Με μια κίνηση που αναμένεται να φέρει τα κάτω πάνω στον χώρο των μέσων ενημέρωσης, η Ανώνυμη Εταιρεία Ανεξάρτητα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, η οποία εκδίδει τη συνεταιριστική «Εφημερίδα των Συντακτών», έπειτα από τρία πετυχημένα χρόνια στον χώρο του Τύπου, είναι έτοιμη να συμμετάσχει στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της ΤΗΛΕΤΥΠΟΣ Α.Ε.

Στόχος είναι η διαμόρφωση ενός βιώσιμου σχεδίου ανασυγκρότησης της εταιρείας αφού ολοκληρωθούν οι διαπραγματεύσεις με τράπεζες και πιστωτές και ολοκληρωθεί ο οικονομικός και νομικός έλεγχος.

Η εύρωστη οικονομική κατάσταση της «Εφημερίδας των Συντακτών», τα αποθεματικά που έχουν μεγεθυνθεί από την άνοδο της κυκλοφορίας τον τελευταίο χρόνο, μαζί με το επικείμενο άνοιγμα στους ίδιους τους αναγνώστες της εφημερίδας μέσω crowdfunding αλλά και ενός συστήματος συνδυασμένων συνδρομών (για το πακέτο εφημερίδας-τηλεόρασης), αποτελούν τους οδηγούς ώστε να μπορέσει η «Ανεξάρτητα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης Α.Ε.» να μπει δυναμικά στην ΤΗΛΕΤΥΠΟΣ Α.Ε.

Μέλη του Δ.Σ. του συνεταιρισμού της «Εφ.Συν.» διευκρινίζουν πως δεν πρόκειται για εκδήλωση πρόθεσης αγοράς του συνόλου των μετοχών, αλλά για ανεξάρτητη πρωτοβουλία που δεν σχετίζεται ούτε με την πρόταση του Ομίλου 24 Media ούτε με την πρόσφατη πρωτοβουλία του Θεοχάρη Φιλιππόπουλου των Αττικών Εκδόσεων.

Η απόφαση συμμετοχής στην ΑΜΚ της ΤΗΛΕΤΥΠΟΣ ελήφθη ύστερα από πολύωρες γενικές συνελεύσεις των εργαζομένων στην «Εφ.Συν.». Παρά τις αρχικές ενστάσεις μειοψηφικής ομάδας συνεταιριστών, οι οποίοι εξέφρασαν τις επιφυλάξεις τους, αποφασίστηκε να διερευνηθεί σε πρώτο στάδιο η δυνατότητα συμμετοχής της εταιρείας στη διάσωση του καναλιού.

Σταθερή στις ιδρυτικές της διακηρύξεις η «Εφ.Συν.» δεν σκοπεύει να προχωρήσει σε τραπεζικό δανεισμό για την επικείμενη επένδυση.

Περισσότερα στοιχεία για την ολοκληρωμένη πρόταση που ετοιμάζει η «Εφ.Συν.» θα δημοσιευτούν σε εύλογο χρονικό διάστημα, πάντα με γνώμονα την ειλικρινή σχέση που έχει δημιουργήσει αυτή η εφημερίδα με τους αναγνώστες-μοναδικούς εργοδότες της.

πηγη: efsyn.gr

ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ "ΠΡΩΤΟΠΟΡΕΙ" ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΓΚΑΘΙΔΡΥΣΗ ΤΩΝ ΠΙΟ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ

Η διάχυτη αντίληψη είναι ότι το Δημόσιο προστατεύει τις εργασιακές σχέσεις ενώ προσφέρει σχετικά καλύτερους μισθούς και κυρίως ασφάλεια στους εργαζόμενους.  

Αυτή η εικόνα για το ελληνικό Δημόσιο είναι μόνο εν μέρει ορθή.  

Κατ' αρχάς, πρέπει να τονίσουμε ότι το ελληνικό Δημόσιο ακολουθεί όλα τα τελευταία χρόνια, με ευθύνη, κατά κύριο λόγο, των κυβερνήσεων, μια πορεία αποσύνθεσης και διάλυσης, η οποία διαρκώς, μάλλον, κλιμακώνεται, με βαρύτατες συνέπειες για την ελληνική οικονομία.  

Το δεύτερο και επιμελώς κεκαλυμμένο είναι ότι, σε αντίθεση με τα κοινώς θρυλούμενα, το Δημόσιο είναι ο μεγάλος πειραματικός χώρος όπου πρωτοδοκιμάζονται όλες οι όψιμες και μοντέρνες αντεργατικές ανακαλύψεις.  

Ας μην ξεχνάμε ότι το Δημόσιο από τους πρώτους εφάρμοσε τις διάφορες μορφές εργολαβιών και υπεργολαβιών με δουλεμπορικές εργασιακές σχέσεις. Όπως στο Δημόσιο πρωτοεγκαινιάστηκαν σε πλατιά κλίμακα οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου, επαναλαμβανόμενες για πολλά χρόνια, όπως και οι συμβάσεις έργου, που υποκαθιστούσαν συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας.  

Όσα ακολουθούν δείχνουν, επίσης, ότι το Δημόσιο για άλλη μια φορά, πρωτοπορώντας, ανοίγει δρόμους για νέα αντεργατικά πεδία. Δοξάστε το!

Συμβάσεις εργασίας χωρίς δικαιώματα, δίχως άδειες, δώρα Χριστουγέννων ή Πάσχα και λοιπά επιδόματα, όπως τα βαρέα και ανθυγιεινά, και με μισθούς ακόμα και 361 ευρώ τον μήνα, που κανένας ιδιώτης εργοδότης δεν θα τολμούσε να απαιτήσει ακόμα και στο χειρότερο σημείο της κρίσης, προωθούνται με τη βούλα της κυβέρνησης.  

Με πρόσχημα την πάταξη της ανεργίας, οι εργασιακές σχέσεις δοκιμάζονται καθώς στον πρόσφατο νόμο για την επιτάχυνση του κυβερνητικού έργου που επεξεργάστηκε, μεταξύ άλλων, το υπουργείο Εργασίας και προσωπικά ο κ. Γιώργος Κατρούγκαλος, αλλά και συναρμόδια υπουργεία, και ο οποίος ψηφίστηκε στις 21 Φεβρουαρίου, ορίζεται με αναδρομική ισχύ ότι στον τομέα του καθαρισμού κτιρίων του Δημοσίου αρχικά, και στη συνέχεια και σε αυτούς της σίτισης και της φύλαξης κρατικών κτιρίων, μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2017 ανατρέπονται οι εργασιακές συνθήκες έτσι όπως τις γνωρίζαμε μέχρι στιγμής. Τα ίδια προκύπτουν και από απόφαση του υπουργού Υγείας Ανδρέα Ξανθού την προηγούμενη Τρίτη 22/3/2016, με την οποία ξεκαθαρίζεται ένα νέο, διαφορετικό και καθόλου ελκυστικό πλαίσιο εργασιακών σχέσεων.  

Ειδικότερα, αίσθηση έχουν προκαλέσει στην εργατοϋπαλληλική κοινότητα της χώρας οι «ατομικές συμβάσεις μίσθωσης έργου» που καλούνται εδώ και λίγες ημέρες να υπογράψουν μεμονωμένοι εργαζόμενοι. Σύμφωνα με σχετική σύμβαση που παρουσιάζει το «ΘΕΜΑ» και αφορά στο υπουργείο Υγείας, και πιο συγκεκριμένα στο ΨΝΑ Δρομοκαΐτειο, εδώ και λίγο καιρό συνάπτονται ατομικές συμβάσεις μίσθωσης έργου του ν. 4325/2015. Αφορούν, βάσει του εγγράφου, υπηρεσίες καθαριότητας του νοσοκομείου και των εξωνοσοκομειακών δομών του με αμοιβή που οι παλιοί συνδικαλιστές της Αριστεράς θα την έλεγαν «αμοιβή ντροπής». Ειδικότερα, ορίζεται ότι η εν λόγω σύμβαση έχει δίμηνη διάρκεια (από 1/11/2015 έως 31/12/2015), με πενθήμερη 5ωρη απασχόληση και αμοιβή που ανέρχεται στα 722,44 ευρώ το δίμηνο, ήτοι 361,22 ευρώ τον μήνα. Η πληρωμή αυτών των ανθρώπων θα καταβάλλεται σε δύο δόσεις. Ανάλογες συμβάσεις υπάρχουν και με 8ωρη απασχόληση, αν και, όπως μαθαίνουμε, στόχος της κυβέρνησης είναι μόλις το 20% των συμβάσεων αυτών να έχουν τέτοια μορφή.  

Το ενδιαφέρον στοιχείο αυτών των συμβάσεων όμως, οι οποίες καταστρατηγούν τις συλλογικές συμβάσεις, άρα και τις διαπραγματεύσεις ως μεγαλύτερη υπαλληλική οντότητα, είναι οι επιμέρους όροι. Πιο συγκεκριμένα, προβλέπεται ξεκάθαρα ότι ο εργαζόμενος με αυτή τη μορφή εργασιακής σχέσης δεν έχει δικαίωμα άλλης εργασίας παρά την εξωφρενικά χαμηλή αμοιβή του, δεν μπορεί να συνάπτει άλλου τέτοιου είδους συμβάσεις, ενώ ορίζεται ξεκάθαρα ότι «δεν δικαιούται δώρο Χριστουγέννων ή Πάσχα και επίδομα αδείας ή οποιοδήποτε άλλο επίδομα που τυχόν χορηγείται στους/στις εργαζόμενους/νες, δεδομένου ότι η παρούσα είναι σύμβαση έργου και όχι εργασίας».  

Μάλιστα ακόμα κι αν υπάρξει για κάποιον λόγο ασθένεια ή κώλυμα, ο εργαζόμενος δεν έχει δικαίωμα ορισμού αντικαταστάτη του, ωστόσο όποιος τελικά τον αντικαταστήσει θα εκτελεί το έργο «για λογαριασμό και ευθύνη του συμβαλλομένου». Ακόμα δε και σε ένα θέμα που ως αντιπολίτευση ο ΣΥΡΙΖΑ είχε θίξει μετ’ επιτάσεως, αυτό των καταγγελιών συμβάσεων, βλέπουμε ότι στο Δρομοκαΐτειο ξεκαθαρίζεται ρητά και κατηγορηματικά ότι «καταγγελία της σύμβασης από την Αναθέτουσα Αρχή χωρίς άλλη ειδοποίηση γίνεται σε περίπτωση που ο εργαζόμενος δεν τηρεί έστω και έναν από τους όρους της σύμβασης, ενώ και το νοσοκομείο διατηρεί το δικαίωμα ορισμού ειδικής επιτροπής παρακολούθησης του προσφερόμενου έργου και πιστοποίησης της καλής του εκτέλεσης».  

Σύμφωνα με καταγγελίες που έχουμε στη διάθεσή μας, τέτοιου είδους συμβάσεις, με τις οποίες ουσιαστικά οι εργαζόμενοι υποαπασχολούνται χωρίς να έχουν δικαιώματα, έρχονται να «χτυπήσουν» την αγορά των ιδιωτικών εταιρειών σίτισης, φύλαξης και καθαριότητας, που παρά τις δυσχέρειες και τις συχνές παρανομίες των εργοδοτών απασχολούν εργαζομένους με 14 μισθούς, πλήρη ασφάλιση και δικαιώματα, καθώς και με επιδόματα και δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα, αλλά και καλοκαιρινές άδειες. Αντί επίσης η κυβέρνηση να οριοθετήσει αυτή την ανεξέλεγκτη όντως αγορά και να θέσει όρους, επιχειρεί να τη διαλύσει, προτείνοντας ανάλογες ή ακόμα χειρότερες εργασιακές συνθήκες και αμοιβές, με απώλειες δικαιωμάτων και επιδομάτων.      

ΘΑ ΕΠΕΚΤΑΘΟΥΝ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ  

Θα πρέπει να τονίσουμε ότι τέτοιου είδους ατομικές συμβάσεις μίσθωσης έργου έχουν ξεκινήσει να συνάπτονται με ένταση στις υγειονομικές μονάδες και στα νοσοκομεία της χώρας, ενώ πληροφορίες μιλάνε για επέκταση και στο υπόλοιπο κράτος. Με την επιχειρηματολογία ότι τέτοιου είδους σχέσεις εργασίας εξασφαλίζουν μικρότερο κόστος για το Δημόσιο, δεν αποσαφηνίζονται πλήρως τα κριτήρια πρόσληψης τόσων ανθρώπων, με αποτέλεσμα παράγοντες της αγοράς να μιλούν ακόμα και για δημιουργία στρατού προσληφθέντων με σχέσεις εξάρτησης με το Δημόσιο. Μάλιστα η εγκύκλιος της προηγούμενης Τρίτης που απέστειλε στα νοσοκομεία της χώρας ο υπουργός Υγείας αφήνει χαραμάδες ως προς τις διαδικασίες επιλογής αυτών των ανθρώπων, προκαλώντας ερωτήματα αντί να δίνει απαντήσεις στο υπάρχον εργασιακό καθεστώς. Επιπλέον, η νέα διάταξη δημιουργεί τον κίνδυνο ανάδειξης μιας νέας γενιάς συμβασιούχων ορισμένου χρόνου, με ανανεώσεις διαρκείας και ελπίδα μονιμοποίησης σε καθεστώς ομηρίας.

Και ενώ αυτή τη στιγμή υπάρχουν σαφώς κρίσιμα προβλήματα στις ιδιωτικές επιχειρήσεις που παρέχουν υπηρεσίες καθαριότητας, φύλαξης ή σίτισης στο Δημόσιο, το ότι προωθούνται ακόμα χειρότερες λύσεις για εργαζομένους που αυτή τη στιγμή έστω και με παραβιάσεις έχουν έναν καλύτερο μισθό (για την ακρίβεια 14 μισθούς τον χρόνο και όχι 12 όπως προωθείται), ασφαλιστική κάλυψη και επιδόματα ή δώρα δημιουργεί προβληματισμό. Αν δηλαδή το Δημόσιο πρότεινε καλύτερες αμοιβές, εργασίας, έστω με πλήρεις συμβάσεις, επιδόματα και δώρα, κανένας δεν θα ασκούσε κριτική. Σύμφωνα όμως με πληροφορίες μας, αυτό που η κυβέρνηση προώθησε είναι η δημιουργία ενός μητρώου εργαζομένων σε αυτούς τους τρεις κλάδους, και ιδιαίτερα στην καθαριότητα των νοσοκομείων, όπου από αυτή την πηγή θα αντλούνται εργαζόμενοι για να υπογράφουν τις συμβάσεις αυτές με το Δημόσιο κατά μόνας και δίχως συλλογικότητα.    

ΕΚΘΕΤΟΥΝ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ  

Συνδικαλιστές που έχουν παρακολουθήσει στενά το θέμα, σχολιάζοντας λένε ότι «πρόκειται για ερμαφρόδιτες συμβάσεις που προβλέπονται με εγκύκλιο του υπουργείου Υγείας για τα δημόσια νοσοκομεία. Σκοπός τους είναι να απαλλαγεί το Δημόσιο από τους μεσάζοντες εργολάβους που εκμεταλλεύονται τις καθαρίστριες, αφήνοντάς τες απλήρωτες, χωρίς ασφάλιση και με αμοιβή μερικής απασχόλησης ενώ υποχρεώνονται να δουλεύουν περισσότερες ώρες. Ωστόσο πρόκειται για μια παράδοξη σχέση εργασίας που εκθέτει το Δημόσιο. Συγκεκριμένα, πρόκειται για σύμβαση έργου, αλλά ο απασχολούμενος ασφαλίζεται στο ΙΚΑ αντί στον ΟΑΕΕ. Από την άλλη πλευρά, ξεκαθαρίζεται ότι δεν υποκρύπτεται εξαρτημένη εργασία ώστε να διεκδικήσει ο απασχολούμενος επιπλέον δικαιώματα.  

Προβλέπεται ότι θα αμείβεται βάσει του ενιαίου μισθολογίου του Δημοσίου και όχι βάσει κλαδικής σύμβασης ή της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας όπως θα έπρεπε. Ωστόσο ο απασχολούμενος δεν θα μπορεί να εισπράττει περισσότερα από όσα έπαιρνε στον εργολάβο. Το ύψος του μισθού αντιστοιχεί στις ώρες μερικής απασχόλησης των υπαλλήλων καθαριότητας, π.χ. 4 ώρες την ημέρα». Στο σημείο αυτό εντοπίζεται και το πρόβλημα. Εργαζόμενοι που έστω και με πολλά προβλήματα ως προς την εργοδοσία είχαν 8ωρη εργασία και δικαιώματα, τώρα με νόμο του ΣΥΡΙΖΑ θα συνάπτουν συμβάσεις που προβλέπουν χαμηλότερες αμοιβές και κανένα δικαίωμα μόνο και μόνο για να εξυπηρετηθεί ο δήθεν αγώνας της κυβέρνησης κατά των ιδιωτικών εταιρειών καθαρισμών και αργότερα σίτισης και φύλαξης.  

Βέβαια, όπως αποδείξαμε την προηγούμενη εβδομάδα, υπουργοί και κυβερνητικοί παράγοντες αντί να περιχαρακώνουν τους τομείς τους με διάφανους διαγωνισμούς και αυστηρή τυποποίηση, εξακολουθούν και υπογράφουν απευθείας αναθέσεις με τις εταιρείες που καταγγέλλουν. Και τώρα, αντί να στεγανοποιήσουν τους διαγωνισμούς και να πιέσουν τις ιδιωτικές εταιρείες να γίνουν σύννομες ώστε να τηρούν όλα τα δικαιώματα των εργαζομένων, επιλέγουν τον δρόμο του λαϊκισμού και της ομηρίας χιλιάδων ανθρώπων με συμβάσεις που προκαλούν ερωτηματικά. Παράλληλα, με την απόφαση αυτή δημιουργείται άλλο ένα μείζον θέμα ως προς τη ροή των εισφορών στο ΙΚΑ και τους πόρους που χάνονται από τα ασφαλιστικά ταμεία. Κι αυτό διότι οι εν λόγω συμβάσεις δεν θα αφορούν μερικές δεκάδες ή εκατοντάδες εργαζομένους αλλά θα επεκταθούν και θα γίνουν θεσμός.      

ΘΑ ΕΠΙΛΕΓΟΝΤΑΙ ΜΕΣΩ Δ.Σ. ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ 

Στο ίδιο έγγραφο-ντιρεκτίβα του νέου πλαισίου εργασίας στο Δημόσιο περιγράφονται πλήρως οι όροι που κάποιος μπορεί να ακολουθήσει ώστε να υπογράψει τέτοιου είδους συμβάσεις. Αναφέρεται δηλαδή ότι «μετά τη δημοσίευση του ν. 4368/2016 (Α’21) και σύμφωνα με το άρθρο 97 αυτού, παρέχεται η δυνατότητα να συνάπτονται ατομικές συμβάσεις μίσθωσης έργου μέχρι τις 31/12/2017 με ιδιώτες που απασχολούνται ή απασχολούνταν στον καθαρισμό».

Προστίθεται δε ότι «στη διαδικασία συμμετέχουν ιδιώτες με εμπειρία σε τέτοιες δράσεις», ενώ η επιλογή τους θα γίνεται με αποφάσεις των Δ.Σ. των νοσοκομειακών μονάδων και «σύμφωνα με αντικειμενικά κριτήρια». Ποια είναι αυτά; Η προϋπηρεσία, ο τρόπος απόλυσης από την προηγούμενη εργασία και το διάστημα ανεργίας. Το ενδιαφέρον, πάντως, είναι ότι για χιλιάδες εργαζομένους θα αποφασίζουν τα Δ.Σ. των νοσοκομείων και όχι ο ΑΣΕΠ, ο οποίος για μια κρίσιμη μερίδα εργασιακού πληθυσμού παρακάμπτεται. Λογικό λοιπόν είναι να υπάρχουν φωνές καταγγελίας που μιλάνε για χτίσιμο νέων πελατειακών σχέσεων επάνω στον εργασιακό πόνο και σε συνθήκες αμφισβητούμενες.      

ΜΕΓΑΛΕΣ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ  

Το τελευταίο μάλιστα το λέμε καθώς συνδικαλιστικές πηγές επισημαίνουν ότι οι εν λόγω συμβάσεις οδηγούν ούτε λίγο ούτε πολύ σε συνθήκες υποτέλειας, όπως υπογραμμίζεται, τους εργαζομένους οι οποίοι εκτός των άλλων έχουν απώλειες εισοδήματος από τα χρήματα που θα λάμβαναν ως εργαζόμενοι με 14 μισθούς. Το παράδειγμα που ακολουθεί δείχνει ότι με τις νέες αυτές συμβάσεις οι απώλειες κατ’ έτος για έναν εργαζόμενο είναι περίπου της τάξης των 3,5 μισθών. Εάν λοιπόν ένας εργαζόμενος απασχολούνταν σε συνεργείο-εταιρεία καθαρισμού το οποίο εφαρμόζει την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας με 5ωρη και πενθήμερη απασχόληση, δηλαδή 25 ώρες εβδομαδιαίως, και λάμβανε μεικτό ημερομίσθιο 27,49 ευρώ έχοντας και προϋπηρεσία 3-6 έτη, οι καθαρές αποδοχές του θα ήταν 20,617 ευρώ. Αν αφαιρέσουμε τις εισφορές, το καθαρό ποσό φτάνει τα 17,421 ευρώ καθαρό ημερομίσθιο. Το ετήσιο λοιπόν εισόδημα ενός εργάτη της καθαριότητας από μια τέτοια δραστηριότητα με 260 ημέρες εργασίας και δίχως νυχτερινή απασχόληση ή εργασία σε ημέρες αργίας αγγίζει τα 5.285,26 ευρώ ετησίως με συνυπολογισμό των επιδομάτων.  

Βάσει του εγγράφου της ατομικής σύμβασης μίσθωσης έργου που παρουσιάζουμε σήμερα από το ΨΝΑ Δρομοκαΐτειο, οι υπολογισμοί δείχνουν ότι τα έσοδα ενός εργαζομένου καθαριότητας λόγω απωλειών των επιδομάτων και των άλλων παροχών που ο νόμος προβλέπει θα είναι 4.334,64 ευρώ καθαρά. Αρα υπάρχει ετήσια απώλεια εισοδήματος 950,62 ευρώ κατ’ έτος, ήτοι δύο μισθοί περίπου για την 5ωρη απασχόληση. Στο επίπεδο τώρα της 8ωρης εργασίας, η απώλεια προσδιορίζεται σε 1.759,83 ευρώ τον χρόνο, δηλαδή 3,5 μισθοί. Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι βάσει του υπ’ αριθμ. Γ.Π. Οικ. 22273/23-3-2016 εγγράφου του υπουργού Υγείας οι εργαζόμενοι που θα υπογράφουν αυτές τις συμβάσεις θα ασφαλίζονται στο ΙΚΑ ΕΤΑΜ, ενώ βάσει διάταξης που θεσπίστηκε το 1985 (Α.Υ.Κ.Α. 21/21/Ν.306/17-10-1984 (ΦΕΚ 782/84 Τ.Β. ΕΓΚ. 6/85), σε συνδυασμό με μια σειρά άλλων εγκυκλίων του ΙΚΑ, οι καθαρίστριες που απασχολούνται από 5 ώρες την ημέρα ή από 30 ώρες την εβδομάδα και πάνω θα ασφαλίζονται κατά τον κανονισμό των βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων. Το εν λόγω επίδομα ανέρχεται σήμερα σε συνολικό ποσοστό 45,66%, επιμεριζόμενο σε 18,95% για τον εργαζόμενο και 26,71% για τον εργοδότη.  

Οπότε με τον νέο νόμο του ΣΥΡΙΖΑ και τον υπολογισμό των κρατήσεων στους συμβασιούχους μίσθωσης έργου που προωθήθηκε υπάρχει μείωση εσόδων και προς το ΙΚΑ, αλλά και απώλεια των βαρέων και ανθυγιεινών των εργαζομένων. Επίσης, δεν προβλέπεται τίποτα για τις προσαυξήσεις που υπάρχουν σε ό,τι αφορά την εργασία τις Κυριακές, τις αργίες ή τα νυχτερινά.

Βασική Πηγή: protothema.gr, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ*

Υπάρχουν αριστεροί οι οποίοι αναφέρονται στην σημερινή πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και της ΕΕ λες και ανακαλύπτουν την πυρίτιδα. Για αυτούς ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν μια αριστερή ριζοσπαστική δύναμη η οποία στη συνέχεια άγνωστο για ποιους λόγους πρόδωσε τις αρχές της και μεταμορφώθηκε σε σοσιαλονεοφιλελεύθερη. Μάλιστα για ορισμένους η μεταμόρφωση του ΣΥΡΙΖΑ ερμηνεύεται ούτε λίγο ούτε πολύ από τη συναναστροφή του αριστερού Τσίπρα και της παρέας του με τον δεξιό Δραγασάκη και τους ομοϊδεάτες του.  

Παράλληλα η ΕΕ αντιμετωπίζεται σαν μια Ένωση που γεννήθηκε πάνω στις αρχές του Ουμανισμού και στη συνέχεια περιέργως μεταλλάχθηκε και κατέληξε σήμερα να «λατρεύει μόνον το χρήμα», όπως γράφεται σε άρθρο στην ιστοσελίδα Κόμμον.  

Αυτού του τύπου οι ερμηνείες αρνούνται να δουν ότι η σημερινή κατάληξη του ΣΥΡΙΖΑ είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα του από γεννησιμιού του ρεφορμιστικού χαρακτήρα του και της όλης πορείας του ιστορικού συμβιβασμού την οποία ποικιλοτρόπως έκανε πράξη, σε μια εποχή μάλιστα που η ρήξη με το κυρίαρχο σύστημα είναι πιο επιτακτική από ποτέ.

Αρνούνται να δουν ότι από την ίδρυση της η ΕΕ ουδέποτε στηρίχτηκε στις αρχές του ουμανισμού αλλά αντιθέτως ήταν και συνεχίζει να είναι ένας ιμπεριαλιστικός μηχανισμός ο οποίος όπως ήταν αναμενόμενο σε περίοδο δομικής κρίσης του καπιταλισμού γίνεται ακόμη πιο αντιδραστικός, επιθετικός και απάνθρωπος.  

Και εδώ δεν πρόκειται μόνον για βαθιά λαθεμένες θεωρητικές αναλύσεις, αλλά για αναλύσεις οι οποίες αντί να οδηγούν στο σοσιαλισμό ή και στην κομμουνιστική χειραφέτηση όπως διατείνονται οι εμπνευστές τους, διατελούντες εν πλήρη συγχίσει, οδηγούν στην επιδείνωση της βαρβαρότητας.

Αυτό συμβαίνει διότι η προσπάθεια επιστροφής στον «ριζοσπαστισμό» του καλού ΣΥΡΙΖΑ και τον «ουμανισμό» της καλής ΕΕ, κάτι που υποβόσκει στο σκεπτικό των παραπάνω αναλυτών σηματοδοτεί την αναπαραγωγή των γενεσιουργών αιτιών της σημερινής κατρακύλας.  

Μάλιστα υπάρχουν ορισμένοι από εκείνους οι οποίοι όψιμα οδηγήθηκαν στην κριτική του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι καθώς φαίνεται χρησιμοποιούν αυτήν τους την κριτική σαν φερετζέ για να κρύψουν ότι ήταν και παραμένουν οπαδοί του ρεφορμισμού του και της φιλοΕΕ στάσης του.

Ιδιαίτερα όσον αφορά στην εξωτερική πολιτική και πιο ειδικά την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού ήταν ξεκάθαρο ότι θα οδηγούμαστε ως χώρα στην σημερινή πλήρη υποτέλεια σε ΕΕ και μάλλον κυρίως στις ΗΠΑ.  

Θυμίζω εδώ μεταξύ άλλων τους χορευτικούς χαριεντισμούς του υπουργού εξωτερικών με τους υπουργούς εξωτερικών των χωρών του ΝΑΤΟ και τις ευχαριστίες του ίδιου και του Γ. Δραγασάκη προς την κυβέρνηση των ΗΠΑ και αντίστοιχα τον Τζον Κέρι και τον Ομπάμα για την συμβολή τους στην έξοδο μας από την κρίση, τη συμμαχία μας με το Ισραήλ και την αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως ιστορικής του πρωτεύουσας – κάτι που ούτε οι ΗΠΑ τόλμησαν να πράξουν – την απεύθυνση προς το Ιράν μόνον όταν το επέτρεψαν οι σχέσεις του με τις ΗΠΑ και, τέλος, πέρα από την επαίσχυντη ρατσιστική συμφωνία για το μεταναστευτικό με την ΕΕ, η οποία και μετατρέπει τη χώρα μας σε χωματερή μεταναστών, την προσφυγή στο αιματοβαμμένο ΝΑΤΟ για να συμβάλει στην επίλυση της μεταναστευτικής κρίσης στο Αιγαίο.  

Θα ήταν πολύ πιο έντιμο όλοι αυτοί αντί να χρησιμοποιούν μια απαράδεκτη διγλωσσία, πιθανό κατάλοιπο του φραξιονιστικού τους παρελθόντος, να βρουν το θάρρος να βγουν ανοιχτά να υποστηρίξουν τη δική τους μετάλλαξη αντί να εκθέτουν με την στάση τους και να καθιστούν, όπως λέει ένας φίλος μου, πουκάμισο αδειανό τον κομμουνισμό τον οποίο επικαλούνται και τους αριστερούς ριζοσπαστικούς πολιτικούς σχηματισμούς στους οποίους ανήκουν.  

Όσο για εκείνους τους συντρόφους – είδος προς εξαφάνιση – και πραγματικούς φίλους οι οποίοι επικροτούν τις απόψεις μου αλλά με καλούν να σταματήσω να συγκρούομαι με τους ανανήψαντες, τους αφιερώνω το παρακάτω ποίημα του Ευγένιου Γιεφτουσένκο «Κουβέντες»:  

"Είσαι γενναίος, μου λένε.

Όμως δεν είμαι.

Το θάρρος δεν ήταν ποτέ ένα απ' τα προσόντα μου.

Μόνο που θεωρούσα τίμημα υπερβολικό

να ταπεινώνομαι όπως άλλοι.

Δεν σείστηκαν θεμέλια. Η φωνή μου

μόλις που γέλασε με την πομπώδη υποκρισία.

Μονάχα έγραφα, ποτέ δεν έκανα καταγγελίες,

τίποτα δεν παρέλειψα από όσα είχα σκεφτεί,

υπερασπίστηκα όσους το άξιζαν, στηλίτευσα

τους άτεχνους, τους κάλπικους ποιητές.

Και τώρα βάλθηκαν να με νομίζουνε γενναίο.

Πόσο θα ντρέπονται αλήθεια τα παιδιά μας

παίρνοντας επιτέλους εκδίκηση για τούτα τα αίσχη

όταν θ' αναλογίζονται ότι σε τόσο παράξενους καιρούς

η κοινή αξιοπρέπεια περνούσε για θάρρος".  

*Πηγή: prin.gr

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΕΛΑΝΤΗ

Η διαμόρφωση της ΛΑΕ σε μετωπικό πολιτικό φορέα είναι ούτως ή άλλως μια πολύ δύσκολη, ατελής και αντιφατική διαδικασία. Προχωρά εξαιρετικά αργά και με μεθόδους φτωχές και ασαφείς, αλλά δεν είναι ακόμη σωστό να προδικάσει κανείς την τελική έκβαση. Πρόκειται για μια διαδικασία, η οποία μπορεί να αποδώσει καρπούς ή να οδηγηθεί αργά αλλά σταθερά προς την ματαίωση. Αυτό δεν έχει κριθεί ακόμη, αν και ο πολιτικός χρόνος δεν είναι ποτέ απεριόριστα διαθέσιμος. Σε κάθε περίπτωση, ένα Μέτωπο, με βάση την ιστορική και πολιτική εμπειρία του μακρού 20^ου αιώνα, προϋποθέτει υπαρκτά πολιτικά κόμματα ή έστω πολιτικές οργανώσεις, οι οποίες πραγματικά συμμαχούν και από τα πάνω και από τα κάτω και ενώνουν τις δυνάμεις τους προς έναν στόχο. Μιλώντας για το Ενιαίο Μέτωπο, στην πραγματικότητα δεν πολυπήρξαν πολλές περιπτώσεις Ενιαίων Μέτωπων (ΕΜ), όπως τα είχε συλλάβει η θεωρητικοποίηση της ηγεσίας της Κομμουνιστικής Διεθνούς το 1921-1922 : λίγες οι ιστορικές εξαιρέσεις, όπως κάποιες συμμαχίες στην Ευρώπη κατά την δεκαετία του 20 των ΚΚ με αριστερούς σοσιαλιστές, η συμμαχία κομμουνιστών και αριστερών σοσιαλιστών στην Ιταλία στον μεσοπόλεμο και μετά τον Β΄ΠΠ, μεταξύ Τολιάτι και Νέννι, ή η Λαϊκή Ενότητα στην Χιλή ή οι πιο ταξικές και αριστερές όψεις των εθνικοαπελευθερωτικών μετώπων του τύπου ΕΑΜ στην Κατοχή κ.α. ). Κυρίως υπήρξαν τα περίφημα Λαϊκά Μέτωπα (ΛΜ) με κάποιες θετικές και κυρίως κάποιες αρνητικές όψεις, σχηματισμοί πιο αστικοδημοκρατικοί/καθεστωτικοί από ό,τι τα προβλεπόμενα ΕΜ και σχηματισμοί πρακτικά εγκατάλειψης της επανάστασης. Σε κάθε περίπτωση, το ΕΜ ή ακόμη και το ΛΜ προϋποθέτει σχετικά σύμμετρες και ισόρροπες ποσοτικά και ποιοτικά δυνάμεις και με πραγματική πολιτική και κοινωνική υπόσταση και ζωή. Σήμερα, εντός της ΛΑΕ , μόνο το Αριστερό Ρεύμα έχει καθαρά αριθμητικά/ποσοτικά ένα δυναμικό, που θα μπορούσε κάποιος να ονομάσει σοβαρά δίκτυο ή βάση πολιτικής οργάνωσης. Ακολουθεί η ΔΕΑ, οι ΑΡΑΝ, Παρέμβαση, ΑΡΑΣ, ΚΤ κ.α. οι οποίες πιο πολύ είναι μικρά πολιτικοοργανωτικά δίκτυα ακτιβιστών και στελεχών με μια πιο συγκροτημένη και συνεκτική ιδεολογική αναφορά από ό,τι το ΑΡ, παρά πραγματικές και κοινωνικά γειωμένες πολιτικές οργανώσεις, αν θέλουμε να μην αναγάγουμε την πολιτική οργάνωση σε έναν σκέτο βολονταρισμό. Είναι δίκτυα που σε κάποιο βαθμό δεν μπορούν να υπάρξουν ή δεν θέλουν πια να υπάρξουν χωρίς να ακουμπούν «κάπου» στην πολιτική σκηνή ή να φαντασιώνονται ότι ακουμπούν . Επίσης, είναι φαντασματικές συνέχειες ρευμάτων του μαρξισμού, σημαντικών στην εποχή τους, τα οποία σήμερα έχουν μέσα από μια μεγάλη διαδρομή αποδυναμωθεί/εξαχνωθεί/ ή και εξαφανισθεί τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς και δεν δείχνουν να θέλουν κάτι πολύ παραπάνω από την ιστορική τους δικαίωση και «συμβολική παράταση ζωής». Άρα, αν λέγαμε ότι η ΛΑΕ είναι Μέτωπο , ουσιαστικά αυτό θα πήγαινε προς την λογική του «Μετώπου» γύρω από το Κόμμα-ΑΡ, του τρόπου που έστηνε παλιά τα «Μέτωπα» το ΚΚΕ., δηλαδή μια ψευδοσυσπείρωση της πιο μεγάλης δύναμης και κάποιων συμμάχων της, μια συμμαχία στην ουσία της πιο μεγάλης δύναμης με τον διευρυμένο εαυτό της(αυτό δεν ήταν το ΕΑΜ, καθώς το ΕΑΜ είχε πραγματική εσωτερική ζωή και πραγματικούς δεσμούς συνεργασίας μεταξύ των κομμάτων του, όπως φάνηκε με την διάσπασή του μετά το 1945). Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι η ΛΑΕ ιδρύθηκε-ίσως και αναγκαστικά-από μια εσωτερική διαδικασία αποκλειστικά του ΑΡ την 22/8/15 στον Κεραμεικό. Αυτό, λοιπόν, είναι ένα «ψευδομέτωπο», αν θέλουμε να είμαστε αυστηροί πολιτικά και θεωρητικά. Αυτό το «ψευδομέτωπο» διατηρεί σήμερα κάποια πολιτική αξία, περιορισμένη όμως μέχρι τώρα. Στον βαθμό που αυτό το «Μέτωπο» έχει κάποιες στοιχειώδεις προγραμματικές θέσεις (αν και πολύ ατελείς) , θα μπορούσε να προσπαθήσει να εκπονήσει και ιδίως να γειώσει κοινωνικά ένα σχέδιο πολιτικής ανατροπής σε συμμαχία και με άλλες δυνάμεις. Πράγμα απολύτως αναγκαίο στην παρούσα πολιτική συγκυρία. Όμως, αυτό δεν το βλέπουμε να γίνεται. Αυτό που γίνεται είναι βασικά μια σκιαμαχία «συμβόλων» και «συμβολογράφων» πιο πολύ παρά ιδεών και στρατηγικών (συμβόλων που βάζουν σε άγονα κουτάκια τις πλούσιες αντιφάσεις του καιρού μας και αποτρέπουν την γνήσια ανασύνθεση της μαρξιστικής Αριστεράς και του ΚΚ, -π.χ. εδώ οι «εθνικοανεξαρτησιακοί» ή οι «σοσιαλπατριώτες» και εκεί οι «αντικαπιταλιστές», σαν να έχουμε ομάδες ποδοσφαίρου ή τοπικούς συλλόγους) , μια σκιαμαχία γραφειοκρατικών ηγεσιών πιο πολύ για το μοίρασμα μιας ανίκανης, ασπόνδυλης και μη δημοκρατικής ηγεσίας/πίττας, η οποία διστάζει τόσο πολύ να πάει σε σώμα, αν δεν είναι 100 % σίγουρη ότι θα το ελέγξει από κοινού ή κατά μόνας. Η λύση απέναντι σε αυτόν τον δισταγμό είναι είτε η γελοιότητα της διαρκούς αναβολής είτε ψυχαναλυτικά η μετατροπή του συμπλέγματος ή της μανίας ασφυκτικού ελέγχου σε επιτελεστική παραλυτική νεύρωση (κάτι σαν την αγωνία του τερματοφύλακα μπροστά στο πέναλτυ) είτε, στην καλύτερη περίπτωση, η προετοιμασία ενός σώματος χωρίς σοβαρή προγραμματική εισήγηση και χωρίς οργανωμένη δομή δημοκρατικού διαλόγου, άρα, ενός σώματος ανάπηρου. Δηλαδή, κάτι κάπως λιγότερο δημοκρατικό από το ΚΚΕ.

Σε αυτήν την διαδικασία, το ΑΡ θα μπορούσε να παίξει έναν πραγματικά χρήσιμο ηγετικό ρόλο, αν το επεδίωκε. Θεωρητικά μιλώντας, παρά πρακτικά. Θα έπρεπε, όμως, να κάνει κάποια πράγματα, τα οποία εκ της φύσεώς του, όπως έχει στον χρόνο διαμορφωθεί, και εκ των πολιτικών του ορίων αδυνατεί σήμερα να τα κάνει. Τα μετράω σε επτά βήματα ή σημεία .

-Θα έπρεπε να πραγματοποιήσει έναν σοβαρό πολιτικό απολογισμό για την συμμετοχή του στον ΣΥΡΙΖΑ, ιδίως ως προς την εμπειρία της Αριστερής Πλατφόρμας και την εμπειρία της συμμετοχής των στελεχών του στην κυβέρνηση. Έναν απολογισμό δεκαετίας και όχι δεκαμήνου. Θα έπρεπε να τοποθετηθεί και πάνω στις μεγάλες ιστορικές ευθύνες και της ίδιας της αριστερής αντιπολίτευσης στον ΣΥΡΙΖΑ, στις καμπές που αυτή έκανε λάθος. Αυτό το πρώτο σημείο το ΑΡ δεν θέλει σαφώς να το πραγματώσει. Στο εισηγητικό κείμενο για την επικείμενη Συνδιάσκεψη του ΑΡ δεν υπάρχει ίχνος συγκροτημένης αυτοκριτικής.

-Θα έπρεπε να προτείνει ένα σοβαρό μεταβατικό σοσιαλιστικό σχέδιο, όπου η ρηξη με το δυτικό ιμπεριαλιστικό σύστημα, η μονομερής διαγραφή του χρέους και η πρώτη ρήξη με όψεις των καπιταλιστικών σχέσεων (το ένα δεν αντιβαίνει στο άλλο, αντίθετα μάλιστα, μόνο κάποιοι πούροι οπαδοί της θεωρίας των σταδίων ή κάποιοι μπαρουτοκαπνισμένοι «διεθνιστές» το αμφισβητούν ), στηριγμένη σε πραγματικές κοινωνικές δυνατότητες και όχι σε κραυγές ή ρητορείες, θα εξηγούνταν πειστικά στην κοινωνία και θα επικοινωνούσε με τις δικές της κινήσεις, ανάγκες και πρωτοβουλίες, ιδίως με αυτές της τάξης της μισθωτής εργασίας. Επίσης, θα συνδεόταν με διεθνείς ανησυχίες, πρωτοβουλίες και κινήματα. Η θεμελίωση θα έπρεπε να είναι πολιτικά αποφασιστική αλλά και τεχνικά συγκροτημένη με σοβαρό τρόπο. Η έξοδος από το ιμπεριαλιστικό σύστημα δεν είναι η πόση «ενός ποτηριού νερού» ή απλώς το τύπωμα χαρτονομισμάτων, αν έχουμε μελάνι και χαρτί. Θα έπρεπε η εκπόνηση ενός τέτοιου προγράμματος να αναμετρηθεί με τις κοινωνικές, ταξικές και πολιτιστικές μορφές του ύστερου καπιταλισμού, στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς, κάτι που στις αναλύσεις μας είναι απολύτως ανύπαρκτο αλλά υπαρκτό στην «πραγματικά υπαρκτή κοινωνία». Μιλάμε για τον καπιταλισμό, σαν να ζούσαμε το αργότερο το 1970, το κάναμε στον ΣΥΡΙΖΑ, το κάνουμε και τώρα, τίποτε δεν «άλλαξε» στις αναλύσεις μας. Το 1970 μου αρέσει πολύ ως αισθητική ή κινηματογραφική στάση, αλλά ζούμε (δυστυχώς) ήδη στο 2016. Αυτό το δεύτερο σημείο, το προγραμματικό και κοινωνικά ερευνητικό το ΑΡ δεν θέλει ούτε μπορεί να το πραγματώσει με σοβαρότητα, δεν μπορεί καν να το ψαύσει. Οι κειμενογράφοι του μιλάνε για «ευκολίες των άλλων» αλλά και οι ίδιοι, δυστυχώς, από «τις ευκολίες» ξεκινούν και σε αυτές καταλήγουν. Και δεν είναι θέμα προσωπικής ανικανότητας.

-Θα έπρεπε να τοποθετηθεί σοβαρά απέναντι στην ίδια την δική του Ιστορία, να ξεκόψει από τα αντιμονοπωλιακά-αντιιμπεριαλιστικά στάδια, το «ηρωϊκό ΚΚΕ» της μεταπολίτευσης (που όπως και το Εσωτερικό ήταν κόμματα ανάσχεσης του λαϊκού ριζοσπαστισμού, πολύ περισσότερο από το πρώτο ΠΑΣΟΚ) από τον φλωρακισμό και τον τζανετακισμό του «αρχικαπετάνιου», από το κλείσιμο του ματιού στην απολύτως ανύπαρκτη από το ‘28 ως το ‘89 «σοσιαλιστική οικοδόμηση στην ΕΣΣΔ» και στον σταλινισμό, να διαλεχθεί δημιουργικά με τα άλλα μαρξιστικά ρεύματα, ιδίως αυτά του δυτικού μαρξισμού, όσο και όπως αυτά υπάρχουν ακόμη στον πραγματικό κόσμο, να μιλήσει για την επικαιρότητα του σοσιαλισμού ακριβώς λόγω της δομικής κρίσης του κεφαλαίου. Αυτό το τρίτο σημείο, της ιστορικής αναζήτησης και ιστορικού απολογισμού των κομμουνιστών, είναι όχι μόνο πέρα από τα όρια του ΑΡ, είναι κάτι που στην παρούσα ηγεσία και ιδίως στον στενό πυρήνα της φαντάζει απλώς ως «εξωγήινο». Σημαίνει ότι το ΑΡ, ιδίως η ηγεσία του, θα καταλάβαινε σε βάθος ότι το Τείχος όντως έπεσε το ’89. Ή μήπως δεν έπεσε ;

-Θα έπρεπε να προτείνει την αποκατάσταση ή πάντως την εκ νέου διαμόρφωση μιας συλλογικής δημοκρατικής μορφής στην ΛΑΕ με εκλεγμένα όργανα και ανοιχτές στην διαφωνία και την σύνθεση πολιτικές διαδικασίες, με συλλογική ενιαία ηγεσία και με απομάκρυνση από αυτό που η κοινωνία δικαίως με απέχθεια χαρακτηρίζει «επαγγελματική πολιτική» τόσο εντός του όσο και εντός της ΛΑΕ-και που καμία σχέση δεν έχει με τον «μπολσεβικισμό», παλιό ή νέο ή δήθεν το «Τι να κάνουμε». Οι επαγγελματίες του Λένιν δεν κάθονταν σε γραφεία, δεν φλυαρούσαν σε διαδρόμους, αλλά στέκονταν οικειοθελώς μπροστά σε εκτελεστικά αποσπάσματα. Άρα, το ΑΡ θα έπρεπε να συνταξιοδοτήσει ραγδαία ένα μεγάλο ποσοστό των ηγετικών του στελεχών και μάλιστα ανεξαρτήτως ηλικίας, να στείλει πολλά από τα στελέχη του στο «τιμητικό προεδρείο», να καταργήσει τις επετηρίδες, να τολμήσει ένα πολιτικό και ανθρώπινο μπινγκ-μπανγκ, ένα μεγάλο άνοιγμα στο ίδιο και στην ΛΑΕ. Αυτό το τέταρτο σημείο, αν κάποτε θα ήταν πολύ δύσκολο για το ΑΡ και θα άξιζε να το προσπαθήσει ως διακύβευμα-όπως ιδίως στην περίοδο 2012-2015- , σήμερα είναι ένα καθήκον απολύτως ανέφικτο και μη κατορθωτό για το υπαρκτό ΑΡ και την υπαρκτή ηγεσια του. Όμως, αυτό που δεν μπορείς να κάνεις στον οίκο σου , γιατί να σε εμπιστευθούν οι άλλοι να το κάνεις σε όλη την κοινωνία; Εκεί θα τα κάνεις καλύτερα;

-Θα έπρεπε να δημοσιοποιήσει σε όλα τα επίπεδα τις εσωτερικές συζητήσεις στον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνηση κατά το πρώτο εξάμηνο του 15. Να κάνει αυτό που έκανε ο Λένιν το 17, να δημοσιοποιήσει τα «πρακτικά αυτών των διαλόγων» στο κοινό. Όσο και όπως τα στελέχη του, ιδίως οι υπουργοί και βουλευτές, τους βίωσαν. Και αυτό το πέμπτο βήμα φαντάζει εξαιρετικά δύσκολο σε μια τάση με πολύ έντονη την γραφειοκρατική διαμόρφωση και αποστέωση, τόσο έντονη που ακόμη και η ακατανόητη «σιωπή» για το παρελθόν να μοιάζει ακόμη ως αναγκαία.

-Θα έπρεπε να φύγει από την ψευδαίσθηση της πολιτικής οργάνωσης, κάτι που έτσι κι αλλοιώς δεν μπορεί να το κάνει με σοβαρό τρόπο, αφού δεν διαθέτει καν ολοκληρωμένη πλατφόρμα ή ιδεολογική πυξίδα για κάτι τέτοιο (χωρίς να σημαίνει ότι αυτός ο αναγκαίος όρος είναι και επαρκής-είδαμε και αυτούς που την «διαθέτουν»). Συνεπώς, θα έπρεπε να λειτουργήσει ως συνθετική και ανασυνθετική πολιτική τάση εντός της ΛΑΕ.

- Θα έπρεπε να κόψει τώρα τον/τους ομφάλιο/ους λώρο/ους με τον ΣΥΡΙΖΑ, τον πραγματικό και τον φαντασιακό . Δηλαδή, με απλά ελληνικά, σπάσιμο με την παράταξη της κ. Δούρου στην Περιφέρεια Αττικής , ανάπτυξη του αντικυβερνητικού λόγου και πρακτικής όπου υπάρχουν κοινές παρατάξεις με τον ΣΥΡΙΖΑ και πλήρης διαχωρισμός από τους συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ τελικά, σαφής πολιτικοοργανωτικός διαχωρισμός από στελέχη του που πατάνε σε δύο ή περισσότερες βάρκες χωρίς δισταγμούς, αλλαγή γραμμής σε σχέση με το δήθεν ορατό μιας νέας αριστερής διακυβέρνησης και οριστική στροφή στο δυνάμωμα της κοινωνικής αντιπολίτευσης και στο «σαμποτάζ» κατά των μνημονιακών κυβερνήσεων. Το ΕΜ, ακόμη και αν μπορεί να υπάρξει υποθετικά, δεν οδηγεί αναγκαστικά και μάλιστα ανεξάρτητα από τον πραγματικό ταξικό συσχετισμό στην ή σε κάποια κυβέρνηση της Αριστεράς. Η εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ, που ήταν ένα κόμμα-μέτωπο, το απέδειξε. Μπορεί να οδηγεί- και πράγματι δεν υπάρχει άλλος δρόμος τώρα - σε μακροχρόνια αντιπολιτευτικές συμμαχίες και πολιτικές ενότητες στην Αριστερά, ωσότου αλλάξει πραγματικά και όχι φαντασιωσικά ο ταξικός συσχετισμός δύναμης. Επίσης, η λογική μιας βραχυπρόθεσμης κυβερνητικής λύσης τύπου «ΣΥΡΙΖΑ 2» ερήμην των συσχετισμών κρατά το ΑΡ και την ΛΑΕ κοντύτερα στον ΣΥΡΙΖΑ από ό,τι θα έπρεπε. Όμως, πιθανότατα , η ρήξη με τον ΣΥΡΙΖΑ θα έβαζε και ένα ζήτημα υπαρξιακού επανακαθορισμού σε σχέση με αυτή καθ’ εαυτήν την φθαρμένη και υπό επανεξέταση έννοια της «Αριστεράς». Πράγματα δηλαδή πολύ δύσκολα ακόμη και για πολύ ικανότερους παίκτες από την υπαρκτή ηγεσία του ΑΡ.

Με δεδομένο ότι αυτά τα επτά βήματα, αναγκαία στο σύνολό τους, δεν πρόκειται να πραγματοποιηθούν από την ηγεσία του ΑΡ, όπως και αν συνεχίσει να προσδιορίζεται ως μορφή το ΑΡ, η συζήτηση για το πώς θα ονομάζεται στο εξής αυτή η δικτύωση δεν έχει κανένα πρακτικό ενδιαφέρον και καταντάει βυζαντινισμός ή σχολαστικισμός. Πρόκειται για κάτι παραπλήσιο προς το «φύλο των αγγέλων».

Τα επτά αυτά βήματα ή σημεία είναι απολύτως αναγκαία για όποιον/αν αναφέρεται στην ανάγκη μιας ριζοσπαστικής κομμουνιστικής Αριστεράς στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Για όποιον/α έχει απλώς μάτια και πολιτικό ένστικτο, αυτά τα καθήκοντα υπερβαίνουν αντικειμενικά κατά πολύ τις δυνατότητες του Αριστερού Ρεύματος και βασικά της υπαρκτής και ιστορικής ηγεσίας του. Δεν έχει ιστορικά καμία σημασία αν ο κόσμος του ΑΡ αυτό το έχει αντιληφθεί στην πλειοψηφία του ήδη ή θα το αντιληφθεί δυσάρεστα στην πορεία. Δεν πρέπει να διαθέσουμε, όσοι καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει, άλλο χρόνο ή ψυχική διάθεση σε στείρες και όχι πραγματικά συλλογικές διαδικασίες. Η κατάσταση γύρω μας είναι πρωτότυπη και χρειάζεται πρωτότυπα υλικά, πολιτικά, θεωρητικά και ανθρώπινα. ΄Ο κύκλος του Αριστερού Ρεύματος έχει πια κλείσει οριστικά, ακόμη και αν μια ακόμη ομαδοποίηση της Αριστεράς θα συνεχίσει να λέγεται για απεριόριστο μελλοντικό χρόνο «Αριστερό Ρεύμα» , όπως κάποιοι άλλοι θα νομίζουν ότι συνεχίζουν αέναα το έργο του Τρότσκυ ή του Μάο ή του Λένιν ή του ίδιου του Ιησού Χριστού. Συνεπώς, η συνέχιση της στράτευσης στο ΑΡ δεν έχει πλέον απολύτως κανένα νόημα-τουλάχιστον για εμένα προσωπικά. Υπήρξε μια ενδιαφέρουσα εμπειρία, αλλά ως προς το πρόσωπό μου δεν έχει επαρκείς λόγους συνέχειας. Τελείως διαφορετικό είναι το ζήτημα της συμμετοχής και παρέμβασης στην ΛΑΕ, το οποίο είναι-ακόμη- πολιτικά ανοιχτό. Όπως έγραφε κάποτε ο Μίλαν Κούντερα, η ζωή είναι αλλού-και εννοώ την ζωή ως αμιγώς αφηρημένη οντότητα.

πηγη: iskra.gr