Γράφει ο Θανάσης Κανιάρης.

Η κυβέρνηση της «Πρώτη Φορά Αριστερά», διαποτισμένη από το άρωμα του ακροδεξιού εθνικισμού, αφού το πρώτο εξάμηνο του 2015, με μικρές εκρήξεις, βίωσε την περίοδο της προσαρμογής στο αστικό τοπίο που έπρεπε να διαχειριστεί, δεν απέφυγε την πεπατημένη. Τον τρόπο δηλαδή διακυβέρνησης που ασκούν τα παραδοσιακά αστικά κόμματα.

Ως προς την ουσία των πολιτικών της επιλογών, αποδέχτηκε πλήρως το καθεστώς ιμπεριαλιστικής εξάρτησης -στις δύο εκδοχές του, την αμερικανική και την γερμανική- που ποδηγετεί τις εξελίξεις της χώρας για πάρα πολλές δεκαετίες.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στην εξωτερική της πολιτική, είναι από τις πιο φιλοαμερικανικές κυβερνήσεις που πέρασαν ποτέ από τον τόπο. Μέλι στάζουν γι’ αυτήν οι Αμερικανοί παράγοντες για το πολιτικό τους προσωπικό, καθώς, ότι και αν τους έχουν ζητήσει, τη λέξη όχι δεν την άκουσαν.

Αυτό που ενδιαφέρει κυρίως τον αμερικανικό παράγοντα, είναι η ομαλή και ασφαλής λειτουργία της βάσης της Σούδας, η οποία αποτελεί ταυτόχρονα, κέντρο ανεφοδιασμού του 6^ου στόλου στη Μεσόγειο, κέντρο εξορμήσεων των αεροπλανοφόρων στις περιοχές της Αφρικής και της Ασίας όπου λαμβάνουν χώρα πολεμικές συρράξεις και βάση κατασκοπίας μιας πολύ μεγάλης έκτασης της περιοχής, η οποία περιλαμβάνει και την Ανατολική Ευρώπη και φυσικά τη Ρωσία.  

Το ειδικό της βάρος για τα αμερικανικά συμφέροντα έχει αυξηθεί μετά τη σύγκρουση της Τουρκίας με τη Δύση και τα προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί με τη βάση του Ιντσιρλίκ.

Στο πρόσφατο ταξίδι του στην Ουάσιγκτον, ο Α. Τσίπρας, συζήτησε το θέμα της επιχειρησιακής αναβάθμισης της βάσης της Σούδας, ενώ συζητήθηκε και το αίτημα των Αμερικάνων για επέκταση του συμβολαίου ενοικίασης για πέντε ή κατ΄ άλλους για δέκα χρόνια.

Στη διάρκεια της ίδιας επίσκεψης ανακοινώθηκε και το πρόγραμμα αναβάθμισης της εξοπλιστικής ικανότητας των F16 ύψους 2,5 δις. ευρώ.

Α να θυμίσουμε ακόμη ότι ο πολυσχιδής και πολυπράγμων υπουργός Αμυνας, μιλώντας έξ ονόματος της ελληνικής κυβέρνησης, είχε προσφερθεί προ καιρού να ανοίξει και δεύτερη Νατοϊκή βάση στην Κάρπαθο…

Το ίδιο μελιστάλακτοι απέναντι στην ελληνική κυβέρνηση είναι και οι ευρωπαίοι εταίροι… Και πώς να μην είναι, αφού σε ό,τι έχουν ζητήσει από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μόνο ΝΑΙ ακούνε. Προφανώς το ΟΧΙ οι κυβερνώντες το έχουν ξεχάσει. Ναι σε όλα λοιπόν. Ναι στο επαίσχυντο τρίτο μνημόνιο, ναι στην εκποίηση της δημόσιας περιουσίας στο Υπερταμείο για 99 χρόνια, ναι στην ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ, ναι στα εξοντωτικά πρωτογενή πλεονάσματα ως το 2060, ναι στις περικοπές των συντάξεων, τη δραστική μείωση του αφορολόγητου, ναι σε όλα. Είπαμε το όχι το έχουν βγάλει από το λεξιλόγιο τους, το έχουν ξεχάσει.

Και αφού τα έχουν βρει με τον αμερικανονατοϊκό και ευρωπαϊκό παράγοντα, και υπηρετούν δουλικά το σύστημα ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, κάτι πρέπει να κάνουν και με το πόπολο. Κάτι πρέπει να πουν για να το ξεγελάσουν, να καλύψουν την άκρως ανθυγιεινή τους πολιτική με χρυσόσκονη και πούπουλα.

Ετσι καταφεύγουν και αυτοί στα παραμύθια, χρησιμοποιώντας, όπως και οι προηγούμενοι τον μέλλοντα και όχι τον ενεστώτα χρόνο. Για τις χρυσές εποχές που ΘΑ έλθουν, για τη δίκαιη ανάπτυξη, για το ότι στις 18 Αυγούστου του 2018 τελειώνουμε με τα μνημόνια και τους δανειστές κλπ, κλπ.

Πρέπει να το ομολογήσουμε ότι έχουν γίνει καλοί παραμυθάδες, και σε αυτό καθοριστικό ρόλο παίζει ο μηχανισμός παραπληροφόρησης που έχει στηθεί στο Μαξίμου.

Βοηθιούνται σ’ αυτό βέβαια και από τον σημερινό αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο οποίος είναι υπερνεοφιλελευθερος, εκτεθειμένος, πολύ εκτεθειμένος και λίγος. Ενας συνδυασμός που σκοτώνει.

Ως εδώ όλα καλά. Το… μόνο πρόβλημα είναι, ότι προσπάθησαν να εφαρμόσουν την πολιτική τους και να κάνουν αντίστοιχες καριέρες, πάνω σε αντιλαϊκά ερείπια, τα οποία έχουν γίνει βουνό.

Και το σαθρό έδαφος, πάνω στο οποίο επέλεξαν να οικοδομήσουν το βασίλειο τους, έχει αρχίσει να υποχωρεί και να δημιουργεί μεγάλα χάσματα και ρωγμές που απειλούν να τους καταπιούν.

Το προηγούμενο Σεπτέμβρη είχαμε την ρύπανση του Αργοσαρωνικού, από την βύθιση του δεξαμενόπλοιου «Αγία Ζώνη ΙΙ».

Το πρόβλημα δεν είναι αυτό καθ’ εαυτό η βύθιση ενός σκάφους που θα μπορούσε να συμβεί παντού. Ούτε οι πολιτικάντικες δηλώσεις του πρώην ΠΑΣΟΚου υπουργού Ναυτιλίας, ο οποίος δήλωσε ελαφρά τη καρδία, ότι οι Αθηναίοι θα μπορούν να κάνουν μπάνιο σε δύο ημέρες…

Το μεγάλο πρόβλημα είναι αυτό που αναδύθηκε μέσα από την οσμή του πετρελαίου που χύθηκε στη θάλασσα. Ήρθε και πάλι στον αφρό το αμαρτωλό καθεστώς που έχουν διαμορφώσει από κοινού εφοπλιστές και αστικές κυβερνήσεις. Ένα καθεστώς που επιτρέπει σε πλοία σαπάκια να κρίνονται αξιόπλοα, να γίνεται λαθρεμπόριο καυσίμων, να διακινούνται ναρκωτικά και εκτελούνται παράνομες μεταφορές όπλων. Πρόκειται για τζίρο δισεκατομμυρίων που ανακυκλώνεται στις ελληνικές θάλασσες, με πρωταγωνιστές εφοπλιστές και τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Στην προκειμένη περίπτωση υπουργός Ναυτιλίας ήταν ο κύριος Κουρουπλής και πρωθυπουργός ο κύριος Τσίπρας.

Σήμερα κανείς δεν ασχολείται με την ρύπανση του Σαρωνικού. Αλλά η αντιλαϊκή πολιτική αναβλύζει σκάνδαλα και φερτά υλικά…

Προ μηνός ξέσπασε το σκάνδαλο με τις πωλήσεις πολεμικού υλικού στη Σαουδική Αραβία, με εμπλεκόμενους τον υπουργό Αμυνας και ένα περίεργο μεσάζοντα όπλων, για τον οποίο οι Σαουδάραβες δηλώνουν άγνοια. Κάποιοι λένε ότι … κάποιοι πιάστηκαν αυτή τη φορά με τη γίδα στην πλάτη. Εξελίξεις προσεχώς, γιατί μετά τις καταστρεπτικές πλημύρες στην Μάνδρα, το θέμα επανήλθε στην επικαιρότητα και δεν αποκλείεται να υπάρξουν ρωγμές στο σαθρό κυβερνητικό σχήμα.

Το μεγαλύτερο βέβαια έγκλημα της πολιτικής των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ήταν η νεροποντή που έπληξε τις φτωχογειτονιές σε Μάνδρα-Νέα Πέραμο που προκάλεσε ανείπωτες καταστροφές και στοίχησε τη ζωή σε 21 άτομα, ενώ ένας ακόμη αγνοείται.

Το τι έγινε το παρακολουθήσαμε καρέ - καρέ από τους τηλεοπτικούς δέκτες και δεν έχει σημασία να επανέλθουμε.

Αξίζει βέβαια να σταθούμε στη συμπεριφορά του πολιτικού συστήματος, το οποίο, εν μέσω των καταστροφών και των νεκρών, επέδειξε για μια ακόμη φορά, ακραία στοιχεία αμοραλισμού και τυχοδιωκτισμού.

Η περιφερειάρχης Αττικής, η οποία από την πρώτη στιγμή της εκλογής της άρχισε τα κονέ με τους μεγαλοεπιχειρηματίες στην προσοδοφόρα μπίζνα της διαχείρισης των απορριμμάτων, έσπευσε να καταθέσει μήνυση κατά παντός υπευθύνου…

Ο αντιπολιτευμένος αστικός Τύπος, έφερε στη δημοσιότητα μελέτη για τα αντιπλημμυρικά έργα στο μπαζωμένο ρέμα της Αγίας Σωτήρας που επί τρία χρόνια, είχε καταχωνιαστεί στα συρτάρια του δασαρχείου και κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για την τύχη του.

Η πολυπράγμων δήμαρχος Μάνδρας κυρία Κριεκούκη (αρβανίτικη λέξη που σημαίνει «Κόκκινο κεφάλι») με στολή αντιπλημμυρικής εκστρατείας κατάγγειλε τις επιχειρήσεις που είχαν μπαζώσει το θανατηφόρο ρέμα, λες και η ίδια δεν είχε καμία ευθύνη γι΄ αυτό. Η κυβέρνηση από την πλευρά της έφερε στη δημοσιότητα στοιχεία, σύμφωνα με τα οποία, τα τελευταία 30 χρόνια έχουν μπαζωθεί στην Αττική περισσότερα από 200.000 μέτρα ρέματα πάνω στα οποία έχουν κτιστεί ολόκληρες πόλεις και επιχειρήσεις. Το ότι επί τρία χρόνια η ίδια δεν έκανε τίποτα για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα, τσιμουδιά. Απλώς περιορίστηκε στον χρονικό επιμερισμό των ευθυνών. Επί 30 χρόνια μπαζώνεται η Αττική, εμείς κυβερνούμε 3 χρόνια, άρα μας αναλογεί το 10% των ευθυνών. Το υπόλοιπο 90% βαρύνει τους άλλους…

Ο ίδιος ο πρωθυπουργός έκανε μια βόλτα στις παρυφές της πληγείσας πόλης και μετά έφυγε για το Παρίσι, όπου πήγε να συναντήσει τον φίλο του Μακρόν, ενώ βραβεύτηκε από το δικηγορικό σύλλογο της γαλλικής πρωτεύουσας για το σθένος που επέδειξε στην υπεράσπιση του ευρωπαϊκού ιδεώδους… Εν τω μεταξύ στη Μάνδρα βρίσκονταν σε εξέλιξη οι κηδείες των θυμάτων της πλημμύρας. Εικοσιένα φέρετρα ενταφιάστηκαν στο νωπό από τις βροχές τοπίο της αττικής γης.

Τι δεν ακούσαμε όλες αυτές της ημέρες των τραγικών γεγονότων από την πλημμυρίδα της υπερπληροφόρησης. Δεν ακούσαμε το βασικό.

Ότι όταν μια κυβέρνηση και μια αστική αντιπολίτευση, αναλώνουν το 110% της δραστηριότητας τους να λεηλατούν το λαό για να είναι συνεπείς με τις μνημονιακές δεσμεύσεις της επίτευξης των εξοντωτικών πρωτογενών πλεονασμάτων, όταν όλοι αυτοί έχουν θέσει ως ταξικό καθήκον και ύψιστη προτεραιότητα την… υπεράσπιση του ευρωπαϊκού ιδεώδους, είναι φυσικό και επόμενο να μην ασχολούνται με τα αντιπλημμυρικά έργα, την αντιμετώπιση της αυθαίρετης δόμησης, τις ανάγκες των ανέργων, τις ελαστικές μορφές απασχόλησης, την εργοδοτική αυθαιρεσία, γενικότερα δεν θέλουν και δεν μπορούν να εφαρμόσουν μια πολιτική ικανοποίησης των λαϊκών αναγκών. Το αντίθετο συμβαίνει. Η εφαρμογή της αντιλαϊκής πολιτικής, είναι το μέτρο της επιτυχίας τους και το βάθρο της βράβευσης τους από τους δήμιους του ελληνικού λαού.

Και αφού είναι όλοι τους 100% υπεύθυνοι για την τραγωδία που βιώνει ο ελληνικός λαός τα τελευταία οκτώ χρόνια, όταν αποκαλύπτεται το μέγεθος των εγκληματικών και δολοφονικών τους επιλογών, ξεσπούν σε σπαραξικάρδιες κραυγές και οιμωγές για να σώσουν το τομάρι τους από την λαϊκή μήνη. Απλά είναι τα πράγματα.

Και η λαϊκή αντιπολίτευση;

Είναι προφανές ότι, υπό το βάρος της αντιλαϊκής πολιτικής που εφαρμόζει, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ βρίσκεται κάτω από την πίεση της λαϊκής δυσαρέσκειας, και ίσως, έχει αρχίσει η αντίστροφη γι’ αυτήν μέτρηση.

Και ποια είναι η διάδοχη κατάσταση στις σημερινές συνθήκες; Μία κυβέρνηση ΝΔ ή μια κυβέρνηση ΝΔ -ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ, δεδομένου ότι όλα αυτά τα κόμματα που δημιουργήθηκαν την περίοδο της οικονομικής κρίσης για να λειτουργήσουν σαν εφεδρείες του συστήματος, τείνουν να εξαφανιστούν από τον πολιτικό χάρτη.

Οποια εναλλακτική πολιτική δύναμη και αν έλθει στην εξουσία, θα είναι εχθρική για τα λαϊκά συμφέροντα και το δράμα των εργαζομένων θα πάρει παράταση και θα συνεχιστεί.

Αυτό είναι μοιραίο και αναπόφευκτο;

Όχι. Στις σημερινές όμως συνθήκες εμφανίζεται σαν τον πιο ρεαλιστικό σενάριο και αυτό παρά το γεγονός, ότι η κρίση του πολιτικού συστήματος δεν έχει ξεπεραστεί, καθώς πολύ μεγάλα τμήματα του πληθυσμού έχουν γυρίσει την πλάτη τους στους υπάρχοντες πολιτικούς σχηματισμούς. Και όμως το αστικό πολιτικό σύστημα επιβιώνει και αναπαράγεται, έστω και σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες.

Ο λόγος που συμβαίνει αυτό, είναι ένας και μοναδικός. Λείπει σήμερα, αλλά και τα προηγούμενα οκτώ χρόνια της βασάνου του ελληνικού λαού, η ουσιαστική λαϊκή αντιπολίτευση. Δεν υπάρχει εκείνη η πολιτική δύναμη, που θα οργανώσει την λαϊκή πάλη, στη βάση ενός ριζοσπαστικού προγράμματος που θα αμφισβητεί το καθεστώς της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης - πηγή όλων των δεινών της ελληνικής κοινωνίας - και θα διεκδικεί μια διαφορετική οργάνωση της κοινωνίας και της οικονομίας που θα έχει ως επίκεντρο την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών. Που θα αμφισβητεί σε τελική ανάλυση τον καπιταλιστικό τρόπο οργάνωση της χώρας και θα θέσει στην ημερήσια διάταξη τη σοσιαλιστική προοπτική ως λύση όλων των αντιθέσεων και αντιφάσεων του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.

Αυτό είναι το πολιτικό πρόβλημα σήμερα για τα λαϊκά στρώματα. Η έλλειψη του πολιτικού φορέα που θα μπει επικεφαλής της λαϊκής πάλης και θα αμφισβητήσει τη σημερινή κατάσταση πραγμάτων.

Η κατάσταση στον τομέα αυτό είναι τραγική. Όχι τόσο γιατί ο κόσμος της κομμουνιστικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς τα χρόνια αυτά βίωσε πολλαπλές απογοητεύσεις και διαψεύσεις των προσδοκιών του, όσο γιατί, ο ελληνικός λαός βρέθηκε ανυπεράσπιστος στην μεγαλύτερης έκτασης επίθεση που δέχτηκε από την αστική τάξη και τους ξένους πατρόνες της την μεταπολεμική περίοδο. Το πρόβλημα επομένως δεν είναι τόσο κομματικό, όσο κοινωνικό. Και η κατάσταση με την πάροδο του χρόνου χειροτερεύσει, γίνεται πιο δύσκολη. Το συνδικαλιστικό κίνημα, αντί να εκμεταλλευτεί την πρωτοφανή στα μεταπολεμικά χρονικά λαϊκή δυσαρέσκεια από τις άγριες πολιτικές λιτότητας, και να πετάξει από πάνω του τις συνδικαλιστικές ηγεσίες που έχουν συμβιβαστεί ανοιχτά με την αστική τάξη και συμμετέχουν στη νομή της εξουσίας για να μπει σε μια νέα τροχιά ανασυγκρότησης και ανασύνταξης, βρίσκεται σε κατάσταση αποδιοργάνωσης, διάλυσης και βαθιάς κρίσης.

Η αποστράτευση και η απογοήτευση είναι τα στοιχεία που επικρατούν σήμερα στις τάξεις τους οργανωμένου πολιτικού και συνδικαλιστικού κινήματος.

Όποιες υπαρκτές και ανύπαρκτες δυσκολίες και εμπόδια και αν επικαλούνται κάποιοι, για να αποκρύψουν τη δική τους πολιτική ανυπαρξία, δεν είναι αρκετές για να δικαιολογήσουν την εγκατάλειψη του λαού στην τύχη του.

Οι ευθύνες είναι τεράστιες. Οι εχθρικές δυνάμεις περικύκλωσαν τα λαϊκά κάστρα και τα κατέλαβαν χωρίς να πέσει ούτε μια ντουφεκιά, έστω για την τιμή των όπλων.

Με το να ελεεινολογούμε όμως και να αυτομαστιγωνόμαστε και κανένα πρόβλημα δεν λύνουμε και σε τελική ανάλυση δεν ενδιαφέρει και κανένα -εκτός από ένα στενό περίγυρο- το κομματικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα το κομμουνιστικό κίνημα.

Αυτό που χρειάζεται είναι δράση και μόνο δράση.

Στο χώρο της κομμουνιστικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς, υπάρχουν σήμερα χιλιάδες ανέντακτοι αγωνιστές, ή ακόμα και ενταγμένοι οι οποίοι ασφυκτιούν από τη σημερινή κατάσταση. Μπροστά στην κρισιμότητα των στιγμών, το κατανοούν και οι ίδιοι, ότι κάτι πρέπει να γίνει,αλλιώς θα βουλιάξουμε αύτανδροι.

Ήρθε η ώρα της ανάληψης πρωτοβουλιών, η ώρα να βγουν μπροστά. Σήμερα που το πρόβλημα καίει και όχι αύριο.

Γιατί σε τελική ανάλυση δεν ταιριάζει στον κομμουνιστή ο ρόλος του δειλού, του μοιραίου και του άβουλου, που περιμένει τη σωτηρία από κάποιο θάμα, όπως έλεγε και ο μπάρμπα Κώστας ο Βάρναλης.

Καθείς εφ ω ετάχθη. Σήμερα είναι η ώρα της ευθύνης. Οι απόντες από το προσκλητήριο, το ξέρουν και οι ίδιοι, θα φέρουν το βάρος της αδιαφορίας στην πραγμάτωση του ιστορικού καθήκοντος που επιτάσσουν σήμερα οι στιγμές.

ΠΗΓΗ:ergatikosagwnas.gr

του Αλέκου Αναγνωστάκη

Το Σάββατο 11.11. ο ΓΓ του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπας παραχώρησε συνέντευξη στην «Εφημερίδα των Συντακτών».

Η συνέντευξη τελειώνει αισιόδοξα.

«Αδιανόητο είναι να πιστεύει κανείς ότι …ο κόσμος δεν θα αλλάξει και ότι θα παραμείνει αιώνιος ο καπιταλισμός, που είναι ένα σύστημα άδικο και εκμεταλλευτικό.. Η νέα προσπάθεια θα έχει ως πείρα όλο τον 20ό αιώνα και γι’ αυτό θα ξεκινάει από καλύτερη αφετηρία».

Ναι, το κομμουνιστικό κίνημα είναι η πραγματική κίνηση που περιγελά την ακινησία και τη μοιρολατρία. Οδηγεί αδιάκοπα στην κατάργηση της σημερινής κατεστημένης τάξης πραγ­μάτων. Η δε κομμουνιστική κοινωνία (ως ποιοτικά νέας αρχή και όχι ως ιδεατό τέλος) είναι ο σκοπός του που  καθώς αναδύεται από το κίνημα, το προσανατολίζει και του επιτρέπει να προσδιορίζει τι μας φέρνει πιο κοντά σε αυτό τον σκοπό ή τι μας απομακρύνει από αυτόν.

Αν κάποιος έχει ένα εξαιρετικά εμπνευσμένο σύγχρονο πρόγραμμα που να παραπέμπει τελικά σε μια κοινωνικά ανασυγκροτημένη κοινωνία και ως πρότυπο αυτής της κοινωνίας εκλαμβάνει αρχές από το χθες τότε το πρόγραμμα μπορεί να ενισχύεται, μπορεί να μικραίνει  ή και να ματαιώνεται, ανάλογα με το ιστορικό πρότυπο. Και γι αυτό εξάλλου το ζήτημα της Ιστορίας, του Οκτώβρη ειδικά, είναι πεδίο σκληρής διαπάλης.

Ο γραμματέας του ΚΚΕ είναι εγκλωβισμένος στη λογική πως η ουσία στην οικοδόμηση της νέας κοινωνίας ήταν γενικά και κατά βάση σωστή και μόνο κάποια λάθη έγιναν.

Μπερδεύει το πραγματικό, το επαληθευμένο γεγονός της νικηφόρας έκβασης της  επανάστασης με την πορεία μετά την επανάσταση.  Η πολιτική πορεία προς την επανάσταση αποδείχτηκε από την πράξη πως ήταν σωστή, αποτελεί ανεκτίμητη παραδειγματική γνώση για το σήμερα. Η ουσία όμως για το «μετά», για μια νικηφόρα πορεία της επανάστασης, είναι πως θεμελιώδη ζητήματα προς την νέα χειραφετημένη και χειραφετητική κοινωνία   θέλουν τολμηρή επανεξέταση, συμπλήρωση και κυρίως ανάπτυξη.

Αυτό επίσης έδειξε η πράξη.

Η σκοπιά αυτή λείπει παντελώς από τη συνέντευξη του Δ. Κουτσούμπα γι αυτό  και τελικά οδηγείται σε αδιέξοδα  με αυτά που επισημαίνει αλλά και  με αυτά που αποσιωπά.

Γιατί από το εσωτερικό της καταρρέουσας ΕΣΣΔ αναδύθηκαν τελικά η διαφθορά, η απάθεια των λαών στην κατάρρευση της ίδιας της ΕΣΣΔ, τα προνόμια, η παραοικονομία, η φτώχεια, η ρώσικη μαφία, θρησκοληπτικά ρεύματα, η μόλυνση της φύσης, τα αναβολικά και ουσίες στον αθλητισμό – πρωταθλητισμό; Γιατί από τα σπλάχνα της καταρρέουσας ΕΣΣΔ, μετά από 75 χρόνια «εργατικής» εξουσίας, αναδύθηκαν κομματικοκρατικά στελέχη τα οποία λεηλάτησαν τον κοινωνικό πλούτο της χώρας και μεταμορφώθηκαν σε ολιγάρχες; Γιατί στη καπιταλιστική κοινωνία που συγκροτείται στη Ρωσία επιζεί ένα τόσο αδύναμο  κοινωνικά  μαρξιστικό ρεύμα;

Καμία αναφορά δεν γίνεται από το γραμματέα του κόμματος.

Ο Δ. Κουτσούμπας  θεωρεί επίσης πως «Πάντα η ταξική πάλη εκφράζεται σκληρά σε επαναστατικές περιόδους, όπως συνέβη και στη γαλλική αστική επανάσταση με τις συγκρούσεις ανάμεσα στους γιακωβίνους και τους γιρονδίνους, αλλά και μέσα στις κόλπους των γιακωβίνων».

Για να αιτιολογήσει τα αδικαιολόγητα, τη μακρόχρονη αλληλοεξόντωση των επαναστατών,  ο γραμματέας οικειοποιείται τη θεωρία πως γενικά οι επαναστάσεις, τελικά,  τρώνε τα παιδιά τους.

.Αλλά η γαλλική επανάσταση, που φέρνει ως παράδειγμα, στόχευε σε κοινωνίες άλλου επιπέδου εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.  Σε αυτές τις επαναστάσεις, στις επαναστάσεις  που παραμένουν σε εκμεταλλευτικό καθεστώς, εμφανίζονται τα φαινόμενα αλληλοεξόντωσης.

Αλλά εμείς μιλάμε για την Οκτωβριανή επανάσταση στην οποία η βία – και μάλιστα τελείως αναγκαστική – στρέφεται αποκλειστικά ενάντια στην αστική τάξη.

Αν αυτά που ισχυρίζεται ο Δ. Κουτσούμπας ισχύουν τότε γιατί να γίνονται οι επαναστάσεις;

Το χειρότερο είναι πως αυτά γράφονται παρόλο που η ηγεσία του ΚΚΕ γνωρίζει πως 1.108 από τους 1.966 συνέδρους του 17ου (1934) συνεδρίου των μπολσεβίκων κηρύχτηκαν στη συνέχεια «αντεπαναστάτες» και στάλθηκαν στα γκούλαγκ ή εκτελέστηκαν ως το 1938 (εξ ων 98 από τους 139 μπολσεβίκους που ήταν εκλεγμένα μέλη της ΚΕ.)  Ακόμη και το Δεκέμβρη του 1953 εκτελέστηκε ο Μπέρια από τον Χρουτσώφ, εννιά μόλις μήνες από την εκλογή του σαν επικεφαλής της ΕΣΣΔ . Ο Δ. Κουτσούμπας καλεί το λαό να καταλάβει πως «δεν μιλάμε για δίκες κάποιων «διαφωνούντων», (αλλά)  για ομάδες με οργανωμένη, συνωμοτική δράση ενάντια στο σοσιαλισμό, την οποία παραδέχονταν ακόμη και δυτικοί διπλωμάτες στις υπηρεσιακές τους αναφορές».  Εδώ πρόκειται για αυτολεξεί αποδοχή της λογικής του τότε εισαγγελέα Βισίνσκι που συμπληρώνεται από την παραδοχή ότι υπήρξαν και ορισμένες «υπερβολές» στην αντιμετώπιση των «αντεπαναστατικών κέντρων».

Η πολιτική αυτή της ηγεσίας του ΚΚΕ δεν αποτελεί μόνο πλήρη αιτιολόγηση των εκτελέσεων των μπολσεβίκων Ούτε είναι μια απλή, αξιωματική έστω, μετατόπιση από προηγούμενες προσεγγίσεις του ίδιου του ΚΚΕ. Κυρίως και πρωτίστως είναι δικαιολόγηση και προσπάθεια ανάδειξης αυτής της ερμηνείας της Ιστορίας  ως παραδειγματικής γνώσης για τις μελλοντικές προσπάθειες των σύγχρονων κολασμένων. Είναι ο σοσιαλισμός και η επανάσταση του επιδιωκόμενου μέλλοντος μας.

Γι αυτό κυρίως ο  Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ συνολικά και τελικά κάνει ζημιά με τη συνέντευξη του, είτε το καταλαβαίνει είτε όχι.

Στην ίδια συνέντευξη αποσιωπώνται οι τελευταίες προσπάθειες του Λένιν για την ανάγκη ριζικών μεταβολών στο κράτος που είχε δημιουργηθεί το 1923, τέσσερα χρόνια από την οριστική νίκη.  Υποβαθμίζεται η τελευταία επιστολή του Λένιν για την ανάγκη αντικατάστασης του Στάλιν από γραμματέα στο όνομα της αλήθειας πως  «Το Κόμμα των μπολσεβίκων αποφάσιζε μέσα από συλλογικές διαδικασίες, όπως πρέπει να συμβαίνει στα κομμουνιστικά κόμματα».. Μηδενίζεται πλήρως η συμβολή των μενσεβίκων, των εσέρων και των σοσιαλεπαναστατών προς την επανάσταση στο όνομα της σταδιακής εναντίωσης όλων αυτών από το τέλος του 17.

Απλοποιεί πλήρως  τα πράγματα.

Η στρέβλωση, κατά το  γραμματέα,  αρχίζει μετά το 20^ο συνέδριο του ΚΚΣΕ. Τότε  ενισχύθηκαν οι απόψεις ότι με εργαλεία του καπιταλισμού μπορούν να λυθούν προβλήματα του σοσιαλισμού,  υιοθετήθηκαν μέτρα υπέρ της αγοράς και άλλα που αποδυνάμωσαν τελικά τον κεντρικό σχεδιασμό και διαμορφώθηκαν σταδιακά κοινωνικά στρώματα που είχαν συμφέρον από την παλινόρθωση των καπιταλιστικών σχέσεων. Τα μέτρα αποδυνάμωσης του κεντρικού σχεδιασμού οδήγησαν και σε αποδυνάμωση της συμμετοχής των εργαζομένων στις αποφάσεις και του εργατικού ελέγχου στην παραγωγή και έπαιξαν ρόλο για τη στάση των εργαζομένων όταν εκδηλώθηκε η αντεπανάσταση.

Έτσι απλά και καθαρίσαμε.

…Η αξία και το κύρος του ο Ιλιένκοφ  είναι γνωστά  και στο ΚΚΕ. «Το ότι ο Ε. Β. Ιλιένκοφ είναι ένας από τους σημαντικότερους Σοβιετικούς φιλοσόφους, ο πιο αξιοπρόσεκτος, σήμερα αναγνωρίζεται απ’ όλους, αναγράφεται στην ΚΟΜΕΠ, Νο 5 του 2005.

«Όταν μελετούσα κατά τα φοιτητικά μου χρόνια, πολιτική οικονομία του σοσιαλισμού – αυτό ήταν την περίοδο 1948-1949- σημειώνει ο Ιλιένκοφ στο «Η διαλεκτική του αφηρημένου και του συγκεκριμένου στην επιστημονο-θεωρητική σκέψη», Μόσχα, 1997, σελ. 443,  τη μελετούσα με βάση την ερμηνεία του Γ. Α. Κρόνροντ. Αφετηρία αυτής της ερμηνείας ήταν η «σοσιαλιστική τροποποιημένη αξία» και όλες οι υπόλοιπες κατηγορίες εξετάζονταν ως ειδικές ιδιαιτερότητες αυτής της αφετηριακής καθολικής κατηγορίας. Με άλλα λόγια ο σοσιαλισμός εξεταζόταν ως μια από τις ιστορικές ποικιλομορφίες της εμπορευματικής παραγωγής. Αυτή η άποψη, όπως σε όλους είναι γνωστό, είχε και έχει αρκετά πλατιά διάδοση».

Ο σοσιαλισμός το 48-49 αντιμετωπιζόταν ως «μια από τις ιστορικές ποικιλομορφίες της εμπορευματικής παραγωγής»!!!

Ο Δ. Κουτσούμπας πρεσβεύει άλλα. Δικαίωμα του. Αλλά οι σκαπανείς ανοίγουν νέους, αναγκαίους δρόμους με τις στέρεες προσεγγίσεις του σήμερα, την κριτική και αυτοκριτική.

Αυτές, ως μέρος της πραγματικότητας, οφείλουν ταυτόχρονα να την υπερβαίνουν ακριβώς για να την αλλάξουν.

ΠΗΓΗ: prin.gr

Τάσος Σταυρόπουλος

• Η Κυβέρνηση Σύριζα- ΑΝΕΛ με το νέο μνημόνιο που ψήφισε τον περασμένο Μάιο (ν. 4472/19.5.2017) δεσμεύτηκε στην τρόικα να αφαιρεί κάθε χρόνο 5,5 δις ευρώ από τους εργαζόμενους και συνταξιούχους μέσω της υπερφορολόγησης και της περικοπής των συντάξεων.

• Τα 720 εκατομμύρια που θα επιστρέφει η κυβέρνηση τον Δεκέμβρη ως «κοινωνικό» μέρισμα προέρχονται από τα ματωμένα πλεονάσματα. Συγκεκριμένα μόνο από την περικοπή του ΕΚΑΣ αφαίρεσε από τους χαμηλοσυνταξιούχους 569 εκατ. το 2017, για να τους επιστρέψει ψίχουλα ως «κοινωνικό» μέρισμα

• Σύμφωνα σύμφωνα με την έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους( ΓΛΚ) η Κυβέρνηση για το 2017 :

1. Από τη μείωση των επικουρικών αφαίρεσε από τους συνταξιούχους 291 εκατ.ευρώ ( το 2018 θα αρπάξει άλλα 284 εκατ, και το 2019 277 εκατ.

2. Μείωσε το ΕΦΑΠΑΞ από 38,2% σε 50% , αναδρομικά από το 2014, και παρακρατεί μέχρι σήμερα από όλα τα ταμεία ποσό 2.600.000.000 € στην τράπεζα της Ελλάδας από τα αποθεματικά των ταμείων και δεν επιτρέπει τη χρησιμοποίησή τους για την πληρωμή των ΕΦΑΠΑΞ , για να παρουσιάζει πλεονάσματα. Ακόμη δεν έχει ξοφλήσει το ΕΦΑΠΑΞ των συνταξιούχων του 2014.

3. Από τον ΕΝΦΙΑ θα εισπράξει 2.650.000.000.

4. Μέχρι σήμερα καθυστερεί τη χορήγηση 126.000 επικουρικών συντάξεων και 130.000 κύριων συντάξεων, όπως δήλωσε ο Διοικητής του ΕΦΚΑ, με το πρόσχημα ότι δεν έχει βρεθεί ο μαθηματικός τύπος, στην ουσία για να αυξήσει τα ματωμένα πλεονάσματα.

5. 189.000.000 θα αφαιρέσει από εργαζόμενους και συνταξιούχουςαπό την κατάργηση της μείωσης του φόρου για ιατρικές δαπάνες καθώς και της μείωσης κατά 1,5% του φόρου εισοδήματος που παρακρατείται από μισθούς και συντάξεις, για τα έτη 2017,2018 και 2019 .

6. Αξίζει να αναφερθούν ότι οι νέες περικοπές των συντάξεων( από τον επανυπολογισμό των παλιών συντάξεων και από την εφαρμογή του ν. Κατρούγκαλου για τις νέες συντάξεις) έχουν υπολογιστεί από το ΓΛΚ σε 2.200.000.000 το χρόνο, ενώ οι μειώσεις των μισθών και συντάξεων από τη μείωση του αφορολόγητου σε 2.000.000.000 το χρόνο,

• Συμπερασματικά: Τα 700 εκατ. που μοιράζει η κυβέρνηση ως κοινωνικό μέρισμα είναι προϊόν ριφιφί που έκανε η κυβέρνηση στις τσέπες των εργαζομένων και συνταξιούχων. Και αντί να ντρέπεται που έχει ξεζουμίσει το λαό , επαίρεται γιατί εισέπραξε παραπάνω. Αυτά τα ματωμένα πλεονάσματα ευθύνονται για το έγκλημα στη Μάνδρα- Ελευσίνα, γιατί κανένα έργο δε γίνεται, τα Νοσοκομεία υπολειτουργούν, τα σχολεία δεν έχουν δασκάλους. Προτεραιότητα για την κυβέρνηση έχουν οι δανειστές και η υποταγή στην τρόικα.

  *Ο Τάσος Σταυρόπουλος είναι γραμματέας της Πολιτικής Επιτροπής του Σχεδίου Β.

ΠΗΓΗ: iskra.gr