Του ΒΑΣΙΛΗ ΛΙΟΣΗ*

Εκεί που νομίζει κάποιος ότι η ηγεσία του ΚΚΕ δεν μπορεί να μας εκπλήξει άλλο (εννοείται αρνητικά) όλο και μας επιφυλάσσει μια νέα (δυσάρεστη) έκπληξη. Από την άλλη πρέπει να πούμε πως κακώς νιώθουμε έκπληκτοι μπροστά στις ιδεολογικές εκτροπές της ηγεσίας του ΚΚΕ, αφού εδώ και κάποια χρόνια έχει δρομολογήσει τη μετατροπή του κόμματος σε ένα τροτσκιστικό μόρφωμα.

Αφορμή για τα παραπάνω σχόλια αποτέλεσε το νέο πόνημα του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ. Ο τίτλος του είναι Το ΚΚΕ στον ιταλο-ελληνικό πόλεμο 1940-1941 και ασχολείται με τα τρία γράμματα του Ζαχαριάδη, τη θέση της Παλαιάς Κεντρικής Επιτροπής και τις αποφάσεις της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Στο παρόν κείμενο δε θα προβούμε σε μία ενδελεχή κριτική εξέταση των όσων γράφονται στο εν λόγω βιβλίο, αλλά θα επικεντρώσουμε στα σημεία που έχουν καίρια σημασία και σχετίζονται με τα ζητήματα τακτικής και στρατηγικής του τότε και του σήμερα[1].  

Β΄ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ: ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΣ, ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟΣ  Ή ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ;

Ένα πρώτο σημείο που χρήζει κριτικής ανάλυσης είναι τα περί χαρακτήρα του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Ο Β΄ παγκόσμιος πόλεμος ήταν ιμπεριαλιστικός, αποφαίνεται το πόνημα του Τμήματος Ιστορίας[2]. Σωστά! Τέτοιος ήταν εφόσον η Γερμανία ήταν ιμπεριαλιστική δύναμη κι εφόσον οι μη φασιστικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις προσανατολίζονταν σε ήττα της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά από την πλευρά της Σοβιετικής Ένωσης τι ήταν; Ας δούμε πώς απαντά το Τμήμα Ιστορίας: «Στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η ΕΣΣΔ αγωνιζόταν από δίκαιες θέσεις. Έκανε πρώτα απ’ όλα πόλεμο υπεράσπισης της εργατικής εξουσίας άρα της σοσιαλιστικής πατρίδας, πόλεμο αντικαπιταλιστικό […]»[3].

Ασφαλώς από την άποψη της υπεράσπισης του πρώτου σοσιαλιστικού κράτους ο πόλεμος ήταν και τέτοιος, δηλαδή αντικαπιταλιστικός. Αλλά από την άποψη ότι η ΕΣΣΔ δε συγκρούονταν απλώς με ένα ιμπεριαλιστικό κράτος αλλά με ένα ναζιστικό κράτος που για πρώτη φορά πρόβαλλε στην ιστορία της ανθρωπότητας και με μία φονική πολεμική μηχανή που δεν απειλούσε μόνο το σοσιαλισμό αλλά και την αστική δημοκρατία, ο πόλεμος ήταν και αντιφασιστικός. Ήταν αντιφασιστικός αφού η ηρωική αντίσταση του σοβιετικού λαού έβαζε φρένο στη μετατροπή της Ευρώπης σε ένα τεράστιο ναζιστικό στρατόπεδο με αποικίες της Γερμανίας. Ήταν αντιφασιστικός, επιπλέον, αφού οι λαοί της Ευρώπης βοηθιούνταν αποφασιστικά στην αντίστασή τους απέναντι στο ναζισμό από την άνευ προηγουμένου θυσία των σοβιετικών πολιτών. Αυτή η διάσταση ουδόλως ενδιαφέρει το Τμήμα Ιστορίας. Ο Β΄ παγκόσμιος πόλεμος δεν ήταν μία απλή επανάληψη του Α΄ (κλασική τροτσκιστική θέση) γιατί α) υπήρχε το πρώτο σοσιαλιστικό κράτος, β) υπήρχε ένα φασιστικό τόξο που απειλούσε τις στοιχειώδεις αστικοδημοκρατικές ελευθερίες και που διέπραξε φρικώδη εγκλήματα και γ) αναπτύχθηκαν εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα που αντιμάχονταν το φασισμό και που συγκροτήθηκαν με πρωτοβουλία των κομμουνιστικών κομμάτων.

Επομένως, ο χαρακτηρισμός του Β΄ παγκοσμίου πολέμου είναι ένα σύνθετο θέμα που δε χωρά σε δογματικά σχήματα που αρνούνται να δούνε την πολυπλοκότητα εκείνης της ιστορικής φάσης. Από την πλευρά των φασιστικών χωρών ήταν ιμπεριαλιστικός. Από την πλευρά της Σοβιετικής Ένωσης ήταν αντικαπιταλιστικός με την έννοια της υπεράσπισης της σοσιαλιστικής πατρίδας και αντιφασιστικός αφού δεν υπεράσπιζε μόνο τη σοσιαλιστική πατρίδα αλλά εμπόδιζε και τη μετατροπή της Ευρώπης σε φασιστική Ευρώπη. Από την πλευρά των καπιταλιστικών κρατών που αναγκάστηκαν να συγκροτήσουν συμμαχία με τη Σοβιετική Ένωση είχε αντιφασιστικά χαρακτηριστικά έστω και εξ’ ανάγκης. Γιατί αν δεν είχε τέτοια, τότε κάκιστα η ηγεσία της Σοβιετικής Ένωσης προέβη σε συμμαχία μαζί τους. Αν, δηλαδή, ο χαρακτήρας του πολέμου για την Αγγλία και τις ΗΠΑ ήταν ιμπεριαλιστικός, πώς η Σοβιετική Ένωση επιδίωξε τη μεταξύ τους συμμαχίας; Κι εν πάση περιπτώσει τι χαρακτήρα είχε ο πόλεμος για τον αγγλικό και αμερικανικό λαό;  

ΤΟ Α΄ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ: ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΗΓΕΣΙΑ ΤΟΥ ΚΚΕ

Ένα δεύτερο, κρίσιμης σημασίας, σημείο είναι αυτό που σχετίζεται με το Α΄ γράμμα Ζαχαριάδη. Στην εκτίμησή του το Τμήμα Ιστορίας γράφει πως «Στο Α΄ γράμμα του Ν. Ζαχαριάδη ο πόλεμος χαρακτηριζόταν εθνικοαπελευθερωτικός απ’ την πλευρά της Ελλάδας και όχι ιμπεριαλιστικός από τις δυο πλευρές»[4]. Κακώς, λοιπόν κατά το Τμήμα Ιστορίας ο πόλεμος χαρακτηρίστηκε εθνικοαπελευθερωτικός ενώ έπρεπε να χαρακτηριστεί ιμπεριαλιστικός. Αυτό, όμως, σημαίνει τα εξής: α) ότι η Ελλάδα ήταν ιμπεριαλιστική (κι έτσι η λενινιστική θεωρία του ιμπεριαλισμού γελοιοποιείται)[5], β) ότι από την πλευρά του ΚΚΕ είχε νόημα η αποχή των μελών του αλλά και του λαού από τον πόλεμο στο αλβανικό μέτωπο (πράγμα που θα επέφερε την εκτέλεση των μελών του), γ) ότι σε εκείνη τη φάση θα έπρεπε να οδηγηθούμε σε εμφύλιο πόλεμο που ως σκοπό του θα είχε την πτώση της κυβέρνησης Μεταξά και την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου (αυτό το τελευταίο ως άμεσο αίτημα δε θα έβρισκε καμία λαϊκή ανταπόκριση) και δ) ότι το ΚΚΕ με αυτή του την εκτίμηση εντάσσεται πλέον στον πιο σκληροπυρηνικό κομμάτι του τροτσκισμού (παλιού και νέου).

Πρακτικά όλα τα παραπάνω θα σήμαιναν ότι το ΚΚΕ δε θα δημιουργούσε το ΕΑΜ, ή θα προσπαθούσε να συγκροτήσει ένα κομμουνιστικό ΕΑΜ ταυτίζοντας Μέτωπο και Κόμμα με συνέπεια να μείνει στην ιστορική αφάνεια, όπως έμειναν οι παντός είδους τροτσκιστικές ομάδες, απολύτως άγνωστες ή απαξιωμένες στη λαϊκή συνείδηση. Το Τμήμα Ιστορίας, το θέλει ή όχι, αναπαράγει σε άλλες συνθήκες την πέρα για πέρα σωστή τακτική του κομμουνιστικού κινήματος (της επαναστατικής σοσιαλδημοκρατίας) στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο και θεωρεί ότι η στάση του ΚΚΕ το 1940 είχε στοιχεία σοσιαλσοβινισμού.

Το Τμήμα Ιστορίας δε θέλει να λάβει υπόψη του τις λαϊκές διαθέσεις που επικρατούσαν με την κήρυξη του πολέμου. Να σημειώσουμε χαρακτηριστικά πως ο Σπύρος Μελετζής, αυτός ο εκπληκτικός φωτογράφος της ελληνικής αντίστασης, περιγράφει ως εξής τον ενθουσιασμό του λαού εκείνες τις ημέρες: «Κατά τις δέκα το πρωί, ενώ τα ιταλικά αεροπλάνα πετούσαν πάνω από την Αθήνα […] και οι αστυφύλακες φώναζαν στον κόσμο να πάει στα καταφύγια, ένας αντίθετος πανζουρλισμός έπιασε τον κόσμο. Ξαναγέμισαν οι κεντρικοί δρόμοι της Αθήνας κι όλη η πλατεία Συντάγματος από άνδρες, γυναίκες, γέρους και παιδιά. Κρατούσαν τροκάνες, έπαιζαν φυσαρμόνικες, τραγουδούσαν, έβγαζαν τα καπέλα και τα σακάκια τους και τα πετούσαν στον αγέρα ψηλά. […] Τι ήταν εκείνο το πανηγύρι, εκείνη η παραζάλη, εκείνο το μεθύσι που έκανε ένα λαό ολόκληρο μια σφιχτοδεμένη μάζα. […] Σε κάποια στιγμή σταμάτησε κι άρχισε να τραγουδά τον εθνικό μας ύμνο. […] Το τι έγινε τότε δεν περιγράφεται, σείστηκε η γη ολάκερη. Τραντάχτηκε συθέμελη η Αθήνα. […]»[6].

Επιπλέον, οι πιο επιφανείς διανοούμενοι της εποχής συνέγραψαν ένα κείμενο στο οποίο επιχειρούσαν να εμπνεύσουν τον ελληνικό λαό στον αγώνα του κατά του φασισμού. Το κείμενο το υπέγραφαν ανάμεσα σε άλλους ο Κωστής Παλαμάς, ο Άγγελος Σικελιανός, ο Γεώργιος Δροσίνης, ο Στρατής Μυριβήλης, ο Γρηγόριος Ξενόπουλος[7].

Και μια «μικρή» λεπτομέρεια: όλο αυτό το κλίμα ενθουσιασμού και αντίστασης δεν εμφορείτο με δεδομένη κάποια υποστήριξη στην κυβέρνηση Μεταξά. Η δικτατορία Μεταξά δεν κατόρθωσε έτσι κι αλλιώς να αποκτήσει χαρακτηριστικά ενός μαζικού κινήματος όπως στην Ιταλία και τη Γερμανία. Παράλληλα, σημειώνουμε με τη μέγιστη έμφαση πως δεν έχουμε στο νου μας την κολακεία στο αυθόρμητο και την ανάγκη προσαρμογής ενός κομμουνιστικού κόμματος στο κλίμα της εποχής άνευ κριτηρίων. Αυτό θα ήταν οπορτουνισμός[8]. Αναφερόμαστε στην ανάγκη ο επαναστατικός φορέας να λαμβάνει υπόψη του τις λαϊκές διαθέσεις και να ερμηνεύει γιατί έχουν αυτό το περιεχόμενο και αυτή τη μορφή και όχι κάποιο(α) άλλο(η). Με άλλα λόγια οι κομμουνιστές οφείλουν να διακρίνουν την κρισιμότατη διαφορά ανάμεσα στον εθνικισμό και τον πατριωτισμό. Αν δεν μπορούν να το κάνουν αυτό, τότε η ιστορική λήθη τους περιμένει.  

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΩΣ ΑΠΛΗ ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

Το Τμήμα Ιστορίας της ΚΕ υιοθετεί υπόρρητα τη θέση της Παλαιάς Κεντρικής Επιτροπής (ΠΚΕ) σχετικά με το χαρακτήρα του πολέμου. Ήδη έχουμε σχολιάσει το συγκεκριμένο ζήτημα. Θα σταθούμε, όμως, σε κάτι άλλο. Η ΠΚΕ δεν έκανε κουβέντα για τον επικείμενο φασιστικό κίνδυνο. Σαν να μην υπήρχε τέτοιος. Σα να μην αποτελούσε ένα νέο πολιτικό φαινόμενο που έφερνε νέα δεδομένα και κατά συνέπια νέα καθήκοντα. Το θέμα, όμως, δεν είναι πως η ΠΚΕ δεν έκανε καμία τέτοια αναφορά, αλλά ότι το Τμήμα Ιστορίας δε σχολιάζει αυτή την παράλειψη και αυτό δεν είναι τυχαίο. Το Τμήμα Ιστορίας ρέπει εντονότατα στην παλιά αριστερίστικη αντίληψη ότι ο φασισμός δεν είναι κάτι ξεχωριστό. Είναι ακόμη μια έκφραση της δικτατορίας του κεφαλαίου, με άλλα λόγια δεν έχει ιδιαιτερότητες σε σχέση με την αστική δημοκρατία. Η άποψη αυτή εκφράστηκε τον 20^ο αιώνα από έναν πωρωμένο αριστεριστή, τον Μπορντίγκα, και από τότε αποτέλεσε σημείο αναφοράς για την πιο δογματική εκδοχή του αριστερισμού[9].

Εν τέλει, εδώ έχουμε μια διπλή εκτροπή προς τον οπορτουνισμό. Η μία είναι η ίδια η υιοθέτηση μιας τέτοιας θέσης και η δεύτερη είναι ότι δεν ομολογείται ανοικτά. Ένα από τα χαρακτηριστικά του οπορτουνισμού, δεν πρέπει να το ξεχνάμε, είναι και το ότι τα πράγματα δε λέγονται πάντα με καθαρότητα αλλά υπονοούνται.  

ΟΙ ΑΛΛΕΠΑΛΛΗΛΕΣ ΔΙΟΛΙΣΘΗΣΕΙΣ

Μήπως, όμως, είμαστε υπερβολικοί, προκατειλημμένοι και διακατεχόμαστε από ιδεοληψίες που έχουν να κάνουν με την ηγεσία του ΚΚΕ; Ας αφήσουμε την ηγεσία του ΚΚΕ να απαντήσει.

Στις θέσεις του 19^ου συνεδρίου και με βάση τη θέση 60 διαπιστώνεται επί της ουσίας ότι όλοι οι πόλεμοι είναι ίδιοι και άρα ίδια πρέπει να είναι η αντιμετώπιση τους από την πλευρά του κομμουνιστικού κόμματος. Πρόκειται για μια θέση βαθιά αντιλενινιστική με βάση την οποία η υπεράσπιση της πατρίδας δεν έχει κανένα νόημα αν η χώρα δεν είναι σοσιαλιστική[10]. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και το νέο Πρόγραμμα του κόμματος[11].

Ας δούμε, όμως, επί του πρακτέου τι μπορεί να σημαίνει μια τέτοια θέση. Ας υποθέσουμε ότι το τουρκικό κεφάλαιο και η τουρκική στρατοκρατία αποφάσιζε να εισβάλει στην Ελλάδα και να διεκδικήσει τη Θράκη, τη Μυτιλήνη και όποια άλλα ελληνικά εδάφη. Τι ακριβώς θα πρότεινε η ηγεσία του ΚΚΕ; Την αποχή των κομματικών μελών από τον πόλεμο; Την καταγγελία του πολέμου ως ιμπεριαλιστικού και από τις δυο πλευρές; Ας πάρει την πολιτική ευθύνη κι ας τοποθετηθεί με καθαρότητα σε μία τέτοια εκδοχή. Κι ας μην επικαλεστεί κάποιος τη θέση του ΣΕΚΕ στη μικρασιατική εκστρατεία γιατί πρόκειται για μια εντελώς διαφορετική περίπτωση όπου η ελληνική αστική τάξη υπό την πολιτική στήριξη των Άγγλων επιχείρησε να επεκτείνει τα ελληνικά εδάφη. Μήπως, όμως, τα περί τουρκικής εισβολής είναι ένα σενάριο εκτός πραγματικότητας; Ας αναλογιστούμε τι έγινε στην Κύπρο το 1974 κι έπειτα ας απαντήσουμε στο προαναφερθέν ερώτημα κι ας αναλογιστούμε τι έπρεπε να πει το ΑΚΕΛ σε εκείνη τη φάση στον κυπριακό λαό. Πάντως το ΚΚΕ εκείνης της εποχής στάθηκε στο πλευρό του κυπριακού λαού, δε μίλησε για ιμπεριαλιστικό πόλεμο και από τις δυο πλευρές, κάτι που θα ήταν ανόητο, αποκάλυψε το ρόλο της ελληνικής χούντας και των Αμερικανών, αντιτάχθηκε σωστά στην ελληνική εμπλοκή, μίλησε για την ανάγκη ανατροπής της χούντας και πρότεινε την ειρηνική επίλυση  των διαφορών, την αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων από την Κύπρο και την υποστήριξη της κυπριακής εθνικής ανεξαρτησίας και της κυβέρνησης Μακαρίου[12].

Ένα δεύτερο βήμα διολίσθησης συναντάμε στην άποψη του Μάκη Μαΐλη ο οποίος θεωρεί πως η Ελλάδα είναι εδώ και δεκαετίες ιμπεριαλιστική, αφού αναφέρεται σε ελληνικό ιμπεριαλισμό, τουλάχιστον από το 1950[13].

Αυτή η ιδεολογική και πολιτική στροφή του ΚΚΕ έγινε μεθοδικά, αντιδημοκρατικά, με τη μέθοδο της διολίσθησης και του μιθριδατισμού. Πρόκειται για μια στροφή που πραγματοποιήθηκε με τον πιο έντονο τρόπο στην πιο κρίσιμη φάση μεταπολιτευτικά για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Τα πρώτα καρφιά στο φέρετρο του ΚΚΕ που γνωρίζαμε μπήκαν στο 17^ο συνέδριο και συνέχισαν να μπαίνουν στο 18^ο και 19^ο. Ακολούθησαν ορισμένα ιδεολογικά κείμενα και βιβλία με πιο χαρακτηριστικά α) το κείμενο του ΠΓ με τίτλο «Η πορεία αποκατάστασης του επαναστατικού χαρακτήρα του ΚΚΕ»[14], β) το δοκίμιο ιστορίας του ΚΚΕ (Β΄ τόμος), γ) το βιβλίο του Μάκη Μαΐλη που ήδη αναφέραμε, δ) το βιβλίο στο οποίο αναφερόμαστε αλλά και ε) την πολυσέλιδη πρόσφατη ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚΕ «Για τα 70 χρόνια από το τέλος του Β΄ παγκοσμίου ιμπεριαλιστικού πολέμου και τη μεγάλη αντιφασιστική νίκη των λαών, 9 Μάη 1945». Το τελευταίο καρφί θα μπει όταν εκδοθεί ο αναθεωρημένος Α΄ τόμος της ιστορίας του κόμματος. Αυταπάτες για αυτό το ΚΚΕ δεν επιτρέπονται πλέον.  

Υ.Γ.: Συχνά οι αρθρογράφοι του μεταλλαγμένου ΚΚΕ διαμαρτύρονται (όταν δεν εκτοξεύουν ύβρεις και λάσπη) σε όσους καταλογίζουν τροτσκιστική στροφή στο ΚΚΕ. Για να μη μιλάμε, λοιπόν, γενικά και αόριστα προτείνουμε στον αναγνώστη ορισμένα τροτσκιστικά βιβλία για να δει τις ομοιότητες:

1. Πουλιόπουλος Παντελής, δημοκρατική ή σοσιαλιστική επανάσταση στην Ελλάδα;, εκδ. Πρωτοποριακή βιβλιοθήκη, χ.χ.

2. Στίνας Α., ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ, ΕΒΔΟΜΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΤΗΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ, εκδ. ύψιλον, 1985.

3. Μπόλαρης Λέανδρος, Αντίσταση Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ, εκδ. Μαρξιστικό βιβλιοπωλείο, 2002.

4. ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ-ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ του ΚΚΕ και του ΚΔΚΕ, εκδ. Πρωτοποριακή βιβλιοθήκη, 1987.  

Από την άλλη ο αναγνώστης μπορεί να διαπιστώσει το οριστικό διαζύγιο της ηγεσίας του ΚΚΕ με το ηρωικό παρελθόν του και τις καλύτερες παραδόσεις του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, διαβάζοντας τα εξής βιβλία:

1. Σάρλης Δημήτρης, Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΚΚΕ στον αγώνα κατά του μοναρχοφασισμού, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 1981.

2. Ιστορικό τμήμα της ΚΕ του ΚΚΕ, ΔΟΚΙΜΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΚΚΕ, Α΄ Τόμος 1918-1949, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 1995.

3. Δημητρόφ Γκεόργκι, Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ, εκδ. πορεία, 1978.

4. Γληνός Δημήτρης, ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟΑΠΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ, εκδ. Ο Ρήγας, 1944 (επανέκδοση Πανελλήνιος Πολιτιστικός Σύλλογος Απογόνων και Φίλων Εθνικής Αντίστασης και Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, Παράρτημα Περιστερίου).  

[1]. Για τις αποφάσεις, τις αντιφάσεις και την εν γένει πορεία της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς έχουμε παραθέσει τις απόψεις μας στο Λιόσης Βασίλης, Τα κοινωνικοπολιτικά μέτωπα στην Τρίτη Κομμουνιστική Διεθνή, Θέσεις και αντιπαραθέσεις στη Γ΄ Κομμουνιστική Διεθνή για το Ενιαίο Μέτωπο, την Εργατική Κυβέρνηση, τα Συνδικάτα, τον Πόλεμο και το Φασισμό, εκδ. ΚΨΜ, 2014.

[2]. Τμήμα Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ, Το ΚΚΕ στον ιταλοελληνικό πόλεμο 1940-1941, σελ. 17-18, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 2015.

[3]. Ό.π., σελ. 18.

[4]. Ό.π., σελ. 150.

[5]. Να θυμίσουμε πως στο ζήτημα της «ιμπεριαλιστικής» Ελλάδας η ηγεσία του ΚΚΕ έχει συγκλίνει με τον τροτσκισμό, με το Μηλιό και το περιοδικό Θέσεις και με συνιστώσες του ελληνικού αναρχισμού. Βλέπε αναλυτικότερα Λιόσης Βασίλης, Ιμπεριαλισμός και εξάρτηση, Η προσέγγιση του Λένιν, η περίπτωση της Ελλάδας και κριτική του σχήματος της αλληλεξάρτησης, εκδ. ΚΨΜ, 2012.

[6]. Μελετζής Σπύρος, Με τους αντάρτες στα βουνά, σελ. 7-9, εκδ. Παπαδάκη, 1984.

[7]. Πηγαδάς Νίκος, Το ΟΧΙ της Ρωμιοσύνης ΤΟ ΕΠΟΣ 1940-41. Φως στην ιστορική αλήθεια, σελ. 69-70, εκδ. Μπατσιούλας, 2015.

[8]. Είναι άλλο, για παράδειγμα, η συμμετοχή στα εθνικιστικά συλλαλητήρια για το όνομα των Σκοπίων και εντελώς διαφορετικό η γνήσια επιθυμία ένας λαός να υπερασπιστεί την πατρίδα του από τον ξένο κατακτητή.

[9]. Για τις απόψεις Μπορντίγκα βλέπε αναλυτικότερα Λιόσης Βασίλης ό.π., σελ. 86-87.

[10]. Βλέπε χαρακτηριστικά ΚΟΜΕΠ, τ. 1, 2013.

[11]. Πρόγραμμα του ΚΚΕ, σελ. 22, Αθήνα 2013.

[12]. ΤΟ ΚΚΕ, ΕΠΙΣΗΜΑ ΚΕΙΜΕΝΑ, τ. 10, 1967-1974, σελ. 902-903, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 2009.

[13]. Μαΐλης Μάκης, Το αστικό πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα, από το 1950 ως το 1967, σελ. 188, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 2014.

[14]. «ΚΟΜΕΠ», τ.6, 2013.

*Σημείωση: Tα είσαγωγικά στον τίτλο είναι της Iskra

Πηγή: kordatos.org

ΣΚΛΗΡΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΛΑΦΑΖΑΝΗ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΛΟΒΕΡΔΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Την ύπαρξη «πέμπτης φάλαγγας» πολιτικών υπαλλήλων που λειτουργεί στο εσωτερικό της χώρας υπέρ των πιστωτών και αναγορεύει την οποιαδήποτε κριτική ασκείται στο Ευρωπαϊκό κατεστημένο σε επίθεση κατά της Ελλάδας, κατήγγειλε από το βήμα της Βουλής ο Υπουργός ΠΑΠΕΝ, Παναγιώτης Λαφαζάνης, με αφορμή επίκαιρη ερώτηση του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Ανδρέα Λοβέρδου για την ενεργειακή πολιτική, σε συνάρτηση με τις διεθνείς σχέσεις της χώρας και την «εξομάλυνση των σχέσεων με την ΕΕ».

«Η Ελλάδα δεν είναι προτεκτοράτο κανενός, ούτε μπανανία. Εφαρμόζουμε ανεξάρτητη πολιτική, που υπηρετεί το εθνικό συμφέρον» δήλωσε ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, απαντώντας στην ερώτηση του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ για το «εάν σκοπεύει να ανακαλέσει τις δηλώσεις του περί αναπόφευκτης σύγκρουσης με τη «γερμανική Ευρώπη», ή να διαφοροποιήσει τη θέση του σε σχέση με την ενεργειακή πολιτική της χώρας».

Ο Υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας τόνισε ότι δεν υπάρχει κανένας ευρωπαϊκός κανόνας που να επιβάλει πώληση της ΔΕΗ και του ΑΔΜΗΕ, ή να προβλέπει ότι η ΡΑΕ μπορεί αυθαίρετα να επιβάλει αυξήσεις στο ηλεκτρικό ρεύμα, ούτε να απαγορεύει να περάσει από τη χώρα μας αγωγός που θα μεταφέρει ρώσικο αέριο.

«Μπορεί να ενοχλούνται κάποια κέντρα υπερατλαντικά, ή κάποια κέντρα στην Ευρώπη. Αλλά τι να κάνουμε; Εμείς πρέπει να υπηρετήσουμε το εθνικό μας συμφέρον, το εθνικό μας όφελος» υπογράμμισε ο Υπουργός ΠΑΠΕΝ.

Επίσης, τόνισε ότι «θέλουμε τη χώρα μας πλουραλιστικό και αναβαθμισμένο διεθνή ενεργειακό κόμβο, διότι αυτό υπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα και σύσσωμος ο ελληνικός λαός το αναγνωρίζει. Καταλαβαίνει ότι κάνουμε μια ανεξάρτητη και πολυδιάστατη ενεργειακή πολιτική, η οποία θα έχει θετικά αποτελέσματα».

Τέλος, απάντησε στην προσωπική επίθεση που του εξαπέλυσε ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Ανδ. Λοβέρδος ότι είναι «ακραιφνής υποστηρικτής της δραχμής» και «θλιβερή μειοψηφία στη χώρα», τονίζοντας: «Απευθύνεστε σε εμένα και ψάχνετε να βρείτε ποίου είμαι οπαδός και πετάτε την μπάλα στην εξέδρα. Βεβαίως είμαι οπαδός. Είμαι οπαδός της χώρας μου. Είμαι οπαδός της Ελλάδας και του ελληνικού λαού. Είμαι οπαδός της υπεράσπισης του εθνικού μας και του δημοσίου συμφέροντος».

Στη συνέχεια η Iskra παραθέτει το πλήρες κείμενο της πρωτολογίας και της δευτερολογίας του Υπουργού Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Παναγιώτη Λαφαζάνη:

«Εγώ δεν κατάλαβα απολύτως τίποτε από αυτά που είπε ο κ. Λοβέρδος. Τελεί σε απόλυτη και πλήρη σύγχυση. Βεβαίως, υπάρχει ένα κόκκινο νήμα που διαπνέει αυτά που λέτε, κ. Λοβέρδο. Είναι η 5η φάλαγγα. Έχετε υπόψη σας τι σημαίνει η 5η φάλαγγα; Υπάρχει μια 5η φάλαγγα, η οποία δεν θέλει ν' ακούσει την οποιαδήποτε κριτική στο Ευρωπαϊκό καταστημένο. Υπάρχει μια 5η φάλαγγα, η οποία λειτουργεί ως «υπαλληλία» των πιστωτών. Υπάρχει μια 5η φάλαγγα σ' αυτή τη χώρα, ολιγαρχών, διαπλεκόμενων μίντια και πολιτικών υπαλλήλων, η οποία αν ακούσει κάτι να λέγεται για «Γερμανική Ευρώπη» το θεωρεί ότι είναι βολή κατά της χώρας.

Λυπάμαι πάρα πολύ, διότι ήρθατε εδώ για να απευθύνετε αυτή την ερώτηση. Κάποιοι πρέπει να γράψουν ένα βιβλίο που να λέει για τη συμπεριφορά των καλών πολιτικών του προτεκτοράτου απέναντι στους πιστωτές και τους νεοαποικιοκράτες τους. Αυτό το βιβλίο κάποιοι πρέπει να γράψουν. Και το οποίο θα έχει δύο συνταγές:

Πρώτον: Τηρώ και εφαρμόζω πειθήνια όλες τις εντολές των πιστωτών και μάλιστα τις μετατρέπω σε εθνική ανάγκη.
Δεύτερος κανόνας: Στηρίζω τους πιστωτές μου απέναντι σε οποιαδήποτε κριτική, την οποία αναγορεύω σε επίθεση κατά της χώρας.

Λυπάμαι πάρα πολύ, λοιπόν, που μέσα στην αίθουσα της Βουλής ερχόσαστε να μου πείτε να ζητήσω συγγνώμη, για πράγματα που έχω πει και τα οποία υπηρετούν το εθνικό συμφέρον και ανοίγουν θετικούς δρόμους για τη χώρα.

Αυτή την ώρα η χώρα διαπραγματεύεται. Και όλοι θέλουμε να υπάρξει μια συμφωνία η οποία θα είναι συμβατή με τη λαϊκή ετυμηγορία και το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ.

Εγώ σέβομαι και στηρίζω αυτή τη προσπάθεια. Αλλά, αυτή την ώρα έρχεστε για να κάνετε μια επίκαιρη ερώτηση για να μας πείτε ζητήσουμε συγγνώμη; Από ποιούς να ζητήσουμε συγγνώμη; Από αυτούς που οδήγησαν τη χώρα στη κρίση; Από αυτούς που την έβαλαν σε μια απέραντη μνημονιακή περιπέτεια, μαζί με το εγχώριο κατεστημένο; Και η χώρα αυτή τη στιγμή βρίσκεται στον γκρεμό και προσπαθούμε με χίλιους τρόπους να τη στήσουμε όρθια;

Μου είπατε για την ενεργειακή πολιτική, αλλά δεν έχω άλλο χρόνο. Αν μου επιτρέπετε κ. Πρόεδρε, γιατί ξεπέρασε τον χρόνο και ο επερωτών συνάδελφος, να πω δυο λόγια.

Εσείς, τι έχετε να πείτε για την ενεργειακή πολιτική; Βεβαίως η ενεργειακή μας πολιτική είναι συμβατή με το κοινοτικό πλαίσιο. Τι έχετε να καταμαρτυρήσετε; Δεν το κατάλαβα. Τι έχετε να καταμαρτυρήσετε και επερωτάτε;

Αλλά, ξέρετε τι; Εδώ οι κανόνες της ευρωπαϊκής ένωσης πρέπει αλλιώς να εφαρμόζονται για τα ισχυρά βόρεια κράτη και αλλιώς για τις νεοαποικίες του νότου.

Ε, όχι κ Λοβέρδο. Δεν υπάρχει κανένας ευρωπαϊκός κανόνας που να μας επιβάλει να τεμαχίσουμε και να πουλήσουμε τη ΔΕΗ. Δεν υπάρχει κανένας ευρωπαϊκός κανόνας που να λέει ότι ο ΑΔΜΗΕ πρέπει να ξεπουληθεί, δηλαδή να ξεπουληθούν τα δίκτυα. Δεν υπάρχει κανένας ευρωπαϊκός κανόνας που να λέει ότι η ΡΑΕ μπορεί αυθαίρετα να επιβάλει αυξήσεις στο ηλεκτρικό ρεύμα, όταν τα τιμολόγια είναι ήδη στα ύψη. Δεν υπάρχει κανένας ευρωπαϊκός κανόνας που να απαγορεύει να περάσει και αγωγός από τη χώρα μας που θα μεταφέρει ρώσικο αέριο. Μπορεί να ενοχλούνται κάποια κέντρα υπερατλαντικά, ή κάποια κέντρα στην Ευρώπη. Αλλά τι να κάνουμε; Εμείς πρέπει να υπηρετήσουμε το εθνικό μας συμφέρον, το εθνικό μας όφελος. Και δεν διακινδυνεύουμε τίποτα αν υπογράψουμε, που βρισκόμαστε σε καλό δρόμο, συμφωνία για τον αγωγό ρώσικου φυσικού αερίου. Δεν διακινδυνεύουμε απολύτως τίποτα. Και πολύ περισσότερο δεν διακινδυνεύουν άλλοι αγωγοί που περνάνε από το έδαφός μας.

Εμείς υπηρετούμε το εθνικό μας συμφέρον. Η Ελλάδα είναι ανεξάρτητη, κυρίαρχη χώρα, εφαρμόζει μια ανεξάρτητη πολιτική. Δεν είναι ούτε προτεκτοράτο κανενός, ούτε μπανανία. Αυτό είναι πέρα για πέρα σαφές με τη Κυβέρνησή μας».

Ο υπουργός ΠΑΠΕΝ, Παναγ. Λαφαζάνης, στην δευτερολογία του, απαντώντας στην προσωπική επίθεση που του εξαπέλυσε ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Ανδ. Λοβέρδος με φράσεις όπως "είστε ακραιφνής υποστηρικτής της δραχμής", "είστε θλιβερή μειοψηφία στη χώρα" και άλλα, τόνισε τα εξής:

«Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με επερώτηση αλλά με ένα παραλήρημα από τον κύριο Λοβέρδο, ένα παραλήρημα ενοχής. Στο πρόσωπό του βλέπουμε την Ελλάδα των Μνημονίων, βλέπουμε στο πρόσωπό του αυτούς που έφεραν την Ελλάδα σε αυτά τα χάλια και σε αυτήν την κρίση. Είστε συνυπεύθυνος διότι διατελέσατε υπουργός σε κυβερνήσεις οι οποίες οδήγησαν τη χώρα στην κρίση. Ταυτόχρονα είστε συνυπεύθυνος ως υπουργός που διαλύσατε τον τομέα της υγείας. Είστε συνυπεύθυνος, συναυτουργός και συνένοχος.

Απευθύνεστε σε εμένα και ψάχνετε να βρείτε ποίου είμαι οπαδός και πετάτε την μπάλα στην εξέδρα. Βεβαίως είμαι οπαδός. Είμαι οπαδός της χώρας μου. Είμαι οπαδός της Ελλάδας και του ελληνικού λαού. Είμαι οπαδός της υπεράσπισης του εθνικού μας και του δημοσίου συμφέροντος.

Εσείς, κάνατε ένα κήρυγμα τεμαχισμού και ξεπουλήματος της ΔΕΗ. Αυτό το αποκαλείτε ευρωπαϊκή πολιτική; Αυτό λέει η Ευρώπη για την Ελλάδα; Αυτό λένε τα μνημόνια κύριε Λοβέρδο, τα οποία συνυπογράψατε και εφαρμόσατε. Θέλετε να διαλύσετε τον ενεργειακό τομέα. Εμείς ερχόμαστε να στηρίξουμε αυτήν την υπόθεση. Μιλάτε για τη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ). Η ΡΑΕ ασφαλώς πρέπει να είναι συμβατή με το κοινοτικό πλαίσιο. Όμως, δεν υπάρχει κοινοτικό πλαίσιο που να λέει ότι η ΡΑΕ είναι υπερκυβέρνηση σε αυτή τη χώρα. Οτι η ΡΑΕ θα καθορίζει την κυβερνητική πολιτική και θα εξυπηρετεί ιδιωτικά συμφέροντα σε βάρος του Δημοσίου. Δεν υπάρχει τέτοια θεσμική κατεύθυνση από την πλευρά της ΕΕ.

Εμείς, λοιπόν, θα υπερασπίσουμε τη λαϊκή κυριαρχία, το δημόσιο και το λαϊκό συμφέρον. Αυτή τη στιγμή η χώρα δίνει μια μεγάλη μάχη. Διαπραγματεύεται με τη στήριξη του ελληνικού λαού για να πετύχει μία συμφωνία συμβατή με τη λαϊκή ετυμηγορία και το πρόγραμμά της. Αυτή είναι η δική μας κατεύθυνση. Η κατεύθυνσή μας είναι ότι θέλουμε μία άλλη Ευρώπη, μια διαφορετική Ευρώπη, χωρίς επικυριαρχίες και επικυρίαρχους. Θέλουμε μια Ευρώπη σύγκλισης και όχι διαίρεσης. Θέλουμε μια Ευρώπη των λαών και των εργαζομένων και όχι μια Ευρώπη του μεγάλου κεφαλαίου και των μεγάλων πιστωτών. Δεν θέλουμε μια Ευρώπη με ταχύτητες των ισχυρών και των νεοαποικιοκρατούμενων χωρών. Δεν την θέλουμε αυτήν την Ευρώπη. Αυτή είναι η Ευρώπη που υπηρετούσατε τόσα χρόνια. Αυτήν την Ευρώπη ήρθατε να υπερασπιστείτε σε αυτή την αίθουσα.

Αυτή η Ευρώπη θα αλλάξει και η κυβέρνηση που έχει ως κορμό το κόμμα μας θα κάνει ότι μπορεί για να αλλάξει η φορά των πραγμάτων. Και η φορά των πραγμάτων θα αλλάξει, η χώρα θα σταθεί όρθια και θα ανοίξει καινούριους προοδευτικούς δρόμους με σοσιαλιστικό ορίζοντα. Αυτό είναι το συμφέρον της χώρας μας, αυτό είναι το συμφέρον για όλους τους λαούς της Ευρώπης.

Όταν αναφέρομαι στην Ευρώπη, δεν είναι μόνο οι χώρες στην ΕΕ. Υπάρχουν και χώρες εκτός ΕΕ που δεν είναι υπό καθεστώς απομόνωσης και έχουν δικαίωμα να έχουν το δικό τους ρόλο και λόγο μέσα στον ευρωπαϊκό χώρο. Εμείς δεν θα αποκλείσουμε τη Ρωσία και το ρώσικο φυσικό αέριο λόγω της πηγής και της προέλευσής του.

Εμείς θέλουμε τη χώρα μας πλουραλιστικό και αναβαθμισμένο διεθνή ενεργειακό κόμβο, διότι αυτό υπηρετεί τα εθνικά μας συμφέροντα. Σε αυτήν την κατεύθυνση κινούμαστε και αυτό το αναγνωρίζει σήμερα σύσσωμος ο ελληνικός λαός. Ο ελληνικός λαός καταλαβαίνει ότι κάνουμε μια ανεξάρτητη και πολυδιάστατη ενεργειακή πολιτική, η οποία θα έχει θετικά αποτελέσματα».

ΠΗΓΗ: iskra.gr

ΥΠΟΘΕΣΗ ΞΗΡΟΥ: ΑΦΟΡΜΗ ΓΙΑ ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ

Ομοβροντίες εναντίον της κυβέρνησης έχουν εξαπολύσει τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Μεγάλη Βρετανία, με αφορμή το νομοσχέδιο που προβλέπεται κατ’ οίκον κράτηση για πολύ βαριά ανάπηρους, καθώς και την κατάργηση των φυλακών τύπου Γ, με το απαιτούμενο σιγοντάρισμα ασφαλώς των εγχώριων εργολαβικά ανακηρυγμένων προστατών των θυμάτων της τρομοκρατίας. Οι ασφυκτικές πιέσεις έχουν προκαλέσει προβληματισμό και δεύτερες σκέψεις, καθώς άπαντες σε αυτή τη χώρα αντιλαμβάνονται πως ο σαματάς δεν άπτεται σε καμιά περίπτωση της περιβόητης «αποφυλάκισης Ξηρού», αλλά έχει βαθύτατες πολιτικές διαστάσεις. Είναι δε εξαιρετικά διδακτική περίπτωση πως αλληλοσυνδέονται οι περιβόητες μεταρρυθμίσεις με αντικείμενο το δημοκρατικό ζήτημα αφενός μεν με την οικονομική κατάσταση της χώρας και αφετέρου με τις γεωστρατηγικές δεσμεύσεις και εξαρτήσεις της χώρας από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ κατά κύριο λόγο.

Πίσω από τις αντιδράσεις του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, του Φόρειν Όφις και των πρεσβευτών των ΗΠΑ και Βρετανίας δεν κρύβεται απολύτως καμία ανησυχία για την ενδεχόμενη ανάληψη εκ νέου δράσης από έναν αποφυλακισμένο καταδικασθέντα για συμμετοχή στη 17Ν, ο οποίος τυγχάνει άλλωστε να είναι άνω του 90% ανάπηρος . ΄Αλλωστε οι ίδιοι οι Βρετανοί, που ανακάλυψαν ότι ο Σ. Ξηρός θα πρέπει να εκτίσει το σύνολο της ποινής του έγκλειστος στις φυλακές, είχαν προβεί στον κατ’ οίκον περιορισμό του περιβόητου βομβιστή του Λόκερμπι ο οποίο όντας βαθιά ασθενής πέθανε στο σπίτι του. Εντάξει, ο πολιτισμός της χώρας που γεννάει λογοτεχνικούς Χάνιμπαλ Λέκτερ, κατά συρροή δολοφόνους και οπλοφόρους μπάτσους εκτελεστές ανυπεράσπιστων μαύρων δεν είναι δυνατόν να αντέξει και να αντιληφθεί ανθρωπιστικές παρεκκλίσεις. Το βασικό ζητούμενο ωστόσο είναι η επιβολή της περί δικαίου αντίληψης σε χώρες που εδώ και δεκαετίες αντιμετωπίζονται σαν Μπανανίες.

Στο βάθος ωστόσο οι αντιδράσεις του Τζόν Κέρι και του Ρίτσαρντ Πιρς, οι οποίοι δεν πείστηκαν από τις εξηγήσεις του ΥΠΕΞ Ν. Κοτζιά και χαρακτήρισαν «βαθύτατα μη φιλική ενέργεια» την «αποφυλάκιση του Σάββα Ξηρού», υποκρύπτουν πιέσεις τόσο στο πεδίο του ενεργειακού όσο και του οικονομικού πολέμου που μαίνεται μεταξύ ΗΠΑ και Γερμανίας αλλά και ΗΠΑ-ΡΩΣΙΑΣ. Η δε αντίδραση των ΗΠΑ είναι σχεδόν πρωτοφανής και δεν είχε προηγούμενο ούτε κατά την αποφυλάκιση άλλων μελών της 17Ν, όπως και του Π. Τσελέντη, ούτε κατά τις περιβόητες αποδράσεις των Χριστ. Ξηρού και Ν. Μαζιώτη. Μάλιστα η ένταξη των δυο τελευταίων στην οδηγία των ΗΠΑ και τη λίστα των «παγκόσμιων τρομοκρατών» θεωρείται από πολλές πηγές και αναλυτές προοπομπός οικονομικών κυρώσεων με την έκδοση ταξιδιωτικής οδηγίας προς τους αμερικανούς πολίτες που θα συνιστά αποφυγή της Ελλάδας ως τουριστικού προορισμού.

Όλα αυτά εάν η κυβέρνηση επιμείνει στην απόφαση της. Όχι μόνο φυσικά στην απόφαση της για το σωφρονιστικό σύστημα, αλλά και για τα ενεργειακά και το άνοιγμα προς τη Ρωσία. Η πολιτική ωστόσο που προσπαθεί να ισορροπήσει σε δυο βάρκες και καμιά φορά και σε τρεις δεν αφήνει πολλά περιθώρια ελιγμών.

ΜΑΚΗΣ  ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ

Πηγή: prin.gr

Του ΚΩΣΤΑ ΠΑΠΟΥΛΗ*

Η χρεοκοπία μιας χώρας της ευρωζώνης, όπως η Ελλάδα θα πρέπει να την οδηγήσει κανονικά σε έξοδο από το ευρώ. Ο λόγος είναι απλός: οι τράπεζες στηρίζονται από την Ε.Κ.Τ. επειδή υπάρχει το αξιόχρεο του ελληνικού κράτους και στο βαθμό που αυτό δεν αθετεί τις υποχρεώσεις του και τις συμφωνίες-συνθήκες που έχει υπογράψει με την Ε.Ε..

Όμως, όπως είδαμε και στην περίπτωση της Κύπρου με τον έλεγχο στην κυκλοφορία των κεφαλαίων, οι γενικές αρχές και το νομικό πλαίσιο της Ε.Ε., μπορούν να παρακαμφθούν άμα αυτό εξυπηρετεί την συγκεκριμένη χρονική στιγμή τα ισχυρά κράτη, τα «γενικά» δηλαδή συμφέροντα της ευρωζώνης. Έτσι μπορεί να γίνει δεκτή η στήριξη των ελληνικών τραπεζών , παρά την χρεοκοπία του ελληνικού κράτους, υπό την αυστηρή προϋπόθεση ότι αυτές θα «εξυγιανθούν» σε τέτοιο βαθμό, που ως αυτοτελή ιδρύματα θα εξασφαλίζουν την βιωσιμότητά τους και έτσι οι ίδιες θα εγγυούνται τον δανεισμό της Ε.Κ.Τ.

Είναι σαφές ότι η Ελλάδα δεν φέρει πλέον τον οικονομικό κίνδυνο του 2010, μια που το χρέος της μεταφέρθηκε στον επίσημο τομέα, ώστε να αποτελέσει πρόβλημα για την ευρωζώνη. Σήμερα απασχολεί οικονομικά το Βερολίνο όσο περίπου   η Ηγουμενίτσα την Αθήνα. Σε αυτήν την υποβάθμιση του κινδύνου, παίζουν μεγάλο ρόλο και τα τελευταία μέτρα Ντράγκι.

Έχει βέβαια αντίστροφο γεωπολιτικό βάρος. Όμως το μεγάλο πρόβλημα με την Ελλάδα είναι το εξής: Σε περίπτωση στάσης πληρωμών και επιστροφής σε εθνικό νόμισμα, όλα συνηγορούν ώστε σύντομα να μετατραπεί στην Αργεντινή της Μεσογείου. Αν δηλαδή η Αθήνα αρχίσει να ανακάμπτει, όπως ακριβώς το Μπουένος Άιρες, τότε θα είναι δύσκολο να διατηρηθεί η ενότητα της ζώνης του ευρώ, ακόμη και αν αυτή προσωρινά ενισχυθεί από μια ελληνική έξοδο. Το παράδειγμα για τους λαούς θα είναι εκκωφαντικό. Είναι πιθανόν ότι από τον Ατλαντικό ως το Αιγαίο, όλα τα έθνη θα ανακτήσουν την εθνική και λαϊκή τους κυριαρχία. Οι δυνάμεις της δημοκρατίας και της εργασίας θα ενισχυθούν σε όλη την ευρωπαϊκή Μεσόγειο.

Αυτό είναι κάτι που το γνωρίζει ο γερμανικός παράγοντας. Έτσι φαίνεται να σχεδιάζει (και) την εναλλακτική λύση μιας «χρεοκοπίας εντός ευρώ», για να κρατηθεί η χώρα δεμένη στον ευρωαντλαντικό άξονα και να γίνει αντι-παράδειγμα οικονομικής παρακμής. Καθώς η χώρα βαδίζει σε νέα ύφεση και σε ίσως σε παρατεταμένη πολιτική αστάθεια που θα τροφοδοτεί την στασιμότητα, η χρεοκοπία δεν μπορεί να αποκλειστεί και με τρίτο μνημόνιο - που είναι το βασικό και ισχυρό σενάριο-, μια που μια νέα σημαντική αναδιάρθρωση χρέους που γίνεται περισσότερο αναγκαία, είναι κάτι εξαιρετικά δύσκολο. Οι Γερμανοί λοιπόν ετοιμάζονται για όλα τα ενδεχόμενα, σε οποιοδήποτε βάθος χρόνου. Είτε δηλαδή συμβεί τώρα, είτε σε τρία ή πέντε χρόνια.

Μια προσωρινή αθέτηση πληρωμών, μια «ρήξη» ή μια κρίση λίγων εβδομάδων, που είναι και αυτό ένα σενάριο στο βαθμό που δημιουργήσει μια νέα και ισχυρή κυβέρνηση εθνικής ενότητας, η οποία θα λύσει βραχυχρόνια η μεσοχρόνια το ζήτημα της χρεοκοπίας δεν ανάγεται βέβαια στην περίπτωση της «χρεοκοπίας εντός ευρώ».

«Χρεοκοπία εντός ευρώ» σημαίνει παρατεταμένο χρεοστάσιο του ελληνικού κράτους που θα οδηγήσει την διευθέτηση του χρέους σε νέα βάση μεταξύ των πιστωτών και της Ελλάδας, πιθανόν μέσω άλλων «θεσμών» όπως «η Λέσχη των Παρισίων».

Για να μείνει η Ελλάδα στο ευρώ θα πρέπει οι τράπεζες να μείνουν ανοικτές και να χρηματοδοτηθούν από την Ε.Κ.Τ.. Εδώ ακριβώς αρχίζει ο εφιάλτης. Οι τράπεζες θα χρεοκοπήσουν και αυτές μια που κατέχουν τίτλους του ελληνικού δημοσίου. Καθώς το ελληνικό δημόσιο που είναι ο εγγυητής τους θα γίνει αναξιόχρεο θα πρέπει αυτές να καταστούν αξιόχρεες. Τότε θα πρέπει να ζήσουμε μια νέα «εξυγίανση» των τραπεζών τύπου Κύπρου. Οι τράπεζες θα πρέπει να ανακεφαλοποιηθούν από τις σάρκες τους. Όλες οι «εγγυήσεις» και τα χαρτιά του ελληνικού δημοσίου θα εξατμιστούν. Αυτό ακριβώς προανήγγειλε ο Σόιμπλε, ο οποίος -δυστυχώς- πάντα ξέρει τι λέει. Τα ομόλογα και οι μετοχές των τραπεζών δεν επαρκούν για να αντέξουν το βάρος. Θα υπάρξει γενναίο και οριζόντιο κούρεμα καταθέσεων, ενώ σκληροί νόμοι θα περάσουν κατά των δανειοληπτών. Μεγάλο κομμάτι της ιδιωτικής περιουσίας ελλήνων πολιτών θα εκποιηθεί για ένα κομμάτι ψωμί. Ίσως απαιτηθούν άμεσα μέρος και από τα 40 δις που έχουν πάρει ως κεφάλαια οι τράπεζες

Το ευρύτερο δημόσιο, καθώς θα είναι άδειο από οποιαδήποτε ρευστότητα, στεγνωμένο από τις τελευταίες πληρωμές στους πιστωτές δεν θα καλύπτει τις υποχρεώσεις του. Φυσικά δεν πρόκειται να του επιτραπεί να εκδώσει άλλο νόμισμα, γιατί κάτι τέτοιο σημαίνει μια ελευθερία νομισματικής πολιτικής, κάτι που αποκλείεται στη ζώνη του ευρώ. Το κούρεμα των καταθέσεων θα έχει σημαντικές επιπτώσεις στην φοροδοτική ικανότητα των ελλήνων, ενώ η ελληνική οικονομία θα μπει σε νέο υφεσιακό σοκ. Τα έσοδα θα μειωθούν περαιτέρω και από τον νέο κύκλο ύφεσης. Είναι πολύ πιθανό το μεγάλο τμήμα των μεταβιβάσεων των κοινωνικών ταμείων από την Ε.Ε. να μπλοκαριστεί, μια που η Ελλάδα δεν τηρεί τις υποχρεώσεις της, συνεπώς τους δημοσιονομικούς κανόνες, κάτι που έχει προηγούμενο στην περίπτωση της Ουγγαρίας.

Η ανεργία θα σκαρφαλώσει και άλλο, το κοινωνικό κράτος θα συρρικνωθεί ακόμη περισσότερο. Εν ολίγοις η χώρα μας θα υποβαθμιστεί πάλι στην Ε.Ε., όχι μόνο οικονομικά, αλλά και πολιτικά ως ο παρίας της Ευρώπης. Στο τέλος και αυτού κύκλου η χώρα θα στερείται πάλι των βασικών εργαλείων οικονομικής πολιτικής (δημοσιονομικής, νομισματικής, συναλλαγματικής) που είναι απαραίτητα για την έξοδο από την κρίση, μια που θα παραμένει στο ευρώ. Αν μάλιστα εκείνη η στιγμή αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση πολιτικής στην ευρωζώνη με άνοδο του ευρώ, η χειρότερα σε συνδυασμό με άνοδο των τιμών του πετρελαίου, τότε η χώρα θα υποστεί και άλλο οδυνηρό πλήγμα.

Τι θα γίνει με το δημόσιο χρέος; Και εδώ οι εξελίξεις δεν θα είναι «ευχάριστες» μια που οι αποφάσεις δεν θα μπορούν να αμφισβητηθούν όσο άλλοι κρατάνε τα κλειδιά των ελληνικών τραπεζών.

Συμπερασματικά, μπορούμε να πούμε, ότι η χρεοκοπία εντός ευρώ είναι κατά την γνώμη μας το χειρότερο δυνατό σενάριο για την πατρίδα μας. Βέβαια η εξίσωση που οδηγεί σε αυτή την λύση είναι εξαιρετικά περίπλοκη και σύνθετη. Όμως δεν μπορεί να αποκλειστεί γιατί είναι στα σχέδια και εξυπηρετεί τα «γενικά» συμφέροντα της ευρωζώνης. Φυσικά προϋποθέτει την συναίνεση της κυβέρνησης που θα βρίσκεται εκείνη την στιγμή στο τιμόνι της χώρας. Η κυβέρνηση που θα συναινέσει σε μια τέτοια εξέλιξη, είναι πιθανόν να το κάνει επειδή δεν θα έχει δικό της σχέδιο για επιστροφή στην δραχμή. Ο ελληνικός λαός όμως μπορεί να σωθεί μόνο από τον εαυτό του, μόνο από τις δικές του πολιτικές.

*Πηγή: www.sxedio-b.gr

«Μετάβαση: Aπό τη δύναμη της συνήθειας στη διεκδίκηση της μαρξικής ουτοπίας» του συγγραφέα Γιώργου Ρούση

Για το βιβλίο μίλησαν οι:

Δημήτρης Καλτσώνης, επίκουρος καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Δημήτρης Μπελαντής, δικηγόρος, μέλος Δ.Σ του Δ.Σ.Α

Παναγιώτης Σωτήρης, Δρ. Φιλοσοφίας

Αλέξανδρος Χρύσης, καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Την παρουσίαση συντόνισε ο Στάθης Χατζόπουλος, δικηγόρος

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Η συζήτηση περί εκλογών, δημοψηφίσματος και γενικά έκφρασης της λαϊκής θέλησης, αναδεικνύει το διαφορετικό προσέγγισης του  ρόλου του λαϊκού παράγοντα και της δράσης του από τον ΣΥΡΙΖΑ και την αντικαπιταλιστική αριστερά αντίστοιχα.

Δε μιλάμε εδώ για την άποψη των ευρωκρατών και των κλασικών (ξεπουπουλιασμένων) αστικών κομμάτων, που θεωρούν μια προσφυγή στο λαό, σχεδόν σαν …εκτροπή.

Αναφερόμαστε σε εκείνη την αντίστροφη ερμηνεία της λαϊκής ψήφου που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ που συμπυκνώνεται στο σχήμα ‘’ο λαός δε μας έδωσε εντολή να φύγουμε από την ευρωζώνη’’. Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε όμως εντολή να ξηλώσει τα μνημόνια. Το ότι ισχυρίστηκε ότι αυτό μπορεί να το καταφέρει μέσα στην ευρωζώνη είναι δικό του πρόβλημα και είναι απαράδεκτο να το φορτώνει στο λαό. Αν ο κόσμος πρότασσε την παραμονή στο ευρώ, απλά θα ψήφιζε Σαμαρά.

Τις τελευταίες μέρες, ο ΣΥΡΙΖΑ υποτίθεται πως αφήνει ανοιχτό  να λύσει αυτό το ‘’πρόβλημα’’ στην ‘’ασάφεια’’ της λαϊκής εντολής, μέσω  δημοψηφίσματος.

Πλασάρονται (άτυπα) τρεις  εκδοχές, η μία χειρότερη από την άλλη.

Πρώτη εκδοχή δημοψηφίσματος: ‘’Σας είχαμε πει ότι θα λύσουμε τα προβλήματα μένοντας μέσα στο ευρώ. Τελικά, για να μείνουμε στο ευρώ, -που εμείς εξακολουθούμε να θεωρούμε ότι είναι επιβεβλημένο και σωστό  να μείνουμε -,  χρειάζεται να δεχτούμε συνέχιση κάποιων μνημονιακών μέτρων, αλλιώς μας διώχνουν και ένας θεός ξέρει τι θα γίνει. Μας δίνετε εξουσιοδότηση να μείνουμε στο ευρώ, παρά τις μνημονιακές δεσμεύσεις ή όχι;’’

Δεύτερη εκδοχή δημοψηφίσματος: ‘’Σας είχαμε πει ότι θα λύσουμε τα προβλήματα μένοντας μέσα στο ευρώ. Τελικά, σύμφωνα και με τους εταίρους μας, αν επιμείνουμε στην προώθηση λύσης  όλων αυτών των προβλημάτων θα βρεθούμε έξω από το ευρώ, -που εμείς εξακολουθούμε να θεωρούμε ότι είναι επιβεβλημένο και σωστό  να μείνουμε -και ένας θεός ξέρει τι θα γίνει αν θα φύγουμε. Μας δίνετε εξουσιοδότηση, να φύγουμε από το ευρώ και ότι βγει, ή όχι;’’

Τρίτη εκδοχή δημοψηφίσματος: ‘’Διαπραγματευτήκαμε με τους εταίρους μας και καταλήξαμε σε ένα νέο πρόγραμμα που περιλαμβάνει ιδιωτικοποιήσεις, πλεονάσματα, λιτότητα και άλλα σχετικά. Αυτά καταφέραμε χωρίς να μας ρίξουν και με δυνατότητα να δοκιμάσουμε την εφαρμογή του υπόλοιπου προγράμματος. Εγκρίνετε αυτή τη συμφωνία, ή να πάρουμε δρόμο με κίνδυνο να έλθει η Χρυσή Αυγή;’’

Θέλουμε να πούμε τούτο: Πριν από τις απαντήσεις, έχουν σημασία τα ερωτήματα που θέτει κανείς. Μα και βαραίνει καθοριστικά η θέση που παίρνει απέναντι στα ερωτήματα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζει το ερώτημα της προσφυγής σε ένα δημοψήφισμα από σκοπιά παραπλάνησης και τρομοκράτησης του λαού, υπεράσπισης της παραμονής στην ευρωζώνη και την ΕΕ, διαχείρισης και αναίρεσης του μισού βήματος του λαού προς την ανατροπή και ως ένα χαρτί στο παιχνίδι της μπλόφας με τα αφεντικά της ευρωζώνης στη διαδικασία της ‘’διαπραγμάτευσης’’.

Πρόκειται για μια βαριά πολιτική ευθύνη που έρχεται να συμπληρώσει μια πολιτική υποταγής στην ευρωζώνη.

Στον αντίποδα αυτής της λογικής, η αντεπίθεση των εργατικών και λαϊκών αγώνων, τόσο για την διεκδίκηση και απόσπαση καταχτήσεων εδώ και τώρα (οικονομικές απώλειες, μέτρα για τους ανέργους, παιδεία, υγεία κλπ), όσο και για πολιτικούς κομβικούς στόχους όπως η στάση πληρωμών και άμεση διαγραφή όλου του χρέους, είναι ο μόνος δρόμος για να μην πάει η λαϊκή προσδοκία στα βράχια και να μείνει ανοιχτή η δυνατότητα της ανατροπής. Σε αυτό το δρόμο και μόνο μπορεί να επιβληθεί ρωγμή ή/και νίκη στην αστική πολιτική και σε διαδικασίες δημοψηφίσματος. Εδώ θα δοκιμαστούν και όλες οι δυνάμεις που μιλούν στο όνομα της αριστεράς.

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Γράφει ο Στωικός

Ενώ συμπληρώνονται τρεις μήνες διακυβέρνησης της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ, θολό τοπίο συνεχίζει να καλύπτει το περιεχόμενο των διαπραγματεύσεων με τους «θεσμούς» για την επίτευξη συμφωνίας που θα ξεμπλοκάρει τη δόση των 7,5 δις. ευρώ.

Η αλήθεια είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ που αποτελεί και τον κορμό του κυβερνητικού σχήματος, έχει ήδη βάλει πολύ νερό στο κρασί του, σε σχέση με τις προεκλογικές διακηρύξεις του 2012.

Από το «καμία θυσία για το Ευρώ» που διακήρυττε την περίοδο 2010 – 2012, η ηγετική του ομάδα υπό τον Α. Τσίπρα, φρόντισε να καθησυχάσει την αστική τάξη της χώρας, ότι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα διατηρήσει την Ελλάδα στο Ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τους καθησύχασε δηλαδή ότι δεν έχει καμία πρόθεση να αμφισβητήσει τον ένα από τους δύο πυλώνες της πολιτικοστρατιωτικής εξάρτησης της χώρας από το δυτικό κεφάλαιο.

Από την κατάργηση των μνημονίων, των εφαρμοστικών νόμων και της διαγραφής του «επαχθούς» μέρους του χρέους, αμέσως μετά τις εκλογές του 2012, πέρασε στις θέσεις της επαναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου, ενώ εισήγαγε την καινοφανή θεωρία «άλλο τα μνημόνια και άλλο η δανειακή σύμβαση», δημιουργώντας αυταπάτες, ότι είναι δυνατό να παίρνουμε τα χρήματα της δανειακής σύμβασης, χωρίς παράλληλα να εφαρμόσουμε το μνημόνιο.

Η διολίσθηση των θέσεων του «επί το ρεαλιστικότερο», συνεχίστηκε και επιταχύνθηκε μάλιστα στην προεκλογική και μετεκλογική περίοδο των τελευταίων εκλογών της 25^ης Γενάρη του 2015. Το περιβόητο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, ενσωμάτωνε ουσιαστικά μέτρα ανθρωπιστικού χαρακτήρα , καθώς και μέτρα ανακούφισης πλατύτερων λαϊκών στρωμάτων που είχαν πληγεί από τη λαίλαπα των μνημονίων, όπως η επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ, η θέσπιση αφορολόγητου ορίου στα 12.000 ευρώ, η κατάργηση του ΕΝΦΙΑ. Η επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων κλπ.

Από όλα αυτά τα μέτρα, κανένα δεν έχει εφαρμοστεί ακόμη και ακόμη χειρότερα, με τη συμφωνία της 20^ης Φλεβάρη, η ελληνική πλευρά ανέλαβε τη δέσμευση να μην προβεί σε μονομερείς ενέργειες, ήτοι να μη νομοθετεί χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των «θεσμών»

Στον τομέα των ιδιωτικοποιήσεων, από την καταγγελία της εκποίησης του δημόσιου πλούτου από τις μνημονιακές κυβερνήσεις, περάσαμε στη θέση ότι η νέα κυβέρνηση θα σεβαστεί τις ιδιωτικοποιήσεις που έχουν ήδη γίνει, ή αυτές που βρίσκονται σε φάση ολοκλήρωσης. Ενώ ο υπουργός Ναυτιλίας Θ. Δρίτσας, το βράδυ των εκλογών έσπευσε να δηλώσει ότι σταματάει η ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ, ο ίδιος ο πρωθυπουργός Α. Τσίπρας παρέσχε τη διαβεβαίωση του για τη συνέχιση της ιδιωτικοποίησης,   σε ομιλία που έκανε λίγες ημέρες μετά, με αφορμή την επίσκεψη κινεζικού πολεμικού πλοίου στον Πειραιά.

Στο θέμα των μεταλλείων χρυσού στη Β. Χαλκιδική, αν και προεκλογικά είχε κάνει σημαία το σταμάτημα των εργασιών των μεταλλείων και είχε υιοθετήσει τις θέσεις των κατοίκων που αντιδρούσαν στην εξόρυξη, σήμερα κρατά επαμφοτερίζουσα στάση. Αν και η φράση αυτή μπορεί να χαρακτηριστεί ως επιεικής μετά τον ξυλοδαρμό των κατοίκων από τα ΜΑΤ του Πανούση και της «πρώτη φορά κυβέρνηση της Αριστεράς…».

Το ίδιο θολό τοπίο επικρατεί και με την «επένδυση» του Ελληνικού, παρά τις σφοδρές καταγγελίες που είχε εξαπολύσει προεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ.

Παρ’ όλα αυτά, στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές, δεν τα έχουν ακόμα βρει. Και ο λόγος είναι ότι οι τελευταίοι πιέζουν για πλήρη ευθυγράμμιση της κυβέρνησης στις απαιτήσεις τους. Οι οποίες αφορούν τη συνέχιση των ιδιωτικοποιήσεων, τη λήψη νέων μέτρων στα εργασιακά («απελευθέρωση» των απολύσεων) και νέες αντιλαϊκές παρεμβάσεις στο ασφαλιστικό (νέες περικοπές στις συντάξεις). Επί της ουσίας δηλαδή ζητούν την εφαρμογή του περιβόητου I – mail Χαρδούβελη, το οποίο, ούτε η συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ δεν τόλμησε να εφαρμόσει.

Και στο σημείο αυτό φαίνεται ότι υπάρχει εμπλοκή. Αν και ηγετική ομάδα υπό τον Α. Τσίπρα, είναι έτοιμη να κάνει και νέες υπαναχωρήσεις στο πνεύμα του «έντιμου συμβιβασμού», δεν είναι και διατεθειμένη να κάνει και στριπτίζ, όπως της ζητά η τρόικα – «θεσμοί» και η εποπτεύουσα αρχή (γερμανική κυβέρνηση).

Και ο λόγος είναι απλός. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει ένα νέο ΠΑΣΟΚ ή μια νέα ΝΔ, το πιο πιθανό είναι να δει τα εκλογικά του ποσοστά να καταρρέουν και να κατρακυλά πάλι στο 4%. Αλλωστε υπάρχει και προηγούμενο. Όσα κόμματα διαχειρίστηκαν τα μνημόνια, είτε κατέρρευσαν (ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ, ΔΗΜΑΡ), είτε είδαν τα ποσοστά τους να συρρικνώνονται στα χαμηλότερα μεταπολιτευτικά επίπεδα (ΝΔ). Ο ΣΥΡΙΖΑ γιατί θα αποτελούσε εξαίρεση;

Η στάση του εργατικού κινήματος απέναντι στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ

Για να τοποθετηθούμε στο θέμα αυτό, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε δύο ζητήματα: α) τι κόμμα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, ως προς τις κοινωνικές – ταξικές του αναφορές β) η στάση της αστικής τάξης στη σημερινή συγκυρία.

Ως προς το πρώτο. Είναι αρκετά δύσκολο να προσδιορίσουμε τα ταξικά συμφέροντα που εκπροσωπεί σήμερα το κόμμα και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, επειδή ο συγκεκριμένος πολιτικός χώρος βρίσκεται σε μεταβατική περίοδο και είναι υπό διαμόρφωση.

Η δυσκολία μιας τέτοιας προσέγγισης γίνεται κατανοητή, αν λάβουμε υπόψη ότι σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα, ( Ιούνης 2012 – Γενάρης 2015) αλλά πολύ πυκνό σε ότι αφορά τις πολιτικές εξελίξεις, αναδιαρθρώθηκε πλήρως το πολιτικό σύστημα της χώρας, καθώς κραταιοί πολιτικοί σχηματισμοί του παρελθόντος (ΠΑΣΟΚ), τείνουν να εξαφανιστούν, κόμματα δημιουργήθηκαν εκ του μηδενός για να εξαφανιστούν στη συνέχεια (ΔΗΜΑΡ), ή να επιβιώσουν οριακά (ΑΝΕΛ), το ναζιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής εδραιώθηκε στην ελληνική κοινωνία, ενώ ένα οπορτουνιστικό κόμμα της Αριστεράς – ο ΣΥΡΙΖΑ – εκτοξεύτηκε από το 4% στο 27% τον Ιούνη του 2012 και στο 36% το Γενάρη του 2015, ποσοστό που του επέτρεψε να σχηματίσει κυβέρνηση.

Και η δύναμη που πυροδότησε αυτές τις εξελίξεις και τις ανακατατάξεις και ταρακούνησε συθέμελα την ελληνική κοινωνία και το πολιτικό σύστημα, είναι, κατ’ αρχάς η οικονομική κρίση και οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν από την αστική τάξη και τους διεθνείς της συμμάχους για το ξεπέρασμα της (μνημονιακές πολιτικές).

Και η μεταβατική περίοδος που διέρχεται η ελληνική κοινωνία θα συνεχιστεί, όσο συνεχίζεται η οικονομική κρίση και οι αντιλαϊκές πολιτικές που εφαρμόζονται για τη σταθεροποίηση του καπιταλισμού στη χώρα μας. Από την άποψη αυτή, οι κλυδωνισμοί στο αστικό πολιτικό σύστημα, αναμένεται να συνεχιστούν και το επόμενο διάστημα και θα ήταν ευχής έργο, το εργατικό κίνημα της χώρας να εκμεταλλευτεί αυτή την πολιτική αστάθεια και να επιφέρει αποφασιστικά χτυπήματα σε ένα κοινωνικό – οικονομικό – εκμεταλλευτικό σύστημα που λεηλατεί τις ζωές εκατομμυρίων εργαζομένων. Αλλά για να γίνει αυτό χρειάζονται και οι κατάλληλες πολιτικές πρωτοβουλίες, οι οποίες δεν υπάρχουν σήμερα και παραμένουν ζητούμενο.

Αν λόγο της πολιτικής ρευστότητας και της μεταβατικής περιόδου, την οποία διέρχεται η ελληνική κοινωνία, είναι δύσκολο να προσδιορίσουμε τα ταξικά συμφέροντα που εκπροσωπεί το κόμμα και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ (γιατί και ο ίδιος ο χώρος βρίσκεται υπό διαμόρφωση), θα επιχειρήσουμε να προσεγγίσουμε το πρόβλημα από μια άλλη σκοπιά. Θα επιδιώξουνε να δούμε ποιες κοινωνικές και ταξικές δυνάμεις εξέφρασε ο ΣΥΡΙΖΑ σαν αντιπολίτευση, οι οποίες τον στήριξαν και του έδωσαν τη δυνατότητα να γίνει το κόμμα του 36% και η σημερινή κυβέρνηση.

Ήταν εκείνες οι κοινωνικές δυνάμεις οι οποίες εμπιστεύτηκαν τις «αντιμνημονιακές» του διακηρύξεις.

Στο σημείο αυτό πρέπει να σταθούμε. Τι ήταν αυτή η «αντιμνημονιακή» πολιτική που εξέφραζε ο ΣΥΡΙΖΑ; Ηταν ένας καπιταλισμός χωρίς τις μνημονιακές πολιτικές που εφαρμόστηκαν από το Μάρτη του 2010 ως και πρόσφατα. Ολοι όσοι εκφράστηκαν από την «αντιμνημονιακή» ρητορική, δεν επεδίωκαν ριζοσπαστικές αλλαγές που θα αμφισβητούσαν τα βάθρα του συστήματος καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και θα άνοιγαν το δρόμο προς τη σοσιαλιστική προοπτική της ελληνικής κοινωνίας. Απλώς ζητούσαν την επαναφορά της πολιτικής και κοινωνικής ζωής στην «ήρεμη περίοδο» της προ του Μάρτη 2010 εποχής.

Αλλά αυτό ήταν μια ψευδαίσθηση και μια χίμαιρα. Το να κλείνεις τα μάτια σου για να μη δεις την τεραστίων διαστάσεων οικονομική κρίση που έπληξε το διεθνή καπιταλισμό, το να μη θέλεις να αποδεχτείς ότι μετά την εκδήλωση της κρίσης, δεν υπάρχει επιστροφή στο χθες, αλλά ότι πρέπει επιλέξεις συμμάχους, να αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις, όλα αυτά είναι γνωρίσματα των μικροαστικών και μεσοαστικών στρωμάτων, όλων εκείνων των δυνάμεων που βρίσκονται ανάμεσα στην αστική τάξη και το προλεταριάτο. Ηταν ακριβώς αυτοί, που δεν ήθελαν τα μνημόνια, γιατί τους ανέτρεπαν βίαια τη ζωή και την κοινωνική τους θέση, αλλά από την άλλη δεν είχαν καμία διάθεση να έρθουν σε ρίξει με τον καπιταλισμό ( που προκάλεσε την κρίση), για τον απλούστατο λόγο ότι συνδέονται μαζί του με το ιερό δικαίωμα της ιδιοκτησίας. Γιατί οι μικροαστοί έχουν ιδιοκτησία και πάντα προσδοκούν ότι θα την μεγαλώσουν και θα την αυγατίσουν. Ότι κάποια μέρα θα γίνουν αστοί στη θέση των αστών.

Τα μικροαστικά αυτά στρώματα εξέφρασαν οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ και η «αντιμνημονιακή» του ρητορική. Μια ρητορική, η οποία έφτανε μέχρι την καταγγελία των μνημονίων και απέφευγε να θίξει τις αιτίες που μας οδήγησαν στα μνημόνια– η αστική τάξη και οι ιμπεριαλιστές σύμμαχοί της μας οδήγησαν σε αυτά – γιατί τότε θα έπρεπε να στραφεί κατά του ίδιου του καπιταλισμού που προκαλεί τις κρίσεις και του συστήματος της πολιτικοστρατιωτικής εξάρτησης που επέτρεψε στις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις να εξάγουν την κρίση στις πιο αδύνατες και εξαρτημένες χώρες. Αλλά η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήθελε να πάει τόσο μακριά, γιατί οι κοινωνικές δυνάμεις που την στήριξαν, δεν ήθελαν να πάνε τόσο μακριά.

Αυτό ήταν το μικροαστικό ρεύμα που εκδηλώθηκε την περίοδο της οικονομικής κρίσης και των μνημονίων που ακολούθησαν.

Και το εργατικό κίνημα; Το εργατικό κίνημα παρέμεινε παροπλισμένο και επί της ουσίας παρασύρθηκε από το ρεύμα των μικροαστών, για τον απλούστατο λόγο, ότι σε μια περίοδο σοβαρού κλυδωνισμού του αστικού πολιτικού συστήματος, αλλά και της ίδιας της αστικής τάξης της χώρας, βρέθηκε χωρίς πολιτικές θέσεις, χωρίς πολιτικό πλαίσιο πάλης. Οι ανεκδιήγητες επιλογές της ηγεσίας του ΚΚΕ τη συγκεκριμένη περίοδο – αλλά και σήμερα – η άρνηση της να καταθέσει πρόγραμμα διεξόδου από την κρίση που θα υπερβαίνει τον αστικό ορίζοντα και θα ανοίγει το δρόμο προς το σοσιαλισμό, οδήγησαν στον ιδεολογικό και πολιτικό αφοπλισμό του εργατικού κινήματος, το οποίο έγινε «ουρά» του μικροαστικού ρεύματος.

Δεν ήταν μοιραίο να επικρατήσει το μικροαστικό αυτό ρεύμα με τα κούφια και ανεδαφικά «αντινημονιακά» συνθήματα. Αυτό έγινε γιατί την κρίσιμη ώρα, όταν εκατοντάδες χιλιάδες λαού βρισκόταν στους δρόμους και συγκρούονταν με τις δυνάμεις καταστολής και τους παρακρατικούς προβοκάτορες, η ηγεσία του ΚΚΕ λιγοψύχησε, δείλιασε, αρνήθηκε να πάρει ενωτικές πρωτοβουλίες που θα οδηγούσαν στο σχηματισμό ενός πανίσχυρου κινήματος που θα έθετε στην ημερησία διάταξη την υλοποίηση ώριμων προς επίλυση στη λαϊκή συνείδηση, βαθιών ριζοσπαστικών αλλαγών – πρώτα και κύρια την έξοδο από την ΕΕ – οι οποίες συνιστούν τα αναγκαία βήματα που πρέπει να διανύσουμε για τα φτάσουμε στο σοσιαλισμό.

Μοιραία το ελπιδοφόρο αυτό κίνημα, οδηγήθηκε σε αδιέξοδο και ο κόσμος χαμήλωσε τον πήχη των προσδοκιών, αναμένοντας πλέον τις κοινοβουλευτικές εξελίξεις, οι οποίες όμως – όπως πάντα – συντελούνται ερήμην του.

Και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ κουβαλά πάνω της όλες τις αντιφάσεις της ύπαρξης της. Από τη μία μεριά πρέπει να παίρνει υπόψη της, όλο εκείνο το μικροαστικό «αντιμνημονιακό» ρεύμα που την οδήγησε στην κυβερνητική εξουσία. Ένα μικροαστικό ρεύμα που θέλει καπιταλισμό χωρίς μνημόνια.

Από την άλλη πλευρά βρίσκεται αντιμέτωπη με τον αστικό της ορίζοντα. Δεν επιθυμεί ρήξεις, όχι μόνο με τον καπιταλισμό, αλλά ούτε και με το σύστημα της πολιτικοστρατιωτικής εξάρτησης (ΕΕ – ΝΑΤΟ). Εξ ου και οι διαβεβαιώσεις Τσίπρα, ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ εγγυάται την παραμονή της Ελλάδας στην ΟΝΕ και το Ευρώ.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ταλαντεύεται σήμερα, ανάμεσα στην ανάγκη υλοποίησης ενός προγράμματος προκειμένου να ικανοποιήσει εκείνους που τον έφεραν στη θέση που είναι σήμερα και των αναγκαιοτήτων που προκύπτουν από τη θέση της χώρας, ως μέλους της ευρωζώνης και της ΟΝΕ.

Εκ των πραγμάτων προκύπτει αντίφαση.

Η αστική τάξη

Η αστική τάξη της χώρας, δεν βρίσκεται και στα καλύτερά της. Η οικονομική κρίση, άφησε πίσω της ένα σωρό ερειπίων, με τις τράπεζες – την κορωνίδα του ελληνικού κεφαλαίου – να οδηγούνται σε χρεοκοπία και , παρά τις μεγάλες ενέσεις ρευστότητας που τους χορήγησαν οι ελληνικές κυβερνήσεις και η ΕΚΤ από το 2007 ως σήμερα, δεν έχουν ακόμα συνέλθει και δεν είναι σε θέση να επιτελέσουν το έργο τους. Αυτό της χρηματοδότησης της ελληνικής οικονομίας, ώστε να αρχίσει ένας νέος κύκλος κοινωνικής αναπαραγωγής και κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης.

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα οποία διαδραματίζουν νευραλγικό ρόλο στην ιδεολογική χειραγώγηση των εργαζομένων, έχουν οδηγηθεί και αυτά σε οικονομική χρεοκοπία, καθώς χρωστάνε δεκάδες εκατομμύρια ευρώ στις τράπεζες. Το κυριότερο όμως είναι, η ιδεολογική και πολιτική τους χρεοκοπία, καθώς, η απροκάλυπτη και απροσχημάτιστη στήριξη που προσέφεραν στις αστικές κυβερνήσεις, οι προβοκάτσιες που έστησαν σε βάρος των λαϊκών αγώνων, τους οποίους συστηματικά συκοφαντούσαν, τα παιγνίδια με επιχειρηματικούς ομίλους και η ενεργή παρέμβαση στο μοίρασμα της λείας των φιλέτων της κρατικής περιουσίας, τα έχει καταστήσει αναξιόπιστα στα μάτια του ελληνικού λαού.

Το αστικό πολιτικό σύστημα, το οποίο τα χρόνια των μνημονίων πρωτοστάτησε σε μια άνευ προηγουμένου λεηλασία των λαϊκών εισοδημάτων, έχει υποστεί σημαντικά ρήγματα. Το ΠΑΣΟΚ του 4,7% δεν παίζει πλέον κανένα ρόλο και ο πολιτικός του θάνατος είναι ζήτημα χρόνου.

Η συμμετοχή της ΝΔ στη κυβέρνηση Παπαδήμου και εν συνεχεία ο από κοινού σχηματισμός κυβέρνησης με το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ – η οποία συνέχισε το καταστροφικό έργο της πρώτης κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ - είχε σαν συνέπεια να την εγκαταλείψουν μικρομεσαία στρώματα των αστικών κέντρων και της υπαίθρου που αποτελούσαν την παραδοσιακή εκλογική της βάση και να συρρικνωθεί στα χαμηλότερα εκλογικά ποσοστά της μεταπολίτευσης. Η αγριότητα των πολιτικών που εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις Παπαδήμου και Σαμαρά, την έχει εκθέσει ανεπανόρθωτα στη συνείδηση του ελληνικού λαού, ο οποίος, στα πρόσωπα των υπουργών και των στελεχών που συμμετείχαν στις δύο αυτές κυβερνήσεις, βλέπει τους εφιάλτες που στοίχειωσαν τη ζωή του.

Το κόμμα της ΝΔ, δεν αποτελεί πλέον αξιόπιστη εναλλακτική λύση για την αστική τάξη, και παραμένει ερωτηματικό αν στο προσεχές μέλλον θα μπορέσει να επανακάμψει ώστε να είναι σε θέση να διαδραματίσει τον παλιό του ρόλο ως δύναμη πολιτικής εναλλαγής στα πλαίσια του αστικού πολιτικού συστήματος.

Το ΛΑΟΣ και η ΔΗΜΑΡ, αφού έκαναν την βρώμικη δουλεία σαν εφεδρείες του συστήματος και συνέβαλαν στη προώθηση των πολιτικών του μνημονίου, σήμερα έχουν ουσιαστικά εξαφανιστεί από τον πολιτικό χάρτη της χώρας.

Απομένει το θολό «Ποτάμι», που έχει συσπειρώσει στις τάξεις του ακραιφνείς νεοφιλελεύθερους από όλο το φάσμα της πολιτικής ζωής και λειτουργεί ως μοχλός πίεσης προς τη κυβέρνηση, στη κατεύθυνση να τα βρει πάση θυσία με τους δανειστές και να αποδεχτεί τους νέους αντιλαϊκούς όρους που αυτοί θέτουν. Αλλά λόγο της μικρής του πολιτικής επιρροής και των αμφιβολιών που υπάρχουν για το πολιτικό του μέλλον, δεν μπορεί να αποτελέσει αξιόπιστη επιλογή για την αστική τάξη.

Τέλος η Χρυσή Αυγή, παρά τις αποδεδειγμένες διασυνδέσεις της με τμήματα της ελληνικής ολιγαρχίας (εφοπλιστές), τα οποία την χρηματοδοτούν και την στηρίζουν, δεν εντάσσεται στους άμεσους σχεδιασμούς της αστικής τάξης για τη συγκρότηση του αστικού μπλοκ εξουσίας που θα προασπίσει τα συμφέροντα της.

Με λίγα λόγια η αστική τάξη εμφανίζεται σήμερα να έχει ξεμείνει από αξιόπιστη πολιτική εκπροσώπηση, καθώς τα κόμματα που κυριαρχούσαν στη πολιτική σκηνή τα τελευταία 40 χρόνια, έχουν υποστεί μεγάλη φθορά, ενώ έχουν «καεί» και οι πολιτικές της εφεδρείες.

Εκ των πραγμάτων, επί του παρόντος, θα πρέπει να συνδιαλλαγεί με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, με την προσδοκία ότι το επόμενο διάστημα θα υπάρξουν διορθωτικές κινήσεις, οι οποίες θα αποκαταστήσουν την κυριαρχία της.

Το εργατικό κίνημα

Το εργατικό κίνημα στην παρούσα συγκυρία θα πρέπει να εκμεταλλευτεί τις αντιφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και την ασθενή θέση στην οποία βρίσκεται σήμερα η αστική τάξη της χώρας.

Ποια πρέπει να είναι η στάση του απέναντι στη σημερινή κυβέρνηση; Να πιέσει, ώστε αυτή να υλοποιήσει τις θετικές προεκλογικές της εξελίξεις, αν και θα πρέπει να είναι καθαρό, ότι αυτές δεν μπορούν να προσφέρουν ουσιαστική λύση στα οξυμένα προβλήματα των λαϊκών στρωμάτων.

Το συνειδητό εργατικό κίνημα όμως, δεν μπορεί να γίνει παρακολουθητής της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ και να μειώσει τις προσδοκίες του στα επίπεδα των όποιων θετικών εξαγγελιών της σημερινής κυβέρνησης.

Το κύριο καθήκον σήμερα για τους συνειδητούς εργάτες, είναι, να προβάλουν το δικό τους ανεξάρτητο πρόγραμμα εξόδου από την κρίση, που θα απηχεί τα πραγματικά τους συμφέροντα, καθώς και τα συμφέροντα των φτωχών μικρομεσαίων στρωμάτων. Και ένα τέτοιο πρόγραμμα θα έχει ως κύριο αίτημα την αποδέσμευση της Ελλάδας από την ΕΕ. Μια σχέση, η οποία, ειδικά την περίοδο της οικονομικής κρίσης και των μνημονίων, έχει κακοφορμίσει και σαπίζει απειλώντας την «υγεία» του ελληνικού λαού.

Το πρόγραμμα αυτό πρέπει να αποτελέσει τη βάση συσπείρωσης των αντιμονοπωλιακών, αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων, να εκφράζει τα κοινωνικά – ταξικά συμφέροντα της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού της χώρας, οι στόχοι του να υπερβαίνουν τον αστικό ορίζοντα και να χαράξει τα αναγκαία βήματα που πρέπει να διαβεί το εργατικό κίνημα για να συναντήσει το σοσιαλισμό.

Και κάτι τελευταίο. Σε όλες τις δημοσκοπήσεις των τελευταίων χρόνων, εκείνοι που απαντούν ότι η Ελλάδα πρέπει να μείνει πάση θυσία στο Ευρώ, συγκεντρώνουν υψηλά ποσοστά της τάξης του 70%.

Πιστεύουμε ότι οι εκτιμήσεις του ελληνικού λαού για την ΕΕ και το ευρώ, διαμορφώνονται από δύο παράγοντες. Από το εμπόριο τρόμου στο οποίο επιδίδονται η αστική τάξη, τα κόμματα της και ο αστικός τύπος, όπου και απειλούν το λαό, ότι αν φύγουμε από το Ευρώ θα έρθει κατακλυσμός. Εν τω μεταξύ η μοναδική τραγωδία που ζει ο λαός μας, είναι αυτή που προκαλούν οι πολιτικές των μνημονίων.

Ο δεύτερος παράγοντας αφορά την υποστολή της σημαίας για την έξοδο της Ελλάδας από την ΕΕ και την ΟΝΕ, από τη σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ. Σημαία την οποία επί δεκαετίες κρατούσε ψηλά το κόμμα, όχι μόνο ως σύνθημα. Όλα αυτά τα χρόνια, οι κομμουνιστές μελετητές είχαν κάνει σοβαρή ιδεολογική δουλεία, με τη συγγραφή δεκάδων έργων που τεκμηρίωναν επιστημονικά, ότι η ΕΟΚ – ΕΕ, από τη φύση της είναι εχθρική στα λαϊκά συμφέροντα.

Τις δραματικές ημέρες που ζούμε συμβαίνουν δύο πράγματα. Πρώτο: οι θέσεις του ΚΚΕ για την ΕΕ επιβεβαιώνονται πανηγυρικά. Δεύτερο: όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για την επιβεβαίωση της ορθότητας των θέσεων των κομμουνιστών, η σημερινή ηγεσία του κόμματος απέσυρε το αίτημα της άμεσης αποδέσμευσης, ενώ αποσύρθηκε και από το αντίστοιχο ιδεολογικό – πολιτικό μέτωπο, αφήνοντας τους εργαζόμενους εκτεθειμένους στην ιδεολογική τρομοκρατία και τα σκοταδιστικά κηρύγματα των αστικών γραφίδων.

Ποιον συμφέρει αυτή η κατάσταση, ας το αναλογιστεί ο αναγνώστης.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Δύο μεγάλες εκθέσεις με πρωτότυπο αρχειακό υλικό σε Καισαριανή και Χαϊδάρι

Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ διοργανώνει μεγάλη πολιτική - πολιτιστική εκδήλωση, για τη συμπλήρωση 70 χρόνων από την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών 1945 - 2015, το Σάββατο 9 Μάη στις 20.00, στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, στην πλατεία των Διακοσίων Ηρώων.

Στην εκδήλωση θα μιλήσει ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας.

Δύο μεγάλες εκθέσεις αρχειακού υλικού, φωτογραφίας και έργων Τέχνης

Οι εκδηλώσεις του ΚΚΕ για τον εορτασμό της σημαντικής επετείου των 70 χρόνων από την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών θα ξεκινήσουν με τη διοργάνωση δύο μεγάλων εκθέσεων πρωτότυπου αρχειακού υλικού, φωτογραφίας και έργων Τέχνης, που θα γίνουν στα δημαρχεία των δήμων Χαϊδαρίου (Στρ. Καραϊσκάκη 138, απέναντι από το «Παλατάκι») και της Καισαριανής (Βρυούλων 125 και Κλαζομενών).

Θα παραβρεθεί ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας (Διαβάστε αναλυτικά ΕΔΩ).

Η έναρξη των εκθέσεων θα γίνει την Πέμπτη 30 Απρίλη.  Πρόκειται για δύο διαφορετικές εκθέσεις, που θα φιλοξενούν από 10 προθήκες με πρωτότυπο, σε μεγάλο βαθμό, αρχειακό υλικό, που μαρτυρά και φωτίζει την ηρωική πάλη των κομμουνιστών και του ΕΑΜικού κινήματος, το οποίο περιλαμβάνει μεταξύ άλλων: Χειρόγραφες εφημερίδες από τόπους εξορίας, υλικά απ' τη δράση του Κόμματος και του ΕΕΑΜ στην εργατική τάξη, ανακοινώσεις - προκηρύξεις του ΚΚΕ, των ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΕΠΟΝ, ΠΕΕΑ, αντιφασιστικών οργανώσεων στη Μέση Ανατολή, εφημερίδες και βιβλία - μπροσούρες που εξέδιδαν, φύλλα «Ριζοσπάστη» και άλλων εντύπων του Κόμματος. Ακόμα υλικά για το ρόλο της ΕΣΣΔ στην Αντιφασιστική Νίκη (πρωτοσέλιδα του «Ριζοσπάστη» για τον Κόκκινο Στρατό, ανταποκρίσεις απ' τα πεδία των μαχών, γενικό σοβιετικό αρχηγείο). Επίσης, θα εκτεθούν υλικά αντικομμουνιστικής προπαγάνδας. Αυτό το υλικό που θα συνθέτει έξι ενότητες, θα συνοδεύεται από ταμπλό με κείμενα.

Οι φωτογραφίες που θα εκτεθούν στο Χαϊδάρι θα είναι απ' τη συλλογή του Κ. Μπαλάφα, ενώ αυτές στην Καισαριανή από τις συλλογές των Σπ. Μελετζή και Ντ. Κέσελ. Επιπλέον, θα εκτεθούν έργα Τέχνης, εμπνευσμένα από την αντιστασιακή πάλη του λαού, των Οικονομίδη, Μεγαλίδη, Φέρτη, Σεμερτζίδη, Τάσσου, Ζ. Μακρή, Κατσικογιάννη κ.ά.

Στους χώρους θα εκτίθενται και εκδόσεις της «Σύγχρονης Εποχής», σχετικές με το θέμα, ενώ θα υπάρχει δυνατότητα προβολής βίντεο που επεξεργάστηκε το τμήμα Προπαγάνδας της ΚΕ του ΚΚΕ και το οποίο βασίζεται στη Διακήρυξη της ΚΕ.

Οι εκθέσεις θα λειτουργούν καθημερινά απ' τις 10 π.μ. έως τη 1 μ.μ. και από 6 μ.μ. έως 9.30 μ.μ. Επιδίωξη είναι να υπάρχουν ξεναγοί που θα βοηθούν τους επισκέπτες και θα τους εφοδιάζουν με πρόσθετες πληροφορίες. Ακόμα, θα υπάρχει η δυνατότητα για τις Κομματικές και ΚΝίτικες Οργανώσεων οργανωμένης περιήγησης στην έκθεση, διοργάνωσης συζητήσεων, προβολών κ.λπ.

ΠΗΓΗ: 902.gr

Γραφείο Τύπου Δήμου Κερατσινίου - Δραπετσώνας

Αθήνα, 28 Απριλίου 2015