"Η Μεσόγειος βρίσκεται σε καθεστώς υψηλού κινδύνου", δηλώνει στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο Πάολο Λομπάρντι, διευθυντής του WWF Μεσογείου, προσθέτοντας ότι "η περιοχή έχει μετατραπεί σε ένα hot spot κλιματικής αλλαγής". Με δεδομένο ότι μόνο το 6% της θάλασσας Μεσογείου προστατεύεται, ενώ σε καθεστώς απολύτου προστασίας βρίσκεται μόλις το 1%, ο κ. Λομπάρντι, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, σε σχέση με τις νέες περιβαλλοντικές προκλήσεις της περιοχής, αλλά και την ανάγκη αποτελεσματικής εφαρμογής της περιβαλλοντικής νομοθεσίας. Σημειώνεται, σύμφωνα με έκθεση του WWF, ότι η Μεσόγειος αντιπροσωπεύει μία αγορά της τάξης των 450 δισεκατομμυρίων ετησίως. Αν και αποτελεί το 1% του υδάτινου αποθέματος του πλανήτη, η οικονομία της φθάνει στο 20% της παγκόσμιας θαλάσσιας οικονομίας, η οποία και εξαρτάται απόλυτα από την περιβαλλοντική διατήρηση και προστασία.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο κ. Λομπάρντι, το διεθνές νομοθετικό πλαίσιο είναι αρκετά περιεκτικό, απ΄ τη στιγμή που καλύπτεται από τη Σύμβαση για την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος και των παράκτιων περιοχών της Μεσογείου (Barcelona Convention), και τα πρωτόκολλά του.

Παρόλα αυτά, μένουν ακόμα πολλά να γίνουν σε επίπεδο εφαρμογής της νομοθεσίας, καθώς οι πιέσεις που ασκούνται, οι περιβαλλοντικές προκλήσεις, αλλά και οι συνέπειες της κλιματικής αλλαγής, καθιστούν την περιοχή ιδιαίτερα ευάλωτη.

Ιδιαίτερα δε, σε ό,τι έχει να κάνει με τις Μεσογειακές χώρες τις ΕΕ, ο κ. Λομπάρντι τονίζει ότι αν και η ευρωπαϊκή νομοθεσία είναι αρκετά αυστηρή, και γίνονται σημαντικά βήματα απ τα κράτη μέλη, οι χώρες καλούνται να δημιουργήσουν ισχυρούς μηχανισμούς συμμόρφωσης, σε ήδη υπάρχοντα νομικά καθεστώτα, που έχουν να κάνουν με τις ευρωπαϊκές οδηγίες σε σχέση με τη διαχείριση των ακτών, τη θαλάσσια προστασία κ.ο.κ.

Παράλληλα, χώρες της Βορείου Αφρικής όπως το Μαρόκο και η Τυνησία, κάνουν σημαντικά βήματα συμμόρφωσης, όπως σημειώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Λομπάρντι, προσθέτοντας, ότι απαιτείται πλήρης συμμόρφωση με ένα σύγχρονο πλαίσιο προστασίας των θαλασσίων υδάτων αλλά και της βιοποικιλότητας.

"Παραμένει μεγάλο πρόβλημα η εφαρμογή της νομοθεσίας", αναφέρει ο κ. Λομπάρντι, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου σε σχέση με τις νέες περιβαλλοντικές προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει η περιοχή, όπως η εντατικοποίηση των τουριστικών δραστηριοτήτων, η ναυσιπλοΐα, οι υδατοκαλλιέργειες, καθώς και οι έρευνες για την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων. "Δραστηριότητες που σε πολλές περιπτώσεις βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με την διατήρηση του περιβάλλοντος", και "που πρέπει να σταματήσουν άμεσα" αναφέρει χαρακτηριστικά.

Επιπλέον, σημαντικές πρωτοβουλίες, σύμφωνα πάντα με τον κ. Λομπάρντι, πρέπει να αναληφθούν σε σχέση με τη διαχείριση των λυμάτων και των απορριμμάτων για την προστασία της Μεσογείου. "Η Μεσόγειος βρίσκεται σε κατάσταση υψηλού κινδύνου", αναφέρει χαρακτηριστικά ο διευθυντής του WWF Μεσογείου, καθώς επιπλέον "η περιοχή έχει μετατραπεί σε ένα hot spot κλιματικής αλλαγής", όπως τονίζει.

"Η Μεσόγειος αλλάζει. Υπερθερμαίνεται χρόνο με το χρόνο, τόσο σε επίπεδο επιφανειακό, όσο και σε βάθος". Ταυτόχρονα, η στάθμη της θάλασσας ανεβαίνει. Επιπλέον, σε επίπεδο κατάστασης υδάτων, σημαντικές είναι οι πιέσεις που ασκούνται στους υδροβιότοπους, καθώς επίσης στα ποτάμια και στις λίμνες της Μεσογείου. Πιέσεις που προκαλούν σοβαρές επιπτώσεις και στη βιοποικιλότητα της περιοχής, όπως λέει, επισημαίνοντας παράλληλα, τις σοβαρές επιπτώσεις από την υπεραλίευση.

"Σημαντικές πρωτοβουλίες καλούνται να αναλάβουν οι κυβερνήσεις, οι επιχειρήσεις, αλλά και η κοινωνία των πολιτών, προκειμένου να αντιστρέψουν αυτό το αρνητικό κλίμα", δηλώνει ο διευθυντής του WWF Μεσογείου, επισημαίνοντας ότι "μπορούμε να βελτιώσουμε σημαντικά την κατάσταση στην περιοχή". Όπως λέει, "γίνονται σοβαρές προσπάθειες τόσο από την πλευρά των περιβαλλοντικών οργανώσεων, όσο και από την πλευρά της κοινωνίας των πολιτών", ενώ ιδιαίτερη αναφορά κάνει στην Ατζέντα 2030 και στους στόχους για τη βιώσιμη ανάπτυξη που υιοθετήθηκε από τον ΟΗΕ, με βάση την οποία δημιουργείται ένα σοβαρό πλαίσιο, προκειμένου "να συνδυαστεί η οικονομική ανάπτυξη με την περιβαλλοντική προστασία".

Ταυτόχρονα, όπως λέει, απαιτείται η σημαντική αύξηση των θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών, η αποτελεσματική προστασία των ακτών, και της ποιότητας των υδάτων. "Δεν έχουμε πολύ χρόνο. Εάν δεν δραστηριοποιηθούμε, το οικοσύστημα δεν θα μπορέσει να αντιδράσει και να επανακάμψει υπό αυτές τις πιέσεις", αναφέρει. Και συμπληρώνει: "Αν και η Ευρωπαϊκή πολιτική για το 2020 αναφέρει ρητά τη δέσμευση για καλή διατήρηση του οικοσυστήματος, οι χώρες είναι ακόμα πολύ πίσω". Σύμφωνα με τον κ. Λομπάρντι, αν και έχουν γίνει βήματα προς τα μπρος, "είναι πολλά αυτά που πρέπει ακόμα να γίνουν για τη Μεσόγειο, προκειμένου να παραδώσουμε ένα υγιές περιβάλλον και μία θάλασσα ευημερίας στους απογόνους μας".

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

-του Δημήτρη Μηλάκα

Ο τρόπος με τον οποίο τα επικοινωνιακά συστήματα (επίσημοι και ανεπίσημοι μηχανισμοί επιρροής) επιχειρούν να κάνουν τη διαχείριση της συμφοράς της περασμένη Δευτέρας δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφιβολίας ότι ουδείς ενδιαφέρεται σοβαρά για τις αιτίες της τραγωδίας οι οποίες άλλωστε είναι γνωστές και οφθαλμοφανείς. Η προσοχή τους είναι επικεντρωμένοι στις συνέπειες. Οι μεν θέλουν να τις εκμεταλλευτούν οι δε να τις επιμερίσουν…

Το βασικό επιχείρημα της αντιπολίτευσης είναι πως η κυβέρνηση έχοντας διαλύσει τα πάντα άφησε τελικά τους ανθρώπους να καούν. Από την πλευρά της η κυβέρνηση απαντά ότι παρέλαβε καμένη γη, ότι δεν ήταν σε θέση να διορθώσει στρεβλώσεις δεκαετιών και πως… φύσαγε πολύ εκείνη την αποφράδα μέρα.

Τα εν λόγω επιχειρήματα αν τα προσθέσει κανείς βλέπει να σχηματίζουν και τα δυο μαζί την μισή αλήθεια.

Πράγματι δεν είναι η κυβέρνηση υπεύθυνη για την ρυμοτομία στο Μάτι (και σ όλη την υπόλοιπη χώρα) για τις καταπατήσεις των δασών, για το μάντρωμα των ακτών. Η γη που παρέλαβε αν δεν ήταν ήδη καμένη ήταν καμένη είναι έτοιμη ανά πάσα στιγμή να καεί.

Από την άλλη πλευρά  ξεχειλίζουν από θράσος οι της αντιπολίτευσης, αυτοί που είτε ως πράσινη είτε ως γαλάζια παραλλαγή  κυβέρνησαν τον τόπο από την μεταπολίτευση μέχρι την χρεοκοπία. Ο τρόπος άλλωστε με τον οποίο χάθηκαν τόσοι άνθρωποι στο Μάτι (ή στη Μάνδρα) περιγράφει επ ακριβώς τη συνολική(οικονομική, πολιτική θεσμική) χρεοκοπία του τόπου.

Αυτό που ωστόσο αποκύπτεται από τα επικοινωνιακά επιχειρήματα και των δύο πλευρών, αυτών που μας σώζουν αυτήν την περίοδο και αυτών που μας έσωσαν στο παρελθόν και είναι έτοιμοι να το ξανακάνουν, είναι ότι μοιάζουν με δυο σταγόνες νερό. Το πόσο πολύ μοιάζουν φαίνεται από την ευρεία πλειοψηφία με την οποία πέρασε το τελευταίο μνημόνιο (το μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) στη Βουλή. Το ψήφισαν όλοι μαζί…

Εκεί, στα μνημόνια, μπορεί κάποιος να ανιχνεύσει την κατανομή των πόρων του κράτους (με την διακομματική συμφωνία περί της προτεραιότητας που είναι η αιώνια αποπληρωμή χρεολυσίων και τόκων) και κοιτώντας στους προϋπολογισμούς που έχουν καταθέσει οι κυβερνήσεις  των δέκα τελευταίων ετών να διαβάσει τις κοινές τους επιλογές που συνεπάγονται τη διάλυση των κρατικών  μηχανισμών  μεταξύ των οποίων η πολιτική προστασία και η πυρόσβεση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ παρέλαβε τη σκυτάλη της εξουσίας υποσχόμενος ότι θα βάλει ένα τέλος σε επαίσχυντες δεσμεύσεις προς το εξωτερικό που απομυζούν τον εθνικό πλούτο    και θα επιχειρήσει μια τομή σε όλα αυτά που διαμόρφωσαν το ελληνικό κράτος σε αποδοτικό τσιφλίκι αυτών που το διαχειρίζονταν τόσα χρόνια και τελικά το χρεοκόπησαν. Στην πράξη ωστόσο η προσαρμογή των «αριστερών» στις διαταγές των έξω και στα εγχώρια κατεστημένα συμφέροντα ήταν εντυπωσιακή. 

Ακολουθώντας κατά γράμμα τις εντολές η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ (ΑΝΕΛ) συνέχισε την βασική μνημονιακή αποστολή (το ξεπούλημα) και την παλαιοκομματική πρακτική των προηγούμενων: Κατάλυση του κράτους με διανομή οφίτσιων με κριτήριο κομματικούς συσχετισμούς (είναι χαρακτηριστική η λεία που απέσπασε το ΠΡΑΤΩ του Κοτζιά στο ΥΠΕΞ, στο προστασίας του πολίτη και την πολιτική προστασία) και προσωπικές/ συγγενικές   σχέσεις.

Αν όπως είναι ολοφάνερο συμφωνήσουμε ότι:

• η τραγωδία της περασμένη Δευτέρας στο Μάτι, όπως και η προηγούμενη στη Μάνδρα ή η επόμενη που αργά ή γρήγορα θα έρθει είναι αποτέλεσμα κατά κύριο λόγο των παθογενειών ενός χρεοκοπημένου/ υποθηκευμένου κράτους και όχι απλώς η διαχείριση των σαθρών μηχανισμών του κατά την διάρκεια μιας κρίσης
• ότι τόσο η κυβέρνηση όσο και η (αξιωματική)  αντιπολίτευση δεν έχουν τη διάθεση ή το σθένος να αμφισβητήσουν την έξωθεν επικυριαρχία και την εγχώρια κατεστημένη δύναμη

… τότε είναι ολοφάνερο ότι ο μεταξύ τους καβγάς δεν έχει παρά μόνο ένα αντικειμενικό στόχο: τη σκυτάλη της εξουσίας και ότι αυτή προσφέρει σ όσους την κρατούν, για όσο διάστημα την  κρατούν.

Μετά την περασμένη Δευτέρα, γίνεται σαφές ότι η εν λόγω σκυτάλη έχει πέσει από τα χέρια του Αλέξη Τσίπρα. Περιχαρείς, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ετοιμάζεται να την αρπάξει κ οι τριγύρω του ονειρεύονται  τα μεγαλεία (και λίγο από τα παντεσπάνι) της εξουσίας… Η μάχη προβλέπεται λυσσώδης για το κουφάρι του Τιτανικού…

Πηγή: topontiki.gr