του Γιώργου Δελαστίκ

Καταπέλτης ήταν εναντίον του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδoς Γιάννη Στουρνάρα ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Θανάσης Πετράκος. «Θα έπρεπε για λόγους ευθιξίας να είχε παραιτηθεί» δήλωσε μιλώντας στο ραδιόφωνο του Άλφα. Βαθιά είναι νυχτωμένος! Να παραιτηθεί –και μάλιστα για λόγους «ευθιξίας»– ο Στουρνάρας! Μα ο μνημονιακός πρώην υπουργός Οικονομικών του Σαμαρά τοποθετήθηκε στη θέση που έχει λίγο προτού απομακρυνθεί από την εξουσία η κατάπτυστη κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου ακριβώς για υπονομεύει συστηματικά την επερχόμενη κυβέρνηση Τσίπρα δρώντας ως τυφλό όργανο της γερμανικής Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας! Είναι δυνατόν, λοιπόν, να παραιτηθεί ο Στουρνάρας;

Αποστολή του από την καγκελαρία του Βερολίνου, από την ελληνική ολιγαρχία και από ΝΔ-ΠΑΣΟΚ είναι να συμβάλει με τη δράση του στην ανατροπή της κυβέρνησης Τσίπρα και όχι να παραιτηθεί ο ίδιος προτού ολοκληρώσει το καθήκον που του ανέθεσαν. «Υπάρχει πρόβλημα με τον Γιάννη Στουρνάρα, καθώς φαίνεται να υποσκάπτει τις διαπραγματεύσεις της χώρας και να λειτουργεί ως πολιτικός αντίπαλος» δήλωσε και ο άλλος κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, ο Νίκος Φίλης, μιλώντας στο Κόκκινο. «Δεν είναι δυνατόν ο αρχιτραπεζίτης της χώρας, στο πλαίσιο αυτών των σκληρών διαπραγματεύσεων, να υπονομεύει ουσιαστικά την κυβέρνηση λειτουργώντας ως αντιπολίτευση» πρόσθεσε. Εκείνος όμως που ήταν «τούρμπο» εναντίον του Στουρνάρα –και μάλιστα από το βήμα της Βουλής– ήταν ο υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης Παναγιώτης Λαφαζάνης. «Όλα τα εγκλήματα που έγιναν θα εξιχνιαστούν και θα αποδοθούν ευθύνες […] Θα αποδοθούν ευθύνες και πολιτικές και ποινικές» διακήρυξε ο υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ και συνέχισε απευθυνόμενος ρητορικά προς τον Στουρνάρα: «Το έγκλημα που κάνατε δεν το έχει ξεχάσει κανείς […] Το έγκλημα της πώλησης της ΑΤΕ […] Ο μέγας Γιάννης Στουρνάρας, ο ανεξάρτητος διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, ως υπουργός συμμετείχε στο σκάνδαλο της ΑΤΕ […] Εμείς καταγγείλαμε τότε τον υπουργό Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα για το έγκλημα αυτό».

Ο Γ. Στουρνάρας έβγαλε επίσης ως υπουργός Οικονομικών και δήθεν μη βιώσιμο το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο. «Μέσα σε ένα βράδυ το Δημόσιο έχασε 13 δισ. ευρώ» υποστήριξε ο Π. Λαφαζάνης. Δίκιο έχουν σε όλες τις κατηγορίες κατά του Στουρνάρα οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί όμως υπήρξε ξαφνικά αυτή η ανάφλεξη στις σχέσεις κυβέρνησης-Στουρνάρα; Μέχρι πρότινος ήταν πρόδηλη η προσπάθεια του Αλέξη Τσίπρα να προσεταιριστεί το διοικητή της ΤτΕ, με τον οποίο είχε άλλωστε και επίσημη συνάντηση. Τι συνέβη στο μεταξύ; Οφείλεται άραγε μόνο στην υπονομευτική ηλεκτρονική επιστολή που εστάλη από το Γραφείο Τύπου της ΤτΕ σε δημοσιογράφους υποστηρικτές της προηγούμενης κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου; Φυσικά οφείλεται και σε αυτό αλλά όχι μόνο, ούτε κυρίως. Στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον όλοι έξαλλοι εναντίον του Στουρνάρα από τη στιγμή που έμαθαν ότι η Κριστίν Λαγκάρντ, η επικεφαλής του ΔΝΤ, αποκάλυψε στην κυβέρνηση Τσίπρα την ύπαρξη στην Τράπεζα της Ελλάδος λογαριασμού του ΔΝΤ, με τα λεφτά του οποίου θα μπορούσε η Αθήνα να πληρώσει στις 12 Μαΐου τη δόση προς το ΔΝΤ! Την ύπαρξη αυτού του λογαριασμού ο Στουρνάρας την είχε αποκρύψει από την κυβέρνηση! Το «μαρτύρησε» μόλις πριν από μία εβδομάδα, όταν πληροφορήθηκε ότι η κυβέρνηση έχει ήδη μάθει για την ύπαρξη αυτού του λογαριασμού και μάλιστα από την ίδια τη Λαγκάρντ!

«Πρέπει να πω ότι την πρώτη ενημέρωση δεν την είχαμε από την Ελλάδα, [η ύπαρξη του λογαριασμού] αναφέρθηκε πρώτη φορά τον Απρίλιο από την κυρία Λαγκάρντ» αποκάλυψε μιλώντας στο ραδιοσταθμό Αθήνα 9,84 ο πρώην γραμματέας και νυν βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Βίτσας. Ο λογαριασμός αυτός, ο οποίος υπάρχει εδώ και… σαράντα (!) χρόνια και το ποσό των χρημάτων που περιέχει καθορίζεται από το ίδιο το ΔΝΤ, στην περίπτωση της Ελλάδας σήμερα είχε περίπου… 700 εκατομμύρια ευρώ! Είναι λογαριασμός έκτακτης ανάγκης και, για να αποσυρθούν χρήματα από αυτόν, απαιτείται η έγκριση του ΔΝΤ. Το περασμένο Σάββατο, λοιπόν, η ελληνική κυβέρνηση υπέβαλε αίτημα αξιοποίησης αυτού του «εγγυητικού λογαριασμού» του ΔΝΤ για να πληρώσει τη δόση στο ΔΝΤ. Αφού η ίδια η Λαγκάρντ είχε ενημερώσει την κυβέρνηση Τσίπρα για την ύπαρξη του λογαριασμού αυτού, η έγκριση από το ΔΝΤ δόθηκε ακαριαία, μέσα στην Κυριακή, οπότε τη Δευτέρα ο Βαρουφάκης ανακοίνωσε στην Ευρωομάδα ότι η ελλάδα θα πληρώσει κανονικά τη δόση των 756 εκατομμυρίων ευρώ στο ΔΝΤ. Πραγματικά, πήρε η κυβέρνηση 650 εκατομμύρια από το λογαριασμό αυτό, «τσόνταρε» και 100 εκατομμύρια δικά της λεφτά κι έτσι πλήρωσε τη δόση. Γλίτωσε με τον τρόπο αυτό τη χρεοκοπία τον Μάιο. Έχει δίκιο φυσικά να είναι έξω φρενών εναντίον του Στουρνάρα. Πολύ αμφιβάλλουμε πάντως αν θα κατορθώσει ο Τσίπρας να τον αναγκάσει να παραιτηθεί. Όλα αυτά όμως, αν και έχουν φυσικά την πολιτική σημασία τους και δικαιολογούν την οργή του ΣΥΡΙΖΑ εναντίον του Στουρνάρα, τελικά είναι πολιτικές λεπτομέρειες.

Η ουσία είναι πως η Ελλάδα είναι αδύνατο να συνεχίσει να πληρώνει τις δόσεις σε ΕΕ και ΔΝΤ, αν δεν διαγραφεί το μέγιστο μέρος του χρέους. Είναι μαθηματικά βέβαιο πως, αν η Αθήνα συνεχίσει να πληρώνει τις δόσεις, ο Τσίπρας ο ίδιος, ανεξάρτητα από τις προθέσεις και τις διακηρύξεις του, θα δώσει στον ελληνικό λαό το κώνειο ενός νέου Μνημονίου που θα του υπαγορεύσουν οι Γερμανοί.

πηγη:prin.gr

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΒΕΛΑΚΗ, ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥ, ΛΕΚΤΟΡΑ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΠΡΙΝ(17/5) ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΕΛΑΦΡΟ

ΕΡ: Η κυβέρνηση λέει ότι διαπραγματεύεται σκληρά. Ποια είναι η πραγματικότητα;  

ΑΠ: Από τις 20 Φλεβάρη επισήμως, αλλά και πριν από αυτή την ημερομηνία ανεπισήμως, η κυβέρνηση αποδέχτηκε τη λογική των προγραμμάτων λιτότητας, με άλλα λόγια τη λογική του Μνημονίου. Στο συγκεκριμένο Γιούρογκρουπ η κυβέρνηση ενέδωσε σε επίπεδο γραπτής συμφωνίας στη γνώριμη οικονομική πολιτική που συσχετίζει τον περιορισμό του δημόσιου χρέους με το σχηματισμό πρωτογενών πλεονασμάτων. Σύμφωνα με τους οπαδούς αυτής της άποψης, ο υψηλός λόγος χρέους/ΑΕΠ προκαλεί αδικαιολόγητα υψηλές τιμές που υπονομεύουν την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Με αυτή τη λογική η πολιτική της «εσωτερικής υποτίμησης» επιδιώκει, μέσα από το κουτσούρεμα των μισθών, τη μείωση των τιμών και την αποκατάσταση της «ανταγωνιστικότητας». Ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση είχε καταγγείλει αυτή την πολιτική για να την αποδεχτεί ως κυβέρνηση στην αποστροφή περί «κατάλληλων πλεονασμάτων» του κοινού ανακοινωθέντος της 20ης Φεβρουαρίου 2015. Άρα οι όποιες διαπραγματεύσεις ακολούθησαν την 20η Φεβρουαρίου αφορούν περισσότερο την επικοινωνιακή διαχείριση του επικείμενου Μνημονίου. Στόχος της κυβέρνησης είναι να παρουσιάσει την όποια συμφωνία επιτύχει ως επωφελέστερη του email Χαρδούβελη και τίποτε περισσότερο.

EΡ: Τι έχει «δώσει» ήδη η κυβέρνηση;  

ΑΠ: Πριν ακόμη καθίσει στο τραπέζι του Γιούρογκρουπ η κυβέρνηση αποδέχτηκε το σύνολο του δημόσιου χρέους βγάζοντας τη λέξη «κούρεμα» από το λεξιλόγιό της. Στη συνέχεια εγκατέλειψε την προεκλογική θέση για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς μιλώντας για πλεονάσματα από 1,4% έως 3,9% του ΑΕΠ. Ακολούθησε η αποδοχή των ήδη δρομολογημένων ιδιωτικοποιήσεων και η εξέταση των υπόλοιπων «κατά περίπτωση». Η δέσμευση για κατάργηση των δυνατοτήτων πρόωρης συνταξιοδότησης ήταν η επόμενη διακήρυξη (επιστολή Βαρουφάκη, 23 Φλεβάρη 2015). Ακολούθησε η παραδοχή ότι η ρήτρα «μηδενικού ελλείμματος» για τις επικουρικές συντάξεις συνεπάγεται μείωση από 25% έως 85% και το αίτημα για αναβολή εφαρμογής για το 2016 (κείμενο Ομάδας Βρυξελλών, 27/03/2015). Στο ίδιο κείμενο η κυβέρνηση αποδέχεται και την αναγκαιότητα ενοποίησης των ταμείων. Τέλος, στην ομιλία Βαρουφάκη (Βρυξέλλες, 7/5/2015) αναφέρεται πρώτη φορά η «συμπίεση από πάνω προς τα κάτω των πιο ψηλών συντάξεων κατά 100 ή 150 ευρώ (συμβολική κίνηση που δείχνει ότι συζητάμε ακόμα και τις κόκκινες γραμμές μας)». Στο παζάρι βρίσκονται ο ΦΠΑ και τα εργασιακά. Για τα εργασιακά φέρεται να έχουν συμφωνήσει στην αναστολή επαναφοράς των συλλογικών διαπραγματεύσεων με αντίστοιχη απόσυρση του αιτήματος ομαδικών απολύσεων από την πλευρά των δανειστών.

ΕΡ: Οδηγούν όλα αυτά σε έναν έντιμο συμβιβασμό ή σε νέο Μνημόνιο;  

AΠ: Όταν αποδέχεσαι τη λογική των Μνημονίων, είναι προφανές ότι θα πάρεις νέο Μνημόνιο. Η κυβέρνηση επέλεξε να υπονομεύσει την όποια διαπραγματευτική της θέση πληρώνοντας πάνω από 5,5 δισ. ευρώ στο ΔΝΤ και αρνούμενη ακόμα και στα λόγια να θέσει θέμα εξόδου από το ευρώ και την ΕΕ. Είναι λοιπόν δεδομένο ότι η όποια συμφωνία προκύψει από τις συζητήσεις κυβέρνησης δανειστών θα οδηγεί σε παράταση της ύφεσης και των τραγικών συνεπειών της για τα λαϊκά στρώματα. Η ένταση της λιτότητας θα εξαρτηθεί από το στόχο του «πρωτογενούς πλεονάσματος». Αυτό φέρεται να έχει συμφωνηθεί στο 2% του ΑΕΠ, κάτι που συνεπάγεται περιστολή δαπανών της τάξης των 2 δισ. ευρώ και εισπρακτικά μέτρα της τάξης των 5 δισ. ευρώ. Επειδή η επικοινωνιακή «μάχη» της κυβέρνησης θα δοθεί στο επίπεδο της έντασης της λιτότητας, ενδέχεται να πάνε τις περικοπές στο ασφαλιστικό για μετά το καλοκαίρι, να αναβάλλουν τη λήψη κάποιων μέτρων κ.λπ. Η ουσία όμως της πολιτικής θα είναι ένα νέο Μνημόνιο.

ΕΡ: Τελικά υπάρχει δυνατότητα φιλολαϊκής πολιτικής εντός του ευρώ και της ΕΕ;  

ΑΠ: Το ξεπέρασμα της καπιταλιστικής κρίσης από τη σκοπιά του κεφαλαίου είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη διατήρηση δεξαμενών φθηνής εργασίας σε διάφορες περιοχές του πλανήτη. Ο ευρωπαϊκό Νότος είναι σίγουρα μια τέτοια περιοχή. Από τη σκοπιά αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μηχανισμός επιβολής λιτότητας για τους πολλούς, όπως έγινε προφανές με την πολιτική των Μνημονίων. Το ερώτημα είναι εάν αυτό είναι το αποτέλεσμα αρνητικών πολιτικών συσχετισμών εντός της ΕΕ ή είναι σύμφυτο με τον ίδιο τον θεσμό. Είναι το δεύτερο. Η ΕΕ, το ευρώ και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχουν συγκροτηθεί στη βάση του λεγόμενου «νέου κλασικού οικονομικού υποδείγματος» του Σικάγου. Αυτό σημαίνει ότι σε μια ελεύθερη καπιταλιστική αγορά το μόνο που χρειάζεται να κάνουν οι αρχές οικονομικής πολιτικής είναι να ορίζουν το κατάλληλο επιτόκιο που θα εξασφαλίσει τη σταθερότητα των τιμών. Η αγορά θα φροντίσει στη συνέχεια. Στο πλαίσιο της τρέχουσας κρίσης τούτο σημαίνει μακροχρόνια λιτότητα για τους πολλούς, ιδιαίτερα σε χώρες με ανταγωνιστικό μειονέκτημα όπως η Ελλάδα.

EΡ:  Οι συστημικές δυνάμεις αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζουν πως η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ θα είναι καταστροφή…  

AΠ: Προς το παρόν η παραμονή στο ευρώ έχει αποδειχθεί καταστροφή. Μια καταστροφή που απ’ ό,τι φαίνεται θα συνεχιστεί και τα επόμενα χρόνια. Ακόμα και το λάιτ σοσιαλδημοκρατικό Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης μοιάζει πλέον μακρινό όνειρο στο πλαίσιο της ΕΕ και του ευρώ.

EΡ: Υπάρχει άλλος δρόμος υπέρ των εργαζομένων και κατά του κεφαλαίου; Ποιες είναι οι συντεταγμένες του;  

ΑΠ: Μια μεταβατική πολιτική σε όφελος των εργαζομένων πρέπει να στοχεύει σε κρατικές επενδύσεις που θα ενισχύουν απευθείας τη δημιουργία θέσεων εργασίας. Είναι προφανές ότι μια τέτοια πολιτική δεν είναι υλοποιήσιμη στο πλαίσιο του ευρώ και της ΕΕ. Η άμεση στάση πληρωμών, η αποχώρηση από το ευρώ και την ΕΕ, η εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και βασικών τομέων της οικονομίας είναι απαραίτητες πολιτικές σταθεροποίησης της παραγωγής. Η όποια οικονομική μεγέθυνση όμως θα προέλθει από κρατικές επενδύσεις που θα στοχεύουν πρωτίστως στην υποκατάσταση εισαγωγών. Θα χρηματοδοτηθούν δε από τη νομισματική κυκλοφορία που με τη σειρά της βασίζεται στα αποθεματικά της Κεντρικής Τράπεζας. Με άλλα λόγια η σημερινή νομισματική κυκλοφορία σε ευρώ που ανέρχεται σε 35 δισ. περίπου θα είναι ο χρηματοδότης της μεγέθυνσης. Σε αυτό το πλαίσιο είναι απαραίτητη η συγκέντρωση και αξιοποίηση όλων των παραγωγικών δυνάμεων της οικονομίας, άρα η μονομερής άρνηση του δημόσιου χρέους αποτελεί επίσης προϋπόθεση αυτής της πολιτικής.

ΕΡ: Πώς συνδέεται η αντιΕΕ στάση με τον αντικαπιταλιστικό αγώνα;  

ΑΠ: Η ΕΕ είναι ο βασικός φορέας επιβολής των αναγκαίων αναδιαρθρώσεων για την έξοδο του συστήματος από την κρίση. Δεδομένου ότι η κρίση καθαυτή πηγάζει από τη βασική αντίθεση του συστήματος, την αντίθεση «κεφάλαιο-εργασία», μπορούμε να πούμε ότι η αντιΕΕ στάση είναι τμήμα της γενικότερης αντικαπιταλιστικής πάλης. Πρέπει όμως να έχουμε ξεκάθαρο ότι ο αντικαπιταλιστικός χαρακτήρας της πάλης για αποδέσμευση πηγάζει από το χαρακτήρα της κρίσης. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα δεν είναι σε κρίση γιατί είναι στην ΕΕ, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι πρέπει να βγει από την ΕΕ, για να αντιμετωπίσει την κρίση από τη σκοπιά της εργατικής τάξης.

EΡ: Γιατί η Αριστερά δεν μπόρεσε να αντιπαρατεθεί αποτελεσματικά σε αυτό το κύμα μετά την έκρηξη της κρίσης το 2008;  

AΠ: Η Αριστερά δεν ανάδειξε το χαρακτήρα της κρίσης ούτε πρότεινε πολιτικές που να αμφισβητούν την κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού. Παρουσίασε την κρίση ως κρίση του χρηματιστικοποιημένου καπιταλισμού, με αποτέλεσμα οι πολιτικές που πρότεινε να περιορίζονται στη ρύθμιση του χρηματοπιστωτικού τομέα ή των ροών ανάμεσα σε πλεονασματικές και ελλειμματικές οικονομίες. Αυτές οι πολιτικές πολύ λίγο είχαν να κάνουν με τα συμφέροντα και τις ανάγκες του λαού. Όταν το θέμα έφτανε στη χάραξη οικονομικής πολιτικής, οι αριστερές προτάσεις περιορίζονταν σε λάιτ σοσιαλδημοκρατικές πολιτικές κεϊνσιανής έμπνευσης. Το στοίχημα της επόμενης περιόδου είναι η ικανότητα της Αριστεράς να αμφισβητήσει το κίνητρο του κέρδους σαν μοχλό οικονομικής μεγέθυνσης και αυτό να το κάνει στο πλαίσιο ενός άμεσου πολιτικού προγράμματος.

EΡ: Σήμερα βλέπουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μιλά στο όνομα της Αριστεράς και δεν σκίζει τα Μνημόνια αλλά το πρόγραμμά του. Μπροστά στον υπαρκτό κίνδυνο να ταυτιστεί η Αριστερά με αντιλαϊκή διαχείριση πώς τίθεται το ζήτημα της ανασυγκρότησής της;  

AΠ: Η ανασυγκρότηση της Αριστεράς περνά μέσα από την ανάδειξη ενός πολιτικού προγράμματος, ενός πολιτικού στίγματος εάν προτιμάτε. Νομίζω ότι η ιστορία του κομμουνιστικού ρεύματος έχει αρκετά τέτοια παραδείγματα. Πριν από 150 χρόνια δύο νέοι τότε άνθρωποι, ο Μαρξ και Ένγκελς, στο πλαίσιο της μεγάλης κρίσης του 1850 ανέδειξαν το χαρακτήρα της κρίσης και τις αντιφάσεις που την πυροδοτούν. Κατόρθωσαν έτσι να δημιουργήσουν ένα πολιτικό ρεύμα που σημάδεψε την ιστορία. Το πολιτικό τους μανιφέστο, το κομμουνιστικό μανιφέστο, ακόμα και σήμερα είναι επίκαιρο. Τις πρώτες δεκαετίες του 20^ου αιώνα μια επαναστατική μειοψηφία και ας την έλεγαν πλειοψηφία, οι μπολσεβίκοι, κατόρθωσε να συγκλονίσει τον κόσμο δρώντας πάνω στα ερείπια της 2^ης Διεθνούς. Το πέτυχε διότι κατόρθωσε να αναδείξει το χαρακτήρα του πολέμου και να τον εκφράσει σε άμεσο πολιτικό πρόγραμμα. Θεωρώ ότι είμαστε εξοπλισμένοι πολιτικά και ικανοί να αναδείξουμε ένα πολιτικό πρόγραμμα ρήξης με την ΕΕ και εξόδου από την κρίση σε όφελος του λαού. Φρονώ ότι ένα τέτοιο πολιτικό πρόγραμμα θα αποτελέσει τη βάση της ανασυγκρότησης της Αριστεράς στις πολιτικές εξελίξεις που αναπόδραστα θα ξετυλιχτούν το επόμενο διάστημα.

πηγη: iskra.gr

ΟΙ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ ΕΞΩΘΟΥΝ ΣΕ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΑΡΡΗΤΗΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΕΡΟΥΝ ΤΗ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΣΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ

Του ΓΙΑΝΝΗ ΚΙΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ*

Ο απολογισμός Ιανουαρίου- Απριλίου στην εκτέλεση του προϋπολογισμού, που περιλαμβάνει και τρεις γεμάτους μήνες διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ, περιείχε μερικά αποκαλυπτικά ευρήματα: το καθαρό έλλειμμα περιορίστηκε σε μόλις 508 εκατ., έναντι στόχου 2,9 δισ. Το πρωτογενές πλεόνασμα εκτινάχτηκε στα 2,16 δισ., όταν ο στόχος ήταν μόλις 287 εκατ. Πώς συντελέστηκε το θαύμα αυτό, παρότι όλες οι οφειλές προς το ΔΝΤ καταβλήθηκαν στο ακέραιο; Με την πεπατημένη της συγκράτησης των δαπανών κατά 2 δισ. Η βρετανική Telegraph σχολίασε σχετικά: Οι χρηματοδότες της Ελλάδας απαιτούν από τον ΣΥΡΙΖΑ να συγκρατήσει τις δαπάνες και να αυξήσει την είσπραξη φόρων. Από τα αποτελέσματα φαίνεται ότι κατάφεραν να πετύχουν ακριβώς αυτό.

Και το πέτυχαν, θα συμπληρώναμε εμείς, χωρίς καν να υπάρξει συμφωνία. Δια της χρηματοδοτικής ασφυξίας που έχουν επιβάλει, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αναγκάζεται να εφαρμόζει μια εκδοχή άρρητης λιτότητας, την οποία με κάθε τρόπο προσπαθεί να αποφύγει. Διότι, προφανώς, τα πρόσθετα έσοδα που εισπράχθηκαν και λόγω των ρυθμίσεων όπως και τις κρατικές δαπάνες που δεν καταβλήθηκαν κάποια εισοδήματα τα στερήθηκαν. Και όχι απαραίτητα τα πιο υψηλά.

ΝΙΚΗ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ ΣΤΑ ΣΗΜΕΙΑ

Η αντίφαση ανάμεσα στη «συμφωνημένη λιτότητα» που αρνείται να αποδεχθεί η κυβέρνηση και την άτυπη λιτότητα που στο μεταξύ υποχρεώνεται να εφαρμόζει είναι μια νίκη της τακτικής των δανειστών στα σημεία. Η κυβέρνηση υποβάλλει εαυτήν σε μια άσκηση αντοχής, με την οποία αγοράζει μεν λιγοστό χρόνο στο άμεσο μέλλον, αλλά αυξάνει την πίεση που θα της ασκηθεί στο ελάχιστα απώτερο: στις 5, 16 και 18 Ιουνίου θα πρέπει να καταβάλει τμηματικά στο ΔΝΤ 1,23 δισ. ευρώ. Καθώς οι δυνατότητες άντλησης ρευστότητας από τα διαθέσιμα των φορέων του Δημοσίου εξαντλούνται, ο τρέχων γύρος διαπραγμάτευσης με τους εκπροσώπους των δανειστών μπορεί να χαρακτηριστεί και τελικός. Η προσδοκία αύξησης της ροής εσόδων από την υποβολή των δηλώσεων που μόλις άρχισε δεν αναμένεται να επιβεβαιωθεί πριν από τον Αύγουστο.

Αυτοί, πιθανότατα, είναι και οι λόγοι που η κυβέρνηση επιδιώκει διακαώς «τεχνική συμφωνία» μέχρι την ερχόμενη Τρίτη και μια πολιτική επικύρωση μέσω έκτακτου Eurogroup, που αναγκαστικά περνά μέσα από τη ευρωπαϊκή Σύνοδο Κορυφής στη Ρίγα της Λεττονίας (20-21/5). Την Τετάρτη, πρώτη μέρα της συνόδου, θα επαναληφθεί η βάσανος του ΔΣ της ΕΚΤ για νέα επέκταση του ELA, αλλά και η διελκυστίνδα ανάμεσα στους «σκληρούς» και τους «πολύ σκληρούς» κεντρικούς τραπεζίτες για το αν θα αυξηθεί το κούρεμα των ομολόγων που δέχεται η ΕΚΤ ως ενέχυρο, σε ποσοστό μέχρι και 80%. Ο επικεφαλής της Bundesbank φρόντισε προ ημερών να καταστήσει σαφές ότι η είναι η γερμανική κεντρική τράπεζα που πρωτοστατεί στο κλείσιμο και της τελευταίας στρόφιγγας ρευστότητας από την ΕΚΤ. «Δεν πρέπει να γίνεται κατάχρηση της ΕΚΤ ως διασώστη της Ελλάδας, η απόφαση για το μέλλον της στην ΟΝΕ βρίσκεται στην πολιτική», είπε ο Γενς Βάιντμαν, προϊδεάζοντας για κλιμάκωση της πίεσης, ώστε να σταματήσουν και οι φειδωλές «διευκολύνσεις».

Επιβεβαιώνοντας πλήρως το παιχνίδι της συμφωνημένης τακτικής, ο Πολ Τόμσεν του ΔΝΤ, στην ενημέρωση του ΔΣ του Ταμείου, εξέφρασε πλήρη αδυναμία να εκφράσει εκτίμηση για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, επικαλούμενος τον αποκλεισμό των εμπειρογνωμόνων του από στοιχεία για τη ρευστότητα και τη δημοσιονομική κατάσταση. Λες και τα στοιχεία θα δείξουν κάτι άλλο εκτός από ένα χρέος που είναι αδύνατο να πληρωθεί. Είναι το πιο αστείο πρόσχημα που έχει ακουστεί για τη συμφωνημένη αποχή του ΔΝΤ από την άσκηση των «δικαιωμάτων» του: Έχουν περάσει 2,5 χρόνια από τότε που το Eurogroup είχε υποσχεθεί πρόσθετα μέτρα διασφάλισης της βιωσιμότητας του χρέους για να μείνει το ΔΝΤ στην ελληνική «διάσωση». Κανονικά, θα έπρεπε να έχει ήδη αποχωρήσει. Αλλά διασώζεται τυπικά, αφού εδώ και ενάμιση χρόνο δεν έχει δώσει ευρώ, ενώ εισπράττει κανονικά και με τους τόκους ότι του οφείλεται.

Η ΤΑΚΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΞΟΥΘΕΝΩΣΗΣ

Παρ’ ότι έχουν προηγηθεί τρεις μήνες παλινδρομήσεων και εναλλαγών κλίματος- από το ζεστό στο κρύο, από την «πρόοδο» στο χάσμα, και τούμπαλιν-, η τακτική των δανειστών φαίνεται να αποκρυσταλλώνεται χωρίς αποκλίσεις στον αρχικό της στόχο: στην εξουθένωση και την υποχώρηση της κυβέρνησης. Η Μέρκελ μπορεί να επιφυλάσσει πάντα για τον εαυτό της τον ρόλο του από μηχανής θεού, αλλά δεν είναι βέβαιο ότι στη Ρίγα θα επαναληφθεί το σκηνικό των δύο προηγούμενων συνόδων. Υποτίθεται ότι η τελευταία απόφαση του Eurogroup, η αναγνώριση της «προόδου» και των «διαφωνιών», ικανοποίησε μια απαίτηση της ελληνικής κυβέρνησης. Αλλά, ταυτόχρονα, μετέφερε το παιχνίδι στο δικό της τέρμα: είναι δική της δουλειά να διανύσει την απόσταση που τη χωρίζει από τους δανειστές. Δηλαδή, να υποχωρήσει από τις περίφημες «κόκκινες γραμμές», που τείνουν να γίνουν ένας γραφικός ευφημισμός.

Σε τελική ανάλυση, οι δανειστές έχουν επιτύχει και μια δεύτερη νίκη στα σημεία, εκτός από την ανομολόγητη λιτότητα: να μεταφέρουν τη διαπραγμάτευση στο εσωτερικό της κυβέρνησης, του κυβερνώντος ΣΥΡΙΖΑ, της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας και τελικά της ελληνικής κοινωνίας. Αν μάλιστα πάρουμε τοις μετρητοίς και την τελευταία απόφαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη στο εσωτερικό όλων των ευρωπαϊκών λαών, που καλούνται «να μπουν στη μάχη ως συμπρωταγωνιστές».

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ «ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΑΣΑΦΕΙΑΣ»

Αλλά, ποια ακριβώς είναι η μάχη; Η κυβέρνηση επιδίδεται σε μια λεπτή ακροβασία. Προβάλλει ως ζήτημα δημοκρατίας τον σεβασμό των προεκλογικών της δεσμεύσεων για το τέλος της λιτότητας από τους δανειστές. Ταυτόχρονα, πάλι με γνώμονα τη δημοκρατία, τα κορυφαία στελέχη της που εμπλέκονται στη διαπραγμάτευση τονίζουν με κάθε ευκαιρία ότι δεν έχουν λαϊκή εντολή για ρήξη με τους δανειστές. Κι αν αυτοί δεν υποχωρήσουν τελικά; Αν δεν υπάρξει συμφωνία ούτε στις 19 του μηνός, ούτε μέχρι το τέλος του, ούτε τον Ιούνιο; Τι θα σήμαινε το να φτάσουμε στην 1η Ιουλίου χωρίς συμφωνία; Πώς ορίζεται μια κατάσταση «μη συμφωνίας», αλλά και «μη ρήξης», πάντα συνοδευόμενη με «μη χρηματοδότηση»; Μήπως σ’ αυτή την κατάσταση αποσκοπεί η τακτική των δανειστών που εξακολουθούν να διαρρέουν νέες παραλλαγές των σεναρίων χρεοκοπίας εντός ευρώ και διπλού νομίσματος;

Τα ερωτήματα δεν είναι πια ρητορικά. Η κλεψύδρα του χρόνου και του χρήματος αδειάζει και η κυβέρνηση δεν έχει την πολυτέλεια της δημιουργικής ασάφειας της 20ης Φεβρουαρίου. Αν μέχρι το τέλος του μήνα δεν καταγραφεί αλλαγή στη στάση των δανειστών, οφείλει να περιγράψει με σαφήνεια στον λαό την εναλλακτική λύση απέναντι στο ναυάγιο της διαπραγμάτευσης.

*Πηγή:  "Δρόμος της Αριστεράς"

Του ΑΝΤΩΝΗ ΝΤΑΒΑΝΕΛΟΥ*

Υπήρξαμε πολλοί που δεν συμμεριζόμασταν την «ευκολία» της προεκλογικής αφήγησης, που διευκόλυνε μεν τον δρόμο προς την κάλπη, αλλά μας έθετε μπροστά σε ένα κρίσιμο ερώτημα: είναι δυνατόν να αναπτυχθεί ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα αντιλιτότητας μέσα στο πλαίσιο ανοχής της ευρωζώνης και διά της διαπραγματευτικής μεθόδου με τους «θεσμούς» της;

Σή­με­ρα γνω­ρί­ζου­με την απά­ντη­ση: Όχι. Η ΕΕ και το ΔΝΤ επι­χει­ρούν να συ­ντρί­ψουν τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ χτί­ζο­ντας το δί­λημ­μα: από­λυ­τη εν­σω­μά­τω­ση ή άμεση ανα­τρο­πή; Το κά­νουν για λό­γους οι­κο­νο­μι­κούς, επει­δή η αντι­λι­τό­τη­τα είναι ασύμ­βα­τη με τη ση­με­ρι­νή κυ­ρί­αρ­χη πο­λι­τι­κή. Το κά­νουν επί­σης για λό­γους πο­λι­τι­κούς, γιατί η Ευ­ρώ­πη όφει­λε να θω­ρα­κι­στεί απέ­να­ντι στον κίν­δυ­νο της «με­τά­δο­σης» του μι­κρο­βί­ου ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-Podemos.

Η συμ­φω­νία της 20ής Φλε­βά­ρη ήταν ένα ση­μα­ντι­κό λάθος, που προ­έ­κυ­ψε από τον εγκλω­βι­σμό στην προ­ε­κλο­γι­κή «αφή­γη­ση». Δώ­σα­με τη δέ­σμευ­ση της απο­πλη­ρω­μής του χρέ­ους «στο ακέ­ραιο και εγκαί­ρως», πα­ραι­τη­θή­κα­με από «μο­νο­με­ρείς ενέρ­γειες» με βάση το πρό­γραμ­μά μας, που θα οι­κο­δο­μού­σαν μια στέ­ρεα ερ­γα­τι­κή-λαϊ­κή συμ­μα­χία γύρω από την κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς. Δεν πή­ρα­με τί­πο­τα. Η «δη­μιουρ­γι­κή ασά­φεια» λει­τούρ­γη­σε και λει­τουρ­γεί υπέρ των ισχυ­ρών.

Μετά τις 20 Φλε­βά­ρη, επι­χει­ρή­σα­με να αμυν­θού­με με τις «κόκ­κι­νες γραμ­μές». Ήταν κα­τώ­τε­ρες των δε­σμεύ­σε­ών μας στη ΔΕΘ, που ήταν κα­τώ­τε­ρες του συ­νε­δρια­κού προ­γράμ­μα­τος του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Σή­με­ρα οι «κόκ­κι­νες γραμ­μές» ξε­θω­ριά­ζουν: Στις ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις –απέ­να­ντι στην εμ­βλη­μα­τι­κή ση­μαία του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού– μι­λά­με πλέον για τα έσοδα, για το πώς και πόσες δη­μό­σιες επι­χει­ρή­σεις θα εκ­ποι­η­θούν και όχι για το αν θα εκ­ποι­η­θούν. Στο ζή­τη­μα των φόρων θε­ω­ρού­με πλέον τον ΕΝΦΙΑ και τον ΦΠΑ ως «πεδία πα­ρα­χω­ρή­σε­ων» προς τους δα­νει­στές και όχι ως ζη­τή­μα­τα βελ­τί­ω­σης της ζωής των λαϊ­κών τά­ξε­ων, όπως προ­ε­κλο­γι­κά δε­σμευ­τή­κα­με. Στο Ασφα­λι­στι­κό εγ­γυό­μα­στε τις κα­τα­κτή­σεις των «σή­με­ρα συ­ντα­ξιού­χων» αφή­νο­ντας ανοι­χτό το εν­δε­χό­με­νο αντι­με­ταρ­ρύθ­μι­σης στις ασφα­λι­στι­κές προσ­δο­κί­ες των μελ­λο­ντι­κών γε­νιών ερ­γα­ζο­μέ­νων. Στα ερ­γα­σια­κά, με­τα­κι­νού­μα­στε από τη δέ­σμευ­ση για απο­κα­τά­στα­ση της ισχύ­ος των ΣΣΕ προς ένα νε­φέ­λω­μα των «βέλ­τι­στων ευ­ρω­παϊ­κών πρα­κτι­κών», όπως τις κα­τα­νο­εί το ILO, με τον κίν­δυ­νο να ανα­κα­λύ­ψου­με ότι συ­ζη­τά­με για θε­σμο­θέ­τη­ση ενός νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρου κορ­πο­ρα­τι­σμού (που εν­σω­μα­τώ­νει ως κρι­τή­ρια στις ΣΣΕ τη δη­μο­σιο­νο­μι­κή στα­θε­ρό­τη­τα και την αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα στην οι­κο­νο­μία...).

Είναι φα­νε­ρό, για όποιον εξα­κο­λου­θεί να θέλει να βλέ­πει, ότι έχου­με εγκλω­βι­στεί σε ένα κα­θο­δι­κό σπι­ράλ: σε μια δια­πραγ­μά­τευ­ση όπου σε κάθε φάση της υπο­χρε­ω­νό­μα­στε να υπε­ρα­σπί­ζου­με τον κόσμο μας, σε όλο και κα­τώ­τε­ρο επί­πε­δο.

Είναι επί­σης σαφές πού οδη­γεί αυτή η κα­τη­φό­ρα. Στο να μας υπο­χρε­ώ­σουν να υπο­γρά­ψου­με εμείς το Μνη­μό­νιο 3, τη συμ­φω­νία που οι δα­νει­στές ετοί­μα­ζαν για συ­νυ­πο­γρα­φή με τους Σα­μα­ρά και Βε­νι­ζέ­λο. Άλ­λω­στε έχει ήδη δια­φα­νεί και η χρο­νι­κή στιγ­μή που θα επι­χει­ρη­θεί αυτή η ποιο­τι­κή κλι­μά­κω­ση της αντε­πί­θε­σης των δα­νει­στών: όταν η κυ­βέρ­νη­ση θα υπο­χρε­ω­θεί να ζη­τή­σει δα­νει­σμό για να πλη­ρώ­σει όχι πλέον τις δό­σεις του χρέ­ους, αλλά τους μι­σθούς και τις συ­ντά­ξεις, τότε –εκτι­μούν ότι– δεν θα έχει την πο­λι­τι­κή δύ­να­μη για να δια­τυ­πώ­σει την πα­ρα­μι­κρή αντίρ­ρη­ση.

Η από­φα­ση να πλη­ρώ­νο­νται μέχρι σή­με­ρα τα­κτι­κά οι δό­σεις –από­φα­ση που απορ­ρέ­ει από τη συμ­φω­νία της 20ής Φλε­βά­ρη– πα­ρό­λο που οι δα­νει­στές δεν έδω­σαν ούτε ένα ευρώ από τα υπε­σχη­μέ­να και οφει­λό­με­να από τις πα­λαιό­τε­ρες συμ­φω­νί­ες, έχει εξα­ντλή­σει επι­κίν­δυ­να τα απο­θέ­μα­τα του Δη­μο­σί­ου, φέ­ρο­ντας πλέον την κρί­σι­μη στιγ­μή πολύ κοντά μας.

Οι πο­λι­τι­κές συ­νέ­πειες μιας τέ­τοιας στρα­τη­γι­κής υπο­χώ­ρη­σης –γιατί δεν θα είναι πλέον εφι­κτό να μιλά κα­νείς για «συμ­βι­βα­σμό»– θα είναι άμε­σες. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν είναι δυ­να­τόν να με­τα­τρα­πεί σε κόμμα λι­τό­τη­τας. Οι δα­νει­στές δεν θα δε­χθούν, με­σο­πρό­θε­σμα, να πα­ρα­μεί­νει ως εγ­γυ­η­τής της συμ­φω­νί­ας η ση­με­ρι­νή κυ­βέρ­νη­ση. Θα απαι­τή­σουν να κα­τα­βλη­θεί και το πο­λι­τι­κό κό­στος της πε­ρι­πέ­τειας μετά τις 25 Γε­νά­ρη, εκ­βιά­ζο­ντας για «διεύ­ρυν­ση» της κυ­βέρ­νη­σης Τσί­πρα και, στα­δια­κά, για με­τε­ξέ­λι­ξή της σε κυ­βέρ­νη­ση εθνι­κής ενό­τη­τας ή αλ­λιώς για ανα­τρο­πή της. Η πο­λι­τι­κή ενερ­γο­ποί­η­ση του Γ. Στουρ­νά­ρα –με το όνει­ρο μιας αλά Πα­πα­δή­μος κυ­βέρ­νη­σης «ευ­ρω­παϊ­κού τόξου»– πρέ­πει να αντι­με­τω­πι­στεί ως προει­δο­ποί­η­ση.

Από αυτόν τον φαύλο κύκλο υπάρ­χει διέ­ξο­δος, που όμως γί­νε­ται όλο και πιο δύ­σκο­λη με κάθε εβδο­μά­δα που περ­νά­ει σε απρα­ξία, με κάθε δόση που πλη­ρώ­νε­ται στους δα­νει­στές: Στάση πλη­ρω­μών προς τους το­κο­γλύ­φους - μέτρα πε­ριο­ρι­σμού της «ελευ­θε­ρί­ας» δρα­πέ­τευ­σης των κε­φα­λαί­ων - υλο­ποί­η­ση των συ­νε­δρια­κών απο­φά­σε­ων του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ για τις τρά­πε­ζες - φο­ρο­λό­γη­ση του κε­φα­λαί­ου και των πλου­σί­ων για χρη­μα­το­δό­τη­ση μέ­τρων αντι­λι­τό­τη­τας - υπο­στή­ρι­ξη αυτής της πο­λι­τι­κής με κάθε ανα­γκαίο μέσον, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της σύ­γκρου­σης με την ΕΕ και το ευρώ.

Μια τέ­τοια «τομή», που θα ήταν φυ­σιο­λο­γι­κή μετά τις 25 Γε­νά­ρη, σή­με­ρα θα πρέ­πει να αφή­νει ανοι­χτό το εν­δε­χό­με­νο της ανα­βά­πτι­σης στη λαϊκή εντο­λή. Σε εκλο­γές, υπό την προ­ϋ­πό­θε­ση της κα­θα­ρής πα­ρου­σί­α­σης αυτών των επι­λο­γών από την κυ­βέρ­νη­ση και της υπο­στή­ρι­ξής τους από το κόμμα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, οι κρί­σι­μες απο­φά­σεις που έρ­χο­νται δεν είναι δυ­να­τόν να λη­φθούν από ένα κλει­στό επι­τε­λείο αν­θρώ­πων, ακόμα και των κα­λύ­τε­ρων προ­θέ­σε­ων. Το κόμμα, από την ΚΕ ως τις ΟΜ, πρέ­πει να κλη­θεί να απο­φα­σί­σει. Το κόμμα πρέ­πει να αντι­στα­θεί στον κό­ντρα άνεμο που ση­κώ­νε­ται όλο και πιο απει­λη­τι­κά.

* Πηγή: www.rproject.gr

Νίκος Μπογιόπουλος

Όσα παρακολουθήσετε στο βίντεο που ακολουθεί είναι τα όσα έλαβαν χώρα πριν τρεις μέρες στην Αττάλεια της Τουρκίας, μετά το τέλος της συνόδου των υπουργών Εξωτερικών των χωρών μελών του ΝΑΤΟ (είχε προηγηθεί η δήλωση του κ.Καμμένου ότι θα προτείνει στους Αμερικάνους την ίδρυση ΝΑΤΟικής στρατιωτικής βάσης σε νησί του Αιγαίου)… Απολαύστε:

Έτσι γιόρτασαν οι υπουργοί Εξωτερικών των χωρών του ΝΑΤΟ την συνάντησή τους. Τραγουδώντας και χορεύοντας το «We are the world, we are the children».

Το εξόχως σημαντικό για εμάς, για τους Έλληνες, για την πατρίδα μας, είναι ότι «πρωτοπανηγυριώτης» αυτής της γιορτής ήταν ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών, ο κ.Νίκος Κοτζιάς.

«Ψυχή» και «μαέστρος» αυτής της χορωδίας ήταν ο κ.Νίκος Κοτζιάς. Ο άνθρωπος που έλαμψε πάνω στην πίστα του ΝΑΤΟ, αυτός που ξεσήκωσε τους συναδέλφους του και τους θαμώνες της ΝΑΤΟσύναξης δεν ήταν άλλος από τον κ.Νίκο Κοτζιά...  

 «Είμαστε ο κόσμος, είμαστε τα παιδιά/ Είμαστε αυτοί που θα δημιουργήσουμε μια φωτεινότερη μέρα» λένε μερικοί από τους στίχους του «Wearetheworld, wearethechildren». «Υπάρχουν άνθρωποι που πεθαίνουν/ Και είναι ώρα να προσφέρουμε μια χείρα βοηθείας για τη ζωή», λέει πιο κάτω το τραγούδι.

Αυτό ήταν το τραγούδι με το οποίο ξεφάντωσαν οι υπουργοί του ΝΑΤΟ και μερικοί στρατηγοί του, από εκείνους που διατάζουν τους βομβαρδισμούς των αμάχων.

Πρώτος και καλύτερος στο γλέντι ο κ.Κοτζιάς. Ο υπουργός της «πρώτη φορά Αριστερά» κυβέρνησης.

Ο κ.Κοτζιάς και οι συνάδελφοί του στο ΝΑΤΟ έστειλαν το μήνυμά τους: «Είμαστε όλοι μέρος της τεράστιας οικογένειας του Θεού», λέει στη συνέχεια το τραγούδι… Επομένως:

• Ξεχάστε την θηριωδία των 5.000 νεκρών, των «παράπλευρων απωλειών», των ΝΑΤΟικών «λαθών», των εκτελέσεων αμάχων, του βομβαρδισμού νοσοκομείων, σχολείων, ΜΜΕ και νεκροταφείων (!), από το ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία.
• Ξεχάστε τα 12 εκατομμύρια παιδιά της Συρίας που ζουν σε απελπιστική κατάσταση στο εσωτερικό της χώρας ή έχουν διασκορπιστεί ως προσφυγόπουλα στο Λίβανο, την Τουρκία, την Ιορδανία και σε άλλες χώρες, επειδή οι Αμερικάνοι, οι Γάλλοι και οι υπόλοιποι του ΝΑΤΟ έχουν βαλθεί να αποκαταστήσουν τη… δημοκρατία στη χώρα τους.
• Ξεχάστε το 1,3 εκατομμύρια νεκρούς που το ΝΑΤΟ έχει αφήσει με το πέρασμά του από το Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Λιβύη στο πόλεμο των συμμάχων κατά της… τρομοκρατίας.
• Ξεχάστε τα παιδιά της Παλαιστίνης, ξεχάστε και την Ιστορία. Οι υπουργοί του ΝΑΤΟ τραγουδούν: «Θα δημιουργήσουμε μια φωτεινότερη μέρα»…
• Ξεχάστε τις επεμβάσεις του ΝΑΤΟ: Από την Κορέα μέχρι την Αίγυπτο, από την Τυνησία και το Μαρόκο μέχρι τη Νικαράγουα, από τη Γουατεμάλα μέχρι το Κογκό κι από το Βιετνάμ μέχρι τον Παναμά.
• Ξεχάστε τα εγκλήματα του ιμπεριαλισμού με στρατιωτικό βραχίονα το ΝΑΤΟ, από τη Χιλή μέχρι τη Γρανάδα κι από την Αϊτή μέχρι την Σομαλία.
• Ξεχάστε ακόμα και το ρόλο του ΝΑΤΟ εδώ στην Ελλάδα. Το ρόλο του στην «Κόκκινη Προβιά». Το ρόλο του στην Κύπρο. Το ρόλο του στη χούντα των συνταγματαρχών. Τη στάση του στα Ίμια και στο «γκριζάρισμα» του Αιγαίου…

Τι νόημα έχουν όλα αυτά; Τι νόημα έχουν μπροστά στην εικόνα ενός υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας, ενός υπουργού που δεν εκπροσωπεί τον πολιτικό εξευτελισμό αλλά την «πρώτη φορά Αριστερά» κυβέρνηση και που με αυτή του την ιδιότητα τραγουδά, χορεύει και πιθηκίζει – για λογαριασμό του ΝΑΤΟ - ότι το ΝΑΤΟ δεν είναι το «συνδικάτο του εγκλήματος» αλλά το αποκούμπι της Ελλάδας και του κόσμου που «θα δημιουργήσει μια φωτεινότερη μέρα»…

πηγη: enikos.gr   

''Η ΕΝΤΟΛΗ ΠΟΥ ΛΑΒΑΜΕ ΗΤΑΝ ΝΑ ΥΛΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΑΣ''

Ο βουλευτής Ημαθίας του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Λαπαβίτσας ερωτηθείς για πολλοστή φορά, κατά την παρουσία του σε τηλεοπτική εκπομπή (Star) το πρωί της Παρασκευής, για το ενδεχόμενο εξόδου της χώρας από την ζώνη του ευρώ, σημείωσε ότι «αν υπάρξει μια σκληρή συμφωνία δημιουργείται ζήτημα δημοκρατίας. Η δημοκρατική εντολή που έχουμε λάβει δεν είναι μόνο παραμείνουμε στο ευρώ». 

Ερωτηθείς αν θα ψηφίσει μια τέτοια συμφωνία ο Κ. Λαπαβίτσας απάντησε ότι «η εντολή που λάβαμε ήταν να υλοποιήσουμε το πρόγραμμά μας» προσθέτοντας «είναι δυνατόν εμείς να πούμε ότι το πρόγραμμα μας ήταν κουβέντες και τώρα να κάνουμε κάτι άλλο;».

Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, η προοπτική της ρήξης πρέπει να υπάρχει στο τραπέζι, «νομίζω ότι υπάρχει στο τραπέζι γιατί αυτά που μας ζητούν οι άλλοι είναι πράγματα πολύ δύσκολα» συμπληρώνοντας ότι στόχος των δανειστών είναι η επιστροφή στην κατάσταση της προηγούμενης πενταετίας που έληξε στις εκλογές του Ιανουαρίου.

Ο βουλευτής Ημαθίας του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με το ενδεχόμενο εκλογών σημείωσε ότι «θα χρειαστεί νέα ετυμηγορία αν οι βασικές αρχές της συμφωνίας αντιβαίνουν τις βασικές αρχές μας» προσθέτοντας ότι αν η συμφωνία αντιβαίνει το βασικό πυρήνα των εξαγγελιών τότε θα υπάρξει θέμα. «Όταν θα φτάσει η ώρα των κρίσιμων ερωτημάτων τότε τα πράγματα θα τεθούν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο στον λαό» ανέφερε σε άλλο σημείο της συνέντευξής του.

Συνεχίζοντας τη συζήτηση για το ενδεχόμενο εκλογών και το δίλημμα σε αυτές ο Κ. Λαπαβίτας είπε ότι «θα πρέπει να αποδεχθεί ο κόσμος αν θέλει την επιστροφή σε ένα μνημονιακό παρελθόν. Αυτό θα είναι το τραγικότερο όλων» εκφράζοντας τη βεβαιότητα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ σε περίπτωση εκλογών θα επικρατήσει.

«Μπροστά σε ένα take it or leave it θα πρέπει να μιλήσει ο λαός υπάρχει εντονότατο λαϊκό αίσθημα να μην κάνουμε πίσω, να μην γυρίσουμε πίσω σε μια κατάσταση που θα έχουμε συνέχεια φόρους» συνέχισε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.

Μιλώντας για το ενδεχόμενο plan B σημείωσε ότι «γιατί να μην υπάρξει plan B; Το ίδιο συμβαίνει σε όλη την Ευρώπη. Εμείς έχουμε φτάσει να φτύνουμε τον κόρφο μας σε τέτοιου είδους ενδεχόμενα».

«Οι συμφωνίες που υπογράφονται στη λογική "υπογράψτε γιατί χανόμαστε" δεν είναι καλές συμφωνίες» υπογράμμισε ο Κ. Λαπαβίτσας.

Κληθείς να σχολιάσει την κατάσταση στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ μετά συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας το βράδυ της Πέμπτης ο Κ. Λαπαβίτσας σημείωσε ότι «η αντιπαράθεση απόψεων είναι αυτή που δίνει δύναμη στον ΣΥΡΙΖΑ».

πηγη: iskra.gr

Για «δημοσιογραφία του περίπου» και για τη «χώρα τού ό,τι δηλώσεις είσαι» έκανε λόγο ο δημοσιογράφος Νίκος Μπογιόπουλος, σχολιάζοντας την ανοικτή επιστολή της Έλλης Στάη στον πρωθυπουργό που τον καλεί να ανοίξουν μαζί το «δημόσιο διάλογο για μείζονα θέματα Δημοκρατίας, όπως είναι η αχειραγώγητη Δημοσιογραφία». Συγκεκριμένα ο δημοσιογράφος στη χθεσινοβραδινή εκπομπή του με την Κατερίνα Ακριβοπούλου στον REAL FM (ακούστε εδώ , το επίμαχο απόσπασμα από το 15:28), αναφερόμενος στην «ανυπότακτη και αχειραγώγητη δημοσιογραφία» που επικαλέστηκε η Έλλη Στάη είπε, «Βεβαίως ο καθένας έχει δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζεται… Άλλωστε είμαστε στη χώρα τού ό,τι δηλώσεις… Αυτά έλεγε ο Τσαρούχης, είναι γνωστά… Αλλά ισχύει κι αυτό που έλεγε ο Μαρξ, “αλίμονο αν είχαμε για τους άλλους τη γνώμη που έχουν οι ίδιοι για τον εαυτόν τους”»!

Στη συνέχεια ο Νίκος Μπογιόπουλος αναφερόμενος στο «μαύρο» της ΕΡΤ είπε χαρακτηριστικά, «Επειδή η κυρία Στάη στην επιστολή της αναφέρεται στην ανυποχώρητη και ανυπότακτη δημοσιογραφία επικαλούμενη μάλιστα την τοποθέτησή της στο “μαύρο” της ΕΡΤ… Να θυμίσω στους ακροατές ότι εκείνη την ημέρα η κυρία Στάη είχε μια εκπομπή με καλεσμένους όλους εκείνους που υπερασπίζονταν το “μαύρο”… για αυτό και η συγκεκριμένη εκπομπή προκάλεσε τη μήνη των εργαζομένων της ΕΡΤ και τελείωσε με τον τρόπο που όλοι θυμόμαστε ότι τελείωσε»! Ο δημοσιογράφος του REAL FM κατέληξε λέγοντας, «Και επειδή το να διαλαλείς την ανυπότακτη και ανυποχώρητη δημοσιογραφία, όταν η δημοσιογραφία δεν είναι η δημοσιογραφία του περίπου, αλλά είναι η δομημένη με επιχειρήματα… θα ήθελα να ξέρω ποια μεγάλη απόφαση ή στρατηγική επιλογή της εξουσίας βρέθηκε απέναντι στο στόχαστρο της ανυπότακτης και ανυποχώρητης δημοσιογραφίας, όχι της κυρίας Στάη, αλλά εκείνης της δημοσιογραφίας που εκπροσωπεί η κυρία Στάη»!

πηγη: imerodromos.gr

Στιγμιότυπα από το 40ο Συνέδριο της ΟΜΕ-ΟΤΕ.

Την κυβέρνηση εκπροσώπησε ο Αναπληρωτής Υπουργός Κοινωνικής Ασφάλισης Δημήτρης Στρατούλης.

Στα συνθήματα των συνδικαλιστών της ΑΣΕ για δημόσιο ΟΤΕ απάντησε:

«Γεια και χαρά, καλές αποφάσεις που θα πάρετε στο συνέδριο σας, αγωνιστικές αποφάσεις και για να διεκδικήσουμε ένα ΟΤΕ με πολύ ισχυρή παρέμβαση του δημοσίου και έλεγχο του δημοσίου, να υπηρετεί την ανάπτυξη της χώρας και μπορεί πραγματικά να χρησιμοποιηθεί σαν μοχλός για την παραγωγική ανασυγκρότηση της αλλά και έναν ΟΤΕ ο οποίος θα σέβεται τα δικαιώματα, τα συμφέροντα και τις εργασιακές σχέσεις των εργαζομένων».

Οι διακηρύξεις για Δημόσιο και Κοινωνικό ΟΤΕ ξεχάστηκαν και ενώ έχουν μόνο 3 μήνες στην κυβερνητική συγκυβέρνηση!

Να σκεφτείτε ότι, ο Υπουργός ο οποίος προέρχεται και από τον ΟΤΕ ανήκει στο αριστερό ρεύμα.

Φανταστείτε τι λένε όσοι ανήκουν…. στο δεξιό ρεύμα.

Ο Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος του ΟΤΕ Μ.Τσαμάζ ο οποίος έχει ετήσιες αποδοχές 1.348.675,30 €, χαιρέτησε και αυτός εθιμοτυπικά το συνέδριο.

Είναι εμφανής…. η ξινίλα κατά της ΑΣΕ.

Αυτή τη φορά οι εργατοπατέρες πρωτοτύπησαν.

Έφεραν να χαιρετήσει το συνέδριο τον παντός καιρού διοικητή του ΙΚΑ Ροβέρτο Σπυρόπουλο.

Ο εν’ λόγω ξεκίνησε και αυτός από τον ΟΤΕ όπως και ο νεοτοποθετηθείς υποδιοικητής του ΙΚΑ και πρώην Ευρωβουλευτής του ΚΚΕ Γιάννης Θεωνάς.

Συνδικαλιστής της ΠΑΣΚΕ στον ΟΤΕ, πρόεδρος της ΟΜΕ-ΟΤΕ, πρόεδρος του ΙΝΕ της ΓΣΕΕ κ.λ.π, προχώρησε στη φυσική εξέλιξη των εργατοπατέρων.

Έγινε Βουλευτής, Υφυπουργός Εργασίας & Κοινωνικών Ασφαλίσεων, Διοικητής του ΟΑΕΔ, ταμίας του ΠΑΣΟΚ και όταν έχασε την βουλευτική του έδρα τοποθετήθηκε διοικητής του ΙΚΑ όπου και παραμένει ακόμα.

Η στήριξη και η ασυλία που απολαμβάνει από τα κανάλια, MEGA, ΣΚΑΙ, Αυτιάδες κ.λ.π. τον έχει αποθρασύνει.

Έτσι έχει δηλώσει κατά καιρούς ότι οι συνταξιούχοι του ΟΤΕ επιβαρύνουν πολλαπλάσια τον προϋπολογισμό.

Να σημειωθεί ότι, ο ίδιος είναι συνταξιούχος του ΟΤΕ και εισπράττει την σύνταξη του για πολλά χρόνια.

Εμείς οι εργαζόμενοι στον ΟΤΕ ξέρουμε πολύ καλά τον βίο και την πολιτεία του ανδρός.
Τελευταίο του κατόρθωμα εδώ και 6 χρόνια για να εξυπηρετήσει τα κάθε είδους αφεντικά του, μας κρατάει χιλιάδες τεχνικούς ασφαλισμένους στο ΙΚΑ σαν υπαλλήλους γραφείου!

Ήταν μεγάλη πρόκληση να τον καλέσουν και να έχει το θράσος να χαιρετήσει το συνέδριο.

Να τον διατηρήσουν κι άλλο οι φίλοι του εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ και να τον χαίρονται

Αν αυτοί που τον κάλεσαν θεωρούν ότι οι εργαζόμενοι του ΟΤΕ έχουμε πολιτικό Αλτσχάιμερ είναι βαθιά νυχτωμένοι.

Αν κι απ’ ότι φαίνεται από τις μη αντιδράσεις όλων των άλλων παρατάξεων, μια αμνησία τη διαθέτουν!

Πηγή: ΑΣΕ-ΟΤΕ

Γράφει ο kokkiniotis

Στην ομιλία του υπουργού Επικρατείας της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛΛ. Νίκου Παππά στο 19ο συνέδριο του Economist, στις 14 Μαΐου 2015, ανάμεσα στα άλλα υπήρχαν και βολές προς τα ‘’έσω’’.

Αφού πρώτα ανέφερε ότι :

«Τα τελευταία χρόνια η στόχευση επικεντρωνόταν στη λιτότητα για να επιτευχθούν οι στόχοι του προγράμματος ενώ οι όποιες μεταρρυθμίσεις προχώρησαν ρητορικά και όχι ουσιαστικά, επιβλήθηκαν εκ των άνω και εξω-πολιτικά.»

συμπλήρωσε πως:

«Αναμφίβολα η Ελλάδα χρειάζεται βαθιές μεταρρυθμίσεις στο φορολογικό σύστημα, στη δημόσια διοίκηση, τη δικαιοσύνη, την πάταξη της διαφθοράς, την προώθηση της έρευνας και της καινοτόμου, μη κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητας, στο άνοιγμα των κλειστών αγορών.»

Στη συνέχεια, προχώρησε σε μια θεαματική αναδίπλωση σε σχέση με τις επίσημες προεκλογικές επαγγελίες του κόμματός του αλλά και τις μετεκλογικές δεσμεύσεις της κυβέρνησης:

«Παρά τους εκατέρωθεν πολλές φορές μαξιμαλισμούς, που είναι αναμενόμενοι στην πορεία μιας διαπραγμάτευσης πολιτικά και ενδεχομένως και ιδεολογικά φορτισμένης, πιστεύουμε στην τελική επίτευξη μιας έντιμης συμφωνίας ως προϊόν σύνθεσης μεταξύ των θέσεων μας με αυτές των εταίρων μας.»

Μεσούσης της ‘μητέρας των διαπραγματεύσεων’, το να υπονομεύεις ο ίδιος τις θέσεις σου αποκαλώντας ‘μαξιμαλισμούς’ ακόμα και αυτό το αναιμικό πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης(!), δίνει σαφές στίγμα για το πού πάνε τα πράγματα.

Κατόπιν αναφέρθηκε στις εσωτερικές αιτίες, όπως τις ονόμασε, της κρίσης της ελληνικής κοινωνίας, λέγοντας:

«Η λύση για εμάς είναι ο στόχος που υπηρετούμε χωρίς μισόλογα και με καθαρές θέσεις. Μόνο έτσι θα βρεθεί ο απαραίτητος χρόνος για να αντιμετωπισθούν οι εσωτερικές αιτίες της κρίσης της ελληνικής κοινωνίας και να ανοίξει ο δρόμος για να ανατραπεί το καθεστώς της κλεπτοκρατίας, της διαφθοράς και της ανομίας.»

Δεν είχαμε φυσικά την απαίτηση ο υπουργός Επικρατείας να μιλήσει στο συνέδριο του Economist για την καπιταλιστική κρίση, μπορούσε όμως τουλάχιστον να χρησιμοποιήσει τα στοιχεία στα οποία αναφέρθηκε σε άλλο μέρος της ομιλίας του (ολόκληρη εδώ: http://www.ypepikrateias.gr/index.php/sp/22-19-roundtable-with-the-goverment-of-greece).

Το αποκορύφωμα όμως ήταν οι ευθείες βολές που εκτόξευσε από το φιλόξενο βήμα του Economist προς τους εσωκομματικούς του συντρόφους που διαφωνούν με το επαίσχυντο μνημόνιο που δρομολογείται:

«Αγαπητοί φίλοι και αγαπητές φίλες»,

συνέχισε απευθυνόμενος στους συνέδρους,

«Είμαστε βέβαιοι ότι καθώς μπαίνουμε στην τελική φάση της διαπραγμάτευσης οι ακραίες φωνές που δεν επιθυμούν λύση θα βιώσουν την απομείωση του ειδικού τους βάρους»!

Τα ‘λόγια του Παππά’ δίνουν άλλο βάρος στη φιλολογία που αναπτύσσεται στα ΜΜΕ και τις εκκλήσεις προς τον Τσίπρα να απαλλαγεί από τα ‘βαρίδια’ των ‘παρωχημένων’ , των συνιστωσών κλπ.

Προβλέπεται προσεχώς στα ΜΜΕ, επανέκδοση του μνημονιακού έργου «Δεν ψηφίζω – Δεν ψηφίζω». Τις προηγούμενες φορές, οι αρχικοί λεονταρισμοί είχαν για αρκετούς άδοξο τέλος. Αυτή τη φορά, πολλοί είναι εκείνοι που διαρρηγνύουν ιμάτια ότι δεν πρόκειται να συμφωνήσουν.

Το παιχνίδι δεν παίζεται στο κόμμα αλλά στην κυβέρνηση και την κοινοβουλευτική ομάδα. Όπως κι αν έχει, έντονος αναβρασμός υπάρχει εντός ΣΥΡΙΖΑ. Λύνεται ταυτόχρονα και η απορία όσων δεν καταλάβαιναν, τι δουλειά έχει η Τζάκρη και όσοι ψήφισαν μνημόνια κατά το παρελθόν, στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ. Έρχεται ως φαίνεται η στιγμή όπου χρειάζονται βουλευτές έμπειροι στην υπερψήφιση, στο «ΝΑΙ σε όλα»…

πηγη: pandiera.gr