Η ουσιαστική αναβάθμιση των ελληνοτουρκικών σχέσεων και η αποκατάσταση σχέσεων καλής γειτονίας στο πλαίσιο της αμοιβαιότητας, είναι στις προτεραιότητες της ελληνικής Κυβέρνησης, που υποδέχεται, τον Πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας Τ. Ερντογάν, στην Αθήνα.

Οι ελληνικές Κυβερνήσεις διαχρονικά επιμένουν να υποστηρίζουν, ότι το Αιγαίο, μπορεί να γίνει γέφυρα φιλίας και συνεργασίας μεταξύ των λαών. Και στηρίζουν σταθερά την πορεία ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε., παρά τις αντιρρήσεις ισχυρών ευρωπαϊκών κρατών , όπως η Γερμανία και η Γαλλία. Η Ελλάδα εκτιμά ότι, αν η Τουρκία επιστρέψει στην ευρωπαϊκή της τροχιά τα διμερή προβλήματα, όπως η αντιπαράθεση για τις οικονομικές ζώνες (ΑΟΖ), τα κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο, η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, το μεταναστευτικό και το κυπριακό θα μπουν σε άλλη βάση, περισσότερο εποικοδομητική και αμοιβαία επωφελής.

Ωστόσο, υπάρχουν και διακυμάνσεις κλιμακούμενης έντασης και αντιπαλότητας στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, που δεν θα μείνουν στο απυρόβλητο των συνομιλιών που θα έχει ο Τ. Ερντογάν στην Αθήνα, σε ανώτατο πολιτικό και πολιτειακό επίπεδο.

Από τα σημαντικά «αγκάθια» της επίσκεψης Ερντογάν, είναι η συνεχιζόμενη δραστηριότητα των Τουρκικών στρατιωτικών μέσων (πολεμικά πλοία και αεροπλάνα) στο Αιγαίο , που καθημερινά προβαίνουν σε δεκάδες παραβιάσεις του εθνικού μας εναέριου χώρου και των χωρικών μας υδάτων και μάλιστα, πραγματοποιούν και ασκήσεις αεροναυτικού αποκλεισμού ελληνικών νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, καθώς επίσης και η αδιάλλακτη συμπεριφορά της Άγκυρας για το Κυπριακό.

Η Ελλάδα αντιμετωπίζει μια πολύ σοβαρή απειλή. Είναι η τουρκική επιθετική και αναθεωρητική πολιτική, που αμφισβητεί εμπράκτως και με την απειλή χρήσης στρατιωτικής βίας ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα.

Πέρα όμως από τα διμερή ελληνοτουρκικά προβλήματα, η Ελληνική Κυβέρνηση οφείλει να είναι πολύ προσεκτική και να συνυπολογίσει την ποιότητα των σχέσεων της Τουρκίας με τη Δυτική Συμμαχία (ΗΠΑ- ΝΑΤΟ-Ε.Ε.).

Η Ελληνική Κυβέρνηση, είναι επιφυλακτική απέναντι στον Τ. Ερντογάν, επειδή οι διπλωματικές επιλογές της Τουρκίας, δεν βρίσκονται σε γραμμική εξάρτηση με τα δυτικά Στρατηγικά συμφέροντα . Η Ρωσία, το Ιράν και η Τουρκία, είναι πολύ κοντά σε μια αντιδυτική πολιτικο-στρατιωτική συμμαχία. Στα κορυφαία ζητήματα στην Μέση Ανατολή, όπως στον εμφύλιο στη Συρία, στο Παλαιστινιακό και στο Κουρδικό, η Τουρκία συντάσσεται με το Ιράν και την Ρωσία, ενώ απέναντί τους, είναι το Ισραήλ και οι σύμμαχοι του, κυρίως οι ΗΠΑ. Η Ελλάδα, έχει συνάψει ισχυρές σχέσεις με την Αίγυπτο και το Ισραήλ. Η καταπολέμηση της τρομοκρατίας, του λαθρεμπορίου, της πειρατείας στη θάλασσα, η παράνομη μετανάστευση, η αξιοποίηση του υποθαλάσσιου ενεργειακού πλούτου της Ανατολικής Μεσογείου και η ασφάλεια των αγωγών μεταφοράς ενεργείας, αποτελούν τους βασικούς πυλώνες συνεργασίας της Ελλάδας, της Κύπρου, της Αιγύπτου και του Ισραήλ. Είναι οι συμμαχίες, που προκαλούν ανησυχία στο σύστημα εξουσίας του Τ. Ερντογάν, καθώς επιπλέον, η Ελλάδα συνεχίζει με επιτυχία το σχεδιασμό και την πραγματοποίηση κοινών στρατιωτικών ασκήσεων, με τους Αιγύπτιους, αλλά και με τους Ισραηλινούς, φέρνοντας μάλιστα ισραηλινές και Αιγύπτιες στρατιωτικές δυνάμεις και στο χώρο του Αιγαίου. Η Τουρκία, έχει πολύ κακές διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ, την Αίγυπτο, ενώ συνεχίζει να μην αναγνωρίζει την κρατική οντότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Λίγο πριν αφιχθεί στην Αθήνα, ο Τούρκος πρόεδρος κατηγόρησε ευθέως την αμερικανική πλευρά ότι, με πρόσχημα τον πόλεμο κατά του Ισλαμικού Κράτους, εξοπλίζει τους Κούρδους στη βόρεια Συρία με στόχο την Τουρκία και το Ιράν. Και ακόμη, ο Τ. Ερντογάν, αναφέρθηκε στην απόφαση της αμερικανικής κυβέρνησης (δήλωση του Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τράμπ) να αναγνωρίσει την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ, απειλώντας την Ουάσιγκτον ότι αν προχωρήσει στην απόφασή της αυτή ο ίδιος θα συγκαλέσει σύνοδο κορυφής του Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης στην Κωνσταντινούπολη και θα διακόψει τις σχέσεις της Τουρκίας με το Ισραήλ.

Πηγή: iskra.gr

Ετοιμος να κάνει πράξη την απειλή του και να μεταφέρει την πρεσβεία των ΗΠΑ από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ είναι ο Ντόναλντ Τραμπ, αναγνωρίζοντας έτσι de facto τη διεκδικούμενη εδώ και αιώνες Ιερή Πόλη των τριών μεγάλων μονοθεϊστικών θρησκειών ως πρωτεύουσα του εβραϊκού κράτους.

Οπως έγινε γνωστό χθες το απόγευμα, ο «Πρόεδρος του Χάους» -όπως τον αποκαλούν εύστοχα οι επικριτές του- τηλεφώνησε στον Παλαιστίνιο ηγέτη Μαχμούντ Αμπάς για να τον ενημερώσει για την επικείμενη μεταφορά, αψηφώντας για πολλοστή φορά τις προειδοποιήσεις ακόμη και στενών συμβούλων του. 

Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του Αμπάς, ο Παλαιστίνιος πρόεδρος προειδοποίησε τον Τραμπ ότι η μεταφορά της αμερικανικής πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ θα έχει «εξαιρετικά επικίνδυνες συνέπειες για την ειρηνευτική διαδικασία, την ασφάλεια και τη σταθερότητα στην περιοχή και στον κόσμο».

Και πρόσθεσε ότι «δεν μπορεί να υπάρξει Παλαιστινιακό κράτος χωρίς την Ανατολική Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα, σύμφωνα με τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, το διεθνές δίκαιο και την αραβική ειρηνευτική πρωτοβουλία». Μάταια όμως.

Οπως φαίνεται (και αυτός) ο κύβος προφανώς έχει ήδη ριφθεί, στο πλαίσιο ενός ευρύτερου σχεδίου του «τριγώνου» ΗΠΑ-Ισραήλ-Σαουδικής Αραβίας για το μέλλον ολόκληρης της Μέσης Ανατολής, στο οποίο θα αναφερθούμε εκτενέστερα παρακάτω...

Οπως και να 'χει, με την εμπρηστική αυτή απόφαση του Τραμπ διαφωνούν ανοιχτά -πριν ακόμη καν ανακοινωθεί επίσημα- ο Αραβικός Σύνδεσμος, η Τουρκία αλλά και η Ρωσία και η Ευρωπαϊκή Ενωση. 

Πάμε τώρα στο «ζουμί». Σύμφωνα με προχθεσινό αποκαλυπτικό δημοσίευμα της Αν Μπάρναρντ στους «New York Times», ο Μαχμούντ Αμπάς κλήθηκε ξαφνικά τον Νοέμβριο που μας πέρασε στη Σαουδική Αραβία για ένα έκτακτο τετ α τετ κεκλεισμένων των θυρών με τον ασυγκράτητο πρίγκηπα-διάδοχο του βασιλείου, τον Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν.

Αυτά που άκουσε ο ηλικιωμένος «Αμπού Μάζεν» από τα χείλη του 32χρονου MBS, όπως τον αποκαλεί «χαϊδευτικά» από τα αρχικά του ο Τραμπ, σόκαραν τους πάντες, εντός και εκτός Παλαιστίνης: ούτε λίγο ούτε πολύ του παρουσίασε εκβιαστικά το πλαίσιο ενός νέου «σχεδίου Τραμπ» για την «επίλυση» του μεσανατολικού προβλήματος, που περιγράφεται ως το πιο φιλοϊσραηλινό και αντιπαλαιστινιακό που έχει εκπονηθεί ποτέ από οποιαδήποτε αμερικανική κυβέρνηση και που, βέβαια, απέχει έτη φωτός από τον αντίστοιχο «οδικό χάρτη» του Ομπάμα.

Του είπε μάλιστα πως, αν δεν μπορεί ο ίδιος ο Αμπάς να υπογράψει μια τέτοια συμφωνία, τότε πρέπει να παραιτηθεί αμέσως ώστε να βρεθεί ένας διάδοχός του που θα το πράξει...

Και βέβαια «χρύσωσε το χάπι» υποσχόμενος «τεράστια οικονομική ενίσχυση» προς το νέο «κράτος». 

Συμφωνία - απάτη

Τι προβλέπει η συμφωνία; Οτι οι Παλαιστίνιοι θα αποκτήσουν μεν το δικό τους «κράτος», αλλά αυτό θα αποτελείται μόνο από διάσπαρτα τμήματα της Δυτικής Οχθης, και ακόμη και σε αυτά δεν θα διαθέτουν πλήρη εθνική, αλλά μόνον «ηθική» κυριαρχία. Η συντριπτική πλειονότητα των παράνομων εποίκων θα παραμείνουν στα κατεχόμενα και η Ανατολική Ιερουσαλήμ δεν θα αναγνωριστεί ως πρωτεύουσα του νέου κράτους.

Το σημαντικότερο: οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες στον Λίβανο, στην Ιορδανία και σε άλλες χώρες, και φυσικά τα παιδιά και τα εγγόνια τους δεν θα έχουν δικαίωμα επιστροφής στις πατρογονικές τους εστίες.

Με άλλα λόγια, ένα σχέδιο τόσο μονόπλευρο που κανένας Παλαιστίνιος ηγέτης, ακόμη και ο πιο ενδοτικός, δεν θα μπορούσε ποτέ να αποδεχτεί. 

Μετά το πρώτο σοκ, ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου διέψευσε την ύπαρξη ενός τέτοιου σχεδίου, λέγοντας πως πρόκειται για κάποιες «ιδέες» του προέδρου και του επιτελείου του που δεν έχουν ακόμη οριστικοποιηθεί.

Το ίδιο έκανε και ο Σαουδάραβας πρέσβης στον ΟΗΕ, ο πρίγκηπας (και αδελφός του διαδόχου) Χαλίντ μπιν Σαλμάν, ο οποίος δήλωσε ότι το βασίλειο παραμένει δεσμευμένο «σε μια λύση που θα περιλαμβάνει την Ανατολική Ιερουσαλήμ σαν πρωτεύουσα ενός παλαιστινιακού κράτους βασισμένου στα σύνορα προ [της ισραηλινής εισβολής και προσάρτησης] του 1967.

Αργά χθες το βράδυ έκανε προειδοποιητική δήλωση για το θέμα της Ιερουσαλήμ και ο βασιλιάς της Σαουδικής Αραβίας, Σαλμάν. 

Μαγειρέματα

Ομως οι πληροφορίες επιμένουν πως ο Μπιν Σαλμάν, που είναι γνωστό πως διατηρεί στενές επαφές τόσο με τον Τραμπ όσο και με τον (εβραϊκής καταγωγής) γαμπρό και ειδικό απεσταλμένο του προέδρου στη Μέση Ανατολή, Τζάρεντ Κούσνερ, που λειτουργεί ουσιαστικά ως «ενδιάμεσος» μεταξύ Ριάντ, Ουάσινγκτον και Τελ Αβίβ, δεν μετέφερε πρωτόλειες σκέψεις των συνομιλητών του, αλλά το τελικό σχέδιο, που με τη σειρά του αποτελεί παράρτημα ενός συνολικού νέου στρατηγικού σχεδιασμού για μια ευρύτερη περιοχή χωρίς... ενοχλητικούς «παίχτες», όπως τα διάφορα παρακλάδια της Μουσουλμανικής Αδελφότητας (π.χ. η παλαιστινιακή Χαμάς) ή του Ιράν (η λιβανέζικη Χεζμπολάχ, οι Υεμενέζοι αντάρτες Χούτι κ.ά.) και γενικότερα όσοι αντιτίθενται ακόμη στα αμερικανικά και ισραηλινά συμφέροντα.

Γι' αυτό άλλωστε βλέπουμε παράλληλα και άλλες αψυχολόγητες και εκβιαστικές ενέργειες της Σαουδικής Αραβίας και σε άλλα «μέτωπα», όπως ο συνεχιζόμενος αποκλεισμός του Κατάρ, η «απαγωγή» και το σίριαλ με την παραίτηση του Λιβανέζου πρωθυπουργού Χαρίρι, και φυσικά ο συνεχιζόμενος στραγγαλισμός της Υεμένης, στο πλαίσιο μιας συνεχούς κλιμάκωσης της αντιπαράθεσης με την Τεχεράνη...

Γιώργος Τσιάρας

Πηγή: efsyn.gr

Σαν σήμερα, 5 Δεκεμβρίου 2013, έφυγε από τη ζωή ο Νέλσον Μαντέλα (1918 -2013), σύμβολο του αγώνα του νοτιοαφρικανικού λαού κατά του  ρατσιστικού καθεστώτος Απαρτχάιντ.

Ο Μαντέλα απελευθερώθηκε στις 11 Φεβρουαρίου του 1990. Είχε καταδικαστεί στις 12 Ιουνίου του 1964, μαζί με άλλους συναγωνιστές του, σε ισόβια. Έμεινε στις φυλακές του νησιού Ρόμπεν ως το 1982 και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στις φυλακές του Πόλσμουρ μέχρι το 1990.  Είχε ενταχθεί στο Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο (ΑΝC), το οποίο το 1960 κηρύχθηκε  παράνομο. Ήταν ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος της Νότιας Αφρικής (1994-1999). 

Δείτε ένα σπάνιο βίντεο από συνάντηση του Νέλσον Μαντέλα, με τον Φιντέλ Κάστρο, σ’ ένα από τα πρώτα του ταξίδια μετά την απελευθέρωση του, στην Κούβα. Μια συνάντηση των δύο ηγετών σε ιδιαίτερα φιλικό κλίμα, όπου ο Μαντέλα καλεί τον Φιντέλ Κάστρο στη Νότια Αφρική.

Πηγή: imerodromos.gr

Γράφει ο Γεράσιμος Αραβανής.

Ο στόχος που εδώ και καιρό έθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η όσο το δυνατόν μικρότερη συρρίκνωση του, ως αποτέλεσμα της κυβερνητικής πολιτικής που άσκησε και των μεταλλάξεων του σε μνημονιακό αντιλαϊκό κόμμα και η παρουσία του στην πολιτική σκηνή ως ο δεύτερος πόλος του δικομματισμού μαζί με τη ΝΔ. Αυτή την προσπάθεια είναι γεγονός ότι την υπηρετεί με συνέπεια και θα την υπηρετεί ως τις ερχόμενες εκλογές και όχι μόνο.

Οι βασικοί άξονες του πολιτικού λόγου και της δράσης του είναι: “Η χώρα τον Αύγουστο του 2018 βγαίνει από τα μνημόνια, απαλλάσσεται από την επιτροπεία, διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις για ισχυρή και δίκαιη ανάπτυξη στη χώρα προς όφελος όλου του λαού, εφαρμόζεται δίκαιη και φιλολαϊκή πολιτική όσο είναι δυνατόν στις σημερινές συνθήκες ενισχύοντας τους πλέον αδύναμους, δείγμα του φιλολαϊκού αριστερού χαρακτήρα του. Αποτέλεσμα όλης της προσπάθειας του περασμένου διαστήματος θα είναι η χώρα να γυρίσει οριστικά σελίδα, θα ξημερώσει για όλους μια καλύτερη μέρα”.

Υπηρετώντας με συνέπεια αυτούς τους στόχους, η κυβέρνηση πέτυχε να κλίσει άρον άρον την 3^η αξιολόγηση, λέγοντας ουσιαστικά “ναι” σε ό,τι ζήτησε η τρόικα και λειτουργώντας όπως όλες οι προηγούμενες μνημονιακές κυβέρνησης τις οποίες κατηγορούσε και κατηγορεί για απόλυτη υποταγή στους δανειστές. Δεν ήταν ώρα να δυσαρεστήσει τους θεσμούς και να απειληθεί η αποδοχή και η στήριξη την οποία απολαμβάνει από την πλευρά τους. Εξάλλου, έχει κάνει τόσα, έχει πάρει επώδυνα μέτρα, απέσπασε υπέρογκα πλεονάσματα από τα ισχνά λαϊκά εισοδήματα, έδωσε ουσιαστικά χτυπήματα στο εργατικό κίνημα κ.λπ. και φαίνεται ότι για την ώρα όλα αυτά ικανοποιούν τους θεσμούς.

Θριαμβολογεί η κυβέρνηση ότι η 3^η αξιολόγηση δεν έφερε νέα μέτρα, πράγμα που δεν είναι αλήθεια, παρότι όλα όσα μέτρα δέχτηκε συμφώνησε και εφαρμόζει με το 3^ο μνημόνιο και τις προηγούμενες αξιολογήσεις φτάνουν και περισσεύουν, τουλάχιστο μέχρι στιγμής. Σημειώνουμε ορισμένα από όλα όσα έχουν μπροστά τους τα επόμενα χρόνια οι εργαζόμενοι και επιβλήθηκαν από τη σημερινή κυβέρνηση:

Από 1/1/2019 θα ληφθούν μέτρα 2 δισεκατομμυρίων ευρώ που θα πλήξουν το σύνολο των συνταξιούχων. Σε αυτά περιλαμβάνονται η κατάργηση του ΕΚΑΣ, ο επανυπολογισμός των συντάξεων και η ουσιαστική κατάργηση της προσωπικής διαφοράς.

Η επιχείρηση καταπολέμησης της φοροδιαφυγής που βρίσκεται σε εξέλιξη και προωθείται με επιχειρήματα για “καταπολέμηση της διαφθοράς”, “να πληρώσουν οι μπαταχτσήδες”, “επιβολή φορολογικής δικαιοσύνης”, πλήττει τους φτωχότερους και τους μικρούς, ενώ η φοροασυλία και οι απαλλαγές για το μεγάλο κεφάλαιο βγάζουν μάτι. Το εφοπλιστικό κεφάλαιο έχει απαλλαγεί πλήρως από τη φορολογία, ενώ τα μονοπωλιακά συγκροτήματα που ελέγχουν το μεγαλύτερο κομμάτι της οικονομίας συνεισφέρουν λιγότερο από 5% του κρατικού προϋπολογισμού.

Απ' ό,τι γράφεται η κυβέρνηση συμφώνησε να μειωθεί το αφορολόγητο από το 2020 και αν απειληθεί η δημιουργία πλεονάσματος 3,5% να εφαρμοστεί από το 2019.

Δεδομένη είναι η επιτάχυνση των πλειστηριασμών μέσα στους οποίους περιλαμβάνονται και πλειστηριασμοί λαϊκών κατοικιών προς χάριν των τραπεζών. Θα διενεργούνται πλειστηριασμοί στα ειρηνοδικεία καθώς και ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί, ενώ η απόφαση της κυβέρνησης να στείλει τα ΜΑΤ να ρίξουν δακρυγόνα μέσα στο ειρηνοδικείο της Αθήνας εναντίον των διαμαρτυρομένων πολιτών και των αγωνιστών του κινήματος κατά των πλειστηριασμών υπογραμμίζει την αποφασιστικότητα της για την εφαρμογή του μέτρου.

Αποφασίστηκε η περικοπή των κοινωνικών επιδομάτων από το 2018 και η ιδιωτικοποίηση σημαντικών μονάδων παραγωγής της ΔΕΗ.

Δεν έμεινε εκτός ούτε το συνδικαλιστικό κίνημα. Συμφωνήθηκε με τους θεσμούς και προωθείται στη βουλή για νομοθέτηση η κήρυξη απεργίας από τα πρωτοβάθμια σωματεία να νομιμοποιείται μόνο αν ψηφιστεί από το 50% +1 των εγγεγραμμένων μελών του σωματείου χωρίς να λαμβάνεται υπ' όψιν η συμμετοχή στη γενική συνέλευση και το ποσοστό ψήφισης της.

Με αυτά τα δεδομένα σε πολύ λίγες περιπτώσεις θα διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις για απεργιακή κινητοποίηση και ουσιαστικά η απεργία τίθεται υπό απαγόρευση. Είναι εξαιρετικά δύσκολο ως αδύνατο για την πλειοψηφία των πρωτοβάθμιων σωματείων να επιτευχθεί τόσο μεγάλη συμμετοχή στη γενική συνέλευση, ώστε η απόφαση να είναι σύμφωνη με το νόμο. Το επιχείρημα της κυβέρνησης ότι η διάταξη αυτή αφορά μόνο τα πρωτοβάθμια σωματεία και καθόλου δεν αφορά και δεν θίγει τα δευτεροβάθμια και ακόμη περισσότερο τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ είναι προκλητικό. Η κυβέρνηση και οι επιχειρηματίες δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν από τις ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Οι ηγεσίες αυτές είτε παρακολουθούν αμέτοχες την επίθεση εναντίον των εργαζομένων, είτε προκηρύσσουν κάποια απεργία τις πιο πολλές φορές κατόπιν εορτής, χωρίς να παίρνουν ουσιαστικά μέτρα για την επιτυχία της. Η προοπτική δραστηριοποίησης των εργαζομένων και ανάκαμψης των αγώνων και του συνδικαλιστικού κινήματος μόνο μέσα από τα πρωτοβάθμια σωματεία και τη δραστηριότητα στη βάση, στους χώρους δουλειάς μπορεί να προέλθει και αυτό θέλει η κυβέρνηση, οι επιχειρηματίες και η τρόικα να εμποδίσουν με την ουσιαστική απαγόρευση της απεργίας και τη θεσμοθέτηση συστήματος που θα ελέγχει την αντιπροσωπευτικότητα των σωματείων.

Αυτά είναι τα δεδομένα για την «επόμενη ημέρα». Η λιτότητα και τα αντιλαϊκά μέτρα συνεχίζονται με αμείωτους ρυθμούς και η επιτήρηση από την ΕΕ θα συνεχιστεί επίσης για πολλές δεκαετίες, έστω χωρίς την ύπαρξη τρόικας αλλά μέσω των μηχανισμών που η ΕΕ έχει διαμορφώσει.

Ενώ αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα, κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση σε μια πρωτοφανή προσπάθεια παραπλάνησης και αποπροσανατολισμού του λαού, εντείνοντας την όξυνση και την πόλωση, φέρνουν στην επικαιρότητα και τη δημόσια συζήτηση και συγκρούονται όχι τα πραγματικά προβλήματα. Η κυβέρνηση μοιράζοντας το κοινωνικό μέρισμα των λίγων εκατοντάδων ευρώ, ίσα ίσα για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι των πιο φτωχών, προσπαθεί να σκεπάσει τη λεηλασία του λαϊκού εισοδήματος και την φτωχοποίηση του και η ΝΔ επιμένοντας στην αποκαλύψεις σκανδάλων τη στιγμή που ο καθένας γνωρίζει ότι κανένα από τα καταγγελλόμενα σκάνδαλα δεν θα διερευνηθεί και κανείς δεν πρόκειται να πληρώσει γι’ αυτά. Παράλληλα, εξαγγέλλει λύσεις για όλα τα προβλήματα που απασχολούν την ελληνική κοινωνία από την επομένη κιόλας μέρα που θα αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας.

Η συμπεριφορά των δύο κομμάτων -ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ- είναι απολύτως κατανοητή· ο αποπροσανατολισμός του λαού είναι και για τα δύο κόμματα μονόδρομος από τη στιγμή που δέχονται και υπηρετούν ανεπιφύλακτα και χωρίς αντιστάσεις την πολιτική των μνημονίων, τη στήριξη του μεγάλου κεφαλαίου με κάθε τρόπο και την πειθαρχία στις απαιτήσεις ΕΕ και ΗΠΑ.

Η απάντηση του συνδικαλιστικού κινήματος σε όλα αυτά είναι η κήρυξη 24ωρης πανελλαδικής απεργίας από τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ για τις 14/12, μετά από μακρύ διάστημα απραξίας. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι είναι θετικό γεγονός η κήρυξη της απεργίας, όχι γιατί οι τριτοβάθμιες ηγεσίες θα εξαντλήσουν τα περιθώρια κινητοποίησης των εργαζομένων και θα αντιτάξουν ισχυρή αντίσταση στην επίθεση που δέχονται, αλλά διότι η κήρυξη απεργίας προσφέρει νομική κάλυψη στις αγωνιστικές δυνάμεις του συνδικαλιστικού κινήματος και κυρίως στα πρωτοβάθμια σωματεία να δράσουν, ενώ συμβάλλει στη διαμόρφωση πανελλαδικά αγωνιστικού κλίματος.

Εδώ όμως εγείρονται σοβαρά ερωτήματα. Τα τελευταία χρόνια οι πανελλαδικές απεργίες ιδιωτικού και δημόσιου τομέα καταλήγουν να έχουν επετειακό χαρακτήρα. Τα ποσοστά των απεργών είναι ελάχιστα, μόνο πρωτοπόροι και πολιτικά συνειδητοί εργαζόμενοι απεργούν, ενώ οι απεργιακές συγκεντρώσεις που οργανώνονται στην Αθήνα και σε επαρχιακές πόλεις είναι ισχνές και άτονες και κατά κανόνα πολυδιασπασμένες. Αν συνεχιστεί η ίδια τακτική από τις συνδικαλιστικές και κυρίως τις πολιτικές ηγεσίες και η προσεχής απεργία θα είναι μια από τα ίδια.

Οι τριτοβάθμιες ηγεσίες και γενικότερα ο εργοδοτικός συνδικαλισμός στηρίζουν την εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής και με την μέχρι σήμερα δραστηριότητα τους επιτυγχάνουν τον έλεγχο των συνδικαλιστικών οργανώσεων και απομακρύνουν τους εργαζομένους από το συνδικαλισμό και τη δράση, ενώ οι αγωνιστικές δυνάμεις και οι πολιτικοί φορείς τους, επιμένοντας στη δραστηριοποίηση με κύρια κριτήρια την αύξηση της επιρροής καθεμιάς και τις ιδιαίτερες στρατηγικές που κάθε πολιτικός φορέας υποστηρίζει έχουν μερίδιο ευθύνης για τη σημερινή κατάσταση.

Η τακτική αυτή άφησε ελεύθερο το πεδίο στον κυβερνητικό–εργοδοτικό συνδικαλισμό να χειραγωγεί το κίνημα και να υποτάσσει τους εργαζόμενους. Η απώλεια της ευκαιρίας που έδωσε η μεγάλη εργατική και λαϊκή ανάταση στα χρόνια 2010-2012 που κινητοποιήθηκαν εκατομμύρια άνθρωποι φαίνεται ότι δεν έγινε μάθημα.

Η επίθεση του κεφαλαίου στους εργαζόμενους και το λαό, τα κυρίαρχα αστικά κόμματα και η ΕΕ, ο εργοδοτικός-κυβερνητικός συνδικαλισμός αντιμετωπίζονται μόνο με τη δημιουργία ισχυρού ενωτικού εργατικού κινήματος σε ταξική βάση που θα θέσει σε άμεση προτεραιότητα την υπεράσπιση του βιοτικού επιπέδου και των συνθηκών ζωής και δράσης των εργαζομένων, και τη διεύρυνση των κατακτήσεων τους, την ανατροπή της μνημονιακής πολιτικής και όλου του πλαισίου που δημιούργησε, θα αποκαλύπτει τις μεγάλες ευθύνες των κυβερνήσεων και θα αγωνιστεί εναντίον της ΕΕ και της πολιτικής της με στόχο την αποδέσμευση. Και για το λόγο ότι το πλαίσιο αυτό δεν είναι δυνατόν να καλύπτει όλες τις πλευρές της πολιτικής και των θέσεων όλων των συνιστωσών του μαζικού κινήματος είναι αυτονόητο ότι πέραν της προώθησης της πολιτικής που πηγάζει από τη γενική συμφωνία κάθε δύναμη θα έχει τη δυνατότητα να προβάλει ιδιαίτερες πλευρές και απόψεις και συνολικά τις αντιλήψεις και τις θέσεις της, να παίρνει πρωτοβουλίες δράσης.

Σε κάθε περίπτωση η καλύτερη δυνατή επιτυχία της απεργίας της 14ης Δεκέμβρη μπορεί να αποτελέσει το πρώτο βήμα.

Η δράση όλων εκεί πρέπει να κατευθύνεται.

Πηγή:ergatikosagwnas.gr