Παναγιώτης Μαυροειδής

Η επικίνδυνη ανάδυση της ακροδεξιάς στην Ευρώπη, δε σχετίζεται μόνο με τις εξελίξεις στο προσφυγικό και τον πόλεμο κατά της «τρομοκρατίας». Έχει ιστορικό βάθος και σταθμούς. Δεν είναι ανεξάρτητη από τις μεταβολές στην ευρύτερη ιδεολογική και πολιτική διαπάλη, αλλά  και τις επιδιώξεις των κυρίαρχων αστικών ρευμάτων.

Μετά την αντιφασιστική νίκη στο Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, το φασιστικό ρεύμα,  στην προσπάθεια ανασυγκρότησής του έβρισκε μπροστά του δύο μεγάλα αγκάθια. Το πρώτο σχετιζόταν με τον δοσιλογισμό, δηλαδή την ανοιχτή συνεργασία των φασιστών σε κάθε χώρα με τους εισβολείς της εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας.  Το δεύτερο εμπόδιο ήταν το στίγμα του ολοκαυτώματος.

Το ρεύμα του ‘’ιστορικού αναθεωρητισμού’’, συνδέθηκε σε μεγάλο βαθμό με την προσπάθεια εξάλειψης  αυτών των στιγμάτων. Πάνω από μισό αιώνα ο αστικός κόσμος και όχι μόνο η ακροδεξιά, μέσα από την από-ενοχοποίηση του ναζισμού και των ναζιστών και με στόχο την επαν-ενσωμάτωσή τους στην πολιτική ζωή, επιδιώκει να στεριώσει αυτό που εισπράττουμε σήμερα ως ‘’θεωρία των δύο άκρων’’ ή δίδυμη καταγγελία  των ‘’εγκλημάτων ναζισμού και κομμουνισμού’’ ή ‘’του Χίτλερ και του Στάλιν’’. Τα αστικά κόμματα αποκτούν έτσι,  ένα απεχθή μεν,  αλλά καθόλα χρήσιμο σύμμαχο.

Τα φασιστικά ρεύματα έχουν ωστόσο  και αυτοτελή  προτάγματα. Οι υπερ-συντηρητικές αναζητήσεις  για  ισχυρή εξουσία και «έθνος φρούριο» έναντι του «εκφυλισμού της δημοκρατίας» και των εξωτερικών κινδύνων,  κλειστή κοινωνία έναντι όλων των απειλών και  καθαρή ταυτότητα ως προϋπόθεση συνοχής, αναβίωναν ιδιαίτερα στο μεταίχμιο των μεγάλων οικονομικών και πολιτικών αλλαγών.

Το τρίπτυχο ‘’μετανάστευση, ανασφάλεια, ανεργία’’, ήταν πάντα η βασική τροφή της άκρας δεξιάς. Η ατζέντα αυτή ωστόσο εξελίσσεται και επεκτείνεται σε  θέματα όπως η καταδίκη της διαφθοράς και των πολιτικών γενικά, η ανάγκη να μπει τέρμα στην παρακμή των αξιών, η διαφύλαξη της εθνικής πολιτισμικής ταυτότητας, η απόρριψη της παγκοσμιοποίησης.

Ειδικά, μετά την δεκαετία του 1970, διαμορφώνεται ένα νέο τοπίο.

Οι   ρυθμοί ανάπτυξης  του καπιταλιστικού κόσμου επιβραδύνονται,  δημιουργώντας όλο και μεγαλύτερες ζώνες ανεργίας, αλλά και ανασφαλούς ή μισής  μίζερης εργασίας. Στο φόντο της αντιδραστικής απάντησης στην κρίση, τα μικροαστικά στρώματα κατακρημνίζονται χωρίς να προλεταριοποιούνται, ωθούμενα κυριολεκτικά στο βυθό.

Οι θεσμοί της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, απογυμνώνονται από το περίβλημα του αδέκαστου διαχειριστή και φανερώνουν μια εικόνα διαφθοράς, στην υπηρεσία των μεγάλων οικονομικών δυνάμεων σε κάθε χώρα.

Η αναπτυσσόμενη διαδικασία της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, καθώς και οι περιφερειακές καπιταλιστικές ολοκληρώσεις όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, δυναμιτίζουν το ρόλο της πλειονότητας των εθνικών κρατών, περιορίζοντας ταυτόχρονα τα πεδία της έστω δυνητικής λαϊκής επίδρασης στην πορεία τους.

Η πολυδιάσπαση της εργατικής τάξης, μαζί με την συντριβή των μικροαστικών στρωμάτων και των αγροτικών πληθυσμών, διαλύει τις παλιές ταυτότητες.  Το μήνυμα, βοηθούσης και της αστικής προπαγανδιστικής μηχανής που συμπληρώνει τεχνητά και ότι ακόμη δεν έχει επιτευχθεί υλικά, είναι σαφές:  «Δεν ανήκεις σε μια τάξη, δεν έχεις ταξικά αδέλφια. Δεν υπάρχει πολιτική οικογένεια, πολιτικό ρεύμα που να σε αντιπροσωπεύει, ειδικά από άποψη προοπτικής. Και δεν υπάρχει σύστημα αξιών και ιδεών με κανονικότητες και «νόμους» που να μπορεί να συγκροτήσει μια άλλη αφήγηση, ένα άλλο δρόμο, μια άλλη ζωή με ένα διαφορετικό και ανθρώπινο νόημα».

Είναι το πλέον κατάλληλο έδαφος για  την επιστροφή σε συντηρητικές  εκδοχές του «ανήκειν». Υπερτιμάται  ή ένταξη σε ένα έθνος κράτος. Ή ακόμη πιο περιοριστικά η ένταξη σε μια περιοχή  ή σε διαφορετικές  εθνότητες στο πλαίσιο κυρίαρχων κρατών.

Με ανάλογο τρόπο φουντώνει ο θρησκευτικός ριζοσπαστισμός, που κάθε άλλο παρά περιορίζεται στον μουσουλμανικό κόσμο, αλλά και η  καταφυγή στον προστατευτικό θεσμό της οικογένειας.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η αριστερά στην Ευρώπη, αντί να θέσει στο κέντρο της προσοχής της την ενότητα της εργατικής τάξης, μέσα από μια ανάπλαση μορφών οργάνωσης, στόχων και πρακτικών διεκδίκησης, συγκρότησης συλλογικού πολιτισμού, διάβασε τη νέα πραγματικότητα ανάποδα: ‘’Δεν υπάρχει εργατική τάξη ή στο βαθμό που υπάρχει πρέπει κυρίως να δούμε το ζήτημα των συμμαχιών της με άλλα στρώματα’’. Αντί του προτάγματος της κομμουνιστικής ενοποίησης της ανθρωπότητας σε απελευθερωτική βάση, διεκδίκησε να αποδείξει την διαχειριστική της ικανότητα στο παρόν σύστημα.

Ταυτόχρονα, όταν όλη η Ευρώπη ορίζεται εργασιακά από μια οδηγία Μπολκεστάιν ή όταν οι προϋπολογισμοί των κρατών και συνεπώς και άρα οι συντάξεις και οι δαπάνες για δαπάνες και υγεία, καθορίζονται από την ΕΕ, συμμέτοχος ποιας δημοκρατίας είναι ένας πολίτης; Και όμως!  Η  κυρίαρχη αριστερά  δεν βρέθηκε απέναντι σε αυτά. Αντίθετα, αποκτούσε όλο και περισσότερο μια ευρωκεντρική διάσταση, υπερασπιστική της ολοκλήρωσης, που την βάφτιζε ‘’αντικειμενικά προοδευτική’’, τρέχοντας παράλληλα να συμπληρώνει τις κυβερνήσεις που θα εφάρμοζαν με παραλλαγές τις αντιδραστικές πολιτικές της. 

Δόθηκε έτσι  χώρος στην ακροδεξιά ρητορεία. Αξίζει κανείς να παρακολουθήσει την εξέλιξη του πολιτικού λόγου του Εθνικού Μετώπου  της Λεπέν: ‘’Υπάρχουν όντως σήμερα στη Γαλλία δύο στρατόπεδα, εκείνο της κατοχής και το δικό μας της απελευθέρωσης’’, έγραφε ένα κάλεσμα  του 2002 προς  τους εργάτες αναφερόμενο στην άθλια πραγματικότητα που είχε διαμορφώσει η συνθήκη του Μάαστριχτ. Η Γαλλική αριστερά όμως (και όχι μόνο), απλώς κοιμόταν….

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ στις 13/12/15

Του ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ*

Την οργισμένη αντίδραση της Ρωσίας προκάλεσε η πρωτοβουλία των Αμερικάνων να αλλάξουν ένα θεμελιώδες άρθρο του καταστατικού του ΔΝΤ, βάσει του οποίου ως τώρα ο διεθνής ιμπεριαλιστικός οργανισμός διέκοπτε με τη μία τη χρηματοδότηση σε μία χώρα αν σταματούσε να εξυπηρετεί το δημόσιο χρέος της απέναντι σε επίσημους πιστωτές (δηλαδή κράτη και οργανισμούς σε αντιδιαστολή με τους ιδιώτες πιστωτές). Ο συγκεκριμένος όρος έθετε μια διαχωριστική γραμμή μεταξύ των πιστωτών απαγορεύοντας επί της ουσίας την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους που διακρατούν κράτη ή θεσμοί.

Σε αυτό το πλαίσιο, το γενναίο κούρεμα των ελληνικών ομολόγων τον Μάρτιο του 2012 δε συνοδεύτηκε από κούρεμα των ομολόγων ή των χρεών της ΕΚΤ, του ΔΝΤ και των κρατών μελών της ευρωζώνης.

Η απόφαση του ΔΝΤ ωστόσο, όπως ανακοινώθηκε από τον εκπρόσωπο Τύπου του, Τζέρεμι Ράις, στην πράξη δεν αφορά όλα τα κράτη αλλά μόνο ένα, τη …Ρωσία! Η αλλαγή του καταστατικού του ΔΝΤ ήρθε να εξασφαλίσει τη συνέχιση της χρηματοδότησης της Ουκρανίας μετά την πολιτικά υποκινούμενη απόφασή του Κιέβου να αρνηθεί την αποπληρωμή του χρέους ύψους 3 δισ. δολ. που είχε αναλάβει από τη Ρωσία το Δεκέμβριο του 2012 ο πρόεδρος Βίκτορ Γιανουκόβιτς λίγο πριν ξεσπάσει το φασιστικό κίνημα του Μεϊντάν κι ενώ η μάχη της Μόσχας να αποτρέψει την υπαγωγή της Ουκρανίας στην ΕΕ βρισκόταν στο αποκορύφωμά της. Γι’ αυτό το λόγο δάνεισε την Ουκρανία με προνομιακό επιτόκιο ύψους 5%, όταν στην πράξη η χώρα ήταν εκτός αγορών. (Αν είχε βγει ή την είχαν βγάλει είναι άλλο θέμα…)

Η απόφαση του πρωθυπουργού Αρσένι Γιατσενούκ να μη δεχθεί τη διευθέτηση που πρότεινε η Μόσχα για 3ετή αποπληρωμή και να συμπεριλαμβάνει το ρωσικό δάνειο στα χρέη που επέβαλε 20% κούρεμα και 4ετή επιμήκυνση της λήξης τους, δεν εντάσσεται σε μια συνολική απόφαση μονομερούς – κυριαρχικής παύσης πληρωμών, που θα άξιζε αναγνώρισης, ακόμη κι αν ζημιωνόταν η Ρωσία. Μάρτυρας, το γεγονός ότι το πρόσφατο δάνειο των ΗΠΑ, παρότι δεν ήταν διακρατικό καθώς δόθηκε μέσω της USAID, ούτε που διανοήθηκε το Κίεβο να το κουρέψει. Πρόκειται επομένως για μια πράξη εκδικητική, υπαγορευμένη από την Ουάσινγκτον, που έρχεται να τιμωρήσει τη Ρωσία για την βοήθεια που παρείχε στο προηγούμενο καθεστώς και τη στήριξη που προσφέρει σήμερα στις ρωσόφωνες ανατολικές επαρχίες.

Η απόφαση αυτή ωστόσο του ΔΝΤ καταρρακώνει παραπέρα το κύρος του, που ούτως ή άλλως βρίσκεται στα Τάρταρα, καθώς αποδεικνύει ότι είναι μακρύ χέρι των Αμερικανών, που ως αποστολή του δεν έχει μόνο να διευκολύνει την επίθεση του κεφαλαίου. Στόχος του επίσης είναι να υπηρετεί και να προάγει τα αμερικανικά συμφέροντα στο πλαίσιο του παγκόσμιου ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού.

*Πηγή: prin.gr

Σάββατο 13 Δεκέμβρη 2015

ΤΟ ΕΡΓΟ Ο ''ΚΑΛΟΣ'' ΚΑΙ Ο ''ΚΑΚΟΣ'', ΧΩΡΙΣ ''ΑΣΧΗΜΟ'' ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ  

ΣΤΟΧΟΣ Ο ΕΘΙΣΜΟΣ ΣΕ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΟΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΠΕΙΝΑΣ  

Ένα βρώμικο παιχνίδι του ''καλού'' και του ''κακού'', χωρίς ''άσχημο'', παίζουν ''θεσμοί'' και κυβέρνηση σε βάρος των συνταξιούχων και όλων των ασφαλισμένων.  

Στόχος αυτής τη φαρσοκωμωδίας, στην πλάτη του ελληνικού λαού, είναι να εθίσουν σιγά – σιγά του πολίτες ότι έρχονται συντάξεις πλήρους εξαθλίωσης, ώστε στο τέλος, μάλλον Γενάρη ή Φλεβάρη, να είναι ''έτοιμη'' η κοινωνία να αποδεχθεί ως θείο δώρο ότι ''καλύτερο'' της προσφερθεί, έστω και αν η εξαθλίωση έχει μετατραπεί σε σύνταξη βαριάς πενίας!!!  

Στο πλαίσιο αυτό διακινούνται κάθε λογής σενάρια που στόχο έχουν να εθίσουν στο μοιραίο και τη λαιμητόμο και βεβαίως να σταθμίσουν αντιδράσεις.  

Ένα μεγάλο αγωνιστικό κοινωνικό μέτωπο είναι πριν απ' όλα απαραίτητο τούτες τις ώρες, το οποίο όχι μόνο μπορεί να αντισταθεί αλλά και να σαρώσει σχέδια και σενάρια των πιστωτών και τις κυβέρνησης για το σφαγιασμό της σύνταξης και του ασφαλιστικού μας συστήματος.

ΣΠΥΡΟΣ ΒΡΑΝΑΣ

Στη συνέχεια η Iskra αναδημοσιεύει ρεπορτάζ από εφημερίδες και ιστοσελίδες κύρια αναφορά στην ''Αγορά'', που αφορούν σενάρια του ΔΝΤ για την σφαγή των συντάξεων.  

Τη ρήτρα μηδενικού ελλείμματος και στις κύριες συντάξεις επαναφέρει το ΔΝΤ στις διαπραγματεύσεις για το ασφαλιστικό, απειλώντας ουσιαστικά με τη σκληρή αυτή στάση να τινάξει στον αέρα την αξιολόγηση της οικονομίας.  

Η απαίτηση αυτή του ΔΝΤ ετέθη εκ νέου τώρα στις επαφές της τρόικας με τα στελέχη τόσο του υπουργείο Οικονομικών όσο και του υπουργείου Εργασίας, συνδέοντας ευθέως τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος με τη συζήτηση για τη βιωσιμότητα του χρέους. Με βάση τη ρήτρα αυτή, οι συντάξεις θα συνδεθούν ευθέως με τα έσοδα των ασφαλιστικών ταμείων. Οι ασφαλιστικοί οργανισμοί θα είναι υποχρεωμένοι να προσαρμόζουν τις συνταξιοδοτικές παροχές στο ύψος των εσόδων του και όταν δεν μπορούν να ανταποκριθούν, θα προχωρήσουν σε μείωση τους.  

Το ΔΝΤ πιστεύει ότι η δέσμευση της κυβέρνησης για μείωση κατ' έτος της δημόσιας δαπάνης για συντάξεις κατά 1% του ΑΕΠ, δηλαδή κατά 1,8 δις ευρώ, δεν μπορεί να εξασφαλίσει τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα των ταμείων. Θεωρεί ότι με τον τρόπο αυτό θα δημιουργούνται νέα χρέη στα ταμεία, που στη συνέχεια θα επιβαρύνουν το δημόσιο χρέος.  

Οι δανειστές, με κύριο εκφραστή των πιέσεων την εκπρόσωπο του ΔΝΤ Ντέλια Βελκουλέσκου, θεωρούν ότι παρά τις έως σήμερα σημαντικές μειώσεις συντάξεων, τις αυξήσεις στα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης και τη γενικότερη αποδιάρθρωση του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης από το 2010 και μετά, τα προβλήματα των ταμείων δεν αντιμετωπίστηκαν αποτελεσματικά. Γι' αυτόν τον λόγο ασκείται πίεση να ''θυσιαστούν'' οι συντάξεις στο όνομα της βιωσιμότητας του χρέους και της ''ελάφρυνσης'' των δημοσιονομικών μεγεθών της χώρας.  

Από την πλευρά της, η κυβέρνηση εκτιμά ότι η εξεύρεση νέων πηγών χρηματοδότησης – όπως μέρος των εσόδων του νέου Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων ή τα έσοδα από τυχερά παιχνίδια, φορολογικά πρόστιμα κ.α- θα μπορούσε να αξιοποιηθεί για τη στήριξη των θνησιγενών ασφαλιστικών ταμείων και της μακροχρόνιας βιωσιμότητας του ασφαλιστικού συστήματος, δίνοντας λύση με προοπτική στο ''καυτό'' πρόβλημα.  

Τα ''αποκαλυπτήρια'' της ελληνικής πρότασης για τη συνολική μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού, αλλά και η επίσημη θέση των εκπροσώπων των δανειστών θα γίνουν το α' δεκαήμερο του Ιανουαρίου.  

Παρά τις δεσμεύσεις του υπουργού Εργασίας Γιώργου Κατρούγκαλου ότι δεν θα υπάρξουν μειώσεις στις συντάξεις, αυτή τη στιγμή πιέσεις των δανειστώ δημιουργούν ένα δυσοίωνο σκηνικό.  

Τρία σενάρια – φωτιά βρίσκονται στο τραπέζι για τη χορήγηση της κατώτατης σύνταξης, που σήμερα δίδεται ύστερα από 15 χρόνια εργασίας. Συγκεκριμένα:  

1) Τη σταδιακή αύξηση του ελάχιστου χρόνου ασφάλισης για τη λήψη τόσο της κατώτατης όσο και της βασικής – εγγυημένης από το κράτος - σύνταξης, στις 6.000 ημέρες (20ετία) από τις 4.500 ημέρες (15ετία). Εφόσον ''κλείδωσε'' στην 20ετία (ή στις 6.000 ημέρες), θα υποχρεωθούν να ασφαλίζονται ''περισσότεροι για περισσότερο χρόνο'', αυξάνοντας τα συνολικά έσοδα των ταμείων. Η αύξηση του ελάχιστα απαιτούμενου χρόνου ασφάλισης θεωρείται από την πλευρά των δανειστών αναγκαία για ''να αυξηθεί η συμμετοχή στην απασχόληση και στην ασφάλιση'', ενώ, ταυτόχρονα, εξυπηρετεί τον στόχο της καταπολέμησης της ανασφάλιστης εργασίας.  

Επίσης, η αύξηση των χρόνων ασφάλισης θα περιορίσει τον αριθμό των συνταξιοδοτούμενων με την κατώτατη σύνταξη (η οποία ενσωματώνει μεγάλο μέρος παροχής χωρίς αντίστοιχη καταβολή εισφορών) και θα είναι σύμφωνη με τη δέσμευση που έχει αναληφθεί για περιορισμό των μη ανταποδοτικών παροχών και στενότερη σύνδεση των συντάξεων με τις εισφορές. Στο πλαίσιο αυτό θέμα της κατάργησης του ''μπόνους'' των 220 ευρώ που δίδεται στις κατώτατες συντάξεις του πρώην ΤΕΒΕ (με 15 έτη ασφάλισης προκύπτει κατώτατη σύνταξη 768 ευρώ, έναντι 488,65 ευρώ του ΟΑΕΕ).  

2) Τη δραστική μείωση της κατώτατης σύνταξης -με 15 έτη ασφάλισης – στα 384 ευρώ, δηλαδή στο ύψος της εθνικής σύνταξης, χωρίς αναλογικό τμήμα αναπλήρωσης για τα 15 χρόνια. Εφόσον το μέτρο αυτό εφαρμοστεί και στους ήδη συνταξιούχους, οι μειώσεις των αποδοχών τους θα είναι δραματικές.  

3) Τη χορήγηση εθνικής σύνταξης με αυστηρά εισοδηματικά κριτήρια. Την πρόταση απορρίπτει η ελληνική κυβέρνηση.  

Δεδομένη και από τις δύο πλευρές (τρόικα και κυβέρνηση) θεωρείται η μείωση των επικουρικών συντάξεων, με τη διαπραγμάτευση να αφορά στο ύψος των επερχόμενων περικοπών, προκειμένου να υλοποιηθεί η δέσμευση γα μη χρηματοδότηση του ΕΤΕΑ από τον κρατικό προϋπολογισμό ή το Ασφαλιστικό Κεφάλαιο Γενεών (ΑΚΑΓΕ).  

Η κυβέρνηση θα επιδιώξει να γίνει αποδεκτή η χρηματοδότηση του ΕΤΕΑ από τα έσοδα από τόκους αποθεματικών, ομολόγων και μετοχών, τα έσοδα από ενοίκια ακινήτων και από επιστροφές συντάξεων.  

Το επικρατέστερο σενάριο προβλέπει κλιμακωτές μειώσεις στις επικουρικές από 2% έως 30%, που θα επιβληθούν, σύμφωνα με τους υπολογισμού, σε περισσότερους από 800.000 δικαιούχους που λαμβάνουν επικουρικές συντάξεις άνω των 150 ευρώ.

Κυριακή 13 Δεκέμβρη 2015

πηγη: iskra.gr

Η Marine Le Pen θέρισε λοιπόν την επιτυχία που αναμενόταν για το κόμμα της : τη σαπισμένη σοδειά της αντεργατικής και αντιδραστικής πολιτικής της κυβέρνησης Hollande-Valls. Με 30 % των ψήφων, πρώτο σε 6 περιοχές, το FN γίνεται το πρώτο κόμμα αυτής της χώρας εκλογικά και μπορεί να κοκορεύεται με αναίδεια και κυνισμό κάνοντας το δημοκρατικό κόμμα που εκπροσωπεί τον λαό.