον επόμενο χρόνο……  

Στα υπόλοιπα θέματα της αρμοδιότητάς του επίσης δεν πρότεινε καμιά λύση για την αντιμετώπιση σειράς αιτημάτων που περιέχονται στο διεκδικητικό πλαίσιο των Ναυτεργατών.

Σε ότι αφορά τα ασφαλιστικά συνταξιοδοτικά ζητήματα, παρέπεμψε στον αρμόδιο Υπουργό κ. Κατρούγκαλο.

Μετά από αυτή την αρνητική εξέλιξη η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ θα συνεδριάσει στις 19/10/2015 ενώ πραγματοποιείται και η Γενική Συνέλευση των μελών μας στις 21/10/2015 όπου θα πάρει αποφάσεις για τον σχεδιασμό, τον προγραμματισμό και την οργάνωση αγωνιστικών και απεργιακών αγώνων.

Για οποιοδήποτε πρόβλημα προκύψει στην ομαλή λειτουργία των Ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών την ευθύνη θα έχει εξ ολοκλήρου η κυβέρνηση και η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Ναυτιλίας.

Πιστεύουμε ότι μετά από αυτές τις εξελίξεις σύσσωμο το συνδικαλιστικό κίνημα, οι εν ενεργεία και οι συνταξιούχοι Ναυτικοί έχουν μόνο έναν δρόμο μπροστά τους να ακολουθήσουν, αυτόν του αγώνα για να υπερασπίσουν τα δικαιώματά τους και σε αυτόν ενωμένοι και αποφασισμένοι θα πορευθούν.

Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΠΕΝΕΝ

Καθαρίστριες, Σκουριές, «κόκκινα δάνεια», Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας, διαθέσιμα φορέων του Δημοσίου, πλαίσιο μνημονιακής εποπτείας…

Το κα­ρά­βι σή­κω­σε τις άγκυ­ρες, έλυσε τα σχοι­νιά και αρ­με­νί­ζει πλέον πλη­σί­στιο στις μνη­μο­νια­κές θά­λασ­σες. Ο κα­πε­τά­νιος δεν έχει πλέον λόγο ούτε να κρα­τά­ει τα προ­σχή­μα­τα, ενώ η μνη­μο­νια­κή βου­λι­μία κά­ποιων στη γέ­φυ­ρα του πλοί­ου έχει εξα­κο­ντι­στεί στα ύψη. Η νέα μνη­μο­νια­κή τάξη στο κόμμα ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ αλλά κυ­ρί­ως στην κυ­βερ­νη­τι­κή πο­λι­τι­κή επι­βάλ­λο­νται με τα­χύ­τη­τες και με ωμό­τη­τα που ξαφ­νιά­ζουν ακόμη και όσους δεν ήταν εντε­λώς ανυ­πο­ψί­α­στοι. Και το πιο εντυ­πω­σια­κό απ’ όλα: η δια­δι­κα­σία απο­ε­νο­χο­ποί­η­σης όσων έμει­ναν υπο­τί­θε­ται για να δώ­σουν μια μάχη για αρι­στε­ρό συ­σχε­τι­σμό απο­δει­κνύ­ε­ται εξί­σου ρα­γδαία.

Όπως το είχε πει ο Αλέ­ξης Τσί­πρας στην ομι­λία του στη Βουλή για τον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό, στις 8 Δε­κέμ­βρη του 2014: στα μνη­μό­νια δεν μπαι­νο­βγαί­νεις εύ­κο­λα - αν μπεις, τότε πολύ γρή­γο­ρα χά­νεις ακόμη και του κου­ρά­γιο ή τη θέ­λη­ση να ψά­ξεις την πόρτα της εξό­δου. Ή, με μια έκ­φρα­ση της κα­θο­μι­λου­μέ­νης, «η λο­γι­κή του κα­τή­φο­ρου είναι ο πάτος»…

Σε ένα μόνο 48ωρο ύστε­ρα από την κα­τά­θε­ση στη Βουλή του Πο­λυ­νο­μο­σχε­δί­ου (πρώτο «πα­κέ­το» προ­α­παι­τού­με­νων), τα δείγ­μα­τα γρα­φής αυτού του μνη­μο­νια­κού κα­τή­φο­ρου είναι πραγ­μα­τι­κά εντυ­πω­σια­κά:

• Το Δη­μό­σιο δεν απέ­συ­ρε τε­λι­κά την προ­σφυ­γή του κατά των κα­θα­ρι­στριών, η οποία έτσι εκ­δι­κά­ζε­ται σή­με­ρα 13 Οκτω­βρί­ου στον Άρειο Πάγο. Η προ­σφυ­γή αμ­φι­σβη­τεί το δι­καί­ω­μά τους  σε ανα­δρο­μι­κή απο­ζη­μί­ω­ση για τους μι­σθούς στο διά­στη­μα που πα­ρά­νο­μα ήταν εκτός ερ­γα­σί­ας, με το αι­τιο­λο­γι­κό ότι δεν απο­λύ­θη­καν αλλά «απλώς» τέ­θη­καν σε δια­θε­σι­μό­τη­τα! Σε τυχόν αρ­νη­τι­κή γι’ αυτές από­φα­ση του Αρεί­ου Πάγου, δεν θα χά­σουν μόνο τους μι­σθούς τους, αλλά θα επι­βα­ρυν­θούν με μια τε­λε­σί­δι­κη αρ­νη­τι­κή από­φα­ση, που μπο­ρεί να απο­δει­χτεί κρί­σι­μης ση­μα­σί­ας στο μέλ­λον.

• Ο Γιώρ­γος Στα­θά­κης -εμ­μέ­σως πλην σα­φώς- υπο­σχέ­θη­κε κά­λυ­ψη των θε­σμι­κών κενών που δη­μιουρ­γούν το πρό­βλη­μα με την επέν­δυ­ση χρυ­σού στις Σκου­ριές, σε τό­νους σαφώς φι­λι­κούς προς την επέν­δυ­ση. Για να βγά­λε­τε μόνοι τα συ­μπε­ρά­σμα­τά σας, ιδού οι δη­λώ­σεις του:

«Η έμ­φα­ση δί­νε­ται σε στρα­τη­γι­κές επεν­δύ­σεις υψη­λής προ­στι­θέ­με­νης αξίας, ει δυ­να­τόν με απα­σχό­λη­ση υψη­λού ερ­γα­τι­κού δυ­να­μι­κού, μορ­φω­μέ­νου, δη­λα­δή, προ­σω­πι­κού. Άρα, δη­λα­δή, με μια έμ­φα­ση κατ' ανά­γκη σε υπη­ρε­σί­ες υψη­λής προ­στι­θέ­με­νης αξίας ή προ­ϊ­ό­ντων, οι οποί­ες μπο­ρεί να έχουν υψηλό βαθμό κα­θε­το­ποί­η­σης στην Ελ­λά­δα και να μπο­ρούν να έχουν ισχυ­ρή εξω­στρέ­φεια κ.λπ. (…) Από την άλλη μεριά, το πρό­βλη­μα το πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κό ορι­σμέ­νης κα­τη­γο­ρί­ας στρα­τη­γι­κών επεν­δύ­σε­ων είναι πάρα πολύ ση­μα­ντι­κό θέμα. Το πρό­βλη­μα με τις Σκου­ριές, όπως ξέ­ρε­τε, έχει προ­κύ­ψει εν πολ­λοίς και από το θε­σμι­κό κενό που υπάρ­χει στους πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κούς νό­μους που αφο­ρούν τα ορυ­χεία και την εξο­ρυ­κτι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα στην Ελ­λά­δα" ανέ­φε­ρε σε ό, τι αφορά το ζή­τη­μα που προ­έ­κυ­ψε με τη δρα­στη­ριό­τη­τα της Ελ­λη­νι­κός Χρυ­σός στη Χαλ­κι­δι­κή. (…) Ένα με­γά­λο πρό­βλη­μα θε­σμι­κής υστέ­ρη­σης, το οποίο προ­κά­λε­σε φυ­σι­κά δια­φο­ρε­τι­κές ερ­μη­νεί­ες για ενέρ­γειες συ­γκε­κρι­μέ­νης εται­ρεί­ας και από την πα­ρού­σα κυ­βέρ­νη­ση, αλλά θα τολ­μού­σα να πω και από ερ­μη­νεί­ες οι οποί­ες έχουν δι­χά­σει και την το­πι­κή κοι­νω­νία, και φυ­σι­κά και έχουν με­τα­φερ­θεί σε δι­κα­στι­κούς αγώ­νες" συ­μπλή­ρω­σε ο υπουρ­γός».

• Ο Γ. Στα­θά­κης έβγα­λε και άλλη εί­δη­ση στις χθε­σι­νές του δη­λώ­σεις: Ότι η πώ­λη­ση στε­γα­στι­κών -και όχι μόνο- δα­νεί­ων στους «γύπες των αγο­ρών», τα πε­ρι­βό­η­τα distress funds, που έως χθες επι­σή­μως «απο­κλειό­ταν», τώρα πλέον δεν απο­κλεί­ε­ται, αντί­θε­τα γί­νε­ται το πρώτο βήμα «εξοι­κεί­ω­σης του ευ­ρέ­ος κοι­νού μες την ιδέα». Το ζή­τη­μα έχει εντα­χθείς την ενε εξε­λί­ξει δια­πραγ­μά­τευ­ση με τους δα­νει­στές, δή­λω­σε ο Γ. Στα­θά­κης, Λέ­γο­ντάς μας αυτό που ξέ­ρου­με, μας προ­ε­τοί­μα­σε για τη νέα «κω­λο­τού­μπα». Βε­βαί­ως, το μνη­μό­νιο ανέ­φε­ρε σαφώς ότι η ΤτΕ και το ΤΧΣ δε­σμεύ­ο­νται να εντο­πί­σουν και άρουν όλα τα εμπό­δια του θε­σμι­κού πλαι­σί­ου ώστε να ανα­πτυ­χθεί «μια δυ­να­μι­κή αγορά μη εξυ­πη­ρε­τού­με­νων δα­νεί­ων». Και «αγορά δα­νεί­ων» χωρίς τη δυ­να­τό­τη­τα της πώ­λη­σής τους δεν υφί­στα­ται… Για πρώτη φορά τα δά­νεια στους γύπες των αγο­ρών από την «πρώτη φορά Αρι­στε­ρά»…

• Το τρι­με­λές προ­ε­δρείο της Επι­τρο­πής Θε­σμών και Δια­φά­νειας της Βου­λής απο­τε­λεί­ται από τους Τασία Χρι­στο­δου­λο­πού­λου (πρό­ε­δρο), Γιάν­νη Τρα­γά­κη αντι­πρό­ε­δρο και Ευάγ­γε­λο Βε­νι­ζέ­λο γραμ­μα­τέα. Το να βά­ζεις τον Βε­νι­ζέ­λο, τον άν­θρω­πο που έκανε δύο εκλο­γές με τη λίστα Λα­γκάρντ στο συρ­τά­ρι του υπουρ­γεί­ου του και στα μάτια της κοι­νω­νί­ας είναι συ­νώ­νυ­μο κάθε λέξης που είναι αντί­θε­τη με τις λέ­ξεις «θε­σμοί» και «δια­φά­νεια», το να δη­μιουρ­γείς προ­ε­δρείο με πλειο­ψη­φία των πα­λιών μνη­μο­νια­κών (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ) ενώ κέρ­δι­σες τις εκλο­γές με σύν­θη­μα «ξε­μπερ­δεύ­ου­με με το παλιό», είναι σαν να κο­ροϊ­δεύ­εις την κοι­νω­νία και τους ψη­φο­φό­ρους σου. Το να βά­ζεις δε επι­κε­φα­λής στέ­λε­χος των ενα­πο­μει­νά­ντων «53», και αυτό να δέ­χε­ται αυτή την «τιμή», είναι από­δει­ξη ότι ο Τσί­πρας θα τσα­λα­κώ­σει μέχρι πο­λι­τι­κής ατί­μω­σης όσους και όσες δεν έχουν έστω το σθέ­νος να απέ­χουν…    

• Όλα τα δια­θέ­σι­μα των φο­ρέ­ων του Δη­μο­σί­ου θα κα­τα­τί­θε­νται υπο­χρε­ω­τι­κά σε ενιαίο λο­γα­ρια­σμό, με ρύθ­μι­ση που πε­ριέ­χε­ται στο Πο­λυ­νο­μο­σχέ­διο όπως κα­τα­τέ­θη­κε στη Βουλή τη Δευ­τέ­ρα. Ενώ 7 δισ. ευρώ από αυτά τα δια­θέ­σι­μα έκα­ναν φτερά την άνοι­ξη για να πλη­ρώ­νο­νται οι το­κο­γλύ­φοι δα­νει­στές (ΔΝΤ) και κα­νείς δεν εξή­γη­σε ούτε δε­σμεύ­τη­κε αν, πότε και πώς θα επα­νέλ­θουν στα τα­μεία των φο­ρέ­ων, τώρα δη­μιουρ­γεί­ται η «υπο­δο­μή» για νέο πλιά­τσι­κο στο μέλ­λον. Επι­πλέ­ον, ο Υπουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών κα­θί­στα­ται αρ­μό­διος για την επο­πτεία και το συ­ντο­νι­σμό των οι­κο­νο­μι­κών όλων των φο­ρέ­ων. Προ­βλέ­πε­ται η υπο­χρε­ω­τι­κή σύ­μπρα­ξή του σε κα­νο­νι­στι­κές διοι­κη­τι­κές πρά­ξεις που προ­κα­λούν όχι μόνο δα­πά­νη αλλά και απώ­λεια εσό­δων. Η κα­τεύ­θυν­ση της συ­γκέ­ντρω­σης των δια­θε­σί­μων σε ένα-ενιαίο λο­γα­ρια­σμό θη­σαυ­ρο­φυ­λα­κί­ου στην Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δος (ΤτΕ) είχε δοθεί ήδη από την άνοι­ξη, και τότε η τρόι­κα είχε απο­κα­λύ­ψει ότι ήταν δική της πρό­τα­ση. Ήρθε η ώρα, λοι­πόν, να «τα­κτο­ποι­η­θεί» ορι­στι­κά το ζή­τη­μα αυτό σύμ­φω­να με τις απαι­τή­σεις της τρόι­κας.

• Στο σκέ­λος της μνη­μο­νια­κής επο­πτεί­ας, το νέο πλαί­σιο είναι δρα­κό­ντειο. Προ­βλέ­πο­νται  αυ­ξη­μέ­νες κυ­ρώ­σεις για μη συμ­μόρ­φω­ση με τις δη­μο­σιο­νο­μι­κές δια­τά­ξεις, για όλους τους φο­ρείς του Δη­μο­σί­ου (ακόμη και για ει­σηγ­μέ­νες ΔΕΚΟ ενι­σχύ­ο­νται οι νέοι δη­μο­σιο­νο­μι­κοί κα­νό­νες), ενώ ενερ­γο­ποιεί­ται από την 31η Δε­κεμ­βρί­ου το  Δη­μο­σιο­νο­μι­κό Συμ­βού­λιο, πα­νί­σχυ­ρος υπε­ρε­πό­πτης δα­πα­νών που θα μπο­ρεί να ει­ση­γεί­ται «ημιαυ­τό­μα­τες» πα­ρεμ­βά­σεις/πε­ρι­κο­πές δα­πα­νών.

πηγη: rproject.gr

Η πολύνεκρη επίθεση στην πορεία ειρήνης που οργάνωναν τουρκικές και κουρδικές οργανώσεις, κόμματα, συνδικάτα αποδόθηκε με σχετική ευκολία στο Ισλαμικό Κράτος. Είναι μια πιθανή εκδοχή: η τζιχαντιστική οργάνωση διεξάγει ήδη πόλεμο ενάντια (και) στους Κούρδους σε Ιράκ-Συρία, ενώ έχει κάθε λόγο να προκαλέσει αποσταθεροποίηση στην Τουρκία (καθώς η ιστορία δίδαξε την ηγεσία της ότι σε τέτοιες συνθήκες δημιουργείται ευνοϊκό έδαφος για την ανάπτυξή της).

Αλλά δεν είναι η μόνη πι­θα­νή εκ­δο­χή: Όχι μόνο γιατί δεν ανέ­λα­βε την ευ­θύ­νη –που θα ήταν το ανα­με­νό­με­νο, ει­δι­κά για μια τέ­τοια ορ­γά­νω­ση, καθώς η υπερ-προ­βο­λή και η «δια­φή­μι­ση» των πρά­ξε­ών της (ει­δι­κά των πιο φο­νι­κών και άγριων) απο­τε­λεί κομ­βι­κό στοι­χείο της στρα­τη­γι­κής της. Αλλά γιατί κα­νείς δεν μπο­ρεί να ξε­χά­σει τις δε­κα­ε­τί­ες ακρο­δε­ξιάς, πα­ρα­στρα­τιω­τι­κής βίας ενά­ντια στην Αρι­στε­ρά και το κουρ­δι­κό κί­νη­μα. Και δεν ανα­φε­ρό­μα­στε μόνο στην μα­κρι­νή και πο­λυ­τά­ρα­χη ιστο­ρία της Τουρ­κί­ας, αλλά και στις αστα­μά­τη­τες επι­θέ­σεις σε γρα­φεία και αγω­νι­στές του HDP εδώ και μήνες. Αλλά και γιατί κα­νείς δεν μπο­ρεί να υπο­τι­μά τους μη­χα­νι­σμούς του «βα­θέ­ως κρά­τους» στην Τουρ­κία, των οποί­ων το σκο­τει­νό πα­ρελ­θόν είναι γνω­στό. Αυτοί οι «παί­χτες» έχουν εξί­σου λό­γους να χτυ­πή­σουν το HDP, του οποί­ου η άνο­δος τους έχει προ­κα­λέ­σει πα­νι­κό.

Ωστό­σο, όποια εκ­δο­χή και αν ισχύ­ει, η κυ­βέρ­νη­ση Ερ­ντο­γάν-Ντα­βού­το­γλου έχει αίμα στα χέρια της. Κα­ταρ­χήν, όπως κα­ταγ­γέ­λουν Τούρ­κοι αγω­νι­στές, δεν υπήρ­χε αστυ­νο­μία για να απο­τρέ­ψει την επί­θε­ση, αλλά υπήρ­ξε πλη­θώ­ρα αστυ­νο­μι­κών για να επι­τε­θεί βίαια στους συ­γκε­ντρω­μέ­νους, με­ρι­κά λεπτά μετά το αι­μα­τη­ρό συμ­βάν. Αλλά, κυ­ρί­ως, το βάρος έχει το πο­λι­τι­κό υπό­βα­θρο στο οποίο έγινε το φο­νι­κό χτύ­πη­μα.

Με το ένα μάτι στη Συρία, όπου η δη­μιουρ­γία ντε­φά­κτο αυ­τό­νο­μης κουρ­δι­κής πε­ριο­χής ανη­συ­χεί το τουρ­κι­κό κρά­τος, και το άλλο μάτι στις επερ­χό­με­νες εκλο­γές, όπου ο στό­χος της κα­τά­κτη­σης της αυ­το­δυ­να­μί­ας για το ΑΚΡ περνά από την πίεση στο HDP και την προ­σέλ­κυ­ση εθνι­κι­στι­κών ψήφων, ο Ερ­ντο­γάν έχει εξα­πο­λύ­σει πό­λε­μο ενά­ντια στο PKK, αλλά και έναν χα­μη­λής έντα­σης εμ­φύ­λιο ενά­ντια στον κουρ­δι­κό πλη­θυ­σμό και αγω­νι­στές της Αρι­στε­ράς γε­νι­κό­τε­ρα. Σε αυτό το τοπίο, καλ­λιερ­γεί­ται έντο­να ο επι­θε­τι­κός αντι­κουρ­δι­κός εθνι­κι­σμός, με ευ­θύ­νη (και με πρω­τα­γω­νι­στι­κό ρόλο) της με­τα­βα­τι­κής κυ­βέρ­νη­σης Ντα­βού­το­γλου. Σε αυτό το πο­λι­τι­κό πλαί­σιο έχει ξε­τυ­λι­χτεί το κύμα βίας κατά του HDP, που κο­ρυ­φώ­θη­κε με το μα­κε­λειό στην Άγκυ­ρα.

Υπάρ­χει και ένας ακόμα κυ­νι­κός υπο­λο­γι­σμός του Ερ­ντο­γάν. Καθώς τα σχέ­διά του για με­τά­βα­ση σε ένα συ­γκε­ντρω­τι­κό προ­ε­δρο­κε­ντρι­κό σύ­στη­μα απέ­τυ­χαν με τον εκλο­γι­κό δρόμο (καθώς το κόμμα του δεν συ­γκέ­ντρω­σε την απαι­τού­με­νη κοι­νο­βου­λευ­τι­κή πλειο­ψη­φία για να ανα­θε­ω­ρή­σει το σύ­νταγ­μα), επι­χει­ρεί να τα εφαρ­μό­σει «ντε­φά­κτο», εμ­φα­νι­ζό­με­νος ως «Βο­να­πάρ­της» εν μέσω αστά­θειας και πο­λέ­μου. Δεν είναι τυ­χαίο πως με το αίμα των νε­κρών να μην έχει ακόμα στε­γνώ­σει, τα κυ­βερ­νη­τι­κά στε­λέ­χη συ­νέ­χι­σαν τον «πο­λυ­μέ­τω­πο» πό­λε­μο στην ρη­το­ρι­κή τους, απο­δί­δο­ντας ευ­θύ­νες σε όλους τους «τρο­μο­κρά­τες» (ισλα­μι­στές, κούρ­δους, αρι­στε­ρούς), ακόμα και στους διορ­γα­νω­τές της συ­γκέ­ντρω­σης που «προ­κα­λούν εντά­σεις». Το διάγ­γελ­μα του Ερ­ντο­γάν ήταν ένα κά­λε­σμα «εθνι­κής ενό­τη­τας» που υπεν­θύ­μι­ζε τις προ­ε­δρι­κές του βλέ­ψεις ως «σω­τή­ρας του έθνους».

Για την τουρ­κι­κή άρ­χου­σα τάξη, η επι­στρο­φή στη στα­θε­ρό­τη­τα είναι κε­ντρι­κός στό­χος: Για γε­ω­πο­λι­τι­κούς λό­γους -κα­θώς η πε­ριο­χή φλέ­γε­ται, για οι­κο­νο­μι­κούς λό­γους -κα­θώς η οι­κο­νο­μία ασθμαί­νει, αλλά και για κοι­νω­νι­κούς –καθώς μετά την εξέ­γερ­ση στο Γκέζι, αντι­με­τω­πί­ζουν ένα κύμα ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­σης «από τα κάτω». Ήταν μια εξέ­γερ­ση που συ­μπύ­κνω­νε και ταυ­τό­χρο­να έφερ­νε στην επι­φά­νεια όλη τη συσ­σω­ρευ­μέ­νη δυ­σα­ρέ­σκεια των «από κάτω». Και γι’ αυτό βρήκε τη συ­νέ­χειά της, στις με­γά­λες δια­δη­λώ­σεις μετά το θά­να­το του 15χρο­νου δια­δη­λω­τή Μπερ­κίν Ελβάν, τις μα­ζι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις εν μέσω των απο­κα­λύ­ψε­ων σκαν­δά­λων δια­φθο­ράς, το κί­νη­μα δια­μαρ­τυ­ρί­ας που ανα­πτύ­χθη­κε μετά την πο­λύ­νε­κρη τρα­γω­δία στο ορυ­χείο στη Σόμα, την σχε­τι­κά άνοδο των απερ­γιών σε κλά­δους όπως η αυ­το­κι­νη­το­βιο­μη­χα­νία, την ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­ση των κουρ­δι­κών πλη­θυ­σμών με αφορ­μή τη μάχη στο Κο­μπά­νι και τη στάση του τουρ­κι­κού κρά­τους. Όλα αυτά βρή­καν την έκ­φρα­σή τους στην εκλο­γι­κή επι­τυ­χία του HDP (που βγήκε από τα «στενά» όρια ενός κουρ­δι­κού κόμ­μα­τος, επι­χει­ρώ­ντας να ενώ­σει αυτήν την «ομπρέ­λα» κοι­νω­νι­κών κι­νη­μά­των). Όλα αυτά φο­βί­ζουν την άρ­χου­σα τάξη, το κρά­τος και το πα­ρα­κρά­τος που θέ­λουν την επι­στρο­φή «στο νόμο και την τάξη».

Το τουρ­κι­κό κρά­τος και οι μη­χα­νι­σμοί του έχουν την πείρα και την «τε­χνο­γνω­σία» να επι­βά­λουν τέ­τοιες λύ­σεις. Πά­ντο­τε η πο­λι­τι­κή βία και η αστά­θεια (με την δράση των ακρο­δε­ξιών να παί­ζει κομ­βι­κό ρόλο) χρη­σι­μο­ποιού­νταν για πρα­ξι­κο­πή­μα­τα. Ανά­λο­γοι σχε­δια­σμοί ίσως είναι σε εξέ­λι­ξη και σή­με­ρα. Όχι κα­τα­νά­γκην για πρα­ξι­κό­πη­μα, αλλά για κά­ποιας μορ­φής αυ­ταρ­χι­κή λύση στην κρίση. Η δια­φο­ρά με το πα­ρελ­θόν του ΑΚΡ, είναι πως αυτήν την φορά ο Ερ­ντο­γάν συμ­με­ρί­ζε­ται αυ­τούς τους σχε­δια­σμούς. Αρ­κε­τοί ανα­λυ­τές το­νί­ζουν ότι -αν και κά­πο­τε έχτι­σε τη δύ­να­μή του πο­λε­μώ­ντας το «βαθύ κρά­τος» και υπο­σχό­με­νος ει­ρη­νι­κή λύση στο κουρ­δι­κό- σή­με­ρα συμ­φέ­ρει τον Ερ­ντο­γάν η συ­νέ­χι­ση του πο­λέ­μου με το PKK, ακρι­βώς γιατί εξυ­πη­ρε­τεί και αυτόν το σχε­δια­σμό.

Αυτό που δεν μπο­ρού­με να γνω­ρί­ζου­με είναι αν «βαθύ κρά­τος» και Ερ­ντο­γάν έχουν συμ­φι­λιω­θεί (μπρο­στά στα πολ­λα­πλά προ­βλή­μα­τα που αντι­με­τω­πί­ζει το τουρ­κι­κό κρά­τος) και συ­μπο­ρεύ­ο­νται στις επι­διώ­ξεις «απο­κα­τά­στα­σης της τάξης». Ή αν η συ­νερ­γεία έχει προ­κύ­ψει «ντε φάκτο», και σε μια επό­με­νη στρο­φή ο Ερ­ντο­γάν ανα­κα­λύ­ψει (με τον πλέον δυ­σά­ρε­στο τρόπο) ότι δεν θα είναι αυτός ο «εκλε­κτός» στην επι­χεί­ρη­ση στα­θε­ρο­ποί­η­σης. Άλ­λω­στε ανοι­χτοί λο­γα­ρια­σμοί υπάρ­χουν ακόμα στο εσω­τε­ρι­κό του τουρ­κι­κού κρά­τους.

Η ελ­πί­δα για απο­τρο­πή κάθε τέ­τοιου σχε­δί­ου, η ελ­πί­δα για ει­ρή­νη και για τη δι­καί­ω­ση όλων των με­γά­λων αγώ­νων του κουρ­δι­κού και του τουρ­κι­κού λαού βρί­σκε­ται στις μα­ζι­κές δια­δη­λώ­σεις μετά τη σφαγή, στην 2ή­με­ρη απερ­γία που κή­ρυ­ξαν τα μα­χη­τι­κά συν­δι­κά­τα, στη με­τα­τρο­πή των κη­δειών των μαρ­τύ­ρων σε πο­λι­τι­κά συλ­λα­λη­τή­ρια, στις σφιγ­μέ­νες υψω­μέ­νες γρο­θιές και τα πει­σμω­μέ­να βλέμ­μα­τα των συ­ντρό­φων και των συ­ντρο­φισ­σών μας.

πηγη: rproject.gr

Του ΣΤΑΘΗ*

Πολυνομοσχέδιο-σαρανταποδαρούσα. Με τις ιδιότητες μιας σαρανταποδαρούσας! - όπως όταν το αηδιαστικό αυτό πλάσμα σε πιάνει στον ύπνο (νύκτωρ άλλωστε περνάει απ’ τη Βουλή αυτό το έκτρωμα, φαστ τρακ και γκαπ γκουπ) κι αφήνει πάνω στη σάρκα σου σημάδια και δήγματα! γλοιώδη, επώδυνα, ενίοτε επικίνδυνα και πάντοτε σιχαμερά. Αυτό το πολυνομοσχέδιο-σαρανταποδαρούσαθα δαγκώσει πλήθος και πλήθος Ελλήνων - καλή δύναμη να ’χουμε, να βοηθάμε ο ένας τον άλλον και να κρατήσουμε λογαριασμό: ονομάτων καιπράξεων. Κατά τα άλλα, ο κ. Τσίπραςέλεγε ότι «το 2015 δεν θα υπάρχει ΕΝΦΙΑ, αυτό είναι δέσμευση». Και επειδή οι δεσμεύσεις του κ. Τσίπρα έχουν αποδειχθεί λίρα εκατό, μάλλον δεν βρισκόμαστε στο 2015, αλλά στο 1871, όταν οι Πρώσσοι έμπαιναν στο Παρίσι και ανακάλυπταν ότι οι Γάλλοι μπορούν να ηττηθούν, ενώ οι ηττημένοι Γάλλοι ανακάλυπταν με τη σειρά τους ότι μπορούν να σφάξουν τους Κομμουνάρους. Την ίδια εκείνη εποχή οι Γερμανοί ανακάλυψαν επίσης ότι βαθιά μέσα τους ένιωθαν μιαν ανάγκη να βγουν κι αυτοί στις ζεστές θάλασσες κι άρχισαν τα πρώτα πάρε-δώσε με την οθωμανική τότε Τουρκία.

Μετά από τη συντριβή της στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο η Γερμανία επιχείρησε να βγει πάλι στις ζεστές θάλασσες στο πλαίσιο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τη δεύτερη συντριβή της, λούφαξε κομμένη στα δύο στη ζεστή αγκαλιά του Ψυχρού Πολέμου.

Για πολλά χρόνια οι Γερμανοί κατέβαιναν στις θερμές θάλασσες ως τουρίστες, ώσπου μετά την ενοποίηση της Γερμανίας και την πτώση της ΕΣΣΔ άρχισαν να κατεβαίνουν πάλι με στούκας, όπως πάνω απ’ τη Γιουγκοσλαβία. Σε αξιοθαύμαστα γρήγορο χρόνο το Βερολίνο απάλλαξε τον εαυτόν του από τους όρκους του γερμανικού Συντάγματος, που απαγόρευε σε κάθε είδους γερμανικό στράτευμα να επιχειρεί εκτός γερμανικών συνόρων. Μετ’ ου πολύ, η Μπούντεσβερ έφθασε ως το Αφγανιστάν, εδραιώθηκε στην Κροατία, τη Σλοβενία και το Κοσσυφοπέδιο, ενώ προσφάτως περιπλανάται στις στέπες της Ουκρανίας.

Μόλις πριν από λίγους μήνες ο Υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, κ.Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ, διετύπωσε έτι προς το ακριβέστερον το νέο γερμανικό Αμυντικό Δόγμα: «οι γερμανικές ένοπλες δυνάμεις είναι υποχρεωμένες να υπερασπίζονται τα γερμανικά οικονομικά συμφέροντα όπου κι αν αυτά διακυβεύονται». Μάλιστα.

Κι έτσι βρισκόμαστε πάλι στο 1871, στο 1914 και στο 1939, όταν οι καπιταλιστικές οικονομικές κρίσεις, ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός των Δυνάμεων και οι επιμέρους πολεμικές συρράξεις δημιούργησαν το σκηνικό των μεγάλων σφαγείων.

Σήμερα, σε μια συγκυρία όπου ο κόσμος τρίζει απ’ τη Λιβύη ως την Ουκρανία κι απ’ τη Σομαλία ως το Αφγανιστάν, σήμερα που οι λαοί σφαγιάζονται και πληθυσμοί μεταναστεύουν, ο κ. Τσίπρας βρήκε να αναρωτηθεί αν «υπάρχουν θαλάσσια σύνορα», συμπλέοντας (μιας και μιλάμε για νερά) με την πάγια τουρκικήαξίωση για προνόμια «έρευνας και διάσωσης» στο Αιγαίο, έτσι ώστε η κυρία Μέρκελ να νιώσει με τη σειρά της την ανάγκη να προτείνει την «από κοινού φύλαξη» αυτών των συνόρων σε έναν (υπό τη διοίκησή της) παράξενο συνεταιρισμό εκείνων που υπερασπίζονται αυτά τα σύνορα με εκείνους που τα επιβουλεύονται. Κι έτσι η Γερμανία βρίσκεται πάλι στις ζεστές θάλασσες (με την ανοχή των ΗΠΑ), το ίδιο άμυαλη, το ίδιο άπληστη. Το ίδιο θανάσιμη. Με τη Γαλλία σερόλο ύαινας (να αρπάξει κι αυτή κανένα κομμάτι), η Γερμανία σε ρόλο λέαινας τα θέλει όλα. Από καιρό έχει αρχίσει τα πάρε-δώσε με την παλιά της σύμμαχο Τουρκία (από κοινού οι δύο Δυνάμεις έχουν «ένα μάτι» πάνω στη Θράκη), ενώ η Γερμανία, που από καιρό έχει βάλει πόδι στον τουρισμό της τουρκικής ακτής στο Αιγαίο, τώρα θέλει να ολοκληρώσει, τρώγοντας και τον τουρισμό της ελληνικής επικράτειας στη ζεστή θάλασσα. Ηδη έχει πάρει τα αεροδρόμια, ήδη έχει βάλει στον στόχο (εκτός απ’ την ενέργεια και τη φαρμακοβιομηχανία) τις ελληνικές τράπεζες. Δύο φορές έχει ανακεφαλαιοποιήσει τις τράπεζες με το αίμα του ο ελληνικός λαός, θα τις ανακεφαλαιοποιήσει και τρίτη, πάλι με το αίμα του, για να τις αρπάξει στο τέλος η Γερμανία..!

Σε πολύ πυκνό χρόνο το αμετανόητο Βερολίνο έστησε κομαντατούρστην Αθήνα, πρώτα μέσα στο κεφάλι του κ. Σημίτη, ύστερα του κ. Σαμαρά και τώρα του κ. Τσίπρα.

Κι όταν η Γερμανία δίνει διαταγές, θέλει να εκτελούνται. Ή να εκτελούνται οι διαταγές ή να εκτελούνται αυτοί που δεν τις εκτέλεσαν. Οταν οι Γερμανοίαπαιτούν κοινή φύλαξη του Αιγαίου από Ελληνες και Τούρκους, αυτό περιμένουν να γίνει και να γίνει σύντομα.

Πριν να στεγνώσει ο κυρ Ερντογάν απ’ τα αίματα όσων σκότωσαν τα τσιράκια του (είτε δικοί του πράκτορες, είτε το ISIS που ο ίδιος χρηματοδοτεί), η κυρία Μέρκελ σπεύδει στην Αγκυρα. Και η Ελλάδα δεν έχει πάρα να αναμένειδιαταγές, για το Αιγαίο, για τις τράπεζες, για τον τουρισμό και για όλα τα άλλα,διότι «η θάλασσα δεν έχει σύνορα» όπως είπε ο κ. Τσίπρας, εννοώντας ότι τα θαλάσσια σύνορα δύσκολα φυλάσσονται, καθώς λέει και η Τουρκία!! Με την κυρία Μέρκελ να αναλαμβάνει την επιδιαιτησία και τα κέρδη. Κέρδη από το αίμα που χύθηκε στο παρελθόν, χύνεται σήμερα και θα χυθεί αύριο.

Πολύ προσοδοφόρο προϊόν το αίμα...

ΥΓ.: Και στην πολιτική δεν υπάρχουν συμπτώσεις.

*Δημοσιεύθηκε στο enikos.gr την Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2015