Γράφει ο Κωνσταντίνος Παπαναγιώτου.

Πολλά έχουν γραφεί για πρώην κομματικά μέλη που για διάφορους λόγους βρέθηκαν εκτός κόμματος. Κάποιοι διαγράφηκαν ή αποχώρησαν διαφωνώντας με την πολιτική θεωρώντας την καταστροφική και αποκλίνουσα απο τις Μαρξιστικές–Λενινιστικές αρχές. Άλλοι χαρακτηρίστηκαν κουρασμένοι και απογοητευμένοι που σταμάτησαν να πιστεύουν ότι η συμμετοχή τους στην οργανωμένη δράση θα έφερνε αποτελέσματα. Τέλος, μια άλλη κατηγορία βρήκε στέγη και αξιώματα στα αστικά κόμματα.

Κατά καιρούς, βλέπουμε διάφορα σχόλια και άρθρα γραμμένα από υποστηρικτές της ηγεσίας του ΚΚΕ, οι περισσότεροι από τους οποίους δεν έχουν περάσει ποτέ απο τις γραμμές της οργανωμένης κομματικής ζωής. Με κείμενα γεμάτα «επαναστατικές» κορώνες, σε μια απόπειρα επίδειξης κομματικού πατριωτισμού, υπερασπίζονται μέχρι κεραίας την εκάστοτε γραμμή της κομματικής ηγεσίας και να προβαίνουν σε εύκολους συκοφαντικούς χαρακτηρισμούς για όσους αντιδρούν στην πολιτική παρέκκλισης από τις Μαρξιστικές–Λενινιστικές αρχές του ΚΚΕ και αποχωρούν.

Μάλιστα, σε μια εκ του πονηρού γενίκευση, δημιουργούν συνειρμούς, με εκείνους που κατά σύμπτωση αποτελούσαν κάποτε ανώτερα καθοδηγητικά όργανα και έδωσαν «γη και ύδωρ» μέχρι που τελικά ενσωματώθηκαν στα αστικά κόμματα.

Πρόσφατα ένα τέτοιο άρθρο γράφτηκε από κάποιον απ’ τους πολλούς κομματικούς πατριώτες που «επαγρυπνούν» εξ αποστάσεως, έτοιμοι να κατατροπώσουν τους «εχθρούς του κόμματος» και της προοπτικής της λαϊκής εξουσίας. Ούτε λίγο ούτε πολύ, μας λέει ότι όσοι αποχωρούν από το κόμμα το χρησιμοποιούν σαν εφαλτήριο ανάδειξης ή για να κάνουν τις δουλειές τους. Γενικεύοντας συλλήβδην και χωρίς να διαχωρίζει τις περιπτώσεις, αναφέρεται και στα επαγγέλματα όλων αυτών: είναι λοιπόν γιατροί, δικηγόροι, εργολάβοι και λοιποί κοινωνικοί και άλλοι λειτουργοί που αξιοποιούν την όποια πολιτική κουλτούρα απέκτησαν από το «λαϊκό πανεπιστήμιο του Περισσού» για να διακριθούν πλέον ως οι πιο αδίστακτοι καριερίστες και γενίτσαροι που υπηρετούν με συνέπεια τα αφεντικά τους και πολλά άλλα ωραία που δεν χρειάζεται να αναφερθούν για λόγους οικονομίας του κειμένου.

Απέναντι σε όλους αυτούς τους «οπορτουνιστές» αντιπαραβάλλεται η περίπτωση του Κώστα Κάππου ως του κομμουνιστή που διαφώνησε, αλλά τήρησε τίμια στάση, που αρνήθηκε δόξες και τιμές και παραιτήθηκε, δίχως καμία ιδιοτέλεια. Που μέχρι το τέλος, τιμούσε το ΚΚΕ ασκώντας την κριτική του, με θάρρος, αλλά και σεβασμό.

Κατά πρώτον, δόξες και τιμές δεν αποκτά κανένας στο κόμμα, ούτε πρέπει να έχει στο μυαλό του τέτοιους στόχους. Κατά δεύτερον, ο Κώστας Κάππος δεν παραιτήθηκε, αλλά διαγράφηκε όπως ο ίδιος τουλάχιστον λέει σε συνέντευξη που έδωσε στον δημοσιογράφο Άρη Σκιαδόπουλο στις 18/11/1992 (περιοδικό «ΕΝΑ» τεύχος 47). Λέει λοιπόν ο Κώστας Κάππος: «Δεν είναι αποχώρηση. Διαγράφτηκα. Βεβαίως δεν μου ήταν δυνατόν να μείνω στην καθοδήγηση του ΚΚΕ και το ΚΚΕ όταν είδα ότι αλλάζει ο χαρακτήρας διαφοροποιήθηκα ... στη συνέχεια βέβαια, με διάφορα προσχήματα και δικαιολογίες, με διαγράψανε»

Και βέβαια ο Κώστας Κάππος δεν είχε καμία διαφωνία με την κομμουνιστική ιδεολογία, όπως και κάθε τίμιος κομμουνιστής που εκφράζει κάποια διαφωνία γιατί πιστεύει ότι υπερασπίζεται την ιδεολογία του αντιδρώντας στα αρνητικά φαινόμενα.

Ο Κάππος και ο κάθε Κάππος διαφωνεί με την πολιτική της συγκεκριμένης κομματικής ηγεσίας και όχι με το κόμμα σαν κομμουνιστική ιδεολογία, την οποία δεν κατέχουν με συμβολαιογραφική πράξη, όπως είπε κάποιος, μόνο αυτοί που έχουν την σφραγίδα και τα σύμβολα του κόμματος.

Και κλείνω για τον Κώστα Κάππο με ένα ακόμα απόσπασμα που αφορά τα επαγγελματικά στελέχη στην ίδια τότε συνέντευξη «Εγώ πρώτα απ’ όλα πιστεύω πως δεν πρέπει να γίνονται επαγγελματικά στελέχη χωρίς να ξέρουν μια δουλειά για να βγάλουν το ψωμί τους. Αλλιώς είναι υποχρεωμένοι να πηγαίνουν πότε με τον έναν και πότε με τον άλλον για να διατηρούνται έτσι στην ηγεσία και να αλλάζουν απόψεις, Πρέπει κάθε τέσσερα ή οχτώ χρόνια να αφήνουν το πόστο και να πηγαίνουν στην παραγωγή, κι αφού μείνουν εκεί κοντά στο λαό για ένα χρονικό διάστημα, να επανέρχονται στα όργανα».

Όσον αφορά την πολιτική κουλτούρα απο το λαϊκό Πανεπιστήμιο(!) του Περισσού   μαζί με το απαιτούμενο κύρος, που αποτελούν την προίκα για καριέρα στο σύστημα, μπορεί να θέσει ο καθένας το ερώτημα: Μόνο το «πανεπιστήμιο» του Περισσού είναι αρκετό για να καθιερώσει κάποιον στην κοινωνία και καθόλου η προσωπικότητά του και η στάση ζωής του; Και γιατί αυτό δεν ισχύει για ένα μέρος μικρό ή μεγάλο   των κομματικών στελεχών; Η πολιτική κουλτούρα αποκτάται απο το λαϊκό Πανεπιστήμιο ή απο την κομμουνιστική ιδεολογία που πρέπει να υπηρετει ένα κόμμα για να λέγεται κομμουνιστικό;

Τελικά, ποιος είναι ο σκοπός τέτοιων αναφορών; Να αναφερθούν στις -είτε λίγο είτε πολύ- γνωστές περιπτώσεις αυτών που απέκτησαν αξιώματα υπηρετώντας το σύστημα που κάποτε πολεμούσαν και μάλιστα από ανώτερα καθοδηγητικά πόστα; Ή για να στείλουν το συκοφαντικό μήνυμα σε αυτούς που δεν σιώπησαν, δεν απαρνήθηκαν τις αρχές, την ιστορία, τα ιδανικά που τους στράτευσαν στο ιστορικό ΚΚΕ και δεν μπορούσαν να το βλέπουν να καταστρέφεται και να μεταλλάσσεται χωρίς να κάνουν τίποτα; Ένα μήνυμα ότι η επιλογή τους να παλαίψουν «εκτός των τειχών» συνδέεται με στόχους αναζήτησης ρόλου στο αστικό σύστημα;

Και, εν τέλει. από πότε όποιος έχει διαφορετική αντίληψη από την «πεφωτισμένη» ηγεσία χαρακτηρίζεται «προδότης» και «πατροκτόνος»; Με την ίδια «λογική» δε θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για «παιδοκτόνους» και τον «Κρόνο που τρώει τα παιδιά του»; Θα μπορούσαμε να το κάνουμε αλλά προτιμάμε να κρατήσουμε τη συζήτηση σε επίπεδο πολιτικής γνώμης αντί να την υποβιβάσουμε στο επίπεδο της θρησκευτικής μεταφυσικής που απευθύνεται στο θυμικό του (συνήθως) εκτός των κομματικών γραμμών «ευσεβούς ποιμνίου». Ο δρόμος των κραυγών δεν μας ταιριάζει. Προτιμάμε εκείνον της κριτικής σκέψης και της κριτικής αντίκρουσης ιδεών.

Συμπερασματικά κατά την άποψή μου το μήνυμα τέτοιων άρθρων είναι: "Σιωπητήριο". "Ακόμα και αν οι δείκτες επιρροής του κόμματος και του κινήματος γενικά είναι στον πάτο, φταίνε μόνο οι συνθήκες και όλοι οι άλλοι". "Αν αμφισβητείς τους «σοφούς» του λαϊκού Πανεπιστημίου, θέλεις να γίνεις αδίστακτος καριερίστας"!

Έλεος!

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*      

Φρίττει κανείς διαβάζοντας την κοινή δήλωση ΕΕ – Τουρκίας της 18ης Μαρτίου 2016 και αναρωτιέται αν ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και οι περί αυτόν έχουν πραγματικά συναίσθηση τι υπογράφουν, όταν συμφωνούν με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους ηγέτες. Έχουν δηλαδή πλήρη συναίσθηση της ζημιάς που θα προκαλέσουν στην Κύπρο με την παράγραφο 8 της δήλωσης αυτής; 'Όχι ότι ή ζημιά θα είναι μικρότερη, αν το υπέγραφαν λόγω ανικανότητας και ασχετοσύνης, αλλά αν έχουν πλήρη συναίσθηση του τι υπέγραψαν πρέπει να αντιμετωπιστούν αλλιώς.  

Λέει επί λέξει το σημείο 8 της δήλωσης αυτής: ''Η ΕΕ και τη Τουρκία επαναβεβαίωσαν τη δέσμευση τους να επανενεργοποιήσουν την ενταξιακή διαδικασία, όπως τέθηκε στην κοινή τους δήλωση της 29ης Νοεμβρίου 2015. Καλωσόρισαν το άνοιγμα του Κεφαλαίου 17 στις 14 Δεκεμβρίου 2015 και αποφάσισαν ως επόμενο βήμα να ανοίξουν το Κεφάλαιο 33 κατά τη διάρκεια της ολλανδικής προεδρίας (σ.σ η προεδρία της Ολλανδίας είναι η τρέχουσα και θα λήξει στις 30 Ιουνίου 2016). Καλωσόρισαν ότι η Κόμισιόν θα παρουσιάσει πρόταση προς αυτό το στόχο τον Απρίλιο''. Μέχρις εδώ, το πρόβλημα είναι ότι αν ρωτήσει κανείς τους Έλληνες, ελάχιστοι θα απαντήσουν ότι γνωρίζουν πως στις 14 Δεκεμβρίου, πριν από τρεις μήνες δηλαδή, ξεκίνησαν εκ νέου οι διαδικασίες ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ, άρχισαν δηλαδή πάλι οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις. Σε παλιότερες εποχές θα είχε προκληθεί πολιτικός σεισμός, τώρα όμως άκρα του τάφου σιωπή από όλα τα μέσα ενημέρωσης. Δεν είναι όμως αυτό το χειρότερο. Το σημείο 8 της δήλωσης έχει ακόμη μια πρόταση πριν ολοκληρωθεί: ''Προπαρασκευαστική εργασία για το άνοιγμα άλλων κεφαλαίων θα συνεχιστεί με επιταχυμένο ρυθμό χωρίς προκαταλήψεις για τις θέσεις κρατών - μελών σύμφωνα με τους υφιστάμενους κανόνες''. Εδώ χρειάζεται πολλή συζήτηση γιατί η έκφραση που έχει χρησιμοποιηθεί στα αγγλικά προκαλεί συγχύσεις.  

Ο όρος ''without prejudice'' σημαίνει ''χωρίς προκαταλήψεις'', αλλά στη νομική ορολογία σημαίνει ''με επιφύλαξη'' και αναφέρεται στα δικαιώματα κάποιου. Όταν δηλαδή η Κύπρος λέει (ή έλεγε με προηγούμενους προέδρους της) όταν θα αρνηθεί κατηγορηματικά να ''ξεπαγώσει'' πέντε κεφάλαια που έχει μπλοκάρει, αν δεν λυθεί πρώτα το Κυπριακό και αναιρεθεί έτσι η κατοχή του 37% του κυπριακού εδάφους από την Τουρκία, αυτό θα κριθεί ως ''προκατάληψη'' ή ως ''επιφύλαξη'' νομίμων δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας; Προσωπική μας άποψη είναι ότι κανένας δεν μπορεί να απαντήσει τώρα για τον απλούστατο λόγο ότι οι Ευρωπαίο θα το συναρτήσουν με τις ανάγκες που θα έχουν, όταν το θέμα θα τεθεί επί τάπητος. Θα έχουν την Τουρκίας ή όχι; Αν όχι, η Κύπρος, θα αποφανθούν, κάνει χρήση ''επιφυλάξεων'' νομίμων δικαιωμάτων της. Αν έχουν όμως ανάγκη την Τουρκία για κάποιο λόγο, τότε οι Ευρωπαίοι θα αποφασίσουν και θα κατηγορήσουν τη Λευκωσία – τη Λευκωσία, όχι την Άγκυρα! - ότι διακατέχεται από ''προκαταλήψεις'' εναντίον της Τουρκίας και ίσως γενικότερα εναντίον του μουσουλμανικού στοιχείου!  

Γνωρίζουμε ότι η ευρωπαϊκή Δεξιά και πρωτίστως η γερμανική Δεξιά σιχαίνεται και αποστρέφεται τους Τούρκους. Γνωρίζουμε ότι προσπαθεί να καλοπιάσει τους Τούρκους με παραχωρήσεις σημαντικές για την Άγκυρα, που όμως δεν συμπεριλαμβάνουν την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ. Ως τέτοιες παραχωρήσεις θεωρούμε τη στάση της Γερμανίας και της ΕΕ στο θέμα της κατοχύρωσης της μισής Κύπρου, την παραχώρηση αν ήταν δυνατό όχι του μισού, αλλά και ολόκληρου του Αιγαίου στην Τουρκίας – και φυσικά το κουρδικό. Το σημείο 9 της δήλωσης ΕΕ – Τουρκίας της 18ης Μαρτίου του 2016, της περασμένης βδομάδας δηλαδή, είναι κυριολεκτικά εξωφρενικό: ''Η ΕΕ και τα κράτη – μέλη της θα εργαστούμε την Τουρκία σε οποιαδήποτε κοινή προσπάθεια να βελτιώσουν τις ανθρωπιστικές συνθήκες μέσα στη Συρία, ειδικά σε μερικές περιοχές κοντά στα τουρικιά σύνορα, το οποίο θα επέτρεπε στον τοπικό πληθυσμό και τους πρόσφυγες βα ζουν σε περιοχές που θα είναι πιο ασφαλείς'' αναφέρει επί λέξει.. ''Μέσα στη Συρία'' και ''ειδικά σε κάποιες περιοχές κοντά στα τουρκικά σύνορα''! Το ερώτημα τίθεται ωμά: Δίνουν οι Γερμανοί την άδεια εισβολής στη Συρία στα τουρκικά στρατεύματα – δίνει δηλαδή το Βερολίνο στην Άγκυρα αυτό που αρνήθηκαν να κάνουν ο Ομπάμα και οι ΗΠΑ όταν ξεκαθάρισαν στον Ερντογάν πως αν θέλει να εισβάλει στη Συρία, θα το κάνει μόνος του, χωρίς την παραμικρή βοήθεια από το ΝΑΤΟ, αντιμετωπίζοντας μόνος ο Ερντογάν τους Ρώσους;  

Και για να επανέλθουμε στο αρχικό ερώτημα. Από τη στιγμή που η Γερμανία και η ΕΕ χρησιμοποιούν τέτοιες διατυπώσεις που θεωρητικά τουλάχιστον, επιτρέπουν στην Τουρκία ακόμη και να εισβάλει στη Συρία για να ''βελτιώσει τις ανθρωπιστικές συνθήκες'', πόσες παραχωρήσεις άραγε είναι διατεθειμένο να κάνει το Βερολίνο αναφορικά με την κατοχή επί σαράντα και πλέον χρόνια του βόρειου τμήματος της Κύπρου που η Άγκυρα έχει μετατρέψει σε αμιγώς τουρκικό; Ο Τσίπρας δεν καταλάβαινε τι υπέγραφε;  

*Δημοσιεύθηκε στο Πριν της Κυριακής την Παρασκευή 25 Μαρτίου 2016

ΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΠΑΣΧΑΛΙΑΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ- ΛΑΙΜΗΤΟΜΟ ΣΕ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ, ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟ  

ΝΑ ΑΡΘΟΥΝ ΣΤΟ ΥΨΟΣ ΤΩΝ ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΩΝ ΟΙ ΜΑΧΟΜΕΝΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ  

Ο Απρίλης “είναι ο μήνας ο σκληρός”, έγραφε στην “Έρημη Χώρα” ο Τ.Σ. Έλιοτ. Πολύ σκληρός προμηνύεται ο φετεινός Απρίλης για τον ελληνικό λαό. Όλες οι πληροφορίες από τους σκοτεινούς διαδρόμους της “διαπραγμάτευσης” κυβέρνησης- Κουαρτέτου συγκλίνουν στο ίδιο συμπέρασμα: το θέατρο της “αξιολόγησης” θα κλείσει, κατά πάσα πιθανότητα, στις 22 Απριλίου, στη συνεδρίαση του Eurogroup, ώστε η κυβέρνηση να επαναλάβει την αθλιότητα του περασμένου Δεκαπενταύγουστου, με την ψήφιση του τρίτου Μνημονίου. Να κατεβάσει πασχαλιάτικα στη Βουλή, με κατεπείγουσες διαδικασίες, πιθανόν σε ένα νομοσχέδιο, τα μέτρα- λαιμητόμο για το ασφαλιστικό, το φορολογικό και τα κόκκινα δάνεια, ελπίζοντας ότι θα ελαχιστοποιήσει τις κοινωνικές αντιδράσεις και τις απειλητικές ρωγμές στην κυβερνητική πλειοψηφία.

Σύμφωνα με τις δηλώσεις των αρμόδιων υπουργών που εμπλέκονται άμεσα στη “διαπραγμάτευση”, έχει επέλθει ήδη συμφωνία επί του φορολογικού, με εξαιρετικά επώδυνα μέτρα για τα εργατικά και τα μεσαία στρώματα. Πολύ κοντά σε τελική συμφωνία βρίσκονται οι δύο πλευρές και στο ασφαλιστικό, όπου δρομολογείται ο ακρωτηριασμός των συντάξεων παλιών και νέων συνταξιούχων, με την κυβέρνηση να αγωνίζεται απλώς να διατηρήσει κάποια φύλλα συκής. Οι μόνες διαφορές που δεν έχουν γεφυρωθεί ακόμη αφορούν τα “κόκκινα δάνεια”- δηλαδή το ρυθμό με τον οποίο στεγαστικά, καταναλωτικά και επιχειρηματικά δάνεια θα περάσουν στα αρπακτικά funds- και στο πακέτο των πρόσθετων μέτρων (Μνημόνιο... plus) που θα επιβληθούν για να καλυφθεί το δημοσιονομικό κενό.

Η δρομολογημένη επιβολή μέτρων που θα φέρουν σε μετωπική σύγκρουση την κυβέρνηση με τη μεγάλη, λαϊκή πλειοψηφία προκαλεί έντονη ανησυχία στους κόλπους του κοινοβουλευτικού και κομματικού ΣΥΡΙΖΑ. Σ' αυτές έρχεται να προστεθεί η δυσφορία για την επαίσχυντη συμφωνία ΕΕ- Τουρκίας γύρω από το προσφυγικό (δικαίως η Βασιλική Κατριβάνου κάνει λόγο για “πολιτικά και νομικά τέρατα, που μας απαξιώνουν ως Αριστερά”) εξ αιτίας της οποίας η κυβέρνηση Τσίπρα δέχεται πυρ ομαδόν από τον ΟΗΕ και την ευρωπαϊκή Αριστερά. Η ντροπή που αισθάνεται κάθε οπαδός του ΣΥΡΙΖΑ με στοιχειώδη προοδευτικά αντανακλαστικά δεν μπορεί παρά να μεγεθύνεται από τις τοποθετήσεις του υπερπατριώτη υπουργού Άμυνας Πάνου Καμμένου, ο οποίος εκθειάζει την Κρήτη ως “αβύθιστο αεροπλανοφόρο” του ΝΑΤΟ, στο οποίο προσφέρει μάλιστα και την... Κάρπαθο, για να ενισχυθεί η Ελλάδα έναντι της Τουρκίας!

Σ'αυτό το φόντο, η συζήτηση της ερχόμενης Τρίτης στη Βουλή, με πρωτοβουλία του πρωθυπουργού, για θέματα διαφθοράς και δικαιοσύνης (λίστες Λαγκάρντ και Μπόργιανς, φάκελλοι διαπλοκής κλπ) αποτελεί σπασμωδική προσπάθεια αντιπερισπασμού. Μια κυβέρνηση που λειτουργεί ως πολιορκητικός κριός των μεγάλων ευρωπαϊκών και εγχώριων συμφερόντων εναντίον του “εχθρού λαού” επιχειρεί να περιβληθεί την λεοντή των Αδιάφθορων που συγκρούονται μέχρις εσχάτων με κάποιους διεφθαρμένους ολιγάρχες. Μάταιος κόπος. Στο πολύκροτο βιβλίο “Διαφορετικοί μαζί”, που έγραψε μαζί με τον Γάλλο υπουργό Οικονομικών Μισέλ Σαπέν, ο πολύς Βόλφκανγκ Σόιμπλε εκμηστυρεύεται ότι θα ψήφιζε... Τσίπρα στις εκλογές του περασμένου Σεπτεμβρίου, κρίνοντας ότι είναι ο καταλληλότερος Έλληνας πολιτικός για την εφαρμογή του τρίτου Μνημονίου. Δεν διαστάζει μάλιστα να “καρφώσει” τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, εκτιμώντας ότι οι δεσμοί τους με το παλιό σύστημα της διαπλοκής τους καθιστούν λιγότερο φερέγγυους στην προώθηση των ολέθριων, μνημονιακών μέτρων.

Οι μαχόμενες αριστερές δυνάμεις του τόπου, ανεξάρτητα από τις όποιες ιδεολογικές και στρατηγικές διαφορές τους, καλούνται να υπερβούν τις διχαστικές λογικές και την παραλυτική ενδοσκόπηση και να κηρύξουν έναν πραγματικό, λαϊκό συναγερμό για να μην περάσουν τα ολέθρια μέτρα που έρχονται. Πρέπει απ' όλους να συνειδητοποιηθεί ότι ο επόμενος μήνας θα είναι ιδιαίτερα κρίσιμος για την πορεία της χώρας και του εργατικού- λαϊκού κινήματος για μεγάλο διάστημα. Μόνο η έφοδος στο προσκήνιο ευρύτερων λαϊκών δυνάμεων μπορεί να αποτρέψει τη σταθεροποίηση μιας μνημονιακής τάξης πραγμάτων που θα γίνει ταφόπλακα για τα λαϊκά εισοδήματα, τα κοινωνικά δικαιώματα και την εθνική- λαϊκή κυριαρχία. Δυστυχώς ή ευτυχώς, στο κοινωνικό γίγνεσθαι οι πασχαλιές δεν “ανθίζουν μέσα από τη νεκρή γη” μόνες τους, αν δεν πάρουμε κι εμείς τα μέτρα μας...

Α.Θ

πηγη: iskra.gr

Είναι προφανές ότι όλοι εκείνοι οι οποίοι  μέχρι πρότινος στήριζαν δημοσίως απροκάλυπτα, ή έμμεσα, ή υπογείως τον ΣΥΡΙΖΑ, ή ακόμη χειρότερα, συμμετείχαν σε αυτόν ως στελέχη του και ακόμη περισσότερο ως υπουργοί του, ευθύνονται σε διαφορετικό βεβαίως βαθμό για την άνδρωσή του, αλλά και για την κατάληξή του, αφού αυτή δεν ήταν παρά η νομοτελειακή κατάληξη της ρεφορμιστικής τακτικής του για την οποία είναι συνένοχοι.

Ευθύνονται  για τον ιστορικό-ταξικό συμβιβασμό που σηματοδότησε η σύμπραξη με τον εθνικιστή Καμένο, η εκλογή του Παυλόπουλου και οι ποικίλες επαφές τύπου γάτου των Ιμαλαΐων, ευθύνονται για την ανοχή έως και τη σύμπραξή τους σε επιλογές συνεργασίας με κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ όπως ο Νίκος Κοτζιάς.

Επίσης ευθύνονται για την παρεμπόδιση της ανάπτυξης της λαϊκής συνειδητότητας με την στήριξη θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ, όπως η παραμονή στην ευρωζώνη και στην ΕΕ ή και η  μερική μόνον  διαγραφή του χρέους, όταν ήδη σημαντική μερίδα του λαού μας είχε αρχίσει να τα αμφισβητεί.

Η ευθύνη αυτή είναι ακόμη μεγαλύτερη για εκείνους οι οποίοι δεν διαχώρισαν τη θέση τους ακόμη και όταν ο ΣΥΡΙΖΑ πρότεινε στους δυνάστες μας την επαίσχυντη συμφωνία των 47 σελίδων του Ιουνίου, πρόδρομο του τρίτου μνημονίου.

Θα περίμενε κανείς απ’ όλους αυτούς όταν πια καθυστερημένα έστω έφυγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ ή έπαψαν να τον στηρίζουν, αντί να επιδιώκουν την ανασύστασή του στη βάση της αρχικής του πολιτικής και συγκρότησης που μας οδήγησε στην σημερινή κατάσταση, να μην παραγνωρίζουν με τέτοια ευκολία ακόμη και την πρόσφατη ιστορική μνήμη και να ασκήσουν μια ελάχιστη έστω αυτοκριτική για την μέχρι τώρα στάση τους.

Αντ’ αυτού πολλοί από αυτούς συνεχίζουν να διατηρούν τους δεσμούς τους  με τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ σε συνδικαλιστικό, περιφερειακό και άλλα επίπεδα, συνεχίζουν να υποστηρίζουν θέσεις όπως η παραμονή στην ΕΕ, ή ακόμη συνεχίζουν να θεωρούν, όπως η Νάντια Βαλαβάνη, κόκκινη γραμμή τους την κυβερνητική πρόταση του Ιούνη, ενώ παράλληλα δεν υπάρχει ίχνος αυτοκριτικής για τα συριζαϊκά πεπραγμένα τους.

Ορισμένοι μάλιστα για να δικαιολογήσουν αυτήν τους τη στάση ταυτίζουν την  αυτοκριτική με τον εκφυλισμό της .

Όμως όλοι αυτοί παραγνωρίζουν ή απλώς δεν γνωρίζουν ότι τουλάχιστον για το μαρξιστικό ρεύμα η αυτοκριτική όχι μόνον δε βλάπτει, αλλά όποια δυσαρέσκεια κι αν προκαλέσει, «ισοφαρίζεται πλουσιοπάροχα» αν το περιεχόμενό της είναι τεκμηριωμένο και αποκαλύπτει την αλήθεια.[1]

Οι ίδιοι οι κλασικοί  του μαρξισμού εφάρμοζαν στην πράξη  την αυτοκριτική. Έτσι για παράδειγμα οι Μαρξ, Ένγκελς παραδέχονταν ότι είχαν σφάλει όσον αφορά τις προβλέψεις τους    σχετικά με την θετική έκβαση της επαναστατικής διαδικασίας το  1848.[2] Στο ίδιο πνεύμα ο Ένγκελς έκανε την  αυτοκριτική του για την οικονομίστικη ανάγνωση του μαρξισμού. «Ο Μαρξ και εγώ  ο ίδιος είμαστε εν μέρει υπεύθυνοι για το γεγονός ότι ορισμένες φορές οι νέοι αποδίδουν περισσότερη βαρύτητα απ’ ό,τι πραγματικά της αντιστοιχεί στην οικονομική πλευρά. …..»[3]  

Για τον Λένιν «η αυτοκριτική είναι απαραίτητη για τους μαρξιστές»[4].

Ενώ για τον ίδιο, «η στάση ενός πολιτικού κόμματος απέναντι στα λάθη του είναι ένα από τα σπουδαιότερα και ασφαλέστερα κριτήρια για την σοβαρότητα του κόμματος και για την εκπλήρωση στην πράξη από μέρους του των υποχρεώσεων του απέναντι στην τάξη του και στις εργαζόμενες μάζες.»[5]

Αναφερόμενος στη σοβιετική γραφειοκρατία επί των ημερών του, ο Λένιν έκανε αυτοκριτικά λόγο για «μεγάλη σαπίλα», «βρωμιά», «μούχλα» «πληγή», «σκουριά», «κομματική αρρώστια» που «κατατρώει» τη Σοβιετική Ένωση.[6]

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ  από την μεριά της  υποστηρίζει ότι «η πλέον αυστηρή αυτοκριτική δεν αποτελεί μόνον δικαίωμα για την εργατική τάξη, αλλά είναι επίσης για αυτήν το ύψιστο καθήκον».[7] 

Αν είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι η αυτοκριτική εκφυλίστηκε στη συνέχεια και μετατράπηκε συχνά  σε διαδικασία απότισης πίστης στην καθοδήγηση και τις  όποιες αποφάσεις της, αυτό δεν σημαίνει ότι αυτός ο εκφυλισμός, όπως άλλωστε και ο όποιος άλλος  των αρχών του μαρξισμού, θα πρέπει να μας οδηγεί στην άρνησή τους. Αντίθετα θα πρέπει να οδηγεί στην αυτοκριτική εκτίμηση των αιτιών που οδήγησαν σε αυτόν, έτσι ώστε να αποφευχθεί κάτι ανάλογο στο μέλλον.
Γιώργος Ρούσης
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

……………………………………………………………………………………………………………………………….

[1] Βλέπε Ενγκελς, Γράμμα στον Κάουτσκυ, Λονδίνο, 23 Φλεβάρη 1981, Παράρτημα στο «Καρλ Μαρξ, Κριτική του Προγράμματος της Γκότα», «Σύγχρονη Εποχή» 1979, σελ. 39 – 42.

[2] Introduction de F.Engels  aux Luttes des classes en France 1895 . Editions  Sociales 1952 p.11

[3]  Γράμμα του Ενγκελς στον Ζόζεφ Μπλοχ Λονδίνο 21-22 Σεπτεμρη 1890, στο Marx-Engels Correspondance σελίδα 441.

[4]  Λένιν, Για την μπροσούρα του Γιούνους, Απαντα τόμος 30, σελ. 2

[5] Λένιν «ο «αριστερισμός» παιδική αρρώστια του κομμουνισμού » , Άπαντα τόμος 41, σελίδα  41

[6] Βλέπε Γιώργου Ρούση, «Ο Λένιν για τη γραφειοκρατία», Σύγχρονή Εποχή 1985, ιδίως σελίδες 69 – 80.

[7]  Rosa Luxemburg, La crise de la social-democratie in Rosa Luxemburg, textes, ιditions sociales, 1969, σελ.198.

Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών, 15.3.2016