Ο εορτασμός της Εργατικής Πρωτομαγιάς ξεκίνησε το 1886 σαν λευκή απεργία για το οκτάωρο. Μια απόφαση που πάρθηκε 2 χρόνια νωρίτερα, στα 1884, όταν η νεαρή τότε Αμερικανική Ομοσπονδία Εργασίας (American Federation of Labor-AFL), κατοχύρωσε την ιστορική απόφαση στο Συνέδριό της.  Η απόφαση έλεγε ότι μετά την 1 Μαΐου 1886 η εργατική μέρα θα διαρκούσε πια οχτώ μόνον ώρες και κήρυσσε για τη μέρα εκείνη την έναρξη ενός εκτεταμένου απεργιακού κινήματος με σκοπό να επιβάλλει το οχτάωρο σε εθνική κλίμακα.

Η αλήθεια είναι οτι το αίτημα του οκταώρου τέθηκε από τα αμερικανικά σωματεία ήδη από το 1865, αμέσως μετά το τέλος του αμερικανικού εμφυλίου πολέμου, ενώ επανήλθε έντονα στο προσκήνιο το 1874 όταν η Βιομηχανική Αδελφότητα των συνδικάτων, ζητούσε να πετύχει το οκτάωρο με λευκή απεργία.

Επίκεντρο της πρωτομαγιάτικης αυτής απεργίας του 1886, στην οποία πήραν μέρος 350.000 εργάτες, ήταν το Σικάγο. Η απεργία έδωσε τεράστια ώθηση για το εργατικό κίνημα, αφού πολλά συνδικάτα ιδρύθηκαν με αφορμή αυτόν τον απεργιακό αγώνα. Και βέβαια  δεν θα μπορούσαν να λείψουν οι θηριωδίες ενάντια στους απεργούς εργάτες, αφού η μεγάλη αυτή απεργία προκάλεσε ένα από τα πιό επαίσχυντα εγκλήματα των καπιταλιστών – εργοδοτών, με δολοφονίες εργατών, συλλήψεις, δίκες κι εκτελέσεις.

Πιό συγκεκριμένα, στις 3 Μαΐου έξι εργάτες σκοτώθηκαν και 30 τραυματίστηκαν όταν η αστυνομία πυροβόλησε μια’ μεγάλη συγκέντρωση έξω από το εργοστάσιο Μακ Κόρμικ, στο Χάρ- Βέστερ. Τα συνδικάτα κάλεσαν συγκέντρωση διαμαρτυρίας για την επομένη 4 Μαΐου στην πλατεία Χαϋμάρκετ του Σικάγου. 130 αστυνομικοί με επικεφαλής ένα γνωστό αξιωματικό διώκτη των εργατών επετέθησαν κατά της συγκέντρωσης. Κάποιος, που έμεινε άγνωστος, πέταξε μια βόμβα. Σκοτώθηκαν 7 αστυνομικοί, 4 εργάτες και πολλοί άλλοι εργάτες τραυματίστηκαν. Η αστυνομία συνέλαβε πολλά εργατικά στελέχη. Οκτώ παραπέμφθηκαν σε δίκη. Ο Λούϊς Αίνγκ βρέθηκε κρεμασμένος στο κελί του. Οι Αύγουστος Σπίς, Άντολφ Φίσερ, Τζώρτζ Ένγκελ, Άλμπερτ Πάρσον καταδικάστηκαν σε απαγχονισμό και τους κρέμασαν στις 11 Νοεμβρίου 1887.

Η απολογία του Αύγουστου Σπις  στο δικαστήριο, παραμένει μέχρι σήμερα μια σπουδαία και ηρωϊκή σελίδα στην ιστορία του παγκόσμιου εργατικού κινήματος.  Να μερικά αποσπάσματα από την απολογία του:

« Κύριοι Δικαστές,

Αν σας περνάει η ιδέα στα σοβαρά, πως με τις κρεμάλες σας μπορείτε να σταματήσετε το κίνημα που εξωθεί εκατομμύρια γονατισμένων από την καταπίεση εργατών στην εξέγερση, είστε, μα την αλήθεια “πτωχοί τω π ν ε ύ μ α τ ι.  Σ ε παρόμοια περίπτωση μας κρεμάτε με το δίκιο σας. Έπειτα αυτό είναι το καλύτερο που έχετε να κάνετε. Κρεμάστε μας! Μα περιμένετε, εγώ σας το αγγέλω. Τεντώνετε ένα σχοινί.

Γύρω σας, κάτω σας, δίπλα σας, πάνω σας, απ’ όλες τις μεριές σας, θεριεύει κάτω από τα πόδια σας. Βαδίζετε κυριολεκτικά πάνω σε μια υπόγεια φωτιά. Μπορείτε να το αγνοείτε. Δεν θα την αποφύγετε. Θέλετε να απαλλαχτήτε μια για πάντα, απ’ όλους τους “συνωμότες”. Απαλλαγήτε πρώτα απ’ αυτά τα αφεντικά της βιομηχανίας που δημιούργησαν την ανήθικη περιουσία τους με το κλεμμένο αντίτιμο της εργασίας, που δεν πληρώθηκε. Μέσα στο σύστημά σας οι μηχανές σας φέρνουν την υπερπαραγωγή, που οδηγεί τον πραγματικό παραγωγό στην αθλιότητα και το θάνατο!

Είναι αυτό που σεις αποκαλείτε “αύξηση του εθνικού πλούτου”. “Εθνικού”; Ποια ειρωνεία! Τη χαρά μερικών προνομιούχων του έθνους να λέτε. Κάμετε κάτι καλύτερο. Καταργήστε τα τρένα, τον τηλέγραφο, τα τηλέφωνα, τα βαπόρια. Πριν απ’ όλα καταργήστε τον εαυτό σας. Θάναι το συντομότερο απ’ όλα. Καταργήστε πρώτ απ’ όλα εσάς τους ίδιους. Γιατί; Γιατί εσείς είστε με τη συμπεριφορά σας οι πρώτοι πράκτορες  της επανάστασης. Καταργήστε την αρπαγή και το πλιάτσικο κύριοί μου. Μα αυτό είναι η δουλειά σας. Είναι η ανήθικη αποστολή μιας εκατοντάδας ανθρώπων, που προτιμάνε να απολαμβάνουν το παν, δίχως να κάνουν απολύτως τίποτε. Απ’ αυτήν ακριβώς την τάξη, πάμε να απαλλαγούμε. Κοιτάχτε το πεδίο της μάχης. Οι εργάτες έχουν πετσοκοφτεί κι’ εσείς ω χριστιανοί μα και καλοί μου ευγενικοί μπουρζουάδες, εσείς είστε οι κοινωνικοί γύπες που τρώτε τη σάρκα των πτωμάτων….

…Όποιος λέει ιδιωτική βιομηχανία, λέει αναρχούμενη βιομηχανία. Μετρημένα άτομα χρησιμοποιούν προς όφελός τους, τις εφευρέσεις και τα επινοήματα του νου. Ο κόσμος είναι για τους λίγους. Δεξιά και αριστερά πέφτουν οι όμοιοι τους, θύματα του πλούτου των και της καλοπέρασής τους. Λίγο τους ενδιαφέρει. Με τις μηχανές τους μετατρέπουν το ανθρώπινο αίμα σε βώλους χρυσαφιού. Την ίδια την υγεία των ανηλίκων. Με την πολλή δουλειά δολοφονούν τα γυναικόπαιδα. Με την ανεργία σκοτώνουν. Κι’ αυτοί οι άνθρωποι να που λέγονται Χριστιανοί. Πραγματικά, πούροι Χριστιανοί. Παραβήκαμε το νόμο για να δείξουμε στο Λαό, κατά ποιο τρόπο οι θεσμοί αυτοί τα τελευταία 20 χρόνια αποβλέπουν συστηματικά σ’ ένα  σκοπό: να εγκαθιδρύσουν στη χώρα μια ολιγαρχία παρόμοια της οποίος δεν στάθηκε καμιά πιο κτηνώδης, πιο δυνατή, πουθενά ποτέ στη Γη.

Και τώρα οι ιδέες που εδώ υπερασπίζω μάθετε είναι δικές  μου. Είναι ένα κομμάτι από τον εαυτό μου, μου είναι αδύνατο να τις εγκαταλείπω. Δεν είναι ρούχα να τα βγάλεις και να τα παρατήσεις. Μα αν μπορούσα πάλι δεν θα τις άφηνα. Σας περιφρονάμε μπροστά στο θάνατο! Η αλήθεια που κρεμάστηκε στο πρόσωπο του Σωκράτη, του Χριστού, του Τζιορντάνο Μπρούνο. του Χιούς, του Γαλιλαίου, ζει ακόμη, δεν πέθανε. Πολλοί άλλοι μαζί τους, που ο αριθμός τους είναι ατέρμονη λεγεώνα, μάς πρόλαβαν σε τούτη την οδό. Ιδέτε μας! Είμαστε έτοιμοι καθ’ όλα να τους ακολουθήσουμε στη μεγάλη πορεία!». [1]

Σε ανάμνηση αυτής της μεγάλης μάχης καθιερώθηκε η Πρωτομαγιά ως παγκόσμια ημέρα της εργατικής τάξης, ως ημέρας εργατικών διεκδικήσεων σε όλες τις χώρες, ύστερα από απόφαση που πήρε η ιδρυτική συνέλευση της Δεύτερης Σοσιαλιστικής Διεθνούς στο Παρίσι το 1889, αρχίζοντας από την 1η Μαΐου του 1890.

Η απόφαση αναφέρει:

“Θα οργανωθεί μια μεγάλη διεθνής εκδήλωση σε συγκεκριμένη ημερομηνία, με τρόπο, ώστε, συγχρόνως σε όλες τις χώρες και όλες τις πόλεις, οι εργάτες θέτουν την ίδια μέρα στις δημόσιες αρχές τη νομοθετική μείωση της εργασίας σε 8 ώρες καθώς και την εφαρμογή των άλλων επίσης αποφάσεων του Διεθνούς Συνεδρίου του Παρισιού.” Σ’ αυτήν την πρόταση που είχε κάνει ο γάλλος Ραϋμόν Λενίνγκ, οι Μπέμπελ και Λίμπκνεχτ πρόσθεσαν την παράγραφο: “Οι εργαζόμενοι όλων των εθνών θα πραγματοποιούν αυτήν την εκδήλωση στις συνθήκες που τους επιβάλλονται από την ειδική κατάσταση της χώρας τους”. Ημερομηνία αρχής η 1 Μαΐου 1890.»

Στην Ελλάδα η Εργατική Πρωτομαγιά γιορτάστηκε για πρώτη φορά το 1893 στο Παναθηναϊκό Στάδιο και επαναλήφθηκε το 1894.

Οι απαρχές εορτασμού της Πρωτομαγιάς στην Ελλάδα

1890

Το 1890 ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του Σταύρου Καλλέργη, ο Κεντρικός Σοσιαλιστικός Όμιλος. Περίπου 10 μέλη στην αρχή· 1891

Το 1891 ο Καλλέργης και άλλοι 12 φίλοι του σοσιαλιστές την ημέρα της Πρωτομαγιάς φωτογραφήθηκαν μαζί “σαν συμβολική συμμετοχή στην παγκόσμιο επέτειο και διαμαρτυρία των εργατών”.

1892

Την Πρωτομαγιά περίπου 30 σοσιαλιστές με επικεφαλής τον Σταύρο Καλλέργη “συγκεντρώθηκαν πάλι στο χώρο του Σταδίου και διαμαρτυρήθηκαν κατά του πλουτοκρατικού αθλίου συστήματος”.

1893

Με πρωτοβουλία του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου και της εφημερίδος του ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΗΣ τιμήθηκε η Πρωτομαγιά.

Η Πρωτομαγιά αυτό το χρόνο πέφτει Σάββατο γι’ αυτό η συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε 2 Μαΐου ημέρα Κυριακή.  Είναι η πρώτη μεγάλη και δημόσια εκδήλωση στην Ελλάδα αφιερωμένη στην Πρωτομαγιά των εργατών και Σοσιαλιστών. Συναθροίστηκαν περίπου 500 άτομα στις 5 η ώρα στο αρχαίο στάδιο πίσω από το Ζάππειο. Εκεί όπου το 1896 χτίστηκε το Καλλιμάρμαρο Παναθηναϊκό Στάδιο. Η προκήρυξη, με την οποία ο Κεντρικός Σοσιαλιστικός Σύνδεσμος καλούσε τη συγκέντρωση, αναφέρει τα αιτήματα.

Περίπου 500 άτομα, σε ’κείνη τη μικρή Αθήνα. Πολλοί είχαν καρφώσει κόκκινες κονκάρδες στο αριστερό πέτο του σακακιού (κομβιοδόχη). Έγιναν πολλές συζητήσεις μεταξύ των Σοσιαλιστών του Συλλόγου και των εργατών που είχαν έλθει να παρακολουθήσουν τη συγκέντρωση. Τέλος, μίλησε ο Καλλέργης για το Σοσιαλισμό και τα δικαιώματα των εργαζομένων. Πρότεινε και υπέγραψαν ψήφισμα για να επιδοθεί στη Βουλή, το οποίο αναφέρει τα αιτήματα:

«ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ ΤΟΥ 1893

Ιον. Την Κυριακή να κλείωνται τα κατα­ στήματα καϋ’ όλην την ημέραν και οι εργάται ν’ αναπαύωνται.

2ον. Οι εργάται να εργάζωνται επί 8 ώρας την ημέραν και ν ’ απαγορευθή η εργασία είς τους ανηλίκους.

3ον. Να απονέμεται σύνταξις εις τους εκ της εργασίας παϋό- ντας και καταστά- ντας ανικάνους προς συντήρησιν εαυτώον και της οικογενείας των.

4ον. Να καταργηθώσιν αι θανατικαί εκτελέσεις,


5ον. Να καταργηθή η διά χρέη προσωπική κράτησις. *

Το ψήφισμα της συγκέντρωσης επεδόθη στη Βουλή την 1 Δεκεμβρίου 1893. Ο Πρόεδρος αρνήθηκε να το διαβάσει στο σώμα. Τότε ο Σταύρος Καλλέργης άρχισε να το διαβάζει από το θεωρείο του κοινού. Τον συνέλαβαν, τον κακοποίησαν και τον οδήγησαν στο δικαστήριο όπου και καταδικάστηκε σε 12 μέρες φυλακή.

Το 1894 η Πρωτομαγιά εορτάστηκε ενιαία από τον Κεντρικό Σοσιαλιστικό Σύλλογο και την ομάδα του Πλάτωνος Δρακούλη. Το απόγευμα στις 5 συγκεντρώθηκαν στο Στάδιο οι σοσιαλιστές Αθήνας – Πειραιά και πολλοί εργάτες με τις οικογένειές τους. Περίπου 1000 άτομα γράφτηκε ότι συμμετείχαν. Ο Δρακούλης αργότερα (το 1912) σε λόγο του ανέφερε 5000 άτομα.

Γύρω – γύρω παρακολουθούσε δύναμη πεζών και εφίππων της Χωροφυλακής. Οι σοσιαλιστές είχαν κόκκινες κονκάρδες.

Πρώτος μίλησε ο Πλάτων Δρακούλης για το ιστορικό της εργατικής Πρωτομαγιάς και τις ευνοϊκές προοπτικές για το σοσιαλιστικό κίνημα και τους εργαζόμενους. Μετά μίλησε ο Καλλέργης πιο επιθετικός, καταγγέλει το κεφαλαιοκρατικό σύστημα. Στη συνέχεια μίλησαν και οι σοσιαλιστές Ευάγγελλου Μαρκαντωνάτος και Δ. Γραμματικός. Κλείνοντας τη συγκέντρωση ενέκριναν ψήφισμα το οποίο θα επιδώσουν στον πρωθυπουργό. Το ψήφισμα γράφει:

«Οι διεθνείς σοσιαλισταί και οι εργάται Αθηνών – Πειραιώς Προς την κυβέρνησιν της Ελλάδος Συνελθόντες σήμερον την Ιην Μαΐου του 1894 έτους, ημέραν Κυριακήν και ώραν 5μ.μ. πάντες οι διεθνείς Σοσιαλισταί και εν γένει πάντες οι υπό μισθόν ευρισκόμενοι και πάσχοντες εργάται Αθηνών – Πειραιώς, αποφασίζωμεν και ψηφίζωμεν τα εξής:

α) την Κυριακήν να κλείωνται τα καταστήματα καθ’ ύλην την ημέραν και οι εργάται ν’ αναπαύονται.


β) Οι εργάται να εργάζονται επί 8 ώρας την ημέραν και ν’ απαγορευθή η εργασία εις τους ανηλίκους.

γ) Να απονέμεται σύνταξις εις τους εκ της εργασίας παθόντας και καταστάντας ανίκανους προς συντήρησιν εαυτών και της οικογενείας των.

δ) Να καταργηθώσιν αι θανατικαί εκτελέσεις,

ε) Ανατίθεται εις τους διευθυντάς των σοσιαλιστικών εφημερίδων η επίδοσις του παρόντος ψηφίσματος εις την κυβέρνησιν, επί τη βάσει του οποίου παρακαλείται αυτή να συντάξη νομοσχέδιο και υποβάλη τούτο εις την Βουλήν προς ψήφισιν κατά την αμέσως συγκληθησομένην αυτής σύνοδον.

Αθήναι, την 1η Μαΐου 1984. » *

Η οργανωτική επιτροπή του εορτασμού απετελέσθη από τους σοσιαλιστές Συνοδινό, Αποστολίδη, Ματιάτο, Ζουλά, Μποφινά, Παπαδημητρίου και Μάργαρη.

Από τότε χρειάστηκε να περάσουν 17 χρόνια, με μεγάλες απεργίες σε όλη την Ελλάδα, ώσπου το 1911 γιορτάστηκε και πάλι η Εργατική Πρωτομαγιά στην Θεσσαλονίκη, όπου πρόταξε σαν κεντρικό σύνθημα «8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ανάπαυση και 8 ώρες ύπνο».

Να πως μας μεταφέρει ο Δημήτρης Λιβιεράτος πως εορτάσθηκε η 1η Μαΐου του 1911 στην υπό Οθωμανική Αυτοκρατορία, Θεσσαλονίκη.

« “Η Πρωτομαγιά του 1911 εωρτάσθη μεγαλοπρεπώς εν Θεσσαλονίκη. Και εωρτάσθη σχεδόν εις όλας τας πόλεις της Ευρωπαϊκής Τουρκίας. Εις την μεγάλην παρέλασιν της Θεσσαλονίκης έλαβον μέρος όχι μόνο Ισραηλίται και Βούλγαροι, αλλά και αρκετοί Έλληνες και Τούρκοι. . .

Μεταξύ των ρητόρων συγκαταλέγοντο: ο Βλαχώφ, ο Παπαθωμάς, ο Αρδίττι, ο Τούρκος καπνεργάτης Ιχσάν και ο Μπεναρόγιας. Τέσσαρες μουσικαί ετοποθετήθησαν μεταξύ των χιλιάδων διαδηλωτών, κατατεταγμένων κατά επάγγελμα, τα λάβαρα ήσαν όλα ερυθρά, σοσιαλιστικά, η δε Διεθνής, ο σοσιαλιστικός ύμνος, ήρχισε εις διάφορες γλώσσες ταυτοχρόνως, 12.000 εργάται απήργησαν, 7.000 παρήλασαν. Ήτο καθαρά πλέον η υπερίσχυσις των σοσιαλιστών. »*

Την απεργία και τον εορτασμό της Εργατικής Πρωτομαγιάς του 1911 στην τουρκοκρατούμενη Θεσσαλονίκη , διοργάνωσε η Σοσιαλιστική Οργάνωση της Φεντερασιόν, που είχε ήδη ιδρυθεί ένα χρόνο,πριν, το 1910 από τον  εβραϊκής καταγωγής Αβραάμ Μπεναρόγια.

Η Εργατική Πρωτομαγιά, βρίσκει τη χώρα μας τα τελευταία 8 χρόνια, εγκλωβισμένη -όσο ποτέ άλλοτε- μέσα  στο πλαίσιο των συμφωνιών με την ΕΕ και το ΔΝΤ, που εκφράζει και θα εκφράσει παρά τις εξαγγελίες για καθαρές εξόδους, ελαφρύνσεις του χρέους  και παρεμφερείς αποπροσανατολισμούς, την συνέχεια της σκληρής γραμμής επιτήρησης, μιας ιδιότυπης οικονομικής κατοχής που έχει επιβληθεί  από τους δανειστές και τοκογλύφους. Η πλήρης υποταγή της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στους «θεσμούς» με το ευρωπαϊκό ιερατείο των στυγνών εκβιαστών και των οικονομικών δολοφόνων, οδηγεί τη χώρα μας στην πιο κρίσιμη καμπή της ιστορίας της. Με την διπλή (πολιτική και τεχνική) αποικιοκρατική κηδεμονία που επιβλήθηκε, συνάμα με την μεγάλη αντάρα που ενυπάρχει και κλιμακώνεται στα παιχνίδια πολέμου στην ευρύτερη περιοχή προμηνύοντας την διαφαινόμενη απώλεια και ακρωτηριασμό ελληνικής εδαφικής επικράτειας, εκχωρείται και η τελευταία ελπίδα του ελληνικού λαού, που εμπιστεύθηκε στη δήθεν αριστερή κυβέρνηση τη σκληρή διαπραγμάτευση στο όνομα της ανάσχεσης των αδιέξοδων εφαρμοζόμενων πολιτικών.

Οι εργαζόμενοι δεν έχουν τίποτα απολύτως να περιμένουν, από πολιτικού φορείς και  κυβερνήσεις, που δίνουν γη και ύδωρ στους δανειστές. Όπως τίποτα δεν έχουν να περιμένουν και από τον κυβερνητικό – εργοδοτικό – γραφειοκρατικό συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ.  Καμιά απολύτως αναμονή, καμμιά ανάθεση σε ξεπουλημένους επιβήτορες του μόχθου, δεν πρόκειται να δημιουργήσει συνθήκες ανάπτυξης και ευημερίας, με εργασιακά και πολιτικά δικαιώματα. Προαπαιτούμενο, τέτοιας μορφής συνθηκών, είναι πρωτίστως η επανάκτηση της Εθνικής Κυριαρχίας της χώρας, που δεν πρόκειται να επιτευχθεί παρά μόνο με μονομερείς ενέργειες, στο πλαίσιο των κανόνων του διεθνούς δικαίου.

Και οι εργαζόμενοι οφείλουν σήμερα να αντιληφθούν, ότι η επιβίωση τους, δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα κλαδικών διεκδικήσεων, δεν μπορεί να εξαρτάται και να αποφασίζεται από ξένους δυνάστες και επικυρίαρχους. Μπορεί μόνο  να διεκδικηθεί σε πανεθνικό επίπεδο, χωρίς κανενός είδους τεχνητούς διαχωρισμούς και να ιδωθεί, να συνδεθεί και να ριζοσπαστικοποιηθεί μέσα από τον αγώνα για την επιβίωση της ίδιας της χώρας.

Ας αφήσουμε τον εθνικό μας ποιητή Κωστή Παλαμά, να μας θυμίσει πως ύμνησε πίσω στα 1910 τον εργάτη:

«Εμείς είμαστε οι εργάτες, που με τον ιδρώτα μας ποτίζουμε τη γη για να γεννά καρπούς, λουλούδια, τ’ αγαθό του κόσμου ολόγυρά μας φτωχή, αλουλούδιαστη, άκαρπη μοναχά η εργατιά.

Εμείς οι εργάτες είμαστε που με τον ιδρώτα μας ζυμώνουμε του κόσμου το ψωμί πιο δυνατά από τα σπαθιά τα χέρια τα δικά μας που μ’ όλο τ’ αλυσόδεμα σκάφτουν κι η γη πλουτεΐ.

Στου κόσμου τους θησαυριστές το βιός σου, εργάτη, νόμοι στο τρώνε αδικητές, χωρίς ντροπή Αγκαλιαστήτε αδέλφια, ορθοί με μια -Δικαιοσύνη βρόντηξε και λάμψε προκοπή».

Κ. Παλαμάς 1910 Το τραγούδι του Εργάτη

Παραπομπές:

[1] Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα του ΚΕΣ (Κίνημα Ελεύθερου Συνδικαλισμού) της 1ης Μαΐου 1952 εποχή άγρια για το εργατικό κίνημα κατά την μετεμφυλιακή περίοδο.

Διευθυντής Δημήτρης Στρατής.

* Αναφορές από το βιβλίο του Δημήτρη Λιβιεράτου « Η Εργατική Πρωτομαγιά στην Ελλάδα (1890-1999). Εκδόσεις Προσκήνιο

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Με αφορμή τις ανακοινώσεις των εκπροσώπων της κυβέρνησης, μετά τη σύνοδο του Eurogroup στη Βάρνα Βουλγαρίας, ο Γιάννης Τόλιος, μέλος της ΠΓ της ΛΑΕ και υπεύθυνος Οικονομικής Πολιτικής, δήλωσε ότι: «εκπρόσωποι της κυβέρνησης και γραφειοκράτες της ευρωζώνης, πουλάνε πάλι «ελπίδες» και «υποσχέσεις» στον ελληνικό λαό, ότι η χώρα βγαίνει «οσονούπω» από τα Μνημόνια, τη λιτότητα και την βαθιά κρίση. Ισχυρίζονται μάλιστα ότι υπάρχει σχέδιο «ολιστικής ανάπτυξης», με αποκατάσταση συλλογικών διαπραγματεύσεων, αύξηση κατώτατου μισθού, αναπτυξιακή τράπεζα, «καθαρή έξοδο» στις αγορές, κά. Θα ήταν όντως μια καλή είδηση για το χειμαζόμενο από τα αλλεπάλληλα Μνημόνια ελληνικό λαό, αν δεν υπήρχαν κρίσιμες «αποσιωπήσεις» και «υπογραμμίσεις» στις δηλώσεις κυβερνητικών εκπροσώπων και υπερεθνικών γραφειοκρατών.!

Μια τυπική έξοδος από το Γ’ Μνημόνιο δεν σημαίνει τέλος των μνημονιακών μέτρων, αφού η αυστηρή ευρωζωνική επιτροπεία θα διατηρηθεί, μάλιστα ενισχυμένη και καθολική. Εκτός από την εφαρμογή των μέτρων που έχουν ήδη ψηφιστεί (μείωση συντάξεων και αφορολόγητου) και των άλλων προαπαιτούμενων της δ’ αξιολόγησης, η Υπερεθνική Επιτροπεία θα έχει τον τελικό λόγο στην έγκριση μέτρων και πολιτικών σε βάθος χρόνου. Στην ουσία η πολιτική λιτότητας, με μείωση συντάξεων, ξεπουλήματος δημοσίων επιχειρήσεων και περιουσίας, υπερφορολόγησης εργασιακών εισοδημάτων και λαϊκών περιουσιών και συρρίκνωσης κοινωνικών δαπανών, θα συνεχιστεί στο όνομα των «πλεονασμάτων» και εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους, χωρίς να υπάρχει καμιά συγκεκριμένη δέσμευση απομείωσης του. Όσον αφορά τη λεγόμενη «καθαρή έξοδο» (χωρίς πιστοληπτική γραμμή στήριξης) και με επιτόκια δανεισμού γύρω στο 4%, αποτελεί μάλλον ….«χαρμόσυνη είδηση» για τους τοκογλύφους.!

Αν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θεωρεί ότι όλα τα παραπάνω σηματοδοτούν μια «καθαρή έξοδο» από τα Μνημόνια, για τον ελληνικό λαό αποτελεί μια «βρώμικη έξοδο» που συνεπάγεται συνέχιση της φτωχοποίησης, της παραγωγικής παρακμής, της υψηλής ανεργίας και εξανδραποδισμού της νεολαίας.

Για τη «Λαϊκή Ενότητα», φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση σημαίνει, κατάργηση Λιτότητας και Επιτροπείας, σχέδιο παραγωγικής ανόρθωσης, δικαιότερη διανομή και αναδιανομή του εισοδήματος, αύξηση απασχόλησης, μείωση ανεργίας και προστασίας θεμελιωδών εργασιακών δικαιωμάτων. Αυτό στην ουσία αποτελεί και το βαθύτερο νόημα των εργατικών κινητοποιήσεων, «εν όψει» της φετινής Εργατικής Πρωτομαγιάς.

πηγη: iskra.gr

– του Νίκου Μπογιόπουλου

Τα στοιχεία είναι αδιαμφισβήτητα: Έχουμε πλεόνασμα. Και τι πλεόνασμα! Πάνω από 4% του ΑΕΠ και πάνω από 7 δισ.ευρώ. Υπερπλεόνασμα!

    Και είναι τόσο σημαντικό αυτό, που ο κ.Τσίπρας το ανέφερε με καμάρι κατά την επίσκεψη του κ.Γιούνκερ στην Αθήνα: Η υπεραπόδοση της οικονομίας μας – είπε ο πρωθυπουργός – είναι και το διαβατήριο της καθαρής εξόδου της χώρας από τα Μνημόνια.

    Μόνο που από εδώ και πέρα είναι που ξεκινούν οι δεύτερες σκέψεις. Για παράδειγμα:

• Είναι δυνατόν να επικαλείται κάποιος το αποτέλεσμα της πολιτικής που χρεοκοπεί και εξαθλιώνει τον λαό για να τάζει μετά στον λαό «σωτηρία» και «έξοδο» από την χρεοκοπία με όχημα την αποθέωση της πολιτικής που τον χρεοκόπησε!;
• Είναι δυνατόν να μιλάνε για πλεονάσματα όταν το δημόσιο χρέος, για την μείωση του οποίου στοχεύουν – υποτίθεται – τα πλεονάσματα, αυξήθηκε κατά 2,4 δισ. ευρώ;
• Είναι δυνατόν να πανηγυρίζεις για ένα – ματωμένο – πλεόνασμα που υπάρχει επειδή 650.000 εργαζόμενοι «ζουν» με 380 ευρώ το μήνα;
• Είναι δυνατόν να πανηγυρίζεις για ένα – κτηνώδες – πλεόνασμα που για να προκύψει το αντιστάθμισμα είναι να συνωστίζονται νέες καραβιές παιδιών μας δίπλα στις 500.000 που ήδη έχουν μεταναστεύσει;
• Είναι δυνατόν να πανηγυρίζεις για ένα – κανιβαλικό – πλεόνασμα που το αντίτιμό του είναι ένας στους δυο συνταξιούχους να έχει βουλιάξει στη φτώχεια;
• Είναι δυνατόν να πανηγυρίζεις για ένα πλεόνασμα που έχει παραχθεί  με μέθοδο τις πάνω από1,7 εκατομμύρια κατασχέσεις εντός του 2017;

    Ναι, αν είσαι «αριστερός», είναι δυνατό…

Πηγή: Εφημερίδα Real News 29/4/2018

Η κυβέρνηση «πρώτη φορά αριστερά» με επικεφαλής τον Τσίπρα και με εκτελεστικό όργανο τον εκπρόσωπο του βαθέως ΠΑΣΟΚ Παναγιώτη Κουρουμπλή έχει βαλθεί με κάθε τρόπο να αποδείξει ότι η πολιτική τους είναι στην υπηρεσία του εφοπλιστικού κεφαλαίου, πιστοί στο δόγμα της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του εφοπλισμού.

Μακρύς ο κατάλογος σε αυτά τα 3,5 χρόνια και τα δείγματα γραφής προκειμένου να αποκτήσουν την έννοια και την αποδοχή του παρασιτικού εφοπλιστικού κεφαλαίου.

Έχουμε επανειλημμένα αναφερθεί στα έργα και τις μέρες μιας κυβέρνησης, που προγραμματικά και προεκλογικά είχε ως σύνθημα την «κατάργηση των μνημονίων», «των δανειακών συμβάσεων» και το «καμία θυσία για το ευρώ», από την θεαματική κωλοτούμπα στην υπογραφή του 3^ου και 4^ου μνημονίου, στην υλοποίηση των σκληρών και βάρβαρων αντεργατικών, αντιλαϊκών και αντιασφαλιστικών μέτρων, στις ιδιωτικοποιήσεις και στο ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, στους πλειστηριασμούς και στην αρπαγή της εργατικής και λαϊκής κατοικίας, στην φοροληστεία των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων, στην εμβάθυνση και διεύρυνση των σχέσεων με την ευρωατλαντική συμμαχία, την παροχή νέων προνομίων προς το εγχώριο και ξένο κεφάλαιο.

Στον χώρο της ναυτιλίας είναι τέτοια η προσαρμογή της κυβερνητικής ναυτιλιακής πολιτικής που τόσο οι εκπρόσωποι του εφοπλισμού όσο και των αστικών συστημικών κομμάτων δεν καταφέρνουν να ψελίσσουν ούτε για προσχηματικούς λόγους την παραμικρή αντίρρηση και προφανώς να ασκήσουν την όποια τυπική αντιπολίτευση.

Αντίθετα το εφοπλιστικό κεφάλαιο και η επίσημη εκπροσώπησή του εντός και εκτός Ελλάδας επαινούν την κυβερνητική ναυτιλιακή πολιτική η οποία είναι απολύτως προσηλωμένη στους στόχους της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας τους και για τον σκοπό αυτό κυβέρνηση και εφοπλιστές ανταλλάσσουν εκατέρωθεν φιλοφρονήσεις εξαίροντας τις στενές σχέσεις συνεργασίας.

Μάλιστα ο Τσίπρας πρόσφατα με αφορμή δωρεά του ιδρύματος Νιάρχου τους ανακήρυξε σε «εθνικούς ευεργέτες»!!!

Ο Υπουργός Ε.Ν από την άλλη (όπως και όλη η κυβέρνηση) έχουν ανακηρύξει την φοροασυλία των εφοπλιστών και το καθεστώς της επιχειρηματικής ασυδοσίας σε μοντέλο – πρότυπο για την επιχειρηματική δράση και καθημερινά δίνουν ρεσιτάλ δουλικότητας στην εξυπηρέτηση των εφοπλιστικών συμφερόντων.

Πρόσφατα πληροφορηθήκαμε στο πλαίσιο της προαναφερόμενης πολιτικής τους ότι η κυβέρνηση και ο αρμόδιος Υπουργός Ε.Ν έχουν επεξεργαστεί, εκπονήσει, και παραδώσει στα πολιτικά κόμματα της Βουλής ένα νέο πλαίσιο το οποίο έχει τον ψευδεπίγραφο τίτλο «12 σημεία για την εθνική ναυτιλιακή πολιτική». Η «εθνική ναυτιλιακή πολιτική» και η υλοποίησή της αποτελεί στρατηγική επιδίωξη και διακαή πόθο του εφοπλιστικού κεφαλαίου από την περίοδο της μεταπολίτευσης και στην κατεύθυνση αυτή όλα αυτά τα χρόνια η πολιτική αυτή έχει εμπεδωθεί και υλοποιηθεί με την συνδρομή των αστικών κομμάτων που άσκησαν την διακυβέρνηση της χώρας μας αλλά και με την στήριξη κοινωνικών σχημάτων και οργανώσεων που υπηρετούν το θεσμικό πλαίσιο της εφοπλιστικής ασυδοσίας και πολλοί από αυτούς έχουν τον μανδύα του κοινωνικού εταίρου και ενίοτε διαδραματίζουν ουσιαστικό ρόλο σε αυτό το κακόγουστο εγχείρημα της εθνικής ναυτιλιακής πολιτικής.

Ρόλο ουράς σε αυτό το πολιτικό - κοινωνικό κακέκτυπο παίζει και η ηγεσία της ΠΝΟ και η πλειοψηφία των δυνάμεων του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού η οποία με την σειρά της βάζει το δικό της λιθαράκι για να ευοδωθεί η επιλογή του εφοπλισμού. Βέβαια για αυτούς ο ρόλος που τους έχει ανατεθεί είναι αυτός του φτωχού αλλά πολύτιμου συγγενή έτσι ώστε να συμπληρώνουν το τρίτο μέρος της ταξικής συνεργασίας, όμως όπως φαίνεται αυτό τους ικανοποιεί…..

Τι είναι άραγε η εθνική ναυτιλιακή πολιτική που επίμονα προωθούν οι εφοπλιστές;

Σύμφωνα με τους αρχιτέκτονες της ιδέας η εθνική ναυτιλιακή πολιτική όπως την προβάλουν οι μεγαλόσχημοι του εφοπλιστικού κεφαλαίου και την αναπαράγουν τα παπαγαλάκια τους στα ΜΜΕ που οι ίδιοι ελέγχουν, είναι μια «πλατιά συμμαχία πολιτικών – κοινωνικών και συνδικαλιστικών δυνάμεων και φορέων» η οποία θα έχει στο επίκεντρο την προβολή στην ελληνική κοινωνία των επιτευγμάτων της ναυτιλίας, του μοντέλου επιχειρηματικής δράσης των εφοπλιστών, την ανάγκη να διατηρηθεί και να ενισχυθεί αυτό το θεσμικό πλαίσιο που κατοχυρώνει και διασφαλίζει τα προνόμια και τα συμφέροντα του εφοπλιστικού κεφαλαίου.

Στο κομμάτι αυτό χωράει στο τέλος και μια μικρή αναφορά στους ναυτικούς, αυτούς που οι ίδιοι θέλουν ακόμη στα πλοία τους, έτσι ώστε να παρουσιάζεται ότι δήθεν αυτοί συμμετέχουν, αγκαλιάζουν και συναποτελούν ενιαίο και αναπόσπαστο μέρος της αντιδραστικής αυτής κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας.

Πρόκειται για ένα αστικό εφεύρημα που σκαρφίστηκαν οι εφοπλιστές και θεωρεί ότι τα συμφέροντα και οι στόχοι στην άσκηση της κυβερνητικής ναυτιλιακής πολιτικής είναι ενιαία, κοινά και για αυτά θα πρέπει όλες οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις να εγκαινιάσουν και να δημιουργήσουν ένα μόνιμο φόρουμ διαλόγου στο οποίο όλοι οι κοινωνικοί εταίροι, συνδιαλέγονται, συζητούν, συμπορεύονται και ακολούθως το πολιτικό σύστημα (κυβέρνηση - αστικά κόμματα) νομοθετούν και υλοποιούν τις προτάσεις όπως αυτές διαμορφώνονται στο πλαίσιο των κοινωνικών εταίρων.

Εννοείται ότι στο πλαίσιο αυτής της ταξικής συνεργασίας και συμμαχίας απαράβατος όρος είναι η αποδοχή και η στήριξη στο σημερινό θεσμικό πλαίσιο που διαχρονικά έχει θεσπιστεί για το εφοπλιστικό κεφάλαιο στον χώρο της ναυτιλίας και το οποίο έχει πλήρως θεσμοθετήσει την φοροασυλία των εφοπλιστών, την μαύρη χαμηλόμισθη και ανασφάλιστη εργασία των αλλοδαπών ναυτεργατών, τις μειωμένες οργανικές συνθέσεις και πλήθος άλλων μέτρων που επιτάσσει το μοντέλο της ανταγωνιστικότητας του εφοπλιστικού κεφαλαίου….

Όποιος διαφωνεί με αυτές τις θέσεις, το εφοπλιστικό, πολιτικό και δημοσιογραφικό κατεστημένο τον κηρύσσει λαϊκιστή, αναχρονιστικό, οπισθοδρομικό, εξωπραγματικό, μακριά και έξω από τα διεθνή πεπραγμένα στον χώρο της ναυτιλίας και μάλλον υπηρετεί αλλότρια συμφέροντα τα οποία αντίκεινται στην σημερινή ναυτιλιακή πραγματικότητα εγχώρια και διεθνή και στο τέλος τον θεωρούν και γραφικό!!!

Οι πρόσφατες επιθέσεις του εφοπλισμού εναντίον της ΠΕΝΕΝ επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές!

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι η αναφερόμενη εθνική ναυτιλιακή πολιτική είναι κομμένη και ραμμένη στα πλαίσια των εφοπλιστικών συμφερόντων, αναζητεί κοινωνική νομιμοποίηση, προϋποθέτει την ταξική συνεργασία και την εργασιακή ειρήνη, αποβλέπει και επιδιώκει να ενισχύσει και να διευρύνει την επιχειρηματική ασυδοσία, να προωθήσει γενικότερα τα εφοπλιστικά συμφέροντα τόσο στην χώρα μας όσο και στα διεθνή φόρα.

Η πολιτική αυτή οδηγεί στην πλήρη υποταγή των συμφερόντων των Ναυτεργατών στις επιχειρηματικές επιδιώξεις του εφοπλιστικού κεφαλαίου.

Η αναθέρμανση της πρωτοβουλίας για την άσκηση «εθνικής ναυτιλιακής πολιτικής» από την σημερινή κυβέρνηση και τον Υπουργό Ναυτιλίας είναι ακόμη ένα δείγμα που επιβεβαιώνει την απόλυτη προσαρμογή και την υποταγή της «πρώτης φοράς αριστερά» η οποία χωρίς ηθικούς, πολιτικούς και κοινωνικούς φραγμούς συμμαχεί με τα εφοπλιστικά συμφέροντα, κάνει κομμάτι της πολιτικής της την ανταγωνιστικότητα, ενώ παράλληλα κοροϊδεύει, εξαπατά τον λαό, τους εργαζόμενους, τον ναυτεργατικό κόσμο.

Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες, τις διαδοχικές πρωτοβουλίες του εφοπλιστικού κεφαλαίου και του αστικού πολιτικού τους προσωπικού, εάν αυτό το αντιδραστικό εφεύρημα περί «εθνικής ναυτιλιακής πολιτικής» δεν έχει πάρει σάρκα και οστά και αν ακόμη δεν έχει θεσμοθετηθεί, αυτό κατά κύριο λόγο οφείλεται στην ύπαρξη, την παρέμβαση του αγωνιστικού ταξικού κινήματος στον Ναυτεργατικό χώρο και ειδικότερα της ΠΕΝΕΝ η οποία έχει αναδειχθεί στον κύριο πόλο αντιπαράθεσης και σύγκρουσης με το πολιτικό και εφοπλιστικό κατεστημένο και την πολιτική της ανταγωνιστικότητας, γεγονός που έχει ευρύτατη απήχηση και αποδοχή στον ναυτεργατικό κόσμο της χώρας μας.

Απευθυνθήκαμε πρόσφατα στο ΥΕΝ και σε συνεργάτες του κ. Κουρουμπλή προκειμένου να λάβουμε γνώση των θέσεων της κυβέρνησης για τα 12 σημεία αυτής της πολιτικής που σχεδιάζουν. Η απάντηση που πήραμε από έναν στενό συνεργάτη του Υπουργού Ε.Ν είναι ότι πρώτα θα λάβουν γνώση τα πολιτικά κόμματα της Βουλής και ακολούθως θα ενημερωθούν οι συνδικαλιστικοί φορείς των Ναυτεργατών…..

Προφανώς αποτελεί επτασφράγιστο μυστικό για τα αγωνιστικά συνδικάτα των Ναυτεργατών το φιλοεφοπλιστικό περιεχόμενο της κυβερνητικής πολιτικής γι’ αυτό προτεραιότητα έχει το πολιτικό και κομματικό κατεστημένο μέσα στο οποίο περιλαμβάνεται προφανώς και η νεοναζιστική «Χρυσή Αυγή» η οποία με την σειρά της έχει διαπρέψει με πλήθος πολιτικών πρωτοβουλιών για να στηρίξει το σάπιο αντιλαϊκό, αντικοινωνικό και εφοπλιστόδουλο θεσμικό πλαίσιο που έχουν διαμορφώσει στην ναυτιλία οι εφοπλιστές και το πολιτικό τους προσωπικό.

Ο θλιβερός κ. Κουρουμπλής περιφέρεται από συνάντηση σε συνάντηση τόσο με τους εκπροσώπους του εφοπλιστικού λόμπυ όσο και με μεμονωμένους παράγοντες του τυχοδιωκτικού εφοπλισμού, αναζητεί αγωνιωδώς διαύλους καλύτερης επικοινωνίας και συνεργασίας μαζί τους, τους προσφέρει και είναι διατεθειμένος να υλοποιήσει ότι αυτοί απαιτούν…

Ορισμένοι αναρωτιούνται τι «ντιλάρει» ο Κουρουμπλής με τις πολλές ανεπίσημες και μυστικές συναντήσεις μαζί και κυρίως με μεμονωμένα άτομα του εφοπλιστικού λόμπυ; Η απάντηση είναι ότι ακριβώς και ο Τσίπρας που την περίοδο που το κόμμα ήταν αξιωματική αντιπολίτευση είχε δεκάδες μυστικές συναντήσεις με εκπροσώπους των εφοπλιστών και μέσα από αυτές στρώθηκε ο δρόμος, δόθηκαν τα διαπιστευτήρια ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα θίξει στο ελάχιστο αυτό το απεχθές αντικοινωνικό θεσμικό πλαίσιο.

Οι ανεπίσημες και μυστικές αυτές επαφές – συναντήσεις αποπνέουν την δυσοσμία της διαπλοκής…. Εξάλλου οι αθέμιτες πρακτικές των εφοπλιστών ευδοκιμούν και έχουν ευρεία ανταπόκριση στον χώρο της Ναυτιλίας….       Η κυβέρνηση της «Αριστεράς» δηλώνει σε όλους τους τόνους ότι θα παράσχει οποιαδήποτε βοήθεια στο εφοπλιστικό κεφάλαιο.

Όποιος διαβάσει προσεκτικά το δελτίο τύπου του ΣΥΡΙΖΑ μετά την συνάντηση (αυτή ήταν τουλάχιστον επίσημη) της Διοίκησης της ΕΕΕ με τους Τσίπρα – Σταθάκη – Δρίτσα τον Δεκέμβρη του 2013 θα αντιληφθεί πότε και πώς οικοδομήθηκε και δρομολογήθηκε αυτή η συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ – Εφοπλιστών.

Η συμπόρευση στα ευρωπαϊκά κοινοτικά όργανα ΣΥΡΙΖΑ – Κόμμιττυ – ΕΕΕ για την διατήρηση των εφοπλιστικών φοροαπαλλαγών αποτελεί ένα ακόμη στοιχείο που επιβεβαιώνει αυτή την βρώμικη συναλλαγή κυβέρνησης – εφοπλιστών.

Περιμένουμε να δούμε τι θα πράξει η κυβέρνηση με την μνημονιακή δέσμευση για την επανεξέταση των φορολογικών απαλλαγών των εφοπλιστών την οποία μετέθεσε με ύποπτο τρόπο από την Γ΄ στην Δ΄ αξιολόγηση και για την οποία όλα τα συστημικά αστικά ΜΜΕ σιωπούν…..

Με την ευκαιρία θεωρούμε αναγκαίο να κάνουμε ένα σχόλιο για τις προκλητικές δηλώσεις του Υπουργού Εμπορικής Ναυτιλίας σχετικά με διάταξη στο νομοσχέδιο για την αύξηση των προστίμων για την καθυστέρηση στην εξόφληση των μισθών των Ναυτεργατών, πράγμα που το παρουσιάζει ως επίτευγμα το οποίο ουδεμία κυβέρνηση τόλμησε να πράξει κατά το παρελθόν….

Τα ψέματα, οι μύθοι, οι αλχημείες του κ. Κουρουμπλή έχουν ξεπεράσει κάθε όριο… Σημειώνουμε ότι η περίφημη διάταξη θεσμοθετεί την καθυστέρηση στην απλήρωτη ναυτική εργασία, παραβιάζει κατάφορα τις ισχύουσες ΣΣΕ και παράλληλα με την άρνησή του να κατοχυρώσει την πραγματική συμμετοχή των Ναυτεργατών στα κοινά κλιμάκια ελέγχου, στην ουσία διατηρεί και διαιωνίζει το τριτοκοσμικό φαινόμενο της απλήρωτης ναυτικής εργασίας. Αυτή είναι η περισπούδαστη νομοθετική παρέμβαση την οποία καμία κυβέρνηση δεν τόλμησε να κάνει στο παρελθόν!!!

Συμπερασματικά σε ότι αφορά την προώθηση της εφοπλιστικής πρωτοβουλίας για την διαμόρφωση «εθνικής ναυτιλιακής πολιτικής» από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει το κατάντημα και τον πολιτικό του κατήφορο που έχει οδηγηθεί και με τον οποίο έχει εξευτελίσει τις αρχές και τις αξίες της αριστεράς και επιμένει να διατηρεί και να επικαλείται τον τίτλο της αριστεράς!!!

Αντώνης Νταλακογεώργος

Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ

Υ.Γ1: Η απόπειρα των εφοπλιστών να απαντήσουν στις διαδοχικές αποκαλύψεις της ΠΕΝΕΝ μέσω ελεγχόμενου από αυτούς Μέσου μαζικής ενημέρωσης (εφημερίδας) ότι δήθεν είναι μύθος τα 100 λίμπερτυ που ουσιαστικά χαρίστηκαν από την Αμερικανική κυβέρνηση έχοντας και σχετική εγγύηση του ελληνικού δημοσίου στους έλληνες εφοπλιστές, το μόνο που καταφέρνουν είναι να εκθέτουν για άλλη μια φορά το εφοπλιστικό κεφάλαιο αλλά και αυτούς που προσπαθούν με ανιστόρητο τρόπο να παραποιήσουν τα ιστορικά γεγονότα και ούτε λίγο ούτε πολύ να παρουσιάσουν ότι αυτά τα πλοία ακριβοπληρώθηκαν από τους εφοπλιστές που τα πήραν!!!

Σημειώνουμε ότι τα στοιχεία της ΠΕΝΕΝ από πλευράς πηγών είναι απολύτως αξιόπιστα και δεν επιδέχονται την παραμικρή αμφισβήτηση, όμως γι’ αυτό ειδικότερα θα επανέλθουμε στο εγγύς μέλλον…..

Υ.Γ2: Η εφοπλιστική πρόταση για την εκπόνηση «εθνικής ναυτιλιακής πολιτικής» εφαρμόζεται ήδη στον χερσαίο χώρο ως μοντέλο των κοινωνικών εταίρων, εκεί πρωταγωνιστεί ο ΣΕΒ και οι δυνάμεις του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού (ΓΣΕΕ κ.λπ) οι οποίοι έχουν ως κορυφαία επιλογή τον κοινωνικό διάλογο και τον εταιρισμό για την ανάπτυξη της υγιούς επιχειρηματικότητας για ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο εργαζομένων – εργοδοτών και βέβαια με στοχοπροσήλωση τα ευρωπαϊκά ιδεώδη όπως αυτά αναδεικνύονται από την πολιτική της Ε.Ε.

Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στις 3/5/2018 στην ιστοσελίδα Εργατικός Αγώνας