Διαδηλωτές επιχείρησαν να περικυκλώσουν το κτήριο, όπου διεξάγεται η Σύνοδος Κορυφής της Ε.Ε., αντιδρώντας στη συνθήκη ΤΤΙΡ (Διατλαντική Εταιρική Σχέση Συναλλαγών και Επενδύσεων).

Παρά τη συνεχή βροχόπτωση και τα δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, οι διαδηλωτές έκλεισαν αρκετούς δρόμους περιμετρικά του κτηρίου, με τους άνδρες της αστυνομίας να προσαγάγουν 104 άτομα. Οι προσαχθέντες μετά από λίγο, αφέθηκαν ελεύθεροι.

Στη διαδήλωση συμμετείχαν άτομα, τα οποία ξεκίνησαν από την Ισπανία, τη Γαλλία, την Ιταλία και την Ελλάδα, με τελικό σταθμό τις Βρυξέλλες, προκειμένου να εκφράσουν την αντίθεσή τους στην εμπορική συμφωνία Ε.Ε. – ΗΠΑ.

Πηγή: ΑΜΠΕ, Γαλλικό Πρακτορείο

Γράφει ο Π. Μωραΐτης

Η κεντρική επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ συζήτησε το περασμένο σαββατοκύριακο τη διαδικασία ανασυγκρότησης του κόμματος μετά τη νίκη στις εκλογές και τη διάσπαση του. Η διαδικασία αυτή θα ολοκληρωθεί με συνέδριο το πρώτο τρίμηνο του 2016 και ήταν εντελώς αναγκαία όχι τόσο για να συμπληρωθούν τα όργανα του που αποδεκατίστηκαν μετά την αποχώρηση της Αριστερής Πλατφόρμας αλλά πιο πολύ για να αλλάξει βαθιά ο χαρακτήρας του, να διαμορφωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ που θα υπηρετήσει να νέα κυβερνητικά καθήκοντα και το ρόλο που έχει να επιτελέσει στην κοινωνία, μετά το πέρασμα του στην πλευρά του μνημονίου και της αστικής πολιτικής.

Η ηγεσία του επιδιώκει να διαμορφώσει ένα άλλο ΣΥΡΙΖΑ πολύ διαφορετικό, εναρμονισμένο με τις σημερινές ανάγκες και τα καθήκοντα που θα αναλάβει. Από τη στιγμή που το κόμμα αυτό και κάθε κόμμα είναι μεν σημαντικό στοιχείο της πολιτικής ζωής, αλλά δεν είναι παρά το μέσον, πρέπει τα κάθε φορά χαρακτηριστικά του και οι ιδιότητες του να υπηρετούν τις πολιτικές ανάγκες που η πολιτική την οποία θα υπηρετήσει θέτει.

Ο ΣΥΡΙΖΑ γύρισε σελίδα και εξ αντικειμένου έχει μπροστά του ριζικά διαφορετικά καθήκοντα. Από αντιπολίτευση που επεδίωκε να αξιοποιήσει τη λαϊκή αντίθεση στα μνημόνια και τη λιτότητα, έγινε κυβέρνηση που μετά το πρώτο επτάμηνο έκανε στροφή 180 μοιρών, συμβιβάστηκε ολοκληρωτικά με την αστική τάξη, συμφώνησε και εφαρμόζει το μνημόνιο, δηλαδή το πολιτικό σχέδιο της.

Η πρώτη φάση της πορείας αυτής έκανε αναγκαίο ένα κόμμα πιο ανοιχτό στον λαό και τις ριζοσπαστικές ιδέες, με ανοχή στις εσωκομματικές τάσεις, ένα κόμμα που έπρεπε να μπορεί να πείσει και να συσπειρώσει τους δυσαρεστημένους από την κυβερνητική πολιτική. Σήμερα απαιτείται ένα κόμμα που αποφασιστικά θα στηρίξει την κυβερνητική πορεία, δεν θα επηρεάζεται εύκολα από τους εργαζόμενους που πλήττονται και τις διεκδικήσεις τους, ένα κόμμα με δύο λόγια πιο συντηρητικό κεντροαριστερό μνημονιακό, που υπηρετεί πολυεθνικά συμφέροντα, διεκδικεί ρόλο στην πολιτική της ΕΕ και χτυπά την πόρτα της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας.

Ενδεικτικά για το χάσμα που χωρίζει τα πριν από τα σημερινά καθήκοντά του και την απόσταση του ενός ΣΥΡΙΖΑ από τον άλλο θα θυμίσουμε τα εξής:

Στις προγραμματικές δηλώσεις της η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ το Φλεβάρη του 2015 έθετε για έγκριση από τη βουλή ορισμένες πλευρές και μέτρα του προγράμματος της Θεσσαλονίκης: Θα καταργήσουμε τον ΕΝΦΙΑ, το 2015 δεν θα πληρωθεί ΕΝΦΙΑ, θεσπίζουμε αφορολόγητο 12.000 €, δεν θα μειωθούν οι κύριες ούτε οι επικουρικές συντάξεις, για τους συνταξιούχους κάτω των 700 € θα χορηγηθεί δέκατη τρίτη σύνταξη ως δώρο των Χριστουγέννων, ο κατώτερος μισθός θα αυξηθεί στα 751 € ως το 2016 κ.λπ..

Στις πρόσφατες προγραμματικές δηλώσεις του ο κ. Τσίπρας απέφυγε εντελώς κάθε συγκεκριμένη αναφορά και δέσμευση σε μέτρα και παροχές, θέτοντας τις τρεις βασικές προτεραιότητες της κυβέρνησής του: Τους επόμενους κρίσιμους είκοσι μήνες έχουμε μπροστά μας μετά την ταχύτατη και επιτυχή ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης τρεις άμεσες προτεραιότητες: Την απομείωση του χρέους, την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και τη δημιουργία ευνοϊκού περιβάλλοντος για να προσελκύσουμε ξένες ιδιωτικές επενδύσεις.

Τις δύο τοποθετήσεις εμφανώς τις χωρίζει χάος. Σήμερα προσπαθεί να δημιουργήσει ένα κόμμα που θα υπηρετήσει τη δεύτερη πολιτική, στην οποία προτεραιότητα έχουν οι τράπεζες και όχι οι εργαζόμενοι, προτεραιότητα έχει η ισοπέδωση των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων για να προσελκυστούν επενδύσεις και όχι η στήριξη των εργαζομένων και η βελτίωση της ζωής τους, προτεραιότητα δεν έχει η διαφύλαξη των δημόσιων αγαθών, αλλά το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.

Επιπροσθέτως και στο πολιτικό επίπεδο φαίνεται ότι τροποποιούνται βαθιά οι πολιτικοί στόχοι του. Τότε επεδίωκε να υπογραμμίσει ορισμένα φιλολαϊκά χαρακτηριστικά, σήμερα προσεγγίζει την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία που φθάνει ως και την ένταξη του ΣΥΡΙΖΑ στη Σοσιαλιστική Διεθνή και επιπλέον να ηγεμονεύσει στον κεντροαριστερό, αντινεοφιλελεύθερο χώρο στο εσωτερικό της χώρας και να ελέγξει την πολιτική ζωή για αρκετά χρόνια, να γίνει απόλυτος κυρίαρχος. Είναι ενδεικτική η προσπάθεια του, τουλάχιστον στα λόγια, για σύμπηξη αντινεοφιλελεύθερου μετώπου, το οποίο θα περιλαμβάνει εκτός του ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι, ακόμη και την Ένωση Κεντρώων, θέλοντας αφενός μεν να προσδώσει μεγαλύτερο εύρος στις πολιτικές επιλογές του και αφετέρου αν οι ηγεσίες των κομμάτων αυτών αρνηθούν, που έτσι φαίνεται να γίνεται, να τις εκθέσει διαμορφώνοντας δεσμούς και γέφυρες με τους ψηφοφόρους και τους βουλευτές τους.

Για την υλοποίηση αυτών των στόχων απαιτείται ένα κόμμα καταρχήν πειθαρχημένο στο οποίο δεν θα υπάρχει θέση για ομάδες και ρεύματα, τουλάχιστον με προοδευτική και ριζοσπαστική κατεύθυνση, ένα κόμμα πραγματικά αρχηγικό, κατά το δυνατόν απρόσβλητο από τις λαϊκές διεκδικήσεις και τα αιτήματα, στο οποίο θα υπάρχουν μηχανισμοί συμβιβασμού ανάμεσα σε ομάδες, φιλοδοξίες και συμφέροντα. Ένα κόμμα «εναρμονισμένο με την κοινωνία στο οποίο θα συμμετέχουν όλοι όσοι το ψήφισαν και το στήριξαν ανεξάρτητα αν παλιότερα ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ αρκεί να συμφωνούν με τη σημερινή πολιτική του», όπως ο ίδιος ο κ. Τσίπρας ανέφερε στην ομιλία του. Με δύο λόγια ένα κόμμα που θα συμμετέχουν όσοι πολιτικά δέχονται ή συμβιβάζονται με τη δεξιά στροφή του σε όλα τα επίπεδα.

Η επίκληση του Γκράμσι για «κόμμα γνήσιο εκφραστή και οργανωτική των λαϊκών τάξεων που παίζει το ρόλο του συλλογικού διανοούμενου» δεν είναι παρά ιεροσυλία. Να ταυτίζει ο κ. Τσίπρας τις προθέσεις και τις επιδιώξεις του με αυτές μιας από τις πιο φωτεινές και ηρωικές προσωπικότητες του κομμουνιστικού κινήματος τον 20ο αιώνα.

Το σχέδιο είναι φιλόδοξο, ενδεχομένως η συγκυρία να ευνοεί την προώθηση του, ας περιμένουμε να δούμε τα αποτελέσματα. Σε κάθε περίπτωση όμως η στάση της κομμουνιστικής και ριζοσπαστικής αριστεράς και των πιο συνειδητών εργαζομένων θα βαρύνει στις εξελίξεις.

πηγη; ergatikosagwnas.gr

του Joris Leverink

Οι Σαββατιάτικες επιθέσεις σε μια φιλειρηνική διαδήλωση στην Άγκυρα, κατά τις οποίες σκοτώθηκαν πάνω από εκατό άτομα και τραυματίστηκαν πολύ περισσότερα, έφεραν για μια ακόμη φορά στην επιφάνεια τις βαθιές ρήξεις που συνεχίζουν να κυριαρχούν στο κοινωνικό και πολιτικό τοπίο της Τουρκίας.

Στις 10.04 π.μ. δύο εκρήξεις, με διαφορά μερικών δευτερολέπτων, συγκλόνισαν το πλήθος των διαδηλωτών που συγκεντρώθηκαν μπροστά από το σιδηροδρομικό σταθμό της πρωτεύουσας στο πλαίσιο της προετοιμασίας του μεγάλου φιλειρηνικού συλλαλητηρίου που ήταν προγραμματισμένο να γίνει αργότερα την ίδια ημέρα. Οι εκρήξεις σκότωσαν ακαριαία δεκάδες ανθρώπους - ο αριθμός των νεκρών, όπως ανακοινώθηκε από το φιλοκουρδικό Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών (HDP)[1] ανέρχεται σε 128 ενώ σχεδόν διακόσοι τραυματίστηκαν.
Καθώς οι επιζώντες περιέθαλπαν τους τραυματισμένους συντρόφους τους, κατέφθασε στην περιοχή η αστυνομία που, όλως περιέργως, ήταν απούσα τη στιγμή της έκρηξης. Αλλά αντί να προσπαθούν να ηρεμήσουν την κατάσταση, οι αστυνομικές δυνάμεις επιτέθηκαν στους πλήθη με δακρυγόνα ενώ απέκλειαν τους δρόμους που οδηγούν στην πλατεία, εμποδίζοντας τις υπηρεσίες πρώτων βοηθειών να φτάσουν στο χώρο της επίθεσης

Ένα βίντεο, που τραβήχτηκε αμέσως μετά τις επιθέσεις, δείχνει ένα πλήθος διαδηλωτών να συγκρούονται με την αστυνομία, στην προσπάθειά τους να ανοίξουν ένα διάδρομο για να περάσουν μέσα τα ασθενοφόρα.
Στον απόηχο των βομβιστικών ενεργειών, χιλιάδες άνθρωποι σε όλη τη χώρα βγήκαν στους δρόμους για να καταδικάσουν τις επιθέσεις, για τις οποίες θεωρούν άμεσα υπεύθυνη την κυβέρνηση. Συνθήματα όπως «Κράτος δολοφόνε, εσύ θα πληρώσεις το λογαριασμό» και «Κλέφτη, δολοφόνε, Ερντογάν!» ακούστηκαν σε πολλές πόλεις, ως έκφραση της βαθιά ριζωμένης λαϊκής οργής απέναντι στην κυβέρνηση της Τουρκίας, οργής που χαρακτηρίζει τις διαφορετικές κοινωνικές και πολιτικές ομάδες της αντιπολίτευσης της χώρας.

Ποιος ωφελείται;

Μέχρι στιγμής, κανείς δεν έχει αναλάβει την ευθύνη για τις επιθέσεις, όμως, η ομοιότητα ανάμεσα στις βομβιστικές ενέργειες στην Άγκυρα κι εκείνες στο Σουρούτς και το Ντιγιαρμπακίρ στις 20 Ιουλίου και στις 5 Ιουνίου αντίστοιχα, κάνει πολλούς να υποψιάζονται ότι το λεγόμενο Ισλαμικό Κράτος (IS) θα μπορούσε να είναι πίσω από αυτές.
Οι επιθέσεις στις προεκλογικές συγκεντρώσεις του HDP στο Ντιγιαρμπακίρ και σε μια συγκέντρωση ακτιβιστών που σχεδίαζαν να βοηθήσουν στην ανοικοδόμηση του Κομπανί στο Σουρούτς εκτελέστηκαν και οι δύο από βομβιστές αυτοκτονίας με ύποπτες διασυνδέσεις με το IS. Παρά το γεγονός ότι και στις δύο επιθέσεις το IS δεν ανέλαβε επίσημα την ευθύνη, ελάχιστοι αμφιβάλουν ως προς το ποιος είναι υπεύθυνος γι' αυτές.
Ωστόσο, αυτές τις μέρες, ελάχιστους ανθρώπους στην Τουρκία απασχολεί το ερώτημα αν είναι ή δεν είναι το IS πίσω από την βομβιστική επίθεση στην Άγκυρα. Το πραγματικό ερώτημα είναι σε ποιο βαθμό φτάνει η εμπλοκή του τουρκικού κράτους και των δυνάμεων ασφαλείας κι αν οι επιθέσεις πραγματοποιήθηκαν με τη γνώση, την υποστήριξη ή ακόμα και τις διαταγές της υπηρεσιακής κυβέρνησης του ΑΚΡ[2].
Η έλλειψη σεβασμού για τις ανθρώπινες ζωές -και ειδικά αυτές των Κούρδων- έχουν γίνει αξίωμα για τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες και τις ένοπλες δυνάμεις ιδιαίτερα από τότε που έκαψαν χωριά, εκτόπισαν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους και εξαφάνισαν χιλιάδες σε μια προσπάθεια να σπάσουν την αντίσταση των Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (ΡΚΚ) στη δεκαετία του 1990.
Αυτή ακριβώς η τακτική επανέρχεται στο προσκήνιο τώρα καθώς το κράτος έχει ξαναρχίσει τις επιθέσεις ενάντια στους Κούρδους αντάρτες στην προσπάθεια να αποκλείσει ολόκληρες κουρδικές πόλεις, να τις αποκόψει από τον έξω κόσμο για μέρες κάνοντας παράλληλα τους άμαχους πληθυσμούς στόχους των ελεύθερων σκοπευτών και φαινομενικά «τυχαίων» βομβαρδισμών του πυροβολικού.
Αλλά το αν η κυβέρνηση θα έφτανε τόσο μακριά ώστε να βομβαρδίσει τους ίδιους της τους πολίτες, ή θα επέτρεπε στο IS να το πράξει απλά για να παρατείνει το πολιτικό της πρόγραμμα είναι το βασικό ερώτημα που φτάνει στην καρδιά της σημερινής κρίσης στην Τουρκία. Ο Σαλαετίν Ντερμιτάς, συμπρόεδρος του HDP, ήταν ξεκάθαρος σε μια δημόσια δήλωση του σχετικά με τους βομβαρδισμούς:
«Η Άγκυρα είναι η πρωτεύουσα της Τουρκίας. Ακόμη και αν πετάξει ένα μόνο πουλί πάνω από την πόλη, το κράτος θα το μάθει. Είναι η καλύτερα επιτηρούμενη πόλη της χώρας. Διοργανώσαμε ένα μαζικό συλλαλητήριο με εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, αλλά δεν βρέθηκε καθόλου προσωπικό ασφαλείας στους δρόμους. Δείτε τις δικές τους συγκεντρώσεις: οι έλεγχοι ασφαλείας ξεκινούν αρκετά τετράγωνα πιο μακριά».
Για να ανακαλύψει κανείς τις δυνάμεις που ευθύνονται γι’ αυτή τη βάρβαρη επίθεση, πρέπει να απαντήσει σε ένα απλό ερώτημα: «ποιος ωφελείται;».

Πυροδοτώντας τη σύγκρουση

Οι χρήστες των μέσων ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης που υποστηρίζουν την κυβέρνηση –γνωστοί στην Τουρκία ως AK trolls[3], λόγω της υποστήριξης τους στο ΑΚΡ- δεν έχασαν την ευκαιρία να υποδείξουν το HDP ως το μοναδικό υπεύθυνο για την βομβιστική επίθεση, υποστηρίζοντας ότι (το HDP) εμφανίζεται ως θύμα για να καταφέρει να συγκεντρώσει ψήφους στις επερχόμενες εκλογές.

Τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης γρήγορα υιοθέτησαν αυτή την άποψη και υποστήριξαν ότι επειδή οι επιθέσεις στο Ντιγιαρμπακίρ και το Σουρούτς ενίσχυσαν την δημοτικότητα του HDP, οι υπεύθυνοι για τις επιθέσεις στην Άγκυρα θα πρέπει να αναζητηθούν μέσα από τις τάξεις του φιλοκουρδικού κόμματος. Διακόπτοντας για λίγο τις ευθείς κατηγορίες στο HDP, ο πρωθυπουργός Νταβούτογλου σε ομιλία του υποστήριξε ότι τρεις ομάδες ήταν ικανές να αναλάβουν μια τέτοια επίθεση εκεί: το IS, το PKK και το DHKP-C[4], μια μαχητική αριστερή οργάνωση.
Αν και είναι αλήθεια ότι οι προηγούμενες επιθέσεις αύξησαν την υποστήριξη στο HDP, το να δει κανείς αυτή (την επίθεση) ως «απόδειξη» του απίστευτου ισχυρισμού ότι το HDP θα έφτανε να σκοτώσει τους ίδιους του τους υποστηρικτές μόνο για να συγκεντρώσει μερικές ψήφους είναι απλά εξωφρενικό. Εάν η βομβιστική επίθεση στο Ντιγιαρμπακίρ και το Σουρούτς και ενίσχυσαν την υποστήριξη στο HDP αυτό συνέβη επειδή το κόμμα ισχυρίστηκε ότι έχει γίνει στόχος μιας κρατικά ενορχηστρωμένης εκστρατείας εκφοβισμού.
Αν ψάξει κανείς για ένα κόμμα που δεν εγκαταλείπει την άθλια τακτική να προσπαθεί να επωφεληθεί από μια σφαγή, υπάρχει κι άλλος πολύ πιθανότερος υποψήφιος: το κυβερνών ΑΚΡ. Σε πολλές περιπτώσεις έχει εκτεθεί για την καλυμμένη υποστήριξη που παρέχει στο IS, ιδίως όταν η τρομοκρατική οργάνωση είχε ξεκινήσει την επίθεση εναντίον της Συριακής κουρδικής πόλης Κομπανί, στα σύνορα με την Τουρκία.

Όταν ο έγινε ο βομβαρδισμός του Σουρούτς και όλα έδειχναν προς το IS, πολλοί υποστήριξαν πως το ΑΚΡ ευθύνεται για την επίθεση, και μια μαχητική ομάδα που συνδέεται με το ΡΚΚ εκτέλεσε δύο αστυνομικούς σε μια πράξη εκδίκησης. Για την κυβέρνηση, αυτή ήταν η δικαιολογία που έψαχνε και αντί να αναζητήσει την οργάνωση που ευθύνεται για τους θανάτους 33 άοπλων Τούρκων πολιτών, ξεκίνησε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο εναντίον του ΡΚΚ, ρίχνοντας εκατοντάδες βόμβες στους Κούρδους αντάρτες σε σύγκριση με μόνο μια χούφτα βόμβες εναντίον του ISτην πρώτη εβδομάδα μετά την επίθεση στο Σουρούτς.
Εκείνη την εποχή, πολλοί συνέδεσαν άμεσα την «αντιτρομοκρατική εκστρατεία» του ΑΚΡ άμεσα με τις φτωχές επιδόσεις του στις εκλογές του Ιουνίου, στις οποίες έχασε την απόλυτη πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο για πρώτη φορά από τότε που ανήλθε στην εξουσία το 2002. Οι ζημίες του ΑΚΡ συνέπεσαν με σημαντικά κέρδη για το HDP, το οποίο κατάφερε να μπει στη Βουλή με 13% των ψήφων – το πρώτο φιλοκουρδικό κόμμα στην ιστορία της Τουρκίας.
Το HDP και οι Κούρδοι που αυτό αντιπροσωπεύει θεωρούνται πλέον ως η μεγαλύτερη απειλή για την εξουσία του ΑΚΡ. Βυθίζοντας τη χώρα στο χάος και βάζοντας τα ελεγχόμενα απ’ αυτόν εθνικά μέσα ενημέρωσης να παρουσιάζουν το HDP ως υπεύθυνο για τη βία, ο Ερντογάν προσπαθεί να φτιάξει κλίμα υπέρ του στις επερχόμενες εκλογές που ανακοινώθηκαν για το Νοέμβρη όταν απέτυχαν οι διαπραγματεύσεις για κυβέρνηση συνασπισμού στα μέσα Αυγούστου.
Τώρα, περιέργως, μετά από τρεις μήνες μαχών μεταξύ των Τουρκικών ενόπλων δυνάμεων και των ανταρτών του ΡΚΚ στις οποίες υπολογίζεται ότι έχουν σκοτωθεί εκατοντάδες και από τις δύο πλευρές - για να μην μιλήσουμε για τις δεκάδες των απωλειών μεταξύ των αμάχων, ως επί το πλείστον από τα χέρια του Τουρκικού στρατού και της αστυνομίας- η δίδυμη βομβιστική επίθεση στην Άγκυρα, έρχεται σε μια περίοδο όπου το PKK είχε μόλις αποφασίσει μονομερή κατάπαυση του πυρός.
Μη θέλοντας να δώσει στον Ερντογάν μια δικαιολογία που θα του επέτρεπε να αναβάλλει την ψηφοφορία, ή ακόμα και να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης καθιστώντας τον εαυτό του δικτάτορα, το Σάββατο το PKK ανακοίνωσε την παύση όλων των στρατιωτικών ενεργειών του μέχρι να διεξαχθούν οι εκλογές. Η δήλωση της μονομερούς κατάπαυσης του πυρός έγινε μετά τις βομβιστικές επιθέσεις, αλλά ήδη αναμενόταν αρκετές ημέρες πριν.
Στην πραγματικότητα, η σύγκρουση στα νοτιοανατολικά δεν είναι τίποτα λιγότερο από την προεκλογική εκστρατεία του ΑΚΡ και η κατάπαυση του πυρός λίγες μόνο εβδομάδες πριν από τις κατά πάσα πιθανότητα πιο κρίσιμες εκλογές στην ιστορία του κόμματος είναι το τελευταίο πράγμα που ο Ερντογάν και οι σύντροφοί του χρειάζονται τώρα. Το ΑΚΡ διαχέει την εντύπωση ότι αυτό είναι το μόνο κόμμα που θα σώσει τη χώρα από την κατάρρευση, ότι ο Ερντογάν είναι ο ισχυρός ηγέτης που χρειάζεται η χώρα σε περιόδους κρίσης και ότι, συντρίβοντας την Κουρδική αντίσταση, θα εδραιώσει μια για πάντα την ηγεμονία του Τουρκικού κράτους σε όλες τις περιοχές της χώρας. Η κατάπαυση του πυρός θα εκθέσει φυσικά την κενότητα των ισχυρισμών αυτών, αφήνοντας στο ΑΚΡ ελάχιστα να επιδείξει.
Στο πλαίσιο αυτό, η βομβιστική επίθεση στην Άγκυρα θα του χρησιμεύσει για να ακυρώσει την κατάπαυση του πυρός προκαλώντας αντίποινα από το ΡΚΚ και έτσι να συντηρήσει τη σύγκρουση μέχρι τις εκλογές.

Κυβερνητική ευθύνη

Από αυτή τη σκοπιά, μπορεί κανείς ξεκάθαρα να δει πώς το ΑΚΡ θα μπορούσε να επωφεληθεί από τις επιθέσεις του Σαββάτου. Ωστόσο, επειδή επωφελείται αυτό δεν συνεπάγεται την άμεση ευθύνη του, όπως ακριβώς και το HDP δεν μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνο για τις επιθέσεις σε μέλη του, στα γραφεία και στα συλλαλητήρια του επειδή αυτές θα μπορούσαν να «βοηθήσουν» τους ισχυρισμούς του ότι έχει στοχοποιηθεί από το κράτος. Το ερώτημα «ως ποιο βαθμό φτάνει η συμμετοχή του AKP στις προαναφερθείσες επιθέσεις;» πιθανότατα δεν θα απαντηθεί ποτέ ικανοποιητικά.
Αλλά είτε το ΑΚΡ είχε εμπλακεί άμεσα είτε όχι, η απάντηση της κυβέρνησης στο τραγικό συμβάν δείχνει ότι έσπευσε να το εκμεταλλευτεί προς όφελός της. Στην τριαντάλεπτη ομιλία του για τις τρομοκρατικές επιθέσεις, ο πρωθυπουργός Νταβούτογλου ξόδεψε είκοσι λεπτά για να καταγγέλλει το HDP και τον συμπρόεδρό του, τον Ντεμιρτάς. Προσπαθώντας να υπερασπιστεί τη σκληρή στάση της κυβέρνησης απέναντι στην τρομοκρατία, το πήγε ακόμα παραπέρα κάνοντας τον παράλογο ισχυρισμό ότι ο βομβιστής αυτοκτονίας που ευθύνεται για την επίθεση στο Σουρούτς είχε συλληφθεί και παραδοθεί στη δικαστική εξουσία.
Για πολλούς στην Τουρκία η κατάσταση είναι σαφής: η κυβέρνηση του ΑΚΡ φέρει την ευθύνη για τους θανάτους των πολιτών της. Είτε το ΑΚΡ πραγματικά ενορχήστρωσε την επίθεση είτε απλά απέτυχε να παράσχει την απαραίτητη ασφάλεια στους διαδηλωτές, ως κυβέρνηση το κόμμα φέρει την ευθύνη για την ασφάλεια των πολιτών. Η παράλειψή του να το πράξει συνιστά ένα σοβαρό έγκλημα για το οποίο θα έπρεπε να λογοδοτήσει - όχι μόνο στο εσωτερικό της Τουρκίας, αλλά και διεθνώς.
Η κοινωνία της Τουρκίας είναι περισσότερο από ποτέ διαιρεμένη και με τον Ερντογάν να αρνείται να μοιραστεί την εξουσία, ενώ την ίδια στιγμή χάνει την εμπιστοσύνη και την υποστήριξη μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού, το μέλλον φαίνεται πολύ ζοφερό. Οι διαθέσιμες επιλογές για τον Τουρκικό λαό έχουν περιοριστεί στη δημοκρατία από τη μία πλευρά, και στον Ερντογάν από την άλλη. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το αποτέλεσμα των εκλογών του Νοεμβρίου δεν θα είναι διαφορετικό από την ψηφοφορία του Ιουνίου και, αν το ΑΚΡ τότε συνεχίσει να μην παραδέχεται την ήττα και δεν επιτρέψει το σχηματισμό μιας κυβέρνησης συνασπισμού, η βομβιστική επίθεση στην Άγκυρα θα μπορούσε μόνο να είναι ένας προάγγελος του τι μέλλει γενέσθαι στην Τουρκία.

Ο Joris Leverink είναι ανεξάρτητος δημοσιογράφος, με έδρα την Κωνσταντινούπολη, συντάκτης του περιοδικού ROARκαι αρθρογράφος του TeleSUR English

Πηγή: ROAR

Μετάφραση – Επιμέλεια: Παναγιώτης Ζαβουδάκης

[1] Το Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών (στα Τουρκικά Halkların Demokratik Partisi - HDP, στα Κουρδικά Partiya Demokratik a Gelan) είναι αριστερό πολιτικό κόμμα της Τουρκίας.

Ιδρύθηκε το 2012 μέσα από τις διεργασίες του «Δημοκρατικού Κογκρέσσου των Λαών», ενός σχηματισμού που συσπείρωνε κυρίως Κούρδους της Τουρκίας αλλά και άλλες μειονότητες (Αλεβίτες κ.α.).Έχει δύο συμπροέδρους, έναν άνδρα και μια γυναίκα, τον Σαλαετίν Ντεμιρτάς και τη Φιγκέν Γιουκσεκντάγκ.

Τα φιλοκουρδικά κόμματα συνήθως λάμβαναν ποσοστά κοντά στο 6-7%, αν και οι Κούρδοι της Τουρκίας είναι πολλοί περισσότεροι, καθώς πολλοί υποστήριζαν το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης εξαιτίας των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων. Μη μπορώντας να ξεπεράσουν το εκλογικό όριο του 10%, τα φιλοκουρδικά κόμματα δε συμμετείχαν στις εκλογές αλλά υποστήριζαν ανεξάρτητους υποψήφιους. Ωστόσο, μετά την επιτυχημένη εκστρατεία του Σαλαετίν Ντεμιρτας για την προεδρία της Τουρκικής Δημοκρατίας το 2014, που απευθύνθηκε πέρα από τους Κούρδους και σε κοσμικούς και φιλελεύθερους Τούρκους, και την πολιορκία του Κομπανί, κατά την οποία μερίδα των Κούρδων αποξενώθηκε από την τουρκική κυβέρνηση, το HDP αποφάσισε να συμμετάσχει στις τουρκικές βουλευτικές εκλογές του 2015. Στο εκλογικό του μανιφέστο το HDP προέβαλε, πέρα από παραδοσιακά κουρδικά αιτήματα, όπως την ειρηνευτική διαδικασία για τον τερματισμό της ένοπλης σύγκρουσης των Κούρδων ανταρτών και του τουρκικού κράτους, αιτήματα για τα δικαιώματα των γυναικών και των μειονοτήτων της Τουρκίας και την αντίθεσή του στα σχέδια του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, να ενισχύσει τις εξουσίες του.

Στις εκλογές το HDP πέρασε το εκλογικό όριο του 10%, κέρδισε το 13% των ψήφων και 80 έδρες στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας.Στις 31 από τις 80 έδρες εξελέγησαν γυναίκες, μία από τις οποίες είναι η Ντιλέκ Οτσαλάν, ανιψιά του φυλακισμένου ηγέτη του PKK Αμπντουλάχ Οτσαλάν.

[2] AKP : Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (στα τουρκικά Adalet ve Kalkınma Partisi).

[3] Στη γλώσσα του διαδικτύου η λέξη τρολ (troll) περιγράφει κάποιον χρήστη του Ίντερνετ «με πονηρά προκλητικές, σκόπιμα ανόητες ή επιτηδευμένα εκτός θέματος θέσεις και απόψεις σε μία online ανοιχτή κοινότητα, όπως ένα φόρουμ συζήτησης, mailing list, chat room ή μπλογκ, με πρωταρχική πρόθεση να προκαλέσει και να ερεθίσει άλλους χρήστες[ ή με κάθε τρόπο να επιφέρει διαταραχή σε μια διαδικτυακή συζήτηση για οποιοδήποτε θέμα και να πετύχει μια αλυσίδα αντιδράσεων από άλλους χρήστες. Η συμπεριφορά αυτή πολλές φορές συνοδεύεται από αμφιλεγόμενη διαμάχη των υπολοίπων περί του σκοπού του».

[4] Το Επαναστατικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Κόμμα-Μέτωπο, στα (τουρκικά Devrimci Halk Kurtuluş Partisi-Cephesi ή DHKP / C) είναι ένα μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα της Τουρκίας που ιδρύθηκε το 1978 ως Επαναστατική Αριστερά (στα τουρκικά Devrimci Sol ή Dev Sol), και μετονομάστηκε σε DHKP / C το 1994. Στην Τουρκία, τις ΗΠΑ και την ΕΕ θεωρείται «τρομοκρατική οργάνωση».

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Γράφει ο Στωικός

Η αρνητική εμπειρία της περιόδου 2010-2012

Το ερώτημα που δημιουργήθηκε μετά το 2010 και με πιεστικό τρόπο αναζητά απαντήσεις, είναι, αν είναι ωφέλιμο για το λαϊκό κίνημα, να καταθέσει άμεσο πρόγραμμα πάλης, να παλεύει για προοδευτικές μεταρρυθμίσεις μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού, μεταρρυθμίσεις και στόχους πάλης διαλεκτικά δεμένα με τον στρατηγικό του στόχο, ή αν οι άμεσες αυτές διεκδικήσεις και τα προγράμματα πάλης, οδηγούν στον οπορτουνισμό και στην ενσωμάτωση.

Εμείς, ως Εργατικός Αγώνας, από την πρώτη στιγμή υποστηρίξαμε ότι το λαϊκό κίνημα, αν θέλει να βρίσκεται στο προσκήνιο των εξελίξεων και να παίρνει ενεργά μέρος στην ταξική πάλη, θα πρέπει να οπλιστεί με άμεσο πρόγραμμα διεκδικήσεων (τακτικοί στόχοι), να παλεύει για προοδευτικές μεταρρυθμίσεις, ενώ αν οι αντιθέσεις οξυνθούν –όπως συμβαίνει σήμερα στην περίοδο της κρίσης και τις πολιτικές των μνημονίων– θα πρέπει να προβάλει ακόμα και προωθημένους στόχους πάλης, με σκοπό να κερδίσει την πλειοψηφία του λαού με το μέρος του.

Στο ερώτημα «τι θα την κάνει αυτή τη πλειοψηφία, όταν έχουν ωριμάσει οι προϋποθέσεις για βαθιές ριζοσπαστικές αλλαγές στην κοινωνία και την οικονομία (όπως συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα), αλλά δεν είναι ακόμα έτοιμες οι συνθήκες για σοσιαλιστική εξουσία;» την απάντηση έχει δώσει η ίδια η ζωή.

Το λαϊκό κίνημα, αν υπάρχουν ομαλές πολιτικές εξελίξεις και δεν επιχειρήσει η αστική αντίδραση βίαιη ανατροπή της λαϊκής θέλησης, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, μπορεί να στηρίξει κυβέρνηση των αντιμονοπωλιακών, αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων, η οποία, σε ένα σύντομο σχετικά χρονικό διάστημα, θα κληθεί να υλοποιήσει ένα μεταβατικό πρόγραμμα προωθημένων ριζοσπαστικών αλλαγών, που όσο υλοποιείται, θα προβάλει στο προσκήνιο η αναγκαιότητα του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας, η αναγκαιότητα της επίλυσης του προβλήματος της πολιτικής εξουσίας.

Αν, αντίθετα, επιχειρηθεί αντιδημοκρατική εκτροπή από την αστική αντίδραση και κυρίως από τον ιμπεριαλιστικό παράγοντα, κάτι που, αν λάβουμε υπόψη τη διεθνή εμπειρία, είναι και το πιθανότερο, το εργατικό και λαϊκό κίνημα, θα πρέπει να απαντήσει στην ένοπλη βία της αντίδρασης, με τα ίδια μέσα. Ένοπλα. Τα παραδείγματα των Δεκεμβριανών στην Ελλάδα το 1944, της Ισπανίας το 1936 και της Χιλής το 1973, μας δείχνουν, ότι αν δεν θέλουμε, για μια ακόμη φορά, να οδηγηθούμε σαν πρόβατα επί σφαγή, θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για όλα τα ενδεχόμενα και για όλες τις πιθανές εξελίξεις.

Τι πραγματικά θα συμβεί, αυτό εξαρτάται από το συσχετισμό της δύναμης των τάξεων τη συγκεκριμένη περίοδο, τις πολιτικές και κοινωνικές συμμαχίες που θα είναι σε θέση να δημιουργήσουν η εργατική και η αστική τάξη εν όψει της επικείμενης σύγκρουσης, η βέβαιη παρέμβαση του ιμπεριαλιστικού παράγοντα, η διεθνιστική αλληλεγγύη κλπ.

Αυτή είναι η μαρξιστική–λενινιστική προσέγγιση ενός δύσκολου και περίπλοκου θέματος, όπως οι θέσεις αρχής ενός επαναστατικού κόμματος, σε συνθήκες απότομης ανόδου της ταξικής πάλης σε περιβάλλον βαθιάς οικονομικής κρίσης και εφαρμογής σκληρών πολιτικών λιτότητας από την αστική τάξη και το διεθνή ιμπεριαλισμό.

Αντίθετα, οι θέσεις που προβάλει το σημερινό ΚΚΕ, συμπυκνώνονται στις δηλώσεις που έκανε στις 9/5/2011 η Α Παπαρήγα στην κρατική τηλεόραση, ότι «δεν υπάρχει φιλολαϊκή διέξοδος από την καπιταλιστική κρίση».

Οι θέσεις αυτές, οι οποίες παραπέμπουν την επίλυση όλων των προβλημάτων, στην ανατροπή του καπιταλισμού, είναι καταστροφικές για το επαναστατικό κίνημα, καθώς το καταδικάζουν να παρακολουθεί απλώς τις εξελίξεις, τη στιγμή που η δύναμη του βρίσκεται στην καθημερινή δράση. Δράση, ενταγμένη σε ένα ρεαλιστικό «μίνιμουμ» πρόγραμμα που θα αντανακλά τον συσχετισμό δύναμης των τάξεων και των ενδιάμεσων στρωμάτων τη συγκεκριμένη περίοδο αναφοράς.

Αν η θέση αυτή είναι επιζήμια και καταστροφική σε περίοδο σταθερότητας του καπιταλιστικού συστήματος, είναι πολλαπλά επιζήμια και καταστροφική στις συνθήκες της τριπλής κρίσης (οικονομική, κοινωνική, πολιτική) με την οποία βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη η αστική τάξη της χώρας. Γιατί, όταν το αστικό σύστημα εξουσίας παρουσιάζει ρωγμές, απαιτείται η μέγιστη δυνατή παρέμβαση του εργατικού και λαϊκού κινήματος, είναι η ώρα της εγρήγορσης και της πιο αποφασιστικής δράσης, ώστε τα ρήγματα αυτά να διευρυνθούν όσο το δυνατό περισσότερο, αντί να παρακολουθείς τον καπιταλισμό να τα κλείσει, περιμένοντας το σοσιαλισμό…

Αν έχεις τη θέση, ότι, είτε σε συνθήκες ομαλότητας και σταθερότητας βρίσκεται ο καπιταλισμός, είτε σε συνθήκες κρίσης, δεν γίνεται τίποτα, και καλείς τον κόσμο να περιμένει την ώρα του… άγιου σοσιαλισμού, τότε είναι σίγουρο α), ότι δεν πρόκειται ποτέ να δεις το σοσιαλισμό β) προσφέρεις τις μέγιστες υπηρεσίες στο εκμεταλλευτικό σύστημα, καθώς, σε συνθήκες απορρύθμισης και αποσύνθεσης των συστατικών του μερών, κρατάς τις λαϊκές δυνάμεις σε αδράνεια και επί της ουσίας τις οδηγείς σε αποστράτευση.

Πώς θα είχε γραφεί η ιστορία σήμερα, αν μετά την αστικοδημοκρατική επανάσταση το Φλεβάρη του 1917 στη Ρωσία, το μπολσεβίκικο κόμμα και ο Λένιν, υποστήριζαν τη θέση, ότι σε συνθήκες του καπιταλισμού δεν υπάρχει καμία δυνατότητα φιλολαϊκής εξόδου και έριχναν το σύνθημα του σοσιαλισμού, που, κάποια στιγμή, θα έλθει στο μέλλον; Αντίθετα ο Λένιν (Γράμματα από μακριά) χαρακτήρισε την αστικοδημοκρατική επανάσταση του Φλεβάρη σαν «το πρώτο στάδιο της σοσιαλιστικής επανάστασης» και φυσικά δικαιώθηκε.

Η δυναμική του άμεσου πολιτικού προγράμματος πάλης

Στην αντιπαράθεση που έχουμε με την ηγεσία του σημερινού ΚΚΕ, συνήθως προσφεύγουμε στην εμπειρία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και στο μαρξιστικό–λενινιστικό έργο, το οποίο, σε θεωρητικό επίπεδο έχει ενσωματώσει το παγκόσμιο επαναστατικό γίγνεσθαι.

Και κάνουμε πολύ καλά, γιατί πως αλλιώς θα αντιμετωπίσει κανείς, αντεπαναστατικές, μικροαστικές, αριστερίστικες αντιλήψεις –οι οποίες σημειωτέον, εμφανίστηκαν μαζί με το εργατικό κίνημα  αν δεν αντλήσει επιχειρήματα από την πολύ πλούσια και περιεκτική μαρξιστική–λενινιστική φιλολογία.

Αν και πάντα πρέπει να έχουμε κατά νου, ότι με την αρθρογραφία μας, δεν προσπαθούμε να πείσουμε τη σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ, αλλά τον κόσμο που την ακολουθεί. Γιατί το οπορτουνιστικό ολίσθημα της ηγεσίας, δεν μπορεί να εξηγηθεί με το επιχείρημα ότι δεν γνωρίζει τον μαρξισμό–λενινισμό. Το ζήτημα είναι βαθύτερο. Ο Καούτσκι, είχε μελετήσει, ίσως βαθύτερα από κάθε άλλο στην εποχή του, τα έργα του Μαρξ και του Ένγκελς. Αυτό όμως, δεν τον απέτρεψε να διαστρεβλώσει τις θέσεις των δύο μεγάλων επαναστατών για το ζήτημα του κράτους, ενώ έφτασε στο σημείο να αποκρύψει τους τρεις τελευταίους τόμους του Κεφαλαίου (θεωρίες της υπεραξίας), στην προσπάθεια του να συγκαλύψει την οπορτουνιστική στροφή του γερμανικού σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, στην ηγεσία του οποίου ηγούταν.

Στο συγκεκριμένο άρθρο, θα επιχειρήσουμε να καταδείξουμε την αναγκαιότητα του άμεσου πολιτικού προγράμματος πάλης, στηριζόμενοι στην πρόσφατη ελληνική εμπειρία. Αυτή της περιόδου 2010–2012, η οποία θα πρέπει να μελετηθεί καλύτερα από τις ζωντανές δυνάμεις του εργατικού κινήματος, γιατί μέσα στα δύο αυτά χρόνια της θύελλας, δημιουργήθηκαν –βάσιμα– μεγάλες προσδοκίες, οι οποίες όμως έδωσαν τη θέση τους στην απογοήτευση και στη διάψευση των ελπίδων.

Για τη μεταστροφή όμως από την ελπίδα στην απογοήτευση, θα πρέπει να δοθούν απαντήσεις. Πολιτικές απαντήσεις.

Η περίοδος 2010–2012, είναι από τις πιο ενδιαφέρουσες της μεταπολιτευτικής περιόδου, γιατί

α) ξεκίνησε η εφαρμογή των λαοκτόνων μνημονίων, σαν αποτέλεσμα της βαθιάς κρίσης του ελληνικού καπιταλισμού και της ωμής επέμβασης του ιμπεριαλιστικού παράγοντα.

β) βγήκαν στους δρόμους εκατοντάδες χιλιάδες λαού, οι οποίοι, για δεκαετίες ολόκληρες είχαν βυθιστεί στην αδράνεια και την πολιτική αδιαφορία.

γ) ξεκίνησε η αποδόμηση του δικομματικού συστήματος. Στις εκλογές του Μάη του 2012, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μαζί έχασαν 2,5 εκατομμύρια ψήφους. Το ΠΑΣΟΚ έχει υποβιβαστεί σήμερα σε ένα μικρό, περιθωριακό κόμμα, χωρίς προοπτική επανάκαμψης, ενώ σε κρίση βρίσκεται και η ΝΔ. Παρά τις μικρότερες απώλειες που είχε σε σχέση με το ΠΑΣΟΚ σε πολιτικό και συνδικαλιστικό επίπεδο, τα όσα ευτράπελα συμβαίνουν τις τελευταίες ημέρες με τα στελέχη που διεκδικούν την ηγεσία του κόμματος, δεν θα πρέπει να αποδοθούν σε προσωπικές ιδιαιτερότητες, αλλά στην πολυσχιδή κρίση που ταλανίζει το κόμμα αυτό της αστικής τάξης ε) την περίοδο αυτή σημειώθηκε η μετάλλαξη της οικονομικής κρίσης σε πολιτική και κοινωνική. Η τριπλή αυτή κρίση είναι παρούσα και σήμερα και το γενεσιουργό αίτιο της αστάθειας που διατρέχει το σύνολο του αστικού πολιτικού συστήματος, αλλά –για άλλους λόγους– και το σημερινό ΚΚΕ.

Την περίοδο 2010–2012, υπήρχαν όλες οι προϋποθέσεις να εκδηλωθεί γενικευμένη λαϊκή αντεπίθεση, που θα έθιγε βασικές πλευρές της αναπαραγωγής του εκμεταλλευτικού συστήματος και θα άνοιγε το δρόμο της σοσιαλιστικής προοπτικής της ελληνικής κοινωνίας.

Οι «πάνω» σε βαθιά πολιτική και οικονομική κρίση, είχαν χάσει την ικανότητα χειραγώγησης του λαϊκού παράγοντα, ο οποίος αναζητούσε διεξόδους απεγκλωβισμού από το αστικό σύστημα εξουσίας.

Οι «κάτω» σε αναβρασμό. Στους δρόμους της Αθήνας και των άλλων πόλεων της χώρας, ξεχείλιζε η λαϊκή οργή, δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες λαού, έδιναν καθημερινά μάχες με τις δυνάμεις καταστολής. Τρομοκρατημένοι οι μηχανισμοί του κράτους και του παρακράτους, προσέφυγαν σε δολοφονικές προβοκάτσιες (εμπρησμός της Μαρφίν στις 5 Μάη του 2010, δολοφονική επίθεση «αναρχικών» στις δυνάμεις του ΠΑΜΕ στις 19 Νοέμβρη του 2011). Το αγωνιστικό όμως φρόνιμα του λαού δεν μπόρεσαν να το κάμψουν.

Είχε σημάνει η ώρα των μεγάλων ανατροπών, μέσα από τη συγκρότηση του κοινωνικό–πολιτικού μετώπου πάλης. Είχε σημάνει η ώρα της προώθησης των μεγάλων ριζοσπαστικών αντιμονοπωλιακών, αντιιμπεριαλιστικών, δημοκρατικών αλλαγών. Οι οποίες όμως για να πάρουν σάρκα και οστά, θα έπρεπε, μέσα από ένα αντίστοιχο πρόγραμμα εργατικών συμφερόντων, να γίνουν σημαία της λαϊκής πάλης. Στην κρίσιμη αυτή ώρα θα έπρεπε να καταδειχτεί με την μεγαλύτερη σαφήνεια, ότι η διέξοδος από την βαθιά καπιταλιστική κρίση και τις αδυσώπητες πολιτικές των μνημονίων, ήταν ακριβώς ένα πρόγραμμα βαθιών ριζοσπαστικών αλλαγών, που θα έφερνε τον λαϊκό παράγοντα στο προσκήνιο των εξελίξεων, θα έβαζε φραγμό στη δράση του μονοπωλιακού κεφαλαίου, και θα υπονόμευε τα θεμέλια του καθεστώτος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης.

Ένα τέτοιο εργατικό πρόγραμμα δεν κατατέθηκε ποτέ. Στο ΚΚΕ από τα μέσα της δεκαετίας του 90 , είχαν αρχίσει να πνέουν οι άνεμοι της αντεπανάστασης (του αριστερισμού  και της επανάστασης στα λόγια) Στην κρίσιμη αυτή περίοδο για το εργατικό κίνημα, κυριάρχησαν οι απόψεις του τύπου «δεν υπάρχει φιλολαϊκή διέξοδος από την καπιταλιστική κρίση».

Αποτέλεσμα; Το εργατικό και το λαϊκό κίνημα, σε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες και κρίσιμες στιγμές της ταξικής πάλης, βρέθηκε χωρίς πρόγραμμα οικονομικών και πολιτικών διεκδικήσεων, τη στιγμή που ο κόσμος στους δρόμους αναζητούσε τη διέξοδο από τη ζοφερή πραγματικότητα της οικονομικής κρίσης και των σκληρών μνημονιακών πολιτικών.

Ποιος ωφελήθηκε από μια τέτοια στάση; Αναμφίβολα η αστική τάξη και το σύστημα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Όταν έχεις ένα λαό εξεγερμένο και, δεν του δείχνεις, ως όφειλες, το δρόμο που θα πρέπει να ακολουθήσει για να απαλλαγεί από τους εφιάλτες της καπιταλιστικής κρίσης και των μνημονίων που τον έχουν ζώσει, τότε, αντικειμενικά, στηρίξεις το σύστημα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Όταν, ακόμα χειρότερα, του λες, ότι είναι μάταιοι και αναποτελεσματικοί οι σημερινοί αγώνες, τότε τον οδηγείς στην αποστράτευση και στην ηττοπάθεια.

Και ερχόμαστε τώρα στο κεντρικό θέμα του άρθρου. Στη τεράστια δυναμική που περικλείει μια πρόταση διεξόδου από μια πιεστική κατάσταση, όταν ο λαός έχει συνειδητοποιήσει την ανάγκη αλλαγών και ανατροπών από ένα πολιτικό και κοινωνικοοικονομικό περιβάλλον, που εξόφθαλμα έρχεται σε αντίθεση και συγκρούεται με τις πιο στοιχειώδεις ανάγκες του και τα συμφέροντα του.

Αφού ο πολιτικός φορέας του εργατικού κινήματος, δεν κατέθεσε πρόταση διεξόδου από την κρίση, αυτή ήρθε από αλλού, από το χώρο των μικροαστών. Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για κατάργηση των μνημονίων και της λιτότητας εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, απηχούσε τις μεσοβέζικες και ταλαντευόμενες θέσεις των μικροαστικών στρωμάτων για την αντιμετώπιση των συνεπειών της κρίσης και των εφαρμοζόμενων πολιτικών λιτότητας.

Οι μικροαστοί, οι αποκαλούμενοι και «μεσαία τάξη», είχαν χτυπηθεί και ίδιοι από τις πολιτικές του 1^ου μνημονίου, οι οποίες είχαν καθαρά φιλομονοπωλιακό προσανατολισμό. Διαπίστωναν και οι ίδιοι ότι ο συνδυασμός άγρια φορολογία και βίαιη περικοπή κοινωνικών δαπανών που είχε ως συνέπεια τη συρρίκνωση του εισοδήματος των εργαζομένων, έπληττε και τους ίδιους, αφού οι πελάτες–εργαζόμενοι, λόγο οικονομικής αδυναμίας, σταμάτησαν να περνάνε το κατώφλι των καταστημάτων τους. Ο περιορισμός της ζήτησης, είχε δραματικές συνέπειες για τα μικρά και μεσαία εμπορικά καταστήματα και τις βιοτεχνίες, καθώς έκλειναν το ένα μετά το άλλο. Η καταστροφή κεφαλαίου που συνοδεύει τις οικονομικές κρίσεις και τα σκληρά προγράμματα λιτότητας, έπληξε πρώτα και κύρια τα μικρά αυτά εμπορικά καταστήματα και τις βιοτεχνίες. Είχαν, επομένως, κάθε λόγο να στηρίξουν μια πολιτική πρόταση που επαγγέλλονταν ότι θα σταματήσει τις πολιτικές λιτότητας και ότι θα καταργήσει τα επαχθή μνημόνια.

Από την άλλη, ο ριζοσπαστισμός των μικροαστικών στρωμάτων έχει όρια. Και στη προκειμένη περίπτωση τα όρια αυτά ήταν η μη αμφισβήτηση της θέσης της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ. Γιατί, αν από τη μία πλευρά, τα μικροαστικά στρώματα αισθάνονται την καυτή ανάσα του μονοπωλιακού κεφαλαίου που απειλεί να τους καταπιεί, από την άλλη φοβούνται τις εξελίξεις που θα φέρουν στο προσκήνιο το εργατικό κίνημα. Το αίτημα του προλεταριάτου για μια κοινωνία χωρίς ταξική εκμετάλλευση, δεν τους βρίσκει σύμφωνους, γιατί, σε τελική ανάλυση και οι ίδιοι δεν είναι παρά μικροί καπιταλιστές οι οποίοι ζουν από την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης. Μόνο που στο μοίρασμα της υπεραξίας έχουν οικτρά παράπονα, γιατί το συντριπτικά μεγάλο μέρος της καταλήγει στα ταμεία του μονοπωλιακού κεφαλαίου, ενώ σε αυτούς αφήνουν ψίχουλα.

Και όμως η μεσοβέζικη και ταλαντευόμενη πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, έμελλε να ταράξει τα νερά. Και αυτό φάνηκε καθαρά στη διπλή εκλογική αναμέτρηση το Μάη και τον Ιούνη του 2012, όπου σημειώθηκε πλήρης ανατροπή του πολιτικού σκηνικού. Ένα μικρό οπορτουνιστικό κόμμα, που μέχρι τότε κινούνταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, εκτινάχθηκε από το 4% στο 17% και στο 27%. Ο παλαιός δικομματισμός υπέστη δεινή ήττα, κυριολεκτικά συνετρίβη, καθώς ΝΔ και ΠΑΣΟΚ μαζί, έχασαν περί τα 2,5 εκατομμύρια ψήφους. Το άλλοτε κραταιό ΠΑΣΟΚ προσγειώθηκε ανώμαλα στο 16% το Μάη και στο 13% τον Ιούνη, για να ακολουθήσει στη συνέχεια συνεχή υποχώρηση, η οποία το έφερε στην κατηγορία του «μικρού» κόμματος. Η ΝΔ το Μάη βυθίστηκε στο 19%, για να ανακάμψει τον Ιούνη στο 29%, όταν η ηγετική της ομάδα έριξε το πολωτικό σύνθημα της διασφάλισης της παραμονής της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ, το οποίο ενεργοποίησε τα συντηρητικά ανακλαστικά των συντηρητικών στρωμάτων της κοινωνίας.

Ο ακροδεξιός εταίρος της κυβέρνησης Παπαδήμου, το ΛΑΟΣ έμεινε εκτός Βουλής, ενώ ένα νεοπαγές φιλοαστικό κόμμα, η ΔΗΜΑΡ, η οποία προήλθε από τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ –ως δεξιά τάση– μέσα στη γενικότερη σύγχυση και θολούρα είδε τα ποσοστά της να ξεπερνούν το 7% για να εξαφανιστεί στη συνέχεια από τον πολιτικό χάρτη, αφού ο λαός δεν της συγχώρεσε τη συμμετοχή στη τρικομματική κυβέρνηση που φτιάχτηκε μετά τις εκλογές του Ιούνη.

Ενδιαφέρον έχει να παρακολουθήσουμε την συμπεριφορά των εργατικών στρωμάτων στη διπλή αυτή πολιτική αναμέτρηση. Σε πλήρη σύγχυση και με προφανή αμηχανία τα εργατικά στρώματα –αφού ο πολιτικός φορέας της εργατικής τάξης, επικαλούμενος τον κίνδυνο του οπορτουνισμού, εγκατέλειψε την πολιτική μάχη, πετώντας την μπάλα στην εξέδρα– παρασύρθηκαν από το μικροαστικό ρεύμα, το οποίο κατέκλισε τις εργατικές συνοικίες της Αθήνας και των άλλων μεγάλων πόλεων της Ελλάδας όπου συγκεντρώνεται το εργατικό στοιχείο. Ο ΣΥΡΙΖΑ με υψηλά ποσοστά, αναδείχτηκε πρώτο κόμμα στις δυτικές συνοικίες της Αθήνας και με ακόμα υψηλότερα στις εργατογειτονιές της Β΄ Πειραιά.

Όσο για το ΚΚΕ; Αυτό πλήρωσε το τίμημα των –πώς αλλιώς να το πεις;– τυχοδιωκτικών του επιλογών και από το 8,4% το Μάη, βυθίστηκε στο ταπεινωτικό 4,5% τον Ιούνη. Μυαλό όμως δεν έβαλαν. Ακολουθώντας την ίδια τυχοδιωκτική πολιτική, στις πρόσφατες εκλογές του Σεπτέμβρη, και παρά το γεγονός ότι το πολιτικό περιβάλλον ήταν ιδιαίτερα ευνοϊκό –αστικό πολιτικό σύστημα σε κρίση, με τον ΣΥΡΙΖΑ να έχει μόλις ψηφίσει το 3^ο μνημόνιο- σε σχέση με τις εκλογές του Γενάρη του 2015, απώλεσε περί τους 36.000 ψήφους εκ των οποίων οι 25.000 στα αστικά κέντρα, όπου οι συνέπειες της κρίσης και των εφαρμοζόμενων πολιτικών λιτότητας είναι ιδιαίτερα οδυνηρές για τα εργατικά–λαϊκά στρώματα.

Το συμπέρασμα είναι, ότι όταν γυρίζεις την πλάτη στην πολιτική, την γνήσια εργατική, επαναστατική πολιτική, αυτή εκδικείται, καθώς, με στοιχείο νομοτέλειας, σε οδηγεί στο περιθώριο των εξελίξεων.   

πηγη: ergatikosagwnas.gr