ΕΡΓΑΤΟΥΠΑΛΛΗΛΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΕΙΡΑΙΑ

Αριθμ. Απόφ. Εγκρίσεως 1242/1915 Πρωτοδ. Αθηνών

Α.Μ. Πρωτοδ. Πειραιώς 1

Τμήμα ΓΣΕΕ

Δημοσθένους Ομηρίδου Σκυλίτση 19, Τ.Κ. 185 31 Πειραιάς,

τηλ. 210.4100830, Fax 210.4177697, e-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Εκφράζουμε την αγανάκτησή μας για την εικόνα που παρουσιάζει ο χώρος του Μνημείου των Εργατών που σκοτώθηκαν στις απεργίες του 1923.

Ενώ σαν Ε.Κ.Π είχαμε έγκαιρα ειδοποιήσει και γραπτώς και προφορικώς τις αρμόδιες υπηρεσίες και το γραφείο του Δημάρχου για την πραγματοποίηση των εκδηλώσεων της Εργατικής Πρωτομαγιάς από τα σωματεία της πόλης, δυστυχώς το μνημείο παρουσίαζε εικόνα εγκατάλειψης και όχι λόγω των έργων υπήρχαν ακόμα και κάδοι σκουπιδιών υπερχειλισμένοι μπροστά στο μνημείο.

Στο ίδιο το μνημείο υπήρχαν επιγραφές οι οποίες δεν είχαν καθαριστεί. Αυτή η εικόνα εγκατάλειψης του μνημείου είναι απαράδεκτη και αν μη τι άλλο δείχνει από πλευράς δημοτικής αρχής περιφρόνηση και ασέβεια προς τους εργαζόμενους του Πειραιά αλλά και προς τις αξίες που αντιπροσωπεύει η Εργατική Πρωτομαγιά για τους εργαζόμενους και το λαό του Πειραιά γενικότερα.

Καλούμε τη Δημοτική Αρχή και το Δήμαρχο προσωπικά να φροντίσουν το συντομότερο για την αποκατάσταση και ανάδειξη του μνημείου.

Η Διοίκηση

•    Η «αφωνία» των κυβερνήσεων για τις φοροαπαλλαγές της ΣΕΠ- Cosco
•    Οι επερχόμενες δίκες
•    Η «ακτινογραφία» των συνεπειών από την παραχώρηση στη ΣΕΠ- Cosco
•    Το «φάουλ» του Γ. Σταθάκη, η προσπάθεια αναδίπλωσης από το ΤΑΙΠΕΔ και το σχόλιο των εργαζόμενων
•    Οι διαπραγματεύσεις που θα κρίνουν το μέλλον του λιμανιού

«Βόμβες» εξαπέλυσαν προς όλες τις κυβερνήσεις, που έχουν «ανοίξει» το θέμα της πώλησης του πλειοψηφικού «πακέτου» των μετοχών του ΟΛΠ και του ΟΛΘ, οι εκπρόσωποι των εργαζόμενων, της ΟΜΥΛΕ και της Ένωσης Λιμενεργατών ΟΛΠ.

Με κατηγορηματικό τρόπο ξεκαθάρισαν ότι «θα είμαστε εδώ όσα χρόνια και εάν περάσουν, διότι δεν θα αφήσουμε να περάσει αυτό το νεοφιλελεύθερο πραξικόπημα», όπως είπαν, σε συνέντευξη τύπου, το μεσημέρι της Τρίτης 5/5, για την οποία εκδηλώθηκε μεγάλο ενδιαφέρον από ΜΜΕ, καθώς καλύφθηκε ακόμα και από τηλεοπτικό κανάλι της Ιαπωνίας.

Συγκεκριμένα, στην αρχική τοποθέτησή του ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Υπαλλήλων Λιμανιών Ελλάδας (ΟΜΥΛΕ) Γιώργος Γεωργακόπουλος, αφού σημείωσε ότι την Πέμπτη 7/7 θα γίνει 24ωρη προειδοποιητική απεργία υπογράμμισε τα εξής:
•    Διερωτήθηκε εάν είναι δεοντολογικό ο γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου κ. Σαγιάς να είναι ή να ήταν- μέχρι πρότινος-  δικηγόρος της ΣΕΠ- Cosco καθώς, όπως είπε, «σε μια σειρά δίκες είχαμε απέναντί μας το γραφείο Σαγιά».
•    Χαρακτήρισε «κοροϊδία σε βάρος των εργαζόμενων κάθε προσπάθεια φτιασιδώματος της απαράδεκτης διαδικασίας πώλησης πλειοψηφικού πακέτου μετοχών του ΟΛΠ και του ΟΛΘ», λέγοντας πως «είτε το 67% των μετοχών πωληθεί είτε το 51% είναι το ίδιο πράγμα».
•    Υπενθύμισε ότι η μοναδική περίπτωση πώλησης λιμανιού έχει καταγραφεί στην Ευρώπη την εποχή της Θάτσερ στην Αγγλία και δεν επαναλήφθηκε καθώς κρίθηκε αποτυχημένο το μοντέλο.
•    Επεσήμανε ότι θα χαθούν δρομολογημένες επιδοτήσεις, που πρόκειται να λάβει το Δημόσιο λιμάνι εφόσον προχωρήσει η πώληση του ΟΛΠ.
•    Κατήγγειλε για «αφωνία» όλες τις κυβερνήσεις από το 2006 και μετά, συμπεριλαμβανομένης της σημερινής, καθώς κανένας δεν τοποθετήθηκε για την απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (για να την δείτε πατήστε εδώ), με την οποία ζητείται να καταργηθούν οι φοροαπαλλαγές της Cosco.
«Με την ίδια απόφαση καλείται η ΣΕΠ- Cosco να επιστρέψει όσα χρήματα κέρδισε από αυτές τις φοροαπαλλαγές, που είχαν δοθεί από την κυβέρνηση Καραμανλή. Υπολογίζουμε ότι είναι περίπου 30 εκατομμύρια €. Τι ώρα, που ο κόσμος στενάζει από «χαράτσια» και τον ΕΝΦΙΑ, υπάρχει περίπτωση να μην ζητήσουν πίσω αυτά τα χρήματα από τη ΣΕΠ- Cosco. Πρέπει να πάρει άμεσα θέση η κυβέρνηση», υπογράμμισε ο κ. Γεωργακόπουλος.
•    Κάλεσε τους υπουργούς και βουλευτές Πειραιά Θ. Δρίτσα και Π. Λαφαζάνη και όλους τους πειραιώτες και θεσσαλονικείς βουλευτές να πάρουν ξεκάθαρες θέσεις.
«Την Πέμπτη θα πάμε με πορεία στο υπουργείο Ναυτιλίας και θα δούμε τον κ. Δρίτσα, που σε άλλες πορείες ήταν μαζί μας. Θέλουμε απ’ αυτόν την θέση της κυβέρνησης και όχι προσωπικές απόψεις», ανέφερε ο ίδιος.
•    Σημείωσε ότι την Παρασκευή 8/5 έχει προγραμματιστεί στο Πρωτοδικείο Πειραιά να εκδικαστεί η προσφυγή των εργαζόμενων ενάντια στον λεγόμενο «φιλικό διακανονισμό» και «περιμένουμε με ενδιαφέρον να δούμε ποια θα είναι η θέση του Ελληνικού Δημόσιου», ανέφερε ο ίδιος
Τον Ιούνιο έχει προσδιοριστεί να εκδικαστεί στο Συμβούλιο της Επικρατείας προσφυγή των εργαζόμενων και των φορέων του Πειραιά κατά της διαδικασίας πώλησης των μετοχών του ΟΛΠ.
•    Κάλεσε την κυβέρνηση να τηρήσει τις προγραμματικές δηλώσεις της, όπου ο αν. υπουργός Ναυτιλίας Θ. Δρίτσας είχε ανακοινώσει ότι «σταματάει η πώληση των μετοχών του ΟΛΠ και του ΟΛΘ».
•    Εξέφρασε την θλίψη του και κατήγγειλε με έμφαση τον πρόεδρο του «Ποταμιού» Σταύρο Θεοδωράκη, ο οποίος σε τηλεοπτική συνέντευξή του υπεραμύνθηκε της πώλησης στην Cosco λέγοντας ότι «οι κινέζοι θέλουν να κάνουν μεγάλες επενδύσεις και ο κ. Δρίτσας θέλει να παραδώσει το λιμάνι τους συνδικαλιστές».
«Εμείς ζητάμε να τηρήσει η κυβέρνηση τις δεσμεύσεις της. Να σταματήσει η διαδικασία πώλησης των μετοχών του ΟΛΠ και του ΟΛΘ και να συζητήσουμε για την διαμόρφωση μιας εθνικής λιμενικής πολιτικής, με δημόσιο ΟΛΠ και ΟΛΘ, με προσλήψεις και συγκροτημένα εργασιακά δικαιώματα», τόνισε ο πρόεδρος της ΟΜΥΛΕ.

Η επένδυση της ΣΕΠ- Cosco

Σε ότι αφορά αυτή καθεαυτή την παραχώρηση, που έχει γίνει, ο πρόεδρος της ΟΜΥΛΕ επεσήμανε τα εξής στοιχεία:
1.    Το 2006 παραχωρήθηκε έτοιμη προβλήτα στην Cosco μαζί με συμβόλαια πελατών του ΟΛΠ και της δόθηκε η δυνατότητα να κατασκευάσει και την προβλήτα ΙΙΙ.
2.    Ο ΟΛΠ μέχρι τότε είχε ετήσια έσοδα 110 εκατομμυρίων € και τώρα παίρνει ενοίκιο, που έχει φτάσει στα 30- 32 εκατομμύρια € ετησίως.
3.    Έγιναν δύο «φιλικοί διακανονισμοί», από τους οποίους κέρδισε μόνο η ΣΕΠ- Cosco. Μάλιστα, στον δεύτερο φιλικό διακανονισμό με δύο αποφάσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου κρίθηκε ότι δεν ήταν σύννομο να «παγώσει» το ελάχιστο εγγυημένο αντάλλαγμα, όπως απαίτησε- και πέτυχε- η ΣΕΠ- Cosco, μέχρι το ΑΕΠ να φτάσει στα επίπεδα του 2008.
4.    Μετά την είσοδο της Cosco το κόστος του εισαγωγικού και του εξαγωγικού φορτίου έχει αυξηθεί κατά 30%, μεσούσης της κρίσης.
5.    Οι θέσεις εργασίας στη ΣΕΠ- Cosco- σύμφωνα με τα στοιχεία της εταιρείας- είναι 250 και όχι….. 4.000 όπως έλεγε η κυβέρνηση της ΝΔ κατά την παραχώρηση. Επίσης, εργάζονται κατά περίπτωση «νοικιασμένοι» εργαζόμενοι από υπεργολάβους και ακολούθως από την εταιρεία, που τους παραχωρεί στη Cosco. Πέρυσι είχαν κάνει απεργία διεκδικώντας την υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης, την παρουσία ασθενοφόρου κ.α.. «Δουλεύουν σε ένα εργασιακό μεσαίωνα», είπε ο ίδιος.

Το «φάουλ» του Γ. Σταθάκη στη Βουλή

Στο μεταξύ το βράδυ της Δευτέρας απαντώντας σε επίκαιρη ερώτηση στη Βουλή ο υπουργός Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού Γιώργος Σταθάκης υπέπεσε σε ένα σοβαρότατο ολίσθημα, λέγοντας ότι «η  Κυβέρνηση –το ΤΑΙΠΕΔ περισσότερο- βρίσκεται φυσικά σε διαπραγματεύσεις με την COSCO, ώστε να αναζητηθούν όροι και προϋποθέσεις στον ισχύοντα αυτήν τη στιγμή διαγωνισμό, που μπορούν να αλλάξουν και πρέπει να αλλάξουν, για να γίνουν περισσότερο επωφελής για τη χώρα μας».

Ο πρόεδρος της ΟΜΥΛΕ μιλώντας στη συνέντευξη τύπου ήταν καταπέλτης λέγοντας «είναι δυνατόν να λέει ο υπουργός τέτοια πράγματα; Είναι δυνατόν να λένε ότι διαπραγματεύονται με την Cosco να αλλάξουν τους όρους της σύμβασης ενώ στον διαγωνισμό μετέχουν άλλες 4-5 εταιρείες;».

Ωστόσο, στην διάρκεια της συνέντευξης δημοσιογράφοι ενημέρωσαν τους ομιλητές ότι είχε εκδοθεί ανακοίνωση από το ΤΑΙΠΕΔ, που προσπαθούσε να «μαζέψει» τα όσα είπε ο κ. Σταθάκης.

Η ανακοίνωση του ΤΑΙΠΕΔ είναι η εξής:

«Με αφορμή δημοσιεύματα σχετικά με το διαγωνισμό  για την απόκτηση του 67% του μετοχικού κεφαλαίου της Οργανισμός Λιμένος Πειραιώς Α.Ε., το ΤΑΙΠΕΔ διευκρινίζει ότι  δεν διαπραγματεύεται με κανέναν την αλλαγή όρων του διαγωνισμού. Το ΤΑΙΠΕΔ τηρεί απαρέγκλιτα τους όρους διαφάνειας και ίσης μεταχείρισης των επενδυτών και ενημερώνει ότι επεξεργάζεται μικρής έκτασης τροποποίηση των όρων, τους οποίους και  θα επικοινωνήσει άμεσα σε όλους τους επενδυτές που βρίσκονται στη Β’ φάση του  διαγωνισμού».

«Αυτή είναι κοροϊδία σε βάρος των εργαζόμενων στα λιμάνια. Δεν θα γίνει ανεκτή. Το είπαμε και νωρίτερα, τα φτιασιδώματα, ώστε να πωληθεί το 51% αντί του 67%, δεν περνάνε», κατήγγειλε ο κ. Γεωργακόπουλος.

Η κυβερνητική «γραμμή»

Εκτός από το «φάουλ», όμως, ο κ. Σταθάκης έδωσε «στίγμα»  των κυβερνητικών προθέσεων για τα λιμάνια. λέγοντας:

«Η Κυβέρνηση έχει πρόθεση -και είναι δεσμευμένη- να προχωρήσει σε μια στρατηγική αναβάθμιση όλης της λιμενικής νομοθεσίας, προκειμένου να υπάρξει ένα μοντέλο διαχείρισης των λιμανιών απόλυτα συμβατό με τις αναγκαιότητες που υπάρχουν, καθώς και να ανταποκρίνεται στις αρχές και στους κανόνες ενός σύγχρονου λιμενικού συστήματος. Οι βάσεις αυτού του μοντέλου που θα κάνει η Κυβέρνηση βρίσκεται αυτήν τη στιγμή εν μέσω δύο σημαντικών εξελίξεων και διαπραγματεύσεων».

Όπως είπε ο ίδιος οι διαπραγματεύσεις γίνονται:
1.    Με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς για να προσδιοριστούν τα όρια και οι προϋποθέσεις για τις τρέχουσες «ιδιωτικοποιήσεις», που αφορούν τις εν εξελίξεις ιδιωτικοποιήσεις που είχαμε κληρονομήσει από το παρελθόν. Αυτό αφορά το ένα σκέλος της διαπραγμάτευσης. Και δεν είναι μόνο οι εν εξελίξει είναι φυσικά και άλλες που υπάρχουν αυτήν τη στιγμή στη λίστα και δεν έχουν έρθει στη συζήτηση.
Η πολιτική μας απέναντι σε αυτήν τη διαπραγμάτευση είναι πάρα πολύ σαφής, πάρα πολύ συγκροτημένη και επιδιώκει να μεγιστοποιήσει και να αλλάξει τους όρους και τις προϋποθέσεις για την εκμετάλλευση της δημόσιας περιουσίας προς όφελος του Δημοσίου.
2.    Από την άλλη πλευρά, η Κυβέρνηση στους λίγους αυτούς μήνες έχει αναπτύξει μια πολύπλευρη γεωπολιτική και οικονομική στρατηγική, η οποία αφορά την ανάπτυξη πολύπλευρων σχέσεων και με την Κίνα με τις πρωτοβουλίες και τις επισκέψεις στελεχών της Κυβέρνησης, και μια πολύ μεγάλη προσπάθεια που γίνεται να υπάρξει μια αμοιβαία επωφελής ανάπτυξη των διακρατικών και εμπορικών σχέσεων με την Κίνα.

Ο ίδιος διευκρίνισε ότι από τις διαπραγματεύσεις θα καθοριστούν οι αποφάσεις λέγοντας, πάντως, ότι «επιμένουμε -και αυτή είναι η πρόθεση- να διενεργείται η συνολική διαχείριση του Λιμανιού υπό τη σκέπη του Δημοσίου ούτως ώστε να διασφαλίζεται πλήρως το δημόσιο συμφέρον».

«Αντιλαμβανόμαστε την διαπραγμάτευση, που γίνεται αλλά δεν μπορεί να γίνει… Ιφιγένεια το λιμάνι του Πειραιά. Το λιμάνι, ιστορικά, είναι όχημα παραγωγικής ανασυγκρότησης και αυτό θα το παλέψουμε μέχρι τέλους», σχολίασε ο πρόεδρος της ΟΜΥΛΕ.

Οι λιμενεργάτες

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο πρόεδρος της Ένωσης Λιμενεργατών ΟΛΠ Νίκος Γεωργίου στις εργασιακές σχέσεις, που επικρατούν στην προβλήτα της ΣΕΠ αλλά και στις επιπτώσεις από ενδεχόμενη πώληση του ΟΛΠ και του ΟΛΘ.
Επίσης, στο πλευρό των λιμενεργατών τάχθηκε και η Ομοσπονδία Φορτοεκφορτωτών Ελλάδας, η οποία έχει κηρύξει απεργία για την Πέμπτη σε όλα τα λιμάνια

Οι φορείς

Στη συνέντευξη παραβρέθηκαν και χαιρέτισαν ο Αντιπεριφερειάρχης Πειραιά Γιώργος Γαβρίλης, ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου Περάματος Τάκης Καραγιαννάκης, ο κ. Β. Κανάκης, εκπρόσωπος του Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου κ.α.

Η ΠΕΝΕΝ

Στο μεταξύ, σε ανακοίνωσή της η ένωση ναυτών (ΠΕΝΕΝ) καλεί σε συμμετοχή στην συγκέντρωση των εργαζόμενων στο λιμάνι την Πέμπτη, αναφέροντας τα εξής:

Ταυτόχρονα η ΠΕΝΕΝ καλεί τα μέλη της να δώσουν μαζικό και αγωνιστικό παρόν στην απεργιακή συγκέντρωση των συνδικαλιστικών οργανώσεων του ΟΛΠ όπου στις 7/5/2015 πραγματοποιούν 24ωρη πανελλαδική απεργία και την ίδια μέρα στις 10.30 π.μ στην πλατεία Καραϊσκάκη στον Πειραιά πραγματοποιείται συγκέντρωση και πορεία στο Υπουργείο Ναυτιλίας.
Βασικό διεκδικητικό αίτημα της απεργίας είναι η διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα του ΟΛΠ που η νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ επιχειρούν το ξεπούλημά του σε ξένα μονοπωλιακά συμφέροντα.
Η επιλογή αυτή συνιστά μοναδική κωλοτούμπα η οποία συνδέεται όχι μόνο με την ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ αλλά συνολικά με τις ιδιωτικοποιήσεις όπως επιτάσσουν οι τοκογλύφοι δανειστές και το αντίτιμο των ιδιωτικοποιήσεων θα πάει για την αποπληρωμή του χρέους όπως ζητούν οι δανειστές.
Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση με την συγκεκριμένη επιλογή της έρχεται σε πλήρη αντίθεση τόσο με τις προεκλογικές δεσμεύσεις της αλλά και με το σύνολο του λαού, της κοινωνίας και των εργαζομένων της χώρας μας και ειδικότερα του Πειραιά που έχουν παλέψει σε κοινό, ενιαίο μέτωπο να εμποδίσουν το ξεπούλημα του μεγαλύτερου λιμανιού της χώρας από τις μνημονιακές κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ – Ν.Δ.
Η διολίσθηση της κυβέρνησης στις απαιτήσεις και τους εκβιασμούς των τοκογλύφων δανειστών δεν πρέπει να περάσει, πρέπει απέναντι σε αυτές τις υπαναχωρήσεις να ορθώσει το ανάστημά του το συνδικαλιστικό εργατικό και λαϊκό κίνημα το οποίο οφείλει να παρέμβει με άμεσο και αποφασιστικό τρόπο.
Η ΠΕΝΕΝ θα είναι, όπως και το προηγούμενο διάστημα, στην πρώτη γραμμή του αγώνα για να μην υλοποιηθούν οι αντιλαϊκές επιλογές των δανειστών και της κυβέρνησης. Για να μείνει ο ΟΛΠ και τα λιμάνια κάτω από δημόσιο έλεγχο και να αποτελέσουν την κινητήρια δύναμη για την ανάπτυξη και την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας προς όφελος του λαού και των εργαζομένων.

πηγη: pireas2day.gr

Στις 14 Ιανουαρίου το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε μια συμφωνία για ένα νέο σύστημα για την έγκριση των γενετικά τροποποιημένων οργανισμών (ΓΤΟ) στην ΕΕ. Οι Ευρωπαίοι Πράσινοι καταψήφισαν το νέο καθεστώς, καθώς θα επαναφέρει σε εθνικό επίπεδο τις αποφάσεις σχετικά με την καλλιέργεια ΓΤΟ, αντί να επιβάλλει στην Ε.Ε. τη μεταρρύθμιση της διαδικασία εκτίμησης κινδύνου.

Ως συνέχεια αυτού η δόθηκε την περασμένη Παρασκευή από την κομισιόν το πράσινο φως για την εισαγωγή και κυκλοφορία 19 μεταλλαγμένων προϊόντων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τα έντεκα παράγονται από την αμερικάνικη πολυεθνική Monsanto και τα υπόλοιπα οκτώ από την αμερικάνικη Dupont και τις γερμανικές Bayer και BASF.

Ο δύο παραπάνω αποφάσεις καθιστούν τα κράτη μέλη περισσότερο ευάλωτα από ποτέ στις νομικές πιέσεις και διεκδικήσεις των πολυεθνικών εταιριών βιοτεχνολογίας που διακινούν και παράγουν γενετικά τροποποιημένα προϊόντα. Παράλληλα καθίσταται αδύνατος ο έλεγχος της διακίνησης και κατανάλωσης των προϊόντων αυτών εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης λόγω της αρχής της ελεύθερης διακίνησης προϊόντων εντός αυτής.

Ο εκπρόσωπος τύπου των Οικολόγων Πράσινων Φίλιππος Γκανούλης δήλωσε σχετικά: "Οι Οικολόγοι Πράσινοι καταδικάζουν την απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής η οποία λαμβάνεται παραδόξως παράλληλα με τις εν κρυπτώ διαβουλεύσεις σχετικά με την υπογραφή της Διατλαντικής Εταιρικής Σχέσης Εμπορίου και Επενδύσεων (ΤTIP) μεταξύ Ε.Ε. και Η.Π.Α.. Η απόφαση αυτή αποτελεί την απαρχή για ένα κύμα εισαγωγών γενετικά τροποποιημένων προϊόντων το οποίο πρέπει να ανακοπεί. Πρέπει άμεσα να επανεξεταστεί η ευρωπαϊκή διαδικασία έγκρισης ΓΤΟ και η χώρα μας να παραμείνει ελεύθερη από μεταλλαγμένα"

ΠΗΓΗ: ecogreens-gr.org

Η ανάλυση αποκάλυψε ότι οι σφοδρές καταιγίδες και τα κύματα καύσωνα έχουν γίνει πιο πιθανά κατά τον τελευταίο αιώνα, γεγονός που υποδηλώνει ότι η παγκόσμια κλιματική αλλαγή μπορεί να αποτελεί την κινητήρια δύναμη πίσω από τις πιο ακραίες καιρικές συνθήκες.

Η κλιματική αλλαγή είναι υπεύθυνη για το 75% του συνόλου των κυμάτων καύσωνα σε ολόκληρο τον κόσμο, σύμφωνα με νέα μελέτη του ΟΗΕ. Αυτές οι περιβαλλοντικές αλλαγές προκαλούν επίσης μία στις πέντε ισχυρές καταιγίδες με αυξημένη βροχόπτωση.

Η έκθεση του κλίματος των Ηνωμένων Εθνών κατέληξε στο συμπέρασμα ότι κατά 95% η παγκόσμια υπερθέρμανση που σημειώθηκε τα τελευταία 65 χρόνια μπορεί να αποδοθεί σε ανθρώπινες δραστηριότητες. Οι υπόλοιποι καύσωνες και καταιγίδες είναι πιθανόν το αποτέλεσμα φυσικών διεργασιών.

«Ήδη σήμερα το 75% των ακραίων θερμοκρασιών και περίπου το 18% των ακραίων βροχοπτώσεων που συμβαίνουν σε όλο τον κόσμο μπορούν να αποδοθούν στην παγκόσμια υπερθέρμανση», αναφέρουν οι κλιματολόγοι Έριχ Φίσερ και Ρέτο Κνούτι του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης, που συνέταξαν την έκθεση.

Οι ερευνητές συνέκριναν ιστορικά δεδομένα από την αρχή του 20ού αιώνα με δορυφορικά δεδομένα που καταγράφουν τις σύγχρονες συνθήκες. Η ανάλυση αποκάλυψε ότι οι σφοδρές καταιγίδες και τα κύματα καύσωνα έχουν γίνει πιο πιθανά κατά τον τελευταίο αιώνα, γεγονός που υποδηλώνει ότι η παγκόσμια κλιματική αλλαγή μπορεί να αποτελεί την κινητήρια δύναμη πίσω από τις πιο ακραίες καιρικές συνθήκες.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Μετεωρολογικό Οργανισμό, που διαχειρίζεται ο ΟΗΕ, το 2014 ήταν το θερμότερο έτος που έχει καταγραφεί από τον 19ο αιώνα. Ακραίες βροχοπτώσεις έλαβαν χώρα στη Βραζιλία, τη Νότια Αφρική, το Μπαγκλαντές και άλλες χώρες.

Η μέση θερμοκρασία παγκοσμίως έχει ήδη αυξηθεί κατά 1,4 βαθμούς Κελσίου πάνω από τα προβιομηχανικά επίπεδα. Η μελέτη προβλέπει ότι, αν η υπερθέρμανση του πλανήτη ξεπεράσει τους δύο βαθμούς Κελσίου πάνω από τα προβιομηχανικά επίπεδα, τότε το 96% των ακραίων θερμοκρασιών και το 40% των ισχυρών βροχοπτώσεων θα προκαλούνται από την κλιματική αλλαγή.

Τα ευρήματα αυτά αναμένεται να συζητηθούν κατά τη διάρκεια της συνόδου κορυφής των Ηνωμένων Εθνών στο Παρίσι στα τέλη του Νοέμβρη. Η συνάντηση θα διαρκέσει 12 ημέρες και θα έχει ως στόχο τη σύνταξη ενός νομικά δεσμευτικού συμφώνου για τον περιορισμό των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου.

ΠΗΓΗ: naftemporiki.gr

Γιάννης Μηλιός

Η εντολή που έχει η κυβέρνηση από τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου είναι διπλή: (α) Να σταματήσει τις πολιτικές λιτότητας, θέτοντας στο επίκεντρο τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας, (β) να εξασφαλίσει μια συμφωνία με τους δανειστές για την κάλυψη των χρηματοδοτικών αναγκών του ελληνικού Δημοσίου.

Αν οι δανειστές αδιαφορούν για τη δημοκρατία και τη βούληση του ελληνικού λαού και απαιτούν τη συνέχιση της λιτότητας στην Ελλάδα (δηλαδή ζητούν από την ελληνική κυβέρνηση να αθετήσει τη βασική εντολή που της έδωσε ο ελληνικός λαός), τότε η λύση είναι μία: Καθυστέρηση των υποχρεώσεων προς τους δανειστές. Με άλλα λόγια, καθυστέρηση πληρωμών μέχρις ότου υπάρξει συμφωνία. Πάντα εντός της Ζώνης του Ευρώ, μια που η «νομισματική» υποτίμηση της αγοραστικής δύναμης και του βιοτικού επιπέδου της κοινωνικής πλειοψηφίας είναι εξίσου ανεπιθύμητη με την «εσωτερική υποτίμηση».

1. Λιτότητα

Η λιτότητα αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Στην επιφάνεια, λειτουργεί ως στρατηγική για τη μείωση του επιχειρηματικού κόστους. Η λιτότητα μειώνει το κόστος εργασίας του ιδιωτικού τομέα, αυξάνει τα κέρδη ανά μονάδα κόστους (εργασίας) και ως εκ τούτου αυξάνει το ποσοστό κέρδους. Συμπληρώνεται από την οικονομία στη χρήση «υλικού κεφαλαίου» και από θεσμικές αλλαγές οι οποίες ενισχύουν αφενός την κινητικότητα και τον ανταγωνισμό των κεφαλαίων και αφετέρου την ισχύ των διευθυντών στο εσωτερικό της επιχείρησης και των κατόχων χρηματοπιστωτικών τίτλων στο εσωτερικό της κοινωνίας. Όσον αφορά τη δημοσιονομική εξυγίανση, η λιτότητα δίνει προτεραιότητα σε περικοπές δημοσίων δαπανών που σημαίνουν συρρίκνωση του κράτους πρόνοιας, με παράλληλη μείωση των φόρων επί του κεφαλαίου, αλλά και σταδιακή εξαφάνιση της όποιας προοδευτικότητας στον φόρο εισοδήματος.

Ωστόσο, αυτό που αποτελεί κόστος για την καπιταλιστική τάξη, συνιστά το βιοτικό επίπεδο της εργαζόμενης πλειοψηφίας της κοινωνίας. Αυτό ισχύει και για το κράτος πρόνοιας, του οποίου οι υπηρεσίες μπορούν να θεωρηθούν ως μορφή «κοινωνικού μισθού».

Είναι σαφές λοιπόν ότι η λιτότητα αποτελεί πρωτίστως μια ταξική πολιτική: Προωθεί διαρκώς τα συμφέροντα του κεφαλαίου έναντι εκείνων των μισθωτών, επαγγελματιών, συνταξιούχων, και άλλων ευάλωτων ομάδων. Σε μακροπρόθεσμη βάση στοχεύει στη δημιουργία ενός μοντέλου εργασίας με λιγότερα δικαιώματα και μικρότερη κοινωνική προστασία, με χαμηλούς και ευέλικτους μισθούς και την απουσία οποιασδήποτε ουσιαστικής διαπραγματευτικής ισχύος για τους μισθωτούς.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, σε μια συγκυρία τέτοιας όξυνσης των κοινωνικών ανταγωνισμών όπως η σημερινή, μια κυβέρνηση που τάσσεται με τη μεριά της εργασίας και της κοινωνικής πλειοψηφίας δεν μπορεί ούτε καν να διανοηθεί να υποχωρήσει σε εκβιασμούς για τη συνέχιση της λιτότητας. Δεν μπορεί να μεταλλαχθεί σε μια κυβέρνηση των λίγων, σε μια κυβέρνηση αυτών που όχι απλώς δεν ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά επιπλέον αντιμάχονται την παρούσα κυβέρνηση.

2. Ζώνη του ευρώ

Η ζώνη του ευρώ (ΖτΕ) αποτελεί μία ιδιόμορφη νομισματική ένωση, δεδομένου ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) δεν λειτουργεί ως δανειστής τελευταίας καταφυγής για τις χώρες-μέλη της (δεν δανείζει άμεσα τα κράτη-μέλη της ΖτΕ). Με τον τρόπο αυτό τα κράτη-μέλη της ΖτΕ εκθέτουν σκόπιμα τον εαυτό τους σε χρηματοπιστωτικό κίνδυνο, με βάση τον κανόνα ότι οι κρατικές πολιτικές πρέπει πάντα να «αξιολογούνται» από τις αγορές και να έχουν την έγκρισή τους, δηλαδή να εκφράζουν τα συμφέροντα των αγορών.

Έχοντας πολιτικά συνομολογήσει ότι δεν «επιτρέπεται» να δανείζονται άμεσα από την ΕΚΤ, τα κράτη-μέλη της ΖτΕ γνώριζαν εξαρχής ότι, σε μια συγκυρία δημοσιονομικής δυσχέρειας, για να έχουν την αναγκαία ρευστότητα ώστε να αποπληρώνουν τους κατόχους των κρατικών ομολόγων τους θα έπρεπε να περικόψουν κοινωνικές δαπάνες. Αυτό καθιστά τη συρρίκνωση του κράτους πρόνοιας προϋπόθεση για τη χρηματοπιστωτική φερεγγυότητα. Οι κυβερνώσες ελίτ όλων των χωρών της ΖτΕ είχαν, επομένως, υποβάλει οικειοθελώς τον εαυτό τους σε έναν υψηλό κίνδυνο χρεοστασίου, προκειμένου να παγιώσουν τις νεοφιλελεύθερες στρατηγικές. Με άλλα λόγια, είχαν από κοινού αποφασίσει να εκμεταλλευτούν τις κρίσεις ως μέσα για την περαιτέρω ενίσχυση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών.

Στο πλαίσιο αυτό, η εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους «παγιδεύει» τη δημοσιονομική πολιτική στη λιτότητα, τις ιδιωτικοποιήσεις και την απαξίωση της εργασίας.

Έχοντας συνείδηση της κατάστασης, η παρούσα ελληνική κυβέρνηση δεν επιτρέπεται (και δεν πρόκειται) να εγκλωβιστεί σε αυτή τη νεοφιλελεύθερη παγίδα, επιδιώκοντας την πάση θυσία αποφυγή μιας καθυστέρησης πληρωμών προς τους δανειστές.

3. Ευρώ

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι και ευρύτερα οι λαϊκές τάξεις στη ΖτΕ δεν έγκειται στο ότι περισσότερες χώρες έχουν το ευρώ ως κοινό νόμισμα. Έγκειται στο πολιτικό πλαίσιο, που επιβάλλει στις χώρες-μέλη της ΖτΕ να υπόκεινται στα κριτήρια, την αξιολόγηση και τη χρηματοδότηση των χρηματαγορών, καθώς η ΕΚΤ περιορίζεται στο ρόλο μιας «ιδιόμορφης» Κεντρικής Τράπεζας, χωρίς τη λειτουργία του δανειστή τελευταίας καταφυγής.

Το ζήτημα είναι πολιτικό. Η νεοφιλελεύθερη παγίδα μπορεί να διαρραγεί όταν η ελληνική κυβέρνηση καταστήσει σαφές ότι, αν αναγκαστεί, θα τολμήσει να επιλέξει την καθυστέρηση πληρωμών, προκειμένου να μην αθετήσει τη λαϊκή εντολή, να μην προδώσει όσους την εμπιστεύτηκαν.

Η επίπτωση από μια αύξηση στα επιτόκια των ελληνικών ομολόγων θα είναι αμελητέα, αφού έτσι κι αλλιώς η χώρα βρίσκεται εκτός αγορών. Τα επιτόκια θα μειωθούν ραγδαία, αλλά και οι άλλοι χρηματοπιστωτικοί δείκτες θα βελτιωθούν αντίστοιχα, μόνο όταν θα υπάρξει μια βιώσιμη, δηλαδή επωφελής για την κοινωνική πλειοψηφία και συμβατή με τη λαϊκή εντολή συμφωνία.

Η καθυστέρηση πληρωμών δεν συνεπάγεται έξοδο από τη ΖτΕ. Η υιοθέτηση εκ μέρους οποιασδήποτε χώρας ενός νέου αποκλειστικού εθνικού νομίσματος θα μετέτρεπε τη ΖτΕ από μια ενιαία νομισματική περιοχή σε ζώνη σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών, η σταθερότητα (και ύπαρξη) της οποίας θα κατέρρεε σύντομα, από την ανεξέλεγκτη λειτουργία των χρηματαγορών στο περιβάλλον «συναλλαγματικού κινδύνου» που θα δημιουργείτο αμέσως μετά την πρώτη «έξοδο». Γι’ αυτό κανείς δεν θα τολμήσει να θέσει ζήτημα αποβολής της Ελλάδας από τη ΖτΕ.

Πολύ περισσότερο, η καθυστέρηση πληρωμών προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δεν συνεπάγεται αυτόματα «πιστωτικό γεγονός», αφού για την ύπαρξη ή μη πιστωτικού γεγονότος πρέπει να αποφασίσει το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Ταμείου.

Μάλιστα, την 1/5/2015, τρεις σημαντικοί οίκοι αξιολόγησης, Standard and Poor’s, Fitch και DBRS, ανακοίνωσαν ότι δεν θα θεωρήσουν χρεοστάσιο (default) μια καθυστέρηση πληρωμών του ελληνικού Δημοσίου προς το ΔΝΤ ή την ΕΚΤ. Ειδικότερα, ο Frank Gill, αξιωματούχος της Standard and Poor’s, δήλωσε τα εξής: «Εάν η Ελλάδα, για οποιοδήποτε λόγο, αδυνατούσε να πραγματοποιήσει μια πληρωμή προς το ΔΝΤ ή την ΕΚΤ, αυτό δεν θα αποτελούσε χρεοστάσιο σύμφωνα με τα κριτήριά μας, διότι πρόκειται για χρέος του “επίσημου” τομέα».

Εντελώς ανεξάρτητα από τα κομμάτια εκείνα της Αριστεράς που υποστηρίζουν την έξοδο από τη ΖτΕ και την ΕΕ στο πλαίσιο ενός ευρύτερου σχεδίου για τον ριζικό μετασχηματισμό της οικονομίας και της κοινωνίας, η «αποβολή από το ευρώ» αποτελεί από την αρχή της κρίσης μια κενή περιεχομένου προπαγάνδα εκφοβισμού εκ μέρους του εσωτερικού και διεθνούς νεοφιλελεύθερου κατεστημένου. Εντούτοις, στην προοπτική αυτή προσχωρούν εσχάτως και μερίδες της ελληνικής και διεθνούς ολιγαρχίας (με τους εκπροσώπους τους), που δραστηριοποιούμενες στο εξωτερικό, ή έχοντας την (κινητή) περιουσία τους σε διεθνές νόμισμα, ευελπιστούν να κερδοσκοπήσουν από την υποτίμηση ενός ενδεχόμενου νέου ελληνικού νομίσματος.

4. «Μνημόνιο για το κεφάλαιο»!

Ας το επαναλάβουμε: Ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές με βάση τη δέσμευση ότι θα τερματίσει τις πολιτικές της λιτότητας και θα θέσει σε κίνηση μια διαδικασία στήριξης των συμφερόντων της κοινωνικής πλειοψηφίας. Αυτό σημαίνει ότι προτεραιότητα στις εξελίξεις έχει το «εσωτερικό μέτωπο», η πάλη για κοινωνική δικαιοσύνη και δημοκρατία, ενάντια στα συμφέροντα της ολιγαρχίας που επέβαλε τις μνημονιακές πολιτικές.
Ήδη χάθηκε πολύτιμος χρόνος. Ο λαός από την πρώτη στιγμή, μας έδειξε ότι βρίσκεται στο πλευρό μας και με τη μαζική παρουσία χιλιάδων πολιτών στους δρόμους, μας άνοιγε το δρόμο να προωθήσουμε όλα αυτά για τα οποία μας ψήφισε. Τις βαθιές τομές που θα αλλάξουν την εικόνα της κοινωνίας και θα δώσουν ελπίδα και κίνητρο στράτευσης και αγώνα στην κοινωνική πλειοψηφία.
Άλλωστε, αυτή η εσωτερική δυναμική μπορεί να τροφοδοτήσει την αποτελεσματικότητα της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές. Θυμίζω εδώ τον βασικό κανόνα της διαπραγμάτευσης: Δεν πας να διαπραγματευτείς με τίποτε λιγότερο, τουλάχιστον από τα αιτήματά σου. Οι δίκαιες απαιτήσεις ενός λαού που ταλαιπωρήθηκε τουλάχιστον για μια πενταετία από αντιλαϊκές πολιτικές, που δεν πέτυχαν κανέναν από τους διακηρυγμένους τους στόχους, δεν μπαίνουν σε ποσοστά.

Η κυβέρνηση βρίσκεται σήμερα μπροστά σε μια ιστορική πρόκληση. Οφείλει να επιδιώξει να περιορίσει τη στρατηγική του κεφαλαίου για υπαγωγή όλων των πτυχών της κοινωνικής ζωής στην εποπτεία των αγορών και στο κριτήριο του κέρδους, μέσα σε ένα ευρωπαϊκό και διεθνές περιβάλλον που κυριαρχείται από τις νεοφιλελεύθερες ελίτ και αντιλαμβάνεται ως «ηθικό κίνδυνο» κάθε πολιτική που ευνοεί τα συμφέροντα των εργαζομένων.
Βασικό ζητούμενο για μας είναι η «αντίστροφη αναδιανομή», που σημαίνει πολιτικές κοινωνικής δικαιοσύνης, μεταφορά των βαρών στους «έχοντες», ένα «μνημόνιο για το μεγάλο κεφάλαιο», που θα αποφέρει τα χρηματοδοτικά μέσα για την υλοποίηση του προγράμματός μας.

Όρο και προϋπόθεση αποτελούν η θέσπιση ενός ριζοσπαστικού φορολογικού συστήματος, που θα ελαφρύνει την κοινωνική πλειοψηφία και θα κατανέμει τα βάρη στο κεφάλαιο και τον πλούτο, η διεύρυνση του χώρου των κοινωνικών αγαθών στον αντίποδα της λογικής των ιδιωτικοποιήσεων, η δημοκρατία.

Η πλειοψηφία της κοινωνίας θα βρίσκεται πάντα στο πλευρό μιας κυβέρνησης που πασχίζει να σταματήσει τη λιτότητα και να αντιστρέψει τις προτεραιότητες πολιτικής προς όφελος των πολλών. Με άλλα λόγια, η πλειοψηφία της κοινωνίας θα είναι πάντα αντίθετη προς τη συρρίκνωση των μισθών και την επέκταση της επισφαλούς απασχόλησης, τον εκφυλισμό και τη συρρίκνωση των δημόσιων-κοινωφελών υπηρεσιών, που αυξάνουν το κόστος της εκπαίδευσης και της υγειονομικής περίθαλψης, θα είναι αντίθετη με την αποδυνάμωση των δημοκρατικών θεσμών και την ενίσχυση της καταστολής. Θα αντιλαμβάνεται πάντα την «κρίση της εργασίας» (δηλαδή την ανεργία, την κατάργηση δικαιωμάτων, την επισφαλή και κακοπληρωμένη εργασία, κλπ.) ως μια κοινωνική ασθένεια που πρέπει να αντιμετωπιστεί καθαυτή, όχι ως μελλοντικό παρεπόμενο της ανάκαμψης των κερδών.
Βρισκόμαστε μπροστά σε μια ιστορική πρόκληση και πρέπει να ανταποκριθούμε χωρίς δισταγμούς και αμφιταλαντεύσεις!

ΠΗΓΗ: tvxs.gr

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Ελπίδες σχεδόν σε όλους τους Ελληνες γέννησε η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις 25 Γενάρη. Δεν υπάρχει επίσης αμφιβολία ότι μεγάλο μέρος του πληθυσμού της χώρας μας έχει σαφέστατη την αντίληψη πως οι υπουργοί της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ παλεύουν ειλικρινά να επιβάλουν μια αντιμνημονιακή πολιτική. Σε καμία απολύτως περίπτωση δεν έχουμε να κάνουμε με πολιτικούς απατεώνες που άλλα λένε, άλλα τάζουν και τα εντελώς αντίθετα κάνουν. Καθώς όμως συμπληρώθηκαν εκατό μέρες από τη συγκρότηση της κυβέρνησης Τσίπρα, μια άλλη αμφιβολία αρχίζει να υφέρπει, άλλου τύπου, διαφορετικού. Εξαιρετικά ισχνό αποδεικνύεται το έργο αυτής της κυβέρνησης σε αυτούς τους σχεδόν τρεισήμισι μήνες. «Αυτά που υποσχεθήκαμε τα τηρούμε» ισχυρίστηκε στην πρωτομαγιάτικη διαδήλωση ο υπουργός Εργασίας Πάνος Σκουρλέτης.

Ξαναλέμε, για τις προθέσεις των υπουργών δεν αμφιβάλλουμε, αλλά αν οι υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ νομίζουν ότι ο ρυθμός υλοποίησης των προεκλογικών τους υποσχέσεων ικανοποιεί τον ελληνικό λαό, κάνουν μεγάλο λάθος. Μην αυταπατώνται από τις μεταξύ τους συζητήσεις. Καμία απολύτως από τις φιλολαϊκές τους εξαγγελίες δεν έχουν υλοποιήσει, όταν κάποια εξαγγελία του ΣΥΡΙΖΑ εμπεριέχει το στοιχείο να δώσει κάτι το κράτος προς τους πολίτες είτε άμεσα το ίδιο είτε υποχρεώνοντας τους εργοδότες να βελτιώσουν κατά τι τη ζωή των εργαζομένων τους. Θα επαναλάβουμε ότι οι 100 δόσεις και το σβήσιμο των προστίμων με ευνοϊκές ρυθμίσεις βεβαίως και συνιστούν ανακουφιστικά μέτρα, αλλά είναι για να πάρει το Δημόσιο ή τα ασφαλιστικά ταμεία λεφτά από τους πολίτες!

Οι διευκολύνσεις αυτές αφορούν το πώς θα εισπράξει το κράτος από τον κοσμάκη, όχι πώς θα δώσει το κράτος στους πολίτες! Ούτε ο κατώτατος μισθός αυξήθηκε στα 751 ευρώ, έστω και σταδιακά, ούτε οι εργασιακές σχέσεις (διαιτησία, μαζικές απολύσεις κ.λπ.) αποκαταστάθηκαν. Κουβέντα περί αυτών βεβαίως γίνεται, αλλά απολύτως τίποτα σχετικό δεν έχει περάσει από τη Βουλή για να γίνει νόμος του κράτους. Ούτε το αφορολόγητο των 12.000 ευρώ έχει νομοθετηθεί, ούτε ο ΕΝΦΙΑ έχει καταργηθεί, ούτε η 13η σύνταξη για τους χαμηλοσυνταξιούχους κάτω των 700 ευρώ έχει περάσει από τη Βουλή.

Ο ίδιος ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας άφησε ανοιχτό το παράθυρο για να μη νομοθετηθούν καν και να μην ισχύσουν για φέτος το αφορολόγητο των 12.000 ευρώ και η κατάργηση του ΕΝΦΙΑ. Οσο για τη 13η σύνταξη, μας προκάλεσε εντύπωση η διατύπωση που χρησιμοποίησε ο υπουργός Επικρατείας Αλέκος Φλαμπουράρης, αρμόδιος για τον συντονισμό του κυβερνητικού έργου, σε συνέντευξή του στην «Αυγή» προχθές. Είπε ότι «εμείς επιδιώκουμε -και θα τα καταφέρουμε- να φέρουμε τα δημοσιονομικά της χώρας στο επίπεδο εκείνο που θα μας επιτρέψει η 13η σύνταξη να δοθεί από φέτος ως δώρο Χριστουγέννων, όπως ακριβώς είχαμε πει προεκλογικά». Ολη η ουσία βρίσκεται στο «να φέρουμε τα δημοσιονομικά της χώρας στο επίπεδο εκείνο που θα μας επιτρέψει»! Κάπως σαν το «αποχαιρέτα την την Αλεξάνδρεια που χάνεις» μας ακούστηκε η διατύπωση αυτή.

Μακάρι να πέφτουμε έξω και να διαψευστούμε παταγωδώς ώστε οι χαμηλοσυνταξιούχοι να πάρουν 13 σύνταξη φέτος τα Χριστούγεννα. Στην ίδια συνέντευξη, ο Αλ. Φλαμπουράρης εμφανίζεται απολύτως βέβαιος, απαντώντας σε σχετική ερώτηση, ότι καμία συνέπεια δεν πρόκειται να έχει για την κυβέρνηση Τσίπρα η αθέτηση της προεκλογικής της υπόσχεσης για κατάργηση αμέσως, από φέτος, του ΕΝΦΙΑ. «Δεν ανησυχώ ούτε για τον ΕΝΦΙΑ ούτε για οποιαδήποτε άλλη πτυχή του προγράμματός μας» δήλωσε επί λέξει. «Προσωπική μου αίσθηση είναι ότι σύντομα θα έχουμε συμφωνία» διακήρυξε αποφασιστικά.

Οσο για το ενδεχόμενο δημοψηφίσματος για τη συμφωνία που θα συνάψει η κυβέρνηση Τσίπρα με τους δανειστές της χώρας, ο Αλ. Φλαμπουράρης διευκρίνισε ουσιαστικά ότι δημοψήφισμα θα κάνει η κυβέρνηση μόνο αν υποχωρήσει κατά κράτος σε όλες τις απαιτήσεις των Γερμανών. Τότε θα επιδιώξει να παραμείνει στην εξουσία μέσω της έγκρισης του νέου Μνημονίου από τον λαό ώστε να τον καταστήσει συνένοχο. «Παρόλο που μίλησα για δημοψήφισμα, δεν το θεωρώ ιδιαίτερα πιθανό. Βέβαια, εξακολουθώ να μην το αποκλείω ως ενδεχόμενο» είπε στη συνέντευξή του και έκανε καθαρό το εξής: «(Το δημοψήφισμα) το θεωρώ ωστόσο επιβεβλημένο για λόγους δημοκρατικής τάξης σε περίπτωση που οι διαπραγματεύσεις οδηγηθούν σε ατραπούς μακριά από αυτά για τα οποία λάβαμε εντολή από τον λαό στις 25 Ιανουαρίου»! Αυτό που δεν έχουν εμφανώς αντιληφθεί στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, είναι ότι αν η κυβέρνηση Τσίπρα υπογράψει νέο Μνημόνιο, αποκλείεται να τους επιτρέψουν οι Γερμανοί να κάνουν δημοψήφισμα!

*Δημοσιεύθηκε στο ''ΕΘΝΟΣ''

ΤΡΑΓΙΚΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΥΠΟΤΑΓΗΣ ΜΙΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗ*

Όταν το τελευταίο επιχείρημα της ‘’διαπραγμάτευσης’’ της κυβέρνησης είναι ‘’δώστε μας εσείς ρευστότητα, ώστε να πάρουμε αντεργατικά μέτρα εμείς’’, η πλήρης υποταγή και υπαγόρευση της πολιτικής από τα αφεντικά της ευρωζώνης, ομολογείται ρητά.

Αλλιώς: ‘’Μονά κερδίζετε, ζυγά χάνουμε’’.

Όλα βαδίζουν προς την υπογραφή μιας ντροπιαστικής συμφωνίας με αρνητικές συνέπειες ιστορικών διαστάσεων, τόσο οικονομικές όσο και πολιτικές. Όχι γιατί θα είναι το πρώτο και μοναδικό πακέτο αντεργατικών μέτρων στην Ελλάδα, αλλά ακριβώς επειδή αυτή τη φορά θα έχει τη συνηγορία και τη σφραγίδα μιας ‘’αριστερής’’ κυβέρνησης.

Υποτίθεται ότι η συμφωνία στο Eurogroup της 20^ης Φλεβάρη εξασφάλιζε χρόνο κινήσεων απέναντι στους κουτόφραγκους.

Εξασφάλισε ακριβώς το αντίθετο. Συμβολικά, ένας ταπεινωμένος Ντάισελμπλουμ εκείνης της πρώτης συνάντησης με τον Βαρουφάκη, έχει βγει σήμερα μάγκας. Ουσιαστικά και πολιτικά, η κυβέρνηση δεσμεύτηκε και στράγγιζε όλα τα αποθεματικά του κράτους πληρώνοντας τις δόσεις του ΔΝΤ.

Αυτός που κέρδισε όλο το χρόνο (και μάζεψε και το χρήμα…) είναι οι δανειστές, η ευρωζώνη και το ΔΝΤ. Η κυβέρνηση με την πλάτη πλέον στον τοίχο στηρίζεται στις ελάχιστες σταγόνες ρευστότητας που παρέχει η ΕΚΤ, ίσα ίσα για να προστατεύεται η τελευταία από μια ανεξέλεγκτη χρεωκοπία. Οι ‘’εταίροι’’ κατά ΣΥΡΙΖΑ, αυτοί με τους οποίους ‘’είμαστε συνιδιοκτήτες της ευρωζώνης και της ΕΕ’’, αγαλλιάζουν με την προοπτική να δουν, όχι την κυβέρνηση κυρίως, όσο το λαό, σα σκύλο πεινασμένο, που απελπισμένος θα κουνάει υποτακτικά την ουρά του και θα κοιτάζει με ικετευτικά μάτια το αφεντικό του, για ένα κομματάκι ξερό ψωμί.

Η προώθηση της αρπαγής των αποθεματικών μέσω Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου (ΠΝΠ), επιβεβαιώνει ότι, τελικά, μια μνημονιακή αντιλαϊκή πολιτική, αναπόφευκτα θα είναι και αυταρχική.

Η μεγάλη ήττα για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, είναι η καταφυγή στο επιχείρημα απέναντι στους πασίχαρους για την κατρακύλα αλαλάζοντες βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ στη Βουλή: ‘’Και εσείς τα ίδια δεν κάνατε; Δεν κυβερνούσατε με ΠΝΠ;»

Ακόμη χειρότερα, η Αριστερή Πλατφόρμα αποτέλεσε τον μαχητικότερο υπερασπιστή της υπέρ χρέους και δόσεων κλοπής, βαφτίζοντάς την πράξη αντίστασης και προετοιμασία ρήξης!

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στηρίχτηκε σε ορισμένες πολιτικές υποθέσεις.

Πρώτη υπόθεση: ‘’Πληρώνοντας τα δάνεια στο ΔΝΤ, όχι απλά αποφεύγουμε το διμέτωπο, αλλά εξασφαλίζουμε ένα σύμμαχο απέναντι στην ευρωζώνη για μια θετική ευόδωση συμφωνίας στα τέλη Ιουνίου’’.

Δεύτερη υπόθεση: ‘’Αφήνουμε που και που να εννοηθεί ότι δε μπορούμε να πληρώσουμε, άρα θα πάμε σε χρεωκοπία, η οποία θα βλάψει όλη την ευρωζώνη’’.

Τρίτη υπόθεση: ‘’Η Ρωσία άμεσα ή έμμεσα θα μας στηρίξει’’.

Τέταρτη υπόθεση: ‘’Αν μας αναγκάσετε σε μνημονιακή συμφωνία, θα προσφύγουμε σε δημοψήφισμα ή/και εκλογές και θα ανακατευτεί άσχημα το πράγμα’’.

Πέμπτη υπόθεση: ‘’Αν την σκαπουλάρουμε μέχρι Δεκέμβρη και αρχίζουμε να υλοποιούμε κάποια μέτρα για την ανθρωπιστική κρίση ή σε θέματα δημοκρατίας, τότε ο κόσμος θα είναι πιο δεκτικός σε βαρύτερους συμβιβασμούς’’.

Έκτη υπόθεση: ‘’Έτσι και αλλιώς δεν τίθεται ζήτημα ανατροπής της κυβέρνησης μιας και τον Σαμαρά τον έχουν ξεγραμμένο στην Ευρώπη, για αυτό άλλωστε και του έδειξαν την πόρτα το περασμένο Φθινόπωρο και πήγαμε σε εκλογές’’.

Όλες οι υποθέσεις, εκτός από την τελευταία (προς το παρόν…) διαψεύδονται τραγικά και επώδυνα. Τα περί ‘’παραπλάνησης΄΄ που ανέφερε ο πρωθυπουργός και ‘’έλλειψης μπέσας’’ που συμπλήρωσε ο Βαρουφάκης, είναι παιδαριώδη. Απλά χαρίζουν γέλιο στο Σόϊμπλε…

Ήταν αυθαίρετες οι υποθέσεις;

Ήταν μοιραίο αποτέλεσμα της βαθιάς πίστης για τον ‘’προοδευτικό’’ χαρακτήρα της ΕΕ, που απλά αυτή τη στιγμή ‘’καπελώνεται από δογματικούς νεοφιλελεύθερους τύπου Μέρκελ που φέρονται ασυλλόγιστα’’. Αλλά ήταν και λογική συνέπεια και κατάληξη ενός πολιτικού προγράμματος που διακήρυσσε πως θα βρει τρίτο δρόμο ανάμεσα στη ρήξη και την υποταγή, περιοριζόμενο τελικά σε ένα ‘’νέο-φιλευθερισμό με κοινωνική ευαισθησία’’, αλά Μπλερ και ΓΑΠ. Που αγνοεί την πραγματικότητα ενός φονικού καπιταλισμού σε κρίση και επιθετικό αμόκ σε βάρος της εργατικής τάξης σε όλο τον κόσμο. Που αδυνατεί να δει τον πραγματικό χαρακτήρα των ενδο-καπιταλιστικών ανταγωνισμών ζωής και θανάτου, με κοινό παρονομαστή τη συντριβή των αντιστάσεων των λαών.

Με αυτή την έννοια, οι διστακτικές διαφωνίες αριστερών τάσεων στο ΣΥΡΙΖΑ, όσο και αν είναι καλοδεχούμενες και αναμενόμενες, αν δε συνοδεύονται από αυτοκριτική και εμβάθυνση, δεν πείθουν κανένα, δεν χαράσσουν καμία ουσιώδη εναλλακτική, απλά βοηθούν στην ελεγχόμενη έκφραση της εσωκομματικής δυσφορίας.

Τι προσδοκά τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ;

Οι ιδιωτικοποιήσεις εν τέλει θα προωθηθούν σχεδόν όλες, με το ‘’κερασάκι’’ της ελάχιστης κρατικής συμμετοχής και της συνεργασίας των επενδυτών με τις τοπικές κοινωνίες.

Το φορολογικό, θα ακρωτηριαστεί ριζικά σε ότι αφορά τις φορο-ελαφρύνσεις προς τους χαμηλόμισθους, ενώ δεν θα επιβαρυνθεί περαιτέρω το μεγάλο κεφάλαιο. Τα έσοδα από έμμεσους φόρους θα αυξηθούν ακόμη και αν αυτοί δεν ενσωματωθούν σε τυπική αύξηση στον ΦΠΑ.

Η πλειάδα ρυθμίσεων χρεών, συνιστά πακέτο εισπρακτικών μέτρων. Θα έχει μόνο άμεσα αποτελέσματα, ελκύοντας τρομοκρατημένους μικρο-οφειλέτες και δίνοντας την ευκαιρία ξεπλύματος και χαρίσματος προστίμων σε απατεώνες ολκής από τον κόσμο των επιχειρήσεων.

Η άνοδος του κατώτατου μισθού, εκτός της χρονικής μετάθεσης θα συνοδευτεί από αντισταθμιστικά μέτρα που ζητούν οι εργοδότες (μείωση εργοδοτικών εισφορών και μετατροπή των επιδομάτων ανεργίας σε ‘’επιδόματα εργασίας’’ μαζί με πληρωμή εισφορών από το κράτος), που θα δυναμιτίσουν και άλλο την κατάσταση των Ταμείων.

Η κατάργηση του ΕΝΦΙΑ έχει φύγει από τη συζήτηση, με πιθανότερο ενδεχόμενο τη διατήρησή του με κάποιες οριακές ελαφρύνσεις κυρίως για τους αγρότες και ελάχιστη μείωση των συνολικών εσόδων των 2,6 δις του 2014.

Στην ουσία η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ τα δίνει όλα, προσπαθώντας μόνο να διασφαλίσει την αποφυγή ονομαστικής μείωσης συντάξεων και μισθών έως το Δεκέμβρη, μιας και η βόμβα του ασφαλιστικού χωρίς άνοδο της απασχόλησης, καταπολέμηση εργοδοτικής εισφοροδιαφυγής και κρατική στήριξη, αργά ή γρήγορα θα σκάσει. Ήδη η κυβέρνηση μιλάει για τσεκούρι στην πρόωρη συνταξιοδότηση και μείωση ‘’μεγάλων’’ επικουρικών συντάξεων.

Το ζητούμενο δεν είναι να επισημάνει κανείς προς την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ τι θα έπρεπε να κάνει. Έχει δικά του στελέχη μα και συμβούλους και μάλιστα ικανούς επαγγελματίες. Δεν είναι το πρόβλημα στην έλλειψη φαεινών ιδεών αλλά στη συνολική κατεύθυνση και τα ταξικά πολιτικά όρια της κυβερνητικής πολιτικής, η οποία, σε αντίθεση με την προσμονή και την εντολή των ψηφοφόρων, κινείται σε ένα πλαίσιο διαχείρισης της συνέχειας του κράτους, των πλεονασματικών προϋπολογισμών, του αρνητικού μνημονιακού κεκτημένου, των δεσμεύσεων απέναντι σε δανειστές και ευρωζώνη. Με λίγα λόγια, σε ένα πλαίσιο αστικής συστημικής διαχείρισης, με σταγόνες κοινωνικής ευαισθησίας και πινελιές αριστερής φρασεολογίας.

Η αντικαπιταλιστική κομμουνιστική αριστερά αναζητά σε άλλη κατεύθυνση, ξεκινώντας από την εκτίμηση πως δεν υπάρχει τρίτος δρόμος ανάμεσα στη ρήξη και τη συνέχιση της άθλιας αντιλαϊκής πολιτικής που διασφαλίζει η παραμονή στην ΕΕ και η κυριαρχία του κεφαλαίου.

Πρόκειται για δύο αντίθετες ταξικά και πολιτικά κατευθύνσεις, που διεκδικούνται με διαπάλη μέσα στα εργατικά και λαϊκά στρώματα. Αν αυτή η διαπάλη γίνει σε ένα πεδίο κινήματος και κοινής αγωνιστικής δράσης, η θετική της έκβαση, μπορεί και πρέπει να αναστρέψει τις εξελίξεις.

Η κυβέρνηση φαίνεται να παίρνει θάρρος από την κινηματική άπνοια της στιγμής και την εκλαμβάνει ως στήριξη ή έστω ανοχή. Πράγματι, αυτή τη στιγμή η απογοήτευση προηγείται της δυσαρέσκειας για την κυβέρνηση. Η τελευταία ωστόσο υποτιμάει την εκρηκτική κοινωνική και πολιτική κατάσταση που θα δημιουργήσει σύντομα η εξάντληση των χρημάτων στα εργατικά και λαϊκά πορτοφόλια σε συνθήκες όπου το ζήτημα των ζητημάτων που είναι η ανεργία και η δημιουργία δουλειών, δεν αντιμετωπίζεται.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, σε ρόλο ‘’αριστερής’’ φτηνής κινδυνολογίας, αρέσκεται να κινδυνολογεί: ‘’Αν αποτύχουμε θα έρθει η Χρυσή Αυγή!’’. Στην ουσία θέλουν να πουν: ‘’Στηρίξτε μας, διότι θα έρθει η Χρυσή Αυγή’’.

Αριστεροί λοιπόν σε ρόλο τρομοκράτησης του λαού…

Γιατί αλήθεια είναι μοιραίο να συμβεί αυτό; Μήπως η καταβαράθρωση του ΠΑΣΟΚ δεν οδήγησε τον κόσμο κυρίως στο ΣΥΡΙΖΑ, παρά στους φασίστες;

Η αλήθεια είναι διαφορετική: Ο κόσμος πήγε μαζικά προς την ακροδεξιά, εκεί και τότε, όπως στη Γαλλία, που σύμπασα η αριστερά ταυτίστηκε με μια νεοφιλελεύθερη κυβερνητική πολιτική, δήθεν ‘’αριστερή’’ και από ‘’αριστερή κυβέρνηση’’. Τέτοιο πολιτικό έγκλημα στην Ελλάδα εμείς δεν πρόκειται να διαπράξουμε.

Αριστερή πολιτική, αντίθετα, σημαίνει κινηματική και πολιτική αντεπίθεση, εργατική αντιπολίτευση για την ήττα και την ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής των νέων μνημονίων και του ραγιαδισμού.

*Πηγή: www.pandiera.gr

Tου ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ*

Θέτοντας στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων όλα τα θέματα ξεκίνησαν την Πέμπτη 30 Απριλίου και αναμένεται να ολοκληρωθούν σήμερα οι συζητήσεις στην ομάδα των Βρυξελλών. Βασικό γνώρισμα τού εν εξελίξει γύρου διαπραγματεύσεων είναι τα θετικά σχόλια στον διεθνή Τύπο και εκ μέρους παραγόντων της ΕΕ, για το «εποικοδομητικό πνεύμα» που επιδεικνύει η ελληνική πλευρά. Πίσω από τα φιλικά χτυπήματα στην πλάτη δεν βρίσκεται τίποτε άλλο παρά η ενθάρρυνση των υποχωρήσεων του Μεγάρου Μαξίμου, που περιλαμβάνουν την αλλαγή στη σύνθεση της διαπραγματευτικής ομάδας, με την αναβάθμιση του αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτου και του προέδρου του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων Γιώργου Χουλιαράκη και την παράλληλη περιθωριοποίηση του υπουργού Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη και του γενικού Γραμματέα Δημοσίων Εσόδων Νίκου Θεοχαράκη, που κρίθηκαν… πολύ σκληροί για να διαπραγματευθούν.

Στο επίκεντρο των διαπραγματεύσεων βρίσκονται οι προοπτικές ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας. Στο ένα άκρο της διελκυστίνδας οι Ευρωπαίοι κατεβάζουν τον πήχη του ρυθμού αύξησης του ΑΕΠ σε μηδενικά επίπεδα κι ακόμη χαμηλότερα προβλέποντας έλλειμμα για το τρέχον έτος ενδεχομένως και 1%, κι αφού μάλιστα εισπραχθεί ο ΕΝΦΙΑ, επανέλθει η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος στα ασφαλιστικά ταμεία κι αναβληθεί η πληρωμή της 13ης σύνταξης για το αόριστο μέλλον. Κι έτσι ζητούν τη λήψη νέων μέτρων ύψους ακόμη και 3 δισ. ευρώ. Η κυβέρνηση από την άλλη μεριά προβλέπει θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης για την οικονομία φέτος, που δεν καθιστούν αναγκαία τα νέα μέτρα. Αποδέχεται ωστόσο την προώθηση της ιδιωτικοποίησης των επιχειρήσεων ΟΛΠ, ΟΛΘ, ΔΕΣΦΑ, ΟΔΙΕ, Αστέρα Βουλιαγμένης ακόμη και του Ελληνικού με ορισμένες, περιθωριακής σημασίας τροποποιήσεις της νεοαποικιακής σύμβασης μεταξύ Λάτση και ΤΑΙΠΕΔ.

Αν υπάρξει μια καταρχήν έστω συμφωνία σήμερα, τότε δεν αποκλείεται η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να διευκολύνει την παροχή ρευστότητας στις τράπεζες, χαλαρώνοντας το καθεστώς ασφυξίας που έχει επιβάλει στην ελληνική οικονομία. Αυτό ακριβώς το καθεστώς ασφυξίας αποδείχτηκε άλλωστε και το μέσο εκβιασμού της κυβέρνησης που την οδήγησε στην υποχώρηση από τις αρχικές της θέσεις και τον διαφαινόμενο, ατιμωτικό συμβιβασμό με τους πιστωτές.

Άμεσο αποτέλεσμα των πιέσεων της ΕΚΤ ήταν η βύθιση της ελληνικής οικονομίας στην ύφεση. Το κλίμα των τελευταίων μηνών περιγράφεται παραστατικά στην τελευταία έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής: Αναμενόμενος αρνητικός ρυθμός μεγέθυνσης για το πρώτο τρίμηνο του 2015 που πλέον απειλεί κι όσες επιχειρήσεις άντεξαν τα προηγούμενα χρόνια, φυγή καταθέσεων από τις αρχές Νοέμβρη ύψους 26 δισ. ευρώ, αύξηση των ληξιπρόθεσμων χρεών προς το Δημόσιο κατά 3,47 δισ. ευρώ το πρώτο τρίμηνο του 2015, κ.α. Όσο αναμφισβήτητα είναι όμως αυτά τα στοιχεία, άλλο τόσο είναι κι η αιτία τους: η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα που χορηγώντας έκτακτη ρευστότητα με το σταγονόμετρο (μέσω του ELA) και απαγορεύοντας στην πράξη στις εμπορικές τράπεζες να παράσχουν την αναγκαία ρευστότητα στο Δημόσιο επιδεινώνει καθημερινά το οικονομικό περιβάλλον. Σε τέτοιο βαθμό ώστε να προκαλούνται ακόμη και κύματα μαζικών αναλήψεων από τις τράπεζες, όπως συνέβη την Τρίτη 28 Απριλίου, όταν χιλιάδες συνταξιούχοι έσπευσαν στα ΑΤΜ να προλάβουν να σηκώσουν τις συντάξεις τους.

Ωστόσο οι καταστροφικές ευθύνες της ΕΚΤ, που παίρνει μια το ρόλο του πυρομανούς και μια του πυροσβέστη, αποκρύπτεται από την παραπάνω έκθεση, που φτάνει στο σημείο να κρίνει ότι «η χώρα θα χρειαστεί πρόσθετη βοήθεια (= νέα δανειακή σύμβαση) ύψους 20-30 δισ. ευρώ μέχρι να διευθετηθεί το ζήτημα του χρέους. Αλλά και η βοήθεια αυτή θα δοθεί υπό όρους οικονομικής πολιτικής, όπως προβλέπεται από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας».

Η αλήθεια είναι πως παρότι οι αυξημένες υποχρεώσεις εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους για τα επόμενα χρόνια προϋπήρχαν (2016: 13,11 δισ. ευρώ, 2017: 13,89 δισ. ευρώ, 2018: 11,26 δισ. ευρώ, 2019: 16,57 δισ. ευρώ, 2020: 13,41 δισ. ευρώ, 2021: 18,13 δισ. ευρώ, 2022: 33,36 δισ. ευρώ, 2023: 28,74 δισ. ευρώ, κ.ο.κ.), η επιδείνωση του οικονομικού κλίματος τους τελευταίος μήνες, με ευθύνη των Ντράγκι – Σόιμπλε – Μέρκελ, δημιούργησαν τους όρους ώστε η βαθύτερη υπερχρέωση της χώρας να φαίνεται περισσότερο αναγκαία και δικαιολογημένη. Ακόμη κι ως σωτηρία! Κοινή συνισταμένη κι επιστέγασμα όλων των παραπάνω είναι ένα νέο Μνημόνιο, που θα συνοδεύεται από επαχθείς όρους οικονομικής πολιτικής (μείωση συντάξεων, νέα φορολογία, μείωση κοινωνικών δαπανών), οι οποίοι θα αυξήσουν τη φτώχεια στην κοινωνία.

Απέναντι σε αυτήν τη ζοφερή προοπτική η κυβέρνηση πρέπει να προχωρήσει σε άμεση παύση πληρωμών του χρέους, επικαλούμενη την απροθυμία των δανειστών να καταβάλλουν τη δόση των 7,2 δισ. ευρώ, και σε διαγραφή του χρέους. Όλα τ’ άλλα διαιωνίζουν την εξαθλίωση…  

*Πηγή: prin.gr

Κυριακή  3  Μαίου  2015

Του ΓΙΑΝΝΗ ΚΙΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ*

Έτυχε μεγάλης αναπαραγωγής άρθρο του Mark Gilbert στο Bloomberg που, ξεκινώντας από ένα απόφθεγμα του Βιτγκενστάιν, υπογραμμίζει την αβεβαιότητα της διεθνούς ελίτ των αγορών απέναντι στην τελευταία φάση της ελληνικής κρίσης: «Η Ελλάδα δεν είναι κάτι, αλλά δεν είναι και τίποτα», είναι ο τίτλος που συμπυκνώνει το συμπέρασμά του. Ο ίδιος ο Βιτγκενστάιν έλεγε ότι «το να προσπαθήσεις να συζητήσεις για προσωπικά βιώματα όπως ο πόνος δεν είναι κάτι, αλλά ούτε και τίποτα».

Το βα­σα­νι­στι­κό δί­λημ­μα ανά­με­σα στο «κάτι» και στο «τί­πο­τα» δια­τρέ­χει το θρί­λερ της δια­πραγ­μά­τευ­σης της κυ­βέρ­νη­σης με τους δα­νει­στές. Η κυ­βέρ­νη­ση επέν­δυ­σε πολλά στην εν­διά­με­ση συμ­φω­νία της 20ής Φε­βρουα­ρί­ου επι­διώ­κο­ντας να κερ­δί­σει «κάτι»: λίγο χρόνο και λίγο χρήμα. Του­λά­χι­στον τα 7,2 δισ. ευρώ της υπό πα­ρά­τα­ση δα­νεια­κής σύμ­βα­σης με τα οποία θα μπο­ρού­σε να ελα­φρύ­νει δα­νεια­κές υπο­χρε­ώ­σεις άνω των 24 δισ. ευρώ εντός του έτους. Απέ­να­ντι σ’ αυτό το «κάτι» οι δα­νει­στές αντι­πα­ρά­θε­σαν ένα με­γα­λο­πρε­πές «τί­πο­τα». Αφε­νός έχουν ρο­κα­νί­σει το μισό και πάνω της τε­τρά­μη­νης πα­ρά­τα­σης, κα­τα­λο­γί­ζο­ντας μά­λι­στα στην κυ­βέρ­νη­ση την ευ­θύ­νη. Αφε­τέ­ρου δεν έχουν δώσει ίχνος χρή­μα­τος. Αντι­θέ­τως, έχουν εξω­θή­σει την κυ­βέρ­νη­ση να στραγ­γί­ξει τα δια­θέ­σι­μα των δη­μό­σιων φο­ρέ­ων προ­κει­μέ­νου να πλη­ρω­θούν κατά προ­τε­ραιό­τη­τα οι δα­νει­στές.

Τε­λι­κά, η σχέση που έχει δια­μορ­φω­θεί με­τα­ξύ δα­νει­στών και Ελ­λά­δας υπερ­βαί­νει το πλαί­σιο εκτέ­λε­σης ακόμη και μιας κα­νο­νι­κής το­κο­γλυ­φι­κής δα­νεια­κής σύμ­βα­σης. Ενώ ο οφει­λέ­της δεν έχει κα­θυ­στε­ρή­σει ούτε ευρώ ώρι­μου χρέ­ους, ο δα­νει­στής έχει εδώ και ένα χρόνο κη­ρύ­ξει «στάση δα­νει­σμού», απαι­τώ­ντας από τον οφει­λέ­τη πράγ­μα­τα που ου­δε­μία σχέση με την καλή εκτέ­λε­ση της δα­νεια­κής σύμ­βα­σης έχουν. Φα­ντα­στεί­τε, για πα­ρά­δειγ­μα, ότι έχετε ένα στε­γα­στι­κό δά­νειο υπό τμη­μα­τι­κή εκτα­μί­ευ­ση και με πα­ράλ­λη­λη εξό­φλη­σή του. Η τρά­πε­ζα, ενώ πλη­ρώ­νε­ται κα­νο­νι­κά και δια­σφα­λί­ζε­ται επαρ­κώς με την υπο­θή­κη στο ακί­νη­τό σας, απαι­τεί προ­κει­μέ­νου να σας χο­ρη­γή­σει τις επό­με­νες δα­νεια­κές δό­σεις να πε­ριο­ρι­στεί­τε σε ένα γεύμα τη μέρα, να κό­ψε­τε το χαρ­τζι­λί­κι στα παι­διά σας, να που­λή­σε­τε τα έπι­πλά σας, ή να βγά­λε­τε στο κλαρί την ή τον σύ­ζυ­γό σας.

ΈΝΑ­ΝΤΙ ΤΟΥ «ΤΙ­ΠΟ­ΤΑ» ΖΗ­ΤΟΥΝ «ΤΑ ΠΑΝΤΑ»

Για το «τί­πο­τα» που μέχρι στιγ­μής πα­ρέ­χουν οι δα­νει­στές απαι­τούν από την κυ­βέρ­νη­ση όχι απλώς «κάτι», αλλά σχε­δόν τα πάντα. Απα­ριθ­μού­με: Πρώ­τον, ενώ η κυ­βέρ­νη­ση επι­χεί­ρη­σε να ανα­γά­γει τη συμ­φω­νία σε πο­λι­τι­κή δια­δι­κα­σία κο­ρυ­φής, το «άτυπο» Eurogroup επέ­βα­λε ως κα­τ’ε­ξο­χήν πο­λι­τι­κή δια­δι­κα­σία την «τε­χνι­κή δια­βού­λευ­ση» με τους θε­σμούς της πρώην τρόι­κας («πρώτα συμ­φω­νία με τους θε­σμούς και ύστε­ρα πο­λι­τι­κή από­φα­ση»). Δεύ­τε­ρον, ενώ η κυ­βέρ­νη­ση προ­σπά­θη­σε να δώσει έντο­νη επι­κοι­νω­νια­κή χροιά στη δια­πραγ­μα­τευ­τι­κή ομάδα, με τη φι­λο­δο­ξία να προ­κα­λέ­σει σύγ­χυ­ση και ρήγ­μα­τα με­τα­ξύ των εταί­ρων, κα­τέ­λη­ξε η ίδια θύμα της με­τω­πι­κής, επι­κοι­νω­νια­κής αντε­πί­θε­σης των δα­νει­στών και υπο­χρε­ώ­θη­κε να αλ­λά­ξει ρό­λους και πρό­σω­πα στη δια­πραγ­μά­τευ­ση (bulling κατά Βα­ρου­φά­κη και ανα­σύν­θε­ση ομά­δας). Ανε­ξαρ­τή­τως προ­θέ­σε­ων, η εξέ­λι­ξη κα­τα­γρά­φε­ται ως επι­κοι­νω­νια­κή ήττα. Τρί­τον, ενώ η «τε­χνι­κή» δια­πραγ­μά­τευ­ση ξε­κί­νη­σε με την προ­ϋ­πό­θε­ση ότι δεν συ­ζη­τού­νται νέα λι­τό­τη­τα και νέα μέτρα «εσω­τε­ρι­κής υπο­τί­μη­σης», η πλευ­ρά των δα­νει­στών έχει με­τα­θέ­σει τη συ­ζή­τη­ση ακρι­βώς σε αυτό το πεδίο (συ­ντά­ξεις, ερ­γα­σια­κά, ΕΝΦΙΑ, ΦΠΑ), επι­διώ­κο­ντας υπο­χώ­ρη­ση της κυ­βέρ­νη­σης. Η συ­ζή­τη­ση για δη­μο­σιο­νο­μι­κά «ισο­δύ­να­μα» σχε­δόν εξα­φα­νί­στη­κε, πα­ρό­τι η τε­λευ­ταία λίστα Βα­ρου­φά­κη εκ­πλή­ρω­νε το πρό­σχη­μα της κο­στο­λό­γη­σης που απαι­τού­σαν οι δα­νει­στές. Τέ­ταρ­τον, ακόμη και η λο­γι­στι­κή βάση της συ­ζή­τη­σης, η μεί­ω­ση του στό­χου για πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα, έχει προ­φα­νέ­στα­τα υπο­νο­μευ­τεί από τον χρη­μα­το­δο­τι­κό στραγ­γα­λι­σμό. Η επί­τευ­ξη πλε­ο­νά­σμα­τος 1,2% -1,5% κα­θί­στα­ται πολύ δυ­σκο­λό­τε­ρη χωρίς πρό­σθε­τες πε­ρι­κο­πές ή φό­ρους, καθώς οι μα­κρο­οι­κο­νο­μι­κές προ­βλέ­ψεις επι­δει­νώ­νο­νται, το δη­μο­σιο­νο­μι­κό και χρη­μα­το­δο­τι­κό κενό διευ­ρύ­νο­νται.

ΕΚΤΡΟ­ΠΗ ΣΤΗ «ΣΥΜ­ΜΟΡ­ΦΩ­ΣΗ»

Το απο­τέ­λε­σμα της τα­κτι­κής των δα­νει­στών, στην οποία ζω­τι­κό ρόλο έχει παί­ξει το ιδιό­τυ­πο μέ­τω­πο που έχει συ­γκρο­τή­σει ο Σόι­μπλε με τις ηγε­σί­ες ΕΚΤ και ΔΝΤ, είναι ότι έχουν εκτρέ­ψει την επα­να­δια­πραγ­μά­τευ­ση σε μια δια­δι­κα­σία «συμ­μόρ­φω­σης» στο πνεύ­μα του μνη­μο­νί­ου, έξω από το οποίο υπάρ­χει μόνο χρε­ο­κο­πία και Grexit. Ακόμη κι αν στο κο­ρυ­φαίο επί­πε­δο της ευ­ρω­παϊ­κής ηγε­σί­ας (Μέρ­κελ, Ολάντ, Γιούν­κερ) επι­κρα­τεί μια πιο διαλ­λα­κτι­κή και ρε­α­λι­στι­κή προ­σέγ­γι­ση αυτού που απο­κα­λεί­ται «έντι­μος συμ­βι­βα­σμός», δεν είναι διό­λου βέ­βαιο ότι αυτός είναι απο­δε­κτός από τα εξαι­ρε­τι­κά αυ­το­νο­μη­μέ­να κέ­ντρα ισχύ­ος της πο­λυ­με­ρούς δια­πραγ­μά­τευ­σης, όπως είναι το ΔΝΤ, η ΕΚΤ, η Κο­μι­σιόν και οι γρα­φειο­κρά­τες- τε­χνο­κρά­τες που τα πλαι­σιώ­νουν. Τε­λευ­ταί­ες χα­ρα­κτη­ρι­στι­κές εν­δεί­ξεις: ο επί­τρο­πος Ντο­μπρόβ­σκις προ­α­ναγ­γέλ­λει ανα­θε­ώ­ρη­ση του στό­χου για την ανά­πτυ­ξη, γνω­ρί­ζο­ντας ότι αυτό θα επι­δει­νώ­σει τα «λο­γι­στι­κά» της δια­πραγ­μά­τευ­σης. Το ΔΝΤ επι­μέ­νει μετ’ επι­τά­σε­ως σε πε­ρι­κο­πές συ­ντά­ξε­ων και πε­ραι­τέ­ρω απο­ρύθ­μι­ση της ερ­γα­σί­ας και των αγο­ρών, γνω­ρί­ζο­ντας ποια πο­λι­τι­κή πίεση ασκούν αυτά στην κυ­βέρ­νη­ση. Και πάνω απ’ όλους η ΕΚΤ αγνο­εί επι­δει­κτι­κά τις προει­δο­ποι­ή­σεις της κυ­βέρ­νη­σης για το «στράγ­γι­σμα» των τα­μεί­ων, επι­μέ­νο­ντας στο «δόγμα»: ρευ­στό­τη­τα (ELA) μόνον όσο είναι φε­ρέγ­γυ­ες και κε­φα­λαια­κά επαρ­κείς οι τρά­πε­ζες. Ποιος το κρί­νει αυτό; Μα, η ίδια η ΕΚΤ, φυ­σι­κά.

Ο ΦΑΥ­ΛΟΣ ΚΥ­ΚΛΟΣ ΧΡΕ­Ο­ΚΟ­ΠΙ­ΑΣ-GREXIT

Οι τρεις αυ­το­νο­μη­μέ­νοι θε­σμοί -οι δυο τους, ΕΚΤ και ΔΝΤ, εξ ορι­σμού πο­λι­τι­κά ανε­ξέ­λεγ­κτοι- κά­νουν χο­ντρό παι­χνί­δι γύρω από το «κάτι» και το «τί­πο­τα» που μπο­ρεί να προ­κα­λέ­σει στην Ευ­ρω­ζώ­νη μια ελ­λη­νι­κή χρε­ο­κο­πία ή ένα συ­να­κό­λου­θο (;) Grexit. Απο­κρύ­πτο­ντας τη σύ­γκρου­ση συμ­φε­ρό­ντων που προ­κύ­πτει από τη διπλή τους ιδιό­τη­τα ως δα­νει­στές (του 80% του ελ­λη­νι­κού χρέ­ους) και ως «ανε­ξάρ­τη­τοι αξιο­λο­γη­τές» του οφει­λέ­τη, τρο­φο­δο­τούν τον φαύλο κύκλο αυ­το­εκ­πλη­ρού­με­νης προ­φη­τεί­ας, στην οποία επι­χει­ρούν να εγκλω­βί­σουν την κυ­βέρ­νη­ση. Στο ένα άκρο του φαύ­λου κύ­κλου είναι το «τί­πο­τα», ή «σχε­δόν τί­πο­τα», δη­λα­δή μια αθέ­τη­ση πλη­ρω­μής, την οποία η ΕΚΤ και το ΔΝΤ πολύ θα ήθε­λαν να αντι­με­τω­πί­σουν ως χρε­ο­κο­πία εντός ευρώ, χωρίς συ­νέ­πειες σε κα­νέ­να άλλο πλην της Ελ­λά­δας. Στο άλλο άκρο του κύ­κλου είναι το «κάτι» (αλλά πόσο ακρι­βώς;), δη­λα­δή το Grexit. Το οποίο κα­θί­στα­ται οδυ­νη­ρός μο­νό­δρο­μος αν, έπει­τα από μια χρε­ο­κο­πία και ενώ­πιον ενός bank run, η ΕΚΤ στα­μα­τή­σει να δέ­χε­ται ελ­λη­νι­κά ομό­λο­γα και κλεί­σει και την τε­λευ­ταία στρό­φιγ­γα ρευ­στό­τη­τας, τον ELA. Τότε η προ­φη­τεία θα έχει εκ­πλη­ρω­θεί. Αλλά ως προ­με­λε­τη­μέ­νος φόνος (της Ελ­λά­δας) και ως κατά λάθος βαρύς αυ­το­τραυ­μα­τι­σμός (της Ευ­ρω­ζώ­νης).

Ο φαύ­λος κύ­κλος θα μπο­ρού­σε να σπά­σει, αν υπήρ­χε ίχνος ει­λι­κρί­νειας στη στάση και στις δια­κη­ρύ­ξεις των δα­νει­στών, με δυο απλά βή­μα­τα. Πρώ­τον, μια συμ­φω­νία μεί­ω­σης και ανα­διάρ­θρω­σης του χρέ­ους εδώ και τώρα θα κα­θι­στού­σε πε­ριτ­τή μια ελ­λη­νι­κή χρε­ο­κο­πία, ακόμη κι αν τον Μάιο δεν πλη­ρω­νό­ταν η οφει­λή 1 δισ. στο ΔΝΤ. Δεύ­τε­ρον, αν η ΕΚΤ παί­ξει το ρόλο του δα­νει­στή έσχα­της κα­τα­φυ­γής και εγ­γυ­η­τή των τρα­πε­ζών, τότε οφεί­λει να ανα­κοι­νώ­σει εδώ και τώρα ότι δια­θέ­τει όλους τους ανα­γκαί­ους πό­ρους για να ακυ­ρώ­σει μια «έφοδο στο γκισέ». Ούτε το ένα θα γίνει ούτε το άλλο, αν και θα ήταν αυ­το­νό­η­τα στο πλαί­σιο μιας νο­μι­σμα­τι­κά κυ­ρί­αρ­χης χώρας ή μιας κυ­ρί­αρ­χης νο­μι­σμα­τι­κής ένω­σης. Δεν θα γίνει πριν οι δα­νει­στές επι­βά­λουν στην κυ­βέρ­νη­ση έναν όχι έντι­μο, αλλά πο­λι­τι­κά οδυ­νη­ρό συμ­βι­βα­σμό. Η μόνη λύση που έχει η κυ­βέρ­νη­ση είναι να τα προ­κα­λέ­σει. Και μο­να­δι­κό της μέσο τώρα είναι να μην πλη­ρώ­σει το χρέος προς το ΔΝΤ, τον Μάιο και τον Ιού­νιο. 

Οι δα­νει­στές απαι­τούν από την κυ­βέρ­νη­ση «τα πάντα», υπο­σχό­με­νοι «το τί­πο­τα», για να απο­φευ­χθεί «το κάτι». Για να απε­γκλω­βι­στεί απ’ αυτή την πα­γί­δα η κυ­βέρ­νη­ση έχει την ευ­και­ρία να την αντι­στρέ­ψει. Να κάνει «το κάτι» και να μην δε­σμευ­τεί για «τί­πο­τα» που να πε­ριέ­χει λι­τό­τη­τα ή ολίγη από μνη­μό­νια. Ύστε­ρα, «τα πάντα» είναι πι­θα­νά.

*Πηγή: rproject.gr