Παναγιώτης Μαυροειδής

Κατακάθισε λίγο ο κουρνιαχτός για τα εκλογικά αποτελέσματα. Τα γενικά, όσο και τα ειδικότερα της αριστεράς. Όχι δε σταμάτησε η συζήτηση, ούτε έφυγε η ανησυχία. Ίσως όμως σήμερα, σε μια μικρή απόσταση από την ένταση, τη φόρτιση και την κούραση των πρώτων ημερών, να μπορούμε να δούμε καλύτερα τα ζητήματα. Πιο σφαιρικά, πιο νηφάλια, πιο αντικειμενικά, πιο βαθειά.

Το πολιτικό τοπίο όλο και λιγότερο ορίζεται με την απόστασή του από την τελευταία εκλογική αναμέτρηση. Αντίθετα, σκιάζεται και βαραίνει από την πραγματικότητα της επικύρωσης των προγραμματικών δηλώσεων της νέας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, δηλαδή την εφαρμογή του Τρίτου Πεντα-κομματικού Μνημονίου και το νέο γεωπολιτικό ρόλο της Ελλάδας σε μια εποχή πολέμων στην περιοχή μας.

Αρνητικοί πολιτικοί συσχετισμοί, που έρχονται από πιο μακριά

Το εκλογικό αποτέλεσμα, φυσικά και δεν ικανοποιεί όσους πάλεψαν για ανατροπή της μνημονιακής αστικής βαρβαρότητας. Μνημονιακή κυριαρχία στη Βουλή, με τρίτο κόμμα τους φασίστες, στάσιμο στο 5,5% το ΚΚΕ, εκτός ορίου του 3% και Βουλής η ΛΑΕ, ενισχυμένη οριακά, αλλά κάτω από το 1% η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Συνήθως, το αίσθημα δυσφορίας για αποτέλεσμα, διαμορφώνεται  με την αντιδιαστολή των εκλογικών ποσοστών της αριστεράς (όχι του ΣΥΡΙΖΑ!), ως προς το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος. Ηττήθηκε λοιπόν το ΟΧΙ, σε ποιο βαθμό και ποιες είναι οι αιτίες για αυτό; Πως πήγαμε από τη ‘’νίκη’’ στην ‘’ήττα’’;

Η ίδια η σκιαγράφηση του ΟΧΙ περίπου ως μιας ενιαίας ρηξιακής πολιτικής συμπεριφοράς, είναι σε  απόσταση από την πραγματικότητα. Η επισήμανση αυτή δε γίνεται για να υποτιμηθεί η μειοψηφική αλλά διακριτή ανατρεπτική στάση μέσα στη γενική εικόνα του ΟΧΙ, αλλά, αντίθετα, για να υπογραμμιστεί ο κίνδυνος να πνιγεί αυτή η τάση, μέσα σε ένα νεφέλωμα υποτίμησης του ρόλου και της ικανότητας πολιτικής ενσωμάτωσης που απέδειξε πως διαθέτει ο ΣΥΡΙΖΑ, φυσικά με άπλετη ευρύτερη συστημική υποστήριξη.

Ωστόσο, το ουσιώδες πρόβλημα με την άποψη που περίπου λέει:

‘’είχαμε μια μεγάλη ήττα, ακριβώς επειδή ηττήθηκε το ΟΧΙ, στο πρόσωπο των δυνάμεων που μίλησαν για την ανάγκη να πάει ως το τέλος’’,

δεν είναι αυτή η μονομερής  ανάγνωση του ΟΧΙ. Το σημαντικότερο είναι ότι υπάρχει αφαίρεση από την ευρύτερη κοινωνική και πολιτική διαδικασία διαμόρφωσης και αποτύπωσης των συσχετισμών.

Κατά τη γνώμη μας η εικόνα πρέπει να ανοίξει. Να δούμε το δίμηνο (δημοψήφισμα, εκλογές), και το οκτάμηνο της ΣΥΡΙΖΙκής «διαπραγμάτευσης», μέσα στον ευρύτερο πολιτικό κύκλο της «αντιμνημονιακής» πάλης (με τα χαρακτηριστικά που είχε) και ειδικότερα την περίοδο 2012-2015, όπου κυριάρχησε η λογική της κοινωνικής κινηματικής αναμονής και της ανάθεσης της προοπτικής της ανατροπής σε μια από τα πάνω ανατροπή μέσω  κυβερνητικής αλλαγής. Είχαμε εμφανή υποχώρηση όχι μόνο των αγώνων, αλλά και της ανατρεπτικής πολιτικής λογικής γενικά, της αντίληψης της ταξικής πάλης, ως του καθοριστικού πεδίου για την πραγματική αλλαγή των ταξικών συσχετισμών και συνακόλουθα και για την αναγέννηση και ενίσχυση της αριστεράς και ειδικά της αντικαπιταλιστικής.

Δυστυχώς, το δίπολο ‘’υποτίμηση της ανατρεπτικής πολιτικής δράσης των κάτω-αποθέωση της κυβερνητικής αλλαγής ως βασικού εφαλτήριου ανατροπής», είτε αγνοήθηκε πλήρως (με παράθεση σημαντικών αλλά μικρής κλίμακας συνδικαλιστικών αγώνων), είτε σχεδόν υμνήθηκε ασυλλόγιστα, ως ο δρόμος της αρετής και της ανώτερης πολιτικοποίησης.

Δυστυχώς, η υστέρηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να κινηθεί θαρραλέα, ειδικά στην κρίσιμη περίοδο 2010-2012, αφενός σε μορφές εργατικής λαϊκής αυτοοργάνωσης και ξεσηκωμού, αντιθετικές προς το αστικό πολιτικό σύστημα ενσωμάτωσης και αφετέρου σε μια λογική συνολικής πολιτικής ανατροπής και απάντησης στο ζήτημα της λαϊκής διακυβέρνησης και εξουσίας, δημιούργησε ένα κενό που αποδείχτηκε εύφορο (ακόμη και εντός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ) για τις πλέον κλασσικές αντιλήψεις κυβερνητικής διαχείρισης εντός του συστήματος και με το μαζικό κίνημα σε (δεύτερο) ρόλο υποστήριξης.

Η εκλογική κυριαρχία των κομμάτων που στηρίζουν τα μνημόνια, μαζί με την αδύνατη παρουσία της αριστεράς , αποτυπώνουν αρνητικούς πολιτικούς (και ιδεολογικούς) συσχετισμούς και αυταπάτες μιας ευρύτερης πολιτικής περιόδου. Τα σπέρματα της ήττας για το λαϊκό παράγοντα, αλλά και για την αριστερά, ακόμη και για την αντικαπιταλιστική, κομμουνιστική αριστερά, βρίσκονται στο παραπάνω δίπολο, που έχει κινηματικές, πολιτικές και θεωρητικές πλευρές. Και εδώ χρειάζεται τολμηρή εξέταση και γενναία, ταξική, εργατική, μαχόμενη αυτοκριτική.

Το ερώτημα της ρήξης, των προϋποθέσεων και των συνεπειών της και ο πανικός της αριστεράς

Ο ταξικός και πολιτικός αντίπαλος, με καλύτερη επίγνωση του κοινωνικού, ταξικού αλλά και του πολιτικού, ιδεολογικού συσχετισμού, ήξερε και ξέρει να διαλέγει πεδίο, όπου θα έχει πλεονέκτημα και θα κονταίνει το βραχυπρόθεσμο προβάδισμα των ασταθών αντιπάλων του.

Το πεδίο αυτό, το οριοθετούσε λίγο ως πολύ το ερώτημα:

«Δε σας αρέσει το μνημόνιο… Είστε όμως με την έξοδο από την ΕΕ; Απορρίπτεται συνακόλουθα και αυτό το σχέδιο αναμονής της έλευσης των επενδυτών που θα δώσουν δουλειά και ψωμί; Είστε διατεθειμένοι να φανταστείτε μια άλλη πορεία που όχι μόνο δε θα στηρίζεται αλλά θα έχει ως δηλωμένο εχθρό της τον κόσμο του κεφαλαίου;’’

Πάνω σε αυτό το ερώτημα, η συστημική αντίληψη, σαφώς ευρύτερη, σοβαρότερη και υπέρτερη από την απήχηση των κλασσικών αστικών κομμάτων εξουσίας, πέτυχε πλήρη σχεδόν ηγεμονία. Και μέσα στον κόσμο γενικά, όσο και επί των αριστερών πολιτικών ρευμάτων αμφισβήτησής της.

Ειδικά σε ότι αφορά την αριστερά, το ερώτημα της ρήξης, των προϋποθέσεων και των συνεπειών της, που έθεσε δυνατά ο αντίπαλος, προκάλεσε αν όχι πανικό, τουλάχιστον ψελλίσματα. Συνήθεις απαντήσεις: «Δεν είπαμε αυτό», «δεν το λέμε επ’ ουδενί για τώρα αλλά για αύριο», «μόνο στο βαθμό που χρειαστεί και αν χρειαστεί», «όχι ευκταία, αλλά πιθανά αναγκαστική έσχατη λύση».

Εδώ ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιξε μπάλα. Όχι όμως ως θύμα, όπως οριακά υπήρξε το 2012, αλλά κυρίως ως θύτης. Έφερε (με τη λεγόμενη διαπραγμάτευση) τα πράγματα ως τον γκρεμό, ακριβώς για να τον δείξει και να τρομάξει τον κόσμο:

«Ορίστε λοιπόν, να ‘τος ο γκρεμός: Θέλετε να πηδήξουμε μήπως στο κενό;».

Ας σκεφτούμε με αυτή την οπτική την διαπραγματευτική τακτική του ΣΥΡΙΖΑ: Που αλλού άραγε θα οδηγούσαν οι πληρωμές χρέους, χωρίς παράλληλη αναχρηματοδότηση, παρά μόνο στο να μπορέσουν όλοι να δουν τον γκρεμό; Ήταν απαραίτητη και σωστή τακτική για όποιον ήθελε να επιτελέσει τον πολιτικό άθλο της μετατροπής της αντιμνημονιακής βούλησης σε μνημονιακή συμμόρφωση.

Όσο για το ΚΚΕ είχε επιλέξει να ηττηθεί εξ αρχής, αρνούμενο να δώσει μάχη στον παρόντα πολιτικό χρόνο. Αυτό το διαχρονικό 5,5%, είναι πραγματικά πολύ φτωχό για ένα ιστορικό κόμμα με δεκάδες χιλιάδες μέλη.

Και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ωστόσο, δεν ανταποκρίθηκε όπως θα όφειλε στην προβολή με συνεκτικό τρόπο του αντικαπιταλιστικού δρόμου και του μεταβατικού προγράμματος, καθώς και στην οργανική σύνδεσή του τόσο με τις άμεσες ζωτικές κοινωνικές διεκδικήσεις, όσο και την ίδια την επαναστατική τομή και την πάλη για την εξουσία.

Κυβέρνηση του Τρίτου Μνημονίου, αλλά και των δύο προηγούμενων

Τι κυβέρνηση έχουμε τώρα; Κυβέρνηση εφαρμογής του Τρίτου Μνημονίου, είναι μια προφανής απάντηση. Και όμως, δεν πρόκειται μόνο για αυτό: Είναι κυβέρνηση υλοποίησης και των κατά βάση ανεκπλήρωτων προβλέψεων και των δύο προηγούμενων Μνημονίων, οι οποίες έχουν ενσωματωθεί ρητά στο νέο Μνημόνιο. Χαρακτηριστικά, αλλά όχι μοναδικά παραδείγματα, το ασφαλιστικό και οι ιδιωτικοποιήσεις.

Άρα; Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, είναι αυτή που θα αναλάβει συνολικό υπερ-έργο προώθησης συνολικών αντεργατικών τομών και καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων ιστορικού χαρακτήρα, με μια σαρωτική τακτική μάλιστα. Εκεί ακριβώς που απέτυχαν τα κλασσικά αστικά κόμματα, ο ευρύτερος αστικός συνασπισμός εξουσίας, βρίσκει ως την καλύτερη λύση μια «κυβέρνηση της αριστεράς»…

Πόσο ήταν προετοιμασμένες οι ζωντανές λαϊκές δυνάμεις για αυτό τον πολιτικό ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ; Πρόκειται για ένα τεράστιο πολιτικό ζήτημα για το οποίο βάρυναν και οι ανεπάρκειες της ευρύτερης αριστεράς, συμπεριλαμβανομένης και της αντικαπιταλιστικής κομμουνιστικής αριστεράς.

Ειδικά, μετά τις ευρωεκλογές το ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, εκτιμούσε πως:

«ο ΣΥΡΙΖΑ έχει διαβεί οριστικά τον Ρουβίκωνα της συστημικής πολιτικής και θα κινηθεί όχι απλά στο πλαίσιο της αστικής μα και ειδικότερα της μνημονιακής πολιτικής».

Στον αντίποδα αυτής της εκτίμησης, είχαμε τους διθυράμβους για την «πρώτη φορά αριστερή ανατροπή στην Ευρώπη». Ρητά ή υπόρρητα αναπτύχθηκαν θεωρήσεις που σχεδόν έβλεπαν τον Τσίπρα ως …Αλλιέντε, που θα έπρεπε κριτικά να στηριχτεί ώστε «να μη μείνει στη μέση του ποταμού», με εφαρμογή μιας λογικής συμψηφισμών «στηρίζουμε τα θετικά, αντιπαλεύουμε τα αρνητικά». Ας θυμηθούμε (και εντός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ) θεωρίες για «συμπολιτευόμενη κοινωνική αντιπολίτευση».

Ας τολμήσουμε να κάνουμε ειλικρινή απολογισμό: Η αναγκαία και χρήσιμη θεωρητική και πολιτική συζήτηση για το ενιαίο μέτωπο και την εργατική κυβέρνηση, δυστυχώς ηγεμονευόταν από την εκτίμηση ότι «η πολιτική ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί ανοιχτό διακύβευμα, δεν έχει κριθεί ο συστημικός χαρακτήρας της’’ και λειτουργούσε ως δικαιολογητική βάση (πάντα κριτικής) υποστήριξής της.

Οι εύκολες κατηγορίες περί αριστερισμού, σεχταρισμού, φοβικότητας κ.λ.π. προς κάθε αντίθετη άποψη, αποτελούσαν το αναγκαίο προπέτασμα καπνού για τα παραπάνω.

Οι θεωρήσεις αυτές διαψεύστηκαν, όχι μόνο ως εκτιμήσεις, αλλά και ως προς τη στόχευσή τους, αν θεωρηθεί ότι στόχος ήταν η αξιοποίηση των υπαρκτών αριστερών διαφοροποιήσεων στο ΣΥΡΙΖΑ: όταν αυτές εκδηλώθηκαν, κυρίως ηγεμονεύτηκαν από την αναζήτηση και τον εγκλωβισμό τους στο υποτιθέμενο «καλό πρόγραμμα» του ΣΥΡΙΖΑ, που «πρόδωσε ο Τσίπρας». Συσπειρώνοντας μάλιστα απολύτως ηγεμονικά σε μια ρεφορμιστική ενδιάμεση γραμμή μισής-ρήξης και πολλούς από αυτούς που θεωρούσαν ότι θα ηγεμόνευαν πάνω τους σε ρηξιακή, αντιΕΕ και αντικαπιταλιστική κατεύθυνση.

Οι γέφυρες του Αντιμνημονιακού ΠΡΙΝ, με το Μνημονιακό ΤΩΡΑ

Υπάρχει όμως ένα εύλογο ερώτημα: Πως πήγαμε από ένα κόσμο που ψήφιζε για κατάργηση των μνημονίων και ΟΧΙ σε ένα νέο γύρο εργατικής γενοκτονίας, σε ένα κόσμο που έρχεται τελικά στην ψήφιση της κυβέρνησης του 3^ου μνημονίου και με την αριστερά ζωντανή, αλλά καθηλωμένη;

Κάποτε ο Βαρουφάκης μιλούσε για «πρόγραμμα γέφυρα» ανάμεσα στις παλιές μνημονιακές υποχρεώσεις και σε μια «νέα συμφωνία».

Υπάρχουν όμως και πολιτικές γέφυρες, που μακριά από λογικές περί «ανοησίας του κόσμου», πρέπει να εντοπίσουμε τη λειτουργία τους στην πολιτική συμπεριφορά του.

Η πρώτη και κραταιά πολιτική γέφυρα για το ΣΥΡΙΖΑ από το αντιμνημονιακό ΠΡΙΝ στο μνημονιακό ΤΩΡΑ, ήταν η εμπεδωμένη λίγο ως πολύ στον κόσμο του αντίληψη για την ανάγκη (ή το αναγκαστικό) παραμονής στην ευρωζώνη και την ΕΕ. Αν η παραμονή σε αυτήν θεωρείται θέσφατο, τότε «τι να κάνουμε; θα καταπιούμε και ένα και δύο και τρία μνημόνια και απλά θα διαλέξουμε την καλύτερη (ηπιότερη) εφαρμογή τους»

Στην περίπτωση αυτή, βλέπουμε πόσο ασφυκτικά συναρθρώνεται η μαζική κοινωνική απαίτηση «να ζήσουμε με αξιοπρέπεια χωρίς μνημόνια», με την πολιτική προϋπόθεση της εξόδου και πόσο τραγικά λαθεμένη είναι η αντίληψη «ας βάλουμε το κοινωνικό ζήτημα και θα έρθει το πολιτικό». Αυτή η λογική αποτελούσε τον πυρήνα της πολιτικής στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ. Επαναλαμβάνουμε: για μια πολιτική δύναμη που έχει ως απαράβατη αρχή την παραμονή στην ΕΕ, ήταν μια σωστή στρατηγική, διότι έτσι θα έφερνε τα πλοία στα νερά της. Για την κοινωνική πλειοψηφία όμως, αποτελεί το δρόμο της καταστροφής και για την κομμουνιστική αριστερά τη συνταγή της αυτό-αιχμαλωσίας.

Η δεύτερη πανίσχυρη πολιτική γέφυρα, που επέτρεπε να καταπίνεται το Μνημόνιο 3, ήταν και είναι η λογική της «αριστερής» κυβερνητικής διαχείρισης, πάση θυσία και ως αφετηρία των πάντων. Μια εργαλειακή, αταξική, αφελής αντίληψη, που προτάσσει το ζήτημα της κυβερνητικής διαχείρισης σε αποσύνδεση από τη μάχη για την πραγματική εξουσία, τον οργανωμένο λαό και το περιεχόμενο της ασκούμενης πολιτικής.

Ας θυμηθούμε τι δήλωνε ο Γ. Κατρούγκαλος, αμέσως μετά την επαίσχυντη συμφωνία με τους δανειστές: «Δεν υπάρχει καμιά συμφωνία της Βάρκιζας, διότι δεν παραδώσαμε την κυβέρνηση».

Το δίλλημα ‘’αριστερά που ζει για την κυβέρνηση ή κυβέρνηση της αριστερής εργατικής πολιτικής, ως αποτέλεσμα ανατροπής και κλονισμού της αστικής κυριαρχίας’’, δεν είναι θεωρητικό, αλλά διαμορφώνει πολιτικούς συσχετισμούς.

Αν το καθοριστικό ζήτημα είναι η «αριστερή κυβέρνηση», ακόμη και αν εφαρμόζει δεξιά αστική πολιτική, ψηφίζεις ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη και αν τον σιχτιρίζεις και θεωρείς ότι δεν τον στηρίζεις…

Διάψευση της θεωρίας του «πολιτικού κενού»

Αν οι δύο αυτές συνδέσεις του ΠΡΙΝ με το ΤΩΡΑ, έδωσαν μια νίκη (κατάφορτη από τη λογική της ήττας)  στο ΣΥΡΙΖΑ, ήταν ακριβώς οι ίδιες που όρισαν το πλαίσιο της ήττας για τη ΛΑΕ (και ας μιλούσε στο όνομα της νίκης του ΟΧΙ). Πώς να καταφέρουν να πείσουν πρώην ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησής του, τα οποία μάλιστα υπεράσπισαν ως ορθή την πολιτική πορεία και κυβερνητική διαδρομή του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι να φύγουν (και χωρίς καμία αυτοκριτική στη συνέχεια), όταν όλο το προηγούμενο διάστημα είτε ισχυροποίησαν αυτές τις συνδέσεις (αριστερή κυβέρνηση), είτε τις υποβάθμισαν (καθοριστικότητα της παραμονής ή εξόδου από ευρωζώνη/ΕΕ);

Η περίπτωση της ΛΑΕ αποτελεί με αυτό τον τρόπο και διάψευση της θεωρίας του «πολιτικού κενού». Υπήρχε η υπόθεση ότι μόλις ο ΣΥΡΙΖΑ θα πήγαινε δεξιά, τότε, αν οι αριστερές τάσεις ήταν εκεί (δικαιολόγηση της συμμετοχής και της ανοχής στη γραμμή του), θα εισέπρατταν αυτόματα την αριστερή δυσαρέσκεια από αυτή τη στροφή. Η πολιτική όμως και η συνείδηση δεν είναι στατική μηχανική, ούτε υπάρχουν ακίνητα σημεία αναφοράς.

Η συν-υπηρέτηση της πολιτικής στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ, ωθούσε σε συντηρητικές αντιλήψεις, θύμα των οποίων θα έπεφταν μοιραία και οι θιασώτες της «πολιτικής επαφής». Πιο τραγική και από την ΛΑΕ,  είναι η περίπτωση της ΚΟΕ, με ένα μεγάλο μέρος των δυνάμεών της και των βουλευτών της (4 από τους 6 βουλευτές που είχαν εκλεγεί διαδοχικά στις αναμετρήσεις 2012-2015 ), να μην την ακολουθούν μόλις αποφάσισε την αριστερή διαφοροποίησή της και να πηγαίνουν στη ΛΑΕ ή ακόμη χειρότερα να μένουν στο ΣΥΡΙΖΑ του Τρίτου Μνημονίου!

«Μένουμε Μνημόνιο και ευρωζώνη», ανήκοντας στο ΝΑΤΟ

Από τις ΗΠΑ ο πρωθυπουργός μας ενημέρωσε πρόσφατα επίσημα ότι «στις διαπραγματεύσεις με την ευρωζώνη, μας συμβούλευε και μας στήριζε η κυβέρνηση των ΗΠΑ». Αν θυμηθούμε και τους χορούς του Υπουργού Εξωτερικών Ν.Κοτζιά στη σύνοδο υπουργών των χωρών μελών του ΝΑΤΟ, τις αγκαλιές με το δικτάτορα της Αιγύπτου Σίσι και τον άξονα θανάτου με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, θα δούμε πόσο τέμνονται οι άξονες των εξελίξεων στο οικονομικό, κοινωνικό, εσωτερικό πεδίο και στο γεω-στρατηγικό.

Συνεπώς το «ανήκουμε στο ΝΑΤΟ και στη δύση» του Τσίπρα από το Τέξας, δεν ήταν απλά ένας ελιγμός, δήθεν «για να εστιάσει στο επείγον της κοινωνικής καταστροφής και να μην ανοίξει πολλά μέτωπα», όπως πολλοί αφελώς υποστήριξαν. Ο αντιιμπεριαλιστικός αγώνας πρέπει να είναι συστατικό στοιχείο του στόχου για την αντικαπιταλιστική ανατροπή και το σοσιαλισμό στην Ελλάδα.

Ποια πολιτική σταθεροποίηση;

Η μνημονιακή κοινοβουλευτική παν-κυριαρχία με κορμό και μαέστρο το ΣΥΡΙΖΑ, δε σημαίνει πολιτική σταθεροποίηση.

Είναι πολλές οι πλευρές της σημερινής πραγματικότητας, μαζί και η διόγκωση της αποχής στις πρόσφατες εκλογές, που φανερώνουν τούτο:

Δεν είναι η αστική πολιτική που πείθει, είναι η εναλλακτική εργατική πολιτική ανατροπής και διεξόδου που δεν συγκροτείται αξιόπιστα και με δύναμη επιβολής στη λογική του άλλου δρόμου.

Τα μέτρα των μνημονίων είναι μπροστά και η πιθανή αντίδραση των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων στη νέα ληστεία, αποτελεί ανοιχτό ενδεχόμενο. Μα και η διευρυνόμενη απόσταση και αν-εμπιστοσύνη στους θεσμούς και το πολιτικό σύστημα, επίσης, υπό προϋποθέσεις φυσικά, μπορεί να αποδειχτεί βραδυφλεγής βόμβα. Έχει σημασία να παρατηρήσουμε ότι το 2004 συμμετείχαν στις βουλευτικές εκλογές περίπου 7,5 εκατομμύρια, ενώ το 2015, μόλις 5,5 εκατομμύρια!

Το ερώτημα μιας άλλης πορείας παραμένει στη ‘’μεριά μας’’. Η απάντηση είναι ακόμη ανοιχτή και οι ευθύνες πολύ μεγάλες.

Αν κάτι «τέλειωσε» σε αυτές τις εκλογές είναι ο ρηχός αντιμνημονιακός ορίζοντας στην πολιτική των ρευμάτων της αριστεράς. Αντίθετα, ήρθαν σε πρώτο πλάνο γυμνά τα ερωτήματα.

Ρήξη και έξοδος ή όχι; Μέσα ή έξω από το καπιταλιστικό πλαίσιο;

(«Σε ποια χώρα γίνονται αυτά ρε φίλε για να καταλάβω τι λες…», μια συνηθισμένη πλέον ερώτηση).

Χρεοκόπησε επίσης  η «λογική του καλσόν» ή της μονοστοχίας, δηλαδή ότι αρκεί να βάζουμε ένα μόνο στόχο και στην πάλη για αυτόν θα γεννηθούν τα ερωτήματα για τα παρακάτω.

Ας θυμηθούμε τη συλλογιστική του ΣΥΡΙΖΑ, που και άλλοι ζήλεψαν:

«Καταργώ τα μνημόνια και αν με ενοχλήσει η ευρωζώνη μαλώνω μαζί της, αν είναι μετά μπροστά η ΕΕ τότε ίσως τα σπάσω μαζί της».

Αποδείχτηκε ότι αυτή την αλληλουχία συλλογισμών ο κόσμος την κάνει από την αρχή. Αν η αριστερά δεν μπορεί να υποστηρίξει θαρραλέα τη ρήξη και απλά βήχει, δεν μπορεί να περιμένει και πολλά. Φυσικά, ούτε και το αντίστροφο. με το τσουβάλιασμα των πάντων είναι σωστό. Η  διαλεκτική σύνδεση είναι το ζητούμενο.

Η απειλή της στρατηγικής ήττας και η ανάγκη ανασυγκρότησης

Με αυτό το γενικό αρνητικό πολιτικό συσχετισμό,

με μια δήθεν αριστερή κυβέρνηση υλοποίησης ενός ακραίου νεοφιλελευθέρου σχεδίου κοινωνικής εξόντωσης και ανασυγκρότησης ενός φονικού ολοκληρωτικού καπιταλισμού σε κρίση,

με την κομμουνιστική και αντικαπιταλιστική αριστερά, όρθια και διακριτή, αλλά αδύνατη και όχι μαζική,

με την εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα σε χαμηλό βαθμό οργάνωσης και κινητοποίησης, άρα με αδύνατα τα «υλικά» επιχειρήματα του άλλου δρόμου,

είμαστε μπροστά σε κίνδυνο στρατηγικής ήττας.

Με αυτά τα κριτήρια να ανησυχήσουμε, χωρίς να περιοριστούμε σε μια μίζερη συζήτηση αποκλειστικά για τα εκλογικά αποτελέσματα. Τότε θα είναι που δε θα βλέπουμε, όχι τον ελέφαντα στο δωμάτιο, αλλά τον μετεωρίτη που πλησιάζει.

Η ιδιαιτερότητα της πολιτικής περιόδου, είναι ότι δεν έχουμε την πολυτέλεια να διαχωρίσουμε τα καθήκοντα της λαϊκής αντίστασης και της ανατροπής της αντεργατικής μνημονιακής πολιτικής, με αυτά της στρατηγικής επαναστατικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος και της κομμουνιστικής αριστεράς.

Μακριά από λογικές ταύτισης αυτών των δύο πλευρών, είμαστε αντιμέτωποι με ένα διπλό καθήκον.

Όρος για μια νικηφόρα εργατική λαϊκή αντεπίθεση είναι η γενικότερη ανασυγκρότηση της πρωτοπορίας καθώς τα καύσιμα της προηγούμενης περιόδου εξαντλούνται.

Αλλά, τούτη η ανασυγκρότηση, δε νοείται παρά μέσα στο πεδίο της λαϊκής δράσης, με ανασύσταση όλων των μορφών της και ανακάλυψη νέων. Μερικές σκέψεις πάνω σε αυτό που αφορούν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά και την ανάγκη ενός νέου κόμματος κομμουνιστικής απελευθέρωσης, θα αναπτυχθούν σε επόμενο σημείωμα.

πηγη: pandiera.gr

Πολύ μαζική συγκέντρωση αλληλεγγύης στον κουρδικό και τουρκικό λαό και καταγγελίας της δολοφονικής επίθεσης στην Άγκυρα, πραγματοποιήθηκε σήμερα Δευτέρα στο Σύνταγμα, με πρωτοβουλία Κούρδων και Τούρκων πολιτικών προσφύγων και μεταναστών. Στα πανό των κούρδων και Τούρκων κυριαρχούν συνθήματα κατά του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ενώ το κεντρικό πανό τους έγραφε «το κράτος δολοφόνος θα δώσει λογαριασμό».

Μετά τις 7 μ.μ. ξεκίνησε η πορεία προς την τουρκική πρεσβεία. Στην κεφαλή της διαδήλωσης το κουρδικό HDP (Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών), μέλη του EMEP (Κόμμα Εργασίας) και συλλογικότητες πολιτικών προσφύγων. Ακολουθούσε το «Λαϊκό Μέτωπο» και πανό άλλων αριστερών οργανώσεων της Τουρκίας. Στην συνέχεια βρίσκονταν ο  συντονισμός σωματείων και συλλογικοτήτων για το μεταναστευτικό-προσφυγικό, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΝΑΡ, το ΣΕΚ, η ΚΕΕΡΦΑ, το ΕΕΚ, η Λαϊκή Ενότητα, η Λαϊκή Αντίσταση – Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία, η ΟΚΔΕ, η ΑΚ, η Α/Π Ροσινάντε, πρωτοβουλίες και συλλογικότητες αναρχικών κ.ά.

Η μαζική διαδήλωση έφτασε στην Ρηγίλλης, όπου κλούβες των ΜΑΤ είχαν κλείσει το δρόμο για να μην περάσουν οι διαδηλωτές στη τουρκική πρεσβεία.

Μπροστά από τις κλούβες τον ΜΑΤ τον λόγο πήραν ο Παναγιώτης Λαφαζάνης από την Λαϊκή Ενότητα, ο Πέτρος Κωνσταντίνου από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο Σείτ Αλντογάν, ανταποκριτής της εφημερίδας Εβρενσέλ στην Αθήνα και μια αγωνίστρια από το HDP.

Οι διαδηλωτές κατήγγειλαν την αστυνομία και την κυβέρνηση που δεν τους επέτρεψαν να φτάσουν στην Τούρκικη πρεσβεία. Στην συνέχεια συγκροτήθηκαν σε διαδήλωση και επέστρεψαν στο Σύνταγμα.

Αντίστοιχες συγκεντρώσεις πραγματοποιήθηκαν σε Θεσσαλονίκη, Ηράκλειο, Γιάννενα, ενώ αύριο Τρίτη θα πραγματοποιηθεί συγκέντρωση στην Πάτρα, στην Πλ. Γεωργίου, στις 6μμ.

Η καρδιά της βαρβαρότητας και της αντίστασης χτυπά στη γειτονιά μας. Η σημερινή πορεία αποτέλεσε μια πρώτη μαζική απάντηση, προς τιμήν των αγωνιστών που έχασαν τη ζωή τους από την τρομοκρατική επίθεση στην Άγκυρα. Ήταν ταυτόχρονα και μια διαδήλωση καταδίκης του σύγχρονου φασισμού και ολοκληρωτισμού και του καθεστώτος του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού.

πηγη: pandiera.gr

Νίκος Μπογιόπουλος:

Αυτά «παλιά». Αλλά, ως γνωστόν, ο ΣΥΡΙΖΑ τελειώνει με το «παλιό»...

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ ντροπιάζει τον τόπο. Όπως ακριβώς και οι προηγούμενοι. Η διαφορά της με τους προηγούμενους είναι ότι οι σημερινοί νομίζουν ότι μπορούν να προσβάλουν και να μαγαρίζουν και την έννοια «Αριστερά».

    Εξηγούμαστε:     

    Τα προηγούμενα 5 χρόνια η φορολεηλασία οθωμανικού τύπου, η αρπαγή μισθών και συντάξεων βαφτίστηκαν «πατριωτισμός». Τα χαράτσια βαφτίστηκαν «αλληλεγγύη». Το συμφέρον των πολυεθνικών που χαίρουν φοροασυλίας βαφτίστηκε «εθνικό συμφέρον». Το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου βαφτίστηκε «αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας». Η αιθαλομίχλη της μείωσης του επιδόματος θέρμανσης βαφτίστηκε «σωτηρία». Το πέρασμα από το ένα Μνημόνιο στο άλλο βαφτίστηκε πότε «ευλογία» και πότε «έξοδος από τα Μνημόνια».

    Τι άλλαξε από όλα αυτά με τον κύριο Τσίπρα και την κυβέρνησή του; Τίποτα δεν άλλαξε. Ούτε καν η ξεφτίλα. Η οποία συνεχίζεται ακάθεκτη.

    Προσέξτε: Ακριβώς ένα χρόνο πριν, η προηγούμενη κυβέρνηση των Σαμαρά – Βενιζέλου έφτασε στο ακρότατο όρια εξευτελισμού. Μετά από υπόδειξη της τρόικας άλλαξε τον νόμο για την ρύθμιση των 100 δόσεων που η ίδια είχε ψηφίσει πριν από μόλις 10 μέρες.

    Ήταν μια κίνηση που αποκάλυπτε ακόμα και σε συμβολικό επίπεδο τη σχέση «ανεξαρτησίας» του πολιτικού συστήματος απέναντι και στον τελευταίο χαρτογιακά της ΕΕ και του ΔΝΤ που με ένα «e-mail» είχε τη δυνατότητα να ανατρέπει ψηφισμένους νόμους της ελληνικής (αστικής) δημοκρατίας.

    Τότε ο ΣΥΡΙΖΑ μιλούσε για την «μπανανία», για την «αποικιοκρατία», για την «αναξιοπρέπεια» στην οποία είχε οδηγηθεί η χώρα. Ήταν η εποχή που ο ΣΥΡΙΖΑ θα «έδιωχνε» την τρόικα και θα «καταργούσε» τα Μνημόνια…

    Τι βλέπουμε να γίνεται σήμερα; Αρκεί μια ματιά στο περίφημο «πολυνομοσχέδιο» της κυβέρνησης: Δεν υπάρχει ρύθμιση στην οποία να προχώρησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ το προηγούμενο 7μηνο που τώρα να μην την παίρνει πίσω!

    Με τον ίδιο τρόπο που οι Σαμαράς – Βενιζέλος προσκυνούσαν τους καλούς μας εταίρους και δανειστές, με τον ίδιο τρόπο, άρον – άρον, οι Τσίπρας – Καμμένος βάζουν την ουρά στα σκέλια και ξηλώνουν όσα οι ίδιοι ψήφισαν μερικούς μήνες πριν: Από την ρύθμιση για τις 100 δόσεις μέχρι τις ρυθμίσεις για τους ανασφάλιστους.

    Ο,τι ψίχουλο χρησιμοποίησαν για να ρίξουν στάχτη στα μάτια του κόσμου την περίοδο της «διαπραγμάτευσης», τώρα το ακυρώνουν και το διαγράφουν.

    Αυτή είναι η πρώτη και δεύτερη φορά «αριστερή» κυβέρνηση: Εξίσου αναστατωμένη, πανικοβλημένη, αναμαλλιασμένη, κάθιδρη, πελιδνή, κάτωχρη και υπάκουη κορασίδα απέναντι στα «κουαρτέτα» και τους «αξιολογητές» με τουςπροηγούμενους.

    Οι κήρυκες της «περηφάνιας», της «αξιοπρέπειας» και της «ανεξαρτησίας» έρχονται τώρα και

• αλλάζουν νόμους (τους ίδιους νόμους που τους είχαν κάνει σημαία),
• ανασκολοπίζουν νόμους (τους ίδιους νόμους που είχαν δηλώσει πεντακόσιες φορές ότι «δεν αλλάζουν»),
• «μετατρέπουν» νόμους (τους νόμους που τους εμφάνιζαν ως το αγλάισμα της κοινωνικής τους ευαισθησίας), 
• κόβουν και ράβουν νόμους (τους ίδιους νόμους που τους ψήφισαν μετά χορδών και οργάνων)

ώστε να εναρμονιστούν με τα δικά τους, με τα «αριστερά» Μνημόνια.

Εδώ βρισκόμαστε τρεις βδομάδες μετά τις εκλογές. Ένα ολόκληρο κράτος, μια ολόκληρη κυβέρνηση – η ίδια κυβέρνηση που μιλάει για «περηφάνια», για «αξιοπρέπεια», για «ανεξαρτησία» - κάνει ό,τι κωλοτούμπα υπαγορεύουν ντόπιοι και ξένοι «οργανοπαίκτες» που προφανώς θα είχαν διασκεδάσει πολύ με εκείνες τις δηλώσεις του Τσίπρα για τα «πεντοζάλια»…

    Θα πουν κάποιοι ότι «όλα αυτά ήταν γνωστά» και ότι ο «λαός τα ενέκρινε στις εκλογές». Θαυμάσια προσέγγιση. Αλλά τότε γιατί δεν βγαίνουν να μας πουν φόρα – παρτίδα ότι η ερμηνεία τους για τις εκλογές είναι

ότι ο λαός λατρεύει τα Μνημόνια (που ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταργούσε); Πως ο λαός αρέσκεται στη λιτότητα; Οτι οι συνταξιούχοι περιμένουν πως και πως τις νέες μειώσεις στις συντάξεις τους;

    Αν θεωρούν τις εκλογές σαν κολυμβήθρα του Σιλωάμ που εξαγνίζει το αμάρτημα της πολιτικής εξαπάτησης, της πολιτικής δημαγωγίας, του πολιτικού εκβιασμού και της πολιτικής της φτώχειας, ας το πουν ευθέως.

    Άλλοι θα ισχυριστούν, ίσως, πως η στάση της κυβέρνησης είναι «αναγκαστική» αφού, «τι να κάνουμε, ο Τσίπρας προσπάθησε αλλά η Ελλάδα είναι μια αδύναμη χώρα».

    Εξίσου θαυμάσια προσέγγιση. Μόνο που δεν έχει καμία σχέση με την αλήθεια. Αντίθετα ισχύει εκείνο που έλεγε ο Τσίπρας όταν κυβερνούσε ο Σαμαράς. Ότι, δηλαδή, κάνουνε τους «μάγκες» στους εργάτες, στους συνταξιούχους και στους αδύναμους, αλλά στους μέσα και στους έξω ισχυρούς κάθονται σούζα. Πως ότι κάνουν δεν το κάνουν από «αδυναμία» αλλά από επιλογή.

    Αυτά έλεγε τότε ο Τσίπρας. Και είχε δίκιο. Τώρα, λοιπόν, που κάνει κι αυτός τα ίδια με τον Σαμαρά ισχύει και για την δική του κυβέρνηση ό,τι ακριβώς ίσχυε για τις κυβερνήσεις των προκατόχων του.

    Εν ολίγοις δεν είναι αθώοι γιατί είναι «μικροί» και «λίγοι». Είναι μικροί και λίγοι γιατί είναι συνένοχοι. Όπως και οι προηγούμενοι.

    Δεν επιδεικνύουν «αριστερή» (τρομάρα τους) δουλικότητα και υποτέλεια «κατ’ ανάγκη», αλλά κατ΄ επιλογή. Όπως και οι προηγούμενοι.

    Δεν είναι αθώοι γιατί «πιέζονται». Είναι ένοχοι γιατί, τελικά, ό,τι κάνουν το κάνουν σε συμμαχία με το ντόπιο και το ξένο κεφάλαιο. Όπως και οι προηγούμενοι.

    Το γεγονός ότι αυτοί όσα κάνουν τα κάνουν με πασπάλισμα από «αντιολιγαρχική» ρητορεία και με «αριστερές» κορώνες συνιστά μεν μια αστειότητα που, όμως, παρότι εξοργιστική, δεν αλλάζει και τίποτα από την ταυτότητα των συμφερόντων που εκπροσωπούν.

    Πρόκειται για τα συμφέροντα μιας τάξης που η εξάρτηση και η δουλικότητά της είναι η άλλη όψη του νομίσματος της πολιτικής της εξουσίας και που κάθε φορά που οι πολιτικοί της εκπρόσωποι (σσ: δεξιοί και «αριστεροί») την βαφτίζουν «αδυναμία» και την επικαλούνται σαν άλλοθι, θυμίζουν τον τύπο που σκότωσε τους γονείς του και πήγε στο δικαστήριο ζητώντας επιείκεια γιατί ήταν ορφανός…

πηγη: enikos.gr

Με πρωτοβουλία της «Κίνησης Ενωμένοι Ενάντια στον Ρατσισμό και την Φασιστική Απειλή» (ΚΕΕΡΦΑ) πραγματοποιήθηκε διεθνής συνάντηση στο κλειστό γήπεδο του Ρουφ στον Ταύρο στις 10-11 Οκτώβρη 2015 με θέμα τον ρατσισμό, τον νεοφασισμό και το μεταναστευτικό.

Στην διεθνή συνάντηση έλαβαν μέρος εκπρόσωποι αντιφασιστικών οργανώσεων και συλλογικοτήτων από την Μ. Βρετανία, την Ισπανία, την Σκωτία, την Κύπρο, την Τουρκία, την Δανία, την Γαλλία, την Αυστρία. Επίσης συμμετείχαν πολλοί σύλλογοι και κοινότητες μεταναστών, πανεπιστημιακοί, νομικοί, ευρωβουλευτές, αντιφασιστικές, εργατικές και κοινωνικές συλλογικότητες της χώρας μας.

Προσκεκλημένος και ομιλητής, την δεύτερη μέρα της συνάντησης στο κλείσιμο των εργασιών, ήταν και ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ.

Στην συνέχεια δημοσιεύουμε ορισμένα βασικά σημεία της ομιλίας – παρέμβασης του Προέδρου της ΠΕΝΕΝ Αντώνη Νταλακογεώργου.

«Η κρίση που διέρχεται το εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα βαθαίνει και οξύνεται, παράλληλα με το νεοφιλελεύθερο μοντέλο που έχει επιβληθεί σε όλη σχεδόν την γηραιά ήπειρο.

Η νεοφιλελεύθερη επέλαση συντρίβει σε κάθε χώρα χωριστά και στο σύνολό τους τα εργασιακά, κοινωνικά, ασφαλιστικά δικαιώματα του εργαζόμενου λαού.

Η ανεργία αυξάνεται και γιγαντώνεται, οι ελαστικές μορφές απασχόλησης διαμορφώνονται σε κυρίαρχο μοντέλο εργασίας στις χώρες της Ευρώπης και στις ΗΠΑ, οι μισθοί διολισθαίνουν, οι κοινωνικές ανισότητες αυξάνονται ενώ παράλληλα οι δαπάνες για την υγεία, την παιδεία, την πρόνοια και τα κοινωνικά επιδόματα συνεχώς συρρικνώνονται.

Σε μεγάλο μέρος των ευρωπαϊκών χωρών η κοινωνική ασφάλιση αποδυναμώνεται ενώ παράλληλα ενισχύεται η ιδιωτική και τα όρια ηλικίας φθάνουν και το 70^ο έτος της ηλικίας!!!

Τα φαινόμενα φτωχοποίησης και εξαθλίωσης στις μητροπόλεις του καπιταλισμού παίρνουν τεράστιες διαστάσεις όπως και των αστέγων και κοινωνικά αποκλεισμένων ανθρώπων.

Στις συνθήκες αυτές γίνεται αισθητή ή έλλειψη αριστερών ριζοσπαστικών και αντικαπιταλιστικών πολιτικών κομμάτων ενώ σε επίπεδο ευρωπαϊκών συνδικάτων κυριαρχεί η πιο ακραία μορφή ρεφορμισμού.

Στο έδαφος των οξυμένων αυτών οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων εμφανίστηκαν και αναπτύσσονται ακροδεξιά και νεοφασιστικά μορφώματα εκμεταλλευόμενα και το μεταναστευτικό πρόβλημα, προβάλλοντας την μισαλλοδοξία, την ξενοφοβία και τον ρατσισμό ως απάντηση και λύση.

Αποσιωπούν συστηματικά όμως μέσα στην παραζάλη της ακροδεξιάς ρητορικής τους ότι η ανεργία, τα οξυμένα κοινωνικά προβλήματα στις χώρες αυτές απορρέουν από το ίδιο σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα που τα δημιουργεί και τα αναπαράγει.

Οι παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις της Ευρώπης (Χριστιανοδημοκρατία – Σοσιαλδημοκρατία) υπηρετούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το μοντέλο του νεοφιλελευθερισμού και με την πολιτική τους αντικειμενικά ενισχύουν τον λαϊκισμό, τον εθνικισμό και την ξενοφοβία των ακροδεξιών κινήσεων.

Οι δυνάμεις αυτές αποσιωπούν, καλύπτουν και αβαντάρουν τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις των ΗΠΑ και της Ευρώπης σε διάφορες χώρες όπως είναι το Ιράκ, το Αφγανιστάν, η Λιβύη, η Συρία, η Αίγυπτος.

Οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις για την προώθηση των οικονομικών τους συμφερόντων και των γεωπολιτικών σκοπών τους είναι η αιτία των τοπικών πολέμων και συρράξεων οι οποίες υποδαυλίζουν εσωτερικές θρησκευτικές και φυλετικές διαφορές και ανταγωνισμούς για να ελέγχουν και να επιβάλουν τα σχέδιά τους. ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – Ε.Ε αποδεικνύουν ότι δεν διστάζουν να αιματοκυλήσουν λαούς και χώρες για να λεηλατήσουν και να επιβάλουν τον οικονομικό τους έλεγχο.

Αυτοί είναι οι πραγματικοί υπαίτιοι για την μετατροπή της Μεσογείου σε ένα απέραντο νεκροταφείο αθώων ανθρώπων, προσφύγων και μεταναστών.

Οι πόλεμοι, η φτώχια, η εκμετάλλευση που επέβαλαν τα διεθνή οικονομικά μονοπώλια, οι πολυεθνικές και ο ιμπεριαλισμός διώχνουν τους λαούς από τις χώρες τους.

Απέναντι σε αυτό το τεράστιο προσφυγικό και μεταναστευτικό κύμα η Ε.Ε μέσω των αποφάσεών της επιδιώκει να εμποδίσει αλλά και να ελέγχει τις προσφυγικές ροές μέχρι το σημείο που είναι χρήσιμες στην Ε.Ε ως φθηνό εργατικό δυναμικό.

Τα μέτρα ενίσχυσης της «φύλαξης» των εξωτερικών συνόρων της Ε.Ε με την συνεργασία της FRONTEX και EUROPOL, μέτρα καταγραφής, επιλογής, κατανομής και επαναπροώθησης προσφύγων έρχονται να συνδυασθούν με τα μέτρα καταστολής εναντίον των κινημάτων σε κάθε επιμέρους χώρα.

Η σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έχει τεράστιες ευθύνες διότι υπηρετεί πιστά το δόγμα «ανήκουμε στην δύση» και συμμετέχει τόσο στις αποφάσεις όσο και στις ενέργειες και δράσεις της Ε.Ε.

Όπως επίσης διατηρεί τις βάσεις, συμμετέχει στο επιθετικό και ιμπεριαλιστικό ΝΑΤΟ, ο εναέριος χώρος, το έδαφος και οι υποδομές της χώρας χρησιμοποιούνται για τα πολεμοχαρή επεκτατικά και επεμβατικά σχέδια αυτών των δυνάμεων.    

Το εργατικό ταξικό κίνημα οφείλει να παρέμβει στις δραματικές συνθήκες που διαμορφώνονται στην περιοχή μας, να συγκρουσθεί με τις δυνάμεις του ιμπεριαλισμού, του νεοφιλελευθερισμού, των δυνάμεων του νεοφασισμού, του ρατσισμού, της μισαλλοδοξίας.

Η στάση του πρέπει να είναι ταξική – διεθνιστική, αλληλεγγύη απέναντι στους πρόσφυγες και στους μετανάστες, στις ανάγκες και στα προβλήματά τους.

Πρέπει να αναπτύξει την δράση του μέσα στα αντιπολεμικά – αντιιμπεριαλιστικά κινήματα που είναι στον αντίποδα των επιδιώξεων Ε.Ε – ΝΑΤΟ – ΗΠΑ και του μεγάλου κεφαλαίου.

Πρέπει να πλαισιώσουν, να στηρίξουν και να ενισχύσουν τον αγώνα στην χώρα μας που αναπτύσσουν τα αντιφασιστικά και αντιρατσιστικά κινήματα. Να συμβάλουν στο σταμάτημα των πολέμων καταδικάζοντας τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις.

Για την έξοδό μας από το ΝΑΤΟ, το κλείσιμο των βάσεων, την άμεση απεμπλοκή της χώρας από τις επεκτατικές επεμβάσεις ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – Ε.Ε καθώς και την αποχώρησή μας από οποιαδήποτε αποστολή στρατευμάτων. Για την κατάργηση του Δουβλίνου Ι και ΙΙ, του ευρωστρατού της FRONTEX, των δυνάμεων ταχείας επέμβασης.

Για το γκρέμισμα του φράκτη στον Έβρο, για το κλείσιμο κάθε στρατοπέδου συγκέντρωσης καθώς και των HOTSPOT. Να δίνονται άμεσα ταξιδιωτικά έγγραφα και να παρέχεται διευκόλυνση της εξόδου προσφύγων και μεταναστών.

Να εξασφαλίζεται δωρεάν στέγαση – σίτιση και περίθαλψη στους πρόσφυγες.

Για τους σκοπούς αυτούς πρέπει τα συνδικάτα να αναπτύξουν δράσεις αλληλεγγύης για την ολόθερμη στήριξη των προσφύγων και μεταναστών».

Στο τέλος εγκρίθηκε ομόφωνα απόφαση που περιλαμβάνει το πρόγραμμα δράσης του αντιφασιστικού και αντιρατσιστικού κινήματος για το επόμενο χρονικό διάστημα.

Η διεθνής συνάντηση ολοκληρώθηκε με την εκλογή νέου συντονιστικού οργάνου της ΚΕΕΡΦΑ.

Ακολουθεί η Απόφαση που εγκρίθηκε από τη Διεθνή Συνάντηση

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ, ΑΘΗΝΑ, 10-11 ΟΚΤΩΒΡΗ, ΚΛΕΙΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΠΑΣΚΕΤ ΡΟΥΦ

1. Ένα πρωτόγνωρο κύμα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες ξεσηκώθηκε σε όλη την Ευρώπη που βροντοφωνάζει «καλοδεχούμενοι οι πρόσφυγες-ανοίξτε τα σύνορα». Η κατακραυγή για τις ζωές προσφύγων και μεταναστών που χάνονται στη Μεσόγειο έχει μετατραπεί σε μαζικό αντιρατσιστικό κίνημα. Ένα κίνημα αλληλεγγύης στους κατατρεγμένους πρόσφυγες και μετανάστες που προσπαθούν να ξεφύγουν από το θάνατο που σπέρνουν στις χώρες τους, οι βόμβες του ΝΑΤΟ και της Ρωσίας, οι σφαίρες των δικτατόρων και του ISIS καθώς και οι καταστροφές του ΔΝΤ. Σωματεία, δημοτικές κινήσεις και συλλογικότητες έχουν μπει μπροστά για να δυναμώσει αυτό το κίνημα. Επιτροπές αλληλεγγύης συγκροτούνται για την υπεράσπιση των προσφύγων.

Ένα κίνημα που έχει τη δυναμική να απομονώσει τους φασίστες που επιχειρούν να χύσουν ξανά το ρατσιστικό δηλητήριο της ισλαμοφοβίας, αξιοποιώντας τις πολιτικές των κυβερνήσεων, των φραχτών, των στρατοπέδων συγκέντρωσης και της συρρίκνωσης του δικαιώματος στο άσυλο.

2. Οι Σύνοδοι κορυφής της ΕΕ χειροτερεύουν την πολιτική της ρατσιστικής Ευρώπης-φρούριο, των κλειστών συνόρων.

Πρόκειται για μια κλιμάκωση της ρατσιστικής επίθεσης με στρατιωτικοποίηση της φύλαξης των συνόρων από την FRONTEX και την Εuropol, με ανάπτυξη hotspot-νέων στρατοπέδων συγκέντρωσης, διαλογής και μαζικών απελάσεων των προσφύγων/μεταναστών. Οι ποσοστώσεις για την κατανομή των 120.000 προσφύγων είναι η πλέον χρεοκοπημένη πολιτική. Η φύλαξη των συνόρων με κοινές περιπολίες των Ακτοφυλακών Ελλάδας-Τουρκίας θα ανεβάσει την καταμέτρηση νεκρών στο Αιγαίο, που έχει ήδη αυξηθεί κατακόρυφα από το 2012, με το χτίσιμο του φράχτη στο Έβρο.

Η επιχείρηση της ΕΕ να συγκρατήσει τους πρόσφυγες σε μαζικούς φρουρούμενους καταυλισμούς στη Τουρκία είναι ένα σκάνδαλο. Ενισχύει τον Ερντογάν την ώρα που έχει κηρύξει το πόλεμο στους Κούρδους μέσα στη Τουρκία.

Την ίδια ώρα η ΕΕ σκληραίνει την στάση της κατά των μεταναστών. Η καταγραφή των χωρίς χαρτιά θα σημάνει ότι δίνεται ειδικά διαβατήρια διευκολύνοντας τις απελάσεις χωρίς την έγκριση της χώρας από όπου έφυγαν. Σχεδιάζει μαζικές απελάσεις με ειδικές πτήσεις χιλιάδων που δεν έχουν χαρτιά η απορρίφθηκαν οι αιτήσεις για άσυλο και παραμονή. Προωθούν ένα πανευρωπαϊκό «Ξένιο Δία». Τα ψέματα των κυβερνήσεων και η κινδυνολογία για την «απειλή του νέου κύματος μεταναστών» στρώνουν το δρόμο για την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη.

3. Με αυτές τις επιλογές συστρατεύεται η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και συντηρεί το φράχτη στον Έβρο μαζί με την Αμυγδαλέζα. Δηλώνει ότι δεν θα ανοίξει τα σύνορα στον Έβρο για μια ασφαλή δίοδο. Ανοίγει χώρους φιλοξενίας κάτω από την τεράστια πίεση του κινήματος αλληλεγγύης αλλά διατυμπανίζει ότι όλοι είναι προσωρινοί και θα μπορούν να λειτουργούν με συσσίτια, ρουχισμό, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη μόνο με τη δράση των ΜΚΟ και των εθελοντών. Κονδύλια και προσωπικό δεν παρέχονται στους Δήμους και στις δημόσιες υπηρεσίες ώστε να ανταποκριθούν στις ανάγκες αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης που βαθαίνει.

4. Ο δρόμος για να δυναμώσει το κίνημα αλληλεγγύης περνάει μέσα από το άπλωμα του σε εργασιακούς χώρους, πανεπιστήμια και γειτονιές, συσπειρώνοντας όλο τον κόσμο που σήμερα παλεύει ενάντια στα μνημόνια, τη φτώχεια και την ανεργία.

Διεκδικούμε να ανοίξουν τα σύνορα για να απαλλαγούν οι πρόσφυγες από τους κινδύνους της εισόδου από τρικυμισμένες θάλασσες, ναρκοπέδια, ποτάμια αλλά και από τα κυκλώματα των διακινητών.

Να πέσει ο φράχτης στον Έβρο, να ανοίξουν και να φύγει η FRONTEX. Να μην δημιουργηθούν τα hotspot-νέα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Να κλείσει η Αμυγδαλέζα.

Διεκδικούμε άσυλο για τους πρόσφυγες, στέγη, δουλειά και επιδόματα. Δωρεάν μετακίνηση με δημόσια μέσα μεταφοράς. Νομιμοποίηση των μεταναστών, ιθαγένεια για τα παιδιά χωρίς αποκλεισμούς. Αναγνώριση ίσων πολιτικών, θρησκευτικών, συνδικαλιστικών, κοινωνικών δικαιωμάτων.

5.Το νέο κίνημα έχει σύμμαχο τον κόσμο που παλεύει ενάντια στους νεοναζί της Χρυσής Αυγής. Η απονομιμοποίηση των νεοναζί είναι μια μάχη που είναι σε εξέλιξη και χρειάζεται να την οργανώσουμε για να την κερδίσουμε. Δύο χρόνια από το ξεκίνημα της δίωξης, φυλάκισης των ηγετικών στελεχών, φτάσαμε στη διεξαγωγή της δίκης, μόνο κάτω από την πίεση του αντιφασιστικού κινήματος. Κερδίσαμε να υπάρχει πολιτική αγωγή του αντιφασιστικού κινήματος, να γίνει υπόθεση των συνδικάτων και της αριστεράς η καμπάνια για τη δίκη-καταδίκη των νεοναζί, ακόμη και με απεργιακή κινητοποίηση της ΑΔΕΔΥ στις 20 Απρίλη.

Το αντιφασιστικό κίνημα δεν επέτρεψε στη Χρυσή Αυγή να αυξήσει την εκλογική της επιρροή, κερδίζοντας από την προσαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ και φορώντας τη μάσκα της «αντιμνημονιακής δύναμης αντιπολίτευσης». Αντίθετα έχασε ψήφους στα αστικά κέντρα. Επιχείρησε να ξαναβγεί, παίζοντας το χαρτί του ρατσισμού προεκλογικά και αύξησε οριακά τη δύναμη της σε ορισμένα νησιά όπου οργάνωσε εξορμήσεις. Στον Πειραιά, αυτή η προσπάθεια γνώρισε ήττα με την ματαίωση της κεντρικής προεκλογικής φιέστας του Μιχαλολιάκου, ενώ στη Πλατεία Βικτώριας «η επιτροπή αγαναχτισμένων» απομονώθηκε αποφασιστικά από το αντιφασιστικό κίνημα.

Συνεχίζουμε τη καμπάνια για να ολοκληρωθεί η δίκη και να καταδικαστούν ως ναζιστική εγκληματική οργάνωση. Διεκδικούμε την μεταφορά και συνέχιση της δίκης στο Εφετείο Αθηνών, ώστε να υπάρχει μεγαλύτερη δημοσιότητα και πρόσβαση του αντιφασιστικού κινήματος. Απαιτούμε την ηχογράφηση των πρακτικών της δίκης.

Χαιρετίζουμε τον Παναγιώτη και την Μάγδα Φύσσα για τις θαρραλέες καταθέσεις για την εγκληματική ναζιστική συμμορία της ΧΑ και τις ευθύνες της ΕΛΑΣ.

Η καμπάνια αυτή προκαλεί ήδη τεράστια προβλήματα στη ΧΑ, καθώς έχει να κρατήσει συσπειρωμένο το ναζιστικό πυρήνα- χωρίς να μπορεί να βγει στους δρόμους- ενώ θέλει να κρατήσει εκλογική επιφάνεια και «σοβαρό πρόσωπο κανονικού δεξιού κόμματος.»

6. Όλες αυτές οι μάχες χρειάζεται να γίνουν υπόθεση του εργατικού και του φοιτητικού κινήματος και όλης της αριστεράς, του κόσμου των γραμμάτων και των τεχνών του κόσμου, των κοινοτήτων των μεταναστών και των προσφύγων, των κινημάτων αλληλεγγύης, των κινημάτων ενάντια στην καταπίεση, το σεξισμό, την ομοφοβία, των κινημάτων υπεράσπισης της αναπηρίας.

Η ΚΕΕΡΦΑ επιδιώκει την συνεργασία με όλους τους φορείς του μαζικού κινήματος και τις συλλογικότητες για το δυνάμωμα των πρωτοβουλιών του αντιρατσιστικού και αντιφασιστικού κινήματος. Η ΚΕΕΡΦΑ επιδιώκει το διεθνή συντονισμό της δράσης.

Η ΚΕΕΡΦΑ έχει παίξει καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη των μαχών του αντιρατσιστικού και του αντιφασιστικού κινήματος με τις επιλογές, τις πρωτοβουλίες και τον διεθνή συντονισμό των κινητοποιήσεων στις 21 Μάρτη, τα τελευταία χρόνια.

Καλούμε σε ανάπτυξη τοπικών επιτροπών της ΚΕΕΡΦΑ σε πόλεις και γειτονιές, σε εργασιακούς χώρους, πανεπιστήμια, σχολεία είναι δύναμη για να πάρει το κίνημα πρωτοβουλίες με σταθερότητα και διάρκεια.

Το επόμενο διάστημα θα προχωρήσουμε:

• Πανελλαδική καμπάνια και κινητοποίηση στα τέλη Γενάρη με σύνθημα να πέσει ο φράχτης στον Έβρο-να να ανοίξουν τα σύνορα- Άσυλο στους πρόσφυγες-νόμιμοι οι μετανάστες
• Πρωτοβουλίες ενάντια στην ίδρυση των hotspot-νέων στρατοπέδων συγκέντρωσης και κατά της ανάπτυξης της FRONTEX στον Πειραιά, τα νησιά του Αιγαίου.
• Διεθνής κινητοποίηση στις 19 Μάρτη 2016 ενάντια στο ρατσισμό και τον φασισμό
• Συνέχιση της καμπάνιας για τη δίκη-καταδίκη των νεοναζί της Χρυσής Αυγής, για να απομονωθούν παντού.
• Καμπάνια για τα δικαιώματα των μεταναστών, για τη νομιμοποίηση, την ιθαγένεια για όλα τα παιδιά χωρίς αποκλεισμούς, για πλήρη δικαιώματα. Για το δυνάμωμα της συμμετοχής των μεταναστών στα συνδικάτα και τους εργατικούς αγώνες

Οικονομική εξόρμηση για την στήριξη των πρωτοβουλιών δράσης της ΚΕΕΡΦΑ