Σιωπηρά, και χωρίς πολλή δημοσιότητα, αφού δεν λείπουν οι αντιδράσεις εντός αλλά και εκτός κυβέρνησης, πήρε μπροστά και επίσημα χθες ο διαγωνισμός για την πώληση του 51% των μετοχών του ΟΛΠ.

Αργά το βράδυ, και ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη η πεντάωρη συνεδρίαση του κυβερνητικού συμβουλίου, το περίφημο «mail» με τις αλλαγές στους όρους του διαγωνισμού απεστάλη από το ΤΑΙΠΕΔ προς τους τρείς προεπιλεγέντες επενδυτές. 

Παραλήπτες, ήταν η κινέζικη Cosco, η ολλανδική APM Terminals (θυγατρική της δανέζικης Maersk), και οι φιλιππινέζοι της International Container Terminal Services (ICTS). 

Οι υπόλοιποι δύο όμιλοι που είχαν προκριθεί στην τελική φάση του διαγωνισμού, η νεοζηλανδικών συμφερόντων Utilico, και η αμερικανική Ports America, τυπικά έχουν αποσυρθεί από τη διαδικασία.

Στην ουσία, η αποστολή των επιστολών σηματοδοτεί πως η κυβέρνηση ενέκρινε «σιωπηρά» την εισήγηση του ΤΑΙΠΕΔ της Τρίτης (σσ: παραχώρηση του ΟΛΠ σε δύο φάσεις, πρώτα το 51%, μετά το υπόλοιπο 16,7%, κ.οκ.), και πως έπειτα από μήνες δημιουργικής ασάφειας, και μπόλικα μπρος-πίσω, ο διαγωνισμός επανεκκινεί ξανά. 

Η επιστολή προς τους επενδυτές περιγράφει τις αλλαγές που επήλθαν στους όρους του διαγωνισμού καθώς και τα χρονοδιαγράμματα για την κατάθεση δεσμευτικών προσφορών στις αρχές του φθινοπώρου.

Φιλοδοξία για ολοκλήρωση διαπραγμάτευσης

Στο ΤΑΙΠΕΔ φιλοδοξούν ότι μέχρι τότε θα έχει ολοκληρωθεί και η διαπραγμάτευση με τους υποψηφίους σχετικά με τη νέα σύμβαση παραχώρησης (master concession) που θα υπογράψει ο OΛΠ με το ελληνικό Δημόσιο. Σε κάθε περίπτωση, ο απώτερος στόχος είναι η συμφωνία να έχει ολοκληρωθεί μέσα στο πορώτο τρίμηνο του 2016.

Τι λένε τα mail

Στις επιστολές αναφέρεται πως το ΤΑΙΠΕΔ θα πωλήσει αρχικά το 51% αντί για το 67,7% που προέβλεπε αρχικά η προκήρυξη του διαγωνισμού. Το υπόλοιπο 16,7% θα διατεθεί σταδιακά στον πλειοδότη εντός μίας πενταετίας, ανάλογα με συγκεκριμένες επενδύσεις που θα πρέπει να υλοποιήσει. Ετσι το Δημόσιο διατηρεί σημαντικό ποσοστό του ΟΛΠ και θα το πουλήσει σε βάθος χρόνου, επωφελούμενο από τις υπεραξίες που θα δημιουργηθούν με την ανάπτυξη του λιμανιού. 

Επισημαίνεται πως η σημερινή σύμβαση παραχώρησης μεταξύ ΟΛΠ και Δημοσίου, που λήγει το 2052, προβλέπει πως ο οργανισμός διαχειρίζεται τις υποδομές του λιμανιού με εισφορά 2% επί των ετησίων εσόδων. Η συγκεκριμένη σύμβαση πρόκειται να αναμορφωθεί μέχρι το φθινόπωρο οπότε και θα υποβληθούν οι δεσμευτικές προσφορές.

Ταμείο και κυβέρνηση επισημαίνουν με κάθε ευκαιρία πως δεν πωλούνται οι υποδομές του λιμανιού καθώς αυτές παραμένουν στην κυριότητα του ελληνικού Δημοσίου. Πωλείται πλειοψηφικό πακέτο του ΟΛΠ ο οποίος δεν έχει την ιδιοκτησία των υποδομών, παρά μόνο τη διαχείριση με βάση πολυετή σύμβαση παραχώρησης με το Δημόσιο, η οποία και θα αναμορφωθεί.

Γιατί κρατά χαμηλούς τόνους

Οπως είναι σαφές πως ο διαγωνισμός για το λιμάνι προχωρά κανονικά, άλλο τόσο σαφές είναι πως η κυβέρνηση δεν θέλει αυτό να γίνει με πολλά “ταρατζούμ”, παρά σιωπηρά. Δεν είναι τυχαίο ότι στέλεχος της κυβέρνησης που ερωτήθηκε χθες για το αν το θέμα ΟΛΠ συζητήθηκε στο κυβερνητικό συμβούλιο, απέφυγε να υπεισέλθει σε λεπτομέρειες παραπέμποντας στην προχθεσινή απόφαση του ΤΑΙΠΕΔ. «Δεν έγινε αυτή καθ’ αυτή συζήτηση για τον ΟΛΠ. Ισχύει ωστόσο η απόφαση του ΤΑΙΠΕΔ», ανέφερε χαρακτηριστικά. 

Η προσπάθεια του Μαξίμου να κρατηθούν χαμηλά οι τόνοι είναι πασιφανής. Μπορεί κάποιες ιδιωτικοποιήσεις να μην αποτελούν πλέον κόκκινη γραμμή για τη κυβέρνηση, το Μαξίμου ωστόσο γνωρίζει ότι για να προχωρήσουν δεν χρειάζεται και πολύ δημοσιότητα.

Υπενθυμίζεται ότι χθες το απόγευμα, συναντήθηκε στο Μέγαρο Μαξίμου με τον υπουργό Επικρατείας Νίκο Παπά, ο δήμαρχος Πειραιά Γιάννης Μώραλης που έχει εκφράσει πάρα πολλές φορές την αντίθεσή του στην ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ, ότι οι λιμενεργάτες (ΟΜΥΛΕ) ετοιμάζουν νέο κύκλο κινητοποιήσεων, και ότι αρκετοί υπουργοί, αν και έχουν σταματήσει τις δημόσιες τοποθετήσεις, είναι καταφανδόν εναντίον της παραχώρησης του λιμανιού.

ΠΗΓΗ: piraeuspress.gr

Πηγή: iefimerida

Εκτενής αναφορά στο θέμα της πώλησης των μετοχών του ΟΛΠ έγινε κατά την ενημέρωση των πολιτικών συντακτών το μεσημέρι της Πέμπτης. Ερωτηθείς σχετικά ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γαβριήλ Σακελλαρίδης παραδέχθηκε ότι η κυβέρνηση έχει κάνει υποχωρήσεις στο θέμα αυτό σε σχέση με τις προεκλογικές της θέσεις, επιβεβαιώνοντας ουσιαστικά όλες τις πληροφορίες που θέλουν το μεν ΤΑΙΠΕΔ να προτείνει πώληση του 51% (που μέσα σε μια τετραετία μπορεί να φτάσει το 67%), την δε κυβέρνηση να είναι έτοιμη να υλοποιήσει τη σχετική εισήγηση.
Από την άλλη πλευρά πάντως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος υποστήριξε πως η όποια απόφαση ληφθεί τελικά, δεν θα αποτελεί σε καμιά περίπτωση ξεπούλημα του ΟΛΠ.

ΠΗΓΗ: portnet.gr

Γράφει ο v.ariaditis

Σαν σήμερα πριν 110 χρόνια ήρθε στη ζωή ο Μάρκος Βαμβακάρης θεμελιωτής του Ρεμπέτικου και ακρογωνιαίος λίθος του λαϊκού μας τραγουδιού.

Γεννήθηκε στις 10 Μάιου το 1905 στην Άνω Χώρα της Σύρου από φτωχή οικογένεια καθολικών και ήταν το πρώτο από τα έξι παιδιά του Δομένικου και της Ελπίδας Βαμβακάρη. Από μικρός αναγκάζεται να κάνει διάφορες δουλειές: (κλωστοϋφαντουργός ,εφημεριδοπώλης, οπωροπώλης, λούστρος) για να βιοποριστεί αυτός και η οικογένειά του. Το 1917 σε ηλικία 12 ετών λαθρεπιβάτης στο πλοίο της γραμμής φτάνει στον Πειραιά όπου για να επιβιώσει κάνει τις δουλειές του ανθρακεργάτη, του χαμάλη, του εκδορέα στα σφαγεία.

Έρχεται σε επαφή με τους τεκέδες, συναναστρέφεται τον κόσμο τους και μυείται στους κώδικες και στον τρόπο της ζωής τους. Εκεί συναρπάζεται από τον ήχο του μπουζουκιού και σε διάστημα έξι μηνών όπως λέει ο ίδιος στην αυτοβιογραφία του μαθαίνει το όργανο και αρχίζει να γράφει δικά του τραγούδια.

Το 1933, o Μάρκος Βαμβακάρης κυκλοφόρησε την πρώτη ηχογράφηση με μπουζούκι στην Ελλάδα, το «Καραντουζένι» στην Odeon και το 1934 μαζί με το Γιώργο Μπάτη, τον Ανέστη Δελιά και τον Στράτο Παγιουμτζή δημιουργούν την ξακουστή «Τετράδα του Πειραιά» της οποίας όλα τα μέλη έχουν μια εξέχουσα θέση στο ρεμπέτικο τραγούδι με πολλά γνωστά τραγούδια ο καθένας. Η θρυλική τετράς γίνεται γνωστή και η φήμη του Βαμβακάρη εδραιώνεται μεταξύ των ανθρώπων του ρεμπέτικου και των θαμώνων στα στέκια όπου παίζεται το είδος αυτό της λαϊκής μας μουσικής.

Το 1935 επισκέφτηκε την Σύρο ύστερα από είκοσι σχεδόν χρόνια για να παίξει σε μαγαζί της περιοχής και γράφει την «Φραγκοσυριανή»,το πιο γνωστό και πολυτραγουδισμένο του τραγούδι που θα γίνει επιτυχία εικοσιπέντε χρόνια αργότερα με την φωνή του Γρηγόρη Μπιθικώτση.

To 1935 εγκαταλείπει τους τεκέδες και εμφανίζεται αποκλειστικά στα λαϊκά κέντρα, ενώ στην κομπανία έρχεται να προστεθεί και ο Κ. Σκαρβέλης. Η περίοδος αυτή είναι η πιο παραγωγική του και συνεργάζεται με μια σειρά μεγάλα ονόματα της εποχής όπως: Οι Γ. Παπαϊώάννου,Σ. Κερομύτης, Σ. Χασκίλ.Ρ. Αμπατζή Σ. Καρίβαλη.

«Αναρχικό» και κριτικό πνεύμα απέναντι στην κρατούσα κοινωνική και πολιτική τάξη της εποχής του, δεν θα διστάσει να τους συμπεριλάβει στα τραγούδια του με σκωπτικό και καταγγελτικό τρόπο για τα πεπραγμένα τους:

«Όσοι γινούν πρωθυπουργοί όλοι τους θα πεθάνουν,
τους κυνηγάει ο λαός για τα καλά που κάνουν»

Κι άλλες φορές γέννημα θρέμμα των αδικημένων και των βασανισμένων της κοινωνίας που τέμνεται στα δύο, θα εξυμνήσει την φτωχολογιά από την οποία και προέρχεται :

«Κι εγώ φτωχός γεννήθηκα , τον κόσμο έχω γυρίσει,
μέσα απ τα φύλλα της καρδιάς κι εγώ έχω μαρτυρήσει»

Η μεταξική δικτατορία θέλοντας να χειραγωγήσει τα μουσικά πράγματα της εποχής και να τα προσαρμόσει στην «Εθνική Πολιτισμική Ταυτότητα» του καθεστώτος, επιβάλλει λογοκρισία στο είδος του τραγουδιού και κυνηγά τους δημιουργούς του. Τα βιώματα και η αναφορά στην παρέκκλιση που έχουν μέσα τα τραγούδια του Μάρκου : τεκέδες μαγκιά, ουσίες, γυναίκες, αλλά και η παθητική διαμαρτυρία απέναντι στην καθεστωτική καταπίεση κηρύσσονται παράνομες και «αλλότριες» συνήθειες και απαγορεύονται.

Από το 1940 και όλη την διάρκεια της κατοχής γράφει τραγούδια που αναφέρονται στην επιστράτευση και στα πολεμικά γεγονότα που δεν κυκλοφόρησαν ποτέ. Αυτή την εποχή επηρεασμένος από τις θηριωδίες των ναζιστών αλλά και την ηρωική αντίσταση του ΕΑΜ- ΕΛΑΣ γράφει όπως μαρτυρά και ο ίδιος στις αφηγήσεις του τα τραγούδια: «Στην Κοκκινιά την κόκκινη» και το «Χαϊδάρι». Τα τραγούδια αυτά δεν ηχογραφήθηκαν ποτέ αλλά οι στίχοι του δεύτερου διασώθηκαν από την δημοσίευση τους στο περιοδικό (Ελληνικό Τραγούδι τευχ, 24 1947) και θα γίνει γνωστό στο κοινό από το γιό του Στέλιο μετά την μεταπολίτευση.

«Τρέξε μανούλα να με δεις τρέξε για να με σώσεις
Κι απ το Χαϊδάρι μάνα μου να μ απελευθερώσεις»

To καθεστώς της 4ης Αυγούστου και η κατοχή συμβάλλουν αποκλειστικά στην ανέχεια και την φτώχεια που έχει περιπέσει και την οποία προσπαθεί να αντιμετωπίσει με περιοδείες με το μπουζούκι του ανά την Ελλάδα,. Μετά τον πόλεμο επανέρχεται στην δισκογραφία αλλά το 1952 τα προβλήματα υγείας καθώς και η στροφή των εταιριών στους μουσικούς επηρεασμούς του Ανατολίτικου θα τον θέσουν στο περιθώριο. Εξαίρεση αποτελεί η συμβολή του Βασίλη Τσιτσάνη που σαν καλλιτεχνικός διευθυντής της Coloumbia φέρνει ξανά τον Μάρκο στην επιφάνεια με την ηχογράφηση έξι νέων τραγούδιων καθώς και την επανεκτέλεση παλαιότερων με τη φωνή του Γ.Μπιθικώτση, της Κ. Γκρέη, και του Σ. Διονυσίου που θα συμβάλουν στo να επανέρθει από την αφάνεια ο δημιουργός και τα τραγούδια του. Είναι η εποχή που μπαίνουν οι βάσεις για την μετέπειτα αναβίωση του ρεμπέτικου τραγουδιού, και θα προλάβει να ζήσει συγκινητικές στιγμές από την αποδοχή του κόσμου στις επανεμφανίσεις του στο πάλκο στα μέσα της δεκαετίας του ΄60 με αποκορύφωμα την μεγάλη συναυλία στο «Κεντρικόν» που οργάνωσε ο «Σύλλογος Κρητικών Φοιτητών»

Κοινωνικό και βιωματικό το περιεχόμενο των τραγουδιών του Μάρκου και συνολικά του ρεμπέτικου τραγουδιού, αντλεί το περιεχόμενό του από την καθημερινότητα του κόσμου,που οι κοινωνικές αντιθέσεις έχουν θέσει στην περιφέρεια –περιθώριο του αστικού κόσμου και της κουλτούρας του. Τεκέδες, χασίσι, μάγκες με μπέσα και αξιοπρέπεια, βιοπορισμός , επαγγέλματα, καταγγελία της κοινωνικής αδικίας, αλλά και έρωτες,πάθη και προσδοκίες, που μέσα από την ανάμνηση των ήχων της παιδικής μνήμης, (των παραδοσιακών δημοτικών τραγουδιών και οργάνων) και «ντυμένα» με τη φόρμα του μπουζουκιού από την φαντασία και τα χρυσά δάχτυλα του Πατριάρχη του λαϊκού μας τραγουδιού Μάρκου Βαμβακάρη,αγγίζουν την καρδιά και τις αισθήσεις των καταπιεσμένων και απόκληρων των αστικών κέντρων, για να γίνουν η βάση ενός λαϊκού πολιτισμού με αντοχές και παρακαταθήκη για το μέλλον.

πηγη: pandiera.gr

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ WIND

Συνάδελφοι,

Σας επισυνάπτουμε το ψήφισμα του Σωματείου μας σχετικά με το εργατικό ατύχημα στα ΕΛ.ΠΕ. Υπάρχει επείγουσα έκκληση για αίμα. Το όνομα του εργαζόμενου είναι Ντελιλάι Ραμαντάν του Ζάλο, νοσηλεύεται στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Θριάσιου Νοσοκομείου και έχει ανάγκη από αίμα και πλάσμα. Οι εργαζόμενοι μπορούν να δώσουν αίμα σε οποιοδήποτε νοσοκομείο αναφέροντας τα στοιχεία του. Σωματεία και φορείς που διαθέτουν και μπορούν να προσφέρουν φιάλες αίματος, μπορούν να έρθουν σε επαφή με τη Μονάδα Αιμοδοσίας του νοσοκομείου στο τηλέφωνο 213.2028.737.

Σας καλούμε να συνδράμετε στην προσπάθεια αυτή.

ΨΗΦΙΣΜΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΩΝ ΕΛ.ΠΕ.

Την Παρασκευή 8 Μαΐου κατά τη διάρκεια εργασιών σε μονάδα των ΕΛΠΕ σημειώθηκε έκρηξη και ακολούθησε πυρκαγιά, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν σοβαρά 6 εργαζόμενοι, οι 3 εκ των οποίων είναι σε κρίσιμη κατάσταση.

Άλλη μια φορά γινόμαστε μάρτυρες εργατικών ατυχημάτων που προκύπτουν από τη μη τήρηση κανόνων υγιεινής και ασφάλειας από τους εργοδότες με σκοπό την εκμηδένιση του κόστους. Αξίζει να τονιστεί και ο ρόλος των εργολαβιών που οι εταιρίες, όπως τα ΕΛΠΕ, χρησιμοποιούν επί μονίμου βάσεως για την εκτέλεση εργασιών από εργαζόμενους χωρίς εκπαίδευση και μέσα προστασίας, οι οποίοι εργάζονται πάνω από 12 ώρες σε άθλιες και άκρως επικίνδυνες εργασιακές συνθήκες.

Μπροστά στο κέρδος η ανθρώπινη ζωή είναι αμελητέα για τα αφεντικά ενώ το κράτος τους καλύπτει με κάθε τρόπο. Στα πλαίσια αυτής της λογικής ήταν και το εργατικό ατύχημα που συνέβη σήμερα, ως αποτέλεσμα της εγκληματικής ασυδοσίας των εργοδοτών αλλά και της ολιγωρίας των κρατικών μηχανισμών, οι οποίοι οφείλουν να ελέγχουν τους όρους και τις συνθήκες εργασίας και να επιβάλλουν την τήρηση των κανόνων.

Εκφράζουμε την αμέριστη συμπαράστασή μας στους τραυματίες εργαζομένους στα ΕΛΠΕ και ευχόμαστε την ταχεία ανάρρωσή τους. Επίσης καταγγέλλουμε την εργοδοτική αυθαιρεσία και την κρατική αδράνεια που συντέλεσαν και συντελούν σε εργατικά ατυχήματα και δυστυχήματα και στηρίζουμε τους εργαζομένους των ΕΛΠΕ οι οποίοι ως απάντηση των παραπάνω προχώρησαν σε απεργιακές κινητοποιήσεις.

Το Διοικητικό Συμβούλιο
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Παναγιώτης Μαυροειδής

Πάει λοιπόν, πέρασε  και αυτή η «κρίσιμη» συνεδρίαση του Eurogroup. Πληρώθηκε και η δόση των 760 εκ. στο ΔΝΤ.

Ποια ήταν η συζήτηση την προηγούμενη βδομάδα;

Ορισμένοι  ανέμεναν μια  κάποια ρήξη, μιας και η κυβέρνηση -για άλλη μια φορά- είχε «απειλήσει» ότι ίσως και να μην πληρώσει τη δόση. Κανείς δε φάνηκε να τρομάζει από την άλλη μεριά…

Άλλοι περίμεναν μια κάποια συμφωνία  με τα ευρωαφεντικά, ώστε να αντιμετωπισθεί το θέμα της μερικής έστω χρηματοδότησης και απελευθέρωσης μέρους της δόσης των 7,2 δις. Η κυβέρνηση είχε πλέον αποδεχτεί την αξιολόγηση του υφιστάμενου μνημονιακού προγράμματος και είχε στέρξει να ανακοινώσει μεγάλα ΝΑΙ για πρόσθετα φορολογικά μέτρα, διατήρηση ΕΝΦΙΑ και ξεμπλοκάρισμα ιδιωτικοποιήσεων

Το Σαββατοκύριακο είχε ήδη αλλάξει το μενού.

Όλη  η προσπάθεια της κυβέρνησης ήταν πλέον αυτή και μόνο αυτή: Να εκφράσουν οι «εταίροι» της μια κάποια «ικανοποίηση» ώστε να δώσουν μια ενεσούλα ρευστότητας, έστω μέσω αύξησης (ή μη περιορισμού!) του ορίου έκδοσης εντόκων γραμματίων.

Το διήμερο 11-12/5 σφραγίστηκε εν τέλει από ένα πιο μικρούτσικο ‘’έντιμο συμβιβασμό’’.

Σε τι συνίσταται αυτός;

Σε κάθε διμερή  συμβιβασμό ο καθένας δίνει κάτι.  Και παίρνει αναλόγως.

Πως έχει λοιπόν το συγκεκριμένο  δούναι και λαβείν των ημερών;

Από τη μια,  κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πλήρωσαν τη δόση των 760 εκ. και κατέθεσαν τις προτάσεις νέων μνημονιακών μέτρων.

Από την άλλη, τα αφεντικά της ΕΕ και της ατμομηχανής της που λέγεται Ευρωζώνη, είπαν ψιθυριστά: «καλά το πάτε. Υπήρξε πρόοδος».

Δεν είπαν ακριβώς ότι τους «ικανοποιήσαμε», αλλά μας χτύπησαν  συγκαταβατικά στην πλάτη.

Τα υπόλοιπα μηνύματα είναι εκτός του κειμένου της ανακοίνωσης του eurogroup. Και έχουν τη σημασία τους.

Το πρώτο είναι ότι το ευρωπαϊκό κεφάλαιο μέσω των μηχανισμών και θεσμών του, που έχουμε περιοριστεί να ονομάζουμε συμβατικά «δανειστές», λέει προς την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ: «Ανακοινώστε  όλα τα αντεργατικά μέτρα, στείλτε στα τάρταρα ακόμη και τις αναιμικές σας υποσχέσεις περί ανακούφισης μέσα στη γενική φτώχεια – ή  τοποθέτησης κλιματισμού στην κόλαση-, εφαρμόστε άμεσα και με αποτελέσματα τη νέα αιμοδοσία και μετά βλέπουμε». Ήθελαν τον ίδιο τον Τσίπρα να υπογράψει αυτή τη «βούληση» και τα πήγαν μια χαρά.

Το δεύτερο, αφορά την ιστορία του δημοψηφίσματος. Υποτίθεται ότι αυτό στη συλλογιστική του ΣΥΡΙΖΑ ήταν μια απειλή του προς τους δανειστές: «Μη με ζορίζετε, διότι θα ζητήσω από το λαό έγκριση ρήξης με την ευρωζώνη». Το βιολί άλλαξε. Το δημοψήφισμα αποτελεί ένα άθλιο εκβιασμό προς τα μέσα: «Ψηφίστε υπέρ του μνημονίου και της παραμονής στην ευρωζώνη, διαφορετικά θα έρθει κατακλυσμός και θα είστε άξιοι της μοίρας σας».

Αίφνης, Σόιμπλε, Μοσκοβισί, Σούλτς και τα άλλα τα παιδιά,  θεωρούν σωστό ένα δημοψήφισμα, ο δε Υπουργός Επικρατείας  Φλαμπουράρης συμπληρώνει: «Αν θα χρειαστεί δημοψήφισμα, αυτό θα είναι σε συμφωνία με τους εταίρους μας»!

Κατά τα άλλα, η «διαπραγμάτευση» συνεχίζεται.

Μόνο που αποδεικνύεται πως όχι μόνο δεν είναι αποτελεσματική, αλλά κάτι χειρότερο: Η «διαπραγμάτευση» είμαστε εμείς.

Με απλά λόγια, οι «δικοί» μας λένε: «Δώστε μας λεφτά για να δουλεύει η χρεομηχανή, να μένουμε στην ευρωζώνη και να διατηρείται στη ζωή η τελευταία και εμείς θα σας ικανοποιήσουμε με αντιλαϊκά μέτρα στο διηνεκές».

Και οι «εταίροι» απαντούν: «Μην τρελαίνεστε. Στο poker που νομίζετε ότι παίζετε,  τους τέσσερις άσσους τους έχουμε εμείς, ένα ακόμη στο μανίκι και το πιστόλι της ΕΚΤ στο τραπέζι. Πάρτε πρώτα τα μέτρα και εμείς θα δούμε πότε, τι και πως»

Από όποια μεριά και να δει κανείς  τις διαπραγματευτικές γραμμές, στη μέση είναι αυτοί που στη ράχη τους θα πέσουν τα νέα μνημονιακά μέτρα. Αυτούς  τους οποίους  η ευρωζώνη τους έχει εξ ορισμού προγραμμένους και η κυβέρνηση γραμμένους, καθώς στην καλύτερη περίπτωση τους θεωρεί αδύναμους χειροκροτητές ψηφοφόρους και διαπραγματευτικό χαρτί.

Δεν είναι όμως παιχνίδι για να αστειευτεί κανείς.

Δεν παίρνουν απλά μέτρα, αλλά «μας παίρνουν μέτρα».

Για την ίδια την κοινωνική κηδεία του κόσμου της εργασίας, αλλά και ένα θανατηφόρο πολιτικό πλήγμα σε βάρος κάθε έννοιας αριστερής αντικαπιταλιστικής πολιτικής.

Και την παρτίδα δεν μπορούν να τη σώσουν οι καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών και τα δάκρυα της Νάντιας Βαλαβάνη…

Ούτε και τα λείψανα της Αγίας Βαρβάρας.

πηγη: pandiera.gr

Γράφει ο Γ. Σιώζος

Μετά από μια τρίμηνη σθεναρή πολιορκία εκ μέρους της Κυβέρνησης (πρώτη φορά Αριστερά) η Βρυξέλες παρέδωσαν τα κλειδιά της Πόλεως στον Α. Τσίπρα.

Οι «κόκκινες γραμμές» που προέβαλαν οι θεσμοί της Ε.Ε., οι «Θεσμοί της Αγοράς», οι «Εταίροι», οι δανειστές, η Μέρκελ, ο Σόιμπλε και τόσοι άλλοι, επιτέλους δεν υφίστανται.

Οι οχυρώσεις τους, για τα εργασιακά, το ασφαλιστικό, τις αποκρατικοποιήσεις, το πρωτογενές πλεόνασμα, την εξυπηρέτηση του χρέους, το μνημόνιο, κατέρρευσαν σαν χάρτινος πύργος.

Η Θηλιά που ετοίμαζαν για Ελληνικό λαό, μέσω της απειλής για οικονομική ασφυξία, έγινε μπούμερανγκ.

Τώρα έντρομοι αναζητούν τρόπους, προκειμένου να δικαιολογήσουν την πλήρη ήττα τους, στα εθνικά τους κοινοβούλια.

Ο «Μικρός Ήρωας» Α. Τσίπρας ως άλλος Αχιλλέας, σέρνει στο Άρμα του το άψυχο σώμα του Μνημονίου μπροστά από την Πύλη του Βραδεμβούργου.

Αντηχούν στου Μαξίμου τα νταούλια ξημερώνει λευτεριά, γεγονός που πιστοποιεί και η παρουσία των καθαριστριών σε αυτό.

Μην με παρεξηγείτε, ομολογώ ότι είμαι Θύμα της «δημιουργικής ασάφειας».

Ποιό είναι το σαφές και ποιό το ασαφές ;
Ποιά είναι η αλήθεια και ποιό το ψέμα ;
Πού τελειώνει η εντιμότητα και πού αρχίζει η ατιμία ;
Ποιοί είναι οι νικητές και ποιοί οι ηττημένοι ;

Η δημιουργική ασάφεια, σου επιτρέπει, να υπερβαίνεις την πραγματικότητα, να έχεις μιά μεταφυσική Θέαση των γεγονότων, να πανηγυρίζεις και να κλαις, να βιώνεις μιά κατάσταση με την Βυζαντινοχριστιανική έννοια, αυτής της χαρμολύπης.

Η αντιστροφή της πραγματικότητας, λειτουργεί από την πλευρά της εξουσίας ως φενάκη, αλλά από τη μεριά μας, ως εκτόνωση της φόρτισης που επιφέρει η κορύφωση του δράματος που ζούμε.

Αν οι Κυβερνήσεις Παπανδρέου και Σαμαροβενιζέλων οδήγησαν τη χώρα και την κοινωνία στο εκτελεστικό απόσπασμα, η παρούσα Κυβέρνηση έχει επιφορτισθεί με το καθήκον των χαριστικών βολών.

Ένα κόμμα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, κόμμα μικροαστικής φύσεως, γεγονός που πιστοποιείται τόσο από την ιδεολογία του, όσο και από την ταξική του σύνθεση, είναι αδύνατον να έχει δική του αυτόνομη πολιτική.

Μοιραία αυτά τα κόμματα υιοθετούν την πολιτική της Αστικής Τάξης και υλοποιούν το δικό της πολιτικό σχέδιο. Ποτέ στην ιστορία οι μικροαστοί ως τάξη δεν κατάφεραν να ασκήσουν εξουσία.

Η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον ορατή. Ήδη αρχίζει να διαφαίνεται, η ανάδυση ενός νέου κόμματος που φιλοδοξεί να καλύψει το χώρο της Κεντροαριστεράς αντικαθιστώντας το ΠΑΣΟΚ. Και επομένως η πλήρης απαξίωσή του κοινή μοίρα, όλων των μνημονιακών κομμάτων που ανέλαβαν κυβερνητικές ευθύνες.

Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει, ο πολιτικός και ιστορικός χρόνος συμπυκνώνεται δραματικά.

Η Συγκυρία απαιτεί άμεσα τη συγκρότηση, ενός ισχυρού Αριστερού πόλου, για την αναστροφή της κατάστασης.

πηγη: pandiera.gr

Να ποιοι επικροτούν την αναθεώρηση της κομματικής μας ιστορίας

Ο Εργατικός Αγώνας αναδημοσιεύει ασχολίαστο το άρθρο του Αντώνη Νταβανέλου, μέλους της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ και ηγετικού στελέχους της νεοτροτσκιστικής συνιστώσας του, της ΔΕΑ (Διεθνιστική Εργατική Αριστερά). Το άρθρο αυτό γράφτηκε- όπως προκύπτει από το περιεχόμενό του- με αφορμή την έκδοση του πονήματος της ηγεσίας του ΚΚΕ (τμήμα ιστορίας) για τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο.  Είναι τόσο ξεκάθαρη η θέση που παίρνει ο συγγραφέας πάνω στο ζήτημα της αναθεώρησης της ιστορίας του ΚΚΕ από την ηγεσία του που δεν χρειάζεται κανένα ιδιαίτερο σχολιασμό από την δική μας πλευρά. Τα σχόλια δικά σας.

Οι επεξεργασίες του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ, που δημοσιεύτηκαν στον τόμο «Το ΚΚΕ στον ιταλοελληνικό πόλεμο», προκαλούν σημαντικές ανατροπές στον ιδεολογικοπολιτικό πυρήνα που διαμόρφωσε τόσο τις μεταπολεμικές όσο και τις μεταπολιτευτικές «γενιές» των μελών και στελεχών ενός μεγάλου τμήματος του κομουνιστικού κινήματος: του ΚΚΕ (της εποχής του λεγόμενου «σοβιετικού μαρξισμού»), αλλά και του ευρωκομουνισμού ή του «σταλινογενούς» μαοϊσμού.

Η θέση ότι ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος (Β’ ΠΠ) ήταν –ακόμα και μετά τη γερμανική επίθεση στην ΕΣΣΔ, τον Ιούνη του ’41– ένας πόλεμος άδικος, ληστρικός και ιμπεριαλιστικός, και όχι ένας πόλεμος αντιφασιστικός, αποτελούσε μέχρι σήμερα «σήμα κατατεθέν» της μειοψηφικής στην Ελλάδα τροτσκιστικής ανάλυσης. 
Η θέση ότι τα καθήκοντα που προέκυψαν για τα ΚΚ και για τα κινήματα αντίστασης στη διάρκεια του Β’ ΠΠ θα έπρεπε να αντιμετωπιστούν με τρόπο ανάλογο με εκείνον που είχε προτείνει ο μπολσεβικισμός κατά τον  Α’ ΠΠ, δηλαδή με την πάλη για τη μετατροπή του πολέμου σε σοσιαλιστική-εργατική επανάσταση και όχι με την αποδοχή των δημοκρατικών-αντιφασιστικών συμμαχιών και «σταδίων», αποτελεί επίσης μια πρωτοφανή παραδοχή στο χώρο που προέρχεται από το ενιαίο, τότε, ΚΚΕ. 
Αυτές οι θεμελιακές ανατροπές αναπόφευκτα συνδέονται και με την αναθεώρηση στην ιστορική εκτίμηση κάποιων σημαντικών «στιγμών» και προσώπων στην εσωτερική ζωή και λειτουργία του κομουνιστικού κινήματος. Κάποια από τα «εικονίσματα» αρχίζουν να τρίζουν επικινδύνως.
Τα γράμματα του ’40
Γενιές ολόκληρες στελεχών διαμορφώθηκαν με την πεποίθηση ότι τα θεμέλια του μεγάλου κινήματος της Αντίστασης, τα θεμέλια του ΕΑΜ, τέθηκαν με το «γράμμα» του Ζαχαριάδη, που δημοσιεύτηκε στις 2 Νοέμβρη του ’40, λίγες μέρες μετά την 28η Οκτωβρίου. Το «γράμμα» χαρακτήριζε τον πόλεμο ως «εθνικοαπελευθερωτικό» και καλούσε τα μέλη του ΚΚΕ να δώσουν «όλες τους τις δυνάμεις», «υπό τη διεύθυνση της κυβέρνησης Μεταξά», «δίχως καμιά επιφύλαξη»!
Το ΚΚΕ σήμερα επιβεβαιώνει κάποια ιστορικά στοιχεία που υποβαθμίζουν τη σημασία αυτής της πολιτικής διακήρυξης:
Πρώτον, επαναφέρει στη δημόσια συζήτηση και προσοχή το δεύτερο (26/11/1940) και το τρίτο (15/1/1941) γράμμα του Ζαχαριάδη, με τα οποία αυτός αλλάζει άρδην πολιτική θέση από τη στιγμή που ο ελληνικός στρατός έχει περάσει τα σύνορα και πολεμά πλέον στο έδαφος της Αλβανίας. Θυμίζει ότι ο ίδιος ο Ζαχαριάδης δηλώνει πως το πρώτο γράμμα αν «διαβαστεί» χωρίς το δεύτερο και το τρίτο αποτελεί «σοσιαλπατριωτικό ντοκουμέντο». Θυμίζει ότι η λεγόμενη «Προσωρινή Διοίκηση του ΚΚΕ», δηλαδή το όργανο του Μανιαδάκη, έδωσε μάχη για να μείνει γνωστό μόνο το πρώτο γράμμα, υπερασπίζοντας φανατικά την πολιτική του. Δηλώνει ότι η υπερβολική αναφορά στο πρώτο γράμμα κατά τα μεταπολεμικά χρόνια και η υποτίμηση του δεύτερου και του τρίτου (π.χ. με τη μη συμπερίληψή τους στα Επίσημα Κείμενα του ΚΚΕ) αποτελεί «πολιτικά λαθεμένο διαχωρισμό». 
Δεύτερον, «νομιμοποιεί» πολιτικά, για πρώτη φορά, το τμήμα εκείνο της τότε ηγεσίας του ΚΚΕ («Παλιά ΚΕ», υπό την ηγεσία, κυρίως, του Πλουμπίδη) που θεώρησε το γράμμα «πλαστό» και απέρριψε τη γραμμή του ως κατασκεύασμα των μηχανισμών της Ασφάλειας. Τα σχετικά εδάφια του βιβλίου της σημερινής ΚΕ έχουν συγκλονιστικές, πολιτικά και ηθικά, συνέπειες...
Τρίτον, συνδέει αυτήν την οφθαλμοφανή σύγχυση της ηγεσίας του ΚΚΕ με τις παλινωδίες του «διεθνούς κέντρου». Τις αντιφάσεις στις οδηγίες της Κομιντέρν αρχικά μεταξύ της γραμμής της «Τρίτης Περιόδου» και του «σοσιαλφασισμού» και της στροφής στα αντιφασιστικά Λαϊκά Μέτωπα, στη συνέχεια όμως -και κυρίως- πριν και μετά την υπογραφή του Συμφώνου Ρίμπεντροπ-Μολότοφ. Σε αυτό το πόνημα του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ αναγνωρίζεται για πρώτη φορά (εξ όσων γνωρίζουμε) η σύνδεση των διπλωματικών και στρατηγικών αναγκών της ΕΣΣΔ με προβληματικές, ή ακόμα και αυτοκτονικές, πολιτικές, προς τις οποίες «σπρώχτηκαν» πολλά ΚΚ κατά τον Μεσοπόλεμο ή στο κρίσιμο πρώτο διάστημα του Β’ ΠΠ. Η αιχμή ότι η «σταδιοποίηση» της επανάστασης οδηγούσε το εργατικό κίνημα «να δίνει τη μάχη με ξένες σημαίες» είναι μια σοβαρή και δικαιολογημένη κατηγορία:
«... η σύνθεση και η πολιτική της ΠΕΕΑ εξέφραζαν με συνέπεια τη στρατηγική των αντιφασιστικών μετώπων του 7ου Συνεδρίου της Κομουνιστικής Διεθνούς και του 6ου Συνεδρίου του ΚΚΕ. Ρήξη με το βρετανικό ιμπεριαλισμό ... (που) έπρεπε να γίνει, σήμαινε και ρήξη με το σύνολο του αστικού πολιτικού κόσμου, σήμαινε απόρριψη της “εθνικής ενότητας” που εξέφραζε η ΠΕΕΑ, σήμαινε στρατηγική εκ μέρους του ΚΚΕ που δεν θα αυτονομούσε τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα από τον αγώνα για την εργατική εξουσία ... υπήρξαν συμβιβασμοί με την εγχώρια αστική τάξη και τα κόμματά της, με αποτέλεσμα το ΚΚΕ και το ΕΑΜ να συρθούν πίσω από την αστική τάξη, επομένως και πίσω από την εγγλέζικη συμμαχική της δύναμη». 
Εθνική Ενότητα;
Το Τμήμα Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ ανασύρει στοιχεία που υπονομεύουν και το άλλο «αγκωνάρι» όπου, τάχα, πάτησε το μεγάλο κίνημα της Αντίστασης: την μπροσούρα του Γληνού «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ». Η θέση του Γληνού είναι ότι ο αναγκαία πλατύς, εθνικοαπελευθερωτικός χαρακτήρας του κινήματος θα πρέπει να περιλαμβάνει και την αστική τάξη. Το βιβλίο θυμίζει, και σωστά, ότι τέτοια συμμετοχή δεν υπήρξε: «Ένα τμήμα της ... διαμόρφωσε κυβερνητικό-κρατικό κέντρο στο εξωτερικό και ο βασιλιάς εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο. Ένα άλλο τμήμα της (οι δωσίλογοι) συνεργάστηκε με τους κατακτητές. Ένα τρίτο λούφαξε στην Αθήνα, ενώ έπαιρνε μέρος στην υπονόμευση του αγώνα. Και τέλος, ένα τέταρτο οργάνωσε ορισμένη δράση κατά των κατακτητών σε συνεργασία με τις μυστικές υπηρεσίες της Βρετανίας, ενώ παράλληλα είχε διαύλους συνεργασίας και με τους Γερμανούς, για να χτυπήσει το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Στόχος όλων ήταν η διατήρηση της αστικής εξουσίας μετά τον πόλεμο».
Κάποιοι άλλοι, κυρίως πασοκογενείς, προσπαθούν να αποδείξουν τον πλατύ-διαταξικό, τάχα, χαρακτήρα του ΕΑΜικού κινήματος μέσα από τη συμμετοχή στην Αντίσταση παλιών –βενιζελικών κυρίως– αξιωματικών. Όμως η συμμετοχή αυτή ήταν αποτέλεσμα της βαθιάς κρίσης του ελληνικού κράτους στη δεκαετία του ’30 και όχι της «πλατύτητας» της πολιτικής του ΕΑΜ-ΚΚΕ: «Στο διάστημα 1933-36 πραγματοποιήθηκαν τρία στρατιωτικά πραξικοπήματα ... εκτελέστηκαν δύο στρατηγοί και ένας επίλαρχος της βενιζελικής παράταξης, ενώ αποτάχθηκαν από το στρατό 1.024 αξιωματικοί»... Αυτή η κρίση και όχι κάποιες αφηρημένες ιδέες ήταν η υλική βάση για την προσχώρηση μιας (μειοψηφίας) ριζοσπαστικοποιημένων αξιωματικών στην αντίσταση. Άλλωστε, ο Σαράφης στις 28 Οκτώβρη του ’40 πήρε πιο σκληρή θέση από τον Ζαχαριάδη, δηλώνοντας ότι προϋπόθεση για να πολεμήσει ήταν η... ανατροπή του Μεταξά (σελ. 124). 
Το βιβλίο της ΚΕ του ΚΚΕ τελειώνει με ένα μετέωρο –όμως και κολοσσιαίο– ερώτημα: «Πώς θα εξηγηθεί ότι και στη Γαλλία και στην Ιταλία έγινε ο ίδιος συμβιβασμός;». Το δάχτυλο της κριτικής ήδη δείχνει τη Γιάλτα και –μέσω αυτής– τις ευθύνες του σταλινικού «διεθνούς κέντρου» που ήδη δέσποζε στη θέση του μπολσεβικισμού. 
Όμως η θετική ιδεολογική στροφή μπορεί να ολοκληρωθεί μόνον αν φτάσει και στην αναγκαία πολιτική στροφή. Στην αποκατάσταση των πολιτικών «οδηγιών» των 4 πρώτων συνεδρίων της Κομιντέρν του Λένιν, που ως κορωνίδα έχουν τη γραμμή για το Ενιαίο Μέτωπο και τη μεταβατική λογική (Τέταρτο Συνέδριο). 

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Γράφει ο Κωνσταντίνος Παπαναγιώτου

Για το θέμα της εσωκομματικής δημοκρατίας, έχουν γραφεί αρκετά και σημαντικά όπως η ανάλυση του Εργατικού Αγώνα για το νέο καταστατικό και πολλά άλλα. Θα προσθέσω και εγώ κάποιες σκέψεις και κάποιες εμπειρίες από την εφαρμογή της στην κομματική ζωή.

Πριν από αυτό πρέπει να τονιστεί το αυτονόητο: η εσωκομματική δημοκρατία είναι απαραίτητη για την διαπαιδαγώγηση και την εκπαίδευση των μελών του κόμματος έτσι ώστε να αισθάνονται πρωταγωνιστές στο δικό τους κόμμα που παλεύει για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης και του ανθρώπου. Αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς την ουσιαστική δημοκρατική συμμετοχή των μελών του.

Ο συγκεντρωτισμός για τον Λένιν δεν σημαίνει εμπόδιο στην ανάπτυξη πρωτοβουλιών και της ανεξαρτησίας των μελών του κόμματος και πειθαρχία για τον Λένιν δεν σημαίνει “κρύβουμε τις διαφορές που υπάρχουν στο κόμμα αλλά αντίθετα τις βάζουμε άφοβα για συζήτηση”.

Συμβαίνει όμως αυτό στην κομματική ζωή; Υλοποιείται δηλαδή η λενιστική έννοια της εσωκομματικής δημοκρατίας και του συγκεντρωτισμού; Σαφώς όχι.

Πρώτα-πρώτα, κάθε άποψη ή κριτική που διατυπώνεται προφορικά ή γραπτά χαρακτηρίζεται «εύκολα και απλά» ως πολεμική κατά του ΚΚΕ. Η ηγεσία βλέπει εχθρούς από παντού: από μέσα, από έξω. Όσοι εκφράζουν προβληματισμούς ονοματίζονται «όργανα του ταξικού εχθρού» που θέλουν να πλήξουν και να εξαφανίσουν το κόμμα της εργατικής τάξης που προβάλλει απειλητικά για το σύστημα.

Δεν αναγνωρίζεται καμμιά ανησυχία για τον τρόπο λειτουργίας του κόμματος. Ενός κόμματος που έπρεπε να αποτελεί φωτεινό παράδειγμα πραγματικής δημοκρατίας και συντροφικών σχέσεων με κοινό όραμα την κατάργηση εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Σε ένα κόμμα που δεν θα είχαν θέση οι μηχανισμοί ή οι διαδικασίες που βάζουν στην άλλη όχθη όποιους προβληματίζονται και ανησυχούν. Ούτε κείνες που θεωρούν «υπερασπιστές του κόμματος» αυτούς που έχουν συμφωνήσει πριν ακόμα ακούσουν την εισήγηση, τις θέσεις ή τις προτάσεις και είναι οι ίδιοι που προηγούμενα είχαν και πάλι συμφωνήσει σε εκ διαμέτρου αντίθετη εισήγηση.

Η κινδυνολογία ότι «παραμονεύει ο εχθρός» -εσωτερικός ή εξωτερικός- είναι στην ημερήσια διάταξη. Στόχος η καλλιέργεια μιας ιδιότυπης ψυχολογίας και   ενίσχυσης των αντανακλαστικών αυτοσυντήρησης και επαγρύπνησης μπροστά στον κίνδυνο να χτυπηθεί το κόμμα ή να υποχρεωθεί να αλλάξει πολιτική.

Η ελεύθερη έκφραση γνώμης περιορίζεται στα διαδικαστικά και επιτρέπονται διαφωνίες σχετικά με… το πρόγραμμα εξορμήσεων και άλλων πρακτικών θεμάτων. Όμως, η αμφισβήτηση της ορθότητας της γραμμής ή της «σοφίας» των καθοδηγητικών οργάνων δημιουργεί υποψίες για «οπορτουνιστικές» λογικές. Τότε ακολουθείται η διαδικασία της στόχευσης μέχρι της οριστικής περιθωριοποίησης, αν στο μεταξύ δεν έχει προκύψει συμμόρφωση.

Τα καθοδηγητικά όργανα, από το γραφείο των ΚΟΒ μέχρι το πολιτικό γραφείο, έχουν αποφασιστεί πριν τις εκλογικές διαδικασίες, στις οποίες καλείται το όργανο να ψηφίσει την πρόταση και συνήθως ψηφίζεται ατόφια γιατί η μη ψήφισή της ερμηνεύεται ως «έλλειψη εμπιστοσύνης» στην καθοδήγηση και οι λίγοι τολμηροί χάνονται μπροστά στους πολλούς που δεν θέλουν να μπουν σε περιπέτειες.

Ωστόσο, για την εκλογή αντιπροσώπων στο συνέδριο, υπάρχουν και άλλα «φίλτρα» όπως οι συνδιασκέψεις. Εκεί είναι πολύ δύσκολο να προταθεί κάποιος που δεν έχει δείξει στοιχεία πλήρους συμμόρφωσης με την εκάστοτε γραμμή.

Με την μέθοδο αυτή εκλέγεται η ΚΕ και μετά το Πολιτικό Γραφείο, όπως ακριβώς είχαν προαποφασιστεί. Δηλαδή μοιράζονται τα διάφορα πόστα από πριν και ακολουθούν οι δήθεν δημοκρατικές εκλογικές διαδικασίες, στις οποίες καλούνται τα κομματικά μέλη “ελεύθερα” να ψηφίσουν την πρόταση του καθοδηγητικού οργάνου. Με τον ίδιο τρόπο περνάνε και οι υποψηφιότητες για τα μαζικά όργανα, τη βουλή κλπ. Μερικές φορές δεν τις βάζουν ούτε σ’ αυτή την τυπική διαδικασία, όπως έγινε σε κάποιες περιοχές στις τελευταίες εθνικές εκλογές. Θα μπορούσαν να αναφερθούν και άλλα πολλά παραδείγματα.

Στο σημείο αυτό τίθενται πολλά ερωτήματα: “Αυτό το κόμμα θέλουμε;”, “Ποιους σκοπούς εξυπηρετεί αυτός ο τρόπος λειτουργίας;”

Απάντηση υπάρχει: “Τους σκοπούς του μηχανισμού”.

Ισχυρό εργαλείο του μηχανισμού, είναι το νέο καταστατικό. Για το θέμα αυτό ο Εργατικός Αγώνας λέει: «Το νέο καταστατικό του ΚΚΕ που προέκυψε από το 19ο Συνέδριο επιφέρει ριζικές αλλαγές στον ίδιο τον χαρακτήρα του κόμματος, αφού αφαιρούνται σημαντικά στοιχεία στην φυσιογνωμία του, όπως αυτή ήταν προσδιορισμένη στο ισχύον καταστατικό που ενέκρινε το 15ο Συνέδριο και νομιμοποιεί όλες τις παραβιάσεις του καταστατικού αυτού που έγιναν όλα αυτά τα χρόνια από την ηγετική ομάδα. Εξαφανίζει την διαλεκτική σχέση ηγεσίας- βάσης. Ενισχύει σε ακραίο βαθμό τις εξουσίες της ηγεσίας. Περιορίζει στον ελάχιστον βαθμό- αν δεν εξαφανίζει- τον έλεγχο της κομματικής βάσης πάνω στην ηγεσία καθιστώντας τον εντελώς τυπικό ζήτημα. Ευνουχίζει εντελώς την εσωκομματική δημοκρατία και διογκώνει στο μέγιστο τον συγκεντρωτισμό με αποτέλεσμα να μην υπάρχει η ηγεσία για το κόμμα αλλά το κόμμα για την ηγεσία».

Όμως και το καταστατικό να είναι δημοκρατικό, η εσωκομματική δημοκρατία δεν μπορεί να διασφαλιστεί μόνο από αυτό ή από το σύνολο των οργανωτικών λειτουργιών, χωρίς να σημαίνει ότι δεν είναι αναγκαία και αυτά, αλλά είναι αναγκαία επίσης η ανάπτυξη και η διατήρηση μιας δημοκρατικής λειτουργίας που βασίζεται στην ειλικρινή και ανοιχτή συζήτηση στην οποία τα μέλη του κόμματος ενθαρρύνονται να διατυπώνουν τις σκέψεις τους.

Ευθύνες υπάρχουν, έστω και περιορισμένης κλίμακας και στη στάση εκείνων των κομματικών μελών που αντιμετωπίζουν το θέμα του περιορισμού της εσωκομματικής δημοκρατίας με παθητικότητα. Η παθητικότητα της βάσης είναι σχεδόν βέβαιο ότι βοηθάει την ηγεσία να αποκτά τη συνήθεια να καθοδηγεί χωρίς αμφισβητήσεις.

Κλείνω με απόσπασμα από τον Λένιν για το θέμα αυτό:

«Ενότητα στη δράση, ελευθερία στη συζήτηση και την κριτική. Μόνο μια τέτοια πειθαρχία είναι αντάξια του δημοκρατικού κόμματος της πρωτοπορίας της τάξης». Και σε άλλο σημείο το «προλεταριάτο δεν αναγνωρίζει την ενότητα στη δράση χωρίς την ελεύθερη συζήτηση και κριτική».

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Έρρικα Βαλλιάνου