Οι επιστήμονες βάσισαν τις εκτιμήσεις τους κυρίως στην μελέτη δακτυλίων δέντρων, ζωντανών και νεκρών

Η ξηρασία στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, που άρχισε το 1998 και συνεχίζεται ακόμη, είναι πιθανότατα η χειρότερη των τελευταίων 900 ετών, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα.
         
Η περιοχή που πλήττεται από την ξηρασία, περιλαμβάνει την Κύπρο, το Ισραήλ, την Παλαιστίνη, την Ιορδανία, το Λίβανο, τη Συρία και ένα μέρος της Τουρκίας.
         
Οι ερευνητές του Ινστιτούτου Διαστημικών Μελετών Γκόνταρντ της NASA και του Γεωπαρατηρητηρίου Λάμοντ-Ντόχερτι του Πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης, με επικεφαλής τον κλιματολόγο Μπεν Κουκ, κάνουν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Journal of Geophysical Research-Atmospheres" της Αμερικανικής Γεωφυσικής Ένωσης.
         
Οι επιστήμονες βάσισαν τις εκτιμήσεις τους κυρίως στην μελέτη δακτυλίων δέντρων, ζωντανών και νεκρών. Τα σχετικά στοιχεία -που αφορούν και την Ελλάδα- περιλαμβάνονται στον λεγόμενο «'Ατλαντα Ξηρασίας Παλαιού Κόσμου». Τα στοιχεία από τα δέντρα συνδυάσθηκαν με περιγραφές του κλίματος από τα ιστορικά κείμενα.
   
Η έλλειψη ή η αφθονία νερού σε μια περιοχή επηρεάζει διαχρονικά την ανάπτυξη των δέντρων. Όσο πιο λεπτοί είναι οι δακτύλιοι, τόσο μεγαλύτερη θεωρείται ότι είναι η ξηρασία.
         
Σύμφωνα με τις νέες εκτιμήσεις, η ξηρασία μετά το 1998 στην περιοχή του Λεβάντε είναι περίπου 50% πιο έντονη από την πιο ξηρή περίοδο των τελευταίων 500 ετών και 10 έως 20% ξηρότερη από την χειρότερη ξηρασία των προηγούμενων 900 ετών.
         
Οι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης ότι το βόρειο τμήμα της Μεσογείου (Ελλάδα, Ιταλία, νότια Γαλλία, νότια Ισπανία) τείνουν να είναι ξηρό, όταν η βορειοανατολική Αφρική είναι υγρή -και το αντίστροφο.
         
Οι αυξομειώσεις της ξηρασίας στην Μεσόγειο σχετίζονται με το κλίμα του Ατλαντικού. Κατά περιόδους, στη λεκάνη της Μεσογείου εισέρχονται παρατεταμένα ρεύματα ζεστού και ξηρού αέρα, με συνέπεια να μειώνονται οι βροχές, να ανεβαίνει η θερμοκρασία και τελικά να επικρατεί ξηρασία.
         
Όλα τα κλιματολογικά μοντέλα εκτιμούν ότι το μέλλον της Μεσογείου, ιδίως στης ανατολικής, προβλέπεται ξηρό. Και η νέα μελέτη δείχνει ότι η ξηρασία στο Λεβάντε είναι ο προάγγελος όσων θα ακολουθήσουν.

πηγη: protothema.gr

Η πολιτική κρίση ωριμάζει. Για να αποτρέψουμε την έκφρασή της προς τα δεξιά και να αποκρούσουμε τη γέννηση «τεράτων», για να ανοίξουμε ένα νέο παράθυρο ευκαιρίας για το κίνημα και την Αριστερά, πρέπει να συντονίσουμε την παρέμβασή μας στο κίνημα και στην κεντρική πολιτική αντιπαράθεση και να «επενδύσουμε» σε έναν νέο κύκλο κινηματικών αντιστάσεων.

Η σαφής υπο­χώ­ρη­ση του κι­νή­μα­τος των αγρο­τών και εν γένει των κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων ενά­ντια στο ασφα­λι­στι­κό νο­μο­σχέ­διο είναι μια αρ­νη­τι­κή εξέ­λι­ξη για το κί­νη­μα αντί­στα­σης στο τρίτο μνη­μό­νιο. Ταυ­τό­χρο­να όμως θα ήταν με­γά­λο λάθος να εξα­γά­γου­με από αυτήν την υπο­χώ­ρη­ση το συ­μπέ­ρα­σμα πως η υπο­χώ­ρη­ση είναι ορι­στι­κή και όχι προ­σω­ρι­νή ή το συ­μπέ­ρα­σμα ότι είναι σε εξέ­λι­ξη μια δια­δι­κα­σία ξε­πε­ρά­σμα­τος των εντά­σε­ων και ανα­τρο­πών που εγκυ­μο­νεί η πο­λι­τι­κή αστά­θεια γε­νι­κώς και η αστά­θεια της κυ­βέρ­νη­σης ιδιαί­τε­ρα. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα βρι­σκό­μα­στε σε μια με­τα­βα­τι­κή φάση, εξαι­ρε­τι­κά σύ­ντο­μη, πριν από το ξέ­σπα­σμα με νέους όρους ενός νέου γύρου πο­λι­τι­κής και κυ­βερ­νη­τι­κής αστά­θειας σε συν­δυα­σμό με έναν νέο γύρο κοι­νω­νι­κών αντι­στά­σε­ων.

Ση­μα­δια­κό στοι­χείο αυτής της σύ­ντο­μης με­τα­βα­τι­κής φάσης είναι η σύ­γκλη­ση του συμ­βου­λί­ου των πο­λι­τι­κών αρ­χη­γών την προ­σε­χή Πα­ρα­σκευή. Δεν πρό­κει­ται για κί­νη­ση της κυ­βέρ­νη­σης που έχει ηγε­μο­νι­κά στοι­χεία και γί­νε­ται εκ του ασφα­λούς. Αντί­θε­τα, είναι κί­νη­ση-προ­ϊ­όν με­γά­λων αδιε­ξό­δων και κιν­δύ­νων τόσο για το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα στο σύ­νο­λό του όσο και για την κυ­βέρ­νη­ση, στο φόντο της ανα­ζω­πύ­ρω­σης της πα­γκό­σμιας οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης και του ξε­σπά­σμα­τος μιας οξεί­ας κρί­σης συ­νο­χής στην Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση. Όταν η Άν­γκε­λα Μέρ­κελ φαί­νε­ται –και απο­δει­κνύ­ε­ται– «μικρή» απέ­να­ντι στο «τσου­νά­μι» εξε­λί­ξε­ων πλα­νη­τι­κής ση­μα­σί­ας (συν­δυα­σμός ανα­ζω­πύ­ρω­σης της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης και πο­λι­τι­κής-θε­σμι­κής κρί­σης της ΕΕ με «πυ­ρο­κρο­τη­τή» το Προ­σφυ­γι­κό), θα ήταν ανό­η­το να αξιο­λο­γή­σου­με τις ελ­λη­νι­κές πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις και να στη­ρί­ξου­με τις προ­βλέ­ψεις μας στην υπό­θε­ση περί κά­ποιου ξε­πε­ρά­σμα­τος της κρί­σης και αστά­θειας του πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος και της κυ­βέρ­νη­σης...

Δα­νει­στές: η έλ­λει­ψη «κέ­ντρου» μέ­γι­στος κίν­δυ­νος

Η όχι και τόσο νέα ιδέα της κυ­βέρ­νη­σης ότι θα «παί­ξει» με τις αντι­φά­σεις στους κόλ­πους των δα­νει­στών (στον καιρό της πρω­θυ­πουρ­γί­ας του τέ­τοια... ορά­μα­τα είχε δει και ο Αντώ­νης Σα­μα­ράς), ελ­πί­ζο­ντας να κερ­δί­σει από κά­ποιου εί­δους διά­σπα­ση του «με­τώ­που», δια­ψεύ­στη­κε σε μια πρώτη φάση με οδυ­νη­ρό τρόπο: ακρι­βώς η ανα­ζω­πύ­ρω­ση της πα­γκό­σμιας οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης δεν αφή­νει πε­ρι­θώ­ρια για μια τέ­τοια διά­σπα­ση. Ει­δι­κό­τε­ρα, η απο­χώ­ρη­ση του ΔΝΤ από το ελ­λη­νι­κό πρό­γραμ­μα σε μια τέ­τοια συ­γκυ­ρία θα πυ­ρο­δο­τού­σε αλυ­σι­δω­τές αρ­νη­τι­κές εξε­λί­ξεις ενά­ντια στην ευ­ρω­παϊ­κή οι­κο­νο­μία συ­νο­λι­κά, αφού οι –ιδιαί­τε­ρα ευ­ε­ρέ­θι­στες αυτή την πε­ρί­ο­δο– διε­θνείς αγο­ρές θα «διά­βα­ζαν» μια τέ­τοια εξέ­λι­ξη ως από­συρ­ση της «εγ­γύ­η­σης» του ΔΝΤ προς την ελ­λη­νι­κή αλλά και την ευ­ρω­παϊ­κή οι­κο­νο­μία. Εντε­λώς ανα­με­νό­με­να, στην προ­σπά­θειά της να «παί­ξει» με τις αντι­θέ­σεις στους κόλ­πους των δα­νει­στών, η κυ­βέρ­νη­ση βρέ­θη­κε προ του κιν­δύ­νου να «ερε­θί­σει» τα σκλη­ρά ανα­κλα­στι­κά όλων και να τους ενο­ποι­ή­σει ενά­ντιά της, τώρα.

Αν όμως μέχρι εντε­λώς πρό­σφα­τα το πρό­βλη­μα για την κυ­βέρ­νη­ση ήταν ότι δεν μπο­ρού­σε να δια­σπά­σει το ΔΝΤ από τις ευ­ρω­παϊ­κές φρά­ξιες των δα­νει­στών, τώρα αντι­με­τω­πί­ζει ένα ακόμη με­γα­λύ­τε­ρο: την αδυ­να­μία του «κέ­ντρου» του γερ­μα­νι­κού ιμπε­ρια­λι­σμού και προ­σω­πι­κά της κ. Μέρ­κελ να παί­ξει το ρόλο του κέ­ντρου γύρω από το οποίο συ­σπει­ρώ­νο­νται όλες οι φρά­ξιες των δα­νει­στών. Αυτή η απο­δυ­νά­μω­ση του γερ­μα­νι­κού κέ­ντρου κάνει την κα­τά­στα­ση χα­ο­τι­κή και ακόμη πιο επι­κίν­δυ­νη.

Ήδη το ΔΝΤ είναι σε πο­ρεία τέ­τοιας από­κλι­σης με την ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση αλλά και τις Βρυ­ξέλ­λες, ώστε να ζε­σταί­νο­νται σε­νά­ρια για χω­ρι­στές-πα­ράλ­λη­λες αξιο­λο­γή­σεις του ελ­λη­νι­κού προ­γράμ­μα­τος από το ΔΝΤ και τους ευ­ρω­παϊ­κούς πυ­λώ­νες του «κουαρ­τέ­του». Το ΔΝΤ ζητεί μέτρα για την τριε­τία 2016-2018 δι­πλά­σιου ύψους σε σχέση με την Κο­μι­σιόν και άμεση ανα­διάρ­θρω­ση του Ασφα­λι­στι­κού χωρίς με­τα­βα­τι­κή πε­ρί­ο­δο, με πε­ρι­κο­πή κύ­ριων συ­ντά­ξε­ων «εδώ και τώρα» και «δια­γρα­φή» εφά­παξ και επι­κου­ρι­κών συ­ντά­ξε­ων. Αλλά και οι –πιο ήπιες– προ­τά­σεις της Κο­μι­σιόν πα­ρα­πέ­μπουν σε σαφώς σκλη­ρό­τε­ρες ρυθ­μί­σεις για το Ασφα­λι­στι­κό καθώς και σε νέα μέτρα ύψους 3-4 δισ. ευρώ για την τριε­τία 2016-2018.

Έχο­ντας πάρει τα μη­νύ­μα­τα, η κυ­βέρ­νη­ση άρ­χι­σε ήδη να υπο­χω­ρεί από τις λε­γό­με­νες «κόκ­κι­νες γραμ­μές»: οι επι­κου­ρι­κές μπή­καν ήδη στο στό­χα­στρο ενώ ο Αλέ­ξης Τσί­πρας δη­λώ­νει τώρα ότι δεν εν­νο­ού­σε πως «θα υπε­ρα­σπι­στού­με τις υψη­λές συ­ντά­ξεις» (εν­νο­ώ­ντας σαφώς ότι η κυ­βέρ­νη­ση θα απο­δε­χτεί την πε­ρι­κο­πή κύ­ριων συ­ντά­ξε­ων). Επι­πλέ­ον, «πα­γώ­νει» για ολό­κλη­ρο το 2016 η κα­τα­βο­λή εφά­παξ για 63.000 ώρι­μες πε­ρι­πτώ­σεις δι­καιού­χων, εμ­βάλ­λο­ντας υπο­ψί­ες ότι πρό­κει­ται για με­τα­βα­τι­κή προ­ε­τοι­μα­σία σύ­γκλι­σης με τις ιδέες του ΔΝΤ περί δρα­στι­κής πε­ρι­κο­πής ή και ολο­κλη­ρω­τι­κής δια­γρα­φής του εφά­παξ!

Ασφα­λι­στι­κό, Προ­σφυ­γι­κό και κυ­βέρ­νη­ση εθνι­κής σω­τη­ρί­ας

Σαν να μην έφτα­ναν όλα αυτά, ήρθε η οξύ­τα­τη ευ­ρω­παϊ­κή κρίση εξαι­τί­ας του προ­σφυ­γι­κού κύ­μα­τος για να κάνει τα πράγ­μα­τα ακόμη πιο επι­κίν­δυ­να, χα­ο­τι­κά και επεί­γο­ντα. Η κυ­βέρ­νη­ση βλέ­πει να κυ­κλώ­νε­ται από απει­λές των οποί­ων το μέ­γε­θος ξε­περ­νά κατά πολύ τις πο­λι­τι­κές της αντο­χές. Η απει­λού­με­νη με κα­τάρ­ρευ­ση της Σέν­γκεν ΕΕ και η πα­ντα­χό­θεν πιε­ζό­με­νη Μέρ­κελ με­τα­φέ­ρουν τις πιέ­σεις στην ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση, προ­σφέ­ρο­ντας στή­ρι­ξη αλλά –όπως πάντα– υπό όρους. Οι όροι αυτοί είναι σα­φείς:

Πρώ­τον, η κυ­βέρ­νη­ση εντέλ­λε­ται όπως με­τα­κι­νή­σει πά­ραυ­τα τις «κόκ­κι­νες γραμ­μές» στο θέμα του Ασφα­λι­στι­κού και της πρώ­της αξιο­λό­γη­σης του ελ­λη­νι­κού προ­γράμ­μα­τος, για να τε­λειώ­νει γρή­γο­ρα η αξιο­λό­γη­ση. Η απαί­τη­ση προς την ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση «τε­λειώ­νε­τε γρή­γο­ρα» είναι συ­νυ­φα­σμέ­νη με τις έκτα­κτες και επεί­γου­σες συν­θή­κες της πο­λι­τι­κής και θε­σμι­κής κρί­σης εξαι­τί­ας του Προ­σφυ­γι­κού.

Δεύ­τε­ρον, σε πλήρη αντί­θε­ση με τα πα­ρα­μύ­θια πως το Προ­σφυ­γι­κό θα ελα­φρύ­νει τα βάρη στην υλο­ποί­η­ση του μνη­μο­νί­ου, έχου­με το ακρι­βώς αντί­θε­το: για να «στη­ρι­χτεί» στο Προ­σφυ­γι­κό, η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση κα­λεί­ται όχι μόνο να κάνει πίσω στο Ασφα­λι­στι­κό και το Με­σο­πρό­θε­σμο 2016-2018, αλλά και να «συμ­μορ­φω­θεί» πλή­ρως στην πο­λι­τι­κή για το Προ­σφυ­γι­κό, με­τα­ξύ άλλων ει­σά­γο­ντας πο­λι­τι­κές στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­σης και «έκτα­κτης ανά­γκης». Η Μέρ­κελ ζητεί από την κυ­βέρ­νη­ση την ει­σα­γω­γή πο­λι­τι­κών «έκτα­κτης ανά­γκης» και «εθνι­κή συ­νεν­νό­η­ση» ως «εγ­γύ­η­ση» για την εκ­δή­λω­ση της γερ­μα­νι­κής «αλ­λη­λεγ­γύ­ης».

Δεν είναι λοι­πόν κα­θό­λου τυ­χαίο ότι ο Αλέ­ξης Τσί­πρας δη­λώ­νει πως είπε στον Κυ­ριά­κο Μη­τσο­τά­κη κατά τη συ­νά­ντη­σή τους «έλα να αλ­λά­ξου­με μαζί τη χώρα», ούτε πως το συμ­βού­λιο των πο­λι­τι­κών αρ­χη­γών έρ­χε­ται σε αυτήν τη στιγ­μή. Στο πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα και στην κυ­βέρ­νη­ση με­τα­φέ­ρο­νται τε­ρά­στιες πιέ­σεις, που σπρώ­χνουν στην «εθνι­κή συ­νεν­νό­η­ση»...

Η κρίση αγκα­λιά­ζει όλο το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα

Όμως δεν είναι κα­θό­λου βέ­βαιο ότι μια συ­ντε­ταγ­μέ­νη κυ­βερ­νη­τι­κή λύση «εθνι­κής σω­τη­ρί­ας» θα ευ­δο­κι­μή­σει. Οι λόγοι που δεν υπάρ­χει μια τέ­τοια βε­βαιό­τη­τα είναι πολ­λοί:

Πρώ­τον, το «εθνι­κό ζή­τη­μα» του Προ­σφυ­γι­κού δίνει μεν τη δυ­να­τό­τη­τα για ανα­προ­σαρ­μο­γές τα­κτι­κής και ανα­δι­πλώ­σεις, πα­ρα­δείγ­μα­τος χάρη στον Μη­τσο­τά­κη που έχει «δε­σμευ­τεί» ότι δεν θα στη­ρί­ξει «οι­κου­με­νι­κή», αλλά το ενο­χλη­τι­κό ζή­τη­μα αν σε αυτή την πε­ρί­πτω­ση ο Τσί­πρας θα πα­ρα­μεί­νει πρω­θυ­πουρ­γός δεν μπο­ρεί να λυθεί χωρίς κά­ποιος από τους δύο να ακυ­ρω­θεί θα­νά­σι­μα...

Δεύ­τε­ρον, η επι­χεί­ρη­ση αδειο­δό­τη­σης των κα­να­λιών και η κυ­βερ­νη­τι­κή «μάχη κατά της δια­πλο­κής» δη­μιουρ­γούν γε­νι­κευ­μέ­νη νευ­ρι­κό­τη­τα στο χώρο των «ολι­γαρ­χών», η οποία ενερ­γο­ποιεί μη ελεγ­χό­με­νες «κα­ρα­μπό­λες» στο ίδιο το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα.
Τρί­τον, τα μικρά μνη­μο­νια­κά κόμ­μα­τα και εφε­δρεί­ες έχουν κα­τα­λη­φθεί από «υπαρ­ξια­κές» αγω­νί­ες. Το Πο­τά­μι πνέει τα λοί­σθια και το ΠΑΣΟΚ φο­βά­ται οποια­δή­πο­τε άλλη λύση πλην της «κα­θα­ρής οι­κου­με­νι­κής».

Η πο­λι­τι­κή κρίση ωρι­μά­ζει. Για να απο­τρέ­ψου­με την έκ­φρα­σή της προς τα δεξιά και να απο­κρού­σου­με τη γέν­νη­ση «τε­ρά­των», για να ανοί­ξου­με ένα νέο πα­ρά­θυ­ρο ευ­και­ρί­ας για το κί­νη­μα και την Αρι­στε­ρά, πρέ­πει να συ­ντο­νί­σου­με την πα­ρέμ­βα­σή μας στο κί­νη­μα και στην κε­ντρι­κή πο­λι­τι­κή αντι­πα­ρά­θε­ση και να «επεν­δύ­σου­με» σε έναν νέο κύκλο κι­νη­μα­τι­κών αντι­στά­σε­ων.

πηγη: rproject.gr

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΑΣΚΗΣΕΙ ΒΕΤΟ ΣΤΗΝ ΕΠΟΝΕΙΔΙΣΤΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

ΣΥΝΑΙΝΕΙ ΚΑΙ Η ΑΘΗΝΑ, ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ Η ΓΑΛΛΙΚΗ LE FIGARO

Η Ε.Ε. ετοιμάζεται μέσα σε λίγες ώρες να σφραγίσει και επίσημα τα ελληνικά σύνορα, επικυρώνοντας την απαράδεκτη, μονομερή απόφαση της Αυστρίας και των χωρών των δυτικών Βαλκανίων για το κλείσιμο του “βαλκανικού διαδρόμου”- απόφαση, που μετατρέπει τη χώρα μας σε ένα τεράστιο στρατόπεδο συγκέντρωσης προσφύγων. Την εξοργιστική αυτή απόφαση φέρεται έτοιμη να νομιμοποιήσει και η ελληνική κυβέρνηση, σύμφωνα με ρεπορτάζ ευρωπαϊκών μέσων ενημέρωσης.

Σύμφωνα με σχετικό δημοσίευμα της γαλλικής Le Figaro, οι 28 συμφώνησαν, χθες το βράδυ, σε επίπεδο πρεσβευτών, επί του σχεδίου απόφασης της σημερινής συνόδου κορυφής Ε.Ε.-Τουρκίας να επικυρώσουν τα μονομερή μέτρα της Αυστρίας και των χωρών των δυτικών Βαλκανίων. Το σχέδιο απόφασης, που ήρθε σε γνώση της γαλλικής εφημερίδας, αναφέρει επί λέξει: “Η ροή των παράτυπων μεταναστών μέσω των Δυτικών Βαλκανίων φτάνει στο τέλος της”. Προκειμένου να ζαχαρώσουν το πικρό χάπι, οι 28 αναγνωρίζουν ότι η Ελλάδα θα αντιμετωπίσει “μια πολύ δύσκολη ανθρωπιστική κρίση” και υπόσχονται κάποια οικονομική βοήθεια. “Η Ε.Ε. θα στηρίξει την Ελλάδα αυτή τη δύσκολη στιγμή και θα πράξει το μέγιστο δυνατό για την να τη βοηθήσει στη διαχείριση της κατάστασης”. Παράλληλα, αξιώνουν από τη χώρα μας “να ανταποκριθεί στο ακέραιο, μέχρι την 1η Απριλίου, στις εκκλήσεις της Frontex”. Σ' αυτό το πλαίσιο, η ελληνική κυβέρνηση προωθεί τη δημιουργία 13 νέων hotspot μέχρι τις 13 Μαρτίου, θεωρώντας δεδομένο πλέον τον εγκλωβισμό δεκάδων χιλιάδων προσφύγων στο έδαφός της.  

Θέλουμε να ελπίζουμε ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν θα φτάσει στο έσχατο σημείο κατάπτωσης να δεχτεί μια τέτοια, εξοργιστική απόφαση. Είναι φανερό ότι δεν αρκεί να εκφράσει ο πρωθυπουργός, στη σημερινή σύνοδο, κάποιες πλατωνικές ενστάσεις, υπό τύπον αστερίσκων στο κοινό ανακοινωθέν, κάτι που θα ισοδυναμεί με νομιμοποίηση της απόφασης. Το ελάχιστο που απαιτείται είναι να ασκήσει βέτο, μπλοκάροντας την έκδοση κοινής απόφασης, τόσο για το προσφυγικό, όσο και για το άνοιγμα κεφαλαίων των ενταξιακών διαπραγματεύσεων Ε.Ε.-Τουρκίας. Για το τελευταίο, θα ήταν πραγματικά εξοργιστικό να προσφέρει η Ε.Ε. άλλο ένα δώρο στον Ερντογάν, τη στιγμή που το απολυταρχικό καθεστώς του κλείνει εφημερίδες, καταδιώκει κάθε αντιπολιτευτική φωνή στο εσωτερικό, εμποδίζει την επίλυση του Κυπριακού και “γκριζάρει” το μισό Αιγαίο.

πηγη: iskra.gr

Α.Θ.

του Γεράσιμου Αραβανή.

Δεχόμαστε από τα δελτία ειδήσεων όλων των τηλεοπτικών σταθμών ένα ανελέητο βομβαρδισμό για το δράμα των προσφύγων που ξεριζώνονται από τη Συρία, το Ιράκ και το Αφγανιστάν, θαλασσοπνίγονται στο Αιγαίο για να φτάσουν, αν φτάσουν, στην «γη της επαγγελίας», στη βορειοδυτική Ευρώπη.

Ανταποκριτές και ανταποκρίσεις από κάθε γωνιά της χώρας που στοιβάζονται δεκάδες χιλιάδες φτωχοδιάβολοι, από το λιμάνι του Πειραιά, το Σχιστό, τον Ελαιώνα και το Ελληνικό, ως την Καβάλα και τα Διαβατά και το κολαστήριο της Ειδομένης. Χιλιάδες έχουν πνιγεί στο Αιγαίο, 400 πνιγμένοι το πρώτο δίμηνο του 2016 και 4 σχεδόν εκατομμύρια ξεριζωμένοι, μόνο από τη Συρία.

Αναλυτικά ρεπορτάζ σχετικά με το πόσοι είναι οι πρόσφυγες στην χώρα, τι γίνεται με τη διατροφή τους, για πόσους (ελάχιστους φυσικά) υπάρχουν καταλύματα και η συντριπτική πλειοψηφία στο ύπαιθρο, παιδιά άρρωστα και η περίθαλψη τους στα χέρια και στην καλή διάθεση των γιατρών του κόσμου. Αλήθεια, παρότι αυτό είναι πολύ σημαντικό τεράστιο θέμα και αξίζει κάθε προσπάθεια ανεξαρτήτως κόπου και θυσιών από το ελληνικό δημόσιο και του ελληνικό λαό, μόνο η διαχείριση των προσφύγων είναι το πρόβλημα δεν υπάρχει κάτι άλλο να συζητηθεί και να ενημερωθούμε;

Ο πολιτικός διάλογος για το θέμα αυτό στη χώρα, ο έλεγχος της κυβέρνησης για τα πεπραγμένα της και η αντιπαράθεση κυβέρνησης και πλειοψηφίας της αντιπολίτευσης περιστρέφεται μόνο στο αν υπάρχει καθυστέρηση της κυβέρνησης στη δημιουργία Χοτ Σποτ (άλλη μια καινούργια λέξη στη ζωή μας), αν η κυβέρνηση είναι κάτω του μετρίου ή ανύπαρκτη, είναι απαράδεκτο λένε τα άλλα κόμματα να ασκήσει η κυβέρνηση βέτο στα όργανα της ΕΕ για το ζήτημα αυτό. Συγκαλείται σύσκεψη των αρχηγών των κομμάτων για να γίνει τι; Αν πρόκειται να χαραχθεί κοινή γραμμή μόνο πάνω σ` αυτή τη βάση καλύτερα η σύσκεψη να λείπει.

Άραγε η προσφυγική κρίση είναι μόνο η περιγραφή του δράματος των προσφύγων, είναι μόνο η διαχείριση του και η αντιπαράθεση για τα αποτελέσματα της κρίσης και όχι για τις αιτίες της, είναι η προσπάθεια του κ. Μητσοτάκη να επιδείξει μια εικόνα παντογνώστη και ικανού σε αντιδιαστολή με την ανικανότητα των κυβερνητικών; Αυτή είναι, κατά  την ταπεινή  μας άποψη, εικόνα απόλυτης παρακμής που ταιριάζει με το τέλμα που οδηγήθηκε η χώρα και στην καταστροφή συντελείται σε βάρος του λαού.

Για το τεράστιο πρόβλημα των αιτιών του δράματος των χωρών της μέσης Ανατολής και ευρύτερα -Συρία, Ιράκ, Αφγανιστάν και μαζί Λιβύη, Υεμένη- και παλιότερα Γιουγκοσλαβία, Ουκρανία και πολλές δεκάδες άλλες περιοχές σε κάθε γωνιά του πλανήτη, θα γίνει κάποια στιγμή ουσιαστική συζήτηση και θα κληθεί ο λαός να αντιδράσει; Φυσικά είναι άσκοπο να ζητηθεί κάτι τέτοιο από την κυβέρνηση και τον αστικό πολιτικό κόσμο.

Πρόσφυγες και ξεκληρισμένοι υπάρχουν ακριβώς γιατί στις χώρες τους έγιναν και γίνονται στρατιωτικές επεμβάσεις, διεξάγεται ένας άδικος αιματηρός και καταστροφικός πόλεμος.

Στο Αφγανιστάν έκαναν επέμβαση οι Αμερικανοί λόγω της μεγάλης γεωστρατηγικής σημασίας της χώρας, στο Ιράκ γιατί ο Σαντάμ δεν ήταν διατεθειμένος ασυζητητί να πειθαρχήσει και το  υπέδαφος της χώρας αυτής έχει τεράστιες ποσότητες πετρελαίου, στη Συρία  γιατί ο Άσαντ ήταν και είναι το εμπόδιο στην απόλυτη επικράτηση των Αμερικανών και των συμμάχων τους, στη Λιβύη γιατί κάποιοι επιζητούσαν ρόλο, κυριαρχία και η οικονομική εκμετάλλευση κυρίως των πετρελαίων.

Συνολικά έπρεπε οι χώρες της Μ. Ανατολής να πειθαρχήσουν απόλυτα, να ηττηθεί η παλαιστινιακή αντίσταση και μαζί όλα τα καθεστώτα που δεν υποτάσσονταν, να διωχθεί η Ρωσία από τη Μεσόγειο και να περάσουν τα πετρέλαια και το φυσικό αέριο και μαζί οι δρόμοι μεταφοράς τους ολοκληρωτικά στα χέρια του ιμπεριαλισμού και των πολυεθνικών. Κάποιος θα προσέθετε για να ξεπεράσει ο καπιταλισμός τη βαθιά κρίση που τον μαστίζει περισσότερα από 30 χρόνια. Είναι αποδεδειγμένα δοκιμασμένη συνταγή το ξέσπασμα πολέμου για το ξεπέρασμα της κρίσης του καπιταλισμού, όταν οι βιομηχανίες των όπλων και του πολέμου και η βιομηχανία συνολικά δουλεύουν ασταμάτητα και συγκεντρώνουν πακτωλό τρισεκατομμυρίων και η ανέγερση των ερειπίων που αφήνουν οι πόλεμοι δίνει νέες τεράστιες ευκαιρίες.

Θα συζητηθούν όλα αυτά τα ζητήματα ανοιχτά, οι αιτίες και οι υπαίτιοι; Θα ειπωθεί ανοιχτά και ωμά ο ρόλος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, της καρδιάς του «ελεύθερου κόσμου», της Γερμανίας, της Γαλλίας και των υπολοίπων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων σε αυτή την καταστροφή;

Θα συζητηθεί η συμπεριφορά και η στάση της ΕΕ και του υποτιθέμενου πολιτισμένου κόσμου, που αντί τουλάχιστον να συμβάλει στην απάλυνση του δράματος των προσφύγων κλείνει τα σύνορα, υψώνει φράχτες, έχοντας ως όραμα μια Ευρώπη οχυρό μέσα σε ατσάλινα τείχη, όταν η συμπεριφορά των περισσοτέρων χωρών της ΕΕ χαρακτηρίζεται από πλήθος ακραίες μισοφασιστικές ή φασιστικές αντιλήψεις και συμπεριφορές, όταν κυριολεκτικά βάζει φωτιά σε δεκάδες χώρες και βυθίζει στο αίμα και την απόγνωση δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους;

Θα συζητηθεί ο ρόλος των διεθνών ιμπεριαλιστικών οργανισμών στους οποίους συμμετέχει δραστήρια η Ελλάδα ως κολαούζος και υποτακτικός, υπηρετώντας αλλότρια συμφέροντα; Θα συζητηθεί ο ρόλος της χώρας στις επεμβάσεις αυτές με την εκχώρηση του εναέριου χώρου της, των αεροδρομίων και των λιμανιών στους επιδρομείς και μαζί στρατιωτικά τμήματα των ενόπλων δυνάμεων της χώρας σε πάμπολλες περιπτώσεις; Διαμαρτύρεται η κυβέρνηση και τα κόμματα της αντιπολίτευσης ότι η ΠΓΔΜ και άλλες χώρες υψώνουν φράχτες στα σύνορα. Αλήθεια, το ίδιο δεν έκανε η κυβέρνηση Σαμαρά- Βενιζέλου στον Έβρο;

Οι Αμερικανοί προκειμένου να χτυπήσουν το καθεστώς του Άσαντ  και την αντίσταση στο Ιράκ δημιούργησαν τον ICIS, το περιβόητο Χαλιφάτο, ό,τι πιο αντιδραστικό γνώρισε η περιοχή αιώνες τώρα με τη συμμετοχή της Σαουδικής Αραβίας, των Εμιράτων του κόλπου και με την ουσιαστική συμβολή της Τουρκίας. Σήμερα ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους κήρυξαν, υποτίθεται, τον πόλεμο εναντίον του γιατί αφενός μεν το δημιούργημα τους αυτονομήθηκε από τις εντολές τους και αφετέρου αποτελεί μια καλή δικαιολογία για τις επεμβάσεις τους.

Αξιοπρόσεκτο στοιχείο άξιο να τραβήξει την προσοχή του ελληνικού λαού είναι και το γεγονός ότι παρόλα αυτά που συμβαίνουν στην περιοχή και στη χώρα μας τα πολιτικά κόμματα και δεν εννοούμε μόνο τα αστικά κόμματα και το λαϊκό κίνημα που διεξήγαγε τους αγώνες εναντίον των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων για τη διαφύλαξη της ειρήνης παλαιότερα παραμένουν κυριολεκτικά άφωνα. Το λαϊκό και το αντιπολεμικό κίνημα έχουν γράψει λαμπρή ιστορία με τους αγώνες τους παλαιότερα με πιο χαρακτηριστικό τον τεράστιο  ξεσηκωμό εναντίον της επέμβασης του ιμπεριαλισμού και της διάλυσης Γιουγκοσλαβίας.

Ο πόλεμος μαίνεται, η ιμπεριαλιστική επέμβαση είναι τεράστια, το ΝΑΤΟ κατεβαίνει στο Αιγαίο με πρόσκληση της κυβέρνησης και τις ευλογίες και επιδοκιμασίες της αντιπολίτευσης, μετατρέπεται το Αιγαίο ολόκληρο σε γκρίζα ζώνη και δεν γίνεται ούτε ένα συλλαλητήριο, ούτε μια μαζική λαϊκή διαμαρτυρία. Αλήθεια, δεν έχει πλέον καμιά σημασία η ιμπεριαλιστική δράση και οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και μάλιστα δίπλα από την αυλή μας; Πώς πρέπει να ερμηνεύσουν τη συμπεριφορά αυτή οι προοδευτικοί άνθρωποι και γενικότερα ο ελληνικός λαός

Σήμερα πλέον τα πράγματα είναι πασιφανή. Εχθρός του ελληνικού λαού δεν είναι ο γειτονικός λαός, εχθρός όλων των λαών είναι ο ιμπεριαλισμός και μαζί οι ντόπιοι κυρίαρχοι, κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Η λύση βρίσκεται στη συσπείρωση του λαού σε ένα μεγάλο κίνημα αντίστασης και ανατροπής, που παραμερίζει τις πολιτικές ηγεσίες που οδήγησαν τα πράγματα ως εδώ, αγωνίζεται εναντίον του ιμπεριαλισμού και του μονοπωλιακού κεφαλαίου, ένα κίνημα που με τον αγώνα του ανακουφίζει το λαό σήμερα από τα δεινά και αύριο παίρνει τις τύχες της χώρας στα χέρια του.

Ο Γεράσιμος Αραβανής ήταν επί σειρά ετών μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και βουλευτής του κόμματος.

πηγη: lefkadanews.com