Του ΠΑΝΟΥ ΚΟΣΜΑ*    

Το τελευταίο διάστημα, σημαντικά γεγονότα στη Λ. Αμερική, τη Μ. Ανατολή και την Ευρώπη -για να μείνουμε στις πιο σημαντικές «εστίες» των εξελίξεων- διαμορφώνουν μια συγκυρία δύσκολη και πιεστική για το κίνημα και την Αριστερά: δεξιά αντεπίθεση στη Λ. Αμερική (ανατροπές από τα δεξιά στην Αργεντινή και τη Βενεζουέλα), στρατιωτικός νόμος και κράτος «έκτακτης ανάγκης» στο Παρίσι, η άνοδος της άκρας δεξιάς όχι μόνο στην κεντρική αλλά και στη δυτική και νότια Ευρώπη, σε μια Ευρώπη της λιτότητας, του αυταρχισμού και του ρατσισμού, στήριξη από το πορτογαλικό Μπλόκο της Αριστεράς και το πορτογαλικό Κ.Κ. μιας σοσιαλφιλελεύθερης κυβέρνησης, διαφαινόμενη όχι απλώς εκλογική αλλά και πολιτική ήττα του PODEMOS στην Ισπανία, δυναμική μετατροπής του διαρκούς πολέμου στη Συρία σε περιφερειακή και διεθνή σύγκρουση με το δράμα των προσφύγων να κορυφώνεται και τα τύμπανα του πολέμου να χτυπούν όλο και πιο δυνατά.  

Στο εσω­τε­ρι­κό, η μνη­μο­νια­κή στρο­φή του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και η υλο­ποί­η­ση του σκλη­ρού τρί­του μνη­μο­νί­ου, δια­μορ­φώ­νουν μια κα­τά­στα­ση δύ­σκο­λη για τη Ρι­ζο­σπα­στι­κή - Αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή Αρι­στε­ρά και το κί­νη­μα, αλλά και για την ίδια την κυ­βέρ­νη­ση, που κάνει «ασκή­σεις πα­τι­νάζ σε λεπτό στρώ­μα πάγου».  

ΑΡΝΗΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ''ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗ ΗΤΤΑ''  

Αναμ­φί­βο­λα, πρό­κει­ται για μια δυ­σμε­νή εξέ­λι­ξη στη συ­γκυ­ρία και το συ­σχε­τι­σμό δυ­νά­με­ων. Αναμ­φί­βο­λα, ο «δε­ξιός» άνε­μος είναι ισχυ­ρός. Αναμ­φί­βο­λα, βιώ­νου­με απο­τυ­χί­ες και υπο­χω­ρή­σεις ση­μα­ντι­κές. Όμως, η εκτί­μη­ση δεν θα είναι ολο­κλη­ρω­μέ­νη αν δεν εξε­τά­σου­με, ταυ­τό­χρο­να και σε συν­δυα­σμό, την κα­τά­στα­ση του αντι­πά­λου, των δυ­νά­με­ων του κα­πι­τα­λι­σμού και του ιμπε­ρια­λι­σμού. Η βα­σι­κή δια­πί­στω­ση είναι ότι οι δυ­νά­μεις του συ­στή­μα­τος βιώ­νουν ένα στρα­τη­γι­κό αδιέ­ξο­δο: 8 χρό­νια ύστε­ρα από το ξέ­σπα­σμα της κα­πι­τα­λι­στι­κής οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης, όχι μόνο δεν έχουν συ­γκε­ντρω­θεί οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις αλλά δεν υπάρ­χει καν η «γε­νι­κή φόρ­μου­λα» για την έξοδο απ’ αυτήν. Το σύ­στη­μα ξέρει να βγαί­νει από τις κρί­σεις του με μα­ζι­κές κα­τα­στρο­φές ζω­ντα­νής και νε­κρής ερ­γα­σί­ας, αλλά οι κα­τα­στρο­φές που επέ­φε­ραν η ύφεση ή οι­κο­νο­μι­κή επι­βρά­δυν­ση και η σκλη­ρή λι­τό­τη­τα απο­δεί­χτη­κε ότι δεν είναι αρ­κε­τές για την έξοδο από την κρίση. Το δε­δο­μέ­νο αυτό έχει τε­ρά­στιες συ­νέ­πειες: εγκα­θι­στά μια διαρ­κή ρευ­στό­τη­τα, μια διαρ­κή κρίση ηγε­μο­νί­ας, μια μό­νι­μη αδυ­να­μία να επι­βλη­θεί η κα­πι­τα­λι­στι­κή και ιμπε­ρια­λι­στι­κή «τάξη». Η κρίση περ­νά­ει έτσι από την οι­κο­νο­μι­κή βάση στο πο­λι­τι­κό, θε­σμι­κό και ιδε­ο­λο­γι­κό εποι­κο­δό­μη­μα, στις επι­μέ­ρους χώρες, στην Ευ­ρω­ζώ­νη, στις ισορ­ρο­πί­ες και τη στα­θε­ρό­τη­τα της ιμπε­ρια­λι­στι­κής πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης.  

Η πο­λι­τι­κή ψυ­χο­λο­γία που δια­μορ­φώ­νε­ται πάνω στην πε­ποί­θη­ση ότι βιώ­νου­με ένα «ιστο­ρι­κό δράμα», μια ορι­στι­κή και συ­ντρι­πτι­κή ήττα, δεν είναι μόνο πολύ απαι­σιό­δο­ξη για τις προ­ο­πτι­κές ανα­σύ­ντα­ξης και αντε­πί­θε­σης του κι­νή­μα­τος και της Αρι­στε­ράς, αλλά και πολύ αι­σιό­δο­ξη για την κα­τά­στα­ση του αντι­πά­λου. Από στρα­τη­γι­κή άποψη, εί­μα­στε σε μια κα­τά­στα­ση δι­πλής αδυ­να­μί­ας των αντί­πα­λων στρα­το­πέ­δων της τα­ξι­κής πάλης πα­γκό­σμια. Οι υπο­χω­ρή­σεις και οι ήττες για τις οποί­ες μι­λή­σα­με λει­τουρ­γούν σε αυτό το πλαί­σιο, γι’ αυτό δεν έχουν ούτε ορι­στι­κό ούτε συ­ντρι­πτι­κό χα­ρα­κτή­ρα.  

Η εκτί­μη­ση αυτή έχει θε­με­λιώ­δη ση­μα­σία.  

ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ ΣΤΟ ΕΔΑΦΟΣ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ – ΜΑΖΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Αν έτσι έχουν τα πράγ­μα­τα, τότε το άμεσο, κρί­σι­μο, κε­ντρι­κό και εντε­λώς «υπαρ­ξια­κής» ση­μα­σί­ας πο­λι­τι­κό κα­θή­κον για τις δυ­νά­μεις της Ρι­ζο­σπα­στι­κής - Αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς είναι να εφαρ­μό­σει κα­τε­πει­γό­ντως ένα σχέ­διο ανα­σύ­ντα­ξης, πο­λι­τι­κής και κι­νη­μα­τι­κής. Οι πο­λι­τι­κές επι­λο­γές που, συ­νει­δη­τά ή διά της πα­ρα­λεί­ψε­ως, ευ­νο­ούν τη δια­σπο­ρά και την κα­τά­τμη­ση των δυ­νά­με­ων, η πο­λι­τι­κή ψυ­χο­λο­γία του «τάιμ άουτ» για να ερευ­νή­σου­με εις βάθος τα αίτια της ήττας, να ανα­στο­χα­στού­με και να επα­να­προσ­διο­ρι­στού­με, είναι ενά­ντια σε αυτό το κε­ντρι­κό κα­θή­κον. Σε ένα τέ­τοιο έδα­φος η πο­λι­τι­κή απο­γο­ή­τευ­ση θα γε­νι­κευ­τεί, διά­φο­ρες «σχο­λές» και εκλο­γι­κεύ­σεις που θα ευ­νο­ούν τον πο­λι­τι­κό ανα­χω­ρη­τι­σμό θα αν­θή­σουν, και η «συ­ντρι­πτι­κή ήττα» θα απο­δει­χτεί αυ­το­ε­πι­βε­βαιού­με­νη προ­φη­τεία.  

Έχου­με υπο­στεί αναμ­φί­βο­λα μια ση­μα­ντι­κή ήττα. Όμως, θα ήταν τε­ρά­στιο λάθος, με εν­δε­χο­μέ­νως ανυ­πο­λό­γι­στες και μα­κρο­χρό­νιες συ­νέ­πειες, αν χα­ρί­ζα­με «οι­κειο­θε­λώς» στον αντί­πα­λο μια νίκη που ακόμη δεν έχει πε­τύ­χει και μόνο τα δικά μας λάθη μπο­ρούν να του χα­ρί­σουν: τη νίκη να ολο­κλη­ρώ­σει αδια­τά­ρα­κτα την υλο­ποί­η­ση του μνη­μο­νια­κού προ­γράμ­μα­τος και να μας κα­θη­λώ­σει ξανά στο πο­λι­τι­κό πε­ρι­θώ­ριο, σε μια κα­τά­στα­ση αδυ­να­μί­ας να κά­νου­με πραγ­μα­τι­κά κε­ντρι­κή - μα­ζι­κή πο­λι­τι­κή, δη­λα­δή πο­λι­τι­κή με αντί­κρι­σμα στο συ­νο­λι­κό συ­σχε­τι­σμό δυ­νά­με­ων. Αυτό το με­τε­ρί­ζι, της κε­ντρι­κής - μα­ζι­κής πο­λι­τι­κής, δεν πρέ­πει να το πα­ρα­δώ­σου­με αμα­χη­τί με βάση τη θε­ω­ρία ότι έχου­με ητ­τη­θεί «ορι­στι­κά» και «συ­ντρι­πτι­κά». Η επι­στρο­φή σε έναν «κι­νη­μα­τι­σμό» των διε­σπαρ­μέ­νων αντι­στά­σε­ων που δεν εντάσ­σο­νται (στην πράξη και όχι με δια­κη­ρύ­ξεις καλών προ­θέ­σε­ων) σε ένα συ­νο­λι­κό σχέ­διο μάχης με τα μνη­μό­νια και τη λι­τό­τη­τα, σε μια προ­ο­πτι­κή πο­λι­τι­κής ανα­τρο­πής, ση­μαί­νει επι­στρο­φή στα «μο­λυ­βέ­νια χρό­νια» της πο­λι­τι­κής πε­ρι­θω­ριο­ποί­η­σης. Οι δια­λυ­τι­κές της συ­νέ­πειες θα είναι δια­λυ­τι­κές και εκ­φυ­λι­στι­κές σε μα­κρο­χρό­νια βάση.  

ΜΑΖΙΚΗ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ – ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ  

Η μάχη μέσα στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν ήταν μά­ταιη, η συ­γκρό­τη­ση της ΛΑΕ και η μάχη των εκλο­γών (ανε­ξάρ­τη­τα από την εκλο­γι­κή ήττα γης ΛΑΕ) δεν ήταν αμε­λη­τέα γε­γο­νό­τα. Αντί­θε­τα, οι μάχες αυτές ήταν σω­τή­ριες για τις δυ­να­τό­τη­τες ανα­σύ­ντα­ξης του κι­νή­μα­τος και της Αρι­στε­ράς - χωρίς αυτές η ήττα θα ήταν πράγ­μα­τι συ­ντρι­πτι­κή, με εκτε­τα­μέ­να φαι­νό­με­να εκ­φυ­λι­σμού, πα­ραί­τη­σης και απο­στρά­τευ­σης. Έχει τε­ρά­στια ση­μα­σία και δεν είναι κα­θό­λου μικρό γε­γο­νός ότι στην «προ­δο­σία» του Τσί­πρα και της ηγε­τι­κής του ομά­δας υπήρ­ξε άμεση και μα­ζι­κή απά­ντη­ση. Μια ματιά στη μα­ζι­κό­τη­τα και τη χρο­νι­κή αμε­σό­τη­τα των απα­ντή­σε­ων που υπήρ­ξαν σε με­γά­λες ιστο­ρι­κές προ­δο­σί­ες, πεί­θει ότι δεν είναι κα­θό­λου δε­δο­μέ­νες και εύ­κο­λες – ας ανα­λο­γι­στού­με την προ­δο­σία της σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας στον Πρώτο Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο, τη Βάρ­κι­ζα ή πιο πρό­σφα­τα το «βρό­μι­κο ’89»…  

Με αυτή την πο­λι­τι­κή «προί­κα», οι εν­θαρ­ρυ­ντι­κές τά­σεις ανα­σύ­ντα­ξης του κι­νή­μα­τος, η συ­σπεί­ρω­ση με­ρι­κών χι­λιά­δων αγω­νι­στών/στριών πα­νελ­λα­δι­κά στις τά­ξεις της ΛΑΕ, η βα­σι­κά θε­τι­κή απο­τί­μη­ση της πρό­σφα­της Πα­νελ­λα­δι­κής της Συ­νά­ντη­σης και η δρο­μο­λό­γη­ση των δια­δι­κα­σιών της Ιδρυ­τι­κής της Συν­διά­σκε­ψης, απο­τε­λούν τις πο­λύ­τι­μες αρ­χι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις για την (ανα)συ­γκρό­τη­ση μιας Ρι­ζο­σπα­στι­κής - Αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς που θα είναι όχι απλώς ανά­χω­μα στις συ­στη­μι­κές πιέ­σεις, όχι απλώς χώρος επού­λω­σης των πλη­γών της ήττας, αλλά πάνω απ’ όλα ερ­γα­λείο για να κά­νου­με μα­ζι­κή πο­λι­τι­κή: «συλ­λο­γι­κός ορ­γα­νω­τής» της κε­ντρι­κής πο­λι­τι­κής μάχης για την κα­τάρ­γη­ση των μνη­μο­νί­ων και την ανα­τρο­πή της λι­τό­τη­τας και «πο­λι­τι­κό επι­τε­λείο» για την εκ­πό­νη­ση ενός σχε­δί­ου πο­λι­τι­κής ανα­τρο­πής και την υλο­ποί­η­ση ενός με­τα­βα­τι­κού προ­γράμ­μα­τος για το σο­σια­λι­σμό.

Η απα­ραί­τη­τη αυ­το­κρι­τι­κή και ανα­ζή­τη­ση των αι­τιών της ήττας και των υπο­χω­ρή­σε­ων μόνο στο πλαί­σιο μιας τέ­τοιας προ­σπά­θειας, στο πλαί­σιο της μάχης να ανα­συ­στή­σου­με τη δυ­να­τό­τη­τα να κά­νου­με κε­ντρι­κή - μα­ζι­κή πο­λι­τι­κή, μπο­ρεί να είναι γό­νι­μη και απο­τε­λε­σμα­τι­κή, κι όχι συ­νώ­νυ­μη των ποι­κί­λων μορ­φών του πο­λι­τι­κού ανα­χω­ρη­τι­σμού.  

Θέ­λου­με τη ΛΑΕ ένα πο­λι­τι­κό μέ­τω­πο «ανοι­χτό και υπό κα­τα­σκευή», πο­λι­τι­κό χώρο σύ­γκλι­σης, συ­νύ­παρ­ξης και συ­νερ­γα­σί­ας για τις δυ­νά­μεις της αντι­μνη­μο­νια­κής Ρι­ζο­σπα­στι­κής και Αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς. Με πλήρη σε­βα­σμό στις ανά­γκες όλων των τά­σε­ων και ρευ­μά­των να «αφο­μοιώ­σουν» τις εξε­λί­ξεις, πρέ­πει ωστό­σο να το­νί­σου­με ότι ήρθε η ώρα των με­γά­λων απο­φά­σε­ων για μια τέ­τοια συ­στρά­τευ­ση.  

Η Ελ­λά­δα, «αδύ­να­μος κρί­κος» της κρί­σης χθες και σή­με­ρα, «προ­κε­χω­ρη­μέ­νο φυ­λά­κιο» της πάλης για την κα­τάρ­γη­ση των μνη­μο­νί­ων και την ανα­τρο­πή της λι­τό­τη­τας έως πρό­σφα­τα, μπο­ρεί να γίνει το «προ­κε­χω­ρη­μέ­νο φυ­λά­κιο» της ανα­σύ­ντα­ξης της μα­ζι­κής Ρι­ζο­σπα­στι­κής - Αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς τώρα και στο μέλ­λον. Η κρίση ηγε­μο­νί­ας της άρ­χου­σας τάξης και η κρίση και αστά­θεια του πο­λι­τι­κού της συ­στή­μα­τος, που πολύ πρώ­ι­μα με­τα­σχη­μα­τί­ζο­νται σε αστά­θεια της κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ - ΑΝΕΛ, αλλά και οι τε­ρά­στιες «πο­σό­τη­τες» οργής που συσ­σω­ρεύ­ο­νται κάτω από το λεπτό στρώ­μα πάγου όπου εξε­λίσ­σο­νται οι κυ­βερ­νη­τι­κές μα­νού­βρες, μας τρο­φο­δο­τούν με όλο το ανα­γκαίο υλικό.

*Πηγή: rproject.gr

Σάββατο 19 Δεκέμβρη 2015

Του Θ. ΜΑΡΑΚΗ

Δεν έχω σκοπό να γράψω μια μεγάλη ανάλυση για το θέμα. Όλοι καταλαβαίνουμε ότι είναι το θέμα για το εργατικό κίνημα στη χώρα μας και όχι μόνο. Με το παρόν άρθρο θα προσπαθήσω να δώσω μια σύντομη απάντηση στο εύλογο ερώτημα συντρόφων μου: Πως είναι δυνατόν να κυριαρχούν ακόμη στην ηγεσία της ΓΣΕΕ, των μεγάλων ομοσπονδιών, των σωματείων των πρώην ΔΕΚΟ και τραπεζών οι δεξιότατοι ρεφορμιστές οι οποίοι οδήγησαν κατ’ επανάληψη σε ήττες το εργατικό κίνημα. Έχασαν όλες τις μάχες της περιόδου 2009-2015 και ιδιαίτερα αυτών της περιόδου 2009-2012 όπου η διάθεση για αγώνα των εργαζομένων ήταν σε ψηλό επίπεδο; Η απάντηση είναι: εξ αιτίας της ρεφορμιστικής του δειλίας να κλιμακώσουν τους αγώνες πράγμα που απορρέει από την ενσωμάτωση τους στη λογική του συστήματος, στη λογική της ΤΙΝΑ (Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση), πράγμα που επιβεβαίωσε η πλειοψηφία της διοίκησης της ΓΣΕΕ με το «Nαι» στο δημοψήφισμα. Και βέβαια κατάφεραν η συμμετοχή των εργαζομένων στα σωματεία στον ιδιωτικό τομέα να συρρικνωθεί στο χαμηλότερο δυνατό σημείο. Το ερώτημα και η απάντηση του ισχύει για την ηγεσία της ΑΔΕΔΥ και γενικά για τα συνδικάτα του δημοσίου, με εξαιρέσεις.

Απάντηση στο ερώτημα δίνουν με πολύ χαρακτηριστικό τρόπο οι κλασικοί του μαρξισμού. Ο Τρότσκι στο μεταβατικό γράφει: «β) Τα συνδικάτα ακόμα και τα πιο ισχυρά, δεν αγκαλιάζουν πάνω από το 20 με 25% της εργατικής τάξης, (σ.σ στην εποχή μας τα συνδικάτα του δημοσίου και του ευρύτερου δημόσιου έχουν πολύ πιο υψηλά ποσοστά που φτάνουν και το 90% σε κάποιες περιπτώσεις) και κύρια τα πιο ειδικευμένα και τα πιο καλοπληρωμένα στρωματά της. Η πιο καταπιεσμένη πλειοψηφία (σ.σ. ο ιδιωτικός τομέας, άνεργοι, κλπ.) της εργατικής τάξης δεν σέρνεται στη πάλη παρά επεισοδιακά, και σε περίοδες εξαιρετικών ανατάσεων του εργατικού κινήματος. Σε τέτοιες στιγμές, είναι αναγκαία η δημιουργία οργανώσεων (….) που να αγκαλιάζουν ολόκληρη τη μαχόμενη μάζα: απεργιακές επιτροπές, επιτροπές εργοστασίων,….»

«γ) Σαν οργανώσεις που εκφράζουν τα ανώτατα στρώματα του προλεταριάτου, τα συνδικάτα, όπως το δείχνει ολόκληρη η ιστορική εμπειρία του παρελθόντος, (…..), αναπτύσσουν ισχυρές τάσεις συμβιβασμού με το αστικό δημοκρατικό καθεστώς. Σε περίοδες όξυνσης της ταξικής πάλης, τα ηγετικά σώματα των συνδικάτων προσπαθούν να κυριαρχήσουν πάνω στο μαζικό κίνημα για να το κρατήσουν ακίνδυνο. (….), οι ηγέτες των συνδικάτων συνήθως γίνονται αστοί υπουργοί.» (σελ. 20 υπογρ. δική μου)

Ο αντιδραστικός χαρακτήρας των ηγεσιών του συνδικαλιστικού κινήματος έχει επιβεβαιωθεί ακόμη και στην περίοδο της Οχτωβριανής επανάστασης όπου οι τραπεζοϋπάλληλοι, οι σιδηροδρομικοί, οι εργαζόμενοι στα τηλέφωνα και τον τηλέγραφο αναγκάστηκαν να υπηρετήσουν την εξουσία των σοβιέτ με το πιστόλι στο κρόταφο.

Στη χώρα μας την περίοδο του μεσοπολέμου, ΓΣΕΕ, ομοσπονδίες και εργατικά κέντρα ήταν ελεγχόμενα από τους εγκάθετους του κρατικού μηχανισμού και των εκάστοτε κυβερνήσεων του κεφαλαίου. Ο λόγος ήταν η αδυναμία του κεφαλαίου να παραχωρήσει ψίχουλα για να ελέγξει τους συνδικαλιστές και τα σωματεία. Πράγμα το οποίο πέτυχαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ την μεταπολίτευση, όπου μετέτρεψαν σε λαμόγια την πλειοψηφία των συνδικαλιστών, κυρίως του δημόσιου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα.

Στη ΓΣΕΕ κυριαρχούσαν και κυριαρχούν οι συνδικαλιστές οι προερχόμενοι από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα και τις τράπεζες με συντριπτικά ποσοστά σε σχέση με τους συνδικαλιστές τους προερχόμενους από τον ιδιωτικό τομέα. Σήμερα η αναλογία έχει επιδεινωθεί εξ αιτίας της κρίσης που έφερε το κλείσιμο επιχειρήσεων, τις απολύσεις, την ανεργία, κλπ σε βάρος των συνδικαλιστών εκπροσώπων του ιδιωτικού τομέα. Ο αριθμός των συνδικαλισμένων εργατών στον ιδιωτικό τομέα έχει κατέβει στο 8-10% σε αντίθεση με αυτών του ευρύτερου δημόσιου τομέα όπου κυμαίνεται μεταξύ 70-75%. Αυτή είναι η βάση πάνω στην οποία αναδείχτηκαν στην ηγεσία της ΓΣΕΕ, Ραυτόπουλος, Πρωτόπαππας, και ο «αόρατος» Παναγόπουλος, πάνω σ’ αυτή τη βάση επιβιώνουν.

Οι ήττες στις οποίες έχουν οδηγήσει το κίνημα, όσο και αν φαίνεται περίεργο τους συντηρούν γιατί υποβιβάζουν στα μάτια των εργαζομένων την σημασία των συνδικάτων και τους οδηγούν στην αποχή. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να συμμετέχουν στις συνελεύσεις και τις εκλογές αυτοί που περιμένουν εξυπηρετήσεις κατά κύριο λόγο. Αλλά αυτό δεν είναι ο κανόνας, στα σωματεία που εμφανίζονται ταξικοί φρέσκοι αριστεροί μαχητές οι ρεφορμιστές παραμερίζονται οι κυβερνητικοί συνδικαλιστές χάνουν δυνάμεις. Αλλά εξ αιτίας της σύνθεσης των συνδικάτων οι διεργασίες που συντελούνται στην κοινωνία καθυστερούν και γι αυτό εκφράζονται παραμορφωμένα στις κορυφές των συνδικάτων.

Ωστόσο οι εκλογές που πραγματοποιούνται αυτή την περίοδο στα συνδικάτα παρά τις ήττες σε συνδικαλιστικό επίπεδο, παρά την ήττα από την κωλοτούμπα της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, και την απογοήτευση που αυτή δημιούργησε μέσα στο εργατικό κίνημα, μας στέλνουν αισιόδοξα μηνύματα. Έχουμε αύξηση της συμμετοχής και άνοδο των παρατάξεων της Αριστεράς και ταυτόχρονα συρρίκνωση των παρατάξεων του ΣΥΡΙΖΑ, της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ.

Μερικά παραδείγματα: Στο Σύλλογο Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών (ΣΙΕΛ) Αθήνας ήταν εντυπωσιακή η συμμετοχή των εργαζομένων στις εκλογές για την ανάδειξή αντιπροσώπων για το 36^ο συνέδριο της ΟΙΕΛΕ. Συγκεκριμένα πέρσι για την ανάδειξη του ΔΣ του ΣΙΕΛ ψήφισαν 714 εκπαιδευτικοί, ενώ αυτή τη φορά ψήφισαν 978. Αύξηση 37%!! Χαρακτηριστική είναι η πτώση της παράταξης που στηρίζεται στο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ανέβηκαν οι Παρεμβάσεις.

Στο Σύλλογο Υπαλλήλων Περιφέρειας Αττικής το ΠΑΜΕ παρουσίασε αύξηση της δύναμης του κατά 87%. Συγκεκριμένα για το ΔΣ του Συλλόγου ψήφισαν 1009 από 956 το 2012, η «Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση» (ΠΑΜΕ) πήρε 348 ψήφους και 9 έδρες (από 186 ψήφους και 5 το 2012). Η «Αριστερή Συνεργασία» (ΣΥΡΙΖΑ) πήρε 99 ψήφους και 3 έδρες (από 151 και 4).

Στις εκλογές του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών (ΣΜΤ) πρώτη δύναμη αναδείχτηκε η Αριστερή Πρωτοβουλία Τεχνικών με απόλυτη πλειοψηφία. Τα αποτελέσματα πανελλαδικά έχουν ως εξής (σε παρένθεση τα προηγούμενα αποτελέσματα): Ψήφισαν 1377 (1168). Η Αριστερή Πρωτοβουλία πήρε 671 ψήφους και 4 έδρες (577 και 4) το ΠΑΜΕ πήρε 452 ψήφους κα 2 έδρες (393 και 2) κλπ.

Γενικά υπάρχει μια αύξηση των ψηφισάντων στα σωματεία που είναι δραστήρια ενώ αντίθετα σημειώνεται πτώση της συμμετοχής ευτυχώς όχι σε μεγάλα ποσοστά παρά την απογοήτευση και την κυριαρχία της ΤΙΝΑ. Έχουμε αύξηση σχετική της επιρροής του ΠΑΜΕ και των Παρεμβάσεων στα σωματεία και την εμφάνιση νέων πρωτοπόρων συνδικαλιστών μαζί με την εμφάνιση νέων σωματείων όπως αυτά στις επιχειρήσεις κινητής τηλεφωνίας. Αυτό δείχνει την διάθεση των εργαζόμενων να γυρίσουν την πλάτη στις ξεπουλημένες ηγεσίες και να ακολουθήσουν τους ταξικούς συνδικαλιστές.

Ωστόσο το εύρος των διεργασιών που παρατηρείται σε μια σειρά σωματεία δεν αρκεί για να αμφισβητήσει την ηγεσία των ρεφορμιστών στις ομοσπονδίες στα εργατικά κέντρα και βέβαια σε επίπεδο ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Η όλη προσπάθεια εκτός των άλλων που ήδη πιο πάνω έχουμε αναφέρει προσκρούει στις αδυναμίες και τα λάθη την παρατάξεων της Αριστεράς και κυρίως του ΠΑΜΕ. Η διασπαστική πολιτική του τελευταίου δεν επιτρέπει να συγκροτηθεί το μέτωπο των παρατάξεων τηςΑριστεράς στα συνδικάτα, η διάσπαση δεν επιτρέπει να εμφανισθεί στα μάτια των εργατών μια αξιόπιστη εναλλακτική προς την ηγεσία των ρεφορμιστών και αυτό τους επιτρέπει παρά την εγκληματική πολιτική τους να κυριαρχούν στο συνδικαλιστικό κίνημα. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό του Εργατικού Κέντρου Αθήνας, του μεγαλύτερου εργατικού κέντρου της χώρας, όπου το ΠΑΜΕ αν και πρώτη δύναμη αρνήθηκε να μπει επικεφαλής και να σχηματίσει προεδρείο με τις άλλες αριστερές παρατάξεις και να μετατρέψουν το εργατικό κέντρο στο αντίπαλο δέος της ηγεσίας της ΓΣΕΕ, οδηγώντας σε μαχητικούς αγώνες το εργατικό κίνημα. Σαν αποτέλεσμα αυτής της διασπαστικής τακτικής το προεδρείο κατέληξε στην ΠΑΣΚΕ με τη βοήθεια και του ΜΕΤΑ.

Καταλήγω με την ανάγκη οι συνδικαλιστικές παρατάξεις της Αριστεράς μ’ όλες του τις δυνάμεις να σπρώξουν το συνδικαλιστικό κίνημα να δώσει τη μεγαλύτερη δυνατή βοήθεια στον αγώνα των 5μήνων, ένα αγώνα νεολαίων και εν δυνάμει άνεργων.

Παρασκευή 18 Δεκεμβρίου 2015

πηγή: iskra.gr

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΑΤΑΕΙ ΓΚΑΖΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΩΝ  

ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΑΦΑΖΑΝΗ  

Μόνο ως κακόγουστη θεατρική παράσταση μπορεί να εκληφθεί η θριαμβολογία του πρωθυπουργού για την ανάπλαση των Λιπασμάτων Δραπετσώνας. Η σημερινή... προεκλογικού τύπου επίσκεψή του στην περιοχή δύσκολα μπορεί να ρίξει στάχτη στα μάτια, καθώς γίνεται μόλις δύο ημέρες πριν από το ξεπούλημα του λιμανιού του Πειραιά- τη Δευτέρα εκπνέει η προθεσμία των δεσμευτικών προσφορών για την εκχώρηση του 67% του ΟΛΠ, ενώ άγνωστο παραμένει το ύψος του τιμήματος.  

Πρόκειται για άλλον ένα κρίκο στην αλυσίδα των σκανδαλωδών ιδιωτικοποιήσεων του κοινωνικού πλούτου, ύστερα από την εκχώρηση των 14 περιφερειακών αεροδρομίων στους Γερμανούς. Την ώρα που ο Αλέξης Τσίπρας θριαμβολογούσε στη Δραπετσώνα, η κυβέρνησή του πατούσε γκάζι για να ιδιωτικοποιήσει, το αμέσως προσεχές διάστημα, τον Αστέρα Βουλιαγμένης, την ΤΡΑΙΝΟΣΕ, το λιμάνι της Θεσσαλονίκης και ό,τι άλλο ήθελε προκύψει.  

Προφανώς, το τηλεοπτικό θέαμα που έστησε ο πρωθυπουργός στα Λιπάσματα έχει αποδέκτη όχι τόσο τις τοπικές κοινωνίες, όσο την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, που κεραυνοβολήθηκε από τις κωμικοτραγικές περιπέτειες του “παράλληλου προγράμματος”- το τελευταίο πολιτικό ανέκδοτο που μας έχει χαρίσει αυτή η κυβέρνηση- κι έχει μπροστά της το Γολγοθά του ασφαλιστικού, του φορολογικού και σειράς άλλων μνημονιακών νομοσχεδίων.  

Με αφορμή τη σημερινή παράσταση του πρωθυπουργού, ο επικεφαλής της Λαϊκής Ενότητας Παναγιώτης Λαφαζάνης έκανε την παρακάτω δήλωση:    

ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗ, ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΤΗΣ ΛΑΕ  

Η ΑΝΑΠΛΑΣΗ ΤΩΝ ΛΙΠΑΣΜΑΤΩΝ ΔΕΝ ΠΡΟΣΦΕΡΕΤΑΙ ΓΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΙ ΦΤΗΝΟΥΣ ΑΝΤΙΠΕΡΙΣΠΑΣΜΟΥΣ  

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ    

''Ο Αλέξης Τσίπρας θυμήθηκε το Κερατσίνι και τη Δραπετσώνα δύοημέρες πριν από το ξεπούλημα του Λιμανιού του Πειραιά, μόνο και μόνο για να χρυσώσει το χάπι αυτού του μεγάλου εθνικού εγκλήματος, για το οποίο ο ίδιος είναι υπεύθυνος και οφείλει να λογοδοτήσει.  

Η ανάπλαση του χώρου των Λιπασμάτων είναι υπόθεση μεγάλων κοινωνικών αγώνων και διεκδικήσεων της Αυτοδιοίκησης, στους οποίους ως υπουργός ανταποκρίθηκα και κατέθεσα τροπολογία, ενάντια σε ισχυρά συμφέροντα που πίεζαν για την προώθηση της. Αυτή η ανάπλαση, για την οποία μένουν να γίνουν ακόμη πολλά, πρέπει να είναι αναπόσπαστο μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου για ένα δημόσιο λιμάνι του Πειραιά που θα λειτουργεί ως κέντρο ανάπτυξης και πολιτισμού. Ουδείςμπορεί να την οικειοποιηθεί και να τη χρησιμοποιήσει για να παίζει κακόγουστο θέατρο, για αποπροσανατολισμούς και φτηνούς αντιπερισπασμούς.  

Στο Κερατσίνι και τη Δραπετσώνα οι πολίτες θα έχουν ζωή μόνο αν σταματήσει το ξεπούλημα του Λιμανιού του Πειραιά και φύγουν οι COSCO και τα Κινέζικα συμφέροντα που θέλουν να δώσουν και να μετατρέψουν όλη την ευρύτερη Πειραϊκή Ζώνη σε Chinatown εργασιακού Μεσαίωνα και κερδοσκοπίας.''  

Σάββατο 19 Δεκέμβρη 2015

πηγη: iskra.gr

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ*

«Αντικατεστάθη ο γενικός γραμματεύς της φιλοσοβιετικής ομάδος του Ελληνικού Κομμουνιστικού Κόμματος, Κώστας Κολιγιάννης. Νέος γενικός γραμματεύς εξελέγη ο Χαρίλαος Φλωράκης»

Το Βήμα, 20/12/1972, σ. 1

Bουδαπέστη 11 Δεκεμβρίου του 1972. Η 17η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ βρίσκεται στην τρίτη ημέρα των εργασιών της, που ξεκίνησαν στις 9 και τέλειωσαν στις 13 του μήνα. Γύρω στις 7 το απόγευμα έχει ολοκληρωθεί στο μεγαλύτερο μέρος της η συζήτηση του πρώτου θέματος με τον γενικό τίτλο «Θέμα πρώτου Γραμματέα της Κ.Ε. του ΚΚΕ».

Η απόφαση που έχει ληφθεί ομόφωνα, σε τρία μέρη, ύστερα από διεξοδική συζήτηση, είναι σύντομη και, σύμφωνα με τα επίσημα πρακτικά, συνοψίζεται στα παρακάτω:

Πρώτο μέρος: «Η 17η Ολομέλεια της Κ.Ε., αφού άκουσε και συζήτησε την εισήγηση που παρουσίασε εκ μέρους του Π.Γ. ο σ. Γκρόζος και άκουσε και το κλείσιμο πάνω στο πρώτο θέμα: “Ζήτημα Πρώτου Γραμματέα”, αποφασίζει: να απαλλάξει το σ. Κολιγιάννη απ' τα καθήκοντα του Πρώτου Γραμματέα της Κ.Ε. και μέλους του Π.Γ., καθώς και από κάθε δουλειά του μέλους της Κ.Ε. μέχρι το συνέδριο».

Δεύτερο μέρος: «Η απόφαση της 17ης Ολομέλειας πάνω στο πρώτο θέμα “Ζήτημα του Πρώτου Γραμματέα” να ανακοινωθεί και να συζητηθεί σε όλο το κόμμα με ειδικό εσωκομματικό γράμμα, που θα συνταχθεί με βάση την εισήγηση και το κλείσιμο. Η απόφαση να ανακοινωθεί και στα αδελφά κόμματα».

Τρίτο μέρος: «Η 17η Ολομέλεια συγκροτεί επιτροπή από τους συντρόφους Κώστα Λουλέ, Κώστα Γάτσο και Αλέκο Λιακόπουλο που θα ανακοινώσει την απόφαση στο σ. Κ. Κολιγιάννη, που τον άφορα, και θα διαβιβάσει την ομόφωνη γνώμη της ολομέλειας ότι προς το συμφέρον του κόμματος επιβάλλεται να δεχτεί η δημόσια ανακοίνωση για το ζήτημά του να εμφανιστεί σαν παραίτηση για λόγους υγείας.

»Η τέτοιου είδους δημόσια εμφάνιση του θέματος δεν του στερεί το δικαίωμα να υπερασπίσει τις απόψεις του στο συνέδριο» («Η 17η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ. Απόρρητο, μόνο για εσωκομματική χρήση», έκδοση της Κ.Ε. του ΚΚΕ, 1974, σ. 246-7 και 461-3).

Ο ΦΛΩΡΑΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Ώρα 19.07. Στο βήμα ανεβαίνει ο πρόεδρος της Κ.Ε. Απόστολος Γκρόζος και εισηγείται τα παρακάτω:

«Λοιπόν, σύντροφοι, ύστερα από την επιψήφιση και την έγκριση της απόφασης απ’ την ολομέλεια, τώρα μπαίνει το ζήτημα... ο Κολιγιάννης παραιτήθηκε. Είτε έτσι είτε αλλιώς, χηρεύει η θέση του γραμματέως, του πρώτου γραμματέως. Επειδή όμως δεν υπάρχει δεύτερος και τρίτος, μπαίνει το ζήτημα γραμματέως.

»Το Π.Γ. έχει τη γνώμη, αποφάσισε να προτείνει στην ολομέλεια να εκλεγεί ως γραμματέας της Κ.Ε. ο σ. Χαρίλαος Φλωράκης. Το Π.Γ. έχει τη γνώμη ότι δεν θα 'ναι σωστό να τον ονομάσουμε είτε αναπληρωματικό είτε προσωρινό κ.λπ., αλλά να βγει γραμματέας, όχι πρώτος, φυσικά, όπως ήτανε, αλλά γραμματέας του κόμματος από αυτή τη στιγμή να θεωρείται ο σ. Φλωράκης. Αυτή την πρόταση κάνει το Π.Γ. στην ολομέλεια και παρακαλώ το προεδρείο να την βάλει σε ψηφοφορία».

Στη συνέχεια τον λόγο ζητεί ο Χαρίλαος Φλωράκης. Η ώρα είναι 19.09. Η παρέμβασή του είναι σύντομη κι έχει ως εξής:

«Σύντροφοι, έχω συναίσθηση των δυνατοτήτων μου, δηλαδή το τι σηκώνουν οι πλάτες μου. Η συναίσθηση αυτή μου λέει ότι όχι μονάχα για γραμματέας, αλλά σας λέω, χωρίς -πώς να πω;- χωρίς να δείξω κάποια επίφαση μετριοφροσύνης ακόμα οι φιλοδοξίες μου δεν ήταν ούτε μέλος του Π.Γ.

»Σας διαβεβαιώνω ότι με πολύ δέος άκουσα και στο Π.Γ. και τώρα την πρόταση για τη δουλειά αυτή. Πολύ περισσότερο γιατί είναι σε στιγμές που..., δύσκολες για το κόμμα μας, πολλές είναι οι δυσκολίες, εδώ και από τη συζήτηση φάνηκε και πολλά είναι τα προβλήματα τα οποία αντιμετωπίζουμε. Βασανίστηκα πάρα πολύ αυτές τις μέρες, από τη μέρα εκείνη που είχε αποφασίσει το Π.Γ. για να κάνει αυτή την πρόταση.

»Εκείνο που βάρυνε, πώς το λένε, να μην προβάλω αντίρρηση, να θέσω δηλαδή πάλι με αυτή την έννοια στην κρίση εδώ της Ολομέλειας, είναι το γεγονός ότι πάμε για συνέδριο όπου θα βγει Κ.Ε. και θα αναδείξει την καθοδήγηση του κόμματος, και φυσικά η Κ.Ε. θα βγάλει και το γραμματέα της.

»Μ’ αυτή την έννοια δεν επιμένω κι εγώ στο..., πώς το λένε, στον τίτλο του προσωρινού ή αν θέλετε του αναπληρωτού γραμματέα, γιατί τον εαυτό μου θα τον θεωρώ, ανεξάρτητα απ’ αυτό που καθορίζεται απ’ το καταστατικό αλλά και μέσα μου, μέχρι το συνέδριο. Αυτά ήθελα να πω».

Ακολουθεί συζήτηση που θα κρατήσει ώς τις 19.50. Το αντικείμενο της συζήτησης δεν αφορά το πρόσωπο του Χαρίλαου Φλωράκη, αλλά αν θα εκλεγεί γενικά ως γραμματέας της Κ.Ε. ή ως Πρώτος Γραμματέας, με τον τίτλο δηλαδή που μέχρι την καθαίρεσή του κατείχε ο Κώστας Κολιγιάννης.

Τελικά, ομόφωνα η Κ.Ε. αποφασίζει να εκλέξει τον Χαρίλαο Φλωράκη στη θέση του Πρώτου Γραμματέα (όπ.π., σ. 250-8). Πρόκειται για μια επιλογή που ήθελε να δείξει προς τα έξω πως η Κ.Ε. δεν είχε επιλέξει μια μεταβατική ή προσωρινή λύση, αλλά ότι στο κόμμα επήλθε πλήρης και ολοκληρωμένη αλλαγή ηγέτη.

Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΟΛΙΓΙΑΝΝΗ

Ο Κώστας Κολιγιάννης δεν παραβρέθηκε στη 17η Ολομέλεια της Κ.Ε. και ουσιαστικά είχε δηλώσει παραίτηση από τη θέση του Πρώτου Γραμματέα και του μέλους του Π.Γ. με σημείωμα που έστειλε στα μέλη της Κ.Ε. του ΚΚΕ στις 7 Δεκεμβρίου 1972, δύο δηλαδή ημέρες πριν ξεκινήσει τις εργασίες της η Ολομέλεια.

Μετά την απόφαση της αντικατάστασής του, μια κομματική επιτροπή τον επισκέφθηκε και του ζήτησε η καθαίρεσή του να εμφανιστεί ως παραίτηση για λόγους υγείας. Η αντίδρασή του αποτυπώνεται στη σύντομη έκθεση του Αλέκου Λιακόπουλου, που κατατέθηκε και συμπεριλήφθηκε στα πρακτικά της 17ης Ολομέλειας (όπ.π., σ. 480):

«ΕΚΘΕΣΗ

Στις 8.00 της 12.XII. 1972, ύστέρα από απόφαση της 17ης Ολομέλειας της Κ.Ε. του ΚΚΕ οι παρακάτω σύντροφοι: Κώστας Λουλές, μέλος του Π.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ, Γάτσος Κώστας και Λιακόπουλος Αλέκος, μέλη της Κ.Ε. του ΚΚΕ επισκεφτήκαμε στο σπίτι του το σ. Κώστα Κολιγιάννη για να του ανακοινώσουμε την απόφαση της Κ.Ε. με την οποία απαλλάσσεται των καθηκόντων του Α' Γραμματέα της Κ.Ε. και του μέλους του Π.Γ.

Επίσης ότι Απαλλάσσεται από κάθε δουλειά του μέλους της Κ.Ε. και ότι αυτή η απόφαση θα ανακοινωθεί εσωκομματικά.

Σύμφωνα με υπόδειξη της ολομέλειας έγινε πρόταση στο σ. Κ. Κολιγιάννη να δεχτεί να διατυπωθεί η απόφαση της ολομέλειας που θα ανακοινωθεί δημόσια ως εξής: Η 17η Ολομέλεια απαλλάσσει τον σ. Κ. Κολιγιάννη από τα καθήκοντα του Α' Γραμματέα της Κ.Ε. και του μέλους του Π.Γ. λόγω υγείας.

Ο σ. Κ. Κολιγιάννης μάς είπε να περάσουμε το απόγευμα να μας απαντήσει. Στις 17.00 η ώρα της ίδιας μέρας οι σύντροφοι Κ. Γάτσος και Α. Λιακόπουλος (ο σ. Κ. Λουλές έφυγε εν τω μεταξύ για το Παρίσι) ξαναπήγαμε στο σπίτι τού σ. Κ. Κολιγιάννη, όπου μας ανακοίνωσε ότι δέχεται να διατυπωθεί η απόφαση που θα δημοσιευτεί σύμφωνα με την πρόταση της 17ης Ολομέλειας, δηλαδή ότι ο σ. Κ. Κολιγιάννης απαλλάσσεται των καθηκόντων του Α' Γραμματέα της Κ.Ε., του μέλους του Π.Γ. και του μέλους της Κ.Ε. του ΚΚΕ λόγω υγείας. (Λεπτομέρειες για τη συζήτηση που έγινε ανάμεσα στους τρεις συντρόφους και στο σ. Κ. Κολιγιάννη βρίσκονται στις μαγνητοφωνημένες ταινίες των υλικών της 17ης Ολομέλειας της Κ.Ε. του ΚΚΕ).

12 Δεκέμβρη 1972

Λιακόπουλος Αλέκος».

Ύστερα απ’ αυτή την εξέλιξη, στη δημοσιότητα δόθηκε η παρακάτω ανακοίνωση του προεδρείου της Ολομέλειας:

«Στις πρώτες μέρες του Δεκέμβρη συνήλθε η 17η Ολομέλεια της Κ.Ε. του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδας. Η Ολομέλεια συζήτησε την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα και ψήφισε σχετική απόφαση. Συζήτησε επίσης την αίτηση του συντρόφου Κώστα Κολιγιάννη Πρώτου Γραμματέα της Κ.Ε. να απαλλαγεί για λόγους υγείας από τα καθήκοντα του Πρώτου Γραμματέα και του μέλους του Πολιτικού Γραφείου. Η ολομέλεια έκανε δεχτή την αίτηση του σ. Κ. Κολιγιάννη. Η ολομέλεια εξέλεξε Πρώτο Γραμματέα της Κ.Ε. τον σύντροφο Χαρίλαο Φλωράκη-Γιώτη. Όλες οι αποφάσεις της ολομέλειας πάρθηκαν ομόφωνα» (όπ.π., σ. 460-1).

Πριν δούμε αναλυτικά πώς φτάσαμε στην αλλαγή ηγεσίας, υποσημειώνουμε ότι καμιά από τις παραπάνω αποφάσεις, ούτε καν η τελευταία που δόθηκε τότε στη δημοσιότητα, δεν έχει συμπεριληφθεί στον δέκατο τόμο των επίσημων κειμένων του ΚΚΕ που κυκλοφόρησε το 2009 από τον εκδοτικό οίκο του κόμματος («Σύγχρονη Εποχή»).

ΤΟ ΚΚΕ ΣΕ ΒΑΘΙΑ ΚΡΙΣΗ

Για να μπορέσει ο αναγνώστης να κατανοήσει πώς το ΚΚΕ έφτασε στην 17η Ολομέλεια της Κ.Ε. και στην αντικατάσταση του Κ. Κολιγιάννη, απαραίτητη είναι μια σύντομη ιστορική αναδρομή στο (πρόσφατο, τότε) παρελθόν του.

Τον Μάρτιο του 1956, με επέμβαση του ΚΚΣΕ και πέντε ακόμη κομμουνιστικών κομμάτων (Ρουμανίας, Βουλγαρίας, Πολωνίας, Ουγγαρίας και Τσεχοσλοβακίας), ο Νίκος Ζαχαριάδης καθαιρέθηκε από γ.γ. της Κ.Ε. και από μέλος του Π.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ.

Ενα χρόνο αργότερα, στην 7η Ολομέλεια της Κ.Ε., διαγράφηκε από μέλος του ΚΚΕ και χαρακτηρίστηκε ύποπτος για συνεργασία με τον ταξικό εχθρό.

Στη συνέχεια οδηγήθηκε στην εξορία - αρχικά στο Μποροβιτσί της ΕΣΣΔ και κατόπιν, μετά το 1962, στο Σουργκούτ της Σιβηρίας.

Η μέθοδος της διαγραφής από το κόμμα και των διώξεων εφαρμόστηκε και σε βάρος των λεγόμενων οπαδών του, όσων δηλαδή αντιτάχθηκαν στην καθαίρεση και τη διαγραφή του.

Η υπόθεση Ζαχαριάδη ήταν η πρώτη μεγάλη διάσπαση του ΚΚΕ που, για ιστορικούς λόγους, δεν μορφοποιήθηκε οργανωτικά.

Στην πολιτική προσφυγιά, δηλαδή στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού, ήταν φανερή. Στην Ελλάδα, λόγω του ότι το ΚΚΕ ήταν στην παρανομία, η διάσπαση ήταν περισσότερο σιωπηρή. Το ρήγμα που σημειώθηκε στο κόμμα ήταν βαθύ και δύσκολα μπορούσε να γεφυρωθεί.

Μετά τον Ζαχαριάδη, στην ηγεσία του ΚΚΕ κυριάρχησαν δύο ηγετικές φυσιογνωμίες: ο Κώστας Κολιγιάννης, από τη θέση του πρώτου γραμματέα της Κ.Ε., και ο Μήτσος Παρτσαλίδης, ως ο δεύτερος στην ηγεσία αλλά και ο κορυφαίος πολιτικός νους του κόμματος. Μπροστά στον Παρτσαλίδη ο Κολιγιάννης πολιτικά υστερούσε κατά πολύ, κάτι που ήταν ιδιαίτερα εμφανές σε όλα τα επίπεδα.

Στην 8η Ολομέλεια της Κ.Ε. το 1958 πάρθηκε η απόφαση να διαλυθούν οι κομματικές οργανώσεις.

Οι παράνομες οργανώσεις του ΚΚΕ στην Ελλάδα διαλύθηκαν μέσα στις οργανώσεις της ΕΔΑ. Εκεί εντάχθηκαν τα μέλη του κόμματος που μπορούσαν να δουλέψουν νόμιμα.

Στην πολιτική προσφυγιά, τα κομματικά μέλη εντάχθηκαν στις οργανώσεις των αντίστοιχων αδελφών κομμάτων. Αραιά και πού συγκαλούνταν ορισμένα αχτίφ στελεχών, κυρίως στην Τασκένδη και στην Τσεχοσλοβακία. Έτσι το ΚΚΕ, το πιο οργανωμένο κόμμα στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, μετατράπηκε σε κόμμα που είχε μόνο ηγεσία και οπαδούς. Δηλαδή ήταν ένα κόμμα υπό διάλυση.

Την κατάσταση αυτή επιχείρησε να διορθώσει ο Κολιγιάννης μετά το 1963, μ’ έναν ενδιάμεσο τρόπο. Ο τρόπος αυτός, που αρχικά ξεκίνησε ως προβληματισμός στο Π.Γ. και στη συνέχεια έγινε αντικείμενο οξύτατων συζητήσεων στην Κ.Ε., προέβλεπε τη δημιουργία οργανωτικών σχημάτων που δεν αποτελούσαν κομματικές οργανώσεις αλλά δεν ήταν και η προηγούμενη κατάσταση ανυπαρξίας οργανώσεων.

Συγκεκριμένα, αποφασίστηκε να ανασυγκροτηθεί παράνομο καθοδηγητικό κέντρο στην Ελλάδα από τα μέλη της Κ.Ε. που δούλευαν στην ΕΔΑ.

Ταυτόχρονα, στις συνοικίες και σε παραγωγικούς τομείς επιχειρήθηκε να δημιουργηθούν τα λεγόμενα «κομματικά στηρίγματα». Δηλαδή, ολιγομελείς ομάδες κομματικών μελών με στόχο την προώθηση της γραμμής του κόμματος και την καθοδήγηση του μαζικού κινήματος.

Η ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΤΟΥ '68

Η επιλογή δημιουργίας κομματικών στηριγμάτων προκάλεσε ρήγμα στην Κ.Ε., που συχνά έφτανε ως τα πρόθυρα της διάσπασης. Η τελευταία ήρθε τελικά στη 12η Ολομέλεια, τον Φεβρουάριο του 1968.

Δηλαδή, μέσα στην καρδιά της χούντας και όταν πια το κόμμα είχε λύσει το οργανωτικό του πρόβλημα, καθώς τον Ιούνιο του 1967 η 11η Ολομέλεια της Κ.Ε. του κόμματος είχε αποφασίσει την ανασύσταση των παράνομων κομματικών οργανώσεων. Προφανώς, το ρήγμα μέσα στην Κ.Ε. ήταν πολύ βαθύτερο από τη διάσταση απόψεων πάνω στο οργανωτικό ζήτημα.

Από τη διάσπαση του 1968 το ΚΚΕ βγήκε τριχοτομημένο. Ένα τμήμα του, υπό τον Κ. Κολιγιάννη, παρέμεινε ως ΚΚΕ. Ένα άλλο τμήμα του, με επικεφαλής τον Μήτσο Παρτσαλίδη και άλλα μέλη της Κ.Ε., δημιούργησε το ΚΚΕ Εσωτερικού. Ένα τρίτο μέρος στελεχών, που δεν πήγε ούτε με τους μεν ούτε με τους δε (Μανώλης Γλέζος κ.ά.), αποκλήθηκαν το «χάος».

Κατ’ άλλους γιατί ήταν στη μέση (δηλαδή στον αέρα) και δεν πατούσαν πουθενά και κατά ορισμένες μαρτυρίες (π.χ. του Ηλία Ηλιού) γιατί θεωρούσαν ότι στο κόμμα επικρατεί το χάος και μέσα από το χάος θα έρθει η αναγέννησή του, κατά τον ίδιο τρόπο που ο Θεός από το χάος έφτιαξε τον κόσμο.

Η διάσπαση του ΚΚΕ φανέρωσε τις μεγάλες αδυναμίες του Κολιγιάννη και κυρίως την ανεπάρκειά του να λειτουργήσει ως ο ηγέτης που είχε ανάγκη το κόμμα.

Ο Κολιγιάννης, πέρα από τις περιορισμένες πολιτικές δυνατότητές του (και μια σειρά σοβαρά αρνητικά στοιχεία του χαρακτήρα του), είχε και το μειονέκτημα ότι δεν ήταν καθόλου δημοφιλής μέσα στις τάξεις των κομμουνιστών και των αριστερών γενικά και ειδικότερα στις τάξεις των ηγετικών στελεχών.

Επιπλέον, είχε πρωταγωνιστήσει σε όλες τις αμαρτωλές στιγμές του παρελθόντος, τις οποίες το κόμμα έπρεπε να αφήσει πίσω του.

Η παρουσία του στην ηγεσία ήταν σοβαρό εμπόδιο για όλους εκείνους που θα ήθελαν να πλησιάσουν το ΚΚΕ και κυρίως για τα παλιά και έμπειρα στελέχη που κατά καιρούς είχαν τεθεί στο περιθώριο.

Ο ίδιος φαίνεται πως είχε αντιληφθεί το πρόβλημα της μη αποδοχής του από τους απλούς κομμουνιστές και τα ηγετικά στελέχη, αλλά το ερμήνευε ως προσπάθεια υπονόμευσής του.

Επ’ ουδενί, βεβαίως, ήθελε να αποχωρήσει από τη θέση του Πρώτου Γραμματέα. Γι’ αυτό, από ένα σημείο και μετά άρχισε να ενεργεί όλο και πιο συγκεντρωτικά. Οι ολομέλειες της Κ.Ε. μετά την 12η Ολομέλεια του 1968 συγκαλούνταν όλο και πιο σπάνια. Το χρονικό διάστημα που χώριζε τη μία από την άλλη έφτανε μέχρι και τους 16 μήνες.

Αρχικά η εξουσία συγκεντρώθηκε στο Π.Γ. και στη συνέχεια, όπως καταγγέλθηκε στη 17η Ολομέλεια, το Π.Γ. παρακάμφθηκε και τα κομματικά ζητήματα τα έλυνε, όπως νόμιζε, ο ίδιος ο Κολιγιάννης, συμβουλευόμενος έναν μικρό κύκλο στελεχών που εμπιστευόταν. Η κατάσταση αυτή τον έφερε σε ρήξη με το Π.Γ.

Αξίζει να σημειώσουμε πως η Κ.Ε. του ΚΚΕ, αμέσως μετά το 8ο Συνέδριο του 1961, είχε εκλέξει στο Π.Γ. τα παρακάτω μέλη της: Κ. Κολιγιάννης, Απόστολος Γκρόζος, Μήτσος Παρτσαλίδης, Ζήσης Ζωγράφος, Πάνος Δημητρίου, Λεωνίδας Στρίγκος, Παναγιώτης Μαυρομάτης. Αναπληρωματικό μέλος εξελέγη ο Τάκης Υφαντής.

Επίσης, στη Γραμματεία της Κ.Ε. εξελέγησαν οι Κ. Κολιγιάννης, Μ. Παρτσαλίδης και Π. Δημητρίου. Μετά τη 12η Ολομέλεια του 1968, οι Παρτσαλίδης, Δημητρίου και Ζωγράφος βρέθηκαν εκτός ΚΚΕ κι έτσι στη Γραμματεία ο Κολιγιάννης έμεινε εντελώς μόνος του. Δεν υπήρχε αναπληρωτής.

Το Π.Γ. της Κ.Ε. συμπληρώθηκε στη 12η Ολομέλεια με τον Τάκη Υφαντή, που έγινε τακτικό μέλος, τον Γρηγόρη Φαράκο και τον Νίκο Καλούδη, ενώ αναπληρωματικό μέλος του Π.Γ. εκλέχτηκε ο Γεράσιμος Στεφανάτος.

Στη 13η Ολομέλεια της Κ.Ε. (1969) ο Κώστας Τσολάκης εκλέχτηκε αναπληρωματικό μέλος του Π.Γ. και στη 16η (1972) τακτικό.

Στην ίδια Ολομέλεια (16η) στο Π.Γ. πέρασαν οι Χαρίλαος Φλωράκης, Κώστας Λουλές και Αντώνης Αμπατιέλος (βλ. «Το ΚΚΕ - Επίσημα Κείμενα», εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, τ. 10ος, Αθήνα 2009, σ. 106, 281 και 644).

ΣΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΗΓΕΤΗ

Τα μέλη του Π.Γ., αναπληρωματικά και τακτικά, που βρίσκονταν στην έδρα της Κ.Ε. (Βουδαπέστη) από τη 12η μέχρι τη 17η Ολομέλεια και γνώριζαν τη λειτουργία της κομματικής ηγεσίας ήταν οι Κώστας Κολιγιάννης, Απόστολος Γκρόζος, Τάκης Υφαντής, Κώστας Τσολάκης, Παναγιώτης Μαυρομάτης και Γεράσιμος Στεφανάτος.

Οι υπόλοιποι βρίσκονταν είτε για παράνομη δουλειά στην Ελλάδα και τη Δυτική Ευρώπη είτε στις φυλακές και τις εξορίες. Ο Κολιγιάννης είχε καταφέρει να έρθει σε σύγκρουση με όλα τα μέλη του Π.Γ. που είχε δίπλα του. Σιγά σιγά, επίσης, αρνητικό κλίμα διαμορφωνόταν γι’ αυτόν και στην Κ.Ε., όπως εύκολα μπορεί να διαπιστώσει κανείς αν διαβάσει τα πρακτικά των ολομελειών της. Ετσι φαίνεται πως άρχισαν οι συζητήσεις για την αντικατάστασή του από κάποιο άλλο στέλεχος.

Για τις σχετικές ζυμώσεις έχουν ειπωθεί πολλά και κυρίως ότι προς αυτήν την κατεύθυνση κινήθηκαν δραστήρια οι Σοβιετικοί, οι οποίοι τάχα πρότειναν κατά καιρούς στον Ηλία Ηλιού, στον Μανώλη Γλέζο ή στον Μίκη Θεοδωράκη να είναι οι αντικαταστάτες του Κολιγιάννη, αλλά εκείνοι αρνήθηκαν.

Ο γράφων διατηρεί σοβαρές επιφυλάξεις ότι έγιναν ποτέ από τους Σοβιετικούς ευθείες προτάσεις στους προαναφερόμενους.

Το ΚΚΣΕ αναμφισβήτητα ενδιαφερόταν για την κατάσταση του ΚΚΕ και γενικότερα του αριστερού κινήματος στην Ελλάδα, ύστερα όμως από το χάος που είχε προκαλέσει με την παρέμβασή του στην υπόθεση Ζαχαριάδη ουδέποτε -όπως δείχνουν τα γεγονότα- θα τολμούσε να πράξει κάτι ανάλογο. Πολύ περισσότερο μετά τη διάσπαση του 1968 και όσα επακολούθησαν.

Το σίγουρο είναι ότι το ΚΚΣΕ είχε πλήρη ενημέρωση της κατάστασης στο ΚΚΕ. Σίγουρα ενημερωνόταν από μέλη της ηγεσίας του και κυρίως από τα μέλη του Π.Γ. που είχαν έρθει σε ρήξη με τον Κολιγιάννη.

Αλλά δεν σταματούσε εκεί. Από τα σοβιετικά αρχεία που έχουν έρθει στο φως της δημοσιότητας φαίνεται καθαρά πως η σοβιετική πρεσβεία στην Αθήνα συγκέντρωνε πληροφορίες για την κατάσταση του κόμματος και της Αριστεράς γενικότερα συνομιλώντας τακτικά με τα ηγετικά στελέχη του κόμματος που ήταν ελεύθερα. Το 1972, π.χ., ο Σοβιετικός πρεσβευτής στην Αθήνα Κ. Ντ. Λεβίτσκιν είχε συνομιλίες γι’ αυτά τα θέματα με τον Ηλία Ηλιού, τον Λεωνίδα Κύρκο, τον Μανώλη Γλέζο, τη Μίνα Γιάννου και άλλους.

Απ’ όλες αυτές τις συζητήσεις φαίνεται καθαρά πως ο Κολιγιάννης δεν έχει καμία απήχηση στον κόσμο του κόμματος και της Αριστεράς («Οι σχέσεις ΚΚΕ και Κ.Κ. Σοβιετικής Ενωσης στο διάστημα 1953-1977», εκδ. Παρατηρητής, Θεσ/νίκη 1999, σ. 233-253).

Η πληροφόρηση αυτή του ΚΚΣΕ προφανώς έφτανε και στους ηγέτες του ΚΚΕ. Κοντά στον νου κι η γνώση, ότι στην ηγεσία του κόμματος έπρεπε να επιλεγεί ένα στέλεχος με ηγετικές ικανότητες και δίχως παλιές αμαρτίες, δηλαδή συμμετοχή στις εσωκομματικές συγκρούσεις του παρελθόντος.

Υπ’ αυτές τις προϋποθέσεις, ο Χαρίλαος Φλωράκης ήταν μια ιδανική περίπτωση. Μαζί με τον Διαμαντή (που σκοτώθηκε στον εμφύλιο) θεωρούνταν ο πιο πετυχημένος στρατιωτικός ηγέτης του ΔΣΕ. Μέλος της Κ.Ε. από το 1949, είχε έρθει παράνομα στην Ελλάδα το 1954, είχε συλληφθεί, δικαστεί, φυλακιστεί και εξοριστεί και δεν είχε λάβει μέρος σε καμία εσωκομματική σύγκρουση.

Επίσης, το 1966, που είχε απελευθερωθεί για ένα μικρό διάστημα, είχε διατελέσει Β' οργανωτικός γραμματέας της ΕΔΑ αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις και για τα ηγετικά του προσόντα και για τον ανθρώπινο χαρακτήρα του. Εξίσου ιδανική περίπτωση ήταν και ο Κώστας Λουλές, αν εξαιρέσει κανείς το προχωρημένο της ηλικίας του.

Από τις αρχές του 1972, Φλωράκης και Λουλές είχαν αφεθεί ελεύθεροι (μαζί με δεκάδες άλλους) από την εξορία της Λέρου και ζούσαν στην Αθήνα με περιοριστικούς όρους. Το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς διέφυγαν στο εξωτερικό. Η απόδρασή τους σηματοδοτεί χρονικά και την έναρξη των διεργασιών αντικατάστασης του Κολιγιάννη.

ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΚΟΛΙΓΙΑΝΝΗ-ΚΚΣΕ ΚΑΙ ΚΑΘΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ

Στο διάστημα μεταξύ 30 Οκτωβρίου και 10 Νοεμβρίου 1972 πραγματοποιήθηκε στη Μόσχα συνάντηση υψηλού επιπέδου ανάμεσα στο Π.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ και στην ηγεσία του ΚΚΣΕ.

Η συνάντηση αυτή είχε αποφασιστεί από το ΚΚΕ από τον Απρίλιο του 1972, με σκοπό την ανταλλαγή γνώμης με τους Σοβιετικούς για το προετοιμαζόμενο 9ο Συνέδριο του ελληνικού κόμματος. Έγινε όμως έξι μήνες αργότερα.

Σύμφωνα με δημοσιευμένη μαρτυρία του Χ. Φλωράκη, επικεφαλής της αντιπροσωπείας του σοβιετικού κόμματος ήταν ο Μιχαήλ Σουσλόφ, μέλος του Π.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΣΕ και ο δεύτερος τη τάξει στην ηγεσία του.

Επίσης συμμετείχαν οι Πονομαριόφ και Ζαγκλάντιν, μέλη της Κ.Ε., και ο Κ. Σεμενκόφ από το τμήμα διεθνών σχέσεων. Επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας ήταν ο Κολιγιάννης, συμμετείχαν δε τα μέλη του Π.Γ. Λ. Στρίγκος, Τ. Υφαντής, Κ. Τσολάκης και Χ. Φλωράκης (Αννα Παναγιωταρέα: «Κι σέν’ πώς σ’ λεν; Χαρίλαος Φλωράκης», Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2001, σ. 257-8).

Στη συνάντηση, συζητήθηκε η κατάσταση στην Ελλάδα και φυσικά τα ζητήματα που απασχολούσαν το ΚΚΕ.

Ο Χαρίλαος Φλωράκης στη δημοσιευμένη μαρτυρία του αναφέρει ως αντικείμενο συζήτησης μόνο τα ζητήματα που είχαν να κάνουν με την κατάσταση στην Ελλάδα και με κάποιες επιπτώσεις της διάσπασης του ’68.

Όμως τα προβλήματα του ΚΚΕ συζητήθηκαν εκτενώς, αν κρίνει κανείς απ’ όσα είπε στην εισήγησή του στη 17η Ολομέλεια ο Απόστολος Γκρόζος κι απ’ όσα αναφέρει ο Κολιγιάννης στο σημείωμα που ο ίδιος έστειλε στο ίδιο σώμα.

Απ’ αυτά τα ντοκουμέντα προκύπτει ότι τρία μέλη του Π.Γ., οι Κ. Τσολάκης, Τ. Υφαντής και Λ. Στρίγκος, έθεσαν ενώπιον των Σοβιετικών θέμα Κολιγιάννη, δίχως να ζητούν ρητά την αντικατάστασή του.

Ο ίδιος ο Κολιγιάννης χαρακτήρισε αυτή τη στάση φραξιονιστική κι απείλησε με αποχώρηση από τη συνάντηση. Το γεγονός αυτό, σύμφωνα με τον Γκρόζο, προκάλεσε την έντονη αντίδραση του Σουσλόφ που απάντησε έκπληκτος:

«Ήρθατε εδώ σαν αντιπροσωπεία, και σαν τέτοια σας δεχτήκαμε. Καμιά φορά στην ιστορία των σχέσεών μας με τ’ άλλα κόμματα δεν συναντήσαμε τέτοια περίπτωση. Ένα μέλος της αντιπροσωπείας να σηκώνεται να φύγει από δω».

Επίσης, ο Κ. Κολιγιάννης απείλησε με κυρώσεις τα τρία μέλη του Π.Γ. που του άσκησαν κριτική στη συνάντηση.

Ο Χαρίλαος Φλωράκης, που ήταν παρών στις συναντήσεις αυτές, έχει πει στον γράφοντα πως ο Κολιγιάννης αναγνώρισε ενώπιον της αντιπροσωπείας του ΚΚΣΕ πως έπρεπε να αντικατασταθεί από τη θέση του Α' γραμματέα της Κ.Ε. του ΚΚΕ. Κι όταν ρωτήθηκε από τον Σουσλόφ ποιον προτείνει για αντικαταστάτη του, απάντησε: «Τον Γρηγόρη Φαράκο».

Για να λάβει, βεβαίως, από τον Σοβιετικό ηγέτη την εξής απάντηση: «Εμείς δεν έχουμε αντίρρηση με την πρόταση αυτή. Δικό σας είναι το ζήτημα κι εσείς θα το λύσετε. Αλλά πού να τον βρούμε τον σ. Φαράκο. Είναι φυλακή».

Ήταν φανερό πως ο Κολιγιάννης πρότεινε τον Φαράκο για αντικαταστάτη του γνωρίζοντας πως κάτι τέτοιο δεν ήταν δυνατόν. Αν η πρότασή του γινόταν αποδεκτή, ο ίδιος θα παρέμενε επί της ουσίας στο τιμόνι του κόμματος.

Μετά τις συναντήσεις με το ΚΚΣΕ, στις 11 Νοεμβρίου του 1972, η αντιπροσωπεία του ΚΚΕ επέστρεψε στη Βουδαπέστη. Μέχρι τη 17η Ολομέλεια της Κ.Ε. μεσολάβησε σχεδόν ένας μήνας.

Τη σύγκληση της Ολομέλειας αποφάσισε το Π.Γ. που συνεδρίασε στις 1-2 Δεκεμβρίου του 1972. Στη συνεδρίασή του, το Π.Γ. αποφάσισε να θέσει θέμα στην Κ.Ε. για απαλλαγή του Κολιγιάννη από τη θέση του Πρώτου Γραμματέα (ουσιαστικά για την καθαίρεσή του).

Ο ίδιος πάλι, διαπιστώνοντας ότι δεν υπήρχαν περιθώρια γι’ αυτόν, υπέβαλε την παραίτησή του. Έτσι η αντικατάστασή του στην Ολομέλεια προέκυψε εκ των πραγμάτων ως φυσική συνέπεια. Κανείς δεν τον ήθελε, κι εκείνος δεν μπορούσε πια να μείνει.

Μιλώντας στη 17η Ολομέλεια ο Χ. Φλωράκης - ανάμεσα σε άλλα - είχε πει τούτο:

«Εγώ πιστεύω ότι πρέπει να υπάρχουν σοβαρά κενά στο ρόλο και στη λειτουργία της Κ.Ε. και του Π.Γ. Πρέπει να 'χει βάση… ότι υπάρχει κάποια αντίληψη ότι το Π.Γ. είναι το κόμμα. Αν αυτό είναι σωστό, σύντροφοι, και όπως φαίνεται λίγο-πολύ υπήρχε και η αντίληψη στο Π.Γ. ότι το Π.Γ. είναι ο γραμματέας, τότε η λογική λέει, πώς τους λένε αυτούς τους επαγωγικούς συλλογισμούς, κόμμα ίσον γραμματέας. Πρέπει, λέω, να υπάρχει αυτή η αντίληψη, γιατί αλλιώς πώς εξηγείται ότι όλα οφείλονται στον Κολιγιάννη και περνούσαν, πώς γίνονταν αυτές οι παραβιάσεις;».

*Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου 2015