«Ποταμοί» μελάνης χύθηκαν και χύνονται και ατέρμονες λογομαχίες λαμβάνουν χώρα μεταξύ κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και εκπροσώπων του μεγάλου κεφαλαίου με αφορμή τις τηλεοπτικές άδειες και το νέο τοπίο που διαμορφώνεται στην τηλεοπτική πίτα. Ας θυμηθούμε, πως τις άδειες αυτές τις διεκδίκησαν μια χούφτα ανθρώπων που ελέγχουν ήδη τηλεοπτικά κανάλια, το μεγαλύτερο μέρος του έντυπου τύπου, ραδιοσυχνότητες, ασφαλιστικές, εφοπλιστικές και κατασκευαστικές εταιρείες, εταιρείες φυσικού αερίου και πώλησης ηλεκτρικής ενέργειας, ποδοσφαιρικές ομάδες, τα δικαιώματα για αναμεταδόσεις αθλητικών αγώνων και μέσω διασταυρωμένων συμμαχιών, τράπεζες, χρηματιστηριακές και κατασκευαστικές εταιρείες, γενικά, σχεδόν όλους τους τομείς της οικονομικής ζωής.

Η κυβέρνηση του μορφώματος ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν επιχείρησε έστω μια συμβατική ρήξη με το άντρο της κατευθυνόμενης μιντιακής εξουσίας, αλλά προσπάθησε να ρυθμίσει προς όφελός της τις διαχρονικές σχέσεις αλληλεξάρτησης, σχέσεις, δηλαδή, υποταγής και κυριαρχίας, μεταξύ κρατικών μηχανισμών και του κεφαλαίου που ελέγχει και την τηλεοπτική αγορά. Αυτό ενδιέφερε την κυβέρνηση με αποτέλεσμα να απουσιάζουν ουσιώδεις κανόνες διαχείρισης των δημόσιων συχνοτήτων από τους  «υπερθεματιστές», πλην της τυπικής υποχρέωσης για την απασχόληση ενός ορισμένου αριθμού εργαζομένων που έτσι κι αλλιώς δύσκολα θα ελεγχθεί. 

Ωστόσο, οι ενδιαφερόμενοι για τις τηλεοπτικές άδειες, παρά τον μεταξύ τους ανταγωνισμό και τις διαφοροποιήσεις τους, ομονοούν επί της ουσίας όταν πρόκειται να μιλήσουν για οικονομία της αγοράς, για τις ανεμπόδιστες από θεσμικές παρεμβάσεις αληλοσυνδεόμενες δραστηριότητές τους, για το  κοινοβουλευτικό καθεστώς ή την αστική δημοκρατία. Στον αντίποδα, τους διακρίνει μια ασίγαστη εχθρότητα απέναντι σε οποιονδήποτε και ο,τιδήποτε δεν ανήκει στην κυρίαρχη τάξη τους, και μίσος απέναντι σε ό,τι περιλαμβάνεται κάτω από τους γενολογικούς όρους αριστερά,  κομμουνισμός, εργατικά δικαιώματα, σωματία, συλλογικότητες κ.λ.π.

Στο σημείο αυτό, καλό θα ήταν να δούμε τις πολυπλόκαμες διασυνδέσεις των μετοχικών συνθέσεων των τηλεοπτικών καναλιών, ξεκινώντας από το κανάλι, χαρά της off shore, Mega Channel.

Στην μετοχική του σύνθεση συμμετέχουν ο Πήγασος με 32,73%, ο ΔΟΛ με 22,11%, η Benbay του Β. Ρέστη με 3,19%,  η  EOK EQUITY LIMITED με 1,32%, η  SARAN HOLDINGS με 2,81%, η  GS BANK με 4,80%, η  HSBC PRIVATE BANK με 4,88%, η  MOONGOLD INVESTMENTS LIMITED με 3,32%, η GOODLASS INVESTMENTS LIMITED με 3,26%, η  BALTAZI INVESTMENTS LIMITD  με 3,26%, η OPALTON INVESTMENTS LIMITED με 3,26%, η PRIME APPLICATIONS με 2,68%, η  ELKIN HOLDINGS με 2,33%, η ASCOPE TRADING LTD με 1,55%, η CYRENIA ENTERPRISES με 1,02%, η  LAGAN ENTERPRISES με 1,02%, η TONE BUSINESS με 1,02%, η VALENS TRADING με 1,02% και η WAKO INVESTMENTS με 1,04%. ( Εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ: Ποιοι είναι οι μέτοχοι των ελληνικών τηλεοπτικών σταθμών το 2016).

Πρόσφατα, η μετοχική σύνδεση του Mega Channel με τους απλήρωτους εργαζόμενους άλλαξε και στην νέα μετέχουν οι ευυπόληπτοι επενδυτές: Βαγγέλης Μαρινάκης (ο οποίος εξαγόρασε και τον ΔΟΛ), Ιβάν Σαββίδης και Δημήτρης Καπελούζος. Όμως, ο μεγαλύτερος μέτοχος παραμένει ο off shore Όμιλος Βαρδινογιάννη.

Στο Star, επίσης στη δικαιοδοσία του off shore Ομίλου Βαρδινογιάννη, τις μετοχές ελέγχει η Star Επενδυτική (HOGRID Holdings limited, η Dasen Holdings limited η THELON TRADING LTD, η PAXANA HOLD.LTD η FEIDEN HOLD LTD κ.ά.).

Ο ΑΝΤΕΝΝΑ TV ανήκει στην ΑΝΤΕΝΝΑ New Technologies LTD, η οποία ελέγχεται από το ΑΝΤΕΝΝΑ GROUP. Μέτοχοι του ΑΝΤΕΝΝΑ GROUP είναι οι εταιρείες Holnest Investments LTD (Μίνωας Κυριακού) με 25,36%, Globecast Investments LTD (Θοδωρής Κυριακού) με 24,88, Praxis Global Holdings Ltd (Αθηνά Κυριακού) με 24,88% και AltaVista Global Holdings (Ξενοφών Κυριακού) με 24,88%.

Ο Alpha ανήκει στην Alpha Media Group Limited, η οποία ελέγχεται εξ ολοκλήρου από τη Sixomen LTD (Δημήτρης Κοντομηνάς 55,79%, ΔΕΜΚΟ 34,32%, Interfinance 9,9). Η ιδιοκτήτρια εταιρεία του ΣΚΑΪ TV είναι η Ειδήσεις Ντοτ Κομ, η οποία ελέγχεται από τις Ραδιοφωνικές και Τηλεπικοινωνιακές Επιχειρήσεις (Γιάννης Αλαφούζος 90%, Γιώργος Κυριακίδης 8,8%, Ελένη Σκούρα 1,2%).

Ο  ΣΚΑΙ TV ανήκει στις  ΡΑΔ/ΚΕΣ Κ΄ ΤΗΛΕΠΙΚ/ΚΕΣ ΕΠΙΧ/ΣΕΙΣ ΑΕ/ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΝΤΟΤ ΚΟΜ ΑΕΕ, με κύριο μέτοχο Γιάννη Αλαφούζο που ελέγχει το 90,09%, Να σημειωθεί ότι στις λίστες του 2012 εμφανιζόταν και ο  Βαγγέλης Μαρινάκης ως μέτοχος  με ποσοστό 13%. 

Το E-TV  ελέγχεται από τη Ραδιοτηλεοπτική, της οποίας μέτοχος είναι η A-Orizon Media Ltd 100% (Nalotia Ventures 100%). Μέτοχοι της Nalotia είναι οι Dr Khaled Hamvi με 95%,  και  κάποια φυσικά πρόσωπα.  (Εφημερίδα Παρόν Οι μέτοχοι της ιδιωτικής τηλεόρασης και από Excel αρχείο:  Μετοχική Σύνθεση Τ/Ο ΣΤΑΘΜΩΝ του Ε.Σ.Ρ)

Κάθε κρίκος της αλυσίδας των off shore ή μη, των επενδυτών και των μετοχικών συνδέσεων, πέραν των άμεσων πολιτικο-οικονομικών διαπλοκών, διαπλέκεται και αναμεταξύ του. Μιλάμε, δηλαδή, για τις ιδιοκτησιακές διαπλοκές ανάμεσα στις εταιρείες! Μιλάμε για συγκεντρώσεις ιδιοκτησίας και ιδιοκτησιακή διασταύρωση και συγκεντροποίηση των πάντων! Μιλάμε για ολιγοπώλια μιας χούφτας ιδιοκτητών! Μιλάμε για τρομακτική αύξηση συγκέντρωσης κεφαλαίων!

Κατανοητό;

Ας προσπαθήσουμε να αποκρυσταλλώσουμε την πραγματικότητα.

Ο ηγέτης του Ολυμπιακού, Βαγγέλης Μαρινάκης, ο ηγέτης του Παναθηναϊκού, Γιάννης Αλαφούζος, και ο γενικός ηγέτης, φιλάνθρωπος, και προστάτης αοιδών Βαρδής Βαρδινογιάννης, παραβιάζοντας κάθε κανόνα της «ελεύθερης και  ανταγωνιστικής αγοράς», προχωρούν σε κτήση δεσπόζουσας θέσης μέσω ιδιοκτησιακής μονοπωλιακής διασταύρωσης.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, ο Βαρδής Βαρδινογιάννης ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, απόλυσε 18 εργαζόμενους σε σύνολο 21 από το τμήμα των συνεργείων του σταθμού,  «θα παραχωρήσει το 49% του STAR και ο Γιάννης Αλαφούζος ίδιο ποσοστό του ΣΚΑΪ. Για να υλοποιηθεί το κοινοπρακτικό σχήμα, η πλευρά Βαρδινογιάννη θα εισφέρει ένα ποσό σε μετρητά -υπολογίζεται περί τα 10 εκατομμύρια ευρώ- καθώς και ένα μέρος- πιθανότατα 17.5%- από τις μετοχές που κατέχει στο Mega.

Στο σημείο αυτό εμφανίζεται ο Βαγγέλης Μαρινάκης, κάτοχος του 22.11% του Mega μετά και την πρόσφατη εξαγορά του Δημοσιογραφικού Ομίλου Λαμπράκη (ΔΟΛ), o οποίος εφόσον το σενάριο ευοδωθεί θα έχει στο «Μεγάλο Κανάλι» συνεργάτες το Γιάννη Αλαφούζο και Γιάννη Βαρδινογιάννη, σε μια κοινοπραξία με ευρωπαϊκά πρότυπα». (Ελεύθερος τύπος: Το deal της χρονιάς στα μίντια : Βαρδινογιάννης-Αλαφούζος-Μαρινάκης)

Κοινοπραξία με ευρωπαϊκά πρότυπα;

Ας δούμε ένα ευρωπαϊκό πρότυπο: Στην Γαλλία ο Πατρίκ Λε Λε ιδιοκτήτης του μεγαλύτερου ιδιωτικού τηλεοπτικού καναλιού της χώρας TF1 είχε πει δημοσίως «Η δουλειά του καναλιού μας είναι να βοηθάμε τους διαφημιστές να πουλήσουν το προϊόν τους. Πουλάμε στην Coca Cola διαθέσιμο τηλεοπτικό χρόνο στον ανθρώπινο εγκέφαλο».  (monde-diplomatique: Η αδράνεια στην ηθική των ΜΜΕ).

Σε αυτό που δεν αναφέρθηκε ο Λε Λε είναι ότι στην Γαλλία 200 οικογένειες συγκεντρώνουν στα χέρια τους τον πλούτο, τον Τύπο και την εξουσία. Ούτε και αναφέρθηκε στις στενές σχέσεις επιχειρηματιών, τηλεαστέρων μεγαλοδημοσιογράφων και πολιτικών. 

Στις σημερινές κοινωνίες της «πληροφόρησης και της επικοινωνίας» τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ασκούν ρόλο διαμεσολάβησης μεταξύ των ανθρώπων και της πραγματικότητας. Επιπρόσθετα, τα ιδιωτικά κανάλια, εκτός του ότι ανταγωνίζονται μεταξύ τους στη χυδαιότητα των προγραμμάτων τους, προσφέρουν μισθούς μαχαραγιάδων σε μια χούφτα δημοσιογράφων που είχαν ήδη αποδείξει αποτελεσματικά την υποταγή τους. 

Αλήθεια!

 Ποιος  διαμορφώνει την «πραγματικότητα»; Ποιος διαμορφώνει την αντίληψη που έχει, σχεδόν, το σύνολο μιας κοινωνίας για τον ευρύτερο κόσμο; Γιατί ο δημόσιος διάλογος κυριαρχείται ολοένα και περισσότερο μόνο από τις πληροφορίες που διακινούνται από τα media των επιχειρηματικών συμφερόντων; Γιατί υπάρχει μια συστηματική αποσιώπηση του λόγου των κοινωνικά μη ευνοούμενων;

Στο σημείο αυτό καλό θα ήταν  να θυμηθούμε  τον «διαγωνισμό» για τις τηλεοπτικές άδειες  και να αναρωτηθούμε: ποιος ήταν ο ισχυρός κανόνας αμοιβαιότητας μεταξύ της κυβέρνησης και καμιάς δεκαριάς επιχειρηματιών που επέτρεψε στην πλειοδοσία των αδειών να ανεβάσει τις τιμές στα εξωπραγματικά 70 ή 60 εκατομμύρια ευρώ ανά άδεια;

Γιατί οι πρώην συνεταίροι στον ΣΚΑΪ Αλαφούζος και Μαρινάκης, μα και όλοι οι άλλοι ευυπόληπτοι επενδυτές όπως ο Βαρδινογιάννης ή ο Σαββίδης  αποτίμησαν με αυτά τα μυθικά ποσά το κατεστραμμένο τηλεοπτικό προϊόν;

Τόσο αποτίμησε η αριστοκρατία του κεφαλαίου την εξουσία της στην διαμόρφωση  της συνείδησης  της «κοινής γνώμης»;

Μήπως υπάρχουν άλλα παράπλευρα οφέλη, άρα μια τηλεοπτική άδεια δεν χρησιμεύει σε τίποτα άλλο πέρα από ένα  προπέτασμα;

Μήπως η όλη διαδικασία προσφέρεται ως βήμα εξαφάνισης των στοιχείων προέλευσης του αντιτίμου; 

Μήπως όμως οι ερωτήσεις δεν οδηγούν πουθενά γιατί πιστεύουμε ότι δεν υπάρχουν απαντήσεις;

Έτσι κι αλλιώς τα ερωτήματα και οι απαντήσεις αφορούν λίγους, καθώς η κοινωνική σκέψη και λογική καθορίζεται και επιβάλλεται από τους ηγεμονικούς συνδυασμούς κυριαρχίας. Ο θεατής μετατρέπεται, εξαιτίας οργανωτικών μεθοδεύσεων που εξοβελίζουν και αχρηστεύουν  τη σκέψη και μετά από μακροχρόνια μαζική χειραγώγηση, σε παθητικό δέκτη που γεμίζει την ζωή του με  μια εικονική πραγματικότητα, που τον οδηγεί να εκφράζεται με τη μορφή της απάθειας.

Ο δέκτης όμως είναι ελεύθερος να εκφράζει την βούληση του μόνο από το σπίτι του, όπου μαζί με την οικογένεια του θα συζητούν μπροστά σε μια τηλεόραση ποιο «ταλέντο» να ψηφίσει με ελεύθερη βούληση. Και όσον αφορά στον κοινωνικό αλτρουισμό και την αλληλεπίδραση με τον συνάνθρωπό του, θα είναι ελεύθερος να τα εκφράζει με άναρθρες κραυγές μέσα σε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου απέναντι στους αγαπημένους  παίκτες, του Παναθηναϊκού ή του Ολυμπιακού. Ή μήπως του Mega TV και του Skai TV;

Μπερδεύτηκα.

Μα νομίζω πως δεν έχει σημασία αυτό το τελευταίο ερώτημα.

Εξάλλου είναι παράδοση στον καπιταλισμό, σε παγκόσμιο επίπεδο, βιομηχανικά και επενδυτικά μονοπώλια να συνεταιρίζονται με σκοπό τον έλεγχο του μυαλού μέσω της κατάκτησης του ονομαζόμενου ελεύθερου χρόνου των εργαζομένων ατόμων. Δεν έχουμε παρά να θυμηθούμε αυτή την ολοκληρωτική φάση του κεφαλαίου, αναφερόμενοι στα «φαινόμενα» Μέρντοχ, Μπέρτελσμαν, Λαγκαρντέρ, Μπερλουσκόνι, Τέρνερ και μερικών άλλων που ελέγχουν δορυφορικά και ψηφιακά προγράμματα, τηλεοπτικά κανάλια ελεύθερης ή συνδρομητικής πρόσβασης, παγκόσμια πρακτορεία ειδήσεων, εκδοτικούς οίκους, τυπογραφεία, μια σειρά από ποδοσφαιρικές ομάδες, μουσικές και κινηματογραφικές εταιρείες, τραπεζικά ιδρύματα και πολυεθνικές εταιρείες που δραστηριοποιούνται σε κάθε κλάδο της παραγωγής.

Το τελευταίο  ερώτημα που θέτουμε συνολικά είναι απλό : ποιός άλλος, αν όχι εσείς, θα συνεχίσει να χρηματοδοτεί άμεσα ή έμμεσα τον πλούτο αυτού του κοινωνικού  βούρκου;  

Χωρίς εμάς τίποτα δεν είναι εφικτό ακόμα και για τον καπιταλισμό! Επομένως, ή θα αποτινάξουμε από πάνω μας τον καπιταλισμό ή θα αποδεχτούμε το εχθρικό περιβάλλον που μας επιβάλλουν και που μας καταδικάζει σε μια σκληρή πάλη και σύγκρουση στο όνομα του ανταγωνισμού, με τους συνανθρώπους μας. Πρέπει να απαντήσουμε στην ύβρη με ύβρη και εκατό χτυπήματα να ανταποδώσουμε…    

ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΗΣ (ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ)

Πηγή: imerodromos.gr

Η ακραία φτώχεια των πολλών που παίρνει τραγικές διαστάσεις πλέον στη χώρα μας, τον έβδομο χρόνο μ.Μ. (μετά -το-πρώτο- Μνημόνιο), καθιστώντας τους φτωχούς φτωχότερους: ολοένα και μεγαλώνει το χάσμα, καθώς διευρύνεται η απόσταση του μέσου εισοδήματος των φτωχών από το όριο της φτώχειας, ξεπερνώντας πέρσι για πρώτη φορά τις 10 μονάδες, για να φτάσει σε μια ιστορικά υψηλή διαφορά. Και τα κακά νέα δεν σταματούν στην ένταση της φτώχειας, αφού το δίχτυ της εξαπλώνεται ώστε να αφορά πλέον και νέες ομάδες του πληθυσμού, μετατοπίζεται από την ύπαιθρο προς τα αστικά κέντρα, ενώ αποκτά μόνιμα χαρακτηριστικά και μετατρέπεται σε διαρκείας.

Αυτά είναι μερικά από τα βασικά ευρήματα της μελέτης του διευθυντή ερευνών στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών, Διονύση Μπαλούρδου, για τη φτώχεια στην Ελλάδα με βάση τα τελευταία στοιχεία. Οι αριθμοί πίσω από τις γενικές διαπιστώσεις τρομακτικοί:

■ Πόσοι συμπολίτες μας είναι φτωχοί; Τα νοικοκυριά σε κίνδυνο φτώχειας εκτιμώνται σε 832.065 σε σύνολο 4.168.784 νοικοκυριών, ενώ τα μέλη τους ξεπερνούν τα δύο εκατομμύρια – για την ακρίβεια είναι 2.262.808 στο σύνολο των 10.651.929 ατόμων του πληθυσμού, δείχνοντας πως περισσότεροι από έναν στους πέντε είναι εγκλωβισμένοι στα δίχτυα της. Εκτός από τις παραδοσιακές ομάδες ανέργων, μεταναστών, κατοίκους αγροτικών περιοχών κ.ά., σε αυτό το δίχτυ πιάνονται πλέον και εργαζόμενοι φτωχοί (14,1%), κυρίως οι μερικώς απασχολούμενοι σε ποσοστό 30,3%, προστίθενται πλέον ολοένα και περισσότεροι κάτοικοι από τις αστικές περιοχές όπου σημειώνεται έξαρση, δείχνοντας τη «μετακόμιση» της φτωχοποίησης στις μεγάλες πόλεις. Εκεί όμως που το μέλλον φαντάζει δυσοίωνο είναι στους ρυθμούς φτωχοποίησης παιδιών και νέων, που μεγαλώνουν σε φτωχά νοικοκυριά για να υπάρχει μια «σιγουριά»: η υπονόμευση του μέλλοντος της χώρας.

■ Ομως το ποσοστό που βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή σε κοινωνικό αποκλεισμό το 2016 ανέρχεται στο 35,6% (3.789.300 άτομα) του πληθυσμού και παρουσιάζει μικρή μείωση σε σχέση με το 2015 και τα 3.828.500 άτομα που αντιστοιχούσαν στο 35,7% του πληθυσμού. Δεν είναι έστω, κάτι θετικό, αυτή η μικρή μείωση; Πρόκειται μάλλον περί φενάκης, όπως μας εξηγεί ο ερευνητής, και όχι επειδή πρόκειται για στατιστικά ασήμαντο ποσοστό: «Η μείωση, έστω και μικρή, θα μπορούσε να ήταν καλή αν δεν συμβάδιζε με μείωση του ορίου υπολογισμού της φτώχειας. Αλλαγές στον κίνδυνο φτώχειας μπορεί να μετριαστούν από ταυτόχρονη πτώση στο μέσο διαθέσιμο εισόδημα της χώρας και κατά συνέπεια στο όριο φτώχειας. Σε αντίθεση π.χ. με τον δείκτη σοβαρής υλικής στέρησης που φανερώνει την εισοδηματική ανεπάρκεια και παραμένει υψηλός…». Και μας εφιστά την προσοχή: ενώ φτωχός είναι ο ένας στους πέντε Ελληνες, αυτοί που απειλούνται με φτώχεια και βιώνουν κοινωνικό αποκλεισμό και στερήσεις ξεπερνούν τον έναν στους τρεις Ελληνες (35,6%).

■ Και να είχε από κάπου ο φτωχός να πιαστεί; Από πουθενά αφού «το κοινωνικό κράτος και στην περίοδο της κρίσης εξακολουθεί να παραμένει αναποτελεσματικό» και παντελώς ανεπαρκές, ενώ και όλες αυτές οι παρεμβάσεις που λένε ότι γίνονται περισσότερο στοχευμένες πάνε στον βρόντο, αφού η εικόνα κάθε άλλο παρά βελτιωμένη παρουσιάζεται μετά τις «κοινωνικές μεταβιβάσεις» που καταφέρνουν να μειώσουν τον κίνδυνο φτώχειας μόλις κατά 4,1%, από το 25,5 στο 21,4, δίνοντας στην Ελλάδα τη δεύτερη χειρότερη επίδοση μετά τη Λετονία, επίδοση που υπολείπεται ακόμη και του μισού του ευρωπαϊκού μέσου όρου που είναι 8,7.

Πηγή: ergasianet.gr

Κομπίνες εκατομμυρίων και επικοινωνιακά τεχνάσματα από την κυβέρνηση και τους θεσμούς

Ένα από τα επικοινωνιακά παιγνίδια, που αξιοποιεί η κυβέρνηση, για να πείσει τους «ιθαγενείς» ότι όλα πάνε καλά είναι και η περίφημη έξοδος στις αγορές. Σε αυτή την έξοδο συνωστίζονται πολλά συμφέροντα και φυσικά μεγάλες ποσά για μπίζνες. Σε αυτό το νέο παραμύθι, όπου συμπίπτουν οι προθέσεις της κυβέρνησης και των θεσμών συμπεριλαμβανομένου του κ. Σόϊμπλε, καλό είναι να εστιάσουμε την προσοχή μας σε κάποια θέματα, που αποκαλύπτουν και τα όρια του κυβερνητικού πανηγυριού.

Δίνεται οριστικό τέλος σε κάθε σενάριο διαγραφής χρέους

Έξοδος στις αγορές σημαίνει ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να πείσει τις αγορές για τις καλές προοπτικές της ελληνικής οικονομίας, την βιωσιμότητα του χρέους και την τήρηση από πλευράς της στο ακέραιο όλων των συμφωνημένων με τους θεσμούς. Συνεπώς μετά την έξοδο και την έκδοση του πρώτου ομολόγου θα σταματήσει κάθε συζήτησης για διαγραφή χρέους καθώς η χώρα, υποτίθεται, θα μπορεί να εξασφαλίζει από τις αγορές τα αναγκαία κεφάλαια για την εξυπηρέτηση του. Αυτό το γνωρίζει πολύ καλά ο κ. Σόϊμπλε και οι λοιποί Ευρωπαίοι εταίροι και τους έρχεται «γάντι» στα σχέδιά τους.

Στον αντίποδα το ΔΝΤ, σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής γνωστά, εκτιμά ότι το ελληνικό χρέος είναι «εξαιρετικά μη βιώσιμο» και γι’ αυτό πιέζει για ελάφρυνση ακόμα και με διαγραφή. Έτσι το ΔΝΤ, για να προλάβει εξελίξεις – δεσμεύσεις όσον αφορά τη ακύρωση της δυνατότητας για μείωση του χρέους, έκανε την «ντρίπλα» μεταφέροντας μια βδομάδα πιο μπροστά (στις 20/7) την δημοσιοποίηση άμεσα ή έμμεσα των αποτελεσμάτων της νέας αξιολόγησης βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους. Με το πλέον πιθανό ενδεχόμενο να εμμείνει στη μέχρι τώρα θέση του περί «εξαιρετικά μη βιώσιμου» θα δημιουργήσει τεράστιες δυσκολίες στην έξοδο στις αγορές όπως την είχαν προγραμματίσει κυβέρνηση και Ε.Ε., μέχρι το τέλος της επόμενης βδομάδας και γι΄ αυτό η έξοδος αναβλήθηκε.

Επισημοποιείται η συνέχιση μνημονιακών πολιτικών μέχρι το 2060

Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι από το καλοκαίρι του 2018 βγαίνουμε από τα μνημόνια αφού δεν θα έχουμε ανάγκη τη χρηματοδότηση των θεσμών αλλά θα δανειζόμαστε από τις αγορές. Η άποψη αυτή είναι η κουτοπονηριά σε όλο της το μεγαλείο. Η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί στους θεσμούς σε μέτρα για μετά το 2018 και επίτευξη στόχων μέχρι το 2060. Από την πλευρά τους όλοι οι εκπρόσωποι των δανειστών επισημαίνουν την ανάγκη συνέχισης των μεταρρυθμίσεων ως αναγκαία προϋπόθεση επιτυχίας τους εγχειρήματος. Συνεπώς η οποιαδήποτε έστω και στο παραμικρό αθέτηση, με δεδομένο ότι οι αγορές αντιδρούν άμεσα σε οποιαδήποτε μεταβολή συγκριτικά με το γραφειοκρατικό μηχανισμό των θεσμών, θα έχει σαν συνέπεια την κατακρήμνιση της όποιας εμπιστοσύνης στην ελληνική κυβέρνηση και οικονομία και την εκτόξευση των επιτοκίων στα ύψη. Αυτό άλλωστε το εμπεδώσαμε καλά την περίοδο 2010 – 2012 κυρίως και το Α’ εξάμηνο 2015. Ο εκβιασμός των αγορών ήταν που έφερε τα μνημόνια. Ο ίδιος εκβιασμός χρησιμοποιείται σε κάθε περίοδο που απαιτούν νέες παραχωρήσεις δανειστές με πλέον πρόσφατα γεγονότα την εκτόξευση των επιτοκίων (spreads) την περίοδο των διαπραγματεύσεων για το κλείσιμο των 2 πρώτων αξιολογήσεων του 3^ου μνημονίου.

Η έξοδος στις αγορές είναι ξαναζεσταμένο πιάτο

Το δοκιμάσαμε το 2014 επί Σαμαρά. Τότε ο Τσίπρας και οι λοιποί κυβερνητικοί σήμερα πανηγυριστές (βλέπε διπλανή στήλη) κατηγορούσαν τον Σαμαρά ότι με τα επιτόκια που δανείστηκε αυξήθηκε το χρέος και έναντι της εξόδου πρότειναν τη διαγραφή χρέους. Σήμερα χρησιμοποιούν, σε αγαστή συνεργασία με τον Σόϊμπλε, τα ίδια επιχειρήματα και πρακτική του Σαμαρά.

Εξασφαλισμένα ψηλά κέρδη για τους τραπεζίτες

Το επιτόκιο με τα οποία δανείστηκε τότε η κυβέρνηση για το 5ετές ομόλογο ήταν 4,95%. Σήμερα 3 χρόνια μετά, με ένα σύνολο κυβερνητικών δεσμεύσεων και μέτρων που φθάνουν μέχρι το 2060 είναι σαφές ότι το οικονομικό κλίμα είναι πολύ καλύτερο για τους δανειστές – τραπεζίτες. Έτσι ετοιμάζονται για το νέο πάρτι υψηλών αποδόσεων σε βάρος της χώρας. Να σημειώσουμε ότι οι ξένοι επενδυτές που τοποθετήθηκαν την περασμένη βδομάδα σε τρίμηνα έντοκα γραμμάτια έδωσαν επιτόκιο 2,33% όταν το τρίμηνο euribor είναι αρνητικό εδώ και καιρό (-0,330% την παρούσα βδομάδα).

Κερδίζουν πολιτικό χρόνο σε βάρος του λαού και της χώρας.

Με δεδομένα α) την μη βιωσιμότητα του χρέους, β) την μακροχρόνια ύφεση της οικονομίας, γ) την κατάσταση φτώχειας των λαϊκών στρωμάτων, δ) την από-επένδυση και την απαξίωση του παραγωγικού δυναμικού της χώρας κλπ είναι δεδομένο ότι η έξοδος στις αγορές, ακόμα και με όρους που θα μπορούν να θεωρηθούν ως επιτυχείς, το μόνο που θα πετύχει θα είναι να δώσει πολιτικό χρόνο στην κυβέρνηση και να συνεχιστεί το γκρέμισμα της χώρας. Έτσι, μια ακόμα κυβέρνηση φορτώνει βάρη για το μέλλον στην προσπάθειά της να παραμείνει έστω και για λίγο παραπάνω στην εξουσία. Και το λυπηρό είναι ότι αυτή η κυβέρνηση αυτοαποκαλείται «κυβέρνηση της αριστεράς».

Τα νταούλια και οι κερδοσκόποι

Στην περίοδο που οι αποδόσεις των ομολόγων έχουν πιάσει «πάτο» η έκδοση ελληνικού ομολόγου με «ζουμερό» επιτόκιο αποτελεί πρόσκληση προς όλους τους κερδοσκόπους. Η κυβέρνηση ετοιμάζεται για την έκδοση 5ετούς ομολόγου της τάξης των 3 δισ. ευρώ. Συντονιστής σύμβουλος είναι η γνωστή Rothschild που ανέλαβε το έργο με αδιαφανείς διαδικασίες, μετά το γνωστό ταξίδι του πρωθυπουργού στην έδρα τους στο Παρίσι. Δίπλα της ετοιμάζονται για μεγάλες «μάσες» οι γνωστοί παγκόσμιοι τραπεζικοί οίκοι Merrill Lynch, Bank of America, BNP Paribas, Citigroup, Deutsche Bank, Goldman Sachs και HSBC.

«Είναι πολλά τα λεφτά Αλέξη» για να αφήσουν οι διεθνείς τραπεζίτες τα πράγματα στην τύχη τους. Έχουν εξασφαλίσει λοιπόν τους αγοραστές. Και πώς να μην το έχουν κάνει όταν το 5ετές γερμανικό ομόλογο έχει τώρα επιτόκιο αρνητικό (-0,11%) ενώ στην ελληνική έκδοση εκτιμούν ότι μπορεί να πάρουν κάτι παραπάνω από 4,5% και να το πλασάρουν ως επιτυχία συγκριτικά με το 4,95% του Σαμαρά τον Ιούνιο 2014. Όμως καλό είναι να έχουμε υπόψη ότι τότε το 5ετές γερμανικό είχε επιτόκιο 0,58% και στην Ελλάδα υπήρχε αντιπολίτευση, εν δυνάμει κυβέρνηση, που ζήταγε έξοδο από τα μνημόνια. Συνεπώς στην ουσία η κυβέρνηση με τη συνεργασία των οίκων και των αγορών θα τους μοιράσει ως δώρο για τα πέντε έτη μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ από το υστέρημα του λαού.

Συμπερασματικά, ανεξάρτητα πότε θα βγει στις αγορές, ο μέγας ηγέτης της «αριστεράς» που θα έπαιζε τα νταούλια για να χορεύουν οι αγορές, τα βρήκε μαζί τους για να χορεύουν μαζί στην πλάτη του ελληνικού λαού και να τον λεηλατούν.

*Πηγή: e-dromos.gr