Λέγεται ότι στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ένας δημοσιογράφος είχε ρωτήσει την Μάργκαρετ Θάτσερ ποιο θεωρεί το μεγαλύτερο επίτευγμα της πολιτικής της καριέρας. Η γηραιά Σιδηρά Κυρία του νεοφιλελευθερισμού είχε χαμογελάσει αχνά και είχε απαντήσει χωρίς περιστροφές: «Ο Τόνι Μπλερ». Θεωρώ ότι μετά και από τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ όπως αυτές αναπτύχθηκαν από τον Αλέξη Τσίπρα στην εμφάνισή του στη Βουλή, παρόμοια απάντηση θα μπορούσαν να δώσουν δύο τουλάχιστον πρόσωπα, η Ανγκελα Μέρκελ και ο Γιώργος Παπανδρέου, αναφερόμενα, με τη σειρά τους στον πρωθυπουργό.

Ο πάλαι ποτέ πρω­θυ­πουρ­γός της Πρώ­της Φοράς Αρι­στε­ράς απο­δεί­χθη­κε από βή­μα­τος τη ς Βου­λής ο κα­λύ­τε­ρος μα­θη­τής των εγ­χώ­ριων και των ξένων ηγέ­τι­δων πο­λι­τι­κών και οι­κο­νο­μι­κών τά­ξε­ων και συμ­φε­ρό­ντων, πε­τώ­ντας ορι­στι­κά στον κά­λα­θο των αχρή­στων κάθε τι παλιό, το οποίο θα θύ­μι­ζε τον ρι­ζο­σπα­στι­κό, εναλ­λα­κτι­κό, ρη­ξι­κέ­λευ­θο χα­ρα­κτή­ρα της πο­λι­τι­κής πρό­τα­σης της Αρι­στε­ράς – που βέ­βαια πια δεν κα­τοι­κεί στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Ο Πρω­θυ­πουρ­γός χωρίς και αυτός να κα­τα­φεύ­γει σε πε­ρι­στρο­φές δή­λω­σε ρητά και προ­γραμ­μα­τι­κά ότι θα είναι κάθε λέξη, όχι από το Σύ­νταγ­μα της χώρας, όπως είχε πει τον τόσο κο­ντι­νό και τόσο μα­κρι­νό πε­ρα­σμέ­νο χει­μώ­να, αλλά από το Μνη­μό­νιο 3 και ότι για του­λά­χι­στον 20 μήνες, το πρό­γραμ­μα της κυ­βέρ­νη­σης του είναι το Μνη­μό­νιο και μόνο αυτό – που πια δεν είναι ένα πρό­γραμ­μα που επι­βλή­θη­κε με… εκ­βια­σμούς και απει­λές ή ξένο προς την κουλ­τού­ρα του πρω­θυ­πουρ­γού, αλλά απλώς έχει κά­ποια «δύ­σκο­λα ση­μεία», όπως τρεις φορές επα­νέ­λα­βε ίσως για να μην ξε­χά­σου­με την απέλ­πι­δα προ­σπά­θεια του απο­τυ­χη­μέ­νου μα­κι­γιάζ. Τό­νι­σε, επί­σης τρεις ή τέσ­σε­ρις φορές ότι κάθε σκέψη, κάθε πρό­τα­ση ή κάθε άλλη δήθεν «πα­ράλ­λη­λη» διευ­θέ­τη­ση θα πρέ­πει να πε­ρι­μέ­νει την ώρα που η χώρα θα δρέ­ψει τους καρ­πούς της ανά­πτυ­ξης, της επι­στρο­φής της αξιο­πι­στί­ας, της εμπι­στο­σύ­νης των αγο­ρών και άλλα τέ­τοια όμορ­φα και ει­δυλ­λια­κά, που βέ­βαια γνω­ρί­ζου­με όλοι με τι ακρι­βώς ισού­νται και ερ­μη­νεύ­ο­νται στον κα­θη­με­ρι­νό, υπαρ­κτό και γήινο κόσμο μας : Ανερ­γία, φτώ­χεια, ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις, διά­λυ­ση του κοι­νω­νι­κού κρά­τους, υπο­βάθ­μι­ση της ζωής, εξου­θέ­νω­ση των υπο­τε­λών τά­ξε­ων. Με απλά λόγια, το… πα­ράλ­λη­λο πρό­γραμ­μα, το έφαγε η… αξιο­πι­στία προς τις αγο­ρές και τις γνω­στές κυ­βερ­νή­σεις και τα κέ­ντρα απο­φά­σε­ων στην Ευ­ρώ­πη αλλά και την άλλη πλευ­ρά του Ατλα­ντι­κού.

Είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, κατά τη γνώμη μου, δύο ση­μεία από την ομι­λία του, η ανα­φο­ρά που είχαν προ­α­ναγ­γεί­λει μετά βαΐων και κλά­δων και τα συ­στη­μι­κά Μέσα Μα­ζι­κής Ενη­μέ­ρω­σης για το ΦΠΑ στην ιδιω­τι­κή εκ­παί­δευ­ση και η απο­στρο­φή του για «κάτι σαν Εθνι­κό Σύ­στη­μα Υγεί­ας» για την Κοι­νω­νι­κή Αλ­λη­λεγ­γύη. Ως προς το πρώτο, η ανα­στο­λή του μέ­τρου αφορά όπως ο ίδιος ομο­λό­γη­σε έμ­με­σα, μόνο την εί­σπρα­ξη του και μόνο έως την ψή­φι­ση του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού – στον οποίο προ­φα­νώς τα προσ­δο­κώ­με­να έσοδα από το μέτρο έχουν συ­μπε­ρι­λη­φθεί κα­νο­νι­κά και… με το γράμ­μα του Μνη­μο­νί­ου! Η από­πει­ρα του πρω­θυ­πουρ­γού να ψελ­λί­σει κάτι περί ισο­δύ­να­μου, το οποίο πα­ρα­μέ­νει αό­ρα­το, άφα­ντο και ανή­κου­στο για τον απλό πο­λί­τη και ακρο­α­τή, αντι­με­τώ­πι­σε τις ει­ρω­νεί­ες ακόμη και της κατά τα άλλα σφό­δρα ένο­χης για τόσα μύρια αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης. Αυτή είναι η κα­τά­ντια του Αλέξη Τσί­πρα και της συ­γκυ­βέρ­νη­σης του – η χλεύη για τα αό­ρα­τα, ανή­κου­στα και όντως ανύ­παρ­κτα ισο­δύ­να­μα, οι ει­ρω­νεί­ες και οι λοι­δο­ρί­ες από την πιο διε­φθαρ­μέ­νη, υπαλ­λη­λι­κή , αλλά απο­λύ­τως τα­ξι­κά προ­σα­να­το­λι­σμέ­νη  αντι­πο­λί­τευ­ση που μπο­ρού­σε να του τύχει. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση όμως εκεί­νο που πρέ­πει να συ­γκρα­τή­σου­με είναι ότι τα έσοδα από τον εν λόγω ΦΠΑ , αλλά και κάθε άλλο μέτρο του Μνη­μο­νί­ου 3, έχουν εντα­χθεί κα­νο­νι­κά, ξα­να­γρά­φω, στον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό και κάθε πι­θα­νό ή απί­θα­νο ισο­δύ­να­μο - που ίσως και βλέ­που­με αν και εφό­σον προ­κύ­ψει – θα έχει αντί­στοι­χα βαρύ έμ­με­σο ή άμεσο ει­σπρα­κτι­κό χα­ρα­κτή­ρα για τα γνω­στά θύ­μα­τα της τσι­μπί­δας του Μνη­μο­νί­ου.

Από την άλλη πλευ­ρά, η απο­στρο­φή για το Εθνι­κό Σύ­στη­μα Κοι­νω­νι­κής Αλ­λη­λεγ­γύ­ης, στα θε­με­λιώ­δη πρό­τυ­πα μά­λι­στα του ν.4320/2015, θα έλεγα ότι είναι μια εξαι­ρε­τι­κά ανη­συ­χη­τι­κή αν και εύ­κο­λα προ­βλέ­ψι­μη εξέ­λι­ξη στην πο­λι­τι­κή πο­ρεία του Αλέξη Τσί­πρα, προ­σω­πι­κά, και της συ­γκυ­βέρ­νη­σής του, συ­νο­λι­κά. Και αυτό γιατί ο με­τα­βα­τι­κός και ανα­κου­φι­στι­κός χα­ρα­κτή­ρας των μέ­τρων του ν.4320/2015 είχαν και υπο­τί­θε­ται ότι έχουν ακόμη, έναν επεί­γο­ντα, άμεσο και κυ­ρί­ως προ­σω­ρι­νό ρόλο, έως ότου πάλι υπο­τί­θε­ται απο­κα­τα­στα­θεί το κρά­τος κοι­νω­νι­κής δι­καιο­σύ­νης και το κοι­νω­νι­κό κρά­τος, ως προς τους πό­ρους, τις δομές και κυ­ρί­ως τις νο­μι­μο­ποι­η­τι­κές βά­σεις ύπαρ­ξης του – ερ­γα­σία και κοι­νω­νι­κή ασφά­λι­ση. Αν ο Τσί­πρας εντέ­λει προ­σα­να­το­λί­ζε­ται σε ένα ελά­χι­στο κρά­τος φι­λαν­θρω­πί­ας και πα­ρο­χών σε μορφή αντί­δω­ρου, τότε συ­νά­γε­ται ότι απο­δέ­χε­ται πλή­ρως μέσα σε όλα τα άλλα, και την αέναη ύπαρ­ξη από εδώ και μπρος μιας δι­χο­το­μη­μέ­νης και δι­συ­πό­στα­της κοι­νω­νί­ας – αν μπο­ρεί να την ονο­μά­σει κα­νείς έτσι : Από τη μία, τα χον­δρι­κά 2/3 του πλη­θυ­σμού που θα έχουν ακόμη κά­ποιου εί­δους πρό­σω­πο και πα­ρου­σία επει­δή θα είναι οι πέ­νη­τες της υπο­α­πα­σχό­λη­σης και της στα­δια­κής φθο­ράς. Από την άλλη, το χον­δρι­κά και σή­με­ρα απο­λύ­τως υπαρ­κτό 1/3 του πλη­θυ­σμού που δεν θα έχει στον ήλιο του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού μοίρα και θα πε­ρι­μέ­νει την καλή προ­αί­ρε­ση του – πώς το εί­πα­με; «κάτι σαν το ΕΣΥ» - Σύ­στη­μα Κοι­νω­νι­κής Αλ­λη­λεγ­γύ­ης.

Για την κα­τα­κλεί­δα του πρω­θυ­πουρ­γού και τη δέ­σμευ­ση του για τη συ­νταγ­μα­τι­κή ανα­θε­ώ­ρη­ση, προ­τι­μώ να επι­φυ­λα­χθώ έως ότου ξε­κι­νή­σει η δια­δι­κα­σία. Και αυτό γιατί όπως οι πα­ροι­κού­ντες την Ιε­ρου­σα­λήμ του Μα­ξί­μου γνω­ρί­ζουν άτυ­πος σύμ­βου­λος του πρω­θυ­πουρ­γού για το θέμα αυτό δεν είναι άλλος από τον ένοι­κο του δι­πλα­νού κτη­ρί­ου της Ηρώ­δου Ατ­τι­κού… Και όπως επί­σης μπο­ρεί κα­νείς να δει με μια απλή ανα­ζή­τη­ση στο Δια­δί­κτυο, ο Προ­κό­πης Παυ­λό­που­λος ήταν ο εμπνευ­στής και ο συ­ντά­κτης της πρό­τα­σης της συ­νταγ­μα­τι­κής ανα­θε­ώ­ρη­σης της ΝΔ, όπως αυτή κα­τα­τέ­θη­κε από τον Αντώ­νη Σα­μα­ρά πέ­ρυ­σι τέ­τοια εποχή. Και όπως κα­νέ­νας αντι­λαμ­βά­νε­ται, εκεί δύ­σκο­λα θα βρει ανα­φο­ρές σε «μορ­φές λαϊ­κής πα­ρέμ­βα­σης που εμπλου­τί­ζουν τη Δη­μο­κρα­τία» - το απο­λύ­τως αντί­θε­το, θα έγρα­φα.

Ποιο επο­μέ­νως το συ­μπέ­ρα­σμα; Οι προ­γραμ­μα­τι­κές δη­λώ­σεις πί­στης στο Μνη­μό­νιο 3 και την ίδια συ­ντα­γή κοι­νω­νι­κής κα­τα­στρο­φής προ­οιω­νί­ζο­νται τα χει­ρό­τε­ρα. Στο χέρι των κοι­νω­νι­κών δυ­νά­με­ων της Αρι­στε­ράς είναι η συ­γκυ­βέρ­νη­ση αυτή να έχει πολύ δύ­σκο­λο και γιατί όχι και σύ­ντο­μο, πο­λι­τι­κό και κοι­νω­νι­κό βίο –γιατί κοι­νο­βου­λευ­τι­κά η σύν­θε­ση είναι εξαι­ρε­τι­κά ευ­νοϊ­κή για αυτήν, πέρα από το απο­τέ­λε­σμα της τε­λι­κής κα­τα­μέ­τρη­σης στην ψήφο εμπι­στο­σύ­νης. Και βέ­βαια η μο­νό­το­νη επα­νά­λη­ψη για την… εξά­ντλη­ση της τε­τρα­ε­τί­ας (!) μόνο θυ­μη­δία μπο­ρεί να προ­κα­λέ­σει. Τη σχε­τι­κή δυ­σπι­στία την έβλε­πε κα­νείς και στα βλέμ­μα­τα των βου­λευ­τών της συ­γκυ­βέρ­νη­σης όταν η κά­με­ρα τους συ­μπε­ρι­λάμ­βα­νε στο κάδρο της.

πηγη: rproject.gr

Ένα νέο … «μείγμα οικονομικής πολιτικής» ζητά το «ψήφισμα στήριξης στους Έλληνες εργαζόμενους» του συνεδρίου της γραφειοκρατικής και ευρωλάγνας Συνομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Συνδικάτων, μετά προφανώς από παραίνεση της ΓΣΕΕ η οποία είναι μέλος της.

Όπως μας ενημέρωσε η ΓΣΕΕ, «η ΣΕΣ στο δισέλιδο ψήφισμά της απαιτεί από την Ελληνική κυβέρνηση και τους θεσμούς να εφαρμόσουν στην Ελλάδα ένα νέο μείγμα οικονομικής πολιτικής, που θα ανατρέπει τις οικονομικά και κοινωνικά καταστροφικές απαιτήσεις των μνημονίων, ενώ δεσμεύεται μαζί με τις οργανώσεις μέλη της, να ασκήσει τη μέγιστη δυνατή πίεση για την επίτευξη του συγκεκριμένου στόχου».

Ως βασικός στόχος αυτής της δέσμευσης της ΣΕΣ είναι η «απαίτηση αποκατάστασης της δέουσας συνδικαλιστικής εκπροσώπησης στις δομές του κοινωνικού διαλόγου (Ευρωπαϊκή ΟΚΕ και άλλοι θεσμοί κοινωνικού διαλόγου)»!

Τόσο η ΣΕΣ όσο και η ΓΣΕΕ δεν αμφισβητούν ούτε κατ’ ελάχιστο την αντεργατική γραμμή των μνημονίων, ούτε φυσικά την ανάγκη αποπληρωμής του ληστρικού χρέους σε ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ. Το «διαφορετικό μείγμα πολιτικής» αφορά τη «στήριξη των επενδύσεων» και όχι την ανατροπή βέβαια του προγράμματος λιτότητας, των ιδιωτικοποιήσεων, της διάλυσης του ασφαλιστικού και την αμφισβήτηση της φυλακής του ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ωστόσο, κανένα διαφορετικό μείγμα πολιτικής δεν μπορεί να υπάρξει εντός των σημερινών αστικών πλαισίων και αυτό αποδείχτηκε περίτρανα από την οδυνηρή ήττα της γραμμής ΣΥΡΙΖΑ-Τσίπρα που κατέληξε στο τρίτο και σκληρότερο μνημόνιο.

Για αυτό το μάχιμο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, δεν έχει ανάγκη από την «αλληλεγγύη» των γραφειοκρατών της ΣΕΣ, οι οποίοι αυτό που έχουν μάθει είναι οι διαλογισμοί με τους Γιουνκέρ και Σία σε χλιδάτους συνεδριακούς χώρους πολυτελών ξενοδοχείων της Ευρώπης κι όχι βέβαια ο ανυποχώρητος ταξικός αγώνας για τα εργατικά δικαιώματα στους χώρους δουλειάς.

ΔΣ

πηγη: pandiera.gr

ΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΙ ΝΑ ΤΙΣ ΠΑΡΑΔΩΣΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΓΑΛΛΟΓΕΡΜΑΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΜΦΑΝΙΖΟΥΝ ΣΑΝ ΜΕΤΡΟ ΚΑΤΑ ΤΩΝ... ΟΛΙΓΑΡΧΩΝ!

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ*

Ένα από τα ελάχιστα σημεία των προγραμματικών δηλώσεων του Αλέξη Τσίπρα που προκάλεσε χειροκροτήματα των κυβερνητικών βουλευτών ήταν η αναφορά του στις τράπεζες. Ο πρωθυπουργός χαρακτήρισε την επικείμενη ανακεφαλαιοποίηση- την οποία θα φορτωθεί και πάλι ο ελληνικός λαός, μέσω της αύξησης του χρέους- ως τελευταία ευκαιρία διάσωσης του τραπεζικού συστήματος. Για να προλάβει τη δικαιολογημένη δυσφορία των φορολογουμένων, υποσχέθηκε ότι αυτή τη φορά, όποιες τράπεζες χρειαστούν ανακεφαλαιοποίηση με χρήματα του δημοσίου, θα έχουν το αντίστοιχο management.

Οι κυβερνητικοί βουλευτές ενθουσιάστηκαν, πιστεύοντας, ενδεχομένως, ότι αυτό ισοδυναμεί με έλεγχο της κυβέρνησης, του δημοσίου, της κοινωνίας πάνω στις εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσες τράπεζες. Το μόνο που αποδεικνύει αυτή η ελαφρότητα, είναι ότι οι περισσότεροι εξ αυτών δεν έχουν καν διαβάσει το τρίτο Μνημόνιο, που με συνοπτικές διαδικασίες ψήφισαν. Γιατί αυτό που δρομολογεί, με άτεγκτη ακρίβεια, το Μνημόνιο είναι μια ανακεφαλαιοποίηση- «εξυγίανση» που θα παραδώσει τον έλεγχο των ελληνικών τραπεζών στο ευρωπαϊκό (κυρίως γαλλογερμανικό) χρηματιστικό κεφάλαιο. Δεδομένου δε ότι οι τράπεζες ελέγχουν τη ροή του χρήματος και των δανείων, ο έλεγχός τους από τους «εταίρους» σημαίνει ότι θα μπορέσουν να βάλουν στο χέρι σειρά στρατηγικής σημασίας ελληνικών επιχειρήσεων που εξαρτώνται άμεσα από τα τραπεζικά δάνεια για την επιβίωσή τους.

Υπερβολές; Κρίνετε μόνοι σας. Ιδού τι αναφέρει επί λέξει το τρίτο Μνημόνιο, στην ενότητα 3 περί «Διασφάλισης της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας»:

-«Η ανεξαρτησία του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) θα είναι πλήρως σεβαστή, ενώ θα ενισχυθεί η δομή της διακυβέρνησής του με σκοπό την πρόληψη προληπτικών παρεμβάσεων». Δηλαδή, η κυβέρνηση δεν θα έχει την παραμικρή δυνατότητα ελέγχου στο βασικό θεσμό που θα υλοποιήσει την ανακεφαλαιοποίηση. Αλλά αυτό δεν είναι τίποτα:

-«Έως τα μέσα Οκτωβρίου 2015, ο νόμος περί ΤΧΣ θα τροποποιηθεί έτσι ώστε (μεταξύ άλλων)... να συσταθεί επιτροπή επιλογής (των μελών του Δ.Σ. του ΤΧΣ) αποτελούμενη από έξι ανεξάρτητους εμπειρογνώμονες, εκ των οποίων τρεις θα διοριστούν από θεσμικά όργανα της Ε.Ε., συμπεριλαμβανομένου του προέδρου, η ψήφος του οποίου θα υπερισχύει σε περίπτωση ισοψηφίας». Δηλαδή, με απλά ελληνικά, οι Γαλλογερμανοί θα ελέγχουν απολύτως το «ελληνικό ΤΧΣ» και μέσω αυτού τις διοικήσεις και το management των τραπεζών.

-«Η κυβέρνηση δεν θα παρεμβαίνει στη διαχείριση, τη λήψη αποφάσεων και τις εμπορικές πράξεις των τραπεζών, που θα συνεχίσουν να λειτουργούν βάσει των αρχών της αγοράς». Ξεχάστε, δηλαδή, κάθε σκέψη για Σεισάχθεια υπέρ των υπερχρεωμένων νοικοκυριών, παροχή ρευστότητας στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και πάει λέγοντας. Νόμος είναι το κέρδος των ξένων «επενδυτών» και των Ελλήνων ολιγαρχών, που θα μετατραπούν σε ελάσσονες εταίρους τους.

-«Τα μέλη των Δ.Σ. και τα ανώτατα διευθυντικά στελέχη των τραπεζών θα ορίζονται χωρίς κρατικές παρεμβάσεις... Έως τα τέλη Φεβρουαρίου του 2016, το ελληνικό (!) ΤΧΣ, με τη βοήθεια ανεξάρτητου διεθνούς συμβούλου, θα καθιερώσει πρόγραμμα επισκόπησης των Δ.Σ. των τραπεζών (ιδού η δέσμευση στους δανειστές, την οποία ο Αλέξης Τσίπρας εμφάνισε σαν δική του... σχεδόν αντικαπιταλιστική πρόταση!). 'Εως τα τέλη Ιουνίου του 2016, τα μέλη των Δ.Σ. μπορεί να αντικαθίστανται με τρόπο που να εξασφαλίζει ότι τα Δ.Σ. των τραπεζών περιλαμβάνουν τουλάχιστον τρεις διεθνείς εμπειρογνώμονες... Οι εμπειρογνώμονες αυτοί θα προεδρεύουν επίσης σε όλες τις επιτροπές των συμβουλίων». Με άλλα λόγια, πλήρης παράδοση της διοίκησης και του management σε εκπροσώπους του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.

Το συμπέρασμα προκύπτει αβίαστα: Το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, με ευθύνη των ολιγαρχών και των προηγούμενων κυβερνήσεων, βρίσκεται σε κατάσταση ζόμπι και δεν σώνεται, με τη σημερινή του μορφή, με την όποια ανακεφαλαιοποίηση. Δύο δρόμοι διαγράφονται μπροστά μας: είτε η πλήρης παράδοσή του στους δανειστές, με το κόστος της διάσωσης να φορτώνεται και πάλι στις πλάτες του λαού, είτε η εθνικοποίησή του, με κοινωνικό έλεγχο, ώστε να τεθεί στην υπηρεσία των κοινωνικών αναγκών και της φιλολαϊκής, οικονομικής ανάπτυξης. Αυτός ο δεύτερος δρόμος προϋποθέτει, ωστόσο, τη ρήξη με την ευρωζώνη και την αποκατάσταση εθνικής, νομισματικής κυριαρχίας. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει. Όλα τα υπόλοιπα αποτελούν αξιοθρήνητα φύλλα συκής και προφάσεις εν αμαρτίαις.

Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2015

πηγη: iskra.gr

Νίκος Μπογιόπουλος

Πόσο αξίζουν οι προγραμματικές δηλώσεις της σημερινής αλλά  και κάθε κυβέρνησης από όσες έχουμε γνωρίσει σε αυτό τον τόπο;

    Αξίζουν όσο ακριβώς αξίζουν οι υποσχέσεις και οι προεκλογικές «δεσμεύσεις» των κυβερνώντων.

    Αξίζουν, δηλαδή, όσο θα άξιζε μια δεκάρα τσακιστή ή ένα τρύπιο ευρώ, αν προτιμάτε… 

       Βάζουμε δίπλα – δίπλα στον Τσίπρα του λεγόμενου «Προγράμματος της Θεσσαλονίκης», στον Τσίπρα των Προπυλαίων, στον Τσίπρα του «να είστε αισιόδοξοι και χαρούμενοι», τον σημερινό Τσίπρα. Τον Τσίπρα του τρίτου Μνημονίου.

    Ε, αυτή ακριβώς η κατ’ αντιπαράσταση… εξέταση του κ.Τσίπρα με τον κ.Τσίπρα, θα μας δώσει και την απάντηση για το πόσο αξίζουν όσα είπε χτες ο κ.Τσίπρας.

    Επιπλέον και εφόσον κάποιος είναι ιδιαίτερα ανθεκτικός, αλλά και… μερακλής όσον αφορά την περιδίνησή του στο αρχιπέλαγος του «αριστερού» πολιτικού ψεύδους, μπορεί να κάνει κάτι ακόμα. 

    Να αντιπαραθέσει τα λόγια του  κ.Τσίπρα κατά την εκφώνηση των νέων προγραμματικών δηλώσεων της νέας του κυβέρνησης, με όσα είχε πει ο Αλέξης Τσίπρας στην πρώτη του ομιλία ως πρωθυπουργός από το βήμα της Βουλής, κατά την ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης που είχε προκύψει από τις εκλογές του Γενάρη.

    Τότε, λοιπόν, τον είχαμε ακούσει να διαβεβαιώνει για την αμετάκλητη – όπως έλεγε – απόφασή του να τιμήσει στο σύνολό τις προεκλογικές του δεσμεύσεις.

    «Ο λαός – είχε πει τότε ο κ.Τσίπρας - δεν αντέχει άλλη ματαίωση και απογοήτευση μετά από 5 χρόνια μνημονιακής διακυβέρνησης»…

    Το τι πραγματικά συνέβη στην συνέχεια είναι γνωστό.

    Στην ίδια εκείνη συνεδρίαση ο κ.Τσίπρας είχε πει κάτι ακόμα:      

«Είμαστε κάθε λέξη από το Σύνταγμα αυτής της χώρας και αυτό θα υπηρετήσουμε μέχρι τέλους», ήταν τα λόγια του πρωθυπουργού.

    Το τι συνέβη στη συνέχεια, με πρώτο και «καλύτερο» το (και αντισυνταγματικό) ξεπούλημα του δημοψηφίσματος, επίσης είναι γνωστό.

    Να, επομένως γιατί ο κύριος πρωθυπουργός,

αντί να φλυαρεί τόση ώρα όπως χτες, θα μπορούσε να περιγράψει τις προγραμματικές του κατευθύνσεις με τον πιο σύντομο - αλλά και τον πιο τίμιο - τρόπο που έγινε ποτέ. Σε μια μόνο φράση:

    «Είμαι κάθε λέξη από το Μνημόνιο αυτής της χώρας και αυτό θα υπηρετήσω μέχρι τέλους»… 

    Δεν το έκανε. Κι ούτε βέβαια αναμέναμε να το κάνει. Άλλωστε τέτοιες εκρήξεις πολιτικής εντιμότητας, από εκείνους που μιλούσαν περί «έντιμου συμβιβασμού» για να καταντήσουν να ψηφίζουν και να εφαρμόζουν Μνημόνια, θα συνιστούσαν σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

πηγη: enikos.gr