του Σπύρου Αλεξίου

Πρόβα «αποστασίας» στο ποδόσφαιρο…

Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να συνδέσουμε όλες αυτές τις ψηφίδες, με κέντρο το ποδόσφαιρο, όχι μόνο λόγω ημερών αλλά κυρίως γιατί μοιάζει με καθρέφτη, ειδικά στην Ελλάδα:

Τετάρτη 25 Ιούνη και η Σούπερ Λίγκα, ο συνεταιρισμός των ιδιοκτητών ποδοσφαιρικών ομάδων, έχει προγραμματισμένη εκλογή νέου προέδρου. Στο ποδόσφαιρο τα τελευταία τρία χρόνια κυριαρχεί, με την ενορχήστρωση της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, η συμμαχία Σαββίδη – Μελισσανίδη. Για πρόεδρο της Λίγκας η πλευρά Μελισσανίδη προκρίνει τον δικηγόρο Π. Καϊμακάμη ενώ ο «αντιπολιτευόμενος» Μαρινάκης εμφανίζει έναν άλλο (εξίσου αδέκαστο…) θεράποντα της Θέμιδας, τον Ευ. Μπαταγιάννη.

Το αποτέλεσμα προκαλεί έκπληξη: Εκλέγεται άνετα ο εκλεκτός του Ολυμπιακού με τη στήριξη των ομάδων που ελέγχει ο …Σαββίδης, ο οποίος τρία χρόνια τώρα μαζί με τον Μελισσανίδη και τους υπουργούς του ΣΥΡΙΖΑ σκιζόταν για …«εξυγίανση» κατά της παντοκρατορίας του Μαρινάκη! Ο εκλεκτός του Μελισσανίδη δεν θέτει καν υποψηφιότητα!

Το θέμα πέρασε στα ψιλά, καμιά πλευρά δεν επεδίωξε θόρυβο καθώς ούτε η συμμαχία με τον «διάβολο» μπορεί εύκολα να δικαιολογηθεί από τη μια πλευρά ούτε η ήττα από την άλλη. Το σίγουρο είναι πως αν κάποιος νομίζει πως μιλάμε απλά για αλλαγή στις λυκοφιλίες των ολιγαρχών που ελέγχουν τις μεγάλες ποδοσφαιρικές ομάδες, με κριτήρια τύπου «τι σφύριξε ο ρέφερι», πλανάται πλάνην οικτρά.

Σενάρια αποστασίας στην πολιτική…

Τρίτη 24 Ιούνη και το Μέγαρο Μαξίμου γυρίζει το πολιτικό ρολόι 53 χρόνια πίσω καθώς με ανακοίνωσή του αναφέρει: «Συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα στον Πειραιά και στη Θεσσαλονίκη, λειτουργώντας για λογαριασμό Μητσοτάκη απεργάζονται εδώ και καιρό σχέδιο νέας αποστασίας». Σαν έτοιμα από καιρό άλλα κυβερνητικά στελέχη κάνουν λόγο  για «Ιουλιανά», ο Π. Καμμένος έφτασε στο σημείο να μιλήσει για επιχείρηση κατάλυσης του πολιτεύματος. Από το Λονδίνο ο  Τσίπρας μίλησε για «ανόητες προσπάθειες για πτώση της κυβέρνησης». Αφορμή η «ανεξαρτητοποίηση» του βουλευτή των ΑΝΕΛ Λαζαρίδη που αφήνει την κυβέρνηση με μόλις 152 βουλευτές αλλά και η διάλυση των ΑΝΕΛ!

Η αντίδραση των κυβερνητικών δεν προκαλεί έκπληξη καθώς είναι και αναμενόμενη και τετριμμένη. Δεν υπήρξε κυβέρνηση υπό κατάρρευση που δεν έχει καταγγείλει «σκοτεινά κέντρα» ενώ και η αναφορά σε… πειραιώτικα επιχειρηματικά συμφέροντα, δηλαδή στον Μαρινάκη, δεν εκπλήσσει. Αντίθετα έκπληξη προκαλεί η αναφορά σε… θεσσαλονικιώτικα συμφέροντα, δηλαδή στον Σαββίδη! Ο μέχρι πρότινος αγαπημένος επιχειρηματίας του ΣΥΡΙΖΑ, για τον οποίον ως και ο επικοινωνιακός εγκέφαλος της κυβέρνησης Θ. Καρτερός έφτασε να γράφει ύμνους στην Αυγή, καταγγέλλεται ως εγκέφαλος αποστασίας χωρίς εξηγήσεις.  Στο Μαξίμου δεν είναι τρελοί, κάτι βλέπουν!

Ιστορίες 2 +1 πόλεων…

Η Θεσσαλονίκη εδώ και μήνες αποτελεί το κέντρο ενός ανερχόμενου εθνικιστικού ρεύματος, με θολή πολιτική συγκρότηση και προοπτική. Πολλοί μνηστήρες προσπαθούν να ψαρέψουν, από τη ΝΔ και την ΧΑ μέχρι τον Καρατζαφέρη, τον Φράγκο και τον Βελόπουλο. Στην πόλη οργανώνονται και δρουν φασιστικές συμμορίες, η τοπική Εκκλησία στηρίζει όπως και οι «επενδυτές». Είναι κοινό μυστικό πως τα εθνικιστικά συλλαλητήρια είχαν τη στήριξη του Σαββίδη ενώ αξίζει να προσέξουμε μια λεπτομέρεια: Στις φασιστικές αυτές συμμορίες κάνουν όλο και πιο έντονα την εμφάνισή τους οργανωμένοι οπαδοί του ΠΑΟΚ. Ο εμπρησμός της καταληψης «Libertatia» στις 21/1 αποδόθηκε από τον Μπουτάρη σε «εσωτερικές αντιπαραθέσεις οπαδών του ΠΑΟΚ». Η προφανής σκοπιμότητα του Μπουτάρη δεν αναιρεί το γεγονός της παρουσίας του πυρήνα γνωστού ακροδεξιού συνδέσμου της ομάδας, του ίδιου πυρήνα που στις 18/2 πρωταγωνίστησε στην επίθεση κατά των φιλάθλων της «Προοδευτικής Έκρηξης Τούμπας», μιας ερασιτεχνικής ομάδας με αντιφασιστικό  προσανατολισμό. Γνωστές «προσωπικότητες» του χώρου ήταν στον ξυλοδαρμό του Μπουτάρη αλλά και σε άλλα επεισόδια ενώ και οι - απόλυτα ελεγχόμενες από τον Σαββίδη - αθλητικές «εφημερίδες» της πόλης είναι πλημμυρισμένες από εθνικιστικό δηλητήριο και αντικυβερνητικές αναφορές.

510 χιλιόμετρα νοτιότερα, στον Πειραιά, ο έτερος «εγκέφαλος» της «αποστασίας», Β. Μαρινάκης, δίνει βραβεία στον ..εαυτό του! Βραβεύτηκε «για τη συνεισφορά του στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και στον Δήμο Πειραιά» από την ... πασίγνωστη «Ένωση Νέων Αυτοδιοικητικών Ελλάδος».  Παγκοσμίως άγνωστη αυτή η  «Ένωση», στην ημερίδα της όμως  απηύθυναν χαιρετισμό ο Δήμαρχος Πειραιά Γιάννης Μώραλης και  η Δήμαρχος Μάνδρας - Ειδυλλίας Ιωάννα Κριεκούκη, ενώ ομιλητές ήταν: ο Άγγελος Κότιος, Πρύτανης του Πανεπιστημίου Πειραιά και ο Βασίλης Κορκίδης Πρόεδρος της Ελληνικής Συνομοσπονδίας Εμπορίου και Επιχειρηματικότητας.  Ο πρόεδρος της Ένωσης κ. Καλαντζής σημείωσε: «μιας και θεωρούμε ότι ο ευεργετισμός υπάρχει στην πόλη του Πειραιά και με την εκκλησία και με την πλατεία Αλεξάνδρας και με διάφορες άλλες δράσεις που γίνονται και δεν τις ξέρει ο κόσμος, πιστεύω ότι ο κύριος Μαρινάκης, δεν θα είμαι υπερβολικός αν πω, ότι είναι ο σύγχρονος Αβέρωφ, ο σύγχρονος Τοσίτσας και ο σύγχρονος Ζάππας»!!!

Λίγες ώρες αργότερα ο άγιος αυτός άνθρωπος θα γνώριζε την αποθέωση και στο «Παγκόσμιο Συνέδριο Συνδέσμων Θύρας 7» ενώ και τα ελεγχόμενα από αυτόν ΜΜΕ, πολιτικά και αθλητικά,  «τραγουδούν»  καθημερινά το «Μακεδονία ξακουστή», έχουν εξαφανίσει τις επιθέσεις κατά του Σαββίδη, εχθρός πια μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Μελισσανίδης. Είναι προφανές πως η σύγχρονη μίξη Αβέρωφ, Τοσίτσα και Ζάππα οργανώνει τις κοινωνικές του συμμαχίες με έμφαση στο «κοινωνικό πρόσωπο», ξέροντας πως μπορεί να «καθάρισε» με τις ποδοσφαιρικές δίκες αλλά η κυβέρνηση κρατάει στο μανίκι μπροστά στις εκλογές σαν επικοινωνιακό άσσο διώξεις εναντίον του. 

Ξέρει επίσης πολύ καλά το έλλειμμά του, είναι ίσως το πιο αντιπαθητικό δημόσιο πρόσωπο ενώ η προσπάθειά του να μετατρέψει σε ασπίδα τους οπαδούς του Ολυμπιακού συνάντησε την παγερή αδιαφορία της μεγάλης πλειοψηφίας τους. Φαίνεται να έχει αποκαταστήσει δίαυλο επικοινωνίας με τον Σαββίδη σε αντικυβερνητική βάση. Κοινό χαρακτηριστικό και στις δύο πόλεις: για διαφορετικούς λόγους κι από διαφορετικές κατευθύνσεις, οι ολιγάρχες που τις ελέγχουν διοχετεύουν την κοινωνική οργή για την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης στους δρόμους του εθνικισμού, της «Κοινωνικής Συμμαχίας» αλλά και του τυφλού οπαδισμού.

Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο σε μια άλλη πόλη, στη Νέα Φιλαδέλφεια, όπου ο εκεί ολιγάρχης  Δ. Μελισσανίδης μένει πιστός στην κυβέρνηση, με το αζημείωτο φυσικά: Στην πόλη εξακολουθεί να τα σκιάζει όλα η φοβέρα και το κράτος απουσιάζει, νόμος είναι το δίκιο του ολιγάρχη. Οδηγούμαστε ακόμα και σε κατεδαφίσεις κτηρίων των υπηρεσιών καθαριότητας του Δήμου ώστε να μην ενοχλείται η …Αγιά Σοφιά! Στα κρατικά μέσα μόνο ο ύμνος της ΑΕΚ λείπει , το πιο συχνό τρέιλερ είναι για το αφιέρωμα στην «ομάδα – μοντέλο της ΑΕΚ ‘93 –‘94»,  πρόεδρος της οποίας ήταν, φυσικά, ο Μελισσανίδης! Εννοείται πως ειδήσεις όπως η κατρακύλα της μετοχής της Aegean ή το κλίμα τρομοκρατίας στη Νέα Φιλαδέλφεια απλά δεν υπάρχουν για την «κρατική» ΕΡΤ.

Από το ποδόσφαιρο λοιπόν ξεκινά η … «αποστασία»;

Θα μπορούσαμε να ξεμπερδέψουμε, σχετικά εύκολα, με τις αστειότητες του ΣΥΡΙΖΑ περί αποστασίας. Στην ιστορία των αστικών πολιτικών κομμάτων οι μετεγγραφές βουλευτών και η αλλαγή συμμαχιών συναγωνίζονται τις αντίστοιχες στο ποδόσφαιρο. Άλλωστε την ίδια ώρα που τα κυβερνητικά φερέφωνα έσκουζαν για την «αποστασία», ο Σκουρλέτης κυνικά δήλωνε πως «υπάρχουν εφεδρείες» και πριν περάσουν λίγες μέρες ο Δανέλλης του Ποταμιού δήλωνε παρών για να ακολουθήσει ολόκληρο το ρυάκι του Θεοδωράκη που «αποστάτησε» από το ΚΙΝ.ΑΛ. με βασικές πολιτικές αιτιάσεις την «εμμονή για εκλογές» και τη «μη αναγνώριση των θετικών σημείων της συμφωνίας των Πρεσπών». Από κοντά και ο Μίχαλος, ο πιο καθαρός εκφραστής του κεφαλαίου που διαγράφηκε από τη ΝΔ. Ε, τι άλλο να πουν οι άνθρωποι;

 Άλλωστε, για ποια «αποστασία» μιλάμε; Ανέφερε κι ο Μαρξ  τον όρο, εννοούσε φυσικά ανθρώπους που με τη στάση τους αλλάζουν ταξική θέση. Θα ήταν το ανέκδοτο του αιώνα ο ισχυρισμός πως ο Δ. Καμμένος ή ο Σ. Δανέλλης μεταπηδούν από την εργατική τάξη στην αστική ή το αντίστροφο.

Αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι πρόβες αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού. Οι πρόβες αυτές έχουν πολλούς αριθμητές: Επιλογές των ιμπεριαλιστικών κέντρων σε μια περιοχή που βράζει, επιχειρηματικά συμφέροντα, πολιτικές και προσωπικές στρατηγικές. Έχουν όμως έναν παρανομαστή: Την παρατεταμένη κρίση, όχι μόνο στην Ελλάδα, και την κοινωνική οργή που υπάρχει και ψάχνει τρόπους να εκφραστεί. Η κυβέρνηση έχει κάνει την ξεκάθαρη επιλογή να ταυτιστεί πλήρως με τα μεγάλα ιμπεριαλιστικά κέντρα της Δύσης, με αυτήν την επιλογή θα ζήσει και θα πεθάνει. Στην επιλογή της αυτή συμπορεύεται και με εκπροσώπους του κεφαλαίου σαν τον Μελισσανίδη ή τον Γιαννακόπουλο, έχει και εσωτερικές κόντρες όπως με τον Μαρινάκη ή τον Αλαφούζο, δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.

Σε αυτήν την πορεία θα αλλάξουν και οι συμμαχίες, όπως στην περίπτωση του Σαββίδη. Το πρόβλημα δεν είναι φυσικά το γεγονός πως η κυβέρνηση δεν τήρησε την αθλητική της «υπόσχεση» που την εξέφρασε θαυμάσια ο Τσίπρας από τη Σταυρούπολη: «ήρθε ο καιρός να πάρει ο ΠΑΟΚ πρωτάθλημα».  Το πρόβλημα είναι πως η πλήρης ταύτιση με τα ιμπεριαλιστικά κέντρα της Δύσης, με αποκορύφωμα τη συμφωνία για τη Μακεδονία που συμβάλλει στη μετατροπή των Βαλκανίων σε νατοϊκή βάση, αντικειμενικά οδηγεί σε αντιπαλότητα με το «ορθόδοξο» ιμπεριαλιστικό κέντρο. Ε, έχει κι αυτό τους εκπροσώπους του στην ιδιαίτερα ευαίσθητη αυτή περιοχή.

Το παραμύθι λοιπόν των «κέντρων» που απεργάζονται την πτώση της «λαοπρόβλητης κυβέρνησης» δεν έχει καν πλάκα. Αντίθετα, προκαλεί οργή καθώς συμπληρώνεται κι από κραυγές για «εκτροπή» και ανάγκη «αντιφασιστικού μετώπου» με κορμό …την κυβέρνηση! Την ίδια στιγμή που η ίδια καταπατά κάθε δημοκρατικό δικαίωμα, συναγελάζεται με τους φασίστες στα Καστελλόριζα και μετατρέπει την Λευκίμμη σε πόλη που έχει δεχτεί ξένη εισβολή.  Αν εννοεί δε πως πρέπει να διαλέξουμε «καλούς» και «κακούς» ολιγάρχες, γρήγορα θα συνειδητοποιήσει τη ματαιοπονία της. Το κακό είναι πως η οργή και η απογοήτευση δεν στρέφεται προς τα αριστερά. Aλλά αυτό είναι μια μεγάλη συζήτηση.

Ας ξαναγυρίσουμε στα σοβαρά, στο …ποδόσφαιρο

Το ποδόσφαιρο, το κορυφαίο κοινωνικό γεγονός στον κόσμο, φυσικά και ήταν πάντα πεδίο σύγκρουσης πολιτικών και  οικονομικών συμφερόντων. Όποιος υποστηρίζει το αντίθετο είναι ή υπηρέτης αφεντάδων ή αφελής. Ειδικά στην Ελλάδα δεν αξίζει ιδιαίτερα να παρακολουθείς το άθλημα. Αξίζει όμως να παρακολουθείς όλο το παρασκήνιό του καθώς βγαίνουν εξαιρετικά συμπεράσματα μιας και αποτελεί συστατικό στοιχείο στη διαπλοκή εξουσίας, πολιτικών δυνάμεων, οικονομικών παραγόντων και ΜΜΕ.

Οι εξελίξεις λοιπόν προοιωνίζουν ανήσυχους καιρούς, ας μην προτρέξουμε να καθορίσουμε την κατεύθυνση. Το σίγουρο είναι πως ο μόνος τρόπος είναι οι θεατές να μπουν στο γήπεδο και να διακόψουν αυτό το στημένο παιγνίδι. Αυτό όμως θέλει δουλειά πολλή, δεν γίνεται αυθόρμητα.  Στην Ελλάδα έγινε μια φορά, 17 Ιούνη του 1964, από κοινού Ολυμπιακοί και Παναθηναϊκοί διέκοψαν το, καταφανέστατα, στημένο παιχνίδι. Αυθόρμητα; Όχι ακριβώς, είχαν προηγηθεί ατελείωτες νύχτες ζυμώσεων στην Ομόνοια, χιλιάδες πηγαδάκια. Δουλειά πολλή…

Viva Uruguay…

Επίλογος με  Μουντιάλ, για ποδόσφαιρο άλλωστε μιλάμε…

 Ο Όσκαρ Ταμπάρες, ο συγκινητικός προπονητής της Ουρουγουάης δηλώνει: «Το ποδόσφαιρο οφείλει να βοηθάει τους περιθωριοποιημένους ανθρώπους στην ένταξή τους στην κοινωνία, να συνεισφέρει στην ισότητα των ευκαιριών, να αποτελέσει οδηγό για τις κυβερνητικές πολιτικές, να καταπολεμήσει την αδράνεια».

Ο ηγέτης της ομάδας, ο Έντισον Καβάνι, τα λέει πιο καθαρά: «Για μένα ηγέτης ήταν ο Φιντέλ Κάστρο. Ο Εμ. Μακρόν δεν ξέρει τι σημάνει η λέξη λαός»! Ο Έντισον Καβάνι αγωνίζεται στην Παρί Σεν Ζερμαίν…

Μικρά χαμόγελα στην δύσκολη εποχή που ζούμε και στη δυσκολότερη που έρχεται. Πώς το είχε πει ο ιταλός δημοσιογράφος Πάολο Κόντο; «Αν έπρεπε να διασχίσω την Κόλαση, ποιους θα ήθελα να έχω δίπλα μου; Δυο Ουρουγουανούς κεντρικούς αμυντικούς».

Vamos companieros λοιπόν...

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Τι θα λέγατε, αν στο γνωστό εισιτήριο των 1,40 ευρώ για τα μέσα μαζικής μεταφοράς ξαφνικά εμφανιζόταν η εξής ανάλυση:

Κόστος μεταφοράς: 0,70

Κόστος οχημάτων: 0,10

Κόστος αμαξοστασίου: 0,20

Κόστος συντήρησης: 0,25

Λοιπά τέλη: 0,15

Πιθανότατα να μην σας απασχολούσε καθόλου, αν το εισιτήριο παρέμενε στην ίδια τιμή.  Αλλά ακόμη και αν σας απασχολούσε, το πιθανότερο είναι να μαθαίνατε ότι βάσει Οδηγίας της Ε.Ε., επιβάλλεται για λόγους διαφάνειας η ακριβής ανάλυση των χρεώσεων της αξίας του εισιτηρίου σας . Πάντως είναι βέβαιο ότι δύσκολα θα ενημερωνόσασταν ότι  η περίφημη «διαφάνεια» δεν οφείλεται σε σεβασμό στον καταναλωτή, αλλά στο γεγονός  ότι πλέον  με το εισιτήριο σας πληρώνονται πέντε διαφορετικές επιχειρήσεις, γιατί η δημόσια επιχείρηση  που μέχρι τότε σας εξυπηρετούσε χωρίστηκε αναγκαστικά (βάσει Οδηγίας της Ε.Ε)  σε τέσσερις επιχειρήσεις: μία που έχει στην ιδιοκτησία της τα οχήματα, μια δεύτερη που εκτελεί τις μεταφορές, μια τρίτη που ανέλαβε τα αμαξοστάσια και μια τέταρτη που επισκευάζει και συντηρεί τα οχήματα. Και επειδή όλες αυτές είναι δύσκολο να συνεννοηθούν μεταξύ τους, δημιουργήθηκε  και μία πέμπτη για να τις συντονίζει και να είναι πιο….ευέλικτη, την οποία επίσης εσείς πληρώνετε.

Βεβαίως, δημιουργείται το εύλογο ερώτημα, γιατί να νοιάζει εμάς τους καταναλωτές η τύχη μιας δημόσιας επιχείρησης, αν εξυπηρετούνται οι ανάγκες μας και η τιμή του εισιτηρίου παραμένει ίδια. Γιατί, απλούστατα, είναι ελάχιστες οι πιθανότητες η τιμή του να μην αυξηθεί σταδιακά, όταν από το ίδιο εισιτήριο θα πρέπει, όχι μόνο να συντηρηθούν, αλλά και να βγάζουν κέρδος, πέντε διαφορετικές επιχειρήσεις.

Αυτό το μοντέλο, παρότι φανταστικό για τις αστικές συγκοινωνίες, εφαρμόζεται ήδη «με επιτυχία» εδώ και μια δεκαετία στην ηλεκτρική ενέργεια με  γνωστά αποτελέσματα: Εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά δυσκολεύονται να πληρώσουν τους λογαριασμούς ηλεκτρικού ρεύματος και καταφεύγουν σε ρυθμίσεις και χιλιάδες νοικοκυριά  μένουν χωρίς  ηλεκτρικό ρεύμα λόγω ληξιπρόθεσμων οφειλών. Το φαινόμενο αυτό αποδίδεται αποκλειστικά στην οικονομική κρίση και τη δραματική μείωση των εισοδημάτων των νοικοκυριών. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι οφείλεται κατά κύριο λόγο στην εφαρμογή του νέου μοντέλου και στις (σταδιακές) αυξήσεις  της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος που επέφερε. Παράδειγμα: το 2008 ένα νοικοκυριό πλήρωνε για ηλεκτρικό ρεύμα 1233 ΩΧΒ, το ποσό των 114,00 ευρώ, χωρίς Φ.Π.Α. Σήμερα πληρώνει για τις ίδιες ΩΧΒ το ποσό των 190,89 ευρώ χωρίς να συμπεριλαμβάνεται στο ποσό αυτό ο Φ.Π.Α. που σημειωτέον ο συντελεστής του έχει αυξηθεί από 9% σε 13%.

Πώς έγιναν αυτές οι αυξήσεις; Θυμίζουμε ότι το 2009 είδαμε για πρώτη φορά στους λογαριασμούς της  ΔΕΗ (εκτός από τις χρεώσεις για δημοτικά τέλη, Τ.Α.Π και ΕΡΤ που πάντοτε αναφέρονταν χωριστά ως συνεισπραττόμενες  χρεώσεις υπέρ τρίτων) τη χρέωση για ηλεκτρικό ρεύμα να αναλύεται σε χρέωση για «ΔΙΚΤΥΟ ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ», «ΔΙΚΤΥΟ ΔΙΑΝΟΜΗΣ», «ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΚΟΙΝΗΣ ΩΦΕΛΕΙΑΣ» «ΕΙΔΙΚΟ ΤΕΛΟΣ ΑΠΕ» και «ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ ΡΕΥΜΑΤΟΣ». Οι χρεώσεις αυτές, οι οποίες έχουν πλέον μετονομασθεί σε «ρυθμιζόμενες χρεώσεις», δηλαδή χρεώσεις για «ΑΔΜΗΕ» (Σύστημα μεταφοράς), «ΔΕΔΔΗΕ» (Δίκτυο Διανομής), «ΥΚΩ» (Υπηρεσίες Κοινής Ωφελείας», «ΕΤΜΕΑΡ» και «ΛΟΙΠΕΣ ΧΡΕΩΣΕΙΣ», σταδιακά αυξήθηκαν και έφθασαν τους λογαριασμούς ηλεκτρικού ρεύματος στο ύψος που έχουν σήμερα.

Οι χρεώσεις αυτές οφείλονται στο γεγονός ότι «άνοιξε» η αγορά ηλεκτρικής ενέργειας και  το δίκτυο ηλεκτροδότησης της χώρας που ανήκε αποκλειστικά στη ΔΕΗ (η οποία λειτουργούσε ως δημόσια επιχείρηση μέχρι το 1999), χωρίστηκε σε τέσσερις τομείς: Στον τομέα της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, στον οποίο εισήλθαν ιδιώτες (οι γνωστές ΑΠΕ), οι οποίοι μάλιστα πουλάνε την ηλεκτρική ενέργεια που παράγουν με εγγυημένες τιμές, στο δίκτυο μεταφοράς (σήμερα ΑΔΜΗΕ) και στο δίκτυο διανομής (σήμερα ΔΕΔΔΗΕ), ενώ επίσης εισήλθαν ιδιώτες   ως προμηθευτές  μεταξύ των οποίων και οι γνωστές λόγω σκανδάλου εταιρείες “ENERGA” και “HELLAS POWER”. Παράλληλα δημιουργήθηκε η ΡΑΕ (ρυθμιστική αρχή ενέργειας) για να  ρυθμίζει την «αγορά»  που δημιουργήθηκε με το νέο μοντέλο και εν συνεχεία ο ΛΑΓΗΕ (Λειτουργός της Αγοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας), ενώ αναμένεται και η ίδρυση μιας νέας εταιρείας (Ελληνικό Χρηματιστήριο Ενέργειας) με απόσχιση τμήματος του ΛΑΓΗΕ.

Εν ολίγοις, ενώ η «πίτα» της κατανάλωσης  παραμένει  η ίδια, οι διεκδικητές της συνεχώς πληθαίνουν. Πώς λοιπόν θα «εξυπηρετηθούν» όλοι αυτοί, αν δεν αυξηθεί η τιμή που πληρώνει ο καταναλωτής;

Δίκτυο Ενεργών Καταναλωτών

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Το εσκεμμένο και προγραμματισμένο «φαλίρισμα» της Ελλάδας και η πραγματικότητα των εξοντωτικών μνημονιακών πολιτικών, που με θαυμαστή προθυμία εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις μέχρι σήμερα, δημιούργησαν μια νέα κοινωνική τάξη, την οποία θα μπορούσαμε να ονομάσουμε (όχι επιτιμητικά) «τάξη των επαιτών». Άνθρωποι, δηλαδή, που ήταν κάποτε «νοικοκύρηδες», όπως λέει ο λαός, είχαν τη δουλειά τους, έβγαζαν ένα μεροκάματο ή είχαν ένα μηνιάτικο και έβγαζαν πέρα τις υποχρεώσεις τους, οικογενειακές και άλλες με το κεφάλι ψηλά.

Αυτοί οι άνθρωποι σήμερα, άνεργοι και φτωχοί, από το πρωί ως το βράδυ, δεν κάνουν άλλο από το να κυνηγούν τα επιδόματα-ελεημοσύνες και να συνωστίζονται παντού όπου βρίσκεται σε διαδικασία κάποια πρόσληψη εποχιακή, ολιγόμηνη, ελαστική, κλπ, με εξευτελισμένες αμοιβές.

Αυτοί οι άνθρωποι που θα ‘πρεπε να ‘ναι καθημερινά σε αγώνες μαζικούς και ανυποχώρητους για ανατροπή των πολιτικών που τους οδήγησαν σ’ αυτήν την κατάντια, καταπτοημένοι, μοιρολάτρες και υποταγμένοι έχοντας επιτρέψει να τους κλέψουν ακόμα κι αυτήν την ανθρώπινη περηφάνια και αξιοπρέπεια, δεν είναι καν ουραγοί σε αγώνες πολιτικούς – κοινωνικούς αλλά απόντες!!! Και το χειρότερο: Όταν καταφέρουν να εισπράξουν κάποιο επίδομα-βοήθημα για τη φτώχεια τους ή να βρουν μια προσωρινή δουλειά στη δουλοπαροικία που λέγεται «Ελλάς» , νιώθουν ευτυχισμένοι κι έτοιμοι να αποθεώσουν τα αφεντικά της δυστυχίας τους !!!

Πάνω, βέβαια, από τη νέα τάξη των «επαιτών» βρίσκεται η περίφημη «μεσαία τάξη», η οποία:

« Στην κλειδαρότρυπα σκυμμένη
και το χέρι στην τσέπη,
χρόνια τώρα περιμένει και βλέπει,
όμως την εμποδίζει ένα κλειδί!».

Η «μεσαία τάξη», η οποία, από ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας, βρέθηκε να δίνει καθημερινό αγώνα για επιβίωση, υποταγμένη κι αυτή στην μοιρολατρική εκδοχή του «υπάρχουν και χειρότερα», με μεγάλα τμήματά της να περνούν καθημερινά στην αποκάτω τάξη των «επαιτών», χωρίς καμιά διάθεση, κι αυτή, να αντιδράσει , προσμένοντας κάποιο θαύμα ή επενδύοντας σε καμένα πολιτικά χαρτιά, σε χαρτιά που την οδήγησαν στην οικτρή κατάσταση που βιώνει.

Και, τέλος, πάνω από την τάξη των «επαιτών» και τη διαλυμένη «μεσαία τάξη» , βρίσκεται μια τάξη προνομιούχων, ένα κομμάτι της οποίας κερδοσκοπεί από την κρίση κι ένα άλλο κομμάτι της βιώνει την κρίση ως ένα απλό «τσίμπημα κουνουπιού».

Και δεν είναι μόνο αυτό: Παρά την οδυνηρή 9χρονη εμπειρία των μνημονίων, τα θύματα-πολίτες (σύμφωνα με τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις) εξακολουθούν να δίνουν συνολικά ένα 70% (περίπου) στα συστημικά κόμματα, στα κόμματα εκείνα που διέλυσαν τη χώρα, ξεπούλησαν την εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία και εξαθλίωσαν τις λαϊκές τάξεις !!!

Αυτό σημαίνει πως η ελληνική κοινωνία έχει σοβαρό πρόβλημα. Πως ο πολιτικός μαζοχισμός έχει πλέον εγκατασταθεί για τα καλά στην ψυχολογία του Έλληνα κι αυτό είναι χειρότερο από κάθε άλλη ζημιά που έχει υποστεί η χώρα και ο λαός της.

Μέσα σ’ αυτήν την απελπιστική κατάσταση τα καθήκοντα προβάλλουν αυτονόητα και εκ των πραγμάτων για κάθε συνειδητό πολίτη - εκμεταλλευόμενο:

• Να κρατηθούν αταλάντευτα οι θέσεις μάχης από τους λίγους που ακόμα αγωνίζονται.
• Να αντιπαλεύουμε σκληρά, σε καθημερινή βάση, κάθε «κουρασμένη και αντεργατική φιλοσοφική θεωρία» αλλά και την προπαγάνδα και την πολιτική των εξουσιαστών.
• Να γίνουμε ο πιο αποφασιστικός εχθρός κάθε πολιτικής εξαπάτησης του λαού.
• Να δίνουμε, συνειδητά, παρουσία σε κάθε μορφής πολιτική-λαϊκή δράση όπου αυτή εμφανίζεται.
• Να προβάλλουμε την αναγκαιότητα συγκρότησης ενός «λαϊκού μετώπου», ενός νέου ΕΑΜ, που με αμεσο-δημοκρατικές διεργασίες βάσης θα γίνει μοχλός ριζικής κοινωνικής και πολιτικής αλλαγής στη χώρα, δημιουργώντας, συγχρόνως, και την αναγκαία πολιτική του εκπροσώπηση.

«Η επανάσταση δεν είναι ένα φρούτο που θα πέσει όταν είναι ώριμο. Πρέπει να κουνήσουμε το δέντρο για να το κάνουμε να πέσει».

Ερνέστο Τσε Γκεβάρα

 

4-7-2018

Βαγγέλης Μητράκος

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Πρόσφατα λάβαμε γνώση της ετήσιας έκθεσης για το 2017-2018 της ελληνικής επιτροπής ναυτιλιακής συνεργασίας (Committee).

Πρόκειται για τους μεγαλοεφοπλιστές που εδώ και πολλά χρόνια έχουν εγκαταστήσει τις Ναυτιλιακές επιχειρήσεις τους στο Λονδίνο, αναπτύσσουν την επιχειρηματική δράση τους από το cityκαι κατά κανόνα οι περισσότεροι από αυτούς έχουν στα πλοία τους ξένες σημαίες ευκαιρίας….

Κάθε Υπουργός Ε.Ν με την ανάληψη των καθηκόντων του (μη εξαιρουμένων και του ΣΥΡΙΖΑ) επισκέπτονται και δίνουν τα διαπιστευτήριά τους στους μεγαλοσχήμονες εφοπλιστές που κατοικοεδρεύουν στο city….

Για πολλούς θεωρείται ακόμη το Committee το εφοπλιστικό κέντρο που επεξεργάζεται εκπονεί και διατυπώνει την στρατηγική και τακτική του εφοπλιστικού κεφαλαίου στην ναυτιλιακή πολιτική τόσο στο εσωτερικό της χώρας μας όσο και στα διεθνή φόρα…

Στην φετινή έκθεσή τους πέρα από τις γνωστές χιλιοειπωμένες εκτιμήσεις για την πρωτοκαθεδρία της ελληνικής και ελληνόκτητης ναυτιλίας, ξεχωρίσαμε 4 σημεία που αφορούν το νέο πακέτο στο οποίο επικεντρώνεται η παρέμβασή τους στην ασκούμενη κυβερνητική πολιτική και στους νέους στόχους του εφοπλιστικού κεφαλαίου.

1. 1. Για την ναυτική εργασία και την απασχόληση των ελλήνων Ναυτεργατών διατυπώνεται η παρακάτω αξίωση προς την κυβέρνηση και το ΥΕΝ: «Εκτός από την ναυτική εκπαίδευση, η οποία πρέπει να αναβαθμιστεί, είναι πολύ σημαντικό να υπάρχει πιο ευέλικτη προσέγγιση για την απασχόληση ελλήνων ναυτικών σε όλες τις βαθμίδες»….
2. 2. Για την Ναυτική εκπαίδευση σημειώνεται: «Καλούμε την ελληνική κυβέρνηση να είναι πιο ευέλικτη και να επιτρέψει την ύπαρξη ιδιωτικών και όχι μόνο κρατικών ακαδημιών, προκειμένου να αυξηθεί το ποσοστό των ελλήνων ναυτικών επί των πλοίων και να μειωθεί η ανεργία των νέων που εξακολουθεί να είναι πεισματικά υψηλή»….
3. 3. Για το Λιμενικό Σώμα που διαχρονικά το εφοπλιστικό κεφάλαιο το θεωρεί ως δικό του φέουδο αναφέρουν: «Το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας δεν πρέπει να αποδυναμώσει την εγγενή δύναμη της ελληνικής Ακτοφυλακής (Λιμενικό Σώμα) και την μεγάλη συμβολή της στην ελληνική ναυτιλία παγκοσμίως». Στο σημείο αυτό η αναφορά συνδέεται με την αξίωσή τους «να επισπευτούν τα προεδρικά διατάγματα και να ξεκινήσει εισαγωγή στο Λιμενικό σώμα μέσω των Πανελληνίων εξετάσεων».
4. 4. Στην συνέχεια το Committee προειδοποιεί την κυβέρνηση σχετικά με την εξέταση των φοροαπαλλαγών τους από την επιτροπή ανταγωνισμού της Ε.Ε: «Δεν είναι προς το συμφέρον της Ε.Ε ή της Ελλάδας να έχει ένα αδύναμο Ναυτιλιακό τομέα, όπου επί του παρόντος η ελληνική και ευρωπαϊκή ναυτιλία εξακολουθούν να είναι ναυτικοί ηγέτες του κόσμου».

Τέλος από τα στοιχεία που αναφέρονται στην σχετική έκθεση προκύπτει για άλλη μια χρονιά η αύξηση του ελληνόκτητου στόλου: 4.148 πλοία χωρητικότητας άνω των 1000 κόρων που αντιστοιχούν στο 16,4% του παγκόσμιου εμπορικού στόλου. Αντίθετα ο αριθμός των πλοίων ελληνικής σημαίας σημείωσε νέα υποχώρηση και έχει κατέλθει στα 723 πλοία, δηλαδή σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα….

ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΠΕΝΕΝ ΣΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ

ΤΟΥ ΕΦΟΠΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

Είναι προφανές ότι η παρέμβαση του Committeeστην ασκούμενη κυβερνητική ναυτιλιακή πολιτική κινείται απόλυτα στα πλαίσια και τους στόχους που έχουν τεθεί από την Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών και σε κοινή γραμμή πλεύσης αξιώνουν να διατηρηθεί ανέπαφο το ισχύον αντιδραστικό θεσμικό πλαίσιο, να στηριχθεί και να ενισχυθεί παραπέρα η ανταγωνιστικότητά τους και ταυτόχρονα θέλουν να επιβάλουν:

-          - Πρόσληψη και απασχόληση ελλήνων Ναυτεργατών με «ευέλικτους μισθούς» ή σύμφωνα με «τα διεθνή κρατούντα». Με άλλα λόγια την κατάργηση των ΣΣΕ και την διαμόρφωση μισθών όπως αυτοί ισχύουν για τους Ναυτεργάτες των τρίτων χωρών στην σύμβαση της ITF, η οποία θεσπίζει τα κατώτερα επίπεδα μισθών που έχουν ισχύ για τους Ναυτεργάτες των τρίτων χωρών και σε καμιά περίπτωση για τους Ναυτεργάτες των ανεπτυγμένων εθνικά κρατών που έχουν δική τους ΣΣΕ…..

Πρόκειται για συνεχόμενη πρόκληση που αφορά την αμφισβήτηση των ΣΣΕ που οι εφοπλιστές έχουν βάλει ως στόχο εκμεταλλευόμενοι την οικονομική και κοινωνική κρίση στην χώρα μας και αποσκοπούν στην συντριβή των μισθών και των Ναυτεργατικών δικαιωμάτων για να μετατρέψουν με τον τρόπο αυτό και τυπικά την ελληνική Ναυτιλία σε σημαία ευκαιρίας και να επιβάλουν ντε φάκτο το καθεστώς της εργασιακής γαλέρας.

-          - Αναφορικά με την Ναυτική εκπαίδευση, καθίσταται σαφές ότι η στόχευσή τους είναι η υπερπαραγωγή αξιωματικών και η δημιουργία υπερπροσφοράς εργασίας μέσα από την οποία επιδιώκουν την καθήλωση και την παραπέρα υποβάθμιση των μισθών έτσι ώστε και στο επίπεδο των αξιωματικών ναυτικών να επέλθει εξίσωση των μισθών με τους αντίστοιχους μισθούς των Ναυτεργατών των τρίτων χωρών.

-        - Σε ότι αφορά το ενδιαφέρον τους για το Λιμενικό σώμα η σχετική αναφορά τους περί «εγγενούς δύναμης και της μεγάλης συμβολής στην ελληνική Ναυτιλία», αποκαλύπτει τους στενούς δεσμούς που διαχρονικά έχουν διαμορφώσει με το ΥΕΝ και τα υπηρεσιακά Λιμενικά στελέχη σε βαθμό που έχουν λόγο και παρέμβαση επί παντός επιστητού που αφορά την εξέλιξη του Λιμενικού σώματος . Καθόλου τυχαίο ότι πρωτοκλασάτα ανώτατα πρώην στελέχη του Λιμενικού σώματος έχουν αναδειχθεί σε κορυφαίες θέσεις των εφοπλιστικών οργανώσεων και των Ναυτιλιακών επιχειρήσεων.

-        -Τέλος στην επισήμανσή τους σχετικά με την διαπραγμάτευση κυβέρνησης – Ε.Ε για τις προκλητικές φοροαπαλλαγές τους, είναι χαρακτηριστικό το απειλητικό ύφος τους ότι «επί του παρόντος» η ελληνική και ευρωπαϊκή ναυτιλία είναι οι Ναυτικοί ηγέτες παγκοσμίως….

Προφανώς το εφοπλιστικό λόμπυ του Λονδίνου προειδοποιεί την ελληνική κυβέρνηση και τα αρμόδια ευρωπαϊκά όργανα ότι οποιαδήποτε αλλαγή στο υφιστάμενο καθεστώς φορολογίας τους δημιουργεί τον κίνδυνο να απολέσει η Ε.Ε και η Ελλάδα την πρωτοκαθεδρία στον παγκόσμιο εμπορικό στόλο….

Αναφορικά με όλα τα παραπάνω η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ όχι απλώς τα έχει αποδεχτεί αλλά όπως δηλώνει ο αρμόδιος επί της κυβέρνησης κ. Π. Κουρουμπλής «καταβάλει συντονισμένες προσπάθειες αυτά να προωθηθούν»….

Προφανώς ο Ναυτεργατικός κόσμος δεν μπορεί να έχει την παραμικρή αυταπάτη για την πολιτική της κυβέρνησης η οποία προκειμένου να εξυπηρετήσει τα εφοπλιστικά συμφέροντα αποδείχνεται αδίστακτη να κτυπήσει και να υπονομεύσει τα εναπομείναντα δικαιώματα των Ναυτεργατών.

Σε συνθήκες έντασης της επιθετικότητας του εφοπλιστικού κεφαλαίου εναντίον των ναυτεργατικών δικαιωμάτων, επιβάλλεται μέσα και έξω από τα καράβια να συγκροτηθεί ένα πλατύ Ναυτεργατικό αγωνιστικό μέτωπο και αυτό να αναπτύξει πολύμορφους αγώνες ενάντια στην συντονισμένη επίθεση εφοπλιστών – κυβέρνησης με στόχο όχι μόνο να μην περάσουν οι νέες απαιτήσεις των εφοπλιστών αλλά και να δοθούν λύσεις στα μεγάλα προβλήματα που απασχολούν και ταλανίζουν τον ναυτεργατικό κόσμο της χώρας μας.

Αντώνης Νταλακογεώργος

Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ