Παναγιώτης Μαυροειδής

«Δρυός πεσούσης, πας ανήρ ξυλεύεται…»

Πάνω στο πολιτικό πτώμα της τύχης του δημοψηφίσματος του 2015, έχει στηθεί ένας τρελός, εκδικητικός χορός νίκης.

Για τα αστικά, φιλελεύθερα και «φιλοευρωπαϊκά» ρεύματα, η μετατροπή από τον ΣΥΡΙΖΑ του επιβλητικού ΟΧΙ σε πανηγυρικό ΝΑΙ, αποτελεί «απόδειξη» πως τελικά κάθε προοπτική έξω από τη φυλακή της ΕΕ, είναι αδύνατη και αδιανόητη.

Για τα αστικορεφορμιστικά, ευρώπληκτα ρεύματα, αυτή ακριβώς η επιτυχία της σύλησης της λαϊκής θέλησης,  αποτέλεσε  τη «λύτρωσή» τους, μέσω της οριστικής απαλλαγής τους από την ιδιότυπη αιχμαλωσία και ανάγκη διαχείρισης αντιφατικών αλλά και απρόβλεπτων διαθέσεων ρήξης.

Η ιστορία γράφεται λένε από τους νικητές.

Όχι όμως τελεσίδικα, παρά μόνο για όσο «διαρκεί» και στεφανώνεται από τους ίδιους η νίκη τους.

Τι ήταν λοιπόν το δημοψήφισμα;

Τραγικό πολιτικό λάθος που στοίχησε στη χώρα βαριά, αλλά ευτυχώς διορθώθηκε;

Ένα μεγάλο κόλπο-γκρόσο ταχυδακτυλουργών της αστικής πολιτικής,  που δεν αξίζει κανείς να θυμάται και να ασχολείται;

Ή μήπως μια κορυφαία στιγμή της ταξικής πάλης όπου κλονίστηκαν τα θεμέλια του αστικού συστήματος;

Τίποτα από τα προηγούμενα δεν περιγράφει κατά τη γνώμη μας την πραγματικότητα.

Η προκήρυξη και διενέργεια του δημοψηφίσματος του 2015 δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η κορυφαία στιγμή, η μεγάλη καμπή μιας πολιτικής κρίσης, στο φόντο της λαϊκής αντίδρασης των αστικών μνημονιακών μεταρρυθμίσεων από το 2011 και μετά. Στην κρίση αυτή, μέσω κυρίως της μαζικής πολιτικής κινητοποίησης των λαϊκών στρωμάτων,  η αστική πολιτική  βρέθηκε σε σχετική πολιτική αδυναμία ηγεμόνευσης και σε κρίση κυριαρχίας. Ας γίνουμε πιο ακριβείς: Σε πολιτική αδυναμία ηγεμόνευσης με τον παλιό τρόπο και δια μέσου των κλασικών αστικών κομμάτων.

Το μεγαλύτερο λάθος της συζήτησης θα ήταν να δει κανείς σήμερα το δημοψήφισμα ανεξάρτητα από την «προηγούμενη» καθώς και την  «επόμενη» μέρα του.

Στην «προηγούμενη» μέρα του ανήκουν τόσο η συμφωνία υποταγής στο Eurogroup της 20^ης Φλεβάρη 2015 (υπογεγραμμένη από το Γιάνη Βαρουφάκη που σήμερα παριστάνει τον αριστερό), όσο και το μνημόνιο των 47 σελίδων ως αντιπρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, με όρους κατά 95% ίδιους με την πρόταση Γιουνκέρ που τέθηκε στην κρίση του δημοψηφίσματος.

Η «επόμενη» μέρα, περιέχει την μετατροπή του ΝΑΙ σε ΟΧΙ (με λίγες απώλειες για το ΣΥΡΙΖΑ) και την αποδοχή ακόμη βαρύτερων μέτρων από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αλλά και το γονάτισμα της λαϊκής δράσης, την απόσυρση του κόσμου από το «πεζοδρόμιο», εν μέσω γενικής κατήφειας και απογοήτευσης.

«Ότι δε με σκοτώνει με κάνει πιο δυνατό», μας θυμίζει ο στίχος του τραγουδιού.

Το βαθύ νόημα της παραπάνω αποστροφής, όχι χωρίς αντιφάσεις και δυσκολίες, το υπηρέτησε στο ακέραιο η αστική πολιτική, αναλαμβάνοντας κορυφαίες πολιτικές πρωτοβουλίες υψηλού ρίσκου και τέτοια ήταν και το δημοψήφισμα.

Η διενέργεια καθώς και το αποτέλεσμά του, φανέρωσαν τη μεγαλύτερη από ποτέ νομιμοποίηση μιας πολιτικής ρήξης με την ευρωζώνη και την ΕΕ (παρά το γεγονός ότι το ερώτημα όπως διατυπώθηκε αφορούσε απλά το ΝΑΙ ή ΟΧΙ στις προτάσεις Γιουνκέρ) και μάλιστα με όρους πρωτοφανούς ταξικής πόλωσης, καθώς υπέρ του ΟΧΙ εκφράστηκαν καθολικά τα εργατικά στρώματα.

Αυτή ωστόσο η δυναμική ηγεμονεύτηκε από την κυβέρνηση και τον αστικό κόσμο. Aυτό βέβαια δεν κρίθηκε τη βδομάδα μετά το δημοψήφισμα, αλλά σε μια ολόκληρη πολιτική περίοδο πριν. Ο λαϊκός παράγοντας ηττήθηκε κατά κράτος, όχι γιατί φοβήθηκε τον αντίπαλο, αλλά γιατί δεν αναγνώρισε όλες τις όψεις του. Σύρθηκε πίσω από «ξένες σημαίες» και εν προκειμένω την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Η κρίση της αστικής πολιτικής θα μπορούσε να μετατραπεί σε ανοιχτή πολιτική κρίση με επαναστατικές δυνατότητες, μόνο υπό δύο προϋποθέσεις:

Πρώτον, με την αναγνώριση της σχετικής πολιτικής αδυναμίας του συστήματος και άρα της δυνατότητας που ανοιγόταν για τα λαϊκά στρώματα και την παρέμβασή τους. Η δυνατότητα αυτή αγνοήθηκε πολύ χαρακτηριστικά από το ΚΚΕ  και από ένα σημείο και πέρα υπονομεύτηκε συνειδητά. Σε μια πρωτόγνωρη επίδειξη «επιθετικής ηττοπάθειας», στράτευσε τις δυνάμεις του γύρω από την αντίληψη «τίποτα δε μπορεί να γίνει», αντί για το αναγκαίο «εμείς, το εργατικό και λαϊκό κίνημα  και όχι η κυβέρνηση μπορούν να κάνουν τη ρήξη και να νικήσουν».

Δεύτερον, με την απόλυτη πολιτική ανεξαρτησία από το εναλλακτικό μπλόκ που συγκροτούσε η αστική πολιτική, μέσω του καθοριστικού κρίκου της κυβέρνησης και τη  συγκρότηση ενός αυτόνομου κοινωνικού και πολιτικού πόλου οργάνωσης του κόσμου  ενάντια στην αστική πολιτική και την Ευρωπαϊκή Ένωση, που θα μπορούσε να γίνει θρυαλλίδα σοβαρών εξελίξεων. Την πλευρά αυτή, έστω αδύναμα, την ανέδειξε κυρίως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, καλώντας σε τριπλό ΟΧΙ ενάντια και σε προτάσεις Γιουνκέρ και σε μνημονιακές προτάσεις και κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και στην ΕΕ συνολικά. Ο πολιτικός συμβολισμός ωστόσο, όσο αναγκαίος και αν είναι, δεν αποτελεί και υλική, κοινωνική δύναμη που μπορεί να ορίσει τις εξελίξεις. Αυτοί που θα μπορούσαν δεν ήθελαν, αυτοί που ήθελαν απλά δεν μπορούσαν…

Με τούτα και με εκείνα, το δημοψήφισμα και κυρίως η διαχείρισή του, αποδείχτηκε τελικά «δημιουργική καταστροφή» για την αστική πολιτική, ανανεώνοντάς την με νέους όρους.

Αυτό δεν ήταν μοιραίο. Στον απολογισμό της κομμουνιστικής αριστεράς, έχουν θέση τόσο το δέος στην αστική πολιτική και  η υποτίμηση της δυνατότητας της εργατικής πολιτικής να δημιουργεί ρήγματα και ευκαιρίες ανατροπής, όσο και η υποτίμηση της δυνατότητας της αστικής πολιτικής να αναλαμβάνει ρίσκα αλλάζοντας μορφές και μεθόδους και επομένως της  ανάγκης για ταξική αυτοτέλεια του λαϊκού παράγοντα.

Έχει σημασία να προσέξουμε πως συνοψίζει τους στόχους και τα συμπεράσματα εκείνης της περιόδου ο Τσίπρας σε αποκλειστική συνέντευξή του στο περιοδικό  Le Point:

«Τελικά αυτό το δημοψήφισμα είχε πολλές αρετές:

Από τη μια,  έπαιξε το ρόλο της δημοκρατικής βαλβίδας ασφάλειας, γιατί οι Έλληνες εξέφρασαν τα συναισθήματά τους.

Από την άλλη,  επέτρεψε να βρεθεί μια καλύτερη συμφωνία προς όφελος όλων».

Ευθύς αμέσως, θα διευκρινίσει το τι σήμαινε για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ η «καλύτερη συμφωνία»:

«Το Grexit ήταν για μένα η κόκκινη γραμμή».

Αυτή την ταξική και πολιτική  σαφήνεια που επιδεικνύει η  αστική πολιτική, τη χρειαζόμαστε και εμείς.

Άλλωστε το δημοψήφισμα έχει τις θετικές του παρακαταθήκες:

Χωρίς ρήξη με το πλαίσιο της ΕΕ και του κεφαλαίου, αποτελεί όνειρο θερινής νυκτός η βελτίωση της θέσης των εργαζομένων και πολύ περισσότερο η αντικαπιταλιστική ανατροπή και η κομμουνιστική προοπτική στην Ελλάδα.

ΠΗΓΗ: ΠΡΙΝ 8/7/18

Το τρίπτυχο της καταστροφής: Συρρίκνωση γεννήσεων, Αύξηση θανάτων, Αρνητική μετανάστευση- Για σχεδόν μη αναστρέψιμη πραγματικότητα κάνουν λόγο οι ειδικοί

 

Δραματική αριθμητική ανατροπή φαίνεται πως πυροδότησε για τον πληθυσμό της Ελλάδας η οικονομική κρίση, που πλήττει από το 2010 τη χώρα. Η συρρίκνωση των γεννήσεων, η αύξηση των θανάτων και η αρνητική μετανάστευση, αναδεικνύουν το δημογραφικό της Ελλάδας σε μέγα εθνικό θέμα. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της ΕΛΣΤΑΤ, μόνο το διάστημα 2011-2017 ο πληθυσμός της Ελλάδας μειώθηκε κατά 355.000 ανθρώπους και αν το πρόβλημα δεν αντιμετωπιστεί με την υπευθυνότητα που απαιτείται για το «νούμερο 1» εθνικό πρόβλημα, ο πληθυσμός της Ελλάδας, το 2050, μόλις που θα αγγίζει τα 10 εκατομμύρια ανθρώπων. Κι ακόμη χειρότερα, σύμφωνα με τους υπολογισμούς της Eurostat, το 2080, με 7,2 εκατομ. ανθρώπους, η Ελλάδα θα αποτελεί το μικρότερο (σσ. και επισφαλέστερο (;)) τμήμα της ΕΕ.

Η έρευνα με τίτλο «Ο πληθυσμός της Ελλάδας υπό διωγμόν», που υπογράφει η νομικός Ήρα Έμκε- Πουλοπούλου, διδάκτορας του πανεπιστημίου του Παρισιού, μέλος της Ακαδημίας Επιστημόνων της Νέας Υόρκης και αντιπρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Δημογραφικών Μελετών, υπό την αιγίδα της οποίας, άλλωστε, τελεί η έκδοση, είναι «κραυγή αγωνίας». «Στόχος του βιβλίου είναι να αποδείξει ότι κατά τη διάρκεια της κρίσης μεγάλα τμήματα του ελληνικού πληθυσμού βρίσκονται "υπό διωγμόν", υφίστανται, δηλαδή, συστηματική υποβολή σε ταλαιπωρίες, που έχουν οδηγήσει ή θα καταλήξουν στο μέλλον στην απομάκρυνσή τους από την Ελλάδα, από την οικογένειά τους, από τη δουλειά τους, από τους φίλους τους, ακόμη και από τη ζωή» σημειώνει χαρακτηριστικά η ίδια στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και συμπυκνώνει το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας ως εξής: «Οι δημογραφικοί δείκτες εξελίσσονται με βραδύ ρυθμό και βελτιώνονται με ακόμη βραδύτερο. Αν, όμως, η στρατηγική που έχει ως στόχο την αύξηση των γεννήσεων, την επιβράδυνση του ρυθμού γήρανσης, τον περιορισμό της αποδημίας, δεν εφαρμοστεί ΤΩΡΑ, τα προβλήματα του πληθυσμού θα εκδικηθούν εκείνους που τα αγνοούν!».

 

Στην έκδοση των 734 σελίδων, «προϊόν έρευνας τριών χρόνων», που φιλοξενεί αποκωδικοποιώντας δεκάδες στατιστικούς πίνακες της ΕΛΣΤΑΤ και της EUROSTAT και εικονογραφείται από το σκωπτικό πενάκι του Σπύρου Ορνεράκη, παρατίθεται λεπτομερειακή χαρτογράφηση του ελληνικού πληθυσμού, όπως αυτή διαμορφώθηκε μέσα από τις κατά καιρούς οικονομικο-πολιτικο-κοινωνικές συνθήκες από το 1828 έως σήμερα, αλλά κυρίως την περίοδο της οικονομικής κρίσης.

Η κ. Έμκε - Πουλοπούλου εξηγεί ότι το δημογραφικό εμφανίστηκε στη δεκαετία του ΄80, επομένως προϋπήρχε της κρίσης, αλλά επιδεινώθηκε κατά τη διάρκειά της, με αποτέλεσμα ο πληθυσμός της Ελλάδας να μειώνεται, να αλλοιώνεται και να γερνάει με ταχύτερο από τον αναμενόμενο ρυθμό.

 

 

«Οι απογραφές αποκάλυψαν ότι έως και τις αρχές του 21ου αι. ο πληθυσμός της χώρας αυξανόταν διαρκώς, ακόμα και στις ανώμαλες περιόδους, που γνώρισε το ελληνικό έθνος» λέει και συνεχίζει: «Για παράδειγμα, το 1828, πριν από την ίδρυση του ελληνικού κράτους, η Ελλάδα «μετρούσε» 753.000 ανθρώπους, οι οποίοι το 2011 έφτασαν τους 10,9 εκατομμμύρια. Το 2011 αντιστοιχούσαν 104 γυναίκες σε 100 άνδρες και στην περίοδο 1951-2011 μειώθηκε στο μισό ο πληθυσμός των νέων 0-14 χρόνων (από 28,8% σε 14,5%) και σχεδόν τριπλασιάστηκε η αναλογία των ηλικιωμένων στον πληθυσμό (από 6,7% σε 19,5%). Αλλά, στην περίοδο της κρίσης, ο ρυθμός γήρανσης επιταχύνεται. Η μέση ηλικία του πληθυσμού από 30 έτη το 1951 φτάνει τα 43,5 το 2014!».

Επιπλέον, την περίοδο 2001-2011 καταγράφεται μικρή μείωση στους άγαμους και στους έγγαμους, αυξάνεται σημαντικά ο αριθμός των διαζευγμένων και λιγότερων των χήρων/χηρών, ενώ παρατηρείται μεγάλη αύξηση των μονοπρόσωπων νοικοκυριών, μικρότερη αύξηση των νοικοκυριών 2-3 ατόμων και μείωση των νοικοκυριών 4 ατόμων. Είναι, δε, εντυπωσιακή η μείωση των πολύτεκνων οικογενειών.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, την περίοδο 2011-2016, οι θάνατοι ξεπέρασαν τις γεννήσεις κατά 115.479 άτομα (γεννήσεις 692.592 / θάνατοι 808.071). Η μικρή αύξηση των γεννήσεων (κατά 1.051 παιδιά), που καταγράφηκε το 2016 οφείλεται κατά 77% σε γεννήσεις από γυναίκες πρόσφυγες, που δεν θα μείνουν στην Ελλάδα. Σε έξι χρόνια, δε, χάθηκαν πολύ περισσότερα άτομα από τις γεννήσεις ενός έτους (π.χ. το 2016, 93.698 γεννήσεις). Έως το 2010, οι άνθρωποι που έρχονταν στην Ελλάδα ήταν περισσότεροι από εκείνους που την εγκατέλειπαν. Η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα (2018) η χώρα, εκτός από την υπεροχή των θανάτων έναντι των γεννήσεων, οφείλεται στο φαινόμενο της «αρνητικής μετανάστευσης», γεγονός που έχει ως συνέπεια τη μείωση του ελληνικού πληθυσμού, κάθε χρόνο, σε απόλυτο αριθμό.

Τα στοιχεία που παρατίθενται στην ογκώδη έκδοση οδηγούν στο σχεδόν αδιαπραγμάτευτο συμπέρασμα πως ό,τι κατάφερε με κόπο η Ελλάδα να κερδίσει στα χρόνια της «ευμάρειας», όταν -έτσι κι αλλιώς- τα νέα ζευγάρια δύσκολα έπαιρναν την απόφαση για 2ο και 3ο παιδί, το έχασε μέσα στα οκτώ χρόνια της κρίσης! Το δημογραφικό από εθνικό θέμα εξελίχθηκε σε εφιάλτη.

Όπως αναφέρει η ερευνήτρια, για το θέμα των αιτίων και των επιπτώσεων των δημογραφικών εξελίξεων, οι παράγοντες για τη δυσμενή εικόνα του πληθυσμού είναι πολλοί, αλλά «πρωταρχική θέση κατά τη διάρκεια της κρίσης κατέχει η ανεργία, η επισφαλής απασχόληση και η μείωση του οικογενειακού εισοδήματος. Μετά το 2013 παρατηρείται μείωση της ανεργίας με ταυτόχρονη μείωση της πλήρους απασχόλησης και αύξηση της μερικής. Η εξέλιξη αυτή σημαίνει ότι καταργούνται οι "καλές" θέσεις εργασίας με ικανοποιητικό μισθό, εξασφάλιση και εργασιακά δικαιώματα, ενώ αυξάνονται οι "ευέλικτες μορφές απασχόλησης", ανασφάλιστες με πολύ χαμηλούς μισθούς και ενίοτε απαράδεκτες συνθήκες εργασίας». Ως εκ τούτου, η αύξηση της ανεργίας των νέων ανδρών και γυναικών και η απασχόληση σε δυσβάστακτο περιβάλλον αποτελούν αιτία μείωσης της γαμηλιότητας και της γεννητικότητας και αύξηση της αποδημίας, γιατί όσοι της υφίστανται, κυρίως όσοι έχασαν τη δουλειά τους, δεν αποφασίζουν να παντρευτούν και να κάνουν παιδιά και όσοι έχουν προσόντα επιλέγουν τη μετανάστευση».

Η κ. Έμκε - Πουλοπούλου χτυπάει τον κώδωνα κινδύνου. «Το δημογραφικό πρόβλημα θα επιδεινωθεί» τονίζει και εξηγεί: «Η εντυπωσιακή μείωση των γεννήσεων, η γήρανση του πληθυσμού και η εκτόξευση της αποδημίας θα καταλήξουν σε μεγάλη συρρίκνωση του πληθυσμού της χώρας μας και σε αύξηση της αναλογίας των ηλικιωμένων. Θα αυξάνεται ο πληθυσμός άνω των 65 ετών σε βάρος των ηλικιών 0-14».

Στο ερώτημα αν μπορεί να υπάρξει αντιστροφή της δημογραφικής... κατρακύλας της χώρας, η ερευνήτρια απαντά: «Πρόκειται για μία εν μέρει μη αναστρέψιμη πραγματικότητα. Η επί 40 χρόνια χαμηλή γονιμότητα έχει δημιουργήσει μια μικρότερη αριθμητικά γενιά γυναικών. Ακόμα κι αν οι γυναίκες αυτές αποκτήσουν περισσότερα παιδιά, θα είναι δύσκολο ο αριθμός των γεννήσεων να ξεπεράσει τον αριθμό των θανάτων. Εξάλλου, θα πρέπει να περάσουν 25-30 χρόνια, ώστε η αύξηση των γεννήσεων να δημιουργήσει τη γενιά, που θα ενταχθεί στην αγορά εργασίας και με την απασχόληση και τις εισφορές της στο ασφαλιστικό σύστημα να συμβάλει στη στήριξή του. Μέχρι ν΄ αρχίσει να εργάζεται αυτή η γενιά, θα χρειαστούν επιπλέον δαπάνες ιδιωτικές και δημόσιες για την ανατροφή και την εκπαίδευσή της».

Η κ. Έμκε Πουλοπούλου κρατά για το τέλος μια μικρή δέσμη φωτός από μια χαραμάδα ελπίδας... «Υπάρχει, ωστόσο, δυνατότητα να σταματήσει η κατάρρευση και να επιβραδυνθεί ο ρυθμός γήρανσης, αλλά αυτό μπορεί να γίνει μόνο με την παροχή γενναίων κινήτρων για την ενίσχυση της γονιμότητας και τον περιορισμό της αποδημίας. Αλλά όχι έτσι απλά. Υπάρχει άμεση ανάγκη για μια υπεύθυνη, συντονισμένη, σοβαρή δημογραφική πολιτική, που θα έχει ως στόχο τη διαμόρφωση ενός κοινωνικού και εργασιακού περιβάλλοντος, ευνοϊκού για τη δημιουργία οικογένειας, την απόκτηση παιδιών και την παραμονή των νέων στον τόπο μας. Πρέπει, δε, να γίνει κατανοητό ότι η χρησιμοποίηση μεταναστών και προσφύγων για τη βελτίωση του δημογραφικού προβλήματος, μπορεί να οδηγήσει σε εθνική και δημογραφική αλλοίωση. Εξάλλου, οι μετανάστες προσαρμόζουν την αναπαραγωγική συμπεριφορά τους στη συμπεριφορά των γηγενών και μακροχρόνια γερνούν και αυτοί. Εκείνο που πρέπει να γίνει, είναι η δημιουργία ενός φορέα που θα συντονίζει τη στρατηγική για το Δημογραφικό, π.χ. ένα υπουργείο Οικογενειακής Πολιτικής ή ένα Γραφείο Δημογραφικής Πολιτικής της Βουλής. Τέλος, απαραίτητη προϋπόθεση για μια τέτοια πολιτική είναι η ανάπτυξη με ρυθμό τουλάχιστον 2%, ώστε να μπορεί να βοηθήσει και στη στήριξη του ασφαλιστικού συστήματος».

Πηγή:ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο πλούτος των εφοπλιστών που έχει κερδηθεί διαχρονικά στον τομέα της Ναυτιλίας ο οποίος είναι κυρίως αποτέλεσμα ενός αντιλαϊκού και σκανδαλώδους θεσμικού πλαισίου που αφορά την εγκατάσταση – λειτουργία των Ναυτιλιακών επιχειρήσεων στην χώρα μας και μιας αντίστοιχης προνομιακής (πανίσχυρης με συνταγματική ισχύ) νομοθεσίας που προστατεύει την ασύδοτη επιχειρηματική τους δράση όλη την μεταπολεμική περίοδο, η τριτοκοσμική εκμετάλλευση του ανθρώπινου Ναυτεργατικού δυναμικού (ελλήνων και αλλοδαπών Ναυτεργατών) η ρατσιστική πολιτική στους όρους εργασίας και μισθών των αλλοδαπών Ναυτεργατών και πλήθος άλλων προνομίων που απολαμβάνουν οι έλληνες εφοπλιστές τους επέτρεψαν από την δεκαετία του 1970 και μετέπειτα αρχικά να αναρριχηθούν και στην συνέχεια να εδραιωθούν στην κορυφή της παγκόσμιας ναυτιλίας.

Η φοροασυλία, η μαύρη ανασφάλιστη και χαμηλόμισθη εργασία, οι διμερείς συμβάσεις, οι μειώσεις των οργανικών συνθέσεων, η χαμηλή συμμετοχή τους στις δαπάνες της κοινωνικής ασφάλισης, η τεράστια διεθνής κυβερνητική υποστήριξη στα διεθνή φόρα και μια σειρά ακόμη προνόμια είναι η βάση πάνω στην οποία οικοδομήθηκε αυτή η άνοδος και προφανώς συνιστούν μύθο τα περί επιχειρηματικού δαιμονίου και άλλες τέτοιες ανοησίες που οι ίδιοι εφευρίσκουν και ακολούθως προβάλλονται και αναδεικνύονται από τα φιλικά ή και ελεγχόμενα από αυτούς ΜΜΕ.      

Αυτός ο συσσωρευμένος και ιλιγγιώδης σε νούμερα πλούτος έδωσε την δυνατότητα στο εφοπλιστικό κεφάλαιο ένα μέρος αυτών των κερδών του να το επενδύσουν στα ΜΜΕ στις αρχές της δεκαετίας του 1990 που το τηλεοπτικό τοπίο άνοιξε στην ιδιωτική πρωτοβουλία, μέσα από τα οποία είχαν και έχουν φιλοδοξίες από την μια να επεκτείνουν την επιχειρηματική τους δραστηριότητα και εκτός των τειχών της Ναυτιλίας να διαμορφώσουν σχέσεις διαπλοκής με το αστικό πολιτικό σύστημα, να παρεμβαίνουν στην πολιτική – κοινωνική και οικονομική ζωή της χώρας μας, μέσα από τα ΜΜΕ να ελέγχουν και να ποδηγετούν την ενημέρωση, να στραγγαλίζουν κάθε απόπειρα αντικειμενικής πληροφόρησης και πολυφωνίας, και να εξοστρακίσουν κάθε αντίθετη φωνή που θίγει, αμφισβητεί τα συμφέροντά τους ή συγκρούεται με αυτό το αμαρτωλό αντιλαϊκό καθεστώς που μεταπολεμικά έχει οικοδομηθεί στον τομέα της Ναυτιλίας.

Μαζί και ταυτόχρονα με τους επιχειρηματικούς σχεδιασμούς τους που εξυπηρετούνται από τον έλεγχο των ΜΜΕ, υψηλά στην ατζέντα τους είναι και η αχαλίνωτη φιλοδοξία για προβολή και δημοσιότητα μέσα από την οποία οι εμπλεκόμενοι με τα ΜΜΕ προσπαθούν να φιλοτεχνήσουν ένα φιλολαϊκό προφίλ, ταυτόχρονα στην ίδια κατεύθυνση δημιουργούν διάφορα ιδρύματα, φορείς και οργανώσεις στις οποίες κατά κανόνα πρωταγωνιστούν οι ίδιοι ή μέλη των οικογενειών τους και βεβαίως αυτά τα ελεγχόμενα από αυτούς ΜΜΕ βομβαρδίζουν σχεδόν σε καθημερινή βάση για το θεάρεστο έργο τους…..

Στο παραπάνω περιγραφόμενο πολιτικό και οικονομικό πλαίσιο πρέπει να δούμε την ανάμειξη πολλών εφοπλιστών στο κρίσιμο και νευραλγικό τομέα των ΜΜΕ.

Οι επενδύσεις αυτές αφορούν κατ’ αρχήν το τηλεοπτικό πεδίο και κατά δεύτερο λόγο τον πανελλαδικό ημερήσιο και κυριακάτικο τύπο αλλά και πιο πρόσφατα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης….

Σε τηλεοπτικό επίπεδο βλέπουμε να πρωταγωνιστούν οι οικογένειες Βαρδινογιάννη (STAR – MEGA), Κυριακού (ANTENA), Αλαφούζου (ΣΚΑΪ), Κοντομηνά (ALPHA), ο τελευταίος ήταν μεγαλομέτοχος στις HELLASFLYINGDOLPHIN, HELLENICSEAWAYS, και τώρα στον Ελληνικό Νηογνώμονα αλλά και στην ποντοπόρο Ναυτιλία….

Οι τηλεοπτικοί αυτοί σταθμοί ελέγχουν σήμερα πάνω από το 80% της ημερήσιας τηλεθέασης και πάνω από το 83% της διαφημιστικής πίτας και μαζί με τις χορηγίες και την τοποθέτηση προϊόντων μέσα στις εκπομπές, υπολογίζονται για το 2018 στα 250 εκατομμύρια ευρώ!!!

Εάν παρακάμψουμε την περίοδο της κρίσης και στην βάση ότι κατέλαβαν παράνομα τηλεοπτικές συχνότητες με τρόπο πειρατικό, με μηδενική συνεισφορά προς το δημόσιο από την χρήση των τηλεοπτικών αδειών, η επιχείρηση των ΜΜΕ και ιδιαίτερα των τηλεοπτικών καναλιών αποδείχνεται διαχρονικά ιδιαίτερα κερδοφόρα.

Η παράδοση άνευ όρων των ΜΜΕ στα χέρια των εφοπλιστών και του μεγάλου κεφαλαίου από το αστικό πολιτικό σύστημα σε συνδυασμό με την υποβάθμιση και τον ασφυκτικό κυβερνητικό έλεγχο στην κρατική τηλεόραση, διαμορφώνουν τις συνθήκες για την πλήρη επικράτηση και κυριαρχία των δυνάμεων του κεφαλαίου στον τομέα της ενημέρωσης.

Σε αντάλλαγμα το κεφάλαιο που ελέγχει την ενημέρωση, παρέχει νυχθημερόν την προβολή των δύο κυρίαρχων κομμάτων (Ν.Δ – ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ – Ν.Δ) που υπηρετούν την στρατηγική της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του κεφαλαίου και είναι πιστά στην κατεύθυνση του ευρωενωσιακού μονόδρομου και δευτερευόντως στις άλλες δορυφορικές με αυτά πολιτικές αστικές δυνάμεις….

Οι θέσεις και οι απόψεις της ευρύτερης ανατρεπτικής αριστεράς (πλην του ΚΚΕ) και του εργατικού κινήματος συστηματικά αποσιωπούνται ή διαστρεβλώνονται, οι αγώνες των εργαζομένων και των αγωνιστικών – ταξικών συνδικάτων βρίσκονται στην μαύρη λίστα και ενίοτε πετροβολούνται και δυσφημίζονται….

Κοινή συνισταμένη και ενιαία είναι η γραμμή τους, η απόρριψη και η απαξίωση κάθε φωνής που θίγει τα κατεστημένα συμφέροντα της οικονομικής ολιγαρχίας και του πολιτικού τους προσωπικού και αυτές συστηματικά φιμώνονται και τελούν υπό συνθήκες απαγόρευσης….

Ειδικότερα στον τομέα της Ναυτιλίας τα ΜΜΕ προβάλουν την εφοπλιστική πολιτική, την δημόσια εικόνα που συστηματικά και μεθοδικά φιλοτεχνούν. Η ανάγκη προβολής τους, τόσο του καθενός ξεχωριστά, όσο και συλλογικά στην επιχειρηματική τους δράση είναι η κοινή βάση που οι μεγαλοσχήμονες του εφοπλισμού επιδιώκουν στα ΜΜΕ, να περάσουν το δικό τους αφήγημα για τον «εθνικο-πατριωτικό, αναπτυξιακό και παραγωγικό» τους ρόλο και συμβολή στην εθνική οικονομία ακόμη και στην κοινωνία…..

Είναι στην ίδια την φύση και το DNAτου παρασιτικού εφοπλιστικού κεφαλαίου (λόγω και του κοσμοπολίτικου χαρακτήρα του), η ανάγκη προβολής και ανάδειξης της επιχειρηματικής τους δράσης, πόσο μάλλον που όλα τα τελευταία χρόνια εμφανίζονται να κατέχουν δεσπόζουσα θέση στην επιχειρηματική ελίτ της χώρας μας.

Στο πλαίσιο αυτό η αντίληψη και η στρατηγική που φαίνεται να επικρατεί στις τάξεις τους, με δεδομένα τα υπερκέρδη που έχουν αποκομίσει και της τεράστιας ρευστότητας που διαθέτουν, είναι ο έλεγχος στα ΜΜΕ που αποκτά για αυτούς ξεχωριστεί σημασία και έχει ιδιαίτερη προτεραιότητα.

Ένας μεγαλοεφοπλιστής σε ανύποπτο χρόνο είχε αποκαλύψει ότι «για τους έλληνες εφοπλιστές και την Ε.Ε.Ε το κομμάτι των ΜΜΕ είναι από τα νευραλγικά θέματα που έχουμε επενδύσει, με αποτέλεσμα η δημόσια εικόνα των εφοπλιστών στην κοινή γνώμη να έχει μεταβληθεί άρδην και δεν θα εγκαταλείψουμε αυτόν τον τομέα, όποιες προσπάθειες ή χρήματα κι αν χρειαστούν, ώστε η ενημέρωση να παραμείνει στα χέρια μας».

Ένας άλλος συνδικαλιστής από το ναυτεργατικό συνδικαλιστικό κίνημα του συντηρητικού χώρου ο οποίος ήρθε για προσωπικούς λόγους σε σύγκρουση με το εφοπλιστικό κατεστημένο, ανάμεσα στα πολλά και ενδιαφέροντα αποκάλυψε δημοσίως και την μεγάλη στρατιά δημοσιογράφων που είναι σε λίστες εφοπλιστών με μηνιαίους μισθούς (payroll)…..

Η εκτενής αναφορά και τα προαναφερόμενα παραδείγματα αποκαλύπτουν την μεγάλη σημασία που είχε και έχει για το εφοπλιστικό λόμπυ ο τομέας της ενημέρωσης και των ΜΜΕ, η προσπάθειά τους να αγιοποιήσουν την επιχειρηματική δράση τους, να εξυμνήσουν το επιχειρηματικό δαιμόνιο που δήθεν διαθέτουν, να προστατέψουν με νύχια και δόντια το σημερινό αντιλαϊκό θεσμικό πλαίσιο, αυτό της μαύρης ανασφάλιστης και χαμηλόμισθης εργασίας, τον αποικιακό νόμο 2687/53, την φοροασυλία και δεκάδες ακόμη προνόμια που τους εξασφάλισε το αστικό πολιτικό σύστημα, αλλά ταυτόχρονα να διευρύνουν τον ρόλο τους όχι μόνο στην ναυτιλία αλλά και γενικότερα τον ρόλο τους στην οικονομική αλλά και κυρίως στην πολιτική κεντρική σκακιέρα στην χώρα μας….

Ήδη πολλοί εφοπλιστές και κυρίως αυτοί που κατέχουν ΜΜΕ είχαν και έχουν ουσιαστικό ρόλο στα πολιτικά δρώμενα της χώρας μας, ασκούν καθοριστική επιρροή σε όλο το φάσμα του αστικού πολιτικού συστήματος και ενίοτε επιχειρηματικά εμφανίζονται διαπλεκόμενοι με την εκάστοτε κυβέρνηση ή την αξιωματική αντιπολίτευση προκειμένου να προωθήσουν τα επιχειρηματικά τους σχέδια.

Προφανώς η δίψα των εφοπλιστών για προβολή και δημοσιότητα και πάντα στην κατεύθυνση να επιβάλλουν τις επιχειρηματικές τους επιδιώξεις δεν περιορίζονται μόνο στα ΜΜΕ.

Ο πακτωλός εκατομμυρίων ευρώ που διαθέτουν κατευθύνεται επίσης και σε μια σειρά εκδηλώσεις με πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις του συστήματος μέσα από τις οποίες θέλουν να εμφανίσουν μια εικόνα ότι νοιάζονται για τα κοινωνικά προβλήματα, ότι συμβάλουν με χορηγίες οι οποίες παίρνουν δημοσιότητα έτσι ώστε να εμπεδωθεί στην κοινωνία «το κοινωνικό τους έργο».

Στα τελευταία χρόνια είναι δεκάδες οι εκδηλώσεις που έχουν πραγματοποιηθεί με αυτή την στόχευση οι οποίες διοργανώνονται από διάφορους φορείς που δηλώνουν πίστη στο δόγμα της εφοπλιστικής ανταγωνιστικότητας και μέσα από αυτές προβάλλεται η πανηγυρική επιβεβαίωση της «συνεισφοράς» της «μεγάλης ελληνικής Ναυτιλίας» στον τόπο…..

Για τον σκοπό αυτό επίσης παρουσιάζουν συχνά - πυκνά διάφορες έρευνες που γίνονται κατ’ εντολή τους και με την δική τους χρηματοδότηση (και για τις οποίες εγείρονται βάσιμες και σοβαρότατες επιφυλάξεις για την επιστημονική τεκμηρίωσή τους) και οι οποίες καταλήγουν στο ίδιο αποτέλεσμα, αυτό της αναμφισβήτητης συμβολής των εφοπλιστών στην χώρα…..

Όταν ο φαρισαϊσμός των εφοπλιστών ξεχειλίζει από τα μπατζάκια

Στον παραπάνω επικοινωνιακό σχεδιασμό είναι ενταγμένη και η ετήσια εκδήλωση – πρόκληση που εξακολουθεί να πραγματοποιεί η Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών μια φορά τον χρόνο, της βράβευσης Ναυτικών που εργάστηκαν στον επαγγελματικό τους βίο σε πλοία της ποντοπόρου Ναυτιλίας και είχαν συμπληρώσει την μεγαλύτερη θαλάσσια υπηρεσία.

Στην φετινή κακόγουστη αυτή θεατρική παρωδία που διοργάνωσε η ΕΕΕ τους έλληνες Ναυτεργάτες «τίμησαν» οι μεγαλοεφοπλιστές, ο παρατρεχάμενος από εκδήλωση σε εκδήλωση των εφοπλιστών Υπουργός Ε.Ν. Π. Κουρουμπλής, σύσσωμοι οι υπόλοιποι της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας του Λιμενικού σώματος και πλήθος στελεχών του εφοπλιστικού λόμπυ ενώ παρόν έδωσε και ο θεσμικός και κοινωνικός εταίρος Γ.Γ της ΠΝΟ!!!!

Στην ομιλία του ο Πρόεδρος της ΕΕΕ επανέλαβε τις χιλιοειπωμένες αναφορές του για τους Ναυτικούς «ότι είναι κινητήριος δύναμη της Ναυτιλίας», ότι οι έλληνες ναυτικοί προσφέρουν «τα εχέγγυα για την συνέχιση της τεχνογνωσίας και της εξειδίκευσης». Μάλιστα για πολλοστή φορά αναφέρθηκε στην ανεργία των νέων στην χώρα μας επισημαίνοντας ότι «το Ναυτικό επάγγελμα γίνεται πλέον και πάλι ελκυστικό προσφέροντας προοπτικές επαγγελματικής αποκατάστασης και εξέλιξης σε μια από τις πιο ισχυρές βιομηχανίες της χώρας μας αλλά και της παγκόσμιας οικονομίας».

Πρόκειται για αερολογίες που ξεστομίζει ο Πρόεδρος της Ε.Ε.Ε οι οποίες δεν έχουν την παραμικρή αξία, όχι μόνο γιατί προέρχονται από τα χείλη των εφοπλιστών, αλλά επειδή η στρατηγική τους ήταν και είναι η έξοδος των ελλήνων Ναυτεργατών από την ποντοπόρο Ναυτιλία κι αυτό το αποδεικνύουν έμπρακτα με τις επιλογές τους και το χειρότερο για αυτούς επιβεβαιώνονται από τα στοιχεία.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι ο ελληνόκτητος στόλος άνω των 1000 κοχ ανέρχεται σε 4148 πλοία και από αυτά μόνο τα 723 έχουν ελληνική σημαία.

Πλέον τα ανασφάλιστα πλοία ελληνικής πλοιοκτησίας είναι επανδρωμένα με αμιγή αλλοδαπά χαμηλόμισθα πληρώματα και στα οποία κυριαρχεί η μαύρη ανασφάλιστη εργασία.

Στα 723 πλοία ελληνικής σημαίας (ο χαμηλότερος αριθμός των τελευταίων 50 χρόνων) είναι αμφίβολο εάν κατά μέσο όρο απασχολούνται σταθερά σε αυτά 4 έλληνες Ναυτεργάτες, ενώ το υπόλοιπο του πληρώματος, έως και 26 άτομα, είναι ανασφάλιστοι και χαμηλόμισθοι αλλοδαποί Ναυτικοί.

Ενδεικτικότατο παράδειγμα της κραυγαλέας υποκρισίας που χαρακτηρίζει τον δημόσιο λόγο του Προέδρου της ΕΕΕ είναι η κατάσταση στην δική του εταιρεία στην οποία η μεγάλη πλειοψηφία των πλοίων είναι σε ξένες σημαίες ευκαιρίας στα οποία οργιάζει η μαύρη ανασφάλιστη και χαμηλόμισθη εργασία, ενώ στα πλοία του με ελληνική σημαία έχει έως το μίνιμουμ που προβλέπεται από τις γνωστές εγκριτικές πράξεις που επιδίωξαν και απέσπασαν διαχρονικά από τις υποταγμένες πολιτικές όλων έως σήμερα των αστικών κυβερνήσεων.

Και ο πιο αδαής αντιλαμβάνεται τι κύρος, τι αξιοπιστία και τι αξία έχουν οι δημόσιοι έπαινοι προς τους Ναυτεργάτες από τους μεγαλοσχήμονες εφοπλιστές όταν η πολιτική τους στο όνομα της ανταγωνιστικότητας ήταν και παραμένει η αποβολή τους από την ελληνική Ναυτιλία…

Η επικοινωνιακού χαρακτήρα προσπάθεια των εφοπλιστών να αναγνωρίσουν τάχα την σπουδαία συμβολή των ελλήνων Ναυτεργατών είναι κάλπικη και βαθύτατα υποκριτική!

Η πολυδάπανη επιχείρηση και επένδυση των εφοπλιστών στα ΜΜΕ και σε στημένες εκδηλώσεις για να αποκτήσουν κοινωνικά και λαϊκά ερείσματα και να δείξουν ανθρώπινο πρόσωπο, η αγωνιώδης απόπειρά τους να αποδείξουν την λεγόμενη συνεισφορά τους, ιδιαίτερα κατά την περίοδο κρίσης της χώρας, του λαού και των εργαζομένων, θα πέσει και αυτή την φορά στο κενό.    

Άρθρο του Προέδρου της ΠΕΝΕΝ

Αντώνη Νταλακογεώργου

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του Εργατικού Αγώνα στις 10/7/2018

Περισσότεροι από 30 άνθρωποι έχασαν την ζωή τους όταν επιβατηγό πλοίο αναποδογύρισε στα νερά της Ινδονησίας την Τρίτη.

Στο πλοίο KM Lestari Maju επέβαιναν 189 άνθρωποι. 34 έχασαν την ζωή τους και 155 διασώθηκαν από το ναυάγιο.

Η επιχείρηση διάσωσης ξεκίνησε τις απογευματινές ώρες στις 3 Ιουλίου με επικεφαλής από το BNPB και άλλες ομάδες. Παρά την κακοκαιρία που επικρατούσε στην περιοχή οι ομάδες διάσωσης κατάφεραν να διασώσουν όσους περισσότερους μπορούσαν.

Σύμφωνα με πληροφορίες τα αίτια του ναυαγίου ήταν η εισροή υδάτων στο πλοίο.

πηγη: e-nautilia.gr - Tribunnews.com

Δημοσιεύτηκε στι