Γράφει ο Γεράσιμος Αραβανής.

Ο Εργατικός Αγώνας σε πρόσφατη ανάρτηση του σχολίασε το εκλογικό αποτέλεσμα του 29^ου συνεδρίου του Εργατικού Κέντρου Αθήνας. Σήμερα θα σταθούμε σε ορισμένες επιπλέον πλευρές, καθώς φαίνεται ότι από το αποτέλεσμα αυτό σε συνδυασμό με αυτό του πρόσφατου συνεδρίου της ΓΣΕΕ και αποτελέσματα Ομοσπονδιών, Εργατικών κέντρων και σωματείων μπορούν να συναχθούν πολύ χρήσιμα συμπεράσματα για το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και για τις σοβαρές δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει το επόμενο διάστημα.

Επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά η μεγάλη απαξίωση των σωματείων και του συνδικαλιστικού κινήματος συνολικά στη συνείδηση των εργατών και των υπαλλήλων και σε μεγάλο βαθμό από συντηρητική και αντιδραστική σκοπιά. Δεν περιβάλλουν οι εργαζόμενοι με καμία εμπιστοσύνη του σωματεία, έχουν διαρραγεί οι όποιοι δεσμοί υπήρχαν. Αυτό δείχνει η μεγάλη μείωση των αντιπροσώπων που αντιστοιχεί σε περισσότερους από 26.000 ψηφίσαντες στα σωματεία του ΕΚΑ.

Από την απομάκρυνση αυτή των εργαζομένων έχουν πληγεί οι παρατάξεις ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ. Τα τελευταία χρόνια και ως συνέπεια των «ανομημάτων» τους, ότι την εποχή των μνημονίων τάχθηκαν ανοιχτά με την κυβέρνηση, την εργοδοσία και τους θεσμούς οι παρατάξεις αυτές διασπάστηκαν. Οι επίσημες καθώς και οι νέες παρατάξεις που προήλθαν από τη διάσπαση τους έχουν πολύ μεγάλη μείωση των δυνάμεων τους.

Το ΜΕΤΑ και τμήμα του ΕΜΕΙΣ που κατέβηκαν σε κοινό ψηφοδέλτιο είχαν σημαντική αύξηση και ήρθαν δεύτερη δύναμη, γεγονός που υπογραμμίζει ότι όσες δυνάμεις αποχώρησαν από την ΠΑΣΚΕ δεν πήραν αγωνιστικό, ταξικό δρόμο, αλλά τροφοδότησαν τον ρεφορμισμό και το συμβιβασμό, ελπίζοντας στην άμβλυνση των επιθέσεων από μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Ο ισχυρισμός μας αυτός στηρίζεται στο γεγονός της συνύπαρξης στο ΜΕΤΑ δυνάμεων του νέου κυβερνητικού συνδικαλισμού με δυνάμεις που καταγγέλλουν το μνημόνιο, αλλά δεν κάνουν βήμα διάρρηξης των δεσμών τους μαζί του προς μια πορεία με ταξικά χαρακτηριστικά.

Το ψηφοδέλτιο που στήριξε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν ξέφυγε από τον κανόνα, έχοντας σημαντικές απώλειες. Δύο νέες παρατάξεις που εμφανίστηκαν για πρώτη φορά συγκέντρωσαν έναν αριθμό ψήφων κάθε μία, χωρίς να εκλέξουν στη διοίκηση.

Αξιοπρόσεκτη και με γενικότερη σημασία είναι η εκλογική επίδοση του ΠΑΜΕ, το οποίο παρότι αναδείχθηκε ξανά πρώτη δύναμη, απώλεσε το 20% των αντιπροσώπων το όσο η ΔΑΚΕ και περισσότερο από την ΠΑΣΚΕ. Ουσιαστικά η μείωση του αριθμού των αντιπροσώπων του ακολουθεί επακριβώς τη γενική μείωση του συνόλου των αντιπροσώπων του ΕΚΑ. Από τον εκφυλισμό και τη διάσπαση των παρατάξεων του αστικοποιημένου συνδικαλισμού δεν κατάφερε να καρπωθεί τίποτε.

Με δύο λόγια οι εργάτες και οι υπάλληλοι της Αθήνας τιμωρούν τις παρατάξεις των αστικών κομμάτων για τις τεράστιες ευθύνες τους, ουσιαστικά για το ξεπούλημα των αγώνων και της εργατικής τάξης και στον ίδιο βαθμό αποστρέφονται και τιμωρούν το ΠΑΜΕ, όχι φυσικά γιατί στήριξε τα μνημόνια και την αντεργατική επίθεση, αλλά γιατί στάθηκε ανίκανο να οργανώσει τους αγώνες, να ενώσει τους εργάτες στη δράση με στόχο την απόκρουση της επίθεσης που δέχθηκαν.

Επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά η απαξίωση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος στα μάτια των εργαζομένων, γυρίζουν την πλάτη στα σωματεία και στις διαδικασίες τους, ο αστικοποιημένος συνδικαλισμός υφίσταται μεγάλη φθορά αλλά οι συνδικαλιστικές δυνάμεις που βρίσκονται στον αντίποδα του αδυνατούν να δώσουν τη διέξοδο και ακολουθούν αντίστοιχη πορεία απαξίωσης.

Προφανώς υπάρχουν αιτίες γι’ αυτό. Είναι καταρχήν οι μεγάλες δυσκολίες επιβίωσης των εργαζομένων, η τεράστια ανεργία, η μεγάλη μείωση αποδοχών και συντάξεων με αποτέλεσμα την άνοδο της φτώχειας, αλλά υπάρχει και η τεράστια απογοήτευση από την πορεία του συνδικαλιστικού κινήματος και των αγώνων μέχρι σήμερα και αυτό οι εργαζόμενοι το εκφράζουν με μαζικό τρόπο.

Από την πορεία αυτή του συνδικαλιστικού κινήματος και της αγωνιστικής δράσης πρέπει να βγουν τα αναγκαία συμπεράσματα και στη βάση αυτών και της μεγάλης συσσωρευμένης πείρας από αγώνες πολλών δεκαετιών να χαραχθεί η πορεία προς το μέλλον που αναμένεται δύσκολη. Εν τάχει, πέραν από τις αντικειμενικές συνθήκες σημειώνουμε ως κύριες αδυναμίες το γεγονός ότι:

Οι αγώνες στα χρόνια του μνημονίου, τουλάχιστον από το ΠΑΜΕ, δεν αναπτύχθηκαν με στόχο την αμφισβήτηση και την ανατροπή της πολιτικής του κεφαλαίου. Σε πλείστες περιπτώσεις έδιναν την εντύπωση ότι στόχος ήταν η παρουσία στις εξελίξεις και η συντήρηση της επιρροής. Το περιεχόμενο των αγώνων και των διεκδικήσεων ήταν αφενός μεν μια ατέλειωτη παράθεση οικονομικών αιτημάτων που σε ορισμένες περιπτώσεις διανθιζόταν με τη Λαϊκή Εξουσία και την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής. Ένα κράμα οικονομισμού και σεχταριστικής στενότητας. Φυσικά το οικονομικό στοιχείο κυριαρχούσε. Έλλειπε η σαφής διατύπωση μιας συνολικής πρότασης διεξόδου, όσο τουλάχιστον μπορεί να γίνει αυτό στο συνδικαλιστικό κίνημα, τα μέσα και οι μορφές που θα αξιοποιούνταν, οι δυσκολίες που η εργατική τάξη είχε μπροστά της και πως θ’ ανταποκρίνονταν.

Οι πολυδιασπασμένες δραστηριότητες. Αντί να δημιουργηθεί ένα αγωνιστικό κέντρο το οποίο θα προωθούσε τη συσπείρωση όσο το δυνατόν περισσότερων σωματείων και δευτεροβάθμιων οργανώσεων και θα κρατούσε σταθερό μέτωπο απέναντι στις ηγεσίες του αστικοποιημένου συνδικαλισμού, κάθε κόμμα και συνδικαλιστική παράταξη έκανε μέσω των σωματείων που είχε στον έλεγχο του εντελώς ξεχωριστές δραστηριότητες και ξεχωριστές συγκεντρώσεις. Η απόλυτη άρνηση της κοινής δράσης και των συνεργασιών μεταξύ των συνδικάτων και των παρατάξεων που κρατούσαν μια συνεπή αντιμνημονιακή και αντικυβερνητική στάση.

Το συνδικαλιστικό κίνημα και γενικότερα το λαϊκό κίνημα δρα και θα δράσει το επόμενο διάστημα σε ένα πολύ διαφορετικό και περισσότερο δύσκολο οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον. Τα μνημόνια άλλαξαν βαθιά τις συνθήκες ζωής και δράσης της εργατικής τάξης. Πέραν από τις οικονομικές δυσκολίες, την ανεργία, την περικοπή μισθών και συντάξεων έχουν ουσιαστικά διαλυθεί οι συλλογικές συμβάσεις, αποδυναμωθήκαν οι κλαδικές και οι επιχειρησιακές συμβάσεις έγιναν ο κανόνας, καθώς αποτελούν περισσότερο από 90% των συμβάσεων σήμερα. Καταργήθηκε ουσιαστικά ο κατώτατος μισθός που προέβλεπε η ΕΓΣΣΕ, ελαστικοποιήθηκαν οι σχέσεις εργασίας. Το επόμενο διάστημα αναμένεται ο συνδικαλιστικός νόμος που θα αλλάξει τα δεδομένα της αγοράς εργασίας στην κατεύθυνση μείωσης ακόμη περισσότερο του κόστους εργασίας και των δικαιωμάτων και των κατακτήσεων των εργαζομένων. Αρχίζει η εφαρμογή των μέτρων του 3^ου μνημονίου που θα επιφέρουν νέα πλήγματα στο λαϊκό εισόδημα.

Η κατάσταση έχει φθάσει σε σημείο οριακό. Αν το συνδικαλιστικό κίνημα δεν καταφέρει να ανασυγκροτηθεί και να δράσει αποτελεσματικά το πλήγμα για τον εργαζόμενο λαό και το κίνημα θα είναι μεγάλο.

Τίθεται όμως ένα μεγάλο ερώτημα: Αν ο στόχος αυτός είναι εφικτός, πώς θα υλοποιηθεί και ποια προοπτική επιτυχίας έχει. Στο ερώτημα αυτό θα καταθέσουμε ορισμένες σκέψεις.

Σημείο εκκίνησης είναι η εξέταση τη κατάστασης της εργατικής τάξης σήμερα. Η εργατική τάξη και οι άνεργοι αποτελούν την πλειοψηφία του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, περισσότερο από το 60%. Παράλληλα όμως οι διαφοροποιήσεις και οι αντιθέσεις στις γραμμές της είναι πολύ μεγάλες και συνεχίζουν να αυξάνονται. Εργαζόμενοι και άνεργοι, εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα και εργαζόμενοι στο δημόσιο τομέα, εργαζόμενοι με την τάδε σύμβαση ή με τη δείνα εντός της ίδιας επιχείρησης και φυσικά με πολύ διαφορετικές αποδοχές, νεοεισερχόμενοι στην παραγωγική και παλαιότεροι, Έλληνες και αλλοδαποί κ.λπ. Το φαινόμενο δεν είναι σημερινό, είναι πολύ παλιό, σήμερα όμως παίρνει πολύ μεγάλες διαστάσεις. Δημιουργεί μια πολυδιάσπαση σε σημείο που μεγάλα τμήματα της εργατικής τάξης δεν αντιλαμβάνονται τη θέση του στην παραγωγή και στην κοινωνία και θεωρούν αντίπαλο όχι τον επιχειρηματία και το κράτος αλλά τους καλύτερα αμειβόμενους εργαζόμενους ή τους ανέργους που υπάρχει κίνδυνος να πάρουν την απασχόληση τους. Ως συνέπεια του γεγονότος αυτού και αναφερόμαστε μόνο στις αντικειμενικές συνθήκες, μια μικρή μειοψηφία ιδιαίτερα στον ιδιωτικό τομέα είναι οργανωμένη σε σωματεία και πολύ λιγότεροι παίρνουν μέρος στη ζωή και στη δράση τους.

Στις συνθήκες αυτές δρα το κράτος και οι μηχανισμοί του και αξιοποιεί τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία και τον αστικοποιημένο συνδικαλισμό με στόχο τον επηρεασμό και την ενσωμάτωση των εργαζομένων, την ένταση της πολυδιάσπασης την ιδεολογική και πολιτική υποταγή τους στο κεφάλαιο. Σε προηγούμενες περιόδους η καταστολή ήταν η κύρια μέθοδος αντιμετώπισης του εργατικού κινήματος, πράγμα που συμβαίνει και σήμερα, ιδιαίτερα σε ορισμένες φάσεις. Κυρίως όμως σήμερα ο έλεγχος των εργαζομένων και η ενσωμάτωση τους επιτυγχάνεται κυρίως με την ιδεολογική επίδραση και την ιδεολογική κυριαρχία της αστικής τάξης. Το γεγονός αυτό και στην εποχή του είχε επισημάνει με κρυστάλλινο τρόπο ο Καρλ Μαρξ. Στον Α’ τόμο του Κεφαλαίου γράφει: Στην παραπέρα πορεία της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής αναπτύσσεται μια εργατική τάξη που από αγωγή, παράδοση και συνήθεια αναγνωρίζει σαν αυτονόητους φυσικούς νόμους τις απαιτήσεις του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής. Η οργάνωση του διαμορφωμένου κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής σπάει κάθε αντίσταση, η διαρκής δημιουργία ενός σχετικού υπερπληθυσμού κρατάει σε μια τροχιά που ανταποκρίνεται στις ανάγκες αξιοποίησης του κεφαλαίου, το νόμο της προσφοράς και ζήτησης εργασίας, επομένως και το μισθό εργασίας, ο βουβός εξαναγκασμός των οικονομικών σχέσεων επισφραγίζει την κυριαρχία του κεφαλαιοκράτη πάνω στον εργάτη. Είναι αλήθεια πως εξακολουθεί να χρησιμοποιείται εξωοικονομική, άμεση βία, μόνο όμως σαν εξαίρεση. Για τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων ο εργάτης μπορεί να αφεθεί στην επενέργεια των «φυσικών νόμων της παραγωγής», δηλαδή στην εξάρτηση του από το κεφάλαιο, εξάρτηση που ξεκινάει από τους ίδιους τους όρους της παραγωγής που την εγγυώνται και τη διαιωνίζουν.[1]

Πολύ σημαντικό ρόλο στη διαδικασία ενσωμάτωσης των εργαζομένων έχει ο αστικοποιημένος συνδικαλισμός, το μεγάλο μέρος του συνδικαλιστικού κινήματος, που φροντίζει να κρατούνται οι αγώνες και οι συνδικαλιστικές διεκδικήσεις στα πλαίσια του εφικτού, όπως αυτό του οριοθετεί η αστική τάξη. Για το σκοπό αυτό αξιοποιεί τη διπλή φύση της εργατικής τάξης, τις δύο τάσεις που συνυπάρχουν στα πλαίσια της. Αυτή της ενσωμάτωσης, της συνεργασίας με τον εργοδότη, την αστική τάξη και την κυβέρνηση και η οποία τροφοδοτείται από τις ανάγκες της επιβίωσης και αυτή της αντίθεσης και της αντίστασης στον εργοδότη και το σύστημα που τροφοδοτείται από την τεράστια εκμετάλλευση ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης, από τις απώλειες κεκτημένων τη στιγμή που τα κέρδη απογειώνονται, από τις επιθυμίες και τις διεκδικήσεις με βάση τις ανάγκες, όπως προσδιορίζονται από την εποχή, που δεν εκπληρώνονται, από τους αγώνες που αποκαλύπτουν βαθύτερα στοιχεία του συστήματος και της αστικής κυριαρχίας, από τα συνολικά, τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Είναι οι δύο τάσεις, η μια που οδηγεί στον κατακερματισμό, την υπερίσχυση των ενδοταξικών αντιθέσεων σε βάρος της αντίθεσης κεφαλαίου εργασίας και αυτή της αντίστασης, της βαθύτερης συνειδητοποίησης, της ταξικής συνείδησης.

Με βάση τα προηγούμενα η επικράτηση της ταξικής, ριζοσπαστικής γραμμής στο συνδικαλιστικό κίνημα, στα κορυφαία όργανα του σε συνθήκες αργών-ομαλών εξελίξεων δεν είναι καθόλου εύκολη. Κάτι που μπορεί να συμβεί όμως ευκολότερα σε συνθήκες κρίσης, επιτάχυνσης των εξελίξεων και έντονης λαϊκής αγωνιστικής δραστηριοποίησης, κάτω από τη δράση των πρωτοπόρων πολιτικών δυνάμεων και των συνδικάτων ταξικού προσανατολισμού. Σε κάθε περίπτωση όμως μπορεί μέσα από τη συνεπή ταξική δράση να διαμορφωθεί μια κρίσιμη και πολύ υπολογίσιμη μάζα με πρωτοπόρα χαρακτηριστικά και ταξική αντίληψη, η οποία μπορεί να παίξει καταλυτικό ρόλο.

Προϋπόθεση για την ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος και την ενίσχυση των ταξικών χαρακτηριστικών του είναι η αντιμετώπιση του φαινομένου αυτού και αποκτά πολύ μεγάλη σημασία. Η αποτελεσματική σύγκρουση με το κράτος και τους μηχανισμούς του, η αποκάλυψη και η αντιμετώπιση του αστικοποιημένου συνδικαλισμού μπορεί να δώσει αποτελέσματα. Αυτά προϋποθέτουν την ενότητα δράσης καταρχήν της εργατικής τάξης και των εργαζομένων και την πολιτική και ιδεολογική ενότητα στη συνέχεια. Και επειδή η κινητοποίηση των εργαζομένων και η αποτελεσματική δράση τους, η απόσπαση τους από την επιρροή του κεφαλαίου δεν είναι δυνατόν να γίνει με μαθήματα και ιδεολογική προπαγανδιστική δουλειά, αλλά μέσα στους ταξικούς αγώνες, πρέπει οι εργαζόμενοι να δράσουν από κοινού. Με μόνη στην πρωτοπορία δεν μπορούμε να νικήσουμε. Θα ήταν όχι απλώς ανοησία αλλά έγκλημα να ρίξουμε μόνη την πρωτοπορία στην αποφασιστική μάχη, προτού όλη η τάξη, προτού οι πλατείες μάζες να έχουν πάρει θέση ανοιχτής υποστήριξης της πρωτοπορίας… για να φτάσει πραγματικά όλη η τάξη, για να φτάσουν πραγματικά οι πλατιές μάζες των εργαζομένων και καταπιεσμένων από το κεφάλαιο στο σημείο να πάρουν μια τέτοια θέση δεν αρκεί μόνο η προπαγάνδα, μόνο η ζύμωση. Για να γίνει αυτό χρειάζεται η πολιτική πείρα των ίδιων των μαζών, έγραφε ο Λένιν.[2]

Σήμερα οι θέσεις αυτές αμφισβητούνται. Προκειμένου να στηριχθεί η θέση για ξεχωριστή δράση πάση θυσία, να μην προχωρήσει καμία συνεργασία εφεύραν το επιχείρημα ότι καταλύεται η αυτοτέλεια του κομμουνιστικού κόμματος με τις συνεργασίες. Ας θυμηθούμε τα λόγια του Καρλ Μαρξ: Οι κομμουνιστές δεν αποτελούν ένα ξεχωριστό κόμμα που αντιτίθεται στα άλλα εργατικά κόμματα. Δεν έχουν συμφέροντα που ξεχωρίζουν από τα συμφέροντα του προλεταριάτου στο σύνολο του. Δεν διακηρύσσουν ξεχωριστές αρχές, που σύμφωνα με αυτές θα ήθελαν να πλάσουν το εργατικό κίνημα. Οι κομμουνιστές διαφέρουν από τα άλλα εργατικά κόμματα μονάχα κατά τούτο: Ότι από τη μια μεριά, στους διάφορους εθνικούς αγώνες των προλετάριων, τονίζουν και επιβάλλουν τα συμφέροντα που είναι κοινά σε όλο το προλεταριάτο και ανεξάρτητα από την εθνότητα. Και από την άλλη, ότι στις διάφορες βαθμίδες ανάπτυξης του αγώνα ανάμεσα στον προλεταριάτο και στην αστική τάξη, εκπροσωπούν πάντα τα συμφέροντα του κινήματος στο σύνολο του.[3]

Το εργατικό κίνημα στην Ελλάδα και παγκόσμια έχει συγκεντρώσει πλούσια πείρα από την προσπάθειά του για επίτευξη της κοινής δράσης και ενότητας της εργατικής τάξης στη σύγκρουση της με το κεφάλαιο. Αυτή η πείρα δεν πρέπει να παραμερίζεται, αλλά να αξιοποιείται δημιουργικά με βάση και τις σύγχρονες συνθήκες. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με πλατιά ενωτική δράση και τη μέγιστη δυνατή συσπείρωση που στην πορεία θα αυξάνεται σε πρωτοβάθμιες κυρίως και δευτεροβάθμιες οργανώσεις και θα αγκαλιάζει ευρύτερα εργατικά και λαϊκά στρώματα. Άμεσος στόχος δεν μπορεί να είναι τίποτε λιγότερο από την αντιμετώπιση της επίθεσης με όσα μέσα το κίνημα διαθέτει, η πολιτική και ιδεολογική αντιπαράθεση με την αστική τάξη, ο εξοπλισμός των εργαζομένων και η συγκέντρωση και μετάδοση της πείρας, η δημοκρατική λειτουργία, ο σεβασμός στην αυτοτέλεια κάθε φορέα, τα πάντα να μπαίνουν στη δοκιμασία της ανοιχτής συζήτησης και της κριτικής.

Το πολιτικό πλαίσιο πρέπει να είναι η αντιπαράθεση στα μνημόνια προηγούμενα και τωρινά, η υπεράσπιση και βελτίωση του βιοτικού επιπέδου του λαού και μέσω της αλλαγής της σχέσης μισθών-κερδών υπέρ των μισθών η γενικότερη βελτίωση της ζωής των εργαζομένων.

Η σύγκρουση με κορυφαίες, στρατηγικές επιλογές της αστικής τάξης και της ΕΕ, με τα βάθρα της αστικής πολιτικής και κυριαρχίας. Η διεκδίκηση της διαγραφής του δημόσιου χρέους ως προϋπόθεση για να αντιμετωπιστεί η κρίση στη χώρα, η ανάδειξη του χαρακτήρα και του ρόλου της ΕΕ, το σταθερό μέτωπο εναντίον των ερωενωσιακών πολιτικών, στην προοπτική της αποδέσμευσης.

Η υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα των κοινωνικών αγαθών, ο αγώνας εναντίον των ιδιωτικοποιήσεων, η εθνικοποίηση στρατηγικής σημασίας μονοπωλίων και καταρχήν των τραπεζών κ.λπ. Φυσικά όλα τα προηγούμενα δεν μπορούν να τεθούν ως προϋπόθεση για την κοινή δράση, αλλά σταδιακά θα μπαίνουν στο συνδικαλιστικό κίνημα ανάλογα με τις συνθήκες και το βαθμό ωρίμανσης τους, δεν είναι όμως δυνατόν να μένουν έξω από το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και τους αγώνες του.

Η δράση εναντίον της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας και των κινδύνων που εγκυμονεί για τη χώρα και την ευρύτερη περιοχή.

Σταθερό μέτωπο εναντίον της σημερινής κυβέρνησης και όλων των αστικών κυβερνήσεων.

Βασική πλευρά του πλαισίου δράσης είναι να μην υπάρξει η παραμικρή ανοχή απέναντι στους συνδικαλιστική γραφειοκρατία και τον αστικοποιημένο συνδικαλισμό, αλλά αμείλικτο ξεσκέπασμα του, η υπονόμευση και η διάλυση της επιρροής του, η αλλαγή των συσχετισμών. Ο στόχος αυτός καμιά σχέση δεν έχει με την οργανωτική διάσπαση του συνδικαλιστικού κινήματος, αντίθετα θα πρέπει να υπερασπίσουμε την οργανωτική ενότητα του.

Η προσπάθεια αυτή προϋποθέτει τουλάχιστον ένα μίνιμουμ συνεννόησης ανάμεσα στις πολιτικές δυνάμεις που στον ένα ή τον άλλο βαθμό τάσσονται υπέρ της υπεράσπισης των εργατικών συμφερόντων. Εννοούμε το ΚΚΕ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τη ΛΑΕ και πολλές μικρές οργανώσεις και συλλογικότητες που υπάρχουν και λειτουργούν στο χώρο της αριστεράς, όσες τουλάχιστον συμφωνούν σε αυτή την κατεύθυνση.

Τέλος έχει πολύ μεγάλη σημασία για την πορεία του ΕΚΑ και όχι μόνο, η ανάδειξη προεδρείου έξω από τις δυνάμεις του αστικοποιημένου συνδικαλισμού. Υπάρχουν οι δυνατότητες για την ανάδειξη ενός προγραμματικού προεδρείου στη βάση της αντιμετώπισης των προβλημάτων των εργατοϋπαλλήλων και της αντιμετώπισης του εκφυλισμού και της διαφθοράς. Η επανάληψη των προ τριετίας χειρισμών, που ενώ υπήρχαν όλες οι προϋποθέσεις ανάδειξης προεδρείου με επικεφαλής το ΠΑΜΕ παραδόθηκε το ΕΚΑ στις δυνάμεις του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού και αδρανοποιήθηκε για τρία ολόκληρα χρόνια θα είναι εντελώς απαράδεκτη. Το ΠΑΜΕ πρέπει να πάρει την πρωτοβουλία για το σχηματισμό προεδρείου στη βάση συγκεκριμένου πλαισίου, να απευθυνθεί σε όλες τις παρατάξεις εκτός αυτών που φέρουν τις μεγάλες ευθύνες για την κρίση και τον εκφυλισμό, με στόχο να βγει το συνδικαλιστικό κίνημα της Αθήνας από την απαξίωση και το διασυρμό και να αναπτυχθούν οι αγώνες και ας πάρει καθένας τις ευθύνες του.

Ο Γεράσιμος Αραβανής ήταν επί σειρά ετών μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και βουλευτής του κόμματος.   

[1] Καρλ Μαρξ, Το Κεφαλαίο τόμος πρώτος σελίδα 762

[2]Λένιν   Άπαντα τόμος 41,   σ. 77-78

[3]   Μαρξ Έγκελς Διαλεχτά έργα τόμος Α, σ. 34 -35

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Γράφει ο Ιάσωνας Μπελίδης.

Με μια μακροσκελέστατη ανακοίνωση 1460!!! λέξεων, (Ριζοσπάστης 14/6/2016), η ΔΑΣ, η παράταξη του ΠΑΜΕ στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας (ΕΚΑ), επιχειρεί να πείσει τους εργαζόμενους για την άρνησή της να λάβει μέρος και την τρέχουσα τριετία, στο προεδρείο της διοίκησης του ΕΚΑ.

Αναφερόμενη για την ίδια στάση που τήρησε και την προηγούμενη τριετία, προσπαθεί, με αερολογίες, να αποδείξει ότι η στάση της αυτή δικαιώθηκε γιατί τα προσκείμενα σε αυτήν σωματεία έκαναν κάποιες δραστηριότητες!!! Επί λέξει αναφέρει: «Τα ταξικά συνδικάτα της Αθήνας πρωταγωνίστησαν σε μεγάλες εργατικές και λαϊκές πρωτοβουλίες, όπως το συλλαλητήριο της 1ης Νοέμβρη του 2014, στο θέμα του Ασφαλιστικού, στην πρόταση για απεργία στις 12 Νοέμβρη του 2015, που αποτέλεσε και αφετηρία των αγώνων όλης αυτής της περιόδου». Πρόκειται για δραστηριότητες του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ.

Το ερώτημα συνεπώς που ανακύπτει, με βάση τη λογική του προαναφερόμενου αποσπάσματος αλλά και όλης της ανακοίνωσης της ΔΑΣ, είναι: η συμμετοχή της ΔΑΣ στο προεδρείο του ΕΚΑ θα εμπόδιζε να γίνουν αυτές οι δραστηριότητες του ΠΑΜΕ; Μάλιστα αν αυτές οι δραστηριότητες προτείνονταν να γίνουν μέσα και από το ΕΚΑ, θα είχαν μικρότερη ή μεγαλύτερη απήχηση; Ασφαλώς μεγαλύτερη. Επίσης την άρνησή της η ΔΑΣ να συμμετέχει στο προεδρείο του ΕΚΑ προσπαθεί να την θεμελιώσει σε μια ακατάσχετη καταγγελιολογία ενάντια στον παλιό και νέο κυβερνητικό συνδικαλισμό.

Όσο σωστές και αν είναι αυτές οι καταγγελίες, δυστυχώς η ίδια η στάση της ΔΑΣ και του ΠΑΜΕ τις ακυρώνει αφού και οι ηγεσίες της ΔΑΣ και του ΠΑΜΕ “συνέπραξαν” αντεργατικά, με αυτόν το παλιό και νέο εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό στο κρίσιμο ζήτημα του ασφαλιστικού καθώς και σε άλλα ζητήματα. Συγκεκριμένα από κοινού οι δυνάμεις της ΔΑΣ και του ΠΑΜΕ με τον παλιό και νέο κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό συμφώνησαν και συναποφάσισαν, μετά την απεργία στις 4 Φλεβάρη 2016, να μη γίνει καμιά κινητοποίηση για να εμποδιστεί η εισαγωγή στη βουλή του κυβερνητικού αντιασφαλιστικού εκτρώματος, παρά να γίνει μονάχα μια 48ωρη απεργία όταν θα ετίθετο για συζήτηση στη βουλή αυτό το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο, δηλαδή κατόπιν εορτής.

Έτσι, για πάνω από τρεις ολόκληρους μήνες, η κυβέρνηση, ανεμπόδιστη και απερίσπαστη, μεθόδευσε τις κινήσεις της και τελικά το ψήφισε στη βουλή αυτό το νομοσχέδιο, χωρίς να συναντήσει δυσκολίες. Μαζί επίσης με αυτόν τον πουλημένο εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό, οι δυνάμεις της ΔΑΣ και του ΠΑΜΕ στους συνταξιούχους συνέπραξαν και σε συμφωνία με τον υπουργό Κατρούγκαλο, περιέλαβαν σε αυτό το νομοσχέδιο!!! το 102 άρθρο, με βάση το οποίο παρακρατείται!!! υποχρεωτικά συνδικαλιστική εισφορά από τους συνταξιούχους και έτσι μετατρέπεται ο συνταξιουχικός συνδικαλισμός σε κρατικό συνδικαλισμό, με γενικότερες αντισυνδικαλιστικές παρενέργειες ενόψει και του νέου νόμου για το συνδικαλισμό.

Κατά τ΄άλλα, η ΔΑΣ νομίζει ότι «καθαρίζει» βάζοντας στην ανακοίνωσή της τους εξής τρεις υπότιτλους-συνθήματα: «ο αρνητικός συσχετισμός για τους εργαζόμενους στο ΕΚΑ παραμένει», «τέρμα πια στις αυταπάτες ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες». «δε νομιμοποιούμε τον αντεργατικό συσχετισμό και τον εκφυλισμό στο ΕΚΑ». Από εκεί και πέρα η ΔΑΣ θεωρεί ότι το εκλογικό αποτέλεσμα στο ΕΚΑ: «Είναι ένα θετικό αποτέλεσμα, παρά το γεγονός ότι ο αρνητικός συσχετισμός στο ΕΚΑ δεν άλλαξε» Τώρα πώς γίνεται να είναι και θετικό το αποτέλεσμα και ταυτόχρονα να έχουμε αρνητικό συσχετισμό, μόνο οι «φωστήρες» της ΔΑΣ μπορούν να το εξηγήσουν.

Επίσης οι ίδιοι «φωστήρες» θα πρέπει να μας εξηγήσουν γιατί, το να συμμετέχουν στο προεδρείο του ΕΚΑ σηματοδοτεί αυταπάτες και σύμπραξη με το κεφάλαιο, όπως υπονοούν με τον δεύτερο υπότιτλο-σύνθημα τους; Όσο δε για τον τρίτο υπότιτλο-σύνθημά τους, δεν μπορούν να πείσουν κανέναν ότι δε νομιμοποιούν τον εκφυλισμό στο ΕΚΑ αφού οι ίδιοιως πρώτη δύναμη στο ΕΚΑ και την προηγούμενη τριετία, συνέπραξαν και συνετέλεσαν στον εκφυλισμό και στην απαξίωση του ΕΚΑ, αρνούμενοι τη συμμετοχή τους στο προεδρείο, αφήνοντας έτσι τις υπόλοιπες αντεργατικές δυνάμεις να «αλωνίζουν».

Γεγονός πάντως είναι ότι παρά τις φιλότιμες προσπάθειές τους και παρά την ακατάσχετη κούφια πολυλογία της ανακοίνωσής τους, η ηγεσίες και οι καθοδηγητές της ΔΑΣ και του ΠΑΜΕ δεν μπορούν, όσο και αν στρουθοκαμηλίζουν, να κρύψουν την πραγματικότητα που λέει ότι οι εργαζόμενοι και στη ΓΣΕΕ και στο ΕΚΑ τους δίνουν την πρέπουσα απάντηση για αυτήν την τακτική τους. Γι’ αυτό στο 36^ο συνέδριο της ΓΣΕΕ, τον περασμένο Μάρτη, τους γύρισαν την πλάτη και δεν τους ψήφισαν 11.000 ψηφοφόροι τους αλλά και στο πρόσφατο 29^ο συνέδριο του ΕΚΑ τους απέρριψαν και δεν τους ψήφισαν 5.850 ψηφοφόροι τους.

Στο ερώτημα που εύλογα πλανάται: “γιατί αυτή η συμπεριφορά των δυνάμεων του ΠΑΜΕ; Υπάρχει τόση ανικανότητα στην ηγετική και καθοδηγητική του ομάδα;”. Ασφαλώς και μπορεί να υπάρχουν και τέτοια στοιχεία ανικανότητας και ανεπάρκειας. Το κύριο όμως είναι ότι το ΠΑΜΕ έχει μετατραπεί σε έναν κακέκτυπο γραφειοκρατικό ιμάντα του πολιτικού του φορέα, του ΚΚΕ, που, με αναρχοσυνδικαλιστική λογική, αντιμετωπίζει το συνδικαλιστικό κίνημα ως πολιτικό υποκείμενο της επανάστασης!!! μιας επανάστασης που θα προκύψει με έναν μεταφυσικό τρόπο και από συνδικάτα που όπως και ο πολιτικός φορέας του ΠΑΜΕ, χωρίς μέτωπα ωρίμανσης της συνείδησης για την επανάσταση, χωρίς συμμαχίες, αιτήματα και βήματα ωρίμανσης αυτής της συνείδησης, με «καθαρότητα» ιδεολογική, οργανωτική, πολιτική δηλ. με αμιγή ταξικά συνδικάτα!!! θα οδηγηθούμε στην επανάσταση.

Στα πλαίσια αυτά και στο ΕΚΑ οι δυνάμεις της ΔΑΣ (ΠΑΜΕ) φυγομαχούν, δεν θέλουν να μπουν στο προεδρείο του αν και ως πρώτη δύναμη θα μπορούσαν να πάρουν τον πρόεδρο του και αυτό το κάνουν, γιατί δεν μπορούν να το ελέγξουν απόλυτα και μη έχοντας εμπιστοσύνη στις θέσεις τους, έχοντας δηλ. επίγνωση ότι δεν μπορούν να πείσουν τους εργαζόμενους, με αυτές τις άκαιρες και άστοχες θέσεις τους, αναλώνονται σε αλλοπρόσαλλη πολυλογία, αρνούνται τις θέσεις ευθύνης που τους χρεώνουν, με την ψήφο τους, οι εργαζόμενοι και προτιμούν τη σιγουριά της αποχής, αφήνοντας τους άλλους να «αλωνίζουν» αντεργατικά σε βάρος των εργαζομένων. Αντικειμενικά δηλ., δια της αποχής τους από θέσεις ευθύνης, γίνονται συνένοχοι στις αντεργατικές τακτικές των άλλων δυνάμεων.

Μετά απ’ όλα αυτά, οι εργαζόμενοι θα πρέπει να βγάλουν τα συμπεράσματά τους και να πάρουν οι ίδιοι την υπόθεση των συνδικάτων στα δικά τους τα χέρια.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Η μορφολογία του βυθού της θάλασσας σε αντίθεση με το σεληνιακό έδαφος εξακολουθεί να είναι ελάχιστα γνωστή, δηλώνουν με λύπη διεθνείς ειδικοί οι οποίοι, με την ευκαιρία σήμερα της Παγκόσμιας Ημέρας των Ωκεανών, ζητούν να γίνουν δημόσιες επενδύσεις στον τομέα αυτό.

«Είναι ωστόσο λίγο παράδοξο να μην ξέρουμε πως είναι διαμορφωμένος ο βυθός του ωκεανού σήμερα», διαμαρτύρεται η Φρανσουάζ Γκαΐλ, γαλλίδα ερευνήτρια, μέλος της πλατφόρμας Ωκεανός και Κλίμα, μιας συμμαχίας μη κυβερνητικών οργανώσεων και επιστημονικών που προασπίζει τις προκλήσεις των ωκεανών έναντι των πολιτικών.

Σήμερα, λιγότερο από το 10% της μορφολογίας του θαλάσσιου βυθού, πέραν των 200 μέτρων βάθους, είναι γνωστή, σύμφωνα με τον Διεθνή Υδρογραφικό Οργανισμό, ενώ σχεδόν τα δύο τρίτα του εδάφους του πλανήτη καλύπτεται από νερό.

«Δεν υπάρχει λόγος να ξέρουμε καλύτερα τη Σελήνη από τον βυθό των ωκεανών», εκτιμά η Φρανσουάζ Γκάιλ. «Η απόκτηση μιας τέτοιας γνώσης θα στοίχιζε ακριβά, αλλά αυτό δεν είναι παρά θέμα προτεραιοτήτων», δήλωσε αναφέροντας ότι το θέμα θα είναι φέτος στο επίκεντρο της Παγκόσμιας Ημέρας Ωκεανού, που διοργανώνεται από την πλατφόρμα αυτή και την UNESCO.

Σύμφωνα με αμερικανική μελέτη του 2001, θα μπορούσε να χαρτογραφείται το σύνολο του θαλάσσιου βυθού, πέραν των 500 μέτρων βάθους, με ένα πλοίο επί 200 χρόνια.

«Με 40 πλοία, αυτό θα έπαιρνε πέντε χρόνια!», δήλωσε με ενθουσιασμό ο γεωφυσικός Ουόλτερ Σμιτ της Αμερικανικής Γεωφυσικής Υπηρεσίας Ωκεανών και Ατμόσφαιρας εκτιμώντας το κόστος μιας τέτοιας επιχείρησης σε 2 ή 3 δισεκατομμύρια δολάρια.

«Μπορεί να φαίνεται πολύ, αλλά είναι λιγότερο από το ποσό που προβλέπεται να δαπανήσει η NASA για την μελλοντική εξερευνητική αποστολή της Europa, τον μυστηριώδη δορυφόρο του Δία, τονίζει ο επιστήμονας.

Παρά πολύ αργά

«Έχουμε μια συνολική εικόνα του βυθού από τους δορυφόρους, αλλά δεν είναι πολύ ακριβής», σημειώνει ο Τιερί Σμιτ, ειδικός στη βαθυμετρία (την επιστήμη της μέτρησης των βαθών των ωκεανών και του βυθού τους) στο γαλλικό Πολεμικό Ναυτικό. «Μόνο η απόκτηση δεδομένων στη θάλασσα με ηχητικά βυθόμετρα επιτρέπει να υπάρχει καλύτερη ακρίβεια. Ωστόσο, αυτές οι τεχνικές είναι γενικά αργές», δήλωσε ο ερευνητής.

Συνέπεια: τα μαύρα κουτιά της Air France AF447 πτήση από το Ρίο στο Παρίσι, που εξαφανίστηκε στη θάλασσα την 1η Ιουνίου του 2009, περισυνελέγησαν έπειτα από 23 μήνες βυθισμένα σε βάθος 3.900 μέτρων, σε μια ιδιαίτερα χαώδη περιοχή του Ατλαντικού Ωκεανού.

Μια καλύτερη γνώση του βυθού επιτρέπει να γνωρίσουμε επίσης περισσότερα για τους θαλάσσιους πόρους που είναι διαθέσιμοι στην προοπτική της εκμετάλλευσης ή της προστασίας τους, για την αιτία των υποβρυχίων κατολισθήσεων και των κυμάτων που προκαλούνται από το τσουνάμι ή τους τυφώνες.

Η φετινή Παγκόσμια Ημέρα των Ωκεανών έχει σύνθημα «Υγιείς Ωκεανοί, Υγιής Πλανήτης». Ο θεσμός άρχισε το 1992 με την πρωτοβουλία «The Ocean Project» της κυβέρνησης του Καναδά και καθιερώθηκε επίσημα από τον ΟΗΕ ως Παγκόσμια Ημέρα Ωκεανού το 2008.

ΠΗΓΗ: zougla.gr

Το βρετανικό δημοψήφισμα της 23ης Ιούνη είναι μια μάχη που προκάλεσε η αντι-ΕΕ πτέρυγα των Τόρηδων (η κυβερνητική Δεξιά) μαζί με το ακροδεξιό UKIP. Οι μικρές και σκόρπιες δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής ή έστω μη κυβερνητικής Αριστεράς στη χώρα έχουν ως αποτέλεσμα η δημόσια συζήτηση για το δημοψήφισμα του «Brexit» να γίνεται με τελείως αντιδραστικούς όρους και από τα δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα.

Ήδη η σύν­θε­σή τους το μαρ­τυ­ρά, καθώς σε αμ­φό­τε­ρα συμ­με­τέ­χουν πρω­το­κλα­σά­τα στε­λέ­χη και των δύο με­γά­λων κομ­μά­των, της Δε­ξιάς και των σο­σιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρων Ερ­γα­τι­κών.

Ποιοι μι­λά­νε;

Η κύρια κα­μπά­νια των «ευ­ρω­παϊ­στών», η «Πιο Δυ­να­τή Εντός» (Britain Stronger In), είναι η επί­ση­μα ανα­γνω­ρι­σμέ­νη για κρα­τι­κή επι­χο­ρή­γη­ση. Το συ­ντο­νι­στι­κό της απαρ­τί­ζε­ται από με­γα­λο­ε­πι­χει­ρη­μα­τί­ες, υπουρ­γούς και των δυο κομ­μά­των της Δε­ξιάς (Τό­ρη­δες, Φι­λε­λεύ­θε­ροι), Πρά­σι­νους και Ερ­γα­τι­κούς, πο­λι­τι­κούς και αρ­χι­συν­δι­κα­λι­στές. Αναμ­φί­βο­λα, πο­λι­τι­κός ηγέ­της της είναι ο ίδιος ο Τόρης πρω­θυ­πουρ­γός, Ντέι­βιντ Κά­με­ρον. Στους χο­ρη­γούς συ­γκα­τα­λέ­γο­νται οι Citibank, Goldman Sachs και τε­λι­κά το με­γα­λύ­τε­ρο τμήμα της βρε­τα­νι­κής άρ­χου­σας τάξης που βλέ­πει την ΕΕ ως ανα­γκαιό­τη­τα για να αντα­πε­ξέλ­θει στον διε­θνή αντα­γω­νι­σμό.

Μετά τη συμ­φω­νία του Κά­με­ρον με τις άλλες ευ­ρω­παϊ­κές κυ­βερ­νή­σεις άλ­λω­στε, φαί­νε­ται ότι δια­τη­ρεί­ται αλώ­βη­τη η «εθνι­κή κυ­ριαρ­χία» του βρε­τα­νι­κού κε­φα­λαί­ου και η ικα­νό­τη­τά του να μπο­ρεί ανα­στέλ­λει τα ερ­γα­σια­κά δι­καιώ­μα­τα των ευ­ρω­παί­ων με­τα­να­στών για επτά χρό­νια, να απα­γο­ρεύ­ει την επα­νέ­νω­ση οι­κο­γε­νειών εκτός ΕΕ και να εξαι­ρεί­ται από όποια ευ­ρω­παϊ­κή πο­λι­τι­κή ή οι­κο­νο­μι­κή από­φα­ση πλήτ­τει τα συμ­φέ­ρο­ντά του, όπως η «διά­σω­ση» χρε­ο­κο­πη­μέ­νων ευ­ρω­παϊ­κών χωρών.

Από την άλλη, η επί­ση­μη κα­μπά­νια της Εξό­δου είναι η «Ψη­φί­ζω Έξοδο» (Vote Leave). Συμ­με­τέ­χουν και εκεί όλα τα συ­στη­μι­κά κόμ­μα­τα, Δε­ξιοί πρώην και νυν υπουρ­γοί του Κά­με­ρον, η μειο­ψη­φία των επι­φα­νών Ερ­γα­τι­κών βέ­βαια και το ακρο­δε­ξιό UKIP. Ούτε εδώ δεν λεί­πουν οι κα­πι­τα­λι­στές αυ­το­προ­σώ­πως. Η Salamanca Group, η Reebok, ο κά­πο­τε πλου­σιό­τε­ρος άν­θρω­πος του City, Peter Cruddas, κα­νο­νι­κά χο­ρη­γός των Τό­ρη­δων, όπως και ο χο­ρη­γός των Ερ­γα­τι­κών, με­γα­λέ­μπο­ρος John Mills, ενι­σχύ­ουν την κα­τά­στα­ση ποι­κι­λο­τρό­πως.

Η κα­μπά­νια αλ­λη­λε­πι­κα­λύ­πτε­ται με τις υπό­λοι­πες για την «Έξοδο», όπως η «Leave.​Eu» ή η «Ερ­γα­τι­κή Έξο­δος» (Labour Leave). Εν­δει­κτι­κό της κα­τά­πτω­σης δια­χω­ρι­στι­κών και πο­λι­τι­κής ηθι­κής με­τα­ξύ των συ­στη­μι­κών κομ­μά­των είναι ότι μέχρι και στην «Leave.​Eu», που ίδρυ­σε πέρσι ο ίδιος ο ηγέ­της του UKIP, Νάι­τζελ Φάραζ, το 13% των δη­μο­τι­κών συμ­βού­λων που συμ­με­τέ­χουν είναι στε­λέ­χη των Ερ­γα­τι­κών, ένα­ντι μόλις 18% του ίδιου του UKIP –και 50% των Τό­ρη­δων!

Πο­λι­τι­κές Πλατ­φόρ­μες

Κε­ντρι­κό επι­χεί­ρη­μα της «Εξό­δου» είναι η εκροή βρε­τα­νι­κών πόρων προς τον ευ­ρω­παϊ­κό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό και τη «βο­ή­θεια» στους «τε­μπέ­λη­δες» του Νότου. Η ταύ­τι­ση της Πα­ρα­μο­νής με υπα­σπι­στές της λι­τό­τη­τας δίνει την ευ­και­ρία στους ακρο­δε­ξιούς «ευ­ρω­σκε­πτι­κι­στές» να λαϊ­κί­ζουν υπέρ του Συ­στή­μα­τος Υγεί­ας, που «χάνει έτσι ένα νο­σο­κο­μείο το χρόνο» και κατά της JP Morgan και «των πλου­σί­ων που δεν κα­τα­λα­βαί­νουν τους φτω­χούς». Τα λένε αυτά υπουρ­γοί της Δε­ξιάς, όπως ο Μάικλ Γκό­ουβ.

Οι «σάλ­τσες» περί απώ­λειας της εθνι­κής κυ­ριαρ­χί­ας και αγ­γλι­κής ιστο­ρί­ας τε­λι­κά δέ­νουν στον βα­σι­κό­τε­ρο ίσως πυ­λώ­να της αντι-ΕΕ προ­πα­γάν­δας, τη συ­κο­φά­ντη­ση των με­τα­να­στών, τόσο ευ­ρω­παί­ων όσο και άλλων. Αυτοί φταί­νε για την υπο­βάθ­μι­ση του κοι­νω­νι­κού κρά­τους, αλλά και για τα χα­μη­λά με­ρο­κά­μα­τα προ­σθέ­τουν οι «Ερ­γα­τι­κοί» της Εξό­δου.

Ο προ­στα­τευ­τι­σμός υιο­θε­τεί­ται εξί­σου από την «Ερ­γα­τι­κή Έξοδο»: η Έξο­δος θα κάνει καλό στις εξα­γω­γές, τη γε­ωρ­γία και τη βιο­μη­χα­νία χά­λυ­βα που δια­λύ­ε­ται από τον αντα­γω­νι­σμό της Κίνας. Γε­νι­κά οι ευ­ρω­σκε­πτι­κι­στές φαί­νε­ται να εκ­προ­σω­πούν μια άρ­χου­σα μειο­ψη­φία που υπο­λο­γί­ζει να δια­πραγ­μα­τευ­τεί κα­λύ­τε­ρα με τον διε­θνή κα­πι­τα­λι­σμό εκτός της ΕΕ παρά εντός, μάλ­λον υπο­τι­μώ­ντας τις αδυ­να­μί­ες του αγ­γλι­κού κα­πι­τα­λι­σμού.

Πώς απα­ντούν στα πα­ρα­πά­νω οι οπα­δοί της Πα­ρα­μο­νής; Λέ­γο­ντας τα ίδια με άλλη κα­τά­λη­ξη. Ο Κά­με­ρον ισχυ­ρί­ζε­ται ότι εκτός ΕΕ «θα μας έρθει όλο το Καλαί», αφού είναι οι ευ­ρω­παϊ­κές συμ­φω­νί­ες που «μας προ­στα­τεύ­ουν» τόσο από τους Πο­λω­νούς, όσο και από τους μου­σουλ­μά­νους με­τα­νά­στες! Δύ­σκο­λα αντι­κρού­εις μια τέ­τοια χρη­σι­μό­τη­τα των ευ­ρω­παϊ­κών θε­σμών…

Επι­πρό­σθε­τα, η πλειο­ψη­φία των επι­χει­ρη­μα­τιών συμ­φω­νούν ότι η συμ­με­το­χή στην ΕΕ είναι δύ­να­μη –όχι γι’ αυ­τούς, αλλά για την «οι­κο­νο­μία», τις… δου­λειές και τους μι­σθούς.

Η ψεύ­τι­κη Αρι­στε­ρά

Ιδιαί­τε­ρα η σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία  έχει τε­ρά­στια ευ­θύ­νη για την κα­τά­ντια της δη­μό­σιας συ­ζή­τη­σης. Αξί­ζει ανα­φο­ρά η κιν­δυ­νο­λο­γία της Φράν­σις Ογκρέι­ντι, ηγέ­τι­δας της TUC (συν­δι­κά­το 6 εκατ. ερ­γα­τών): «εκτός της ΕΕ οι μι­σθοί θα πέ­σουν 150 λίρες και θα αυ­ξη­θεί η ανερ­γία». Βέ­βαια, οι μι­σθοί έχουν πέσει 160 λίρες μέσα στην Κρίση, εντός ΕΕ...

Αλλά το δη­λη­τή­ριο κρύ­βε­ται αλλού. Κοι­νός στό­χος τόσο της Δε­ξιάς όσο και κάθε επαγ­γελ­μα­τία «αρι­στε­ρού» με­ταρ­ρυθ­μι­στή είναι να ταυ­τί­σουν τα συμ­φέ­ρο­ντα ερ­γο­δο­τών και ερ­γα­τών με όρους περί «οι­κο­νο­μί­ας». Αν όποια δυ­σκο­λία αντι­με­τω­πί­σει το κε­φά­λαιο θα βα­ρύ­νει τους ερ­γά­τες, τότε φαί­νε­ται λο­γι­κό αυτό που επι­θυ­μεί η πλειο­ψη­φία του κε­φα­λαί­ου να είναι αυτό που πρέ­πει και οι ερ­γά­τες να ψη­φί­ζουν. Έτσι βέ­βαια δεν δι­καιο­λο­γεί­ται μόνο η «νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη» Πα­ρα­μο­νή ή η «προ­τε­ξιο­νι­στι­κή»  Έξο­δος, αλλά το οτι­δή­πο­τε: ένας πό­λε­μος στη Μέση Ανα­το­λή για να έχουν οι επι­χει­ρή­σεις φτηνό πε­τρέ­λαιο ή η σκλη­ρό­τε­ρη λι­τό­τη­τα. Κα­λύ­τε­ρα να είσαι κα­κο­πλη­ρω­μέ­νος σε μια κερ­δο­φό­ρα επι­χεί­ρη­ση, παρά απο­λυ­μέ­νος από μια κλει­στή επι­χεί­ρη­ση! Πέρα από το δια­ζύ­γιό του απ’ την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα της κρί­σης, το σκε­πτι­κό πο­ντά­ρει στην υπαρ­κτή αδυ­να­μία των ερ­γα­τών να φορ­τώ­σουν τα βάρη στα αφε­ντι­κά τους και την ενι­σχύ­ει, «ξε­χνώ­ντας» τις προη­γού­με­νες νίκες του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος.

Πά­ντως, χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό της πλή­ρους σύγ­χυ­σης που σπέρ­νουν όλοι είναι η απά­ντη­ση στην Ογκρέι­ντι από μια βου­λευ­τί­να των Ερ­γα­τι­κών, συ­ντο­νί­στρια του «Ψη­φί­ζω Έξοδο», παρέα με τους άλ­λους μι­σούς Τό­ρη­δες. Η Γκι­ζέ­λα Στιού­αρτ επι­σή­μα­νε ότι η ΕΕ υπερ­θε­μα­τί­ζει τη λι­τό­τη­τα και έχει αυ­ξή­σει την ανερ­γία, άρα η λύση είναι η Έξο­δος για να πά­ψου­με να της πλη­ρώ­νου­με ενι­σχύ­σεις, όπως και για να διώ­ξου­με τους με­τα­νά­στες που ρί­χνουν τα με­ρο­κά­μα­τα!

Ταυ­τό­χρο­να, ο Λόρ­δος Ρόουζ, με­γα­λέ­μπο­ρος και πρό­ε­δρος της κα­μπά­νιας του «Εντός», εκ­δή­λω­σε τους επι­χει­ρη­μα­τι­κούς του φό­βους ότι τυχόν απε­λά­σεις ευ­ρω­παί­ων με­τα­να­στών μετά από μια Έξοδο θα… ανέ­βα­ζαν τους μι­σθούς!

Σε τε­λι­κή ανά­λυ­ση οι δυο δε­ξιοί πόλοι, φι­λο-ΕΕ και αντι-ΕΕ, πρα­κτι­κά προ­ε­τοι­μά­ζουν τον κόσμο ότι είτε εντός, είτε εκτός, λι­τό­τη­τα και ρα­τσι­σμός θα κλι­μα­κω­θούν. Προ­ε­τοι­μά­ζουν τη δική τους «ερ­μη­νεία» του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος, ανε­ξαρ­τή­τως απο­τε­λέ­σμα­τος. Δεν είναι λοι­πόν τυ­χαίο που Πα­ρα­μο­νή και Έξο­δος πε­ρί­που ισο­ψη­φούν στις τε­λευ­ταί­ες δη­μο­σκο­πή­σεις. Ο κό­σμος ξέρει ότι «εντός ΕΕ» και χωρίς να πα­ρα­βιά­ζε­ται καμία «εθνι­κή κυ­ριαρ­χία», ο Κά­με­ρον έκοψε τα επι­δό­μα­τα των ανά­πη­ρων, απο­δυ­νά­μω­σε την ερ­γα­τι­κή διαι­τη­σία, έφερε τις συμ­βά­σεις μη­δε­νι­κών ωρών και με τις πε­ρι­κο­πές δι­σε­κα­τομ­μυ­ρί­ων από το κοι­νω­νι­κό κρά­τος έστει­λε ένα εκα­τομ­μύ­ριο κόσμο στα συσ­σί­τια κι αύ­ξη­σε 40% τους άστε­γους.

Αν και πολ­λοί μπο­ρεί να κα­τα­λή­ξουν στην «Πα­ρα­μο­νή» από απέ­χθεια στο UKIP, άλλοι τόσοι δεν βρί­σκουν νόημα σε οτι­δή­πο­τε δεν απα­ντά κα­θα­ρά στα προ­βλή­μα­τά τους.

Γι’ αυτό όσο με­γα­λώ­νει το βάρος της απο­χής, με­γα­λώ­νει και η πίεση να πάρει σαφή θέση η ηγε­σία των Ερ­γα­τι­κών, που σχε­τί­ζε­ται με την ερ­γα­ζό­με­νη πλειο­ψη­φία. Ο «αρι­στε­ρός» Κόρ­μπιν φαί­νε­ται ότι συν­θη­κο­λό­γη­σε με τον βαθιά νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρο κομ­μα­τι­κό μη­χα­νι­σμό. Έστω αργά, στις 2 Ιούνη, δή­λω­σε στή­ρι­ξη στην κα­μπά­νια «Ερ­γα­τι­κοί Μέσα» (Labour In For Britain). Στην ομι­λία του χρη­σι­μο­ποί­η­σε δεξιά κλισέ υπέρ της ΕΕ: τα συμ­φέ­ρο­ντα των επι­χει­ρή­σε­ων και οι εξα­γω­γές, οι χα­μη­λές τιμές, η συ­νερ­γα­σία των αστυ­νο­μιών κατά του… εγκλή­μα­τος και της τρο­μο­κρα­τί­ας. Βα­σι­κή ήταν η πα­μπά­λαια ιδέα της με­ταρ­ρύθ­μι­σης εκ των έσω. Πε­ριέ­γρα­ψε την ΕΕ ως εγ­γυ­ή­τρια των ερ­γα­τι­κών κα­τα­κτή­σε­ων, τε­τριμ­μέ­νη αυ­τούς τους μήνες λα­θρο­χει­ρία που πα­ρα­γνω­ρί­ζει τόσο την πραγ­μα­τι­κή πο­λι­τι­κή της ΕΕ, όσο και τα συ­γκε­κρι­μέ­να στοι­χεία. (Π.χ. στην Αγ­γλία οι άδειες μη­τρό­τη­τας και δια­κο­πών, που επι­κα­λού­νται οι ευ­ρω­παϊ­στές, είναι πολύ με­γα­λύ­τε­ρες από ό,τι προ­βλέ­πει η ΕΕ, 39 αντί 28 και 259 αντί 98 ημέ­ρες αντί­στοι­χα).

Από την άλλη, ο Κόρ­μπιν πήρε σα­φείς απο­στά­σεις από την αντι­με­τα­να­στευ­τι­κή μανία των υπό­λοι­πων, κα­τη­γο­ρώ­ντας κυ­βέρ­νη­ση και ερ­γο­δό­τες για τα χα­μη­λά με­ρο­κά­μα­τα των με­τα­να­στών, ενώ υπο­σχέ­θη­κε επα­να­κρα­τι­κο­ποί­η­ση των τρέ­νων στο συν­δι­κά­το των σι­δη­ρο­δρο­μι­κών που τάσ­σε­ται με το «Έξω». Αυτό άραγε είναι με­ταρ­ρύθ­μι­ση με την άδεια της ΕΕ ή σύ­γκρου­ση μαζί της;

Πα­ρό­λο που η βο­ή­θεια που προ­σέ­φε­ρε κα­τη­γο­ρεί­ται εκ δε­ξιών ότι δεν ήταν θερμή, το κέρ­δι­σμα της εμπι­στο­σύ­νης με αρι­στε­ρές υπο­σχέ­σεις και απο­στα­σιο­ποί­η­ση από τα ακρο­δε­ξιά επι­χει­ρή­μα­τα μπο­ρεί να είναι καλή τα­κτι­κή για να πει­στεί ένα κρί­σι­μο ακρο­α­τή­ριο εχθρι­κό στη λι­τό­τη­τα. Πά­ντως είναι κα­λύ­τε­ρη απ’ την ανοι­χτή στή­ρι­ξη της Πα­ρα­μο­νής εκ μέ­ρους λα­ο­μί­ση­των στε­λε­χών, όπως o πα­λιός υπουρ­γός των Ερ­γα­τι­κών, Μά­ντελ­σον εντός (ένας Άγ­γλος Γιαν­νί­τσης), ή οι Ραχόι, Τουσκ και Μέρ­κελ εκτός.

Η κου­στω­δία αξιω­μα­τού­χων εντός και εκτός χώρας, «στα­τι­στι­κών» του ΟΟΣΑ και επι­χει­ρη­μα­τι­κών ομί­λων προ­σπα­θούν να πεί­σουν ότι μετά από ένα Brexit θα επέλ­θει «αντι­κει­με­νι­κά» με­γά­λη κα­τα­στρο­φή –στις πλά­τες των φτω­χών ψη­φο­φό­ρων. Εκ πρώ­της όψεως, απλά υπε­ρα­σπί­ζο­νται άγαρ­μπα την επι­λο­γή των ευ­ρω­παϊ­κών αρ­χου­σών τά­ξε­ων, μαζί και της βρε­τα­νι­κής. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δι­καιο­λο­γούν τα νέα μέτρα που θα έρ­θουν, δια­σφα­λί­ζουν πο­λι­τι­κά την επί­τα­ση της λι­τό­τη­τας, της πα­γκό­σμιας στα­θε­ρό­τη­τας, είτε μέσα είτε έξω απ’ την ΕΕ.

Προ­ο­πτι­κές

Ακόμη κι αν η λαϊκή βού­λη­ση εκ­φρα­ζό­ταν συ­ντρι­πτι­κά κατά της ΕΕ, έστω κι αν ήταν με τα σωστά τα­ξι­κά επι­χει­ρή­μα­τα, ξέ­ρου­με ότι υπάρ­χουν πολ­λοί τρό­ποι να αγνοη­θεί. Για πα­ρά­δειγ­μα, ανα­κοι­νώ­νο­ντας εκλο­γές για να αναι­ρέ­σουν το δη­μο­ψή­φι­σμα, όπως στην Ελ­λά­δα. Ή πα­ρα­πέ­μπο­ντας την υλο­ποί­η­ση του Brexit στις κα­λέν­δες μιας δε­κα­ε­τούς πε­ριό­δου προ­σαρ­μο­γής, όπως ήδη υπάρ­χουν σκέ­ψεις. Ή απλώς κά­νο­ντας νέο δη­μο­ψή­φι­σμα, όπως είχε γίνει για τη συν­θή­κη της Λι­σα­βό­νας στην Ιρ­λαν­δία το 2009, εν­δε­χο­μέ­νως μετά από μια εμπει­ρία αντι­ποί­νων για τη «λάθος» ψήφο. Παρ’ όλα αυτά το απο­τέ­λε­σμα έχει ση­μα­σία και είναι λάθος η προ­πα­γάν­δι­ση της απο­χής, όπως λέει μια μειο­ψη­φία Βρε­τα­νών συ­ντρό­φων.

Είναι σωστό ότι η εξέ­λι­ξη θα κρι­θεί τε­λι­κά από τους αγώ­νες. Αλλά αν υπε­ρι­σχύ­σει το Brexit, σί­γου­ρα το αγ­γλι­κό πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα θα πε­ριέλ­θει σε κρίση. Κά­με­ρον και Κόρ­μπιν θα χρε­ω­θούν την ήττα τους και τα κόμ­μα­τά τους θα κιν­δυ­νέ­ψουν να δια­σπα­στούν. Στους δε Ερ­γα­τι­κούς αυτό θα ση­μαί­νει ανα­κο­πή της ομα­λής εν­σω­μά­τω­σης του Κόρ­μπιν στο μπλε­ρι­κό κομ­μα­τι­κό σύ­στη­μα. Δευ­τε­ρευό­ντως, θα υπάρ­ξει ζή­τη­μα και στις υπό­λοι­πες χώρες μιας ΕΕ που δεν θα μοιά­ζει τόσο απα­ραί­τη­το μέρος της λύσης κάθε προ­βλή­μα­τος.

Πρό­κει­ται για εν­δε­χό­με­να που ανοί­γουν πα­ρά­θυ­ρο ευ­και­ρί­ας για κα­λύ­τε­ρη πα­ρέμ­βα­ση της τα­ξι­κής πάλης και της πραγ­μα­τι­κής Αρι­στε­ράς. Εξάλ­λου, αν ο Κά­με­ρον μεί­νει αλώ­βη­τος, ανα­μέ­νο­νται 12 δισ. λίρες νέων πε­ρι­κο­πών και νέος νόμος που θα κα­τά­σχει τους μι­σθούς από πα­ρά­νο­μους με­τα­νά­στες και θα στα­μα­τά τις εφέ­σεις των απε­λά­σε­ων. Γι’ αυτό μάλ­λον έχουν δίκιο οι πε­ρισ­σό­τε­ρες αρι­στε­ρές ορ­γα­νώ­σεις της Βρε­τα­νί­ας, μι­λώ­ντας για «Αρι­στε­ρή Έξοδο». Ωστό­σο, η ανάσα θα είναι σύ­ντο­μη, χωρίς «έξοδο» της Αρι­στε­ράς από το πε­ρι­θώ­ριο. Οι μι­κρές και δια­σπα­σμέ­νες αρι­στε­ρές δυ­νά­μεις θα πρέ­πει να βρουν τρόπο συ­νεν­νό­η­σης με­τα­ξύ τους. Δια­φο­ρε­τι­κά ο αντί­πα­λος με κα­τάλ­λη­λες μα­νού­βρες θα κα­τα­φέρ­νει να κλεί­νει πάντα το κα­πά­κι.

Είναι πι­θα­νό η το­πο­θέ­τη­ση του Κόρ­μπιν να γεί­ρει την πλά­στιγ­γα υπέρ της ΕΕ στις 23/6. Ακόμα κι έτσι όμως, ένα μόνο χρόνο μετά την προ­δο­σία του Τσί­πρα, ο νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρος οδο­στρω­τή­ρας συ­να­ντά απροσ­δό­κη­τες νάρ­κες στα ερ­γο­στά­σια της Γαλ­λί­ας ή την πο­λι­τι­κή τύρβη της Ιβη­ρι­κής.

ΠΗΓΗ: rproject.gr