Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*    

Η 9^η Μάη δεν είναι μια απλή ημερομηνία. Είναι μια πανευρωπαϊκή και παγκόσμια γιορτή. Είναι η ημερομηνία που υπενθυμίζει τον τιτάνιο αγώνα της ανθρωπότητας ενάντια στον ναζισμό.

Η 9^η Μάη είναι μια μέρα – σύμβολο. Μια ματιά να ρίξει κανείς (ακόμα και ο πιο αδαής) από την Ουκρανία μέχρι τη γειτονιά του Παύλου Φύσσα και από τις Βαλτικές χώρες μέχρι τα Καλάβρυτα και το Πέραμα αντιλαμβάνεται την επικαιρότητά της.

Γνωστή είναι, επίσης, η σημασία που έχουν οι συμβολισμοί στην ζωή, δηλαδή στην πολιτική, αφού τα πάντα στη ζωή είναι τελικά πολιτική πράξη.

Κι όμως. Αυτό που είδαμε το περασμένο Σάββατο, στις 9 Μάη, ανήμερα των 70 χρόνων από την επέτειο της μεγάλης Αντιφασιστικής Νίκης των λαών, ήταν:

Τα κόμματα της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του Ποταμιού κοκ να «σφυρίζουν κλέφτικα». Καθόλου παράξενο, αν σκεφτεί κανείς ότι τα αντίστοιχα αδελφάκια τους ανά τας Ευρώπας γιόρταζαν την λεγόμενη «ημέρα της Ευρώπης». Οπου η «Ευρώπη» τους δεν είναι άλλη από την Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι άλλη από αυτή που έχει αρνηθεί (δυο φορές τα τελευταία 4 χρόνια) να καταδικάσει τον ναζισμό στον ΟΗΕ και που παρακολουθεί τις κυβερνήσεις κρατών – μελών της να χτίζουν μνημεία υπέρ των φασιστών και των «Βάφεν Ες Ες» στην Λετονία και την Εσθονία…

Είδαμε επίσης κάποιους από τους λεγόμενους «ελευθεριακούς χώρους» να διαδηλώνουν και να οργανώνουν (την 9^η Μάη) εκδηλώσεις υπέρ των ζώων, ενάντια στην βιομηχανία κρέατος και κατά της γούνας… Έτσι αντιλήφθηκαν αυτοί την επέτειο της συντριβής του ναζισμού. Την ημέρα που συμβολίζει την μάχη της Ανθρωπότητας ενάντια στον ιμπεριαλισμό - που υπό την φασιστική του διαχείριση μετέτρεψε τον ίδιο τον άνθρωπο σε κρέας για τα κανόνια - κάποιοι την θεωρούν ως κατάλληλο φόντο για να αντιπαλεύουν τον καπιταλισμό διαδηλώνοντας την (καθόλα σεβαστή) ζωοφιλία τους…

Αλλά είδαμε και κάτι ακόμα:

Την  Νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ να συνδιοργανώνει και να καλεί – και μάλιστα στο όνομα του εορτασμού της Αντιφασιστικής Νίκης – σε εκδήλωση στο Σύνταγμα υπό τον τίτλο «1^η γιορτή κάνναβης» με αιτήματα την «αποποινικοποίηση της χρήσης ουσιών, τη νομιμοποίηση της θεραπευτικής και ψυχαγωγικής κάνναβης και την αυτοκαλλιέργειά της»…

Δεν θα υπεισέλθουμε εδώ στην αντίληψη που μπορεί να έχει ο οποιοσδήποτε (μεταξύ των οποίων η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ) για την απελευθέρωση μιας ψυχοδραστικής και ψυχοτρόπου ουσίας. Δεν αναφερόμαστε στο πολιτικό ζήτημα που εξ αντικειμένου γεννά η τέτοια θέση της νεολαίας του κυβερνώντος κόμματος. Δεν πρόκειται επίσης να κάνουμε επιστημονική προσέγγιση του ζητήματος (οι ανακοινώσεις που εξέδωσαν για το θέμα το ΚΕΘΕΑ και το 18Ανω είναι έτσι και αλλιώς επαρκείς). Στεκόμαστε σε αυτό και μόνο:

Ότι η ημέρα που βρήκαν από τη νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ να διατρανώσουν το αίτημα τους για την νομιμοποίηση του χασίς ήταν η επέτειος της Αντιφασιστικής Νίκης. Και ότι ο καταλληλότερος τρόπος που βρήκαν για να… τιμήσουν – όπως οι ίδιοι είπαν - την Αντιφασιστική Νίκη ήταν ακριβώς αυτός: Να συνδέσουν το μήνυμα της Αντιφασιστικής Νίκης με το (δικό τους) μήνυμα για την απελευθέρωση του χασίς…

Σημείωση 1^η: Σε αντίθεση με όλη αυτή την… προχωρημένη αντίληψη που περιγράψαμε παραπάνω, οι υπέρμαχοι «του δογματισμού», της «ξύλινης γλώσσας» και της «αγκυλωμένης σκέψης» - οι κομμουνιστές δηλαδή – την 9^η Μάη και τους ήρωες του Αντιφασιστικού Αγώνα τους τίμησαν το περασμένο Σάββατο με εκδήλωση στον τόπο του μαρτυρίου τους: Στο θυσιαστήριο της Καισαριανής.

Σημείωση 2^η: Ο Μάρκος Αυρήλιος είχε πει τούτο: «Να έχεις πάντα στο νου σου πως ο καθένας αξίζει όσο αξίζουν εκείνα για τα οποία φροντίζει»   

πηγη: enikos.gr

AΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ Β

«Υπάρχουν ακόμα αριστεροί στο ΣΥΡΙΖΑ – οφείλουν να πουν τώρα όχι, πριν η κατά κράτος υποχώρηση εμπεδωθεί»

Πρώτο: Η Ελλάδα προχωράει, πασιφανώς, στο τρίτο μνημόνιο. Αυτό έγινε σαφές από την κοινή δήλωση Γιουνκέρ–Τσίπρα και επιβεβαιώνεται συνεχώς από τη ροή των ειδήσεων.

Δεν έχει καμία σημασία αν θα το πουν «Μνημόνιο» ή αλλιώς, όπως δεν είχε καμία απολύτως σημασία η μετονομασία της «τρόικας» σε «θεσμούς», παρά μόνο ότι στην καθήλωση της χώρας προστίθεται κι ένα στοιχείο προσπάθειας εξαπάτησης και γελοιότητας.

Δεύτερο: Όλος ο κορμός των μέχρι σήμερα πολιτικών της τρόικα εξακολουθεί να εφαρμόζεται από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στη βάση των ήδη συμφωνηθέντων από την κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ. Δημοσιονομική πολιτική αυστηρής πειθαρχίας, πλεονασματικοί προϋπολογισμοί, περιορισμοί των κοινωνικών δαπανών, λιτότητα, νομισματική πολιτική απόλυτα εξαρτημένη από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και ασφυκτική, πλήρης απουσία αναπτυξιακής πολιτικής. Ο ΣΥΡΙΖΑ σε άλλες συνθήκες ακολουθεί την πεπατημένη της ΔΗΜΑΡ, δηλαδή άσκηση της κυβερνητικής εξουσίας με αντίτιμο την υποχώρηση από τα προγραμματικά αιτήματα και τις αξίες της αριστεράς.

Τρίτο: Το πλέονεξοργιστικό είναι οτι  προστίθενται νέα μέτρα στα ήδη υπάρχοντα. Παρά το ότι οι διαπραγματεύσεις δεν έχουν ολοκληρωθεί και οι πληροφορίες δεν είναι πάντα σαφείς, διαφαίνεται πλέον με σιγουριά η αύξηση της έμμεσης φορολογικής επιβάρυνσης που πλήττει άμεσα τα λαϊκά στρώματα, η άνοδος της τιμής των τροφίμων, του ηλεκτρικού, των μεταφορών, τα νέα φορολογικά βάρη για τα μεσαία στρώματα, η επιλεκτική μείωση συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων, οι επεμβάσεις στο ασφαλιστικό, στο δικαίωμα της συλλογικής σύμβασης. Οι περιβόητες «κόκκινες γραμμές» του ΣΥΡΙΖΑ είχαν την ίδια τύχη με τις αντίστοιχες του Παπανδρέου που έφερε αυτό τον όρο στο πολιτικό λεξιλόγιο – συνάντησαν ένα συνομιλητή που είχε αχρωματοψία, τις αγνόησε, τις περιφρόνησε και τις εξαφάνισε.

Τέταρτο: H όλη πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά στηρίχθηκε στη διαβεβαίωση ότι θα συνδυάσει δύο θεμελιωδώς αντίθετα πράγματα, την πλήρη κατάργηση της λιτότητας και την παραμονή στην Ευρωζώνη. Μια κοινωνία πληγωμένη, χωρίς αυτοπεποίθηση και προοπτική, απαισιόδοξη θεώρησε το συνδυασμό της λύτρωσης και της ασφάλειας ιδανικό. Το Σχέδιο Β, με όσες δυνάμεις είχε, υπογράμμιζε ότι κάτι τέτοιο είναι απολύτως αδιανόητο και αδύνατο και ότι μπροστά στο λαό υπάρχει ένα σταυροδρόμι,να επιλέξει δρόμο: είτε ευρώ και λιτότητα, είτε απελευθέρωση από τη λιτότητα με τη διακινδύνευση, αλλά και τις μεγάλες δυνατότητες που δίνει το να ανακτήσει και να ορίζει ο λαός μας τη νομισματική, δημοσιονομική και συναλλαγματική πολιτική. Όλες αυτές τις εβδομάδες μετά τις εκλογές βιώναμε κάθε στιγμή αυτό το μεγάλο ψεύδος παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες του ΣΥΡΙΖΑ να περισώσει ό,τι μπορεί είτε «με τον Ομπάμα που θα μας σώσει», είτε με τον «Ολάντ που θα μας σώσει», είτε με τον «Ντράγκι που θα μας σώσει», για να καταλήξουμε στο σημείο ο ηγέτης ενός κόμματος που ήταν αριστερό να εκλιπαρεί μέρα παρά μέρα τη Μέρκελ, την αρχιτέκτονα των αντιλαϊκών πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για λίγη κατανόηση.

Πέμπτο: Μέχρι λίγους μήνες πριν ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας, η πλειοψηφία της, εναντιώνονταν πλήρως στις πολιτικές των Βρυξελλών, του Βερολίνου και της Ουάσιγκτον, παρά το γεγονός ότι υπήρχε μια θεαματική αγωνιστική κάμψη, αποτέλεσμα κυρίως προηγούμενων κινητοποιήσεων που δεν μπόρεσαν να καρποφορήσουν. Τους τρεις και πάνω μήνες της διακυβέρνησής του, μαζί με το αντιδραστικό κι ξενοφοβικό κόμμα ΑΝΕΛ, ο ΣΥΡΙΖΑ το μόνο που κατόρθωσε ήταν να περάσει σε αυτό τον κοινωνικό χώρο το «σοκ και δέος» μιας ενδεχόμενης σύγκρουσης με τις δομές του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, να την εμφανίσει ως το ναυάγιο της Ελλάδας.

Είναι λυπηρό να βλέπει και να ακούει κανείς αγωνιστές με κομμουνιστικές, μαοϊκές, τροτσκιστικές, ριζοσπαστικές καταβολές, διανοούμενους, που υποστήριζαν την αποχώρηση από την Ευρωζώνη ή, έστω, τη θέση ότι «το ευρώ δεν είναι ταμπού», που είχε προβάλλει το 2010 το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής κι έγινε ευρύτερα δεκτή από μεγάλα τμήματα του ΣΎΡΙΖΑ, σήμερα να μασάνε τα λόγια τους γοητευμένοι από την κυβερνητική εξουσία, να σιωπούν, να λένε στις τηλεοράσεις «άλλα αντ’ άλλων» σε σχέση με αυτά που έλεγαν. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν ακόμα στα κυβερνητικά και στα βουλευτικά έδρανα κάποιες συντρόφισσες και σύντροφοι με αίσθημα τιμής, με αξιοπρέπεια, πιστοί στα ιδανικά της αριστεράς, αποφασισμένοι να μη συνεργήσουν σε αυτή την κακοποίηση του ελληνικού λαού και τον εξευτελισμό των αξιών της αριστεράς. Και οφείλουν να το κάνουν αυτό τώρα, πριν η κατά κράτος υποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ στη Μέρκελ και τον Σόιμπλε εμπεδωθεί μέσα σε ευρέα λαϊκά τμήματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κανένα δικαίωμα να εφαρμόσει μια πολιτική εντελώς έξω από την εντολή που πήρε από το λαό. Οι αριστεροί πρωταγωνίστησαν στις μεγαλειώδεις απεργίες και κινητοποιήσεις του Συντάγματος και των πλατειών. Δεν δικαιούνται να κάνουν τώρα τους «αγανακτισμένους» και “προδομένους».

πηγη: iskra.gr

Του ΚΙΜΠΙ*

Έχουμε και λέμε: Φλεβάρης, Μάρτης, Απρίλης και ολίγος Μάης. Τρεις μήνες. Κάτι λιγότερο από την ηλικία της κυβέρνησης. Το μπλογκ έπιασε αράχνες. Μια ανάρτηση μπας και βγάλει το καλοκαίρι. Τρεισήμισι μήνες από τον σχηματισμό της νέας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ, μερικές δεύτερες σκέψεις, σωρευμένες σαν σκουπίδια ξεχασμένα στο μπαλκόνι. Δυσώδη και σε προχωρημένη σήψη. Ή σαν λουλούδια μαραμένα στο βάζο- για να το κάνω πιο τρυφερό.

Κατ’ αρχάς, το πα­ροι­μιώ­δες ερώ­τη­μα: Ποιος κυ­βερ­νά αυτό τον τόπο; Ούτε η ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, και δη του κυ­βερ­νώ­ντος ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, έχει αυ­τα­πά­τες γι’ αυτό. Κυ­βερ­νά αυτός που κυ­βερ­νού­σε πάντα, τις τε­λευ­ταί­ες δε­κα­ε­τί­ες του­λά­χι­στον. Το βαθύ κρά­τος πα­ρα­μέ­νει στα χέρια αν­θρώ­πων που κά­νουν αυτό που έκα­ναν πάντα. Φρο­ντί­ζουν να δια­τη­ρεί­ται το ισο­ζύ­γιο τα­ξι­κής κυ­ριαρ­χί­ας, να λει­τουρ­γούν οι τα­ξι­κά με­ρο­λη­πτι­κοί κρα­τι­κοί και άλλοι θε­σμοί, να συ­ντη­ρεί­ται η αυ­το­τρο­φο­δο­τού­με­νη γρα­φειο­κρα­τία, να μη θί­γε­ται το status quo. Δια­τη­ρεί­ται ακόμη και το κα­θε­στώς έκτα­κτης ανά­γκης υπό το οποίο το βαθύ κρά­τος ασκεί την κου­τσου­ρε­μέ­νη εξου­σία του. Δη­λα­δή, το κα­θε­στώς μνη­μο­νια­κής επι­τή­ρη­σης και χρη­μα­το­δο­τι­κής ομη­ρί­ας.

Ου­δείς μπο­ρεί να κα­τη­γο­ρή­σει - πολλώ δε μάλ­λον να επαι­νέ­σει- τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ότι επέ­φε­ρε μέχρι στιγ­μής κά­ποιο ρήγμα στη συ­νέ­χεια του βα­θέ­ος κρά­τους, που δια­τη­ρεί το βαθύ πρα­σι­νο­γά­λα­ζο χρώμα του. Η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ - ΑΝΕΛ ελέγ­χει το ρηχό, το πολύ ρηχό κρά­τος.

Με­τα­ξύ βα­θέ­ος και ρηχού κρά­τους εξε­λίσ­σε­ται ένας κα­θη­με­ρι­νός ει­ρη­νο­πό­λε­μος. Σε πολλά πεδία ταυ­τό­χρο­να. Ακόμη και η μέσω Βρυ­ξελ­λών, Βε­ρο­λί­νου και  Αθη­νών συμ­φω­νία της 20/2 καρ­κι­νο­βα­τεί αβέ­βαιη ανά­με­σα στους δυο πό­λους της δυα­δι­κής εξου­σί­ας. Κάθε υπουρ­γός ή αξιω­μα­τού­χος του ρηχού κρά­τους που θέλει στοι­χεία για να κο­στο­λο­γή­σει τα μέτρα που προ­τεί­νει στο Brussels Group ή για να ενη­με­ρώ­σει τα τε­χνι­κά κλι­μά­κια του Hilton’s Group πέ­φτει στην ανά­γκη του βα­θέ­ος κρά­τους. Οποιοσ­δή­πο­τε υπη­ρε­σια­κός πα­ρά­γων ή πρό­σω­πο που συν­δέ­ε­ται στενά με τις προη­γού­με­νες κυ­βερ­νή­σεις και, τε­λι­κά, με το μα­κρό­βιο κα­θε­στώς, μπο­ρεί να τον στεί­λει αδιά­βα­στο. Να τον εμ­φα­νί­σει μα­λά­κα ένα­ντι των αξιο­σέ­βα­στων θε­σμών.

Έπει­τα, το βαθύ κρά­τος είχε μάθει αλ­λιώς. Είχε απο­κτή­σει απευ­θεί­ας, αδια­με­σο­λά­βη­τη σχέση με το υπερ­κρά­τος της τρόι­κας. Κι αυτή η σχέση ενί­ο­τε είχε και τα τυ­χε­ρά της και για τις δυο πλευ­ρές. Με­γά­λη χα­λά­στρα, κι άσχε­τη με το αν το ρηχό κρά­τος του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ τρέ­χει την υπό­θε­ση προς τη ρήξη ή τον συμ­βι­βα­σμό - έντι­μο, ανέ­ντι­μο, ά-τι­μο, δια­τι­μη­μέ­νο, υπο­τι­μη­τι­κό, δια­λέξ­τε όποιον προσ­διο­ρι­σμό, αρκεί να έχει την «τιμή» στο θέμα του.

Η προ­σπά­θεια του ρηχού κρά­τους να πε­ριο­ρί­σει στοι­χειω­δώς την ισχύ τού βα­θέ­ος περνά από διά­φο­ρες φά­σεις ανα­μέ­τρη­σης. Έχει όμως ένα από­λυ­το όριο: το βαθύ ελ­λη­νι­κό κρά­τος δεν ασκεί την κυ­ριαρ­χία του απο­κλει­στι­κά εντός της εδα­φι­κής επι­κρά­τειας, στις κρα­τι­κές υπη­ρε­σί­ες που λει­τουρ­γούν με την κε­κτη­μέ­νη τα­χύ­τη­τα της με­ρο­λη­ψί­ας υπέρ των κυ­ρί­αρ­χων ελίτ. Ένα με­γά­λο μέρος αυτής της κυ­ριαρ­χί­ας ασκεί­ται εξ απο­στά­σε­ως, στις Βρυ­ξέλ­λες και τη Φραγ­κφούρ­τη. Αρ­χί­ζο­ντας από τη δεύ­τε­ρη, από τα πε­ρι­στα­τι­κά του τε­λευ­ταί­ου τρι­μή­νου, μόνο οι πα­ντε­λώς ηλί­θιοι δεν έχουν κα­τα­λά­βει τι ση­μαί­νει για ένα κρά­τος και μια κυ­βέρ­νη­ση να μη δια­θέ­τει νο­μι­σμα­τι­κή κυ­ριαρ­χία, να μη μπο­ρεί να κα­λύ­ψει τις τρύ­πες της ρευ­στό­τη­τας με νέο χρήμα, να μην του ανή­κει ούτε η κε­ντρι­κή του τρά­πε­ζα, η οποία ανή­κει στο «Ευ­ρω­σύ­στη­μα».

Έχουν όλοι κα­τα­λά­βει, επί­σης, τι ση­μαί­νει για μια κυ­βέρ­νη­ση να μην επο­πτεύ­ει τις λι­γο­στές πια συ­στη­μι­κές τρά­πε­ζες, που ανή­κουν στον ευ­ρω­παϊ­κό μη­χα­νι­σμό επο­πτεί­ας, τον SSM, και τε­λι­κά στην ΕΚΤ του τα­λα­ντού­χου κ. Ντρά­γκι. Έχουν, επί­σης, κα­τα­λά­βει τι ση­μαί­νει για την κρα­τι­κή κυ­ριαρ­χία να μην έχεις το δι­καί­ω­μα να δα­νει­στείς όχι μόνο από τις αγο­ρές, αλλά ακόμη και από τις δικές σου τρά­πε­ζες, αυτές που έχουν ανα­κε­φα­λαιο­ποι­η­θεί με χρή­μα­τα που βα­ραί­νουν τους μα­λά­κες φο­ρο­λο­γού­με­νους πο­λί­τες. Και, τέλος, έχουν κα­τα­λά­βει τι ση­μαί­νει να ελέγ­χει η Κο­μι­σιόν και η κοι­νο­τι­κή γρα­φειο­κρα­τία τους λι­γο­στούς επεν­δυ­τι­κούς πό­ρους που υπο­τί­θε­ται ότι είναι δια­θέ­σι­μοι, μέσω των ΕΣΠΑ. Όλες οι πι­θα­νές πηγές ρευ­στό­τη­τας και χρή­μα­τος ελέγ­χο­νται από ένα βαθύ υπερ­κρά­τος, αυτό της Ευ­ρω­ζώ­νης και της Ε.Ε., με εξου­σία πι­στω­τι­κής ζωής και θα­νά­του πάνω στη χώρα.

Αλλά, ακόμη κι αν απο­φα­σί­σει κα­νείς να αγνο­ή­σει την ισχύ αυτού του από­μα­κρου κι απρό­σι­του βα­θέ­ος υπερ­κρά­τους και να ανα­ζη­τή­σει λύ­σεις εκ των ενό­ντων, θα βρει τε­ρά­στια εμπό­δια, τα οποία είτε θα απο­φα­σί­σει να τα σα­ρώ­σει είτε θα ρου­φη­χτεί απ’ αυτά. Το πα­ρά­δειγ­μα είναι η φο­ρο­λο­γία. Η πε­ρί­φη­μη Γε­νι­κή Γραμ­μα­τεία Εσό­δων εξε­λί­χθη­κε μέσω των μνη­μο­νια­κών νόμων σε ένα υπε­ρυ­πουρ­γείο που ελέγ­χει ίσως τον πιο νευ­ραλ­γι­κό βρα­χί­ο­να του κρά­τους. Εν ονό­μα­τι της απο­στεί­ρω­σής της από την πο­λι­τι­κή εξου­σία και της απο­τρο­πής χρή­σης του φο­ροει­σπρα­κτι­κού μη­χα­νι­σμού ως πε­λα­τεια­κού ερ­γα­λεί­ου, η τρόι­κα επέ­βα­λε «ανε­ξαρ­τη­το­ποί­η­ση» αυτής της Γε­νι­κής Γραμ­μα­τεί­ας.  Ακόμη και το πρό­σω­πο που επε­λέ­γη για την ηγε­σία της συ­μπύ­κνω­σε όλα τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά της τα­ξι­κό­τη­τας του φο­ρο­λο­γι­κού συ­στή­μα­τος - ένας άν­θρω­πος των ελεγ­κτι­κών εται­ρειών που φρό­ντι­ζε να πλη­ρώ­νουν οι με­γά­λες επι­χει­ρή­σεις από τί­πο­τε έως κάτι. Αν το ρηχό κρά­τος θέλει να έχει έναν στοι­χειώ­δη έλεγ­χο στα φο­ρο­λο­γι­κά έσοδα, αυτό τον ελά­χι­στο πόρο ύπαρ­ξης, θα πρέ­πει να άρει την «ανε­ξαρ­τη­σία» αυτής της μα­κράς χει­ρός των δα­νει­στών. Εξ όσων έχω αντι­λη­φθεί, εδώ διεκ­δι­κεί­ται ως κο­ρυ­φαία «με­ταρ­ρύθ­μι­ση» η ενί­σχυ­ση της «ανε­ξαρ­τη­σί­ας» αυτής. Η χαρά της τρόι­κας...

Υπάρ­χουν εκα­το­ντά­δες μι­κρές και με­γά­λες εστί­ες έντα­σης και σύ­γκρου­σης με­τα­ξύ ρηχού και βα­θέ­ος κρά­τους. Σε με­γά­λο βαθμό οι «δια­χει­ρι­στι­κές» ανε­πάρ­κειες που κα­τα­λο­γί­ζο­νται στο προ­σω­πι­κό της νέας κυ­βέρ­νη­σης είναι απο­τέ­λε­σμα αυτού του ιδιό­τυ­που κα­τα­με­ρι­σμού στην άσκη­ση της κυ­ριαρ­χί­ας που έχει δια­μορ­φώ­σει η προ­σαρ­μο­γή στο κα­θε­στώς της Ε.Ε., της Ευ­ρω­ζώ­νης και των μνη­μο­νί­ων. Ακόμη και ο πιο «έντι­μος» συμ­βι­βα­σμός με τους δα­νει­στές θα αφή­σει ανέγ­γι­χτη από το ρηχό κρά­τος των Αθη­νών μια με­γά­λη, γκρί­ζα ζώνη κυ­ριαρ­χί­ας. Το προη­γού­με­νο ρηχό κρά­τος είχε προ­σαρ­μο­στεί από­λυ­τα στην ιδέα αυτή και τα στε­λέ­χη του ήταν καλά εκ­παι­δευ­μέ­να στο σε­βα­σμό του «βα­θέ­ος κρά­τους εξω­τε­ρι­κού».

Αυτή, πά­ντως, η θε­με­λιώ­δης αντί­φα­ση κα­θο­ρί­ζει σε με­γά­λο βαθμό και την έκ­βα­ση του εγ­χει­ρή­μα­τος της δια­κυ­βέρ­νη­σης από τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και τους εταί­ρους της. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ως κόμμα εξου­σί­ας πλέον, επι­χει­ρεί να εκ­φρά­σει ένα ευ­ρύ­τα­το κοι­νω­νι­κό φάσμα, τα­ξι­κά ετε­ρό­κλη­το, που κι­νεί­ται από την πε­ριο­χή των ακραία φτω­χών και εξα­θλιω­μέ­νων στρω­μά­των μέχρι τις πα­ρυ­φές της επι­χει­ρη­μα­τι­κής ελίτ η οποία ανα­ζη­τεί εναλ­λα­κτι­κές πο­λι­τι­κής και οι­κο­νο­μι­κής επα­νεκ­κί­νη­σης. Συμ­μα­χία ανά­με­σα στα στρώ­μα­τα αυτά είναι φύσει και θέσει αδύ­να­τη. Οι αντι­θέ­σεις είναι χα­ο­τι­κές, τα πεδία σύ­γκλι­σης συμ­φε­ρό­ντων σχε­δόν ανύ­παρ­κτα. Θα ήταν, εν­δε­χο­μέ­νως, εφι­κτή μια σύ­γκλι­ση γύρω από στό­χους ρήξης με τους δα­νει­στές, δια­κο­πής εξυ­πη­ρέ­τη­σης του χρέ­ους, ανά­κτη­σης της νο­μι­σμα­τι­κής κυ­ριαρ­χί­ας της χώρας. Αλλά, οι έλεγ­χοι του κε­φα­λαί­ου και του πλού­του που προ­ϋ­πο­θέ­τει μια τέ­τοια επι­λο­γή φέρ­νει σχε­δόν αυ­τό­μα­τα απέ­να­ντι το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος των κα­τό­χων τους - εκτός αν αυτοί θυ­σιά­ζο­νταν από κά­ποια έξαρ­ση πα­τριω­τι­κού ζήλου.

Η δια­χεί­ρι­ση αυτής της αδύ­να­της συμ­μα­χί­ας, αργά ή γρή­γο­ρα, θα κα­θο­ρί­σει και την ιδε­ο­λο­γι­κή φυ­σιο­γνω­μία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Για να μην ξε­χνιό­μα­στε, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ξε­κί­νη­σε την πε­ρι­πε­τειώ­δη του πο­ρεία σαν μια ομο­σπον­δία σχη­μά­των της ρι­ζο­σπα­στι­κής αρι­στε­ράς, από την αρι­στε­ρή σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία μέχρι τις πα­ρυ­φές της αντιε­ξου­σια­στι­κής αρι­στε­ράς. Για μια δε­κα­ε­τία αντι­με­τω­πί­στη­κε από το κα­θε­στώς σαν ακραία, επι­κίν­δυ­νη, στα όρια της νο­μι­μό­τη­τας, αντι­συ­στη­μι­κή δύ­να­μη. Η πο­λυ­φω­νία, η πο­λυ­χρω­μία, η ζωηρή εσω­τε­ρι­κή του ζωή, η ρι­ζο­σπα­στι­κή ρη­το­ρι­κή του θε­ω­ρή­θη­κε ότι τον θέ­τουν εξ ορι­σμού εκτός πο­λι­τι­κού παι­χνι­διού, ήτοι εκτός πάλης για την εξου­σία.

Προ­φα­νώς, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ αιφ­νι­δί­α­σε αλλά και αιφ­νι­διά­στη­κε από την εξέ­λι­ξη των πραγ­μά­των. Καθώς τα μνη­μό­νια και η τρόι­κα προ­κα­λού­σαν τον πιο βίαιο με­τα­σχη­μα­τι­σμό της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας εδώ και μισό αιώνα, προ­κά­λε­σαν έναν ανά­λο­γα βίαιο με­τα­σχη­μα­τι­σμό του πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος. Κι αυτό αφο­ρού­σε και τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Ο βαθύς ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, αυτό το «εξω­τι­κό» συ­νον­θύ­λευ­μα κομ­μου­νι­στών, κομ­μου­νι­στο­γε­νών, αντιε­ξου­σια­στών, ρι­ζο­σπα­στών-ρε­φορ­μι­στών, μα­οϊ­κών, τρο­τσκι­στών, ευ­ρω­παϊ­στών, αντιευ­ρω­παϊ­στών, διε­θνι­στών, αρι­στε­ρών εθνι­κι­στών, δέ­χθη­κε μια ορ­μη­τι­κή, μα­ζι­κή ει­σβο­λή από το με­τα­να­στευ­τι­κό ρεύμα του ρηχού ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Δη­λα­δή των αν­θρώ­πων που, αφού επέ­ζη­σαν της κα­τάρ­ρευ­σης του δι­κομ­μα­τι­σμού, ανα­ζή­τη­σαν πο­λι­τι­κή στέγη σε ένα νέο κόμμα εξου­σί­ας. Εξυ­πα­κού­ε­ται ότι η με­γά­λη δε­ξα­με­νή πο­λι­τι­κής με­τα­νά­στευ­σης ήταν το κα­ταρ­ρεύ­σαν ΠΑΣΟΚ. Αλλά, δίπλα σ’ αυτό, μια αρ­κε­τά με­γά­λη ομάδα αν­θρώ­πων με μα­κρι­νούς και σχε­δόν ξε­χα­σμέ­νους δε­σμούς με την Αρι­στε­ρά -επι­με­λώς εξα­φα­νι­σμέ­νους από τα βιο­γρα­φι­κά τους- έσπευ­σαν να «που­λή­σουν» τε­χνο­γνω­σία δια­κυ­βέρ­νη­σης και δια­χεί­ρι­σης και επι­τού­του ανα­κλή­θη­καν στο δη­μό­σιο βίο, έπει­τα από μια μακρά θη­τεία στην αγορά, στην επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα και στην πο­λι­τι­κή ιδιώ­τευ­ση.

Μια προ­σε­κτι­κή ματιά στην αν­θρω­πο­γε­ω­γρα­φία της στε­νής και της ευ­ρεί­ας κυ­βέρ­νη­σης δεί­χνει ότι ο ρηχός ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ μάλ­λον έχει τον πρώτο λόγο σ’ αυτήν, σε σχέση με τον βαθύ ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, που είτε είναι πε­ρι­θω­ριο­ποι­η­μέ­νος είτε στέ­κε­ται απέ­να­ντί της κρι­τι­κός, αμή­χα­νος, θο­ρυ­βη­μέ­νος, μπερ­δε­μέ­νος, πο­λύ­γλωσ­σος, ενα­γώ­νιος, αμ­φί­θυ­μος, επι­φυ­λα­κτι­κός, ανα­πο­φά­σι­στος, μου­δια­σμέ­νος… Υπάρ­χει μακρά λίστα κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κών προσ­διο­ρι­σμών που μπο­ρού­με να απο­δώ­σου­με στον βαθύ ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ενώ ο άλλος, ο ρηχός ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, δια­πραγ­μα­τεύ­ε­ται με τους θε­σμούς, ασκεί­ται στη δια­χεί­ρι­ση του ρηχού κρά­τους ανα­με­τρού­με­νος με το ρηχό κρά­τος και προ­σπα­θεί να ισορ­ρο­πή­σει πάνω στα ασαφή ίχνη των πε­ρί­φη­μων "κόκ­κι­νων γραμ­μών".

Ανά­με­σα στον βαθύ ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και τον ρηχό ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ υπο­βό­σκει έντα­ση που είναι αδύ­να­το να αφή­σει ανε­πη­ρέ­α­στη την εν­διά­με­ση και τη με­γά­λη δια­πραγ­μά­τευ­ση με τους δα­νει­στές, ή τη δια­φαι­νό­με­νη συγ­χώ­νευ­σή τους. Και, αντι­στρό­φως, είναι αδύ­να­το να μεί­νει ανε­πη­ρέ­α­στος ο ίδιος ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, βαθύς ή ρηχός, από τη δια­πραγ­μά­τευ­ση και την έκ­βα­σή της. Κατά κά­ποιο τρόπο, το δί­λημ­μα «ρήξη ή έντι­μος συμ­βι­βα­σμός» που δια­περ­νά τη συ­ρι­ζέι­κη φι­λο­λο­γία αφορά πρω­τί­στως τον ίδιο τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και τις εσω­τε­ρι­κές σχέ­σεις των αν­θρώ­πων του.

Υ.Γ. Μη θαρ­ρεί­τε πως γράφω με την αναι­σθη­σία του αμέ­το­χου πα­ρα­τη­ρη­τή, επει­δή τάχα έχω την πο­λυ­τέ­λεια να μην είμαι ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ούτε βαθύς ούτε ρηχός ούτε με­σαί­ος. Όταν συ­να­ντώ αν­θρώ­πους του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ρηχού ή βα­θέ­ως, (και συ­να­ντώ αρ­κε­τούς και συχνά, για λό­γους πο­λι­τι­κο-επαγ­γελ­μα­τι­κούς) τους ρωτάω: «Κοι­μά­στε καλά τα βρά­δια;» Οι πε­ρισ­σό­τε­ροι με κοι­τά­ζουν απο­ρη­μέ­νοι- κι απορώ που απο­ρούν. Κι εγώ σπα­νί­ως τους εξο­μο­λο­γού­μαι ότι έχω χάσει τον ύπνο μου. Σαν να ση­κώ­νω το βάρος του κό­σμου. Κι ας σέρνω μόνο το βάρος μου…

*Αναδημοσίευση από kibi-blog.blogspot.gr

Της ΜΑΡΙΑΣ ΜΠΟΛΑΡΗ*

Μια αριστερή κυβέρνηση ή έστω μια κυβέρνηση «κοινωνικής σωτηρίας» έχει το καθήκον να ανιχνεύσει τους δικούς της δρόμους και να αξιοποιήσει τα δικά της εργαλεία.

Σο­βα­ρά ζη­τή­μα­τα για τις «κόκ­κι­νες» δια­πραγ­μα­τευ­τι­κές γραμ­μές της κυ­βέρ­νη­σης εγεί­ρει το ση­με­ρι­νό πρω­το­σέ­λι­δο της Αυγής. Γιατί, αν ισχύ­ει ο κε­ντρι­κός τί­τλος «αλώ­βη­τα τα ώριμα συ­ντα­ξιο­δο­τι­κά δι­καιώ­μα­τα», τότε απλά οι κόκ­κι­νες γραμ­μές στο Ασφα­λι­στι­κό κιν­δυ­νεύ­ουν σο­βα­ρά. Γιατί, αν αυτό είναι που μας επι­τρέ­πουν οι δα­νει­στές, αν αυτό είναι που συμ­φώ­νη­σε ή έστω συ­ζη­τά η αντι­προ­σω­πεία μας στα διά­φο­ρα κλι­μά­κια των «θε­σμών», τότε το Ασφα­λι­στι­κό Σύ­στη­μα και τα αντί­στοι­χα δι­καιώ­μα­τα των ερ­γα­ζό­με­νων θα δε­χτούν ένα ακόμα χτύ­πη­μα.

Το «άθι­κτο» των ώρι­μων συ­ντα­ξιο­δο­τι­κών δι­καιω­μά­των ήταν το ύστα­το κα­τα­φύ­γιο και πρό­σχη­μα όλων των προη­γού­με­νων κυ­βερ­νή­σε­ων ΝΔ-ΠΑ­ΣΟΚ  της πε­ριό­δου των μνη­μο­νί­ων, αλλά και νω­ρί­τε­ρα. Κάθε φορά που ήθε­λαν να απο­φύ­γουν τον όγκο των αντι­δρά­σε­ων, δεν άλ­λα­ζαν τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις για όσους είχαν θε­με­λιώ­σει συ­ντα­ξιο­δο­τι­κό δι­καί­ω­μα, αλλά ανέ­βα­ζαν όρια ηλι­κί­ας και αριθ­μό εν­σή­μων για τους μελ­λο­ντι­κούς συ­ντα­ξιού­χους, πα­ρα­σέρ­νο­ντας βέ­βαια προς τα πάνω εν­διά­με­σες κα­τη­γο­ρί­ες.

Κά­ποιος μπο­ρεί να πει ότι ο τί­τλος ήταν «ατυ­χής».  Όμως υπάρ­χουν στοι­χεία που το απα­γο­ρεύ­ουν.  Πρώ­τον, η εμπει­ρία της διεύ­θυν­σης και των ερ­γα­τι­κών συ­ντα­κτών της Αυγής. Κυ­ρί­ως όμως, δεν το επι­τρέ­πει η κοινή δή­λω­ση Τσί­πρα-Γιουν­κέρ που εντεί­νει ανη­συ­χί­ες και προ­κα­λεί δια­φω­νί­ες. Είναι το ση­μείο για «δη­μο­σιο­νο­μι­κά βιώ­σι­μο ασφα­λι­στι­κό σύ­στη­μα». Έτσι, εντάσ­σε­ται στο λε­ξι­λό­γιό μας, άλλη μια φράση του αντί­πα­λου στρα­το­πέ­δου.  Όσο και αν ψάξει κά­ποιος, τέ­τοια δια­τύ­πω­ση δε θα βρει στην οποια­δή­πο­τε προ­φο­ρι­κή ή γρα­πτή το­πο­θέ­τη­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ: στις προ­γραμ­μα­τι­κές δη­λώ­σεις, στο πρό­γραμ­μα-αιχ­μές της ΔΕΘ, για αυτές που μας ψή­φι­σε το 36% του κό­σμου, το μίνι πρό­γραμ­μα της Αθη­να­ΐ­δας, οι προ­τά­σεις που δια­τυ­πώ­θη­καν το 2012 και μας έδω­σαν τα γνω­στά απο­τέ­λε­σμα­τα, το συ­νο­λι­κό πρό­γραμ­μα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, έτσι όπως δια­τυ­πώ­θη­κε και ψη­φί­στη­κε τον Ιού­λιο του 2013.

Επι­πλέ­ον, στις επε­ξερ­γα­σί­ες που κά­να­με ως κόμμα της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης και στην προ­ο­πτι­κή της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής πλειο­ψη­φί­ας, στις ερω­τή­σεις και τις επε­ρω­τή­σεις που κά­να­με ως ΚΟ την πε­ρί­ο­δο 2012-14, είναι έκ­δη­λη  η προ­σπά­θεια να μην υπάρ­ξει η οποια­δή­πο­τε αύ­ξη­ση ορίων ηλι­κί­ας και εν­σή­μων, είναι έκ­δη­λη η προ­σπά­θεια να εξευ­ρε­θούν πόροι. Που­θε­νά δε θα συ­να­ντή­σεις τη φράση του «δη­μο­σιο­νο­μι­κά βιώ­σι­μου ασφα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος», γιατί όποιος τη λέει απο­δέ­χε­ται ότι «λεφτά δεν υπάρ­χουν» και ότι για να δια­σω­θεί, θα πρέ­πει ή να μειω­θούν οι συ­ντά­ξεις ή τις τις επό­με­νες γε­νιές οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις να γί­νουν εξαι­ρε­τι­κά σκλη­ρές.

Όποιος απο­δέ­χε­ται τη φράση «δη­μο­σιο­νο­μι­κά βιώ­σι­μο», ξεχνά τί έχει προη­γη­θεί. Ότι για δε­κα­ε­τί­ες τα απο­θε­μα­τι­κά των Τα­μεί­ων ήταν άτο­κες κα­τα­θέ­σεις στην ΤτΕ και με αυ­τά-ως δά­νεια αγύ­ρι­στα- τρο­φο­δο­τού­σαν τις επεν­δύ­σεις βιο­μη­χά­νων και άλλων «ευ­γε­νών επαγ­γελ­μά­των» (για να μην ξε­χνιό­μα­στε, πριν από τα «ευ­γε­νή» τα­μεία έχουν υπάρ­ξει «ευ­γε­νείς» πρά­ξεις προς «ευ­γε­νείς» ερ­γο­δό­τες), ξεχνά ότι μέσω του PSI έγινε το κού­ρε­μα των απο­θε­μα­τι­κών, ξεχνά τη μεί­ω­ση των ερ­γο­δο­τι­κών ει­σφο­ρών που ψη­φί­στη­κε και εφαρ­μό­στη­κε τα προη­γού­με­να τρία χρό­νια, ξεχνά τα χρέη που έχουν συσ­σω­ρευ­τεί μέσω της ει­σφο­ρο­δια­φυ­γής.

Το πρό­βλη­μα του Ασφα­λι­στι­κού ήταν και είναι  με­γά­λο. Ήταν και πα­ρα­μέ­νει πρό­βλη­μα πόρων και όχι δα­πα­νών. Το πρό­βλη­μα διο­γκώ­θη­κε τα χρό­νια του μνη­μο­νί­ου, με την νο­μι­μο­ποί­η­ση των ερ­γο­δο­τών για εύ­κο­λες απο­λύ­σεις, για ελα­στι­κές σχέ­σεις ερ­γα­σί­ας, για νό­μι­μη ει­σφο­ρο­δια­φυ­γή. Πήρε τε­ρά­στιες δια­στά­σεις με το μέ­γε­θος της ανερ­γί­ας. Ήταν και είναι η με­γα­λύ­τε­ρη «καυτή πα­τά­τα» που πα­ρέ­λα­βε η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ. Όμως το γνώ­ρι­ζε. Γιατί είχε ενη­με­ρω­θεί από πολ­λές πηγές. Του­λά­χι­στον από το Τμήμα Ερ­γα­τι­κής Πο­λι­τι­κής και την τότε ΕΕΚΕ Ερ­γα­σί­ας του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, δεν είχε ακού­σει μόνο τον κώ­δω­να κιν­δύ­νου, είχε πα­ρα­λά­βει και προ­τά­σεις. Όλες συ­νέ­τει­ναν στο ζή­τη­μα των πόρων, πα­ρό­λες τις ελ­λεί­ψεις που είχαν. Προ­τά­σεις όπως η πά­τα­ξη της ει­σφο­ρο­δια­φυ­γής με αντί­στοι­χη ενί­σχυ­ση των ελεγ­κτι­κών μη­χα­νι­σμών, πόροι από την επα­να­φο­ρά των ερ­γο­δο­τι­κών ει­σφο­ρών στα προ του 2011 επί­πε­δα, πόροι από την ενί­σχυ­ση της απα­σχό­λη­σης, πόροι που θα μπο­ρού­σαν να προ­κύ­ψουν από την αξιο­ποί­η­ση του ορυ­κτού πλού­του.

Στε­λέ­χη που αρ­θρο­γρα­φούν στο Rproject αλλά και άλλοι σύ­ντρο­φοι του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, εί­χα­με επι­ση­μά­νει ότι τα συ­γκε­κρι­μέ­να μέτρα δεν μπο­ρούν να κα­λύ­ψουν το με­γά­λο πρό­βλη­μα από μόνα τους. Επι­μέ­να­με ότι θα έπρε­πε και να συμ­βούν σω­ρευ­τι­κά και επι­πλέ­ο­νό­τι  θα έπρε­πε να εξευ­ρε­θούν έκτα­κτοι πόροι για την ενί­σχυ­ση του ασφα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος. Όπως ο αντί­πα­λος βρήκε την έκτα­κτη ει­σφο­ρά αλ­λη­λεγ­γύ­ης και τον ΕΝΦΙΑ, για να αντι­σταθ­μί­σει όσα έχανε ο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός ή όσα έπρε­πε να βρε­θούν για την απο­πλη­ρω­μή του χρέ­ους, έτσι και εμείς θα έπρε­πε να επι­βά­λου­με τρό­πους για να στα­μα­τή­σει η αι­μορ­ρα­γία, για να βρε­θούν χρή­μα­τα που θα ενι­σχύ­σουν άμεσα και απο­τε­λε­σμα­τι­κά το Ασφα­λι­στι­κό. Και αυτός ο δρό­μος δεν μπο­ρεί να είναι άλλος από την έκτα­κτη φο­ρο­λό­γη­ση των κερ­δών του κε­φα­λαί­ου-πχ στο 1 δισ. κα­θη­με­ρι­νού τζί­ρου από τα διό­δια που ει­σπράτ­τει ο Μπό­μπο­λας, ή στα με­γά­λα κέρδη του ΟΠΑΠ που χα­ρί­στη­κε στο Με­λισ­σα­νί­δη κλπ. Εδώ μια επι­πλέ­ον επι­σή­μαν­ση. Επει­δή συχνά ανα­φε­ρό­μα­σταν στο τί ίσχυ­σε για τη δια­γρα­φή του με­γα­λύ­τε­ρου μέ­ρους του χρέ­ους το 1953 στη Γερ­μα­νία, αξί­ζει να θυ­μό­μα­στε και τα μέτρα φο­ρο­λο­γί­ας που επέ­βαλ­λε το τότε γερ­μα­νι­κό κρά­τος στους κα­τέ­χο­ντες τον πλού­το της χώρας.

Το Ασφα­λι­στι­κό, ήταν και πα­ρα­μέ­νει κρι­τή­ριο για το πώς εν­νο­εί μια κυ­βέρ­νη­ση την εξυ­πη­ρέ­τη­ση των κοι­νω­νι­κών ανα­γκών και ως τέ­τοιο το αντι­λαμ­βά­νο­νταν τα λαϊκά στρώ­μα­τα. Την πε­ρί­ο­δο του 2001 και μετά τη συ­ντρι­βή του σχε­δί­ου Ση­μί­τη-Γιαν­νί­τση, η "Κα­θη­με­ρι­νή", η ναυαρ­χί­δα του αστι­κού Τύπου, το ονό­μα­σε -και σω­στά- «τη μη­τέ­ρα των μαχών». Σή­με­ρα μπο­ρεί να μην έχει την ίδια διά­στα­ση. Πολλά από όσα με­σο­λά­βη­σαν, κυ­ρί­ως όμως το ύψος της ανερ­γί­ας, έχουν ανα­δεί­ξει την αντι­με­τώ­πι­σή της ως το κο­ρυ­φαίο ζή­τη­μα. Όμως και αυτό το μέ­τω­πο είναι από­λυ­τα συν­δε­δε­μέ­νο με εκεί­νο του Ασφα­λι­στι­κού. Χωρίς μέτρα πχ τό­νω­σης της απα­σχό­λη­σης με ένα γεν­ναίο πρό­γραμ­μα δη­μό­σιων επεν­δύ­σε­ων, τα ασφα­λι­στι­κά τα­μεία θα καμ­φθούν.

Επει­δή πολλά ακού­γε­ται για τη "συ­νέ­χεια του κρά­τους", το Ασφα­λι­στι­κό είναι η επι­το­μή της συ­νέ­χειας του κοι­νω­νι­κού κρά­τους. Είναι προ­ε­ται­ρό­τη­τα για κάθε αρι­στε­ρή κυ­βέρ­νη­ση, που εν­νο­εί πραγ­μα­τι­κά την προ­στα­σία των ση­με­ρι­νών ερ­γα­ζό­με­νων και των μελ­λο­ντι­κών συ­ντα­ξιού­χων, που συ­νει­δη­τά ορ­γα­νώ­νει την αλ­λη­λεγ­γύη των γε­νε­ών. Και αυτό ση­μαί­νει στή­ρι­ξη της χρη­μα­το­δό­τη­σης του ασφα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος.

Συχνά ακού­με από κυ­βερ­νη­τι­κά στε­λέ­χη ότι σε κάθε μάχη, σε κάθε δια­πραγ­μά­τευ­ση γί­νο­νται συμ­βι­βα­σμοί. Με τη δυ­σκο­λία του πόσοι και ποιοι έχουν ανα­με­τρη­θεί ρεύ­μα­τα της Αρι­στε­ράς σε δύ­σκο­λα ιστο­ρι­κά γε­γο­νό­τα. Για να απο­φευ­χθούν πα­γί­δες, κρι­τή­ριο ήταν και είναι το αν ο κάθε συμ­βι­βα­σμός διευ­κο­λύ­νει το στόχο. Στό­χος του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ είναι η ανα­τρο­πή του μνη­μο­νί­ου και της λι­τό­τη­τας και σ' αυτόν δεν μπο­ρεί να θε­ω­ρη­θεί ανα­γκαί­ος συμ­βι­βα­σμός η πε­ρι­κο­πή ασφα­λι­στι­κών δι­καιω­μά­των. Δυ­στυ­χώς, η συμ­φω­νία της 20ης Φλε­βά­ρη επέ­τρε­ψε στους δα­νει­στές να "αξιο­λο­γούν τα πάντα", να απα­γο­ρεύ­ουν μο­νο­με­ρείς ενέρ­γειες. Οι κόκ­κι­νες γραμ­μές ήταν προ­φα­νές ότι θα δε­χτούν ασφυ­κτι­κή πίεση.

Η κυ­βέρ­νη­ση και ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ οφεί­λουν να μεί­νουν προ­ση­λω­μέ­νοι στις προ­γραμ­μα­τι­κές αιχ­μές της ΔΕΘ, αυτές για τις οποί­ες εί­πα­με ότι δεν είναι "όσα θέ­λου­με", αλλά "όσα μπο­ρού­με". Αυτές για τις οποί­ες μας εμπι­στεύ­τη­κε ο κό­σμος της ερ­γα­σί­ας και μας έδωσε τη λαϊκή εντο­λή. Στην αντι­πα­ρά­θε­ση με την κυ­ρί­αρ­χη τάξη εντός και εκτός Ελ­λά­δας, εναλ­λα­κτι­κή λύση είναι η στάση πλη­ρω­μών στους δα­νει­στές, είναι η ιε­ράρ­χη­ση των κοι­νω­νι­κών ανα­γκών πάνω από τις δό­σεις, η εθνι­κο­ποί­η­ση των τρα­πε­ζών, και άμεσα μέτρα για την ανα­δια­νο­μή του πλού­του υπέρ της ερ­γα­τι­κής τάξης και των φτω­χών λαϊ­κών στρω­μά­των. Σε αυτήν τη μάχη, το κόμμα δεν μπο­ρεί να κα­τα­δι­κά­ζε­ται στο ρόλο του πα­θη­τι­κού θεατή που πα­ρα­κο­λου­θεί την πο­ρεία των δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων μέσα από τα δελ­τία ει­δή­σε­ων, ούτε ενός σώ­μα­τος που απλά κα­λεί­ται να επι­κυ­ρώ­σει απο­φά­σεις. Έχει λόγο και η ενερ­γο­ποί­η­σή του είναι η απα­ραί­τη­τη προ­ϋ­πό­θε­ση για να υπε­ρα­σπι­στεί την προ­ο­πτι­κή που άνοι­ξε η νίκη της 25ης Γε­νά­ρη.

Το αί­τη­μα για άμεση σύ­γκλι­ση της ΚΕ του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ είναι πα­σί­δη­λο. Δεν μπο­ρούν όλα τα κέ­ντρα να συ­ζη­τούν για εμάς και να ενη­με­ρω­νό­μα­στε από αυτά, όλοι αυτοί να προ­δια­γρά­φουν εσω­τε­ρι­κές εξε­λί­ξεις στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και η ΚΕ του κόμ­μα­τος να μην έχει συ­νε­δριά­σει. Αν μη τι άλλο δεν μας αντι­στοι­χεί.

*Πηγή: rproject.gr

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣΚΟΠΟΣ!

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓ. ΛΑΦΑΖΑΝΗ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (3/5), ΣΤΟ ΧΩΝΙ (3/5), ΣΤΗΝ ΔΩΡΑ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΑΓΟΡΗ

Ολόκληρη η συνέντευξη του Παν. Λαφαζάνη στην εφημερίδα ''ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ'' και στην Δώρα Αντωνίου έχει ως εξής:

ΕΡΩΤΗΣΗ: Επενδύσατε πολύ στην γρήγορη ολοκλήρωση ενός προσυμφώνου για τον αγωγό ενώ καλλιεργήθηκε και μια έντονη προσδοκία για μια μεγάλη ρωσική προκαταβολή που μπορεί να έφτανε τα πέντε δις ευρώ. Τι συνέβη σε αυτή την υπόθεση; Έκανε πίσω η Μόσχα η είναι κάτι που βρίσκεται σε εξέλιξη;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Από την πρώτη στιγμή η κυβέρνησή μας κι εγώ προσωπικά, στηρίξαμε ανεπιφύλακτα τη διέλευση από το ελληνικό έδαφος ενός αγωγού με ρώσικο φυσικό αέριο, που θα ξεκινάει από τα ελληνοτουρκικά σύνορα και θα φτάνει στα σύνορα με την FYROM με κατεύθυνση την Κεντρική Ευρώπη.

Στηρίζουμε αυτό το έργο, με πλήρη επίγνωση των αντιδράσεων από ΗΠΑ και από ορισμένους κύκλους του ευρωπαϊκού κατεστημένου, διότι θα αποφέρει τεράστια πολιτικά και οικονομικά οφέλη στη χώρα μας, ενώ θα υποβοηθήσει τη συνεργασία και την ενεργειακή ασφάλεια στην περιοχή μας και την Ευρώπη. Θέλω, επίσης, να υπογραμμίσω ότι εφ’ όσον ολοκληρωθεί η συμφωνία για αυτόν τον αγωγό, οι πάντες θα πρέπει να γνωρίζουν ότι ο αγωγός, τουλάχιστον όσον αφορά τη δική μας πλευρά, θα υλοποιηθεί στο ακέραιο και δεν θα υπάρξουν οι γνωστές παλιότερες υπαναχωρήσεις, όποιες και όσες πιέσεις και αν ασκηθούν και από οπουδήποτε. Είναι απόφαση και δέσμευση της κυβέρνησης να εφαρμόσει επί τέλους αταλάντευτα μια νέα ανεξάρτητη και πολυδιάστατη εξωτερική, οικονομική και ενεργειακή πολιτική. Η Ελλάδα «οικόπεδο» συγκεκριμένων επικυρίαρχων χωρών, ανήκει στο παρελθόν. Να προσθέσω επίσης ότι η επένδυση για την κατασκευή του αγωγού αναμένεται στα 2 δισ. και οι θέσεις εργασίας μέχρι το 2019, που θα ολοκληρωθεί, θα φτάσουν τις 20 χιλιάδες. Ταυτόχρονα, η χώρα μας, που θα συμμετέχει 50-50 με τη ρώσικη πλευρά στη διαχείριση του αγωγού, θα έχει από τη λειτουργία του εξαιρετικά φτηνές τιμές φυσικού αερίου και το δημοσιονομικό όφελος από τη διαχείριση του αγωγού θα φτάνει τις εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ ετησίως, ενώ η Ελλάδα με αυτόν τον αγωγό μετά και τον TAP θα αναβαθμιστεί διεθνώς, μετατρεπόμενη σε ενεργειακό κόμβο.

EΡΩΤΗΣΗ: Όσον αφορά τις επιδιώξεις για γρήγορη ολοκλήρωση του αγωγού και τη ρώσικη προκαταβολή;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Εμείς από την πρώτη στιγμή επιδιώκαμε η συμφωνία για τον αγωγό να ολοκληρωθεί ταχύτατα και να συνδυαστεί όσο είναι δυνατό, λόγω και της συγκυρίας, με μια έμμεση πιστωτική διευκόλυνση προς τη χώρα μας. Όμως, μια συμφωνία τόσο μεγάλη, και με τόσες σύνθετες πλευρές, αλλά και διεθνείς προεκτάσεις, ξέρετε πολύ καλά ότι δεν είναι εύκολη. Μπορώ, όμως, να σας διαβεβαιώσω ότι οι συζητήσεις για οριστική κατάληξη βρίσκονται σε πολύ καλό δρόμο και μάλλον στην τελική ευθεία.

EΡΩΤΗΣΗ: θα μπορούσε η χώρα να βρει από το Πεκίνο και την Μόσχα τα κονδύλια που απαιτούνται για να πληρώσει τις υποχρεώσεις τις προς τους δανειστές Ιούλιο και Αύγουστο; Αλλά αν αυτό συνέβαινε πως θα χρηματοδοτούνταν οι ανάγκες του κράτους από εκεί και περά;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Κατ’ αρχάς θα ήθελα να αποσαφηνίσω ότι τα εντατικά «ανοίγματα» που πραγματοποιεί η κυβέρνησή μας στην Ρωσία, την Κίνα, αλλά και την Βραζιλία, την Ινδία και πολλές άλλες χώρες σε όλα τα σημεία του πλανήτη, δεν αφορούν την αποκόμιση πιστώσεων για την αποπληρωμή των δόσεων στους δανειστές της χώρας.

Αντίθετα, τα «ανοίγματα» αυτά συνδέονται κυρίως με την προσπάθεια να εξευρεθούν πιστώσεις και συνέργειες που θα αξιοποιηθούν σε αναπτυξιακή κατεύθυνση και ασφαλώς με την ανάγκη να διαμορφώσει η χώρα μια νέα ανεξάρτητη πολιτική και αναπτυξιακή πορεία με ένα καινούριο πλέγμα διεθνών πολιτικών και οικονομικών σχέσεων. Θέλω να επαναλάβω ότι ακολουθούμε μια εναλλακτική στρατηγική, πέρα και έξω από το δόγμα της ευρωατλαντικής υποτέλειας.

Από κει και πέρα το ζήτημα του χρέους και των δόσεων αποπληρωμής του πρέπει κυρίως να αντιμετωπιστεί στο πλαίσιο μιας συμφωνίας με τους λεγόμενους «εταίρους» και φυσικά στο πλαίσιο μιας ελληνικής προσπάθειας για τη βαθιά διαγραφή αυτού του χρέους. Ας μην ξεχνάμε ότι το υπέρογκο και άδικο χρέος της χώρας μας δεν είναι βιώσιμο και ότι η διεκδίκησή μας για διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του είναι απόλυτα δίκαιη και δεν έχει με κανένα τρόπο ξεχασθεί ή εγκαταλειφτεί.

EΡΩΤΗΣΗ: Οι τοποθετήσεις σας έχουν προκαλέσει μεγάλες συζητήσεις. Επειδή πλησιάζει η στιγμή της αλήθειας εσείς, με το χέρι στην καρδιά, πιστεύετε πραγματικά στην προοπτική της χώρας εκτός ευρωζώνης; Πιστεύετε ότι η χώρα μπορεί να ανταπεξέλθει με ένα δικό της νόμισμα; Θα πηγαίνατε τόσο μακριά ώστε να πείτε ότι θα θέλατε την χώρα και εκτός ΕΕ;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Αυτό πουπραγματικά πιστεύω είναι ότι η χώρα μας χρειάζεταιεπειγόντως μια εναλλακτική στα μνημόνια, τη λιτότητα και το νεοφιλελευθερισμό, προοδευτική και ανεξάρτητη πορεία με ορίζοντα ένα νέο σοσιαλισμό, πέρα από τις αποτυχημένες συνταγές του «υπαρκτού». Ό,τι εμποδίζει μια τέτοια εξέλιξη για την πατρίδα μας, ό,τι μπορεί να αποτελεί ασπίδα και τεχνητό τείχος για να παρατείνονται οι άγριες επιλογές διάλυσης, εκποίησης και κοινωνικής λεηλασίας στη χώρα μας, πρέπει να παραμερισθεί. Η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίσει να πορεύεται με καταστροφικά δόγματα ούτε με την κινδυνολογία και την τρομοκρατία του μονόδρομου και της δήθεν προστασίας που της προσφέρουν ξένες κηδεμονεύσεις, κάτω από τις οποίες συχνά γνώρισε εθνικές και οικονομικές τραγωδίες. Τα μόνα «δόγματα» που οφείλουν να προσδιορίζουν τις αποφάσεις μας και τις επιλογές μας είναι η εθνική μας αξιοπρέπεια, το δημόσιο συμφέρον και η ανάπτυξη με κοινωνική δικαιοσύνη, τα οποία για να υπηρετηθούν χρειάζονται όραμα, ανιδιοτέλεια, αποφασιστικότητα, τόλμη και ακλόνητη πολιτική βούληση.

EΡΩΤΗΣΗ: Εσείς και η τάση που εκφράζετε έχετε δικές σας κόκκινες γραμμές και ποιες είναι αυτές;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Οι «κόκκινες γραμμές» ασφαλώς έχουν την αξία τους. Δεν παύει, όμως, η λογική των «κόκκινων γραμμών» να είναι μια αμυντική λογική, πολύ περισσότερο αν προσπαθεί κανείς να βάλει «κόκκινες γραμμές» σε ένα άκρως δυσμενές πολιτικό πλαίσιο και ένα πλαίσιο αρνητικών μέτρων και αρνητικών κατευθύνσεων, όπως αυτές που θέλουν να μας επιβάλλουν οι «θεσμοί».

Αυτήν την ώρα η Ελλάδα δεν χρειάζεται απλώς κάποιες «κόκκινες γραμμές», που να διασώζουν ορισμένα κρίσιμα κεκτημένα, όσο και αν αυτό είναι αναγκαίο.

Η χώρα μας χρειάζεται επειγόντως ένα θετικό και πολύ συνεκτικό προοδευτικό πρόγραμμα-πακέτο, το οποίο να δίνει προτεραιότητα στην απομείωση του χρέους, στην παροχή ισχυρής ρευστότητας στην οικονομία και στην ανάπτυξη με παραγωγικό προσανατολισμό.

Οι νεοφιλελεύθερες απορρυθμίσεις, η σφοδρή πίεση στα λαϊκά στρώματα και οι ιδιωτικοποιήσεις στρατηγικών κερδοφόρων επιχειρήσεων, αφήνουν ανέγγιχτη την υπερεξουσία των διαπλεκόμενων ολιγαρχών, και δεν παράγουν νέο πλούτο αλλά κέρδη για λίγους, μείωση εισοδημάτων, ύφεση, ανεργία, τέλμα και απογοήτευση. Οφείλουμε να κινηθούμε στον αντίποδα αυτών των μίζερων και ασύμμετρων δογματισμών, που μοιάζουν ως προτεραιότητα για τους «θεσμούς».

EΡΩΤΗΣΗ: Υπάρχει στις δημοσκοπήσεις ένα 25 συν% που τάσσεται υπέρ της ρήξης και του εθνικού νομίσματος. Πιστεύετε ότι αν συμβιβαστεί η κυβέρνηση το κοινό αυτό θα αναζητήσει νέο πολιτικό σχηματισμό για να εκπροσωπηθεί, και ποιος μπορεί να είναι αυτός;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Οι δημοσκοπήσεις, ακόμα και αν είναι απόλυτα αντικειμενικές, δύσκολα μπορούν να αποτυπώσουν τις πραγματικές θέσεις και διαθέσεις των πολιτών σε σύνθετα θέματα όπως αυτό του νομίσματος, πολύ περισσότερο όταν η συζήτηση γι’ αυτό το θέμα είναι ανύπαρκτη, σχεδόν απαγορευμένη και διαποτισμένη με ισχυρές δόσεις εκφοβισμού.

Ανεξάρτητα πάντως από αυτό, θεωρώ ότι σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να υπάρξει νέος πολιτικός σχηματισμός στη βάση απλώς και μόνο της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα.

Πέραν αυτού δεν θεωρώ ότι η κυβέρνηση σκοπεύει να ξεπεράσει κάποια κρίσιμα όρια συμβιβασμού, γιατί όλοι στον κυβερνητικό σχηματισμό γνωρίζουμε πως, σε μια τέτοια περίπτωση, δεν θα καταρρεύσει μόνο η κυβέρνηση, αλλά θα μιλάμε και για την «τελική λύση» στον τόπο.

Η πρόκληση, όμως, μπροστά μας δεν είναι απλώς και μόνο να μην πάμε πίσω από κάποιες κρίσιμες «κόκκινες γραμμές», αλλά να διαμορφώσουμε ένα θετικό, συνεκτικό και προοδευτικό πρόγραμμα διεξόδου με αναπτυξιακή προτεραιότητα. Αυτό είναι το ζητούμενο.

EΡΩΤΗΣΗ: Ακούγεται συχνά στην πιάτσα πως "ο Λαφαζάνης και η Πλατφόρμα" θα κάνουν την δική τους κωλοτούμπα, γιατί θα προτιμήσουν την εξουσία. Πως σχολιάζετε αυτή την διαδεδομένη εκτίμηση;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Δεν υπάρχει τίποτα πιο ξένο και αποτροπιαστικό για μένα από το δόγμα «η εξουσία για την εξουσία» ή για να χρησιμοποιήσω διαφορετικά μια άλλη φράση, από την τακτική «πάση θυσία και με κάθε τίμημα στην κυβέρνηση».

Δεν θεωρώ, επίσης, ότι είναι δυνατό ο ΣΥΡΙΖΑ συνολικά, στο όνομα μιας κυνικής, προσωρινής και αμφίβολης παραμονής στην κυβέρνηση, να εγκαταλείψει τις αρχές, τις αξίες και τις δεσμεύσεις του.

Η κυβέρνηση και η εξουσία –αν και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει την εξουσία, η οποία βρίσκεται ακόμα στα χέρια μιας ολιγαρχίας του πλούτου και των ξένων «προστατών» μας- δεν είναι για μας αυτοσκοπός, αλλά εργαλείο και μέσο για να αλλάξουμε θετικά την κοινωνία.

Αν δεν μπορούμε να το πετύχουμε, το καλύτερο που θα έχουμε να κάνουμε είναι να αφήσουμε την κυβερνητική σκυτάλη. Μπορούμε, όμως, να πετύχουμε και θα πετύχουμε, επιδεικνύοντας αποφασιστικότητα, τόλμη και προσήλωση στις αρχές μας.

Στη συνέχεια η Iskraπαραθέτει τη συνέντευξη του Παναγ. Λαφαζάνη στην εφημερίδα ‘’ΧΩΝΙ’’ και στον Κωνσταντίνο Αγόρη και η οποία έχει ως εξής:

ΕΡΩΤΗΣΗ: Σύμφωνα με τον Αλέξη Τσίπρα οι εταίροι και τα όργανά τους επιμένουν σε ένα «βρόμικο» παιχνίδι εις βάρος της Ελλάδας, παρεκκλίνοντας ακόμη και από τη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου που συνυπέγραψαν. Όπως έχετε δηλώσει εσείς, ζητούν «υποταγή και παράδοση». Ο Γερούν Νταϊσελμπλουμ δεν δίστασε να αναφέρει πως η ελληνική πλευρά έχασε το στοίχημα, όταν εκατομμύρια Έλληνες υποφέρουν. Πιστεύετε πως θα υπάρξει τελικά συμφωνία; Πότε και με ποιους όρους;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Πράγματι οι κυρίαρχοι κύκλοι της ΕΕ και του ΔΝΤ παίζουν εδώ και χρόνια ένα βρόμικο και μακάβριο παιχνίδι σε βάρος της Ελλάδας. Φοβούμαι ότι καμιά άλλη χώρα δεν υπέστη τόσο απαίσια νεοαποικιακή μεταχείριση τις τελευταίες δεκαετίες όσο η πατρίδα μας. Αυτήν την ώρα δεν είναι εύκολο να προβλέψω αν και κατά πόσο θα υπάρξει συμφωνία με τους «θεσμούς». Αυτό, όμως, που θέλω να υπογραμμίσω είναι ότι μια συμφωνία μαζί τους σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να βάζει στο «ψυγείο» το ριζοσπαστικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και τις κυβερνητικές προγραμματικές εξαγγελίες. Μια συμφωνία με τους «θεσμούς» ή θα είναι συμβατή με τις κυβερνητικές προγραμματικές εξαγγελίες ή δεν μπορεί να υπάρξει.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Απάντηση στις σκληρές απαιτήσεις των δανειστών μπορεί να δώσει ο λαός και με ποιο τρόπο; Αποκλείετε τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος ή νέων εκλογών;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Αν η χώρα αντιστέκεται και παλεύει ακόμα, αν υπάρχει ελπίδα και δυνατότητα νέας προοπτικής, αυτό οφείλεται πρώτα απ’ όλα και κυρίως στον ελληνικό λαό που δεν υποκύπτει, που αντιστέκεται και δεν το βάζει κάτω μπροστά στις πιέσεις, τους εκβιασμούς, τις απειλές και τα πλαστά εκφοβιστικά διλήμματα.

Αυτές τις ώρες μόνο νέες μεγάλες ενωτικές λαϊκές κινητοποιήσεις μπορούν να σώσουν με σιγουριά ξανά την «παρτίδα», να αναζωογονήσουν την ελπίδα και να δώσουν τη δύναμη και την ώθηση στην κυβέρνηση να μην υποκύψει, να αντισταθεί και να εμμείνει μέχρι τέλους στο προοδευτικό ανορθωτικό της πρόγραμμα, δίνοντας προτεραιότητα στην χορήγηση ισχυρής ρευστότητας στην οικονομία, στη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους και στην ανάπτυξη.

Η επανεμφάνιση στο προσκήνιο ενός ισχυρού λαϊκού κινήματος είναι αυτές τις στιγμές το καλύτερο δημοψήφισμα και η πιο αναβαπτισμένη λαϊκή εντολή και δύναμη για να μην κάνουμε πίσω και η χώρα να προχωρήσει μπροστά.    

ΕΡΩΤΗΣΗ: Σε τηλεοπτική του συνέντευξη ο Αντώνης Σαμαράς δήλωσε έτοιμος να μπει σε οικουμενική κυβέρνηση για «το καλό της χώρας», ενώ -σύμφωνα με τα μίντια- κατά την πρόσφατη συνεδρίαση του ΕΛΚ «φόρεσε τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδας». Αντίστοιχες κινήσεις υπέρ των ελληνικών προσπαθειών διαφημίζουν πως κάνουν οι κύριοι Βενιζέλος και Θεοδωράκης. Πως κρίνετε τη στάση των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Μια «οικουμενική κυβέρνηση» στη χώρα όχι μόνο δεν θα προσέφερε τίποτα το θετικό, αλλά και ο μόνος λόγος για τον οποίο θα μπορούσε να «κατασκευαστεί» θα ήταν για να επιβάλλει στον τόπο μια νέα μνημονιακή θηλιά, ίσως χειρότερη από τις προηγούμενες.

ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και «Ποτάμι» αποτελούν τους σύγχρονους «δούρειους ίππους» για την Ελλάδα, διότι στο εσωτερικό τους κυριαρχούν δυνάμεις που εκ των πραγμάτων αποτελούν το μακρύ χέρι των πιστωτών μέσα στη χώρα μας.

EΡΩΤΗΣΗ: Σε πρόσφατη συνέντευξή σας έχετε τονίσει πως η Ελλάδα διαθέτει εναλλακτικούς δρόμους και πως «μπορεί να αντιμετωπίσει το μαρτύριο της σταγόνας που μας υποβάλλουν ΕΕ και ΔΝΤ». Από που «περνούν» αυτοί οι δρόμοι; Το γεωπολιτικό και τα ενεργειακά αποτελούν όπλο στη φαρέτρα της ελληνικής κυβέρνησης;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Η Ελλάδα είναι μαζί με την Κύπρο το νοτιοανατολικό σύνορο της Ευρώπης, ένα στρατηγικό σταυροδρόμι στην αιχμή τριών ηπείρων.

Το οικονομικό βάρος της χώρας μας μπορεί να είναι σχετικά μικρό, αλλά έχει ποιοτική διάσταση, ενώ η γεωπολιτική της σημασία είναι ασύγκριτη και θα έλεγα μοναδική.

Η ΕΕ με δυσκολία μπορεί να επιβεβαιώσει το παρόν της και κυρίως την προοπτική της με περιθωριοποιημένη τη χώρα μας και πολύ περισσότερο χωρίς την Ελλάδα.

Η Ελλάδα επομένως διαθέτει πολλαπλά μέσα πίεσης και μπορεί, προκειμένου να υπερασπίσει την ύπαρξη και το μέλλον της, να αντιστρέψει τις εκβιαστικές απειλές και να τις καταστήσει «μπούμερανγκ» γι’ αυτούς που τις εκτοξεύουν.

Στην υπό εξέλιξη διαπραγμάτευση, χρειάζεται όσο ποτέ από την πλευρά μας εγρήγορση, αποφασιστικότητα και τόλμη.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Ποια η εξέλιξη της συμφωνίας Τσίπρα – Πούτιν για τον αγωγό φυσικού αερίου, που συμφωνήθηκε στη Μόσχα; Ποια τα οφέλη για τη χώρα και από τη συμφωνία δημιουργίας του -ευρωπαϊκών συμφερόντων- Κάθετου Διαδρόμου φυσικού αερίου μεταξύ Ελλάδας, Βουλγαρίας και Ρουμανίας;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Οι συζητήσεις για μια οριστική συμφωνία κατασκευής ενός αγωγού με ρώσικο φυσικό αέριο, που θα ξεκινά από τα ελληνοτουρκικά σύνορα και θα φτάνει στα σύνορα με τη FYROM με κατεύθυνση την Κεντρική Ευρώπη, βρίσκονται σε καλό δρόμο και ίσως στην τελική ευθεία. Τα κέρδη για τη χώρα μας από ένα τέτοιο αγωγό θα είναι τεράστια και θα είναι κέρδη πολιτικά, ενεργειακά, οικονομικά, πιστωτικά και γεωστρατηγικά. Η Ελλάδα στηρίζοντας αυτόν τον αγωγό ακολουθεί μια ανεξάρτητη πολυδιάστατη πολιτική μακριά από τα παλιά δόγματα του «οικοπέδου»και της νέουποτέλειας. Ένας τέτοιος αγωγός με ρώσικο φυσικό αέριο θα λειτουργεί παράλληλα με τον συμφωνημένο και προωθούμενο ήδη στη χώρα μας αγωγό φυσικού αερίου από το Αζερμπαϊτζάν (TAP). Η Ελλάδα μετατρέπεται, έτσι, σε μείζονα και πλουραλιστικό ενεργειακό κόμβο, ενώ είναι έτοιμη να υποδεχθεί και άλλους αγωγούς από την Ασία. Ταυτόχρονα, ο λεγόμενος κάθετος διάδρομος, για τον οποίο συνήφθη επίσημη συμφωνία πρόσφατα στη Σόφια και ο οποίος θα συνδέει τον TAP (Κομοτηνή) με τη Βουλγαρία και Ρουμανία, θα συμπληρώνει τα οικονομικά και γεωπολιτικά οφέλη της χώρας μας. Η Ελλάδα μπορεί να αξιοποιήσει την ενέργεια για μια νέα στρατηγική συνεργασιών και ανάπτυξης.

EΡΩΤΗΣΗ: Ιδιωτικοποιήσεις, όπως τις ζητούν οι δανειστές, θα δεχθείτε; Ποιο το δικό σας σχέδιο για την αξιοποίηση των φορέων που βρίσκονται στην αρμοδιότητά σας;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Ιδιωτικοποιήσεις στρατηγικών τομέων, επιχειρήσεων και δικτύων είναι αδιανόητο να γίνουν στη χώρα μας. Η Ελλάδα με την κυβέρνησή μας δεν πωλείται. Αντίθετα, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι οι επιχειρήσεις του ενεργειακού τομέα, με προτεραιότητα τη ΔΕΗ, οι οποίες βρίσκονται στην αρμοδιότητά μου, όχι μόνο θα παραμείνουν δημόσιες, αλλά και ως τέτοιες θα ανασυγκροτηθούν για να υπηρετήσουν μια νέα εθνική ενεργειακή στρατηγική, την εθνική οικονομία και τη διέξοδο από τη σημερινή κρίση.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Στις αρχές της εβδομάδας ψηφίστηκε το νομοσχέδιο για την επαναλειτουργία της ΕΡΤ. Ο υπουργός Επικρατείας, Νίκος Παππάς, φέρνει και το σχέδιο νόμου για την αδειοδότηση των τηλεοπτικών σταθμών. Έχετε διαπιστώσει αν αυτές οι κινήσεις -εκτός από γκρίνια- φέρνουν και αναίτιες επιθέσεις στην κυβέρνηση από μέρους των επιχειρηματιών; Υπάρχει πρόβλεψη για την παροχή νέων – επιπλέον τηλεοπτικών αδειών;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Ο νέος νόμος για την επαναλειτουργία της ΕΡΤ είναι μόνο η αρχή μιας μεγάλης προσπάθειας για τη δημοκρατική και διαφανή αναδιαμόρφωση του τηλεοπτικού τοπίου.

Η νέα ΕΡΤ μπορεί να γίνει αφετηρία για μια τομή στον πολιτισμό και την αντικειμενική ενημέρωση, ενώ μπορεί να καταστεί και ισχυρός βραχίονας για να περιοριστεί η ισχύς και η επιρροή της διαπλοκής στον τηλεοπτικό χώρο. Δεν είμαι ο πιο αρμόδιος για να μιλήσω για τα επόμενα βήματα της κυβέρνησης στο τοπίο της τηλεόρασης. Είμαι βέβαιος πάντως ότι πολλά θα αλλάξουν ριζικά και σύντομα σε αυτό το χώρο, που είναι κρίσιμος για τη δημοκρατία και τη λαϊκή κυριαρχία.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Τις πρώτες εβδομάδες της θητείας σας, ήρθατε αντιμέτωπος με τις αυξήσεις που επιχείρησε να περάσει στα τιμολόγια της ΔΕΗ η ΡΑΕ, με απόφαση της προηγούμενης κυβέρνησης. Σχεδιάζετε αλλαγές στη λειτουργία των ανεξάρτητων αρχών και προς ποια κατεύθυνση θα κινούνται αυτές;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Οι λεγόμενες ανεξάρτητες αρχές δεν μπορεί να είναι υπεράνω της λαϊκής κυριαρχίας ούτε να εμφανίζονται ως υπερκυβέρνηση στη χώρα. Δυστυχώς, το θεσμικό πλαίσιο που επιτρέπει στις Ανεξάρτητες αρχές τέτοιους απαράδεκτους ρόλους το κατασκεύασαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις, ώστε να οχυρώνονται πίσω από την «ανεξαρτησία» τους, προκειμένου να λαμβάνονται αντιλαϊκές αποφάσεις. Αυτό το θεσμικό πλαίσιο, όσον αφορά τη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ), που είναι στην αρμοδιότητά μου, θα το αλλάξω σύντομα, προκειμένου η κυβέρνηση να μπορεί να εφαρμόζει μια εθνική ενεργειακή πολιτική, χωρίς να μεροληπτεί υπέρ των «αγορών» και των ιδιωτικών συμφερόντων.

EΡΩΤΗΣΗ: Πρόσφατα αναφέρατε πως «οι Σκουριές δεν είναι οικόπεδο της Eldorado Gold ούτε πειραματόζωο περιβαλλοντικής καταστροφής». Τι στάση θα τηρήσετε στο συγκεκριμένο θέμα; Σταματούν οι εργασίες ή συνεχίζονται;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Η στάση μας απέναντι στην Eldorado Gold μπορεί να χαρακτηριστεί με τρεις φράσεις: προστασία του περιβάλλοντος, της δημοκρατικής νομιμότητας και του δημοσίου συμφέροντος. Εμείς σεβόμαστε πλήρως τα δικαιώματα των εργαζομένων στην Eldorado και κυρίως την απασχόλησή τους, την οποία επιδιώκουμε να διασφαλίσουμε πλήρως και διαχρονικά. Είναι άλλο ζήτημα, όμως, αυτό και άλλο η ανοχή σε ενδεχόμενες αυθαιρεσίες και η τυχόν συγκάλυψη παραβιάσεων και εκτροπών της πολυεθνικής εταιρείας. Εμείς δεν πρόκειται να συνεργήσουμε σε τέτοιες απαράδεκτες τακτικές. Αυτές δεν βοηθούν καθόλου τους εργαζόμενους και τις θέσεις εργασίας τους και φυσικά τον πανέμορφο τόπο τους.

 ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΔΕΝ ΘΑ ''ΛΕΡΩΣΕΙ'' ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΛΑΪΚΟ ''ΒΟΥΡΚΟ''

Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από νέα μέτρα σε βάρος των εργατικών – λαϊκών στρωμάτων και περισσότερες νεοφιλελεύθερες απορρυθμίσεις. Αν στόχος των κυρίαρχων κύκλων της ΕΕ και του ΔΝΤ είναι να βάλουν την ιστορική ελληνική Αριστερά να «λερώσει» τα χέρια της μέσα σε μια συμφωνία αντεργατικού και νεοφιλελεύθερου «βούρκου», προκειμένου να πνίξουν κάθε αριστερή προοπτική για τις επόμενες δεκαετίες σε Ελλάδα και Ευρώπη, χτυπούν λάθος πόρτα. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν προσφέρεται ως πειραματικός σωλήνας για τα βρώμικα σχέδια δυσφήμισης και σπίλωσης των αριστερών ιδεών και οραμάτων.

Μια συμφωνία με την ΕΕ και το ΔΝΤ θα πρέπει να είναι συμβατή με το ριζοσπαστικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και τις κυβερνητικές προγραμματικές δεσμεύσεις, αλλιώς δεν θα μπορέσει να προχωρήσει στην κοινωνία. Κανένας δεν θα πρέπει να παρασύρεται από τη βροχή των δημοσκοπήσεων που προσπαθούν να εμφανίσουν έναν τρομοκρατημένο, τάχα, ελληνικό λαό να ζητάει παραλυμένος συμφωνία με τους εταίρους πάση θυσία και με κάθε τίμημα, έτοιμος να υποστεί κάθε ταπείνωση και κάθε γονυκλισία στο όνομα της νομιμοφροσύνης προς τη Γερμανική Ευρώπη.

Η Ελλάδα διαθέτει όχι μία αλλά πολλές εναλλακτικές λύσεις απέναντι σε μια νέα παράδοση και στη διατήρηση με άλλη μορφή της μνημονιακής συνέχειας.

Η Ευρώπη, όμως, δεν έχει καμία προοπτική αν σπρώξει την Ελλάδα στο περιθώριο και την «απομόνωση», στο όνομα της νεοφιλελεύθερης ορθοδοξίας και των αντιαριστερών ψυχώσεων.

Η κυβέρνηση μας δεν πρόκειται να υπογράψει συμφωνία που να ακυρώνει το πρόγραμμα μας, ούτε το όραμα μιας νέας ανεξάρτητης και προοδευτικής Ελλάδας που αφήνει οριστικά πίσω της την υποτέλεια και τις τυραννικές κηδεμονίες.

πηγη: iskra.gr

ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ PRO -RATA: ΔΥΝΑΤΗ Η ΑΝΑΚΑΜΨΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΕΚΤΟΣ ΕΥΡΩ ΓΙΑ ΤΟ 45% ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

Η Iskra αναδημοσιεύει χωρίς κρίσεις και σχόλια για την αξιοπιστία τους, ευρήματα της δημοσκόπησης της εταιρίας Pro-Rata, η οποία διενεργήθηκε για λογαριασμό του ρ/σ «ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ 105,5» μεταξύ 4 και 6 Μαΐου και αφορά τη στάση των πολιτών απέναντι στις οικονομικο-πολιτικές εξελίξεις.

Στο ερώτημα αν η ελληνική οικονομία ωφελήθηκε από το ευρώ, αρνητικά απάντησε ένας στους δύο ερωτηθέντες (50%), ενώ 44% απάντησε ότι η οικονομία ωφελήθηκε. Στο ερώτημα αν είναι δυνατή η ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας εκτός ευρώ, το 45% των πολιτών απαντά θετικά ενώ το 48% απαντά αρνητικά.

Όσον αφορά το ερώτημα του τί πρέπει να ακολουθήσει στο ενδεχόμενο μη επίτευξης συμφωνίας με τους «θεσμούς», οι μισοί ερωτηθέντες (50%) δήλωσαν ότι πρέπει να γίνει δημοψήφισμα για την αποδοχή ή όχι των όρων των δανειστών, ένας στους πέντε  (21%) απάντησε ότι πρέπει να γίνουν αποδεκτοί οι όροι των δανειστών και 15% απάντησε ότι πρέπει να γίνουν πρόωρες εκλογές. 14% των ερωτηθέντων δήλωσε άγνοια ή δεν απάντησε (ΔΞ/ΔΑ).

Πατήστε εδώ για να δείτε όλους τους πίνακες της δημοσκόπησης (ανοίγει νέο παράθυρο).

ΠΗΓΗ: iskra.gr

ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΧΡΕΟΥΣ, ΜΗ – ΑΠΟΛΗΡΩΜΗ ΤΩΝ ΛΗΣΤΡΙΚΩΝ ΔΟΣΕΩΝ

Toυ ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΑΣΙΜΗ*

Στις εκλογές της 25ης Γενάρη, ο λαός απαίτησε με την ψήφο του να μπει ένα τέλος στα μνημόνια.

Με την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ έστειλε ένα ξεκάθαρο μήνυμα ανατροπής.

Μήνυμα ανατροπής το οποίο δημιούργησε στους λαούς της Ευρώπης την ελπίδα για ένα άλλο υπόδειγμα απέναντι στην Ευρώπη του νεοφιλελευθερισμού.

Ο ελληνικός λαός έδειξε να αντιλαμβάνεται ότι η αποπληρωμή του ληστρικού χρέους , το οποίο αποτελεί «βαρέλι δίχως πάτο» , στους δανειστές αποτελεί αδιέξοδο και ολισθηρό δρόμο.

Η απάντηση, όμως, των «θεσμών» στη λαϊκή ετυμηγορία ήταν ένα μπαράζ εκβιασμών με όπλο τη χρηματοπιστωτική ασφυξία και στόχο την εξώθηση , τελικά, της κυβέρνησης , σε «νέο-μνημονιακές» καταστροφικές πολιτικές.Έθεσαν , έτσι, από τη μεριά τους στον κάλαθο των αχρήστων τη λαϊκή ετυμηγορία και εν τέλει τη λαϊκή κυριαρχία.

Οι κυρίαρχοι κύκλοι σε ΕΕ και ΔΝΤ με πρώτους απ' όλους τους κυρίαρχους κύκλους του Βερολίνου επιθυμούν να σύρουν την ελληνική κυβέρνηση και τον ελληνικό λαό στα βρώμικα νεοφιλελεύθερα σχέδιά τους.

Η κυβέρνηση, έχει θέσει απερίφραστα τις "κόκκινες γραμμές" της και αντιστέκεται απέναντι στις απαιτήσεις των λεγόμενων «εταίρων».

Για να αντισταθεί , όμως, ουσιαστικά, θα πρέπει σαν πρώτο της βήμα, να μην αποδεχθεί τη βιωσιμότητα του τοκογλυφικού χρέους και να μην συνεχίσει να πληρώνει τις δόσεις προς ΔΝΤ και ΕΚΤ, πέρα και έξω από την «ετεροβαρή» συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου.

Κάτι τέτοιο θα πρέπει να ξεκινήσει άμεσα. Συνεπώς δεν θα πρέπει να πληρωθεί η επόμενη δόση των 750 εκ. ευρώ στις 12/5 προς το ΔΝΤ.

Θα πρέπει η κυβέρνηση να θέσει, έτσι, πρώτα και πάνω απ 'όλα τις λαϊκές ανάγκες.

Αυτό το οποίο ζητείται αυτή τη στιγμή είναι η κυβέρνηση να πει τα πράγματα με το όνομά τους και να μην διστάσει μπροστά στις, σχεδόν, αναπόφευκτες συγκρούσεις.

Η άρνηση αποπληρωμής και το γενναίο «κούρεμα» του ελληνικού ληστρικού χρέους συνιστούν απαραίτητο βήμα προκειμένου να μπορέσει ο ελληνικός λαός να χρηματοδοτήσει τις άμεσες κοινωνικές του ανάγκες και όχι αυτές των δανειστών.

Άλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όσο έρχονται αυτά τα χρήματα στη χώρα μας , δεν σταματάει να συντελείται μια πρωτοφανής για χώρα σε καιρό ειρήνης κοινωνική και οικονομική καταστροφή (διαδοχικές μειώσεις μισθών και συντάξεων, πρωτοφανής υποβάθμιση της υγείας και της παιδείας, απολύσεις κλπ).

Το χρέος αυτό είναι αδύνατο και συνάμα άδικο να αποπληρωθεί.

Είναι αδύνατο να συνεχιστεί αυτή η ατέρμονη και βασανιστική για τον ελληνικό λαό διαδικασία, όπου η χρηματοδότηση έρχεται από τους δανειστές για να πληρωθούν ξανά οι ίδιοι οι δανειστές, βγαίνοντας από τη μια τσέπη για να μπουν στην άλλη, και όχι για να καλυφθούν οι άμεσες και επιτακτικές κοινωνικές ανάγκες του ελληνικού λαού.

Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι, το ελληνικό χρέος άγγιζε τα 299 δισ. (115% του ΑΕΠ) τον 9/2009 και υπό την καταστροφική τροϊκανή κηδεμονία το ελληνικό χρέος έχει εκτιναχθεί στα 321 δισ. ευρώ (175% του ΑΕΠ) παρά το περιβόητο PSI, ύψους 105 δισ.

Είναι αναγκαίο τα συμφέροντα της πληττόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας να τεθούν απέναντι σε αυτά των εγχώριων και ξένων κερδοσκόπων, των τραπεζιτών και συνολικότερα του κεφαλαίου.

Μια κυβέρνηση με κορμό την Αριστερά αυτό πρέπει πρώτα και πάνω από όλα να προτάξει. Να υπηρετήσει τα λαϊκά συμφέροντα, ώστε να βγει ο ελληνικός λαός από τον εφιάλτη των μνημονίων της καταστροφής.

*Ο Χρήστος Κασίμης είναι μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής της ΝΕ Βόρειας Αθήνας και δημοτικός σύμβουλος της "Αντίστασης με τους Πολίτες του Χαλανδρίου"

πηγη: iskra.gr

Του ΑΝΕΣΤΗ ΤΑΡΠΑΓΚΟΥ

 Η έκρηξη της καπιταλιστικής κρίσης το 2008, σε διεθνές και ελληνικό επίπεδο (και όπου στην τελευταία περίπτωση συνδέθηκε οργανικά με την κρίση του δημόσιου χρέους), επήλθε μετά από μια μακρά περίοδο κερδοφόρας ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού. Αυτό συνέβη τόσο κατά την περίοδο 1986 – 2000 (από την απαρχή εφαρμογής του μονεταρισμού – νεοφιλελευθερισμού μέχρι τη δημιουργία της ευρωζώνης), όσο και κατά την περίοδο 2000 – 08 (που είχε πραγματοποιηθεί η ενσωμάτωση της ελληνικής οικονομίας στην ΟΝΕ) [Σχετικά Α. Ταρπάγκος «Από την κρίση υπερσυσσώρευσης στην ανάκαμψη», Αυγή 5-Μαρτίου-2013 και «Από την σταθεροποιημένη ανάπτυξη στην κρίση», Αυγή, 29-Μαρτίου-2013].

Στην πρώτη περίοδο το ενεργητικό των καπιταλιστικών επιχειρήσεων αυξήθηκε από τα 13.395 δισεκατ. δρχ. (1986) στα 88.747 δισεκατ. δρχ. (1999), ενώ τη δεύτερη περίοδο από τα 334 δισεκ. ευρώ (2000) στα 634 δισεκατ. ευρώ (2008). Αντίστοιχα η κερδοφορία του εταιρικού τομέα της οικονομίας εκτινάχθηκε από τα 83 δισεκατ. δρχ. (1986) στα 4.322 δισεκατ. δρχ. (1999), ενώ στη συνέχεια παρέμεινε σταθερή περί τα 11 δισεκατ. ευρώ.

Α. Η ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΕΠΙΤΑΣΣΕΙ ΤΗ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Το 2009, δηλαδή την πρώτη οικονομική χρήση μετά την έκρηξη της κρίσης υπερσυσσώρευσης, στάθηκε η τελευταία χρονιά της καταγραφής της καπιταλιστικής ανάπτυξης και κερδοφορίας, ωστόσο με μειωμένη απόδοση (κέρδη 4 δισεκατ. ευρώ). Από εκεί και πέρα και μέχρι πρόσφατα, για μια ολόκληρη τετραετία η κρίση επέφερε καταλυτικές συνέπειες σ’ όλα τα επίπεδα της καπιταλιστικής οικονομίας. Ο κύκλος εργασιών (πωλήσεις) των επιχειρήσεων του εταιρικού τομέα της οικονομίας ( 22.230 παραγωγικές μονάδες) άρχισε να μειώνεται και η κερδοφορία να παίρνει την κατιούσα καταγράφοντας συνολικά ζημίες που το 2012 έφτασαν στο επίπεδα των 10,5 δισεκατ. ευρώ. Το ιδιωτικό επιχειρηματικό κεφάλαιο αδυνατούσε πλέον να αναπαραχθεί με όρους επαρκούς υπεραξίωσης, δηλαδή ικανής κερδοφορίας : Η κλασική πολιτική του ήπιου νεοφιλελευθερισμού που είχε εφαρμοσθεί την προηγούμενη 20ετία δεν αρκούσε πλέον για να διασφαλίσει ικανούς κοινωνικούς όρους κερδοφόρας αναπαραγωγής του ελληνικού κεφαλαίου.

Αυτή ήταν η αφετηρία για την δρομολόγηση της εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών της εσωτερικής υποτίμησης, σε συνδυασμό και με όχημα τον βρόγχο του δημόσιου χρέους. Οι ακραία νεοφιλελεύθερες αυτές πολιτικές (2010 – 14) αποσκοπούσαν πρωτίστως στην πλήρη υποβάθμιση της μισθωτής εργασίας, προκειμένου να καταστεί «πειθήνια, ευέλικτη και φθηνή», για να αρχίσει να ανατροφοδοτείται η ανάκαμψη της καπιταλιστικής επιχειρηματικής δραστηριότητας. Δευτερογενής πλευρά των μνημονιακών πολιτικών ήταν η εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους, το οποίο παρόλη την άκαμπτη πολιτική της δημοσιονομικής λιτότητας, αντί να μειώνεται αυξάνονταν με αλματώδεις ρυθμούς, ακόμη περισσότερο μάλιστα που η καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων προκαλούσε συνεχή πτώση του ΑΕΠ, πράγμα που επιδείνωνε το κλάσμα χρέος / εθνικό εισόδημα.

Η καταιγίδα των εφαρμοστικών μνημονιακών νόμων στόχευε έτσι αφενός στην επιβολή μιας απροσμέτρητα περιοριστικής δημοσιονομικής πολιτικής (περικοπές κοινωνικών δαπανών, ιδιωτικοποιήσεις κοινωφελών επιχειρήσεων, αποψίλωση των συντάξεων κλπ.), και αφετέρου στην απογύμνωση της εργατικής τάξης από κάθε κοινωνικό και οικονομικό δικαίωμα (καταστροφή παγίων κεφαλαίων και ζωντανής εργατικής δύναμης με την εκτίναξη της ανεργίας σε πρωτοφανή επίπεδα, συνεχής μείωση των μισθών, ταπείνωση των εργοδοτικών ασφαλιστικών και φορολογικών εισφορών, απορρύθμιση του πλέγματος των εργασιακών σχέσεων κλπ.). Και ακριβώς όπως καταδεικνύεται από τα οικονομικά στοιχεία (Πίνακας 1) που αφορούν αυτή την κρίσιμη τετραετία της κρίσης, οι μνημονιακές πολιτικές έφεραν εξαιρετικά αποτελέσματα για το επιχειρηματικό κεφάλαιο, και από αυτή την αστική άποψη ήταν εξαιρετικά επιτυχημένες.

Πίνακας 1

Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΜΕΓΕΘΩΝ ΤΟΥ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Ποσά σε εκατομμύρια ευρώ

2010         2011         2012       2013

ΜΕΤΑΠΟΙΗΣΗ (ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ+ΕΝΕΡΓΕΙΑ+ΕΞΟΡΥΞΗ)

Ενεργητικό             66.282       64.103     89.556     89.068

Κύκλος εργασιών 49.289        52.363     67.805     65.091

Κέρδη προ φόρων -1.057         -2.189        -646         -372  

ΕΜΠΟΡΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΙΕΣ

Ενεργητικό             49.342         45.390       40.617       39.579

Κύκλος εργασιών   64.475         61.591      55.609       52.698

Κέρδη προ φόρων     -38            -976             -45           1.044  

ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ (ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ+ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ+ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ κλπ.)

Ενεργητικό               177.067       174.911   110.049   108.007

Κύκλος εργασιών      52.131        50.170       33.252       32.120

Κέρδη προ φόρων     -2.730         -4.445         -1.934       -1.527  

ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ (ΤΡΑΠΕΖΕΣ κ.ά.)

Ενεργητικό             437.692   374.684   304.564    356.199

Κύκλος εργασιών   18.228       19.632       18.950       16.552

Κέρδη προ φόρων -1.238       [-40.394]      -7.872         768  

ΣΥΝΟΛΟ ΕΤΑΙΡΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

Ενεργητικό           730.383     659.088     544.787   592.854

Κύκλος εργασιών 184.123     183.756     175.617     166.462

Κέρδη προ φόρων -5.063        -7.610      -10.498         -86

Β. ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ, ΣΤΗΝ ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Παρόλη δηλαδή την συνεχή μείωση των παγίων επενδύσεων και του κύκλου εργασιών του εταιρικού τομέα της οικονομίας, επιτεύχθηκε η αναχαίτιση της κρίσης υπερσυσσώρευσης, που οδήγησε στον μηδενισμό της συνολικής ζημιογόνου δραστηριότητας του συνόλου των καπιταλιστικών επιχειρήσεων. Μ’ άλλες λέξεις η πολιτική των αλλεπάλληλων μνημονίων από τη μια πλευρά ενίσχυσε τα κερδοφόρα αποτελέσματα ενός μεγάλου μέρους του επιχειρηματικού τομέα, και από την άλλη πλευρά συγκράτησε και περιόρισε κυριολεκτικά την ζημιογόνα δραστηριότητα των υπολοίπων. Παρόλο δηλαδή που δεν καταγράφονταν καμία διαδικασία οικονομικής ανάπτυξης, με αρνητικούς ρυθμούς εξέλιξης του ΑΕΠ της χώρας, λόγω ακριβώς της βίαιης αναδιανομής εισοδήματος από τις εργαζόμενες τάξεις προς την καπιταλιστική εργοδοσία, βελτιστοποιήθηκε πλήρως η αποδοτικότητα του κεφαλαίου σε βάρος ολόκληρης της εργαζόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας.

Η πραγματική εικόνα του σημερινού ελληνικού καπιταλισμού δεν είναι άλλη από εκείνην του Ιανού, που στη μια του όψη παρουσιάζεται ο κερδοφόρος τομέας της οικονομίας, ο οποίος καλύπτει το 59% των επιχειρήσεων, με συνολική κερδοφορία για το 2013 τα 11 δισεκ. ευρώ, ενώ στην άλλη του όψη εμφανίζεται ο ζημιογόνος τομέας του ελληνικού κεφαλαίου που αφορά το υπόλοιπο 41% των επιχειρήσεων με συνολικές ζημίες εξίσου 11 δισεκατ. ευρώ [Πίνακας 2].

Η πλειονότητα δηλαδή των ιδιωτικών επιχειρήσεων, εκμεταλλευόμενη την εσωτερική υποτίμηση των μνημονίων, κατόρθωσε να ανακάμψει, να αυξήσει και να σταθεροποιήσει την κερδοφορία της, ενώ οι υπόλοιπες επιχειρήσεις συνέχισαν την ζημιογόνο τους δραστηριότητα, αδυνατώντας μέχρι σήμερα να «αξιοποιήσουν» επαρκώς τις μνημονιακές πολιτικές, και γι’ αυτό άλλωστε επιμένουν πολιτικά στην συνέχισή τους [Σχετικά Α. Ταρπάγκος «Ο παραπαίων ελληνικός καπιταλισμός», Αυγή 31-Ιανουαρίου-2014 και «Κέρδη και ζημίες στη μνημονιακή εποχή», Εποχή 4-Νοεμβρίου-2012].

Πίνακας 2

ΚΕΡΔΟΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΖΗΜΙΟΓΟΝΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ

Οικονομική χρήση 2013 σε εκατομμύρια ευρώ

ΚΕΔΡΟΦΟΡΕΣ               ΖΗΜΙΟΓΟΝΕΣ

Αριθμός       Κέρδη       Αριθμός       Ζημίες

Μεταποίηση           2.968         2.118           2.199         -2.490

Εμπόριο                 4.238         1.996             2.739         -951

Υπηρεσίες             5.530         2.322             3.993       -3.847

Χρημ/κόςΤομέας       314           4.710             251         -3.942

Σύνολο                  13.050       11.146           9.182       -11.230

Μεταποίηση = Βιομηχανία + αγροτικές και εξορυκτικές επιχειρήσεις + ενέργεια, Εμπόριο

Υπηρεσίες =Κατασκευές + τουρισμός + μεταφορές + λοιπές υπηρεσίες

Χρηματοπιστωτικός τομέας = Τράπεζες + ασφάλειες + λοιπές χρηματοπιστωτικές.

Πηγή : ICAP «Η Ελλάδα σε αριθμούς», Έκδοση 2015.

Το αποτέλεσμα είναι ότι η πλειονότητα του ελληνικού καπιταλισμού αποκαθιστά την αποδοτικότητα του κεφαλαίου στα προ της κρίσης επίπεδα, δηλαδή βλέπει φως στο τούνελ της κρίσης χάρις στην υποστηρικτική πολιτική των μνημονίων. Άλλωστε μέσα στο σύνολο των 13.050 κερδοφόρων επιχειρήσεων της ελληνικής οικονομίας οι 500 μεγαλύτερες επιχειρήσεις αποσπούν τα τρία-τέταρτα των κερδών, δηλαδή εμφανίζουν κερδοφορία για το 2013 της τάξης των 7,6 δισεκατ. ευρώ επί συνόλου 11 δισεκατ. ευρώ, πράγμα που δείχνει και την συσσώρευση και συγκεντροποίηση του ελληνικού κεφαλαίου [Πίνακας 3].

Βρισκόμαστε άρα απέναντι σε μια ανάταξη της καπιταλιστικής κερδοφορίας που επιτεύχθηκε αποκλειστικά εξ αιτίας του μετασχηματισμού της μισθωτής εργασίας σε «φθηνή, πειθήνια, ευέλικτη», και άρα στην αναγκαιότητα αντιστροφής των όρων άσκησης της οικονομικής πολιτικής.

Πίνακας 3

ΜΕΤΑΒΟΛΕΣ ΒΑΣΙΚΩΝ ΜΕΓΕΘΩΝ ΤΩΝ 500 ΠΛΕΟΝ ΚΕΡΔΟΦΟΡΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ  

(Μεγέθη σε εκατομμύρια ευρώ)

Μεγέθη εταιριών       2010           2011           2012           2013

Κύκλος εργασιών     86.514         92.611       86.216         82.358

Κέρδη EBITDA         9.324         9.948           6.002         13.253

Κέρδη προ φόρων   2.299         1.930           -772           7.615

Ίδια κεφάλαια           46.275        47.817         42.858         63.333    

Πηγή : Ετήσιες εκθέσεις ICAP για τις 500 πλέον κερδοφόρες επιχειρήσεις της ελληνικής οικονομίας 2011, 12, 13 και 14.

Κατά συνέπεια, αν η κοινωνική εξαθλίωση, οι περικοπές, η λιτότητα έχουν επιβληθεί από τις μνημονιακές κυβερνήσεις για να υπηρετήσουν την ανάκαμψη της καπιταλιστικής κερδοφορίας σε βάρος των συμφερόντων των λαϊκών τάξεων, η ριζοσπαστική οικονομική πολιτική δεν μπορεί παρά να αντιστρέφει αυτούς τους όρους : Η αντιμετώπιση της υψηλής ανεργίας , της αποψίλωσης των μισθών, της μείωσης των συντάξεων, του περιορισμού των κοινωνικών δαπανών, κλπ, δεν μπορεί να προκύψει παρά με οικονομικούς πόρους που προέρχονται από την αναδιανομή εισοδήματος σε βάρος του κερδοφόρου επιχειρηματικού κεφαλαίου και προς όφελος της εργαζόμενης κοινωνίας.

πηγη: iskra.gr

Του ΚΑΛ. ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ*

Η πράξη της άρνησης πληρωμής του δημόσιου χρέους αποτελεί έννομη πράξη, κατά το διεθνές δίκαιο, ενώ αρκετές χώρες, κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων, έχουν προσφύγει σε αυτή, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας που έχει κηρύξει ήδη τέσσερις επίσημες πτωχεύσεις. Οι πιστωτές μπορούν να διεκδικήσουν βέβαια την αποπληρωμή του χρέους, ασκώντας το δικαίωμα προσφυγής στα διεθνή ή εσωτερικά δικαστήρια των χωρών. Πρόσφατες χαρακτηριστικές περιπτώσεις χωρών, με αντιφατικές εμπειρίες, που αρνήθηκαν στην πορεία την «αρωγή» του ΔΝΤ ή και διέγραψαν μέρος του χρέους για να αναδειχθούν τα προβλήματα εφαρμογής των «προγραμμάτων αρωγής» καθώς και οι δυνατότητες που υπάρχουν στην αντιμετώπιση της κρίσης χρέους, είναι αυτές της Αργεντινής και του Ισημερινού-Εκουαδόρ. Ακόμη, χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Γερμανίας που, σύμφωνα με τη συνθήκη του Λονδίνου του 1953, διέγραψε το 63% του δημόσιου χρέους της επιτρέποντας τη γρήγορη ανάκαμψή της από τις στάχτες του Παγκόσμιου Πολέμου, που η ίδια προκάλεσε και επέβαλε, και στη συνέχεια τη μεταπολεμική πανευρωπαϊκή κυριαρχία της.

1. Αργεντινή: Τη χρονική περίοδο 1999-2002, η Αργεντινή κλονίσθηκε από μια φοβερή κοινωνικο-οικονομική κρίση, που ξεκίνησε στο τέλος μιας δεκαετίας μεγάλης πτώσης του πληθωρισμού, σταθεροποίησης των τιμών και σταδιακής αύξησης του βιοτικού επιπέδου των πολιτών της χώρας λόγω της πολιτικής σύνδεσης του αργεντίνικου νομίσματος πέσο με το αμερικανικό δολάριο. Η χώρα, είχε ιστορικό υπερ-πληθωρισμού επί δεκαετίες και η σύνδεση αυτή των δύο νομισμάτων είχε εκληφθεί ως λύση που επέλυε όλα τα προβλήματα. Παρά την τιθάσευση όμως του πληθωρισμού, η παραγωγικότητα της οικονομίας της έμενε στάσιμη ενώ η παραγωγικότητα εμπορικών εταίρων της Αργεντινής (ΗΠΑ, Ευρώπη, Ν.Α. Ασία, Κίνα, άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής) βελτιωνόταν με γρήγορους ρυθμούς. Η σταθερή σύνδεση πέσο–δολαρίου δεν επέτρεπε τις απαραίτητες υποτιμήσεις του νομίσματος, που ήταν αναγκαίες, για να εξακολουθήσουν να παραμένουν ανταγωνιστικά τα προϊόντα της Αργεντινής συγκριτικά με τα ξένα ανταγωνιστικά. Οι εισαγωγές προϊόντων ήταν φθηνές, μειώνοντας την ανταγωνιστικότητα των εγχώριων προϊόντων και οδηγώντας σε σταδιακή μείωση της παραγωγικής δραστηριότητας της χώρας και διόγκωση της ανεργίας, χειροτερεύοντας το εμπορικό ισοζύγιο και μειώνοντας τα κρατικά έσοδα, με συνέπεια τη διαρκή αύξηση των εμπορικών ελλειμμάτων και του δημόσιου χρέους. Λόγω όμως της εισροής ξένων κεφαλαίων και εξαιτίας των σχετικά χαμηλών τιμών γης και άλλων περιουσιακών στοιχείων, δεν ήταν εμφανές το μέγεθος του προβλήματος, που έμοιαζε διαχειρίσιμο. Όταν όμως άρχισε η έξοδος των ξένων επενδυτών αλλά και των εγχώριων εισοδηματιών, με φυγή κεφαλαίων και ρευστοποίηση περιουσιακών στοιχείων, συνειδητοποιήθηκε η τεράστια έκταση του προβλήματος.

Η τότε κυβέρνηση της Αργεντινής αντί της άμεσης αποσύνδεσης του πέσο από το δολάριο και της άμεσης υποτίμησής του, σε τέτοιο βαθμό ώστε να υπάρξει ισορροπία, προτίμησε να αρχίσει το δανεισμό τεράστιων ποσών από ιδιώτες και το ΔΝΤ. Ως στόχο είχε τη διαφύλαξη της σύνδεσης της ισοτιμίας πέσο-δολαρίου με λόγο 1 προς 1, υπό την ασφυκτική πίεση και καθοδήγηση του ΔΝΤ. Όταν ολοκληρώθηκε η έξοδος των χρημάτων των ξένων και εγχώριων επενδυτών από τη χώρα (λόγω της διατήρησης σταθερής της νομισματικής ισοτιμίας 1 προς 1), το σύστημα κατέρρευσε ολοσχερώς (1999), και το ΑΕΠ της χώρας μειώθηκε κατά 4%, που ήταν το πρώτο στάδιο μιας τριετούς περιόδου ύφεσης που κατέληξε σε πλήρη διάλυση του πολιτικού και οικονομικού σκηνικού.

Όταν το 2001 οι κάτοικοι, ευρισκόμενοι σε κατάσταση πανικού, άρχισαν την μαζική απόσυρση των καταθέσεών τους από τις τοπικές τράπεζες και τη μεταφορά τους σε τράπεζες του εξωτερικού, η κυβέρνηση του Φερνάντο ντε λα Ρούα αποφάσισε το «πάγωμα» των καταθέσεων επί 12μηνο, προκαλώντας τεράστια κοινωνική αναταραχή και βίαιες διαδηλώσεις, με συνέπεια τη φυγάδευσή του από τη χώρα με ελικόπτερο το Δεκέμβριο του 2001. Ο Αδόλφο Ροντρίγκες Σάα, που διαδέχθηκε στην προεδρία τον αποδράσαντα Φερνάντο ντε λα Ρούα, προσπάθησε να εφαρμόσει ένα νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα, που δεν απέφερε τα αναμενόμενα και εξαναγκάσθηκε σε παραίτηση.

Την περίοδο 2001-2002 το ΑΕΠ μειώθηκε 21%, η επίσημη ανεργία ανήλθε στο 23% του εργατικού δυναμικού, το ποσοστό του ευρισκόμενου κάτω από το όριο της φτώχειας πληθυσμού ήταν 57% του συνόλου και το δημόσιο χρέος ανήλθε σε 140 δισ. δολάρια. Τον Ιανουάριο του 2002, λόγω της αδήριτης οικονομικής πραγματικότητας, τερματίσθηκε η πολιτική της σταθερής ισοτιμίας και το πέσο οδηγήθηκε σε ελεύθερη πτώση, με συνέπεια την αύξηση του πληθωρισμού και της ανεργίας σε δυσθεώρητα ύψη. Η ποιότητα ζωής του μέσου πολίτη μειώθηκε κατακόρυφα, πληθώρα επιχειρήσεων οδηγήθηκε σε πτώχευση και τα εισαγόμενα προϊόντα έγιναν σε πραγματικές τιμές απλησίαστα, ενώ η ονομαστική αξία των μισθών είχε παραμείνει στα επίπεδα που ήταν πριν από την κρίση. Εξαιτίας όμως της «γενναίας» υποτίμησης του πέσο, οι εξαγωγές έγιναν φθηνές και ο τουρισμός αυξήθηκε, οδηγώντας την οικονομία στην επανάκτηση της ανταγωνιστικότητάς της. Επίσης λόγω της αύξησης της τιμής της σόγιας στην παγκόσμια αγορά, καθώς και άλλων προϊόντων (κρέατα-δημητριακά), που προκλήθηκε από την ανάπτυξη της Κίνας, υπήρξε μαζική εισροή κεφαλαίων στην οικονομία της χώρας, που υπήρξε τονωτική ένεση, οδηγώντας την σε επανεκκίνηση.

Το 2003 ο νεοεκλεγείς πρόεδρος της Αργεντινής Νέστωρ Κίρχνερ, μετά από περίοδο φοβερής πολιτικής αστάθειας και κοινωνικής εξαθλίωσης, λόγω της εφαρμογής των προγραμμάτων του ΔΝΤ, κήρυξε μονομερή στάση πληρωμών, υποτίμησε περαιτέρω το πέσο κατά 28% και εθνικοποίησε σημαντικούς τομείς της οικονομίας, αρνούμενος την αναγνώριση του δημόσιου χρέους. Το επιχείρημά του ήταν ότι το χρήμα που δανείσθηκε η χώρα δεν χρησιμοποιήθηκε προς όφελος του λαού, αλλά διοχετεύθηκε στην εξυπηρέτηση επιχειρηματικών συμφερόντων. Μια ομάδα εξουσιοδοτημένων από τον ΟΗΕ επιθεωρητών, αφού έλεγξαν το περιεχόμενο του χρέους, έκριναν ότι το μεγαλύτερο μέρος δεν μπορούσε να θεωρηθεί νόμιμο. Το 2005, μετά από σειρά σκληρών διαπραγματεύσεων, η χώρα κατόρθωσε να επιτύχει την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους προς τους ιδιώτες επενδυτές με έκπτωση της τάξης του 25%-35% της αρχικής ονομαστικής αξίας των ομολόγων, με επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής (μέσω ανταλλαγής των παλαιών ομολόγων με νέα μικρότερης αξίας και μεγαλύτερης διάρκειας).

Σε αντίθεση με τους ιδιώτες επενδυτές, το ΔΝΤ κράτησε αρχικά σκληρή στάση μη αποδεχόμενο επαναδιαπραγμάτευση των όρων του δανείου του. Μετά όμως από πολύμηνες σκληρές διαπραγματεύσεις με το ΔΝΤ, έγινε κατορθωτή η περικοπή του 70% του χρέους του και συμφωνήθηκε η αποπληρωμή του υπολοίπου με δεσμευτικούς όρους. Το Δεκέμβριο του 2005, ο Κίρχνερ ανακοίνωσε ότι τα συναλλαγματικά αποθέματα της χώρας επαρκούσαν για την κάλυψη των υποχρεώσεών της και το 2006, εκμεταλλευόμενη η χώρα τα πλεονάσματα λόγω της οικονομικής ανάπτυξης, αποπλήρωσε με το ποσό των 9,5 δισ. δολαρίων το χρέος της προς το ΔΝΤ.

Την περίοδο εκείνη το ΔΝΤ, λόγω της παταγώδους αποτυχίας του τόσο στην περίπτωση της Αργεντινής όσο και σε εκείνη της κρίσης της Ν.Α. Ασίας, υπέστη φοβερή απαξίωση και κόντεψε να παύσει να υφίσταται, ώσπου η κρίση της Ελλάδας και των λοιπών χωρών της Ευρωζώνης το κατέστησε ξανά ενεργό στη διεθνή οικονομική πραγματικότητα. Με αφορμή την κήρυξη επιλεκτικής χρεοκοπίας από τους περιώνυμους διεθνείς οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης τον Αύγουστο του 2014, λόγω άρνησης υποταγής της χώρας σε μια παράλογη απόφαση αμερικάνικου δικαστηρίου που δικαίωσε ένα αμοιβαίο κεφάλαιο-«γύπα» το οποίο αρνήθηκε να αποδεχθεί τη συμφωνία της συντριπτικής πλειοψηφίας των διεθνών επενδυτών με τη χώρα, να επισημάνουμε ότι αν και είναι αποκλεισμένη από τις διεθνείς ομολογιακές αγορές από τότε, αναπτύσσεται ταχύτατα με κατά κεφαλή ΑΕΠ 14.760 δολάρια το 2013 έναντι 3.285 δολαρίων το 2002, με τελευταίους ρυθμούς ανάπτυξης 8,9% το 2011, 1,9% το 2012 και 3,5% το 2013, έχοντας βρει αλλού χρηματοδότες των επενδυτικών της σχεδίων (BRICS και ειδικότερα Κίνα και Ρωσία), και συνολικό δημόσιο χρέος που ανέρχεται σε μόλις 44% του τρέχοντος ΑΕΠ της με περίπου 70% αυτού να είναι σε πέσος και ευρώ και όχι σε δολάρια.

2. Ο Ισημερινός-Εκουαδόρ: Με πρωτοβουλία του σημερινού πρωθυπουργού Ραφαέλ Κορέα, πρώην υπουργού Οικονομικών και προέδρου της χώρας, που επέστεψε στην εξουσία το 2007, κάλεσε το ΔΝΤ για επαναδιαπραγμάτευση του χρέους. Δεν προέβη σε άρνηση πληρωμής του χρέους αμέσως, αλλά ξεκίνησε τη διαδικασία του διεθνούς λογιστικού ελέγχου με τη συγκρότηση διακομματικής επιτροπής υπό τον γενικό εισαγγελέα της χώρας με τη συμμετοχή ενός ανώτερου κληρικού και τη συνεργασία Μη-κυβερνητικής Οργάνωσης, ξένων οικονομολόγων και νομικών αυξημένου κύρους. Έπειτα από σχεδόν ένα έτος εργασίας, η επιτροπή λογιστικού ελέγχου συνέστησε στην κυβέρνηση του Ισημερινού να κηρύξει στάση πληρωμών για τα 3,2 δισ. δολάρια εξωτερικού χρέους, που αφορούσαν στα λεγόμενα «διεθνή ομόλογα» (Global Bonds), που έληγαν το 2012, το 2015 και το 2030 και ήταν αποτέλεσμα προηγούμενης αναδιάρθρωσης χρέους το 2000, μετά τη στάση πληρωμών του 1999.

Ο Κορέα, ακολουθώντας τη σύσταση της επιτροπής και επικαλούμενος συγκεκριμένες σκανδαλώδεις συμβάσεις, κήρυξε στάση πληρωμών το Δεκέμβριο του 2008. Απευθύνθηκε επίσης στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, που υποστήριξε την επιλογή του και αναγνώρισε το δικαίωμα της χώρας να μην αποπληρώσει χρέη που δημιουργήθηκαν από προηγούμενες διεφθαρμένες κυβερνήσεις.

Οι ρίζες της κρίσης χρέους του Ισημερινού, ανάγονται στην περίοδο 1976-1979, όταν το τότε δικτατορικό καθεστώς της χώρας συνομολόγησε χρέος 3,4 δισ. δολαρίων. Τα 2/3 του χρέους αυτού κατευθύνθηκαν στη χρηματοδότηση στρατιωτικών εξοπλισμών. Μόνο το 2007, ο Ισημερινός πλήρωνε περισσότερα από 1,75 δισ. δολάρια για την εξυπηρέτηση του χρέους, περισσότερα από όσα η κυβέρνηση δαπάνησε για την υγεία, την κοινωνική πρόνοια, την κατοικία, την αστική ανάπτυξη και το περιβάλλον μαζί. Ο λογιστικός έλεγχος του χρέους κατέληξε σε ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Όπως ότι εκπρόσωποι των τραπεζών Smith Barney (ανήκει σήμερα στη Citigroup) και JP Morgan προχώρησαν σε αναδιάρθρωση χρέους το 2000 χωρίς την έγκριση της χώρας, χρεώνοντας επιτόκια 10% και 12%. Απέδειξε επίσης ότι υπήρξαν παρατυπίες στην έκδοση ομολόγων, που έρχονταν σε αντίθεση ακόμη και με αυτούς τους κανονισμούς της πανίσχυρης Αμερικανικής Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς. Ακόμη οι συμφωνίες έκδοσης ομολόγων δεν ήταν σύννομες με το Σύνταγμα της χώρας και οι ανάδοχοι της έκδοσης είχαν ασυλία έναντι οποιωνδήποτε ζημιών που είχαν σχέση με την έκδοση των «διεθνών ομολόγων», απαλλάσσοντάς τους από οποιαδήποτε έκθεση σε κίνδυνο.

Η απόφαση στην αρχή προκάλεσε κάποιες αναταράξεις στις διεθνείς αγορές, χωρίς όμως ιδιαίτερη συνέχεια, όπως σε άλλες κρίσεις ομολόγων, π.χ. αυτήν του Μεξικού το 1994. Η στάση πληρωμών του Κορέα, συνοδεύθηκε από αναδιάρθρωση χρέους (το Εκουαδόρ θα πληρώσει 35 σεντς για κάθε δολάριο χρέους) και βέβαια από ριζική αναθεώρηση του οικονομικού προσανατολισμού της χώρας, με έλεγχο επί των πλουτοπαραγωγικών πηγών της.

Ο Ισημερινός αποκλείσθηκε από τις αγορές, συνήψε ωστόσο διμερείς συμφωνίες δανεισμού με την Κίνα ύψους 3 δισ. δολαρίων, με αντάλλαγμα τις εξαγωγές πετρελαίου και τη χρηματοδότηση ενός υδροηλεκτρικού έργου. Χωρίς βέβαια να έχουν λυθεί τα οξύτατα προβλήματα φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού, η οικονομία της χώρας αναπτύχθηκε κατά 4,5% τα δύο πρώτα έτη της διακυβέρνησης Κορέα, με ανάλογη συνέχεια, παρά τη διεθνή οικονομική ύφεση-κρίση.

3. Η Γερμανία: Με τη συμφωνία για το γερμανικό δημόσιο χρέος, που υπογράφηκε και από την Ελλάδα, στο Λονδίνο στις 27 Φεβρουαρίου του 1953 επί καγκελαρίας Κόνραντ Αντενάουερ, 32 χώρες και οι ΗΠΑ δέχθηκαν τη διαγραφή-απομείωση της ονομαστικής αξίας του διακρατικού δημόσιου χρέους κατά 63%. Το υπόλοιπο χρέος διευθετήθηκε με ευνοϊκούς όρους βάσει της ίδιας συμφωνίας (πληρωμή σε γερμανικό νόμισμα, επιμήκυνση χρόνου αποπληρωμής, καθορισμός «πλαφόν» στα ποσά που κατέληγαν για την εξυπηρέτησή του με ρήτρες ανάπτυξης, χαριστικά επιτόκια της τάξης του 0%-0,5%), που η Γερμανία αποπλήρωσε σε σύντομο χρονικό διάστημα. Επιπλέον συμφωνήθηκε η αναστολή αποπληρωμής των γερμανικών οφειλών προς την Ελλάδα (κατοχικό υποχρεωτικό δάνειο) μέχρι την επανένωση της Γερμανίας...

Πηγή: rproject.gr

*Ο Καλλίνικος Νικολακόπουλος είναι Οικονομολόγος - αναλυτής πληροφοριακών συστημάτων

ΔΕΙΤΕ ΤΟ VIDEO ΕΔΩ

Να στηρίξουν τη λειτουργία του Νομαρχιακού Τμήματος της ΑΔΕΔΥ στην Ηλεία, ώστε να δυναμώσουν τη φωνή του δημοσιοϋπαλληλικού κλάδου, μέσα από τις γενικές συνελεύσεις που θα γίνουν το επόμενο διάστημα, ζήτησε από τους δημόσιους υπαλλήλους του νομού ο Γρηγόρης Καλομοίρης, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΑΔΕΔΥ και επικεφαλής των δυνάμεων του ΜΕΤΑ στο Δημόσιο.

Ο Γρ. Καλομοίρης βρέθηκε τη Δευτέρα στον Πύργο, όπου το πρωί περιόδευσε μαζί με προεδρεία πρωτοβάθμιων σωματείων του νομού σε διάφορες δημόσιες υπηρεσίες και εργασιακούς χώρους προκειμένου να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν αλλά και για να τους ενημερώσει για τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις που τους αφορούν σε σχέση με το νομοσχέδιο Κατρούγκαλου που ψηφίστηκε στη Βουλή. Το μεσημέρι παραχώρησε συνέντευξη Τύπου στα τοπικά ΜΜΕ, ενώ το απόγευμα μίλησε σε συνάντηση εργαζομένων του δημοσίου στο συνεδριακό της ΠΕ Ηλείας. Το Γρ. Καλομοίρη, στην συνέντευξη Τύπου, καλωσόρισε ο πρόεδρος του Συλλόγου Δασκάλων - Νηπιαγωγών Περιφέρειας Πύργου Χάρης Λουί Ραμαρασόν, ενώ τον πλαισίωναν ο πρόεδρος εργαζομένων της ΠΕ Ηλείας Χ. Μικέλης, οπρόεδρος της ΕΛΜΕ Ηλείας Λ. Ασμής και ο γενικός σύμβουλος της ΠΟΕΔΗΝ Σωκράτης Σωτηρόπουλος.

ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ
Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΔΙΑΘΕΣΙΜΩΝ, ΑΠΟΛΥΜΕΝΩΝ

Λαμβάνοντας τον λόγο ο Γρ. Καλομοίρης ευχαρίστησε, καταρχήν, τα προεδρεία του δημόσιου τομέα που οργάνωσαν την επίσκεψη στους εργασιακούς χώρους την οποία χαρακτήρισε γόνιμη και δημιουργική, μιας και οι εξελίξεις στο χώρο του Δημοσίου είναι κρίσιμες και ραγδαίες.

«Σήμερα ψηφίζεται ένα σημαντικό νομοσχέδιο που έχει σχέση με τον δημόσιο τομέα και αντιμετωπίζει ένα από τα κεντρικά αιτήματα για τα οποία πάλεψε το προηγούμενο διάστημα ο δημοσιοϋπαλληλικός κόσμος, όπου ανασυστήνονται θέσεις που καταργήθηκαν στο δημόσιο τομέα με τις μνημονιακές πολιτικές», είπε ο επικεφαλής των δυνάμεων του ΜΕΤΑ στο Δημόσιο και συμπλήρωσε, λέγοντας ότι «έτσι επανέρχονται οι σχολικοί φύλακες, οι δημοτικοί αστυνόμοι, οι καθηγητές των ΕΠΑΛ και ΕΠΑΣ (των καταργημένων τομέων Υγείας και Αισθητικής - κομμωτικής), επανέρχονται οι σχεδιαστές του υπουργείου Πολιτισμού και άλλοι συνάδελφοί μας από το ΥΠΕΚΑ, το Άμυνας και τα ασφαλιστικά ταμεία».

Η επιστροφή των συναδέλφων στην ενεργό υπηρεσία, υπογράμμισε ο Γρ. Καλομοίρης, «είναι δικαίωση των αγώνων των δικών τους και των δικών μας, όλων των εργαζομένων στο Δημόσιο και η επαναλειτουργία των καταργημένων τομέων στην τεχνική εκπαίδευση ήταν ένα σοβαρό αίτημα διεκδίκησης. Παλεύουμε ακόμα η κυβέρνηση να προχωρήσει σε επόμενο νομοσχέδιο την επ ανασυγκρότηση του ΟΕΚ, του Οργανισμού Εργατικής Εστίας, το ΙΓΜΕ και άλλων φορέων που ασχολούνταν με τα κοινωνικά αγαθά και έπαιζαν σημαντικό ρόλο».

ΣΤΑ ΘΕΤΙΚΑ, Η ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΑΣ
ΚΑΙ Η ΚΑΤΟΧΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΜΟΝΙΜΟΤΗΤΑΣ

«Θετικό για μας είναι ότι καταργείται το θεσμικό πλαίσιο της διαθεσιμότητας, κατοχυρώνουμε δηλαδή αυτό για το οποίο παλεύαμε εδώ και πολλά χρόνια, τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων», προσέθεσε και συνέχισε. «Επίσης είναι θετικό το ότι αλλάζει το θεσμικό πλαίσιο του πειθαρχικού δικαίου, δηλαδή καταργούνται αυταρχικές και αντισυναδελφικές πρακτικές, με βάση τις οποίες παραπέμπονταν σε πειθαρχικά συμβούλια και οδηγούνταν σε αυτοδίκαιη αργία εκατοντάδες υπάλληλοι τα τελευταία χρόνια για ανυπόστατες κατηγορίες που δεν τεκμηριώνονταν, είχε δηλαδή το τεκμήριο αθωότητάς εκλείψει. Η αλλαγή αυτού του πλαισίου είναι κατά τη γνώμη μας σε θετική κατεύθυνση, όπως και η κατάργηση της πολιτικής επιστράτευσης - κεντρικό μας αίτημα- προβλέπεται σε αυτό το νομοσχέδιο που κατατέθηκε στη Βουλή».

ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΤΟΜΕΑ:
ΣΤΕΛΕΧΩΣΗ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ, ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ

Ο Γρ. Καλομοίρης αναφέρθηκε, ωστόσο, και στα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο δημοσιοϋπαλληλικός κόσμος που παραμένουν, όπως είπε, άλυτα και ανεκπλήρωτα, όπως, για παράδειγμα, η μισθολογική θέση στην οποία βρέθηκαν μετά την περικοπή του 40% των αποδοχών τους από τις μνημονιακές πολιτικές, τη μείωση των εισοδημάτων τους ως αποτέλεσμα της φορολογικής πολιτικής με τα χαράτσια, τον ΕΝΦΙΑ κ.λπ. και τον περιορισμό των κονδυλίων για τις κοινωνικές ανάγκες που οδήγησαν την λαϊκή οικογένεια στο να βρεθούν σε καθεστώς πλήρους εξαθλίωσης.

«Συνεχίζουμε να παλεύουμε και απαιτούμε από την κυβέρνηση να στηρίξει το ασφαλιστικό σύστημα και να μην υποχωρήσει στις πιέσεις των δανειστών που έχει οδηγηθεί σε πλήρη κατάρρευση, θεωρούμε αυτονόητο ότι πρέπει να στηριχθούν τα ταμεία μας με την κρατική επιχορήγησής, να επιστραφούν τα κλεμμένα», είπε.

«Θεωρούμε σημαντικό για το δημοσιοϋπαλληλικό κίνημα για τη συνέχιση των αγώνων μας, να στελεχωθεί ο δημόσιος τομέας με το αναγκαίο προσωπικό, δυστυχώς με τα μέτρα που έχουν ως τώρα ανακοινωθεί δεν αντιμετωπίζεται, διότι όπως για παράδειγμα το Νοσοκομείο Πύργου, τα σχολεία, η εφορία και άλλες υπηρεσίες έχουν ανάγκη από μόνιμο προσωπικό», συμπλήρωσε και ζήτησε να καταργηθούν οι ελαστικές σχέσεις εργασίες: «δε δημιουργείς θέσεις με προγράμματα κοινωφελούς εργασίας, πρέπει άμεσα να στελεχωθούν με τα απαραίτητο προσωπικό που λείπει πολλές υπηρεσίες διαπιστώνουμε και από τον Πύργο και από την Ηλεία και απ' όλη τη χώρα».

«Συνεχίζουμε να παλεύουμε για να εφαρμοστεί μια πολιτική που θα αναδεικνύει ως μείζον ζήτημα τις ανάγκες του λαού για επιβίωση, για την πλήρη κατάργηση των εφαρμοστικών μνημονιακών νόμων και την διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους. Η ΑΔΕΔΥ συμμετείχε από την πρώτη στιγμή, εδώ και πέντε χρόνια στις πρωτοβουλίες για τον λογιστικό έλεγχο του χρέους και θεωρούμε ότι είναι θετικό το ότι γίνεται αυτό σήμερα από τη Βουλή», υπογράμμιζε και κατέληξε λέγοντας ότι η Εκτελεστική Επιτροπή της ΑΔΕΔΥ στέκεται αλληλέγγυα στον αγώνα σωματείων και πολιτών για την αντιμετώπιση του τεράστιου προβλήματος των σκουπιδιών στον Πύργο που πρέπει να επιλυθεί άμεσα.

Πηγή: Εφημερίδα «Πρωινή» via ergasianet.gr
Βίντεο από orttv.gr