H Αυστραλία αναμένεται να προβεί στην εφαρμογή αυστηρότερων προστίμων σε όσους ρυπαίνουν τα ύδατα της χώρας, ανέφερε με σχετική του ανακοίνωση το West of England P&I την Παρασκευή 27 Ιουλίου.

Αναλυτικότερα ο αλληλασφαλιστικός φορέας τονίζει ότι πλοιοκτήτες, ναυλωτές, διαχειριστές καθώς και οι ασφαλιστές τους θα πρέπει να είναι πλήρως ενήμεροι εφ’ εξής για τα νέα πρόστιμα σε περίπτωση αξιώσεων αναφορικά με τον καθαρισμό των αυστραλιανών υδάτων σε περίπτωση ρύπανσής τους από εμπορικά πλοία.

Παράλληλα ο αυστραλιανός δικηγορικός όμιλος «HWL Ebsworth», ο οποίος πρότεινε τις αυξήσεις αυτές, τόνισε χαρακτηριστικά ότι η διαρροή πετρελαίου στα ύδατα της Κοινοπολιτείας αποτελεί αυστηρό αδίκημα των πλοιοκτητών, των πλοιάρχων και ενδεχομένως και των κατώτερων πληρωμάτων και όλων όσων εμπλέκονται στην διαχείριση και την λειτουργία εμπορικών πλοίων. Έτσι λοιπόν τα μέγιστα πρόστιμα που καλείται να πληρώσει ένας πλοίαρχος που εμπλέκεται σε ένα τέτοιο ατύχημα ανέρχεται στα $4,2 εκατ., ενώ ο ιδιοκτήτης ή ο ναυλωτής του πλοίου θα κληθεί να πληρώσει κατά μέγιστο $21 εκατ.

Με τον τρόπο αυτό οι αρχές της Αυστραλίας επιδιώκουν να προωθήσουν την ασφαλή ναυσιπλοΐα στα ύδατα της χώρας, προστατεύοντας παράλληλα το θαλάσσιο περιβάλλον της.

πηγη: naftikachronika.gr

Η δυσαναλογία στη σχέση άμεσων – έμμεσων φόρων είναι απότοκη των σαρωτικών αυξήσεων που έγιναν τα τελευταία δύο μνημονιακά χρόνια στους ειδικούς φόρους κατανάλωσης και στους συντελεστές του ΦΠΑ.

Επιβεβαιώνονται μέσα από την πορεία των εισπράξεων του κρατικού προϋπολογισμού στο πρώτο εξάμηνο οι σαρωτικές αλλαγές στο ισοζύγιο των φόρων.

Πρόκειται για τον λόγο έμμεσων/άμεσων φόρων ο οποίος για φέτος διαμορφώνεται στο 1,32 με το 56,9% των εισπράξεων να προέρχεται από την έμμεση φορολογία και το 43,1% από την άμεση. Σχεδόν 6 στα 10 ευρώ φόρων προέρχονται από τον ΦΠΑ, τους ειδικούς φόρους κατανάλωσης και τους λοιπούς έμμεσους φόρους.

Σε αντίθεση με τους άμεσους φόρους που επιβαρύνουν αναλογικά εκείνους που έχουν μεγαλύτερο εισόδημα οι έμμεσοι φόροι πλήττουν αδιακρίτως όλους τους φορολογούμενους ακόμη και τα πολύ φτωχά νοικοκυριά.

Για το 2018 τα έσοδα από την άμεση φορολογία προβλέπεται να ανέλθουν στα 27,390 δισ. ευρώ  ή στο 14,8% του ΑΕΠ, όταν οι εισπράξεις από εισόδημα και ακίνητα δεν θα ξεπεράσουν τα 20,8 δισ. ευρώ.

Η δυσαναλογία στη σχέση άμεσων – έμμεσων φόρων είναι απότοκη των σαρωτικών αυξήσεων που έγιναν τα τελευταία δύο μνημονιακά χρόνια στους ειδικούς φόρους κατανάλωσης και στους συντελεστές του ΦΠΑ.

Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο έσοδα που συνδέονται με τη φορολόγηση του εισοδήματος νοικοκυριών και επιχειρήσεων έχουν αρχίσει να εμφανίζουν σημαντική  υστέρηση, σε αντίθεση με τα φορολογικά έσοδα που συνδέονται με την κατανάλωση τα οποία κινούνται ανοδικά.

Τα στοιχεία της εκτέλεσης του προϋπολογισμού για το πρώτο εξάμηνο του έτους είναι αποκαλυπτικά όλων των παραπάνω:

– Τα έσοδα από τον φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων διαμορφώθηκαν στο 6μηνο στα 3,276 δις. ευρώ, παρουσιάζοντας υστέρηση 211 εκατομμυρίων ευρώ σε σχέση με τον στόχο του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος.

– Τα συνολικά έσοδα από άμεσους φόρους διαμορφώθηκαν στο εξάμηνο στα 6,518 δισ. ευρώ εμφανίζοντας υστέρηση σε σχέση με τον στόχο κατά 285 εκατ. ευρώ

– Οι συνολικοί έμμεσοι φόροι που εισέπραξε το δημόσιο στο εξάμηνο Ιανουαρίου-Ιουνίου ανήλθαν στα 12,793 δις. ευρώ παρουσιάζοντας υπέρβαση σε σχέση με την πρόβλεψη κατά 259 εκατ. ευρώ

– Τα έσοδα από τον Φόρο Προστιθέμενης Αξίας στα οποία καθρεφτίζεται ο παλμός της αγοράς παρουσιάζουν υπέρβαση κατά 117 εκατ. ευρώ.

Πηγή: bankingnews – Μάριος Χριστοδούλου

Νέο εργατικό δυστύχημα-δολοφονία έρχεται να προστεθεί στην μακρά λίστα των θυμάτων  των μνημονιακών πολιτικών στην Ελλάδα. Στους Αμπελόκηπους Θεσσαλονίκης, στις 27/7, 25χρονη εργαζόμενη σε αρτοζαχαροπλαστείο, έχασε την ζωή της από τον εσωτερικό ανελκυστήρα του καταστήματος, που την καταπλάκωσε.

Παρόμοια φρικτά εργατικά δυστυχήματα-δολοφονίες έχουν αυξηθεί τον τελευταίο χρόνο, αλλά και όλα τα προηγούμενα χρόνια, ξεπερνώντας τον τριψήφιο αριθμό κατά έτος. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι πηγαίνουμε στις δουλειές μας χωρίς να ξέρουμε αν θα επιστρέψουμε ζωντανοί στα σπίτια μας και στις οικογένειές μας.

Η εντατικοποίηση, οι ελαστικές σχέσεις εργασίας, η πλήρης έλλειψη μέτρων προστασίας και ασφάλειας στους χώρους εργασίας, το νέο καθεστώς εκμετάλλευσης που μας επιβάλλουν κυβέρνηση, ΕΕ, μαυραγορίτες εργοδότες και κάθε αρπακτικό που πατάει πάνω στα πτώματά μας για να σώσει ό,τι μπορεί από αυτό το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα, είναι οι μόνοι υπαίτιοι για τα συνεχή εγκλήματα ενάντια στην εργατική τάξη.

Μειώσεις μισθών, συντάξεων, μείωση αφορολόγητου, κατασχέσεις σπιτιών είναι μόνο μερικά από τα αντεργατικά μέτρα τα οποία μας επιβάλλουν, πουλώντας μας φύκια για μεταξωτές κορδέλες, θέλοντας να μας κοροϊδέψουν πως «βγαίνουμε από την κρίση και τα μνημόνια και έρχεται η ανάπτυξη»… Τι πιο ψεύτικο από αυτό… Ο καθένας μας αντιλαμβάνεται πόσο δύσκολη είναι πλέον ακόμα και η φυσική επιβίωση των εργαζομένων, της νεολαίας και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.

Δεν γίνεται να αφήσουμε αυτή την εγκληματική πολιτική εις βάρος μας να συνεχιστεί. Πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να την στρέψουμε εναντίον όλων των μνημονιακών, των δανειστών, των ντόπιων και ευρωπαίων τοκογλύφων, εργοδοτών. Με μαχητικούς και δυναμικούς αγώνες, με αλληλεγγύη και αυτοοργάνωση στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές. Να επιβάλλουμε τους δικούς μας κανόνες, το δικό μας δίκιο. Το δίκιο των εργαζομένων!

ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

πηγη: vathikokkino.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Από τον Τραμπ μέχρι την Λεπέν και την AfD

Η διαστροφική εκδοχή του περιοριστικού εκφυλισμού της πολιτικής αντιπαράθεσης μεταξύ αστικού φιλελευθερισμού και νεοφασισμού οπωσδήποτε καταδεικνύει κοινωνικές μετατοπίσεις και διεργασίες στα εργατικά και λαϊκά στρώματα και φυσικά αποτελεί τρανταχτή απόδειξη της κρίσης ή/και της απουσίας εργατικής πολιτικής και «εκπροσώπησης» των ανταγωνιστικών προς την αστική πολιτική εργατικών και λαϊκών συμφερόντων.

Αναμφίβολα η τελευταία διετία, σφραγίστηκε από την ορμητική άνοδο μιας ποικιλόμορφης ή και φασιστικής ακροδεξιάς. Από την εκλογή του Τραμπ ως Προέδρου των ΗΠΑ, δηλαδή στην ηγέτιδα δύναμη του σύγχρονου καπιταλιστικού κόσμου ως την είσοδο της Λεπέν στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία και από την -για πρώτη φορά- είσοδο ακροδεξιού κόμματος στην Γερμανική Βουλή ως την συγκυβέρνηση Δεξιάς και ακροδεξιάς στην Αυστρία, το μήνυμα είναι κοινό: Η ακροδεξιά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο καθορίζει σε σημαντικό βαθμό  όχι απλά την ατζέντα της πολιτικής συζήτησης, αλλά συχνά και τον ίδιο τον τύπο της ασκούμενης αστικής πολιτικής.

Η μετατόπιση που έχει συντελεστεί είναι ολοφάνερη: Το σημερινό πολιτικό πρόγραμμα της Ένωσης των Χριστιανοδημοκρατών και Χριστιανοκοινωνιστών στη Γερμανία, μοιάζει λιγότερο με αυτό της Μέρκελ του 2015 και περισσότερο με αυτό της ακροδεξιάς Afd πριν ξεκινήσει την κούρσα εκλογικής ανόδου της.

Στις εκλογικές αναμετρήσεις που έγιναν σε 13  χώρες της Ευρώπης στο διάστημα από το 2009 ως το 2011,  τα ακροδεξιά κόμματα είχαν συγκεντρώσει συνολικά 5% των ψήφων και αυτό είχε τότε θορυβήσει πολλούς, καθώς αυτή η επίδοση αποτελούσε  ένα πραγματικό άλμα. Ωστόσο, μια σχετική ανάλυση του Bloomberg το 2017, ανέφερε ότι τα συγκεντρωτικά αποτελέσματα σε 22 ευρωπαϊκές χώρες, έδιναν στην ακροδεξιά περίπου το 16% των ψήφων.

Συχνά υπερτονίζεται η επιρροή της ακροδεξιάς ή/και των φασιστών στην Ανατολική Ευρώπη, με εμβληματικά τα παραδείγματα των κυβερνήσεων σε Ουγγαρία και Πολωνία, που στηρίζονται από ξενοφοβικά  κόμματα  «Νόμου και της Τάξης», διαφόρων εκδοχών. Ας σημειωθεί ότι σε αυτές τις χώρες η μετανάστευση είναι ελάχιστη… Και όμως, αρκεί να παραθέσει κανείς μια ακόμη μεγαλύτερη επιρροή της τάξης του 20% της ακροδεξιάς σε πρώην προπύργια της σοσιαλδημοκρατίας όπως οι Σκανδιναβικές χώρες και η Ολλανδία για να ξεθωριάσει αυτή η πρόχειρη εκτίμηση.

Όπως συχνά επισημαίνει ο Κας Μούντε, πανεπιστημιακός και συστηματικός μελετητής του φαινομένου της ανόδου της ακροδεξιάς, δεν είναι αυτονόητα αποδείξιμος ο ισχυρισμός πως η ενίσχυσή της άσχετίζεται με την πρόσφατη οικονομική κρίση. Οι αυξητικές τάσεις της ακροδεξιάς προηγούνται της κρίσης και η σχετική συζήτηση-ατζέντα έχει μεγαλύτερο ιστορικό και κοινωνικό βάθος, το οποίο βέβαια εντάθηκε στο περιβάλλον της κρίσης.

Έχει σημασία στο σημείο αυτό να τονιστεί ότι το ζήτημα της οικονομίας, στο οποίο  ξεχωρίζουν οι γενικολογίες και ονειροφαντασίες περί «εθνικού καπιταλισμού» με ισχυρό κράτος, δεν είναι το μοναδικό ούτε ίσως και το κυρίαρχο στην πολιτική φιλολογία και την εναλλακτική απάντηση της ακροδεξιάς.

Αντίθετα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο ακροδεξιός και γενικά ο ακραίος συντηρητικός λόγος, κυριαρχεί ακριβώς χάρη στη μετατόπιση του κεντρικού άξονα της πολιτικής αντιπαράθεσης από τη διχοτομία της ταξικής διαπάλης μεταξύ αστικής και εργατικής τάξης και μιας αντίστοιχης πολιτικής διχοτομίας δεξιάς και αριστεράς (έστω ψευδεπίγραφης), στη διχοτομία ανάμεσα από τη μια στον φιλελευθερισμό, τα δικαιώματα των μειονοτήτων και των ατόμων και, από την άλλη, στην εθνική και πολιτιστική ομοιογένεια ενός «ισχυρού έθνους-κράτους» που δεν χωράει ούτε «ξένους», ούτε «ιδιαιτερότητες», ούτε «έκπτωση αξιών» ούτε και «ελευθερίες που ισοδυναμούν με αναρχία».

Συχνά, αυτή η «αντιπαράθεση» απεικονίζεται άμεσα στα πολιτικά προγράμματα, με πιο χαρακτηριστική ίσως τη μάχη μεταξύ ακραίου κεντροφιλελεύθερου αλλά και συχνά «εναλλακτικού» Μακρόν με την ξενοφοβική και μισαλλόδοξη Λεπέν – για να μη θυμίσουμε την μάχη μεταξύ Τραμπ και Κλίντον.  Αυτή η διαστροφική εκδοχή του περιοριστικού εκφυλισμού της πολιτικής αντιπαράθεσης μεταξύ αστικού φιλελευθερισμού και νεοφασισμού οπωσδήποτε καταδεικνύει κοινωνικές μετατοπίσεις και διεργασίες στα εργατικά και λαϊκά στρώματα και φυσικά αποτελεί τρανταχτή απόδειξη της κρίσης ή/και της απουσίας εργατικής πολιτικής και «εκπροσώπησης» των ανταγωνιστικών προς την αστική πολιτική εργατικών και λαϊκών συμφερόντων.  Η άνοδος επομένως της ακροδεξιάς συνδέεται με πλήθος πολιτικών, οικονομικών και ιδεολογικών  παραμέτρων που αφορούν το σύγχρονο καπιταλισμό και την πολιτική ζωή εντός του. Για άλλη μια φορά πρέπει να θυμηθούμε τα λόγια του Χορκχάιμερ πως «αν κάποιος δεν είναι έτοιμος να μιλήσει για τον καπιταλισμό, τότε ας μην ανοίξει τη συζήτηση και για το φασισμό».

Η ακροδεξιά ρητορική για την «ασφάλεια», τη «συνοχή του έθνους», το «ισχυρό κράτος», τον «κίνδυνο από τη μετανάστευση και ειδικά από το Ισλάμ», το «αντιπαραγωγικό τραπεζικό κεφάλαιο» και την «αδηφάγο παγκοσμιοποίηση», έχει όλο το περιθώριο να αποτελεί επαρκές υλικό για συγκρότηση ενός διακριτού πολιτικού/πολιτισμικού πόλου, ακριβώς επειδή στο «σκληρό» πεδίο της οικονομίας έχει εμπεδωθεί η αστική ηγεμονία και το δόγμα ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική» (ΤΙΝΑ).

Οι εικόνες είναι οπωσδήποτε παραστατικές: Πολλές έρευνες δείχνουν ότι  ένας στους πέντε Ευρωπαίους θεωρεί τη μετανάστευση ως πρώτο πρόβλημα στη χώρα του. Το ίδιο ποσοστό θεωρεί πως η «παγκοσμιοποίηση» αποδείχτηκε επιβλαβής και όχι ευκαιρία, ενώ δύο στους πέντε είναι σαφώς απαισιόδοξοι για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ωστόσο, δεν αποδεικνύεται εξίσου εύκολο να κοιτάξει κανείς και να δει το «υπόβαθρο» κάτω από αυτές τις εικόνες. Στην πραγματικότητα, η άνοδος του ακροδεξιού και νεοφασιστικού ρεύματος έρχεται να πιστοποιήσει αφενός την κρίση του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού και της αστικής φιλελεύθερης δημοκρατίας και αφετέρου το έλλειμμα εργατικής πολιτικής και εναλλακτικής απάντησης.

Η «υπαρκτή αριστερά», με πλέον εξωνημένη μορφή αυτής της λεγόμενης Ευρωπαϊκής Αριστεράς, όχι μόνο αποδεικνύεται ανίκανη να προβάλλει μια εναλλακτική κοινωνική προοπτική με πυρήνα την καθολική κομμουνιστική χειραφέτηση της εργασίας, αλλά, αντίθετα, εμφανίζεται συχνά ως  απολογητής  του σημερινού συστήματος, υπερασπίζοντας ένα όλο και μικρότερης αξίας «αριστερό άκρο» του. Ακόμη και ο σοσιαλδημοκράτης Πικετί, σε πρόσφατη μελέτη του, έχει καταδείξει τη σταδιακή μετατόπιση του κοινωνικού πεδίου αναφοράς αυτής της αριστεράς από τα εργατικά και λαϊκά στρώματα χαμηλού εισοδήματος, σε ανώτερα μεσαία  στρώματα στη βάση κυρίως ενός «πολιτισμικού προτύπου» και αφηρημένου αλτρουισμού, παρά ταξικών συμφερόντων.

Αυτή ακριβώς η μετατόπιση της αριστεράς από την εργατική πολιτική και την ταξική διαπάλη, είναι που παρέχει το έδαφος στην ακροδεξιά όταν βρίσκεται (μαζί με τα κλασικά αστικά κόμματα) στην κυβέρνηση, όπως στην Αυστρία, να παίρνει ακραία αντεργατικά μέτρα (πχ 12ωρη εργασία), χωρίς αυτό να οδηγεί αυτόματα στην  πολιτική απαξίωσή της.

Όταν στη δεκαετία του 1970 η κρίση της Κευνσιανής ρύθμισης, φανέρωνε την κρίση του καπιταλισμού και την είσοδό του σε μια νέα επιθετική μορφή του, ισχυρές μερίδες του αστικού κόσμου, ενδεδυμένες με τις φορεσιές του νεοφιλελευθερισμού, παρίσταναν τους  «αντισυστημικούς» εκπροσώπους μιας νέας εποχής «ενάντια στην παρακμή του κράτους» και υπέρ του μαγικού ρόλου της «αγοράς». Σήμερα, στην εποχή της χρεωκοπίας της νεοφιλελεύθερης αστικής διαχείρισης, ισχυρά τμήματα του αστικού κόσμου, ειδικά στις πλέον ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, μέσω της ακροδεξιάς και των νεοφασιστών, ενδύονται τα ίδια ρούχα από την ανάποδη, μιλώντας για το «ισχυρό κράτος», τον συμπαγή και ανόθευτο εθνικά «λαό» ως δήθεν ενιαίο υποκείμενο (και φυσικά υποκείμενο σε κάποιο «ηγέτη» του) και την «παγκοσμιοποίηση» που αποτυγχάνει, για να διεκδικήσουν και πάλι ένα δήθεν «αντισυστημικό» ρόλο.

Στην ουσία, πρόκειται για «εσωτερικές επαναστάσεις», διαφορετικής σημασίας σε κάθε ιστορική περίοδο, αλλά κοινού στόχου που δεν είναι άλλος από την ανασυγκρότηση του καπιταλισμού που απειλεί πλέον την ανθρωπότητα όχι απλά με τη βαρβαρότητα, αλλά με την καταστροφή.  Η σημερινή τομή της ακροδεξιάς αλά Τραμπ – και όχι μόνο – είναι εξαιρετικά μεγάλου βάθους για να υποτιμηθεί. Η απάντηση στην σύγχρονη ακροδεξιά μπορεί και πρέπει να αναζητηθεί όχι σε διαταξικά και νεφελώδη «αντιφασιστικά μέτωπα» παλαιάς κοπής, αλλά στην ανασυγκρότηση και ανεξαρτησία της αντικαπιταλιστικής κομμουνιστικής στρατηγικής. Αυτός είναι ο αναγκαίος όρος, ακόμη και για την υπεράσπιση στοιχειωδών δημοκρατικών καταχτήσεων του εργατικού κινήματος που αυτό έχει αποσπάσει από την αστική δημοκρατία.

πηγη: prin.gr