Γράφει ο Τάκης Παπακωνσταντινόπουλος.

Πολλή συζήτηση γίνεται για την “επόμενη μέρα” από την λήξη των μνημονίων που πλησιάζει.

Στο άρθρο αυτό επιχειρείται μια σύντομη και απλή, παρα την πολυπλοκότητά της, προσέγγιση του θέματος για την μεταμνημονιακή εποχή.

Τι είναι τα μνημόνια; Είναι μια σειρά προγραμμάτων τα οποία χρηματοδοτούν την Ελλάδα από τα   ευρωπαϊκά κράτη και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο με απαραίτητη προϋπόθεση την υλοποίηση εξοντωτικών για τον λαό μέτρων και μεταρρυθμίσεων.

Σκοπός, κατά την άποψη των δανειστών, είναι όταν μια χώρα βγει από αυτά τα προγράμματα να είναι σε θέση να καλύψει τις υποχρεώσεις της εξασφαλίζοντας χρηματοδότηση από τις αγορές με επιτόκια που να μην είναι απαγορευτικά.

Και το σενάριο της κυβέρνησης που περιέχει πολύ δόση αισιοδοξίας, είναι ότι η ελληνική οικονομία ανακάμπτει σταθερά, η κανονικότητα επιστρέφει στη χώρα και η Ελλάδα τον Αύγουστο “βγαίνει από τα μνημόνια”.

Και το ακόμα πιο αισιόδοξο σενάριο είναι να μην χρειαστεί η χώρα μας μια επιπλέον χρηματοδότηση, ονομαζόμενη “προληπτική γραμμή πίστωσης” που θα διασφάλιζε την ομαλή της επιστροφή στις αγορές .

Οι άλλες χώρες, δηλαδή η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Κύπρος, που πέρασαν και αυτές από το στάδιο της δημοσιονομικής προσαρμογής αποφάσισαν να μην κάνουν χρήση της προληπτικής γραμμής πίστωσης και το ίδιο επιθυμεί να κάνει και η ελληνική κυβέρνηση αν βέβαια αυτό είναι εφικτό, ώστε να δείξει πως έχει επανέλθει στην ομαλότητα.

Αλλά ακόμα και αν τα πράγματα πάνε έτσι όπως η κυβέρνηση τα “ονειρεύεται”, πάλι η Ελλάδα θα είναι σε καθεστώς εποπτείας και δεν θα έχει περιθώρια ελιγμών αφού το χρέος της στην συντριπτική του πλειοψηφία το οφείλει στους Ευρωπαίους εταίρους και το ΔΝΤ και αυτοί θέλουν να εξασφαλιστούν ότι θα πάρουν τα λεφτά τους πίσω.

Τα περί “καθαρής εξόδου” που πιπιλίζει η κυβέρνηση είναι καθαρή απάτη. Είναι γνωστό ότι καμία χώρα δεν βγαίνει από την επιτήρηση αν δεν αποπληρώσει το 75% του χρέους της.

Στο σημείο αυτό να τονιστεί ότι η περίφημη ρύθμιση του χρέους που πανηγυρίζει η κυβέρνηση προβλέπει την διευθέτησή του μέχρι το 2032 και δεν προβλέπει καμία ρύθμιση από το 2032 έως το 2060.

Στην ουσία παραμένει εντελώς ακάλυπτη η περίοδος από το 2032 μέχρι το 2060 και εκφράστηκαν μεγάλες αμφιβολίες κυρίως από την Κριστίν Λαγκάρντ για την βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους σε μακροπρόθεσμη βάση.

Θεωρεί δε η κα Λαγκάρντ μοναδική ελπίδα, την περίπτωση   κατά την οποία η οικονομική κατάσταση της χώρας θα είναι τέτοια ώστε οι αγορές να την δανείζουν φθηνά.

Να σημειωθεί ότι δεν χαρίζεται ούτε ένα ευρώ, απλώς θα υπάρχει επιμήκυνση των δανείων EFSF ύψους 100 δις ευρώ με 10 έτη περίοδο χάριτος για την πληρωμή τόκων και άλλες δευτερεύουσες “ρυθμίσεις ”.

Η λεγόμενη έξοδος από τα μνημόνια σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει επάνοδο στην προ των μνημονίων κατάσταση.

Η έξοδος από τα μνημόνια σημαίνει ότι η Ελλάδα θα πρέπει να βαδίσει χωρίς τη στήριξη εξωτερικών παραγόντων και με μόνο όπλο την πρόσβασή της στις αγορές.

Αυτή όμως η πορεία θα βρίσκεται υπό την αυστηρή επίβλεψη των Ευρωπαίων πιστωτών που δεν θα επιτρέπουν καμία παρέκκλιση.

Ποια όμως ήταν τα αποτελέσματα των μνημονιακών μέτρων στην δεκαετία των συνεχών μνημονίων;

Επιγραμματικά αναφέρω μερικά: Συρρίκνωση μισθών συντάξεων στο 40%, αύξηση ΦΠΑ, ΕΝΦΙΑ, περικοπές φοροαπαλλαγών, μείωση κοινωνικών δαπανών για παιδεία, υγεία, πολιτισμό κλπ.

Στα όρια της φτώχειας ζει το 50%. Επίσης αποδιαρθρώθηκε η παραγωγική βάση της χώρας καθώς με το κλείσιμο εκατοντάδων χιλιάδων επιχειρήσεων, είχαμε τρομακτική αύξηση της ανεργίας κ.α.

Και παρά τα εξοντωτικά μέτρα το δημόσιο χρέος αυξανόταν σταθερά από 298 δις το 2009 ή 127% του ΑΕΠ, στο τέλος 2017 ήταν 318 δις ή 178% του ΑΕΠ.

Η επόμενη λοιπόν ημέρα και μετα την τυπική λήξη των μνημονίων δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση έξοδο από την λιτότητα και την κρίση.

Θα είναι πάλι μακρά περίοδος θυσιών για το λαό.

Τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα στα επίπεδα του 3,5% ΑΕΠ μέχρι το 2022 και 2% μέχρι το 2060 που έχουν συμφωνηθεί δεν αφήνουν περιθώρια για να ελπίζει κανένας σε ανάκτηση των απωλειών.

Πώς πχ μπορούν να μειωθούν οι φόροι και οι εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία αφού τα πρωτογενή πλεονάσματα για να επιτευχθούν απαιτούν εκτός των άλλων και μεγάλη φοροαφαίμαξη;

Και αφού ο λαός οδηγείται στην εξαθλίωση   και η οικονομική κατάσταση της χώρας χειροτερεύει παρά τις θυσίες, ποιοι θα βγουν κερδισμένοι την “επόμενη μέρα” της λήξης των μνημονίων;

Φυσικά τα μονοπώλια που θα έχουν ένα αντεργατικό πλαίσιο που καθιερώθηκε την περίοδο των μνημονίων, με δυνατότητα ομαδικών απολύσεων, ασήμαντες ασφαλιστικές εισφορές, κυριακάτικη εργασία, κατώτατους μισθούς πείνας, εμπόδια στις απεργίες κ.α.

Θα παίρνουν παράλληλα πάλι “ζεστό” χρήμα με την μορφή επιδοτήσεων, θα έχουν φοροαπαλλαγές και άλλες διευκολύνσεις.

Αυτή είναι και η φιλοσοφία του συστήματος. Την κρίση να την φορτωθεί ο λαός και να βγει ωφελημένο το κεφάλαιο.

Υπάρχει όμως φως στο τούνελ; Μπορεί να ανατραπεί αυτή η κατάσταση;

Όπως λένε και οι ίδιοι οι αριθμοί, αυτή η πολιτική δεν οδηγεί ούτε στην έξοδο από την κρίση ούτε στην μείωση του χρέους .

Δεν είναι ουτοπία η εφαρμογή μιας άλλης πολιτικής που θα ακυρώσει όλους τους μνημονιακούς νόμους, θα καταργήσει την λιτότητα και την επιτήρηση, θα προχωρήσει σε διακοπή πληρωμής του χρέους και θα εφαρμόσει μια δέσμη δίκαιων μέτρων για βελτίωση της θέσης του εργαζόμενου και τόνωση της οικονομίας.

Υπάρχουν οι προϋποθέσεις ανάπτυξης ισχυρού κινήματος ανατροπής αυτής της βάρβαρης και αναποτελεσματικής πολιτικής. Αυτό θα γίνει με την κοινή δράση και συνεργασία της κομμουνιστικής και ριζοσπαστικής αριστεράς και την δημιουργία μετώπου με προοπτική τον σοσιαλισμό.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Τον θάνατο ενός 52χρονου, μέλους του πληρώματος του επιβατηγού-οχηματαγωγού πλοίου «Πρέβελης», ανακοίνωσε το λιμενικό σώμα.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση ενημερώθηκε, πρώτες πρωινές ώρες σήμερα, το Κεντρικό Λιμεναρχείο Ρόδου, από τον πλοίαρχο του «Πρέβελης», ότι ο 52χρονος, μέλος πληρώματος, χρήζει άμεσης νοσοκομειακής περίθαλψης.

Άμεσα από την οικεία Λιμενική Αρχή ενημερώθηκε το Εθνικό Κέντρο Άμεσης Βοήθειας, προσωπικό του οποίου διαπίστωσε το θάνατό του 52χρονου, με τον κατάπλου του πλοίου στον λιμένα Ρόδου.

Η σορός μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Ρόδου, ενώ από την οικεία Λιμενική Αρχή που διενεργεί την προανάκριση, παραγγέλθηκε διενέργεια νεκροψίας-νεκροτομής.

πηγη: tvxs.gr

Ο Διεθνής Ναυτιλιακός Οργανισμός (IMO) γιόρτασε φέτος και συγκεκριμένα στις 17 Μαρτίου τα 70 χρόνια από την ίδρυσή του, έχοντας ως θέμα το «Better Shipping for a Better Future». Μέσα από μία σειρά εκδηλώσεων και βίντεο ο IMO θέτει ως στόχο να ενισχύσει περαιτέρω τη συμβολή του προς την προώθηση μιας πιο ασφαλούς ναυσιπλοΐας σε παγκόσμιο επίπεδο, με γνώμονα την προστασία του περιβάλλοντος κατά την εκτέλεση των πλόων.

Μέσω του παρακάτω βίντεο παρουσιάζονται οι διεθνείς υποχρεωτικοί κανονισμοί που έχει αναπτύξει ο IMO κατά την 70ετή πορεία του, οι οποίοι καλύπτουν ένα μεγάλο εύρος τομέων της ναυτιλίας, όπως είναι μεταξύ άλλων το International Convention on Civil Liability for Oil Pollution Damage, η MARPOL, η Σύμβαση του Ballast Water Management κ.ά.

Οι συγκεκριμένοι διεθνείς κανονισμοί έχουν διασφαλίσει ότι η σύγχρονη ναυτιλία συμμορφώνεται με υψηλά πρότυπα πρακτικών, αποτελώντας τον πιο ασφαλή, περιβαλλοντικά βιώσιμο και αποδοτικό τρόπο μεταφοράς προϊόντων ανά τον κόσμο.

Βίντεο: IMO

πηγη: naftikachronika.gr

– του Παναγιώτη Θεοδωρόπουλου

Ναι!!! Υπάρχει ελπίδα. «Ζωντανή» πάνω στα αποκαΐδια. Αποπνέει υγεία! Συγκινεί, χειραφετεί, κινητοποιεί. Το συγκλονιστικό «κύμα» αλληλεγγύης, που εκδηλώθηκε μαζί με την φονική πυρκαγιά στην Ανατολική Αττική, προσπαθεί να «νικήσει» τη θλίψη. Έμπρακτα, γνήσια, ανθρώπινα ο λαός μας στέκεται …πάνω από τους νεκρούς του.

Μέσα στη οδύνη για τον άδικο χαμό δεκάδων ανθρώπων στην πυρκαγιά στο Μάτι και το Νέο Βουτζά – με ηθικό αυτουργό, μια διαχρονική πολιτική που αφήνει αθωράκιστη τη ζωή στις φυσικές καταστροφές – ήρθαν συγκλονιστικές εικόνες αλληλεγγύης.

Την πύρινη φονική λαίλαπα ακολούθησε ένα «τσουνάμι» ανθρωπιάς και προσφοράς που εκδηλώθηκε:

— Στις μάχες με τις φλόγες που έδωσαν εθελοντές και απλοί άνθρωποι με γυμνά χέρια, δίπλα σε ηρωικούς πυροσβέστες και διασώστες που με ελλιπή μέσα προσπάθησαν να «σώσουν ότι σώζεται»

— Στον αγώνα αυτοθυσίας, μέσα στα κύματα, Ελλήνων και μεταναστών ψαράδων, για να γλιτώσουν από βέβαιο πνιγμό μικρά παιδιά, άντρες και γυναίκες.

— Στα στενά σοκάκια στο Μάτι, όπου εθελοντές αναζητούν επιζώντες, μέσα στις στάχτες.

— Στις ουρές των νοσοκομείων όπου Έλληνες, μαζί με μετανάστες και πρόσφυγες, έσπευσαν να προσφέρουν το αίμα τους, για τους τραυματίες της φονικής πυρκαγιάς. «Το πιο ακριβό πράμα που μπορούμε να δώσουμε τώρα είναι το αίμα μας», έγραψε μια ομάδα Κούρδων προσφύγων από το κέντρο φιλοξενίας στο Κουτσόχερο Λάρισας, οι οποίοι είναι κομμάτι λαού που «χύνει» εδώ και δεκαετίας ποτάμια αίμα, αγωνιζόμενος για λευτεριά. 

— Στα συνεργεία καθαρισμού που δημιούργησαν άνθρωποι κάθε ηλικίας για να διώξουν το «μαύρο» από τα καμένα.

— Στην τεράστια ανιδιοτελή προσφορά τροφίμων, νερού, ρούχων, από ανθρώπους του μόχθου. Των ανέργων, των εργαζομένων, των συνταξιούχων που έστησαν μόνοι τους ακόμα και δίκτυα διανομής των αγαθών. «Δυστυχώς είμαι άνεργη, αλλά υπάρχουν και εργαζόμενοι που άφησαν τη δουλειά τους για να είναι εδώ σήμερα», είπε μια νεαρή κοπέλα, μιλώντας στην κρατική τηλεόραση, η οποία συμμετείχε εθελοντικά σε ομάδα που μοίραζε φαγητό στα σπίτια των πυρόπληκτων. 

— Με την απόφαση εκατοντάδων Ελλήνων επιστημόνων και εργατών να προσφέρουν δωρεάν υπηρεσίες στους πληγέντες. Δίπλα τους μέλη της Πακιστανικής και Αφγανικής Κοινότητας στην Ελλάδα που ανακοίνωσαν ότι εξασφάλισαν εργάτες για την άμεση αποκατάσταση ζημιών σε σπίτια, σε συνεργασία με τις Τεχνικές υπηρεσίες των Δήμων όπως είχαν κάνει και στη Μάνδρα μετά την καταστροφική πλημμύρα. 

Η ανιδιοτέλεια. Οι εικόνες που άνθρωπος, βοηθάει άνθρωπο. Η λογική ο «ένας για τον άλλον» – που έχει διαφορετικά ταξικά χαρακτηριστικά από τις οικονομικές ενισχύσεις που υποσχέθηκαν ότι θα προσφέρουν τραπεζίτες, εφοπλιστές, βιομήχανοι και τα ιδρύματα τους –  είναι γεγονότα που δίνουν αισιοδοξία αυτές τις δύσκολες ώρες, φέρνουν τμήματα του λαού στο προσκήνιο, ανοίγουν μια χαραμάδα ελπίδας.

Η λαϊκή οργή για την αδιαφορία ενός ταξικού κρατικού μηχανισμού στη διαχείριση της μεγάλης καταστροφής στην Ανατολική Αττική, ο οποίος ακόμα και μέσα στα αποκαΐδια λειτουργεί με ψηφοθηρικούς όρους πολιτικού κατσαπλιαδισμού, δεν πρέπει να ατονήσει από τις υποσχέσεις «αποκατάστασης» και τα επικοινωνιακά «τρικ» της ανάληψης «πολιτικών ευθυνών».

Η λαϊκή αγανάκτηση δεν πρέπει να «σβήσει» μαζί με τις φλόγες.  Οι νεκροί μας στην Ανατολική Αττική. Τα απανθρακωμένα αγκαλιασμένα παιδιά με τις μανάδες και τους παππούδες τους, δεν πρέπει να περάσουν στη «λήθη». 

Το συγκινητικό, κοινό «κύμα» αλληλεγγύης Ελλήνων, προσφύγων και μεταναστών κρατούν ζωντανή την ελπίδα. Πρέπει να συνεχίσουν να την κρατούν…

Με τέτοιο λαό υπάρχει ελπίδα! Αρκεί τα υπαρκτά ποιοτικά χαρακτηριστικά του, όπως αναδείχθηκαν και μέσα από αυτό το πρωτόγνωρο κύμα προσφοράς, να καθορίσουν και την πολιτική συμπεριφορά του, μετουσιώνοντας την, σε εκείνη την ικανή συνθήκη που θα ανατρέψει μια πολιτική εξουσία που ποικιλοτρόπως «κατακαίει» τη ζωή του…

πηγη: imerodromos.gr