Η Ευρωπαϊκή Ένωση του κεφαλαίου και του ρατσισμού, η Ευρώπη-φρούριο των τραπεζιτών και των βιομηχάνων, τρίζει επικίνδυνα.

Ασφα­λώς στη βάση της αστά­θειας αυτού του άλ­λο­τε λα­μπε­ρού οι­κο­δο­μή­μα­τος βρί­σκε­ται η πα­ρά­τα­ση και το βά­θε­μα της κρί­σης του κα­πι­τα­λι­σμού διε­θνώς. Μέσα σε αυτή την κρίση είναι ορατό το αδιέ­ξο­δο στρα­τη­γι­κού προ­σα­να­το­λι­σμού των κυ­ρί­αρ­χων τά­ξε­ων: που γνω­ρί­ζουν πλέον ότι ο νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμός δεν μπο­ρεί να βγά­λει το σύ­στη­μα από την κρίση, γνω­ρί­ζο­ντας ταυ­τό­χρο­να ότι θα συ­νε­χί­σουν τις… νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες πο­λι­τι­κές!

Σε αυτό το τοπίο, φυ­σιο­λο­γι­κά, κλι­μα­κώ­νο­νται οι αντα­γω­νι­σμοί τόσο ανά­με­σα στις κυ­ρί­αρ­χες τά­ξεις των χω­ρών-με­λών, όσο και στο εσω­τε­ρι­κό της κάθε μιας από αυτές.

Μόλις ένα χρόνο πριν η «εστία» της αστά­θειας εντο­πι­ζό­ταν κυ­ρί­ως στην Ελ­λά­δα. Σή­με­ρα οι εκλο­γές στην Ισπα­νία εγκυ­μο­νούν ένα «άγνω­στο τοπίο» για τις ευ­ρω­η­γε­σί­ες, το δη­μο­ψή­φι­σμα για το Brexit απει­λεί ευ­θέ­ως τη βιω­σι­μό­τη­τα του ευ­ρω­ε­νω­σια­κού σχε­δί­ου, στην Πορ­το­γα­λία η κυ­βέρ­νη­ση έχει «έγκρι­ση» από την Κο­μι­σιόν μόνο μέχρι τον Ιούλη, ενώ –πάνω απ’ όλα– οι απερ­γί­ες και οι δια­δη­λώ­σεις στη Γαλ­λία επα­να­φέ­ρουν την απει­λή ενός νέου «Μάη του 1968» στον 21ο αιώνα.

Αυτή η «φωτιά» της ερ­γα­τι­κής αντε­πί­θε­σης και της κοι­νω­νι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης «από τα κάτω» είναι δυ­να­τόν να επε­κτα­θεί τα­χύ­τα­τα (όπως άλ­λω­στε δεί­χνει το πα­ρά­δειγ­μα του ξε­κι­νή­μα­τος των απερ­γιών στο Βέλ­γιο), γιατί σε «όλο τον κάμπο» της ΕΕ έχουν συσ­σω­ρευ­τεί πολλά και επι­κίν­δυ­να εύ­φλε­κτα υλικά.

Μέσα σε αυτές τις συν­θή­κες είναι δυ­να­τόν να δούμε τις πιο απί­θα­νες πο­λι­τι­κές «κω­λο­τού­μπες»: την πε­ρα­σμέ­νη εβδο­μά­δα ο Γε­ρούν Ντάι­σελ­μπλουμ, αυτός ο γίγας της πο­λι­τι­κής σκέ­ψης του ακραιφ­νούς νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, δή­λω­σε ότι θαυ­μά­ζει τον Αλέξη Τσί­πρα και τον Ματέο Ρέν­τσι, γιατί αυτοί μπο­ρούν να επι­βά­λουν αντι­δρα­στι­κές αντι­με­ταρ­ρυθ­μί­σεις, δια­τη­ρώ­ντας, λέει, τη δυ­να­τό­τη­τά τους να ελέγ­χουν τις πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις στις χώρες τους. Αυτή η δή­λω­ση έγινε την πα­ρα­μο­νή της κα­τάρ­ρευ­σης του κόμ­μα­τος του Ρέν­τσι στις δη­μο­τι­κές εκλο­γές στην Ιτα­λία και την ώρα που οι βου­λευ­τές του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στην Ελ­λά­δα δεν μπο­ρούν καν να κυ­κλο­φο­ρούν στο δρόμο χωρίς ισχυ­ρή αστυ­νο­μι­κή προ­στα­σία…

Όμως, πέρα από τις δη­λώ­σεις και τους χα­ριε­ντι­σμούς με­τα­ξύ άσπον­δων φίλων, συ­νε­χί­ζε­ται η πραγ­μα­τι­κή πο­λι­τι­κή. Ακρι­βώς λόγω της κρί­σης της, η ΕΕ δεν έχει πε­ρι­θώ­ρια για υπο­χω­ρή­σεις και ευ­ε­λι­ξί­ες. Γι’ αυτό απαι­τεί από την κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα, πριν καν στε­γνώ­σει το με­λά­νι στην υπο­γρα­φή της ασφα­λι­στι­κής αντι­με­ταρ­ρύθ­μι­σης και της πρω­τό­γνω­ρης φο­ρο­ε­πι­δρο­μής, πρό­σθε­τα… σκλη­ρά μέτρα. Για την «αξιο­λό­γη­ση» του ερ­χό­με­νου Οκτώ­βρη, για να ενι­σχυ­θεί λέει η «αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα», το μα­χαί­ρι θα πρέ­πει να φτά­σει στο κόκ­κα­λο των ερ­γα­ζο­μέ­νων στον ιδιω­τι­κό τομέα.

Όπου η υπο­χώ­ρη­ση του κρά­τους από κάθε ελεγ­κτι­κό ρόλο, η απο­γεί­ω­ση της ερ­γο­δο­τι­κής αυ­θαι­ρε­σί­ας και η εκτί­να­ξη των «ελα­στι­κών» μορ­φών απα­σχό­λη­σης έχουν δη­μιουρ­γή­σει μια πραγ­μα­τι­κή κό­λα­ση. Τα κλει­σί­μα­τα με­γά­λων επι­χει­ρή­σε­ων, χωρίς εξό­φλη­ση των δε­δου­λευ­μέ­νων, χωρίς κα­τα­βο­λή απο­ζη­μιώ­σε­ων, με τε­ρά­στια «φέσια» στα ασφα­λι­στι­κά τα­μεία και με τρα­πε­ζι­κά επι­χει­ρη­μα­τι­κά δά­νεια που «με­τα­κο­μί­ζουν» προς τους προ­σω­πι­κούς λο­γα­ρια­σμούς των κα­πι­τα­λι­στών στην Ελ­βε­τία, είναι το πιο σαφές πα­ρά­δειγ­μα.

Μέσα σε αυτή την κό­λα­ση, η κα­τεύ­θυν­ση της ευ­ρω­η­γε­σί­ας, που η κυ­βέρ­νη­ση οφεί­λει να ορ­γα­νώ­σει μέχρι το Σε­πτέμ­βρη, είναι να πέσει και άλλο λάδι στη φωτιά: ψα­λί­δι στον 13ο και 14ο μισθό, υπο­νό­μευ­ση του δι­καιώ­μα­τος στην απερ­γία, «απε­λευ­θέ­ρω­ση» των ομα­δι­κών απο­λύ­σε­ων, θε­σμο­θέ­τη­ση της ερ­γο­δο­τι­κής αντα­περ­γί­ας (λο­κά­ουτ)…

Η κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα θα πέσει, και θα πέσει άσχη­μα.

Από τη σκο­πιά των συμ­φε­ρό­ντων του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας, η απά­ντη­ση θα πρέ­πει να είναι όπως στη Γαλ­λία. Με ένα κύμα αγώ­νων, μα­ζι­κών, απο­φα­σι­στι­κών και πα­ρα­τε­τα­μέ­νων, για την υπε­ρά­σπι­ση των ερ­γα­τι­κών και κοι­νω­νι­κών δι­καιω­μά­των.

Και με την ανά­δει­ξη μιας ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς που θα συ­νε­χί­ζει να υπε­ρα­σπί­ζε­ται την ανα­τρο­πή της λι­τό­τη­τας. Την ανα­τρο­πή των μνη­μο­νί­ων. 

ΠΗΓΗ: rproject.gr

Μετά τα επώδυνα μνημόνιακα μέτρα που έφερε η κυβέρνηση και ψήφισε η βουλή έρχεται το επόμενο διάστημα το νομοσχέδιο για τα εργασιακά.

Σ' αυτό θα περιλαμβάνονται εξαιρετικά επώδυνα μέτρα, πολλά από τα οποία, όπως η διαδικασία των απολύσεων και η μείωση του κόστους των υπερωριών που θα μεταφέρουν ζεστό χρήμα από τις τσέπες των εργαζομένων σε αυτές των επιχειρηματιών, σχεδιάζονται να επιβληθούν όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλες τις χώρες της ΕΕ.

Το θέμα είναι μεγάλο. Η ενημέρωση των εργαζομένων και η προετοιμασία τους για τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις του φθινοπώρου έχει πρωτεύουσα σημασία.

Ο Εργατικός Αγώνας για την ενημέρωση των αναγνωστών του, πέρα από τη δική του αρθρογραφία, θα δώσει ενημερωτικά άρθρα και από άλλα μέσα. Δημοσιεύουμε σήμερα άρθρο της Μαίρης Λαμπαδίτη με τίτλο “Συμβάσεις «Γαλέρας» Προσεχώς”:

Γαλλικό μοντέλο απολύσεων φέρνουν στην Ελλάδα, στην κατεύθυνση περαιτέρω ευελιξίας της αγοράς εργασίας, καθώς θα καταστούν απλούστερες και φθηνότερες 

Φόβος και τρόμος υφέρπει για την ανοιχτή ατζέντα των αλλαγών όσον αφορά στα εργασιακά, που θα τεθεί σε διαπραγμάτευση τον Οκτώβριο καθώς οι δανειστές αναμένεται να εμπλουτίσουν τις απαιτήσεις τους για περαιτέρω ευελιξία και μειώσεις αποδοχών βάσει του μοντέλου που προωθείται στη Γαλλία και έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων.
Μέτρα που απλουστεύουν τη διαδικασία των απολύσεων και μειώνουν το κόστος των υπερωριών, ελαφρύνοντας από τα βάρη τον εργοδότη, σχεδιάζεται να επεκταθούν σε όλη την Ε.Ε. στο όνομα της περαιτέρω ευελιξίας στην αγορά εργασίας και της αντιμετώπισης της ανεργίας. Διατάξεις του περίφημου νόμου «Ελ Κομρί», όπως η επικράτηση των επιχειρησιακών συμβάσεων με χαμηλότερες αμοιβές εις βάρος των κλαδικών, εφαρμόζονται ήδη στην Ελλάδα από το 2012, ενώ άλλες διατάξεις, όπως η περαιτέρω συρρίκνωση του κόστους των υπερωριών, αναμένεται να επιβληθούν και στη χώρα μας ως βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές. 
Αν σκεφτεί κανείς ότι η πρωτοπόρα Γαλλία χάνει στην πράξη μετά από 16 χρόνια το εμβληματικό 35ωρο που κατακτήθηκε το 2000 και στην Ιταλία ο Ματέο Ρέντσι πέρασε το 2014, παρά τις αντιδράσεις, τον εργασιακό νόμο με την επωνυμία «Jobs Act» που διευκολύνει τις ομαδικές απολύσεις, γίνεται αντιληπτό ότι και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δύσκολα θα μπορέσει να αποκρούσει το τσουνάμι των αλλαγών.
Δεν προεξοφλούμε, βεβαίως, την έκταση των αντιδράσεων που μπορεί να προκληθούν και στη χώρα μας. Ωστόσο τα ελληνικά συνδικάτα δεν είναι πια τόσο δημοφιλή όσο το γαλλικό συνδικάτο τρένων CGT, ενώ οι δικοί μας εργατοπατέρες, εκτός από το δίκιο του εργάτη, θα πρέπει να αγωνιστούν και για τη διατήρηση των προνομίων τους (π.χ. συνδικαλιστικές άδειες) που κινδυνεύουν να καταργηθούν. Εκτός από τη γνωστή ατζέντα των δανειστών, παράγοντες της αγοράς πιστεύουν ότι υπάρχει και κρυφή που εμπεριέχει μέτρα για τη διευκόλυνση των απολύσεων, την κατάργηση των τριετιών και την αλλοίωση της μορφής του 13ου και του 14ου μισθού στον ιδιωτικό τομέα, με απώτερο στόχο την κατάργησή τους.
Ομαδικές απολύσεις: Το ΔΝΤ αναμένεται να επαναφέρει την πάγια αξίωσή του για απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων με νόμο, ενώ οι εκπρόσωποι της Ε.Ε. θα ζητήσουν την ευθυγράμμιση με τις βέλτιστες πρακτικές, οι οποίες, ωστόσο, διευκολύνουν τις απολύσεις.
«Κάτω από τον γενικό όρο “ομαδικές απολύσεις”», σχολιάζει ο εργατολόγος Γιάννης Καρούζος, «γίνεται προσπάθεια να περάσουν διευκολύνσεις ως προς το κόστος των απολύσεων στο όνομα της αναδιάρθρωσης της επιχείρησης. Η πρόταση της γαλλικής κυβέρνησης και ο νόμος που ισχύει στην Ιταλία διευκολύνουν τις ομαδικές απολύσεις, αρκεί να είναι αιτιολογημένες. Μάλιστα, και αυτό είναι πρωτοφανές, αν ο εργαζόμενος προσφύγει και δικαιωθεί στα δικαστήρια δεν υποχρεούται ο εργοδότης να τον επαναπροσλάβει. Υποχρεούται μόνο να του χορηγήσει αυξημένη αποζημίωση».
Ως αντιστάθμισμα, η γαλλική κυβέρνηση προσφέρει και μια μικρή ασπίδα προστασίας έναντι των απολύσεων. Δηλαδή αν η απόλυση δεν είναι αιτιολογημένη και αποκαλυφθεί ότι η εταιρεία δεν βρίσκεται σε αναδιάρθρωση, αλλά είναι κερδοφόρα, επιβάλλεται πρόστιμο.
Σε ζώνη κινδύνου αναμένεται να μπουν τεχνηέντως ο 13ος και ο 14ος μισθός, η μόνη ανάσα εισοδήματος που έχει απομείνει στον ιδιωτικό τομέα 

Τι θα ζητήσουν οι δανειστές

Κόστος υπερωριών: Παράγοντες της αγοράς εκτιμούν ότι οι δανειστές θα ζητήσουν περαιτέρω μείωση του κόστους των υπερωριών. Σήμερα στη χώρα μας ισχύει η προσαύξηση του ωρομισθίου κατά 20% για την υπερεργασία και κατά 40% για την υπερωρία.
 Στη Γαλλία τα υπό προώθηση μέτρα επιτρέπουν στις επιχειρήσεις να επιβάλλουν εναλλακτικά ωράρια εργασίας, διαφορετικά από αυτά των συλλογικών συμβάσεων, με 48ωρη εβδομαδιαία εργασία και ημερήσιο ωράριο έως και 12 ώρες. Επιπλέον, θα είναι επιτρεπτό σε «εξαιρετικές περιστάσεις» το εβδομαδιαίο ωράριο να μπορεί να επεκτείνεται έως και τις 60 ώρες. Μάλιστα, αντί της υπερωριακής αμοιβής, η πρόταση προβλέπει περισσότερες ημέρες ρεπό.
Κατώτατος μισθός: Το υπουργείο Εργασίας έχει τονίσει ότι δεν θα δεχτεί περαιτέρω επιδείνωση του πλαισίου, ομαδικές απολύσεις και μείωση του κατώτατου μισθού. 
Ωστόσο, το μνημόνιο προβλέπει ότι από την 1η Ιανουαρίου 2017 τίθεται σε εφαρμογή ο μηχανισμός διαμόρφωσης του κατώτατου μισθού, ο οποίος θα καθορίζεται πλέον από την κυβέρνηση βάσει των οικονομικών μεγεθών (ανεργία, ΑΕΠ) μετά από πρόταση των κοινωνικών εταίρων. Ο κατώτατος μισθός, όπως ορίζει το μνημόνιο, θα προσδιορίζεται από ένα ενιαίο ποσοστό («will be a single rate», επί λέξει). Αυτός και μόνο ο ορισμός αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο επίθεσης στα επιδόματα προϋπηρεσίας του κατώτατου μισθού, τις λεγόμενες τριετίες, που είναι από τα ελάχιστα δικαιώματα που διασώθηκαν το 2012.
Σε προηγούμενη έκθεσή του το ΔΝΤ τονίζει μάλιστα ότι, αν αυτά τα επιδόματα ωρίμασης διατηρηθούν, το ισχύον σύστημα θα είναι ιδιαίτερα προβληματικό για τους λιγότερο μορφωμένους και μακροχρόνια ανέργους με προηγούμενη εργασιακή εμπειρία. Όπως αναφέρει, ένας υπάλληλος που αμείβεται με τον κατώτατο μισθό και έχει τουλάχιστον 9 χρόνια εμπειρίας, βρίσκεται σε υψηλότερο επίπεδο μισθολογικά σε σχέση με τους άλλους Έλληνες συναδέλφους του. Δηλαδή υποστηρίζει ότι οι τριετίες πρέπει να καταργηθούν γιατί εμποδίζουν την απορρόφηση της ανεργίας.
Η κατάργηση των τριετιών σημαίνει ότι ένας έγγαμος εργαζόμενος με τον κατώτατο μισθό και προϋπηρεσία 9 ετών, από 820 ευρώ που εισπράττει σήμερα θα πάρει 586+58,61 (επίδομα γάμου). Δηλαδή θα χάσει 175 ευρώ.
Σε ζώνη κινδύνου αναμένεται να μπουν τεχνηέντως ο 13ος και ο 14ος μισθός, η μόνη ανάσα εισοδήματος που έχει απομείνει στον ιδιωτικό τομέα. Το σχέδιο, που συμμερίζεται ανεπισήμως και ο ΣΕΒ, προβλέπει ενσωμάτωση των επιδομάτων στις βασικές μηνιαίες αποδοχές, ώστε το κόστος να επιμερίζεται ισομερώς. Ωστόσο, παράγοντες της αγοράς πιστεύουν ότι με αυτό το τέχνασμα θα είναι πιο εύκολο να χαθεί το επίδομα, στην περίπτωση που επιβληθεί μείωση των μηνιαίων αποδοχών, κάτι που συμβαίνει διαρκώς στις εταιρείες μέσω των ατομικών ή των επιχειρησιακών συμβάσεων. 
Ενδεικτικό παράδειγμα αποτελεί η πρόσφατη αποκάλυψη ότι ξενοδοχείο της Μακεδονίας υπέγραψε με τους εργαζομένους του σύμβαση που προβλέπει μεικτό μισθό 500 ευρώ, δηλαδή κάτω από τον κατώτατο των 586 ευρώ, χωρίς να το πάρει καν είδηση το υπουργείο Εργασίας, παρότι η σύμβαση αναρτήθηκε στην επίσημη ιστοσελίδα του υπουργείου. 
Είναι αντιληπτό ότι το νέο νομοθετικό πλαίσιο θα δώσει το ελεύθερο στους νομοταγείς εργοδότες να συρρικνώσουν το κόστος εργασίας, κάτι που έτσι κι αλλιώς συμβαίνει παράνομα στη σκληρή πραγματικότητα στην αγορά εργασίας με τις ευέλικτες μορφές απασχόλησης και την αυθαιρεσία στα ωράρια. Οι εργαζόμενοι αναγκάζονται να συναινέσουν στα φαινόμενα ζούγκλας που επικρατούν στην αγορά για να μη μείνουν άνεργοι. Υπογράφουν συμβάσεις «γαλέρας» και δέχονται να δουλεύουν 8 ώρες ή και παραπάνω, παρότι τυπικά αμείβονται και ασφαλίζονται ως μερικώς απασχολούμενοι.
Στην ατζέντα των εργασιακών (στο πλαίσιο της ευθυγράμμισης με τις βέλτιστες πρακτικές της Ε.Ε.) περιλαμβάνεται η αλλαγή του τρόπου λήψης των αποφάσεων για την προκήρυξη απεργιών και ο περιορισμός των συνδικαλιστικών αδειών μετά από διαβούλευση με τα συνδικάτα. Στελέχη του υπουργείου Εργασίας εκτιμούν ότι οι δανειστές δεν θα επιμείνουν στην επιστροφή του lock out (ανταπεργία), παρότι έχουν σχολιάσει στο παρελθόν ότι η Ελλάδα είναι από τις ελάχιστες χώρες στην Ε.Ε. στις οποίες απαγορεύεται η ανταπεργία.
Τις τελευταίες ημέρες η Γαλλία ζει την κόλαση των κινητοποιήσεων για τις αλλαγές στα εργασιακά. Στην Ελλάδα αναμένονται ανάλογες κινητοποιήσεις από Οκτώβριο όταν ξεκινήσει η δεύτερη αξιολόγηση που περιλαμβάνει και τα εργασιακά.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ Η ΥΠΟΤΑΓΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΣΙΠΡΑ ΣΤΟ ΕΦΟΠΛΙΣΤΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΕΙ ΤΗΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΗ ΑΣΥΔΟΣΙΑ

ΚΑΙ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΥΤΙΛΙΑ ΣΕ ΣΗΜΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ!!!

Η ομιλία του Πρωθυπουργού στα εγκαίνια της διεθνούς έκθεσης Ποσειδώνια 2016 απετέλεσε το κύκνειο άσμα των προεκλογικών διακηρύξεων του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με την Ναυτιλιακή του πολιτική την οποία εγκατέλειψε ουσιαστικά από την πρώτη μέρα ανόδου του στην κυβερνητική εξουσία, αφού στις προγραμματικές δηλώσεις του Φλεβάρη του 2015 η τότε κυβέρνηση και ο Υπουργός Ε.Ν δεν τόλμησαν να αρθρώσουν ούτε λέξη από τα όσα περιλαμβάνονταν στο προεκλογικό τους πρόγραμμα.

Η χθεσινή ομιλία Τσίπρα ενώπιον ενός πολυπληθούς εφοπλιστικού και επιχειρηματικού ακροατηρίου επισφράγισε και τυπικά μια μακρά περίοδο στην οποία ο ίδιος και το κόμμα του καλλιέργησε ψευδαισθήσεις και αυταπάτες και στην πορεία με σταθερά βήματα μεταλλάχτηκε και εξελίχθηκε στην μεγαλύτερη πολιτική απάτη της μεταπολιτευτικής περιόδου.

Η ανταλλαγή φιλοφρονήσεων με τους εκπροσώπους του εφοπλιστικού κεφαλαίου, η εγκωμιαστική αναφορά του Πρωθυπουργού για το «έργο» των εφοπλιστών «που διακρίνεται από εξωστρέφεια, διορατικότητα και καινοτομία στις επενδύσεις και στον τρόπο λήψης των αποφάσεων» επιβεβαιώνει την βασιμότητα του ισχυρισμού μας.

Επίσης η αναγνώριση και η πολιτική νομιμοποίηση του νεοαποικιακού και θεσμικού πλαισίου που κατοχυρώθηκε διαχρονικά την περίοδο μετά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, η αποδοχή και η στήριξη από τον Πρωθυπουργό και την κυβέρνησή του αυτού του αμαρτωλού φιλοεφοπλιστικού καθεστώτος που έχουν οικοδομήσει σε συμμαχία με το αστικό πολιτικό σύστημα, επισημοποιεί και στέλνει στο πυρ το εξώτερο αυτές τις δεσμεύσεις.

Στην κατεύθυνση αυτή ήταν επίσης τα θερμά λόγια του Προέδρου της ΕΕΕ «για το έμπρακτο ενδιαφέρον της κυβέρνησης υπέρ της διατήρησης της ανταγωνιστικότητας του ελληνόκτητου στόλου». Μάλιστα ο Πρωθυπουργός σε μια επίδειξη υποταγής κάλεσε το εφοπλιστικό κεφάλαιο να εμπιστευθεί την κυβέρνησή του και για τον σκοπό αυτό σημείωσε ότι «εμείς νοιώθουμε την ανάγκη να πείσουμε τους έλληνες εφοπλιστές να μας εμπιστευθούν στην προσπάθειά μας για μεταρρύθμιση της ελληνικής οικονομίας».

Ανάλογου χαρακτήρα ήταν και η παρέμβαση του Υπουργού Ε.Ν. υπέρ του εφοπλιστικού κεφαλαίου, αναπαράγοντας στοιχεία που αφορούν την συμμετοχή στο ΑΕΠ της ναυτιλίας από τα οποία συμμετέχουν και οι Ναυτεργάτες χωρίς ωστόσο να επισημανθεί αυτό.  

Το φιλοεφοπλιστικό ντελίριο της κυβέρνησης Τσίπρα δείχνει τους δεσμούς που έχουν διαμορφώσει στο σύντομο χρονικό διάστημα από την άνοδο στην θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης του ΣΥΡΙΖΑ και ακολούθως οι σχέσεις αυτές ενισχύθηκαν και διευρύνθηκαν με δεκάδες ανεπίσημες και μυστικές συναντήσεις του Τσίπρα με τους μεγαλοσχήμονες του εφοπλιστικού λόμπυ και οδήγησαν η ναυτιλιακή τους πολιτική να ταυτίζεται απόλυτα με τις επιχειρηματικές επιδιώξεις του εφοπλισμού.

Για πολλοστή φορά η ναυτιλιακή έκθεση Ποσειδώνια μετατρέπεται σε έναν θλιβερό μονόλογο για το εφοπλιστικό κεφάλαιο και το πολιτικό προσωπικό που έχει ταχθεί αναφανδόν να υπηρετεί και να υπερασπίζεται τα επιχειρηματικά, και ενίοτε τυχοδιωκτικά του, σχέδια.

Έτσι και φέτος με την παρουσία του παλιού και χρεοκοπημένου πολιτικού προσωπικού και την εμφάνιση μιας κυβερνώσας αριστεράς που αποτελεί την πιο αποκρουστική συμβιβασμένη και ξεπουλημένη αριστερά στην ιστορία του τόπου, χρησιμοποιήθηκε το βήμα των Ποσειδωνίων για να συγκαλύψουν οι εφοπλιστές και το πολιτικό τους προσωπικό το προκλητικό καθεστώς επιχειρηματικής ασυδοσίας, φοροασυλίας, μαύρης ανασφάλιστης και χαμηλόμισθης εργασίας, ρατσιστικής και πρωτόγνωρης εκμετάλλευσης των αλλοδαπών ναυτικών, της μηδενικής συνεισφοράς του εφοπλιστικού κεφαλαίου στα φορολογικά έσοδα της χώρας, της ανύπαρκτης συμμετοχής τους στις δαπάνες κοινωνικής ασφάλισης, στα εκατοντάδες εκατομμύρια που έχουν φεσώσει το ΝΑΤ και τα άλλα ασφαλιστικά ταμεία των Ναυτικών, τις εργασιακές σχέσεις γαλέρας που έχουν διαμορφώσει στα πλοία και σε ένα πρωτόγνωρο θεσμικό πλαίσιο που αποτελεί διαρκές οικονομικό – κοινωνικό και πολιτικό σκάνδαλο!!

Μαζί και από κοντά δεκάδες παπαγαλάκια του εφοπλιστικού κατεστημένου στα ΜΜΕ που έχουν αναλάβει εργολαβικά τον ρόλο του προπαγανδιστή αυτού του άθλιου συστήματος και ταυτόχρονα να το εξωραΐσουν και με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο να προβάλουν το δήθεν επιχειρηματικό δαιμόνιο του ελληνικού εφοπλισμού.

Πρόκειται για μια κακόγουστη φιέστα που οργανώνεται κάθε δύο χρόνια από την οποία απουσιάζει, εξοστρακίζεται και εξορίζεται οποιαδήποτε άλλη άποψη εκτός αυτής του εφοπλιστικού κεφαλαίου !!!

Στον αντίποδα αυτής της άθλιας κατασκευασμένης θεατρικής παράστασης θέλουμε να επισημάνουμε ορισμένα στοιχεία που συνθέτουν την εικόνα της ελληνικής ναυτιλίας από την πλευρά της ναυτεργασίας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΕΕ ο ελληνόκτητος στόλος συγκεντρώνει το 20% του παγκόσμιου στόλου και το 50% του ευρωπαϊκού.

Πώς οικοδομήθηκε, αναπτύχθηκε και διαμορφώθηκε αυτός ο στόλος; Στο έδαφος μιας νεοαποικιακής πολιτικής η οποία δεν είχε προηγούμενο στην παγκόσμια ναυτιλία, δόθηκαν και παρασχέθηκαν προνόμια τα οποία σε καμιά χώρα του πλανήτη δεν υπήρξαν την περίοδο που θεσμοθετήθηκαν στην Ελλάδα.

• * Το καθεστώς των φοροαπαλλαγών αποτελεί ελληνική εφεύρεση το οποίο όταν θεσμοθετήθηκε ήταν άκρως προνομιακό και ανταγωνιστικό όχι μόνο προς τις παραδοσιακές ναυτιλιακές χώρες, αλλά πολύ ευνοϊκότερο και από αυτό των σημαιών ευκαιρίας!!!
• * Οι 56 φοροαπαλλαγές αποτελούν και σήμερα ελληνικό φαινόμενο το οποίο δεν υπάρχει σε καμία ευρωπαϊκή χώρα.
• * Η φορολογία επί του τονάζ επίσης ελληνικής έμπνευσης και πολιτικής εφαρμογής συνετέλεσε τα μέγιστα να ανδρωθεί και να αναπτυχθεί η ελληνική ναυτιλία και να εξελιχθεί σε πρωταγωνιστή στον παγκόσμιο ναυτιλιακό στίβο. Το μοντέλο αυτό ακολούθησαν και αντέγραψαν χώρες της Βόρειας και Κεντρικής Ευρώπης με καθυστέρηση δεκαετιών χωρίς ωστόσο έως και σήμερα η φορολογική ασυλία του ελληνικού εφοπλιστικού κεφαλαίου να συγκρίνεται με αυτές τις χώρες!!
• * Το εφοπλιστικό κεφάλαιο επί δεκαετίες εκμεταλλεύτηκε το υψηλό επίπεδο ναυτοσύνης των ελλήνων Ναυτικών, διαμόρφωσε μισθούς οι οποίοι ήταν εξαιρετικά χαμηλότεροι των άλλων ανταγωνιστικών χωρών.
• * Θεσμοθέτησε από την δεκαετία του 1970 τις διμερείς συμβάσεις για την απασχόληση χαμηλόμισθων αλλοδαπών ναυτικών με μισθούς σύμφωνα με τα ισχύοντα των χωρών που προέρχονται. Οι έλληνες εφοπλιστές είχαν και εδώ τα πρωτεία στην κατάργηση της αρχής του ΟΗΕ αναφορικά με ίση αμοιβή για ίση εργασία ανεξάρτητα από φυλή, χρώμα, θρησκεία!!!
• * Εξασφάλισαν χαμηλές εισφορές για τα ταμεία κοινωνικής ασφάλισης των Ναυτικών, τραγικά χαμηλότερες έναντι των ανταγωνιστριών χωρών ακόμη και έναντι των άλλων επιχειρήσεων στον χερσαίο ελληνικό χώρο.
• * Εκμεταλλεύτηκαν και αξιοποίησαν τις υποδομές και τις υπηρεσίες του ελληνικού κράτους (χωρίς καμιά δική τους συμμετοχή) στην εκπαίδευση, στην κατάρτιση και τελικά στην διαμόρφωση Ναυτικών οι οποίοι υπερτερούσαν συντριπτικά επίσης απέναντι στις ανταγωνίστριες χώρες.
• * Ο ασφυκτικός έλεγχος του ΥΕΝ από το εφοπλιστικό κεφάλαιο τις τελευταίες δεκαετίες οδήγησε στην απόλυτη εφαρμογή της δικής τους αρχής ότι «το δίκαιο είναι πάντα του εφοπλιστή». Αποτέλεσμα αυτού του κανόνα που επέβαλαν και επιβάλουν στο Υπουργείο Ε.Ν ήταν και είναι η εκάστοτε κυβέρνηση να στηρίζει και να ταυτίζεται με τα συμφέροντά τους στα διεθνή φόρα και κυρίως σε IMO – ILO– Ευρωπαϊκή Ένωση!!!
• * Χαρακτηριστική και αποκαλυπτική είναι η θέση της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στις πρόσφατες πρωτοβουλίες της επιτροπής της Ε.Ε για αθέμιτες φορολογικές ελαφρύνσεις των ελλήνων εφοπλιστών και η κάλυψη που πρόσφεραν με τις απαντήσεις τους οι Υπουργοί Τσακαλώτος, Αλεξιάδης, Σταθάκης, Δρίτσας, πράγμα που επιβεβαιώνει με τον πιο σαφή τρόπο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί πολιτική δύναμη στήριξης των πιο ακραίων εφοπλιστόδουλων πολιτικών που υλοποιούνται στην χώρα μας για την υπεράσπιση των στενών οικονομικών και συντεχνιακών συμφερόντων του εφοπλιστικού κεφαλαίου. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η πολιτική της κυβέρνησης αναφορικά με τις θέσεις στον IMO οι οποίες συνεχίζουν να συμπορεύονται και να ταυτίζονται με αυτές των εφοπλιστών.
• * Άραγε ο Τσίπρας και οι διάφοροι Υπουργοί υπερασπιστές της «θεσμικής» ασυδοσίας των εφοπλιστών που τρέχουν να τους χαιρετίσουν και υποκλίνονται σε αυτούς γνωρίζουν το παρελθόν, την διαδρομή και το πώς διαμόρφωσαν το επιχειρηματικό και εφοπλιστικό τους προφίλ;
• * Γνωρίζουν κάτι από τα εκατοντάδες ναυάγια την περίοδο 1960-1990, τους χιλιάδες έλληνες και αλλοδαπούς ναυτικούς που έγιναν θυσία στα σαπάκια των ελλήνων εφοπλιστών προκειμένου αυτοί να γίνουν μεγάλοι και τρανοί και πλέον στενοί συνδαιτυμόνες της ψευτοαριστερής κυβέρνησης;
• * Έχουν ασχοληθεί ποτέ τους με το όργιο και την κλοπή καυσίμων και τα πρόσωπα μέσα από αυτά τα παράνομα κυκλώματα που απέκτησαν πλούτο και φιγουράρουν στην λίστα μεγαλοεφοπλιστών της χώρας μας;
• * Έχουν ακούσει για το σπάσιμο του εμπάργκο στην Ν. Αφρική, έχουν πληροφορηθεί που φτιάχτηκαν ολόκληρες δυναστείες στον πόλεμο ΙΡΑΚ - ΙΡΑΝ στον οποίο οι έλληνες ναυτικοί ήταν πολλές δεκάδες που έπεσαν θύματα για να θησαυρίζουν οι δαιμόνιοι έλληνες εφοπλιστές;
• * Σε «αναγνώριση» αυτών των θυσιών το εφοπλιστικό κεφάλαιο με τα πολιτικά του ανδρείκελα τους εξώθησε και τους εξοστράκισε από το ναυτικό επάγγελμα, τους οδήγησε στην μακρόχρονη ανεργία, στην αβεβαιότητα και την ανασφάλεια!!! Σήμερα η ανεργία ξεπερνάει το 50% στον χώρο της ναυτεργασίας αλλά οι θλιβεροί Τσίπρας - Δρίτσας υποκύπτοντας στο δόγμα της εφοπλιστικής ανταγωνιστικότητας δεν τολμούν να αρθρώσουν ούτε λέξη.
• * Αντίθετα συνηγορούν και προσπαθούν με θεμιτούς και αθέμιτους τρόπους να καταργήσουν την ΣΣΕ και να διαμορφώσουν τριτοκοσμικά μισθολόγια τα οποία απαξιώνουν τις συλλογικές κατακτήσεις μας και μετατρέπουν την ελληνική ναυτιλία σε γαλέρα του 18^ου αιώνα!!!

Οι θέσεις και δηλώσεις Τσίπρα – Δρίτσα αποτελούν μνημείο ντροπής και εξευτελισμού μιας αριστεράς που πρόδωσε τα λαϊκά και εργατικά στρώματα, συμμάχησε με την εγχώρια και διεθνή οικονομική και πολιτική ελίτ, στηρίζει τα συμφέροντά τους και δηλώνει πίστη στις καταστροφικές πολιτικές που συνθλίβουν τα κοινωνικά δικαιώματα των εργαζομένων και του ναυτεργατικού μας κόσμου.

Προχωρούν σταθερά και με συνέπεια στα βήματα Ν.Δ – ΠΑΣΟΚ ως προς την ασκούμενη ναυτιλιακή κυβερνητική πολιτική. Μια πολιτική που διατηρεί ανέγγιχτα και ενισχύει τα σκανδαλώδη προνόμια και φοροαπαλλαγές των εφοπλιστών και τσακίζει τα δικαιώματα των εργαζομένων.

Ήδη στο «ενεργητικό» της η κυβέρνηση της ψευτοαριστεράς έχει να επιδείξει το ξεπούλημα του ΟΛΠ, την διάλυση του παλιότερου ασφαλιστικού ταμείου του ΝΑΤ, την συνέχιση και ενίσχυση της πολιτικής των προνομίων υπέρ του εφοπλιστικού κεφαλαίου, την συνέχιση των προσπαθειών για κατάργηση των ΣΣΕ.

Στο όνομα της αριστεράς γράφουν τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία του τόπου, χωρίς ίχνος ντροπής βάζουν πλατιά φαρδιά την υπογραφή τους εξευτελίζοντας ιδέες, αρχές και αξίες!! Αποδείχνονται όχι μόνο πολιτικοί απατεώνες ολκής αλλά ταυτόχρονα και πρόσωπα τα οποία το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η καρέκλα, η εξουσία και οι παχυλοί μισθοί!

Άραγε κοιτάζονται ποτέ στον καθρέπτη τους; Είναι απόλυτα βέβαιο ότι σύντομα θ βρεθούν υπόλογοι απέναντι στον λαό για τα «αριστερά» εγκλήματα που διαπράττουν.

Όμως η ευθύνη δεν τελειώνει εδώ διότι το μεγαλύτερο έγκλημα που διαπράττουν είναι η απογοήτευση , η αποστράτευση, η απομάκρυνση και τελικά σε ένα μέρος του λαού η ταύτιση της αριστεράς σε μια «λογική» όλοι το ίδιο είναι που καλλιεργεί και αναπαράγει το αστικό και μιντιακό σύστημα προκειμένου να απαξιώσει και να ακυρώσει κάθε πραγματική αριστερή, ριζοσπαστική, αντικαπιταλιστική σύγκρουση, ρήξη, ανατροπή και προοπτική.

Το εργατικό ταξικό κίνημα θα παλέψει με όλες τις δυνάμεις του για την ανατροπή αυτής της πολιτικής και αυτής της κυβέρνησης η οποία όπως αποδείχθηκε αποτέλεσε μια χρυσή εφεδρεία του συστήματος για να εμποδίσει την ριζοσπαστικοποίηση των εργατικών και λαϊκών μαζών και την ανάσχεση των αγώνων τους.

Πειραιάς 7/6/2016

*Ο Αντώνης Νταλακογεώργος είναι Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ, μέλος της Ε.Ε της ΠΝΟ και μέλος του Δ.Σ του Ε.Κ.Π              

Καμπανάκι κινδύνου από τους επιστήμονες για την τύχη 31 φυσικών και πολιτιστικών μνημείων

Σοκ προκαλεί η έκθεση που εκπονήθηκε υπό την αιγίδα του ΟΗΕ για τις συνέπειες από την αύξηση της θερμοκρασίας της επιφάνειας της Γης καθώς σύμφωνα με τους ειδικούς από την κλιματική αλλαγή που συντελείται κινδυνεύουν και μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς όπως το Άγαλμα της Ελευθερίας, τα νησιά του Πάσχα και η Βενετία.

Οι ερευνητές έβαλαν στο μικροσκόπιο τις αλλαγές που θα φέρει η κλιματική αλλαγή σε 31 φυσικά και πολιτιστικά μνημεία σε 29 χώρες που εκτιμάται ότι είναι ευάλωτα σε αύξηση της θερμοκρασίας, λιώσιμο των παγετώνων, έντονα καιρικά φαινόμενα και άνοδο της στάθμης της θάλασσας.

Το Άγαλμα της Ελευθερίας, όπως διεφάνη και στην περιπτωση του τυφώνα Σάντι το 2012, κινδυνέυει λένε οι ειδικοί. Στον κατάλογο βρίσκονται, επίσης, τα νησιά Γκαλαπάγκος εκεί όπου ο Δαρβίνος ενεπνεύστηκε τη θεωρία της εξέλιξης, το λιμάνι της Καρθαγένης στην Κολομβία και το εθνικό πάρκο Σιρετόκο στην Ιαπωνία.

Σε κίνδυνο βρίσκονται ακόμα το Στόουνχετζ λόγω πλημμυρών και το εθνικό πάρκου Μπουίντι στην Ουγκάντα καθώς η άνοδος της θερμοκρασίας θα θέσει σε κίνδυνο το σπάνιο είδος γορίλα που ζει εκεί.

Για το λόγο αυτο οι επιστήμονες τονίζουν ότι είναι ζωτικής σημασίας η αύξηση της θερμοκρασίας να περιοριστεί το μέγιστο στους 2 βαθμούς Κελσίου, όπως συμφωνήθηκε και στη διάσκεψη για την κλιματική αλλαγή στο Παρίσι.