Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Η κυβέρνηση Τσίπρα, σε συνεργασία με τους μνημονιακούς της εταίρους, την ώρα που σε ένα πρωτοφανές ρεσιτάλ θράσους παριστάνουν ότι «τσακώνονται» για τα μάτια των συνταξιούχων, διαπράττουν τα εξής:

• Πάνε την σύνταξη στα 67 χρόνια. Που σημαίνει βιολογική εξόντωση πριν από την σύνταξη.

• Μιλάνε για πλήρη σύνταξη μόνο μετά από 40 συναπτά έτη εργασίας. Που σημαίνει με τις σημερινές συνθήκες ανεργίας και ανασφάλιστης εργασίας ότι πρέπει να δουλεύεις δυο ζωές για να λάβεις – στην τρίτη ζωή – κάποιο ψίχουλο που θα το αποκαλούν «σύνταξη».

• Προχωρούν σε νέα μείωση των κύριων συντάξεων αφού θα τις υπολογίζουν με βάση το μέσο  όρο των μισθών όλου του εργάσιμου βίου και όχι σύμφωνα με τον τελευταίο μισθό.

• Ισοπεδώνουν τις επικουρικές συντάξεις, καταργούν το ΕΚΑΣ, έχουν αποφασίσει νέα μείωση του εφάπαξ.

• Αποκαλούν «εθνική  σύνταξη» το  φιλοδώρημα των «τρεις κι εξήντα» και  πάνω σ’ αυτή θα προσθέτουν – λένε – μια «αναλογική σύνταξη» υπό την αίρεση, όμως, των αποθεματικών των Ταμείων (που τα έχουν στραγγίξει), την «ανάπτυξη» της χώρας (που την έχουν μνημονιοανασκολωπήσει) και τους άλλους πόρους των συνταξιούχων (προς δόξαν του πιο αδυσώπητου νεοφιλελευθερισμού).

• Επιδιώκουν την ενοποίηση όλων των Ταμείων σε ένα, με όρους ισοπέδωσης, βαφτίζοντας «κοινωνική δικαιοσύνη» την εξομοίωσην των πάντων προς τα κάτω.

• Μεθοδεύουν το ποσοστό αναπλήρωσης από το 80% με 35 έτη εργασίας να μειωθεί στο 48% και με 40 έτη εργασίας.

• Απεργάζονται επανυπολογισμό όλων των συντάξεων με νέο μαθηματικό τύπο που θα οδηγεί σε νέα δραστική μείωσή τους μετά από τις 12 διαδοχικές μειώσεις που έχουν περικόψει, ήδη, το ύψος των συντάξεων κατά 50%.

• Στο όνομα της «ενίσχυσης των Ταμείων» βάζουν νέους φόρους κατά του λαού και ξεπουλάνε την δημόσια περιουσία, την ίδια ώρα που με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου αρπάζουν τα αποθεματικά των Ταμείων για να πληρώνουν το ΔΝΤ και τους Ευρωπαίους τοκογλύφους και κερδοσκόπους.

• Απαλλάσσουν το κράτος από την ασφαλιστική  εισφορά που όμως ο εργαζόμενος την έχει ήδη πληρώσει και την έχει ήδη δουλέψει. Ταυτόχρονα ενώ με αυτό τον τρόπο παρακρατούν δεδουλευμένες ασφαλιστικές εισφορές την ίδια ώρα αυξάνουν κι άλλο την εισφορά των εργαζομένων.

• Διαλύουν κάθε απομεινάρι αναδιανεμητικού χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης, επιβάλλουν τον λεγόμενο «κεφαλαιοποιητικό» χαρακτήρα της, που σημαίνει ότι η κοινωνική ασφάλιση γίνεται ατομική υπόθεση σε μια κοινωνία που βασιλεύει το «ποιος ζει – ποιος πεθαίνει».

• Με  τα νέα  αντιασφαλιστικά μέτρα, την  ανεργία, τις ελαστικές σχέσεις  εργασίας ουσιαστικά καταργούν την σύνταξη και την ασφάλιση για τους νέους.

• Μέσω  του κρατικού προϋπολογισμού μειώνονται παραπέρα οι  δαπάνες για την ασφάλιση την ίδια στιγμή που, όπως ομολογούν, με τις πολιτικές τους έχει επέλθει αρπαγή 100 δισ. ευρώ (!!!) από τα Ταμεία.

• Τσακίζουν την προστασία της μητρότητας, καταργούν την ασφαλιστική κάλυψη χιλιάδων ιατρικών εξετάσεων, αυξάνουν συνεχώς τη συμμετοχή στα φάρμακα.

• Διατηρούν όλους τους αντιασφαλιστικούς μνημονιακούς νόμους του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ με τους οποίους κόπηκε κατά το ήμισυ η σύνταξη των γερόντων και μάλιστα η κυβέρνηση Τσίπρα, αυτούς τους νόμους – που θα τους «καταργούσε» - δεσμεύεται στο τρίτο Μνημόνιο να τους εφαρμόσει «πλήρως» (ΦΕΚ, αρ. φύλλου 94, 14/8/2015, κεφάλαιο «Συντάξεις», σελίδες 1020-1021).

Η κυβέρνηση Τσίπρα

που (όπως και οι προηγούμενες) ανακεφαλαιοποιεί τράπεζες,

που (όπως και οι προηγούμενες) φοροληστεύει τον λαό,

που (όπως και οι προηγούμενες) ξεπουλάει την δημόσια περιουσία,

που (όπως και οι προηγούμενες) έκοψε τις συντάξεις,

τώρα έρχεται με το «αριστερό» χέρι της πλουτοκρατίας να συντρίψει ακόμα κι αυτά τα ερείπια της κοινωνικής ασφάλισης που προκάλεσε η πλουτοκρατία με το «δεξιό» της χέρι.

Σε αυτή την ανελέητη επίθεση, στο έγκλημα των εγκλημάτων με το οποίο ισοδυναμεί η κατάργηση των ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων,

η αυριανή ΓΕΝΙΚΗ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ,

η συγκέντρωση στην Ομόνοια,

η διαδήλωση νέων και γερόντων, εργαζόμενων, συνταξιούχων και άνεργων, ανδρών και γυναικών, που πρέπει να βγουν ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣκαι κατακλύσουν τις πόλεις της χώρας,

πρέπει να είναι μόνο η αρχή.

Η αρχήενός οριστικού και αμετάκλητου «Όχι».

Ενός «Όχι» που κανείς δεν θα μπορεί να παραβλέψει, κανείς δεν θα μπορεί να ξεπουλήσει και κανείς δεν θα μπορεί να προδώσει.

***

Υστερόγραφο (και επί του «πιεστηρίου»):

Ο κ. Δημήτρης Μάρδας, ο υφυπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Τσίπρα, της κυβέρνησης που θα καταργούσε τα Μνημόνια «σε ένα νόμο με ένα άρθρο»,δήλωσε – χτες – ότι:

«Το τραγικό λάθος σε όλη αυτή την ιστορία (σσ: των Μνημονίων) είναι ότι στο πλαίσιο μιας δειλίας που έδειξαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις τρέναρε η εφαρμογή όλων αυτών των μέτρων με αποτέλεσμα να χαθεί η δυναμική (σσ: των Μνημονίων»)!

«Δειλοί», λοιπόν, οι προηγούμενοι γιατί «τρέναραν» την εφαρμογή των Μνημονίων που ο Τσίπρας «θα καταργούσε»!

Είναι προφανές ότι οι άνθρωποι, από τη φάση της «συνεσταλμένης» υποκρισίας του εμποράκου της εξαπάτησης, έχουν περάσει, πλέον, στη φάση του απύθμενου και απροκάλυπτου κυνισμού.

Είναι προφανές, δηλαδή, ότι οι άνθρωποι έχουν πολιτικώς «ξεφύγει». Εντελώς.

*Δημοσιεύθηκε στο enikos.gr την Τετάρτη 2 Δεκεμβρίου 2015

Παναγιώτης Μαυροειδής

Διατυπώναμε και διατυπώνουμε αυτούς ή τους άλλους αναγκαίους στόχους: Αγώνας, αντίσταση, εγρήγορση, αφύπνιση, ξεσηκωμός, ανατροπή, κοινωνικός μετασχηματισμός, επανάσταση.

Διαφωνίες, διχογνωμίες, φωνές, αντιπαραθέσεις. Επιβεβαίωναν και επιβεβαιώνουν τη σφριγηλότητα και συνεκτικότητα της «πρότασης». Με μια έννοια την δικαίωναν και ας έπειθε με δυσκολία.

Σε αυτό το κολασμένο πολιτικό μεσοδιάστημα, φαίνεται ωστόσο να αντιμετωπίζουμε συχνά, τη βαρύτερη αντίρρηση: την ηχηρή σιωπή. Σαν να είμαστε ακίνητοι, ενώ γίνεται κατακλυσμός και θα έπρεπε να τρέχουμε. Ή μήπως είμαστε  σε  «ακίνητο χορό» (που διαβάζαμε παλιότερα), σε ένα περιβάλλον ηχηρής σιωπής;

Ναι, στις απεργιακές συγκεντρώσεις της 12^ης Νοέμβρη πορεύτηκαν ξανά χιλιάδες αριστεροί, κομμουνιστές, φυσικές πρωτοπορίες των κοινωνικών χώρων και αγώνων. Ωστόσο, η συμμετοχή στην απεργία ήταν εξαιρετικά περιορισμένη, ειδικά στον ιδιωτικό τομέα. Και ακόμη πιο ψαλιδισμένη ήταν η πεποίθηση για το αποτέλεσμα της δράσης.

Σε ποιο περιβάλλον λοιπόν ανεμίζουμε διακηρύξεις και προοπτικές;

Βασική προϋπόθεση για να αναμετρηθείς ακόμη και με το μεγαλύτερο εμπόδιο, είναι να το δεις, να το αναγνωρίσεις, να σχεδιάσεις τη στάση σου. Αυτό ακριβώς συνιστά μια στάση πεποίθησης και στόχευσης για τη νίκη, έναντι μιας ήττας γεμάτης με ασυλλόγιστους πανηγυρισμούς ή αναθέματα για τον κόσμο που «δε λέει να καταλάβει και να κουνηθεί».

Ζούμε σήμερα τις συνέπειες της στρατηγικής του σοκ και της συνειδητοποίησης,  από τον ευρύ κόσμο, του πραγματικού κοινωνικού και πολιτικού συσχετισμού. Η αλήθεια όταν τη γνωρίζουμε δεν είναι πάντα συναρπαστική. Συχνά είναι και καθηλωτική.

Το ξαφνικό πέρασμα από το σκοτάδι στο φως (και αντίστροφα)- ας το θυμηθούμε- δημιουργεί μια προσωρινή τύφλωση.

Στην περίπτωσή μας, ήταν μεγάλο αυτό το σκοτάδι, γεμάτο από νανουριστικές αυταπάτες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, τιμώμενος δεξιόθεν και αριστερόθεν, κατά περίπτωση, ως αναμορφωτής της χώρας ή σωτήρας της αριστεράς.

Η «κυβέρνηση της αριστεράς», ως σχεδόν μαγικό ραβδί.

Η ΕΕ, που θα άλλαζε ή αν μη τι άλλο θα συνειδητοποιούσε ότι δεν είναι προς το συμφέρον της μια τόσο άγρια λιτότητα.

Ο έλληνας επιχειρηματίας, που θα αντιλαμβανόταν ότι έχει συμφέρον από υψηλή αγοραστική δύναμη των μισθωτών, ώστε να πουλάει τα προϊόντα του.

Παραμύθια της Χαλιμάς, που βρέθηκαν μαζί στον πάτο του γκρεμού…

Αν γινόταν στο παρελθόν μια απεργία των εργαζομένων στην αποκομιδή των απορριμμάτων στους Δήμους, υπήρχε ένας τρόμος: τα σκουπίδια απλωμένα καταμεσής στο δρόμο! Πόσο να το αντέξει αυτό μία πόλη; Μία βδομάδα, δύο βδομάδες; Οτιδήποτε άλλο, ήταν αδιανόητο.

Αν περάσει κανείς από τον Πύργο Ηλείας, θα δει εδώ και ίσως δύο χρόνια τα σκουπίδια, μόνιμα στους δρόμους, μεγαλοπρεπώς απλωμένα σε κάθε γωνία, σταυροδρόμι και αλάνα. Το αδιανόητο, εκεί έγινε ρουτίνα. Μόνο εκεί;

Υπάρχει μια οριακή κοινωνική και πολιτική στιγμή, όπου ακριβώς το αδιανόητο εμπεδώνεται ως κανονικό και μετατρέπεται σε ρουτίνα. Η φτώχεια, το κομμένο ρεύμα, το κλειστό σχολείο, το διαλυμένο νοσοκομείο, η ξενιτιά των νέων, η μετατροπή της σύνταξης σε επίδομα κηδείας, η τερατώδης ανεργία, το σκύψιμο στον εργοδοτικό δεσποτισμό, το να δουλεύεις χωρίς να πληρώνεσαι.

Ξαφνικά, ο ευρύς κόσμος, νοιώθει να είναι κυκλωμένος από κινδύνους, που δε μπορεί να αντιμετωπίσει. Οι δήθεν «εύκολες» λύσεις κάηκαν. Ο κίνδυνος είναι πάντα ένα φυτώριο παραλυτικού φόβου, με κυρίαρχο το αίσθημα της αδυναμίας.

Δεν πρόκειται ούτε για αποκοτιά, ούτε για αδιαφορία, ούτε για «κιότεμα». Είναι μια κατάσταση απότοκη του ταξικού, κοινωνικού αλλά και του πολιτικού, ιδεολογικού συσχετισμού. Οι αυταπάτες περί το ΣΥΡΙΖΑ, την κυβέρνηση, την ΕΕ και την ανέφελη «ανάπτυξη για το καλό όλων», θα πληρωθούν ακριβά, με τόκο και με αναδρομικό πρόστιμο.

Από την άλλη, «εμείς», υποχρεούμαστε να αναμετρηθούμε με το φόβο και την αδυναμία, χωρίς κραυγές και αναθέματα, αλλά με σύνεση και αποφασιστικότητα ταυτόχρονα.

Δεν είναι λύση ούτε η φυγή, ούτε η απεγνωσμένη επίθεση (αυτοκτονίας).

Άλλος δρόμος από το να παλέψουμε δεν υπάρχει. Μα αυτός ο αγώνας είναι πολυεπίπεδος και δεν είναι μόνο «απεργίες, καταλήψεις, διαδηλώσεις». Διότι αυτές με σιωπές και απουσίες δε γίνονται.

Ναι, ο φόβος παραλύει και κονταίνει τη γυναίκα που δουλεύει στο σουπερμάρκετ για 300 ευρώ για λίγους μήνες, διότι έχει κατσαρόλα να γεμίσει. Κάνει πως αδιαφορεί για την απεργιακή προκήρυξη, ίσως και να την πετάει επιδεικτικά μπροστά στον προϊστάμενο. Και αυτός πάλι, με τα 700 ευρώ, καμώνεται πως είναι συμφιλιωμένος με το ρόλο του μπάστακα και ας αγωνιά για τα άνεργα παιδιά του. Γεννήτορας όμως του φόβου και για τους δυο, είναι η μαζική ανεργία, ο κίνδυνος μετάβασης σε αυτήν.

Αυτή είναι η πρώτη πρόκληση: Να μην αποσυνδεθεί ο φόβος από τους κινδύνους που τον προκάλεσαν. Διότι τότε είναι παραλυτικός. Τότε είναι που δε γίνεται οργή (έστω κρυμμένη), αλλά πανικός. Δουλειά για όλους, με όλα τα δικαιώματα και με λιγότερο χρόνο εργασίας. Χωρίς αυτό το πρόταγμα, χωρίς αυτή τη δράση, χωρίς αυτό το δρόμο, είναι ανάπηρο το κάλεσμα στην απεργία. Χωρίς αυτή την πολιτική διάσταση, δεν υπάρχει εργατικό κίνημα οποιουδήποτε είδους. Κακά τα ψέματα, έχει λείψει αυτό. Αλήθεια πότε έθεσε το εργατικό κίνημα και η αριστερά με συνολικό πολιτικό τρόπο την απαίτηση για 30 ώρες δουλειά τη βδδομάδα για όλους;

Δεν αρκεί ωστόσο και το ξέρουμε. Καπιταλισμός χωρίς εφεδρικό στρατό ανεργίας δεν υπάρχει. Όσο πιο ανεπτυγμένος και «σύγχρονος», τόσο περισσότερο ισχύει αυτός ο «νόμος». Κάπως έτσι φτάσαμε εδώ: Οι μισοί να δουλεύουν σαν δουλοπάροικοι και οι άλλοι μισοί άνεργοι.

Είναι η δεύτερη πρόκληση που πρέπει να κοιτάξουμε στα μάτια: Να μην αποσυνδεθούν οι κίνδυνοι από τις κοινωνικές και ταξικές αιτίες που τους γέννησαν και τους αναπαράγουν. Δουλειά, συλλογική ζωή, κοινωνικός πολιτισμός, ελευθερία και δημοκρατία για όλους, όταν όλα χορεύουν στους ρυθμούς του κυνηγιού του ιδιωτικού καπιταλιστικού κέρδους, του απαρασάλευτου διευθυντικού δικαιώματος και της λατρείας του κοινωνικού δαρβινισμού ως  τελευταίας λέξης της εξέλιξης, δεν μπορούν να υπάρξουν.

Φυσικά και δεν είναι μόνο θέμα «εξηγήσεων» και «διαφώτισης». Και μάλιστα «δια μιας», κάτι σαν στοίχημα. Απαιτείται ένα πλέγμα δράσεων και επιλογών.

Στην καθημερινή διεκδικητική δράση, τις κινηματικές πρωτοβουλίες.

Στη σκληρή μάχη για την οργάνωση κόσμου. Για την αγωνιστική του κίνηση με ποικιλία μορφών.

Στην προσπάθεια ενός νέου πολιτισμού δημιουργίας και αντίστασης, τη μάχη ενάντια στην απαξίωση της καλής αισθητικής.

Για την αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών, υπέρ ενός μετώπου εργατικής πολιτικής.

Με την πολιτική και ιδεολογική αντιπαράθεση με τις συστημικές «αξίες» και τα απολογητικά για τον καπιταλισμό δόγματα.

Την τολμηρή προβολή ενός νέου σχεδιάσματος επανασυγκρότησης των κοινωνιών και της ανθρωπότητας σε μια βάση ισότητας, μοιράσματος, δημοκρατίας, ελευθερίας, ειρήνης, οικολογικής ισορροπίας.

Δηλαδή μιας νέας ουτοπίας κοινής συλλογικής ζωής. Όχι ακίνητης, αλλά αντίθετα ολοζώντανης, καθώς θα κινείται από την αντίθεση του καλύτερου προς το καλό, που όμως θα μετριούνται μόνο με βάση τα προηγούμενα. Σε τελευταία ανάλυση, με την αναζήτηση ενός νέου κομμουνισμού.

Δεν είναι όλα αυτά μια εύκολη υπόθεση. Ούτε διαλέγει κανείς και παίρνει όποια από τα παραπάνω μετερίζια του φαίνονται πιο βολικά. Μάχες που δίνονται, δε σημαίνει ότι κερδίζονται. Σε αυτό, μπορεί να «φταίει» ο αντίπαλος, μπορεί «εμείς». Το συνηθέστερο είναι να φταίμε και οι δύο, για διαφορετικούς και αντίθετους λόγους, που ωστόσο συναρθρώνονται. Αλλά, από τον αντίπαλο είναι ανόητο να ζητάς ευθύνες για το ότι μας νίκησε…

Όμως, οι μάχες που δε δίνονται, όχι μόνο δε κερδίζονται (πως θα μπορούσε;), αλλά η απουσία τους (και πολύ περισσότερο η αναγόρευση της αδυναμίας και της απουσίας σε αρετή και μονόδρομο) συνιστά την ισχυρότερη παρουσία του αντιπάλου μέσα στο «δικό μας» στρατόπεδο.

Να σταθούμε λοιπόν στα ίσα απέναντι στη μεγαλύτερη πρόκληση από όλες: να μην εκτεθούμε απέναντι στο φόβο και τους κινδύνους, με τον τρόπο που η κυρίαρχη, η συστημική αντίληψη ορίζει.

Από τη μια, μας λένε, υπάρχουν οι «μεγάλοι κίνδυνοι», απόρροια πολύ βαθιών αιτιών.  Οι οποίοι είναι αναπότρεπτοι, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για αυτούς, δεν τους σκεφτόμαστε, δεν ασχολούμαστε. Αλλιώς θα παραλύσουμε, θα τρελαθούμε, θα φύγει η ζωή πριν το καταλάβουμε, χωρίς να ζήσουμε.

Από την άλλη, συνεχίζουν, υπάρχουν οι κοντινοί, απτοί, «άμεσοι κίνδυνοι» που μας τυλίγουν. Με αυτούς, ναι, μπορούμε να ασχοληθούμε, είναι του χεριού μας, είναι διαχειρίσιμοι και πρέπει να αποδείξουμε την ικανότητα μας να τους διαχειριστούμε.

Αυτή ακριβώς η λογική είναι που αποδεικνύεται τελικά μπούμερανγκ, όχι μόνο για τη ζωή σε ένα μέλλον «που διαρκεί πολύ και δεν έρχεται ποτέ», αλλά και στο παρόν που όχι μόνο παραμένει έτσι ζοφερό, αλλά θανατώνεται εντός του η ζωογόνος κυοφορία του αύριο.

Ας μη ξεχνιόμαστε: Δικαιολογήθηκε η αποδοχή της παραμονής στον αυτόματο πιλότο κανιβαλισμού της ευρωζώνης, στο όνομα του να πάρει μια ανάσα ο κόσμος και βλέπουμε. Και μειώθηκαν οι συντάξεις. Θεωρήθηκε ως δεδομένη η αρχή της ανταγωνιστικότητας στο ευρύ πλαίσιο της οικονομίας, στο όνομα της άμεσης επιβίωσης των πλέον φτωχών. Και αυξήθηκαν ακόμη και τα εισιτήρια.

Η τόλμη είναι να ξεφύγει κανείς από αυτόν τον κύκλο, όχι να τον συμπληρώνει όταν δημιουργείται ένα κενό στη συνέχειά του.

Αν το καλοσκεφτούμε, αυτή η λογική της προσοχής στη «διαχείριση» των «άμεσων κινδύνων», είναι ο πυρήνας της αστικής συστημικής λογικής. Η συμπλήρωση των κενών και των ρωγμών που αυτή παρουσιάζει, αποτελεί την πεμπτουσία της λογικής της ήττας, της αστικής και μικροαστικής αριστεράς.

Διότι, ναι, δεν υπάρχει αριστερά γενικά. Πρέπει να διακρίνουμε την συστημική, αστική αριστερά. Αλλά και τη φοβισμένη αριστερά, την αριστερά της ήττας. Όχι αυτή που συνειδητοποιεί την ήττα του κόσμου και θέλει να την αναιρέσει. Αλλά αυτή που συνηγορεί υπέρ της ήττας, βαφτίζοντάς την νίκη.

Θαυμαστός ο άλυτος Γόρδιος Δεσμός, μα ακόμη πιο λαμπρό το κόψιμό του, ως προϋπόθεση για τη συνέχεια και την πορεία μπροστά.

Οι μύθοι πάντα μας λένε κάτι, αλλά συχνά ενέχουν –και απαιτούν- και την αντιστροφή τους.

Καλή η περισυλλογή και ο σκεπτικισμός του γερο-Δαίδαλου, αλλά σε στιγμές σαν τις τωρινές, χρειαζόμαστε και την αυτοπεποίθηση και την αναίδεια του νεαρού Ίκαρου.

Η κοινωνική ιστορία, όπως και η επιστήμη και οι τέχνες, μόνο με επαναστάσεις, τομές και επώδυνες αναιρέσεις προχωρούν, με τον ίδιο τρόπο που και η γέννα προϋποθέτει κοιλοπόνεμα και μάτωμα.

Όχι λοιπόν, δεν πρόκειται για ακινησία, αλλά για εποχή κυοφορίας. Το δυνατό όπως πάντα γεννιέται μέσα από το σκληρό τσόφλι του αδύνατου.

Ξανά πρέπει να στηθεί σε πρώτο πλάνο, με νέα υλικά, με νέους πρωταγωνιστές, με νέα όνειρα και εργαλεία, ένα συνολικό πρόταγμα αντικαπιταλιστικής επανάστασης και νέας χειραφετητικής κομμουνιστικής προοπτικής. Με την αναγκαία τακτική, στρατηγική, αλλά και το επαναστατικό υποκείμενο που να την «χτίζουν» εντός των ζωντανών μαχόμενων ανθρώπων στο σήμερα.

πηγη: pandiera.gr

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Αποκρουστική έχει καταντήσει η πολιτική της κυβέρνησης Τσίπρα, από τότε που ο πρωθυπουργός έκανε τη μνημονιακή κωλοτούμπα και πέρασε στο μνημονιακό στρατόπεδο. Ως όργανο πλέον των Γερμανών, ο Αλέξης Τσίπρας όχι μόνο προσπαθεί να περάσει τα μνημονιακά μέτρα που απαιτεί το Βερολίνο, αλλά ψάχνει να βρει και …πολιτικά ηλίθιους συνενόχους από τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι! Τέτοιους δηλαδή που θα φορτωθούν τις πολιτικές ευθύνες από κοινού με τον ΣΥΡΙΖΑ χωρίς κανένα αντάλλαγμα – ούτε καν συμμετοχή σε αμιγώς μνημονιακή κυβέρνηση!

Δεν είναι βέβαια, αβάσιμο το πολιτικό θράσος του Τσίπρα. Με τη «γλώσσα έξω» περιμένουν η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι να τους καλέσει ο ΣΥΡΙΖΑ να λάβουν μέρος στη νομή της εξουσίας μήπως και επιβιώσουν πολιτικά μέσω του τρόπου αυτού. Μετά και τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο αδιαφιλονίκητος κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού στην Ελλάδα. Οι 145 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, στους οποίους δεν συμπεριλαμβάνεται πλέον κανένας αριστερός (πόσω μάλλον απείθαρχος βουλευτής), επιτρέπουν στον πρωθυπουργό να σχηματίσει οποιαδήποτε κυβέρνηση απαιτήσουν οι Γερμανοί – ακόμη και με τον… Λεβέντη.

Άλλωστε το πέρασμα του ΣΥΡΙΖΑ στο μνημονιακό στρατόπεδο παρέχει στον πρωθυπουργό πάμπολλες δυνατότητες σχηματισμού αμιγών μνημονιακών κυβερνήσεων. Χτες αυτό αποδείχτηκε για μια ακόμη φορά. Οι ηγέτες των προαναφερθέντων κομμάτων προσήλθαν στο συμβούλιο πολιτικών αρχηγών που συγκάλεσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος, αλλά την ίδια στιγμή, προφανώς για να κρατήσουν τα πολιτικά προσχήματα, μέχρι και …ως πολιτικό απατεώνα (!) κατήγγειλαν έμμεσα τον πρωθυπουργό.

Το Ποτάμι – και μάλιστα με ανάρτηση στο Facebook του αρχηγού του, του Σταύρου Θεοδωράκη – δήλωσε τα εξής: «Το Ποτάμι θα προσέλθει στη σύσκεψη αρχηγών χωρίς ψευδαισθήσεις. Ξέρουμε ότι το μόνο που επιδιώκει ο κ.Τσίπρας είναι η επανάληψη του ίδιου σεναρίου… Μόνο που την ίδια απάτη δεν μπορεί να την κάνεις δυο φορές και πολύ περισσότερο στους ίδιους ανθρώπους»! Ακόμη σημαντικότερη όμως ήταν η αποκάλυψη από το Ποτάμι του διαλόγου που είχε ο Αλέξης Τσίπρας με τον Σταύρο Θεοδωράκη. «Τώρα πια δεν σου έχουμε εμπιστοσύνη», είπε ο αρχηγός του Ποταμιού στον πρωθυπουργό. Προσπάθησε να διαφοροποιηθεί και ο επί δυο τρεις εβδομάδες πρόεδρος της ΝΔ Γιάννης Πλακιωτάκης, τον οποίον όρισε στο πόδι του ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, όταν υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει την προσωρινή προεδρία του κόμματος της Δεξιάς. «Η συμμετοχή μου δεν πρέπει να εκληφθεί ως στήριξη στα τερτίπια και τους τακτικισμούς του κ. Τσίπρα» είπε ο Γ. Πλακιωτάκης, τον οποίον ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης αποκάλεσε …«Σκατάκη»!!!

Αρνητικό ήταν το κλίμα και στην επικοινωνία Τσίπρα – Γεννηματά. Η Φώφη έκανε λόγο για «παρωδία προσχηματικού διαλόγου με προειλημμένες αποφάσεις». Έριξε και βέλη εναντίον του Προκόπη Παυλόπουλου. «Οποιαδήποτε σύσκεψη των αρχηγών των κομμάτων υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για θέμα κυβερνητικής πολιτικής δεν ενδείκνυται» υπογράμμισε και πρόσθεσε, απευθυνόμενη προς τον Προκόπη Παυλόπουλο: «Αυτό μπορεί να θίξει το κύρος σας ως ρυθμιστή του πολιτεύματος». Έτρεχαν τα σάλια του Βαγγέλη Βενιζέλου όταν δήλωνε: «Αν η ίδια η κυβέρνηση δεν αντέχει να προχωρήσει ως κυβερνητική πλειοψηφία και ως κυβερνητικό σχήμα, δεν έχει παρά να το πει για να κινηθούν οι διαδικασίες»! Η κυβερνητική στάση δηλαδή του γέννησε την ελπίδα ότι ίσως θα …ξαναγινόταν ο Βενιζέλος υπουργός! Η ουσία φυσικά είναι ότι η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι δεν έχασαν την ευκαιρία να συμμετάσχουν στη σύσκεψη αρχηγών, όσο και αν υποκρίνονταν ότι διαφωνούσαν. Η σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών άρχισε λίγο πριν το Πριν οδεύσει προς το τυπογραφείο και την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, τίποτα από τα διαμειφθέντα δεν είχε διαρρεύσει. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είχε διαβεβαιώσει ότι «δεν θα ληφθούν αποφάσεις στο Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών». Εκείνο που προκάλεσε μάλλον αλγεινή εντύπωση είναι η δήλωση του Προκόπη Παυλόπουλου ότι στη σύσκεψη αυτή που διοργάνωσε τυπικά ο ίδιος και κατ’ ουσίαν ο Τσίπρας «θα μετάσχουν όλα τα κόμματα με ευρωπαϊκό προσανατολισμό». Τι εννοεί ο ποιητής; Μήπως ότι θα μαζεύει όλα τα γερμανόδουλα κόμματα κάθε φορά που το απαιτεί το Βερολίνο;

*Δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ την Κυριακή 29 Νοεμβρίου 2015

Με την μαχητική και δυναμική συγκέντρωση που οργάνωσαν από κοινού εργατικές, κοινωνικές και πολιτικές συλλογικότητες στο Δημοτικό Θέατρο στις 28/11/2015, στην οποία συνδιοργανωτής ήταν και η ΠΕΝΕΝ, απάντησε το αντιιμπεριαλιστικό αντιρατσιστικό κίνημα του Πειραιά στις κλιμακούμενες επιθέσεις και επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών της δύσης ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – Ε.Ε αλλά και της Ρωσίας στην περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου και ιδιαίτερα στις χώρες Συρία – Ιράκ.

Όπως είναι γνωστό από τις επεμβάσεις αυτών των δυνάμεων στην περιοχή έχουν τα τελευταία χρόνια αυξηθεί οι προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές αφού σε αυτές τις χώρες συνεχίζεται ανελέητα ο πόλεμος και η καταστροφή που προκαλούν ή υποκινούν οι χώρες που επιδιώκουν να επεκτείνουν και να εδραιώσουν τα γεωστρατηγικά, πολιτικά και οικονομικά τους συμφέροντα.

Ταυτόχρονα οι ίδιες αυτές δυνάμεις που πρωταγωνιστούν στις επεμβάσεις και στις πολεμικές συγκρούσεις μαζί με τους κατασταλτικούς μηχανισμούς που έχουν δημιουργήσει Frontex– Europol κ.λπ κλείνουν και σφραγίζουν τα σύνορα, εμποδίζουν την ελεύθερη διέλευση των προσφύγων, δημιουργούν φυλακές – καταυλισμούς – γκέτο δημιουργώντας απάνθρωπες και αφόρητες συνθήκες διαβίωσης για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Οι πολιτικές αυτές αυξάνουν τα πολύνεκρα ναυάγια των πλωτών φέρετρων που τους μεταφέρουν από τα Τουρκικά παράλια στα ελληνικά νησιά.

Στην μαζική συγκέντρωση του Πειραιά και στην διαδήλωση που ακολούθησε εκατοντάδες άνθρωποι συμπορεύτηκαν φωνάζοντας συνθήματα κατά της ανάμειξης της Ελλάδας στα τυχοδιωκτικά επεκτατικά σχέδια του ιμπεριαλισμού, καταδίκης των πολεμικών επεμβάσεων και εξέφρασαν την διεθνιστική αλληλεγγύη τους στους πρόσφυγες και μετανάστες για τους οποίους ζήτησαν να ανοίξουν τα σύνορα ώστε να εξασφαλισθεί η ασφαλής μετακίνηση – διέλευση από τις πατρίδες τους προς τις χώρες προορισμού τους.

Στην συγκέντρωση - πορεία και στην διαδήλωση που ακολούθησε στους δρόμους του Πειραιά συμμετείχε δραστήρια και η ΠΕΝΕΝ με δικό της μπλοκ και πανό στο οποίο πήραν μέρος δεκάδες μέλη αλλά και συνταξιούχοι Ναυτικοί.

Η πορεία κατέληξε στα γραφεία της FRONTEX η οποία εδρεύει στο Υπουργείο Ναυτιλίας και νησιωτικής πολιτικής το οποίο ήταν ερμητικά κλειστό και απουσίαζαν από αυτό όλα τα πολιτικά στελέχη του (Υπουργός Ε.Ν – Γ.Γ ΥΕΝ – Αρχηγός Λ.Σ) ενώ το Υπουργείο ήταν ζωσμένο με επίλεκτες δυνάμεις του Λιμενικού Σώματος γεγονός που προκάλεσε την έντονη αγανάκτηση και οργή των συγκεντρωμένων.

Η πετυχημένη και δυναμική πρωτοβουλία των εργατικών – πολιτικών και κοινωνικών συλλογικοτήτων του Πειραιά στην οποία πρωτοστάτησαν οι δυνάμεις της ΠΕΝΕΝ, δείχνει τον δρόμο της παραπέρα ανάπτυξης του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος για να εκφραστεί από τον λαό και τα κινήματά του η αντίθεση στην ιμπεριαλιστική επεκτατική πολιτική για την ανάγκη να τερματισθούν οι πολεμικές συγκρούσεις και οι λαοί της περιοχής στις χώρες τους να σχεδιάσουν την δική τους πορεία χωρίς την κηδεμονία των δυνάμεων του ιμπεριαλισμού για την επίλυση με ειρηνικά μέσα των όποιων διαφορών τους.

Παράλληλα ο λαός μας εκφράζει την αμέριστη αλληλεγγύη του προς τους πρόσφυγες και μετανάστες οι οποίοι είναι τα μεγάλα θύματα αυτών των πολεμικών συγκρούσεων και επιβάλλεται να εξασφαλιστούν ασφαλείς δίοδοι για την ελεύθερη και ασφαλή μετάβασή τους στις χώρες προορισμού τους.

Σε αυτήν την κατεύθυνση τα κινήματα απαιτούν την κατάργηση των κατασταλτικών μηχανισμών που έχει δημιουργήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση όπως είναι η FRONTEX.

Για την ΠΕΝΕΝ

Ο Πρόεδρος                                                                 Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντώνης                                         Κροκίδης Νικόλαος

Οι εργαζόμενοι με επιστολή τους στον υπ. Οικονομικών καταγγέλλουν ότι η εταιρεία αντιμετωπίζει πρόβλημα λειτουργίας καθώς ο αριθμός τους έφτασε να μειωθεί από τους 140 που ήταν το 2009 στους 68

Τον κώδωνα του κινδύνου κρούουν οι εργαζόμενοι στη Διώρυγα της Κορίνθου, καθώς όπως υποστηρίζουν η εταιρεία απειλείται με κλείσιμο λόγω έλλειψης προσωπικού.

Το Δ.Σ. του Σωματείου «Εργατοτεχνίτες-ναυτεργάτες και υπάλληλοι Διώρυγος Κορίνθου» έστειλε επιστολή στον υπουργό Οικονομικών Ευκλ. Τσακαλώτο, την οποία κοινοποίησε στα πολιτικά κόμματα και στους τοπικούς βουλευτές και μέσω αυτής τον ενημερώνει για την κατάσταση που επικρατεί στην εταιρεία (ΑΕΔΙΚ-Ανώνυμη Εταιρεία Διώρυγας Κορίνθου).

Οπως αναφέρεται, η εταιρεία «μετά από μια άσχημη ιδιωτικοποίηση κατά την περίοδο 2000-2009 και μετά από καταγγελία της σύμβασης από πλευράς ελληνικού Δημοσίου, απειλείται για δεύτερη φορά.

Κατά την ιδιωτικοποίηση οι οργανικές θέσεις είχαν μειωθεί αρκετά. Οταν η εταιρεία επανήλθε στο Δημόσιο συγκεκριμένες πολιτικές κατεύθυνσης, καθώς και η κακοδιοίκηση των εκάστοτε Δ.Σ., οδήγησαν στη δραματική μείωση του προσωπικού».

Οι εργαζόμενοι επισημαίνουν παράλληλα την ανάγκη πλήρωσης κενών οργανικών θέσεων ιδιαίτερα στον τομέα της ναυτικής υπηρεσίας όπου έχει να γίνει πρόσληψη από το 2008, ενώ όλο αυτό το διάστημα γίνονται μόνο αποχωρήσεις λόγω συνταξιοδοτήσεων.

Ζητούν από τον υπουργό να «αναστήσει την εταιρεία, σε διαφορετική περίπτωση, όπως τονίζουν, θα μιλάμε για παταγώδη αποτυχία όλων μας που θα έχουμε καταφέρει να κλείσουμε ένα ιστορικό μνημείο, έναν κόμβο στρατηγικής σημασίας, ένα κανάλι που έχει κλείσει μόνο από τους Γερμανούς κατά την Κατοχή».

Να σημειωθεί ότι στη Διώρυγα τη δεκαετία 1990-2000 εργάζονταν 220 υπάλληλοι.

Από τότε έως και το 2009 έμειναν 140 (περίοδος ιδιωτικοποίησης), από το 2009 ώς και σήμερα δεν έχει γίνει καμία πρόσληψη, με αποτέλεσμα να έχουν μείνει 68 εργαζόμενοι.

Ο πρόεδρος του σωματείου Θύμιος Χριστοδούλου δήλωσε στην «Εφ.Συν.»:

«Οι τακτικές που ακολουθήθηκαν τα τελευταία 5 χρόνια μετά την επαναφορά στο Δημόσιο ήταν η απαξίωση της εταιρείας τόσο από θέμα προσωπικού όσο και των παγίων της, με σκοπό να δοθεί απαξιωμένη σε κάποιον ιδιώτη.

»Ζητάμε από την κυβέρνηση αλλά ιδιαίτερα από τον υπουργό Οικονομικών, ο οποίος είναι και ο μοναδικός μέτοχος, να πράξει τα απαραίτητα για την οργάνωση της εταιρείας με σκοπό να γίνει η επανεκκίνηση των στόχων όπως αναφέρει ο ιδρυτικός της νόμος (1067/80).

»Να αποτελέσει σημαντικό παράγοντα για την ανάπτυξη της ναυτιλίας και παράλληλα να επιτελέσει κοινωνικό έργο στην ευρύτερη περιοχή της Κορινθίας, διατηρώντας τη φυσιογνωμία ενός μεγάλου έργου υποδομής της χώρας».

πηγη: efsyn.gr

Περίπου 50 κινητοποιήσεις παγκοσμίως είναι προγραμματισμένες για το Σαββατοκύριακο, ενόψει της Διεθνούς Διάσκεψης για το Κλίμα, που ξεκινά τη Δευτέρα στο Παρίσι υπό δρακόντεια μέτρα ασφαλείας: για τη φύλαξη των συμμετεχόντων στη διάσκεψη, που θα ανέλθουν σε 40.000 εκπροσώπους 195 χωρών, έχουν κινητοποιηθεί πάνω από 8.000 αστυνομικοί και στρατιώτες.

Χιλιάδες πολίτες διαδήλωσαν στη Μελβούρνη κατά της κλιματικής αλλαγής ενόψει της διεθνούς διάσκεψης στο Παρίσι, στην πρώτη εκ των πολλών διαδηλώσεων που έχουν προγραμματιστεί αυτό το Σαββατοκύριακο στην Αυστραλία - τη χώρα με τις υψηλότερες κατά κεφαλήν εκπομπές, πάνω και από τον Καναδά ή τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Διαδηλώσεις και στη Μανίλα, την πρωτεύουσα των Φιλιππίνων, τις οποίες η Greenpeace χαρακτηρίζει ως μια από τις πιο ευάλωτες χώρες σε σχέση με την υπερθέρμανση του πλανήτη.

Στην Ολλανδία πολίτες ξεκίνησαν πορεία από την Ουτρέχτη προς τη γαλλική πρωτεύουσα. Πρόσφατα δικαστήριο της χώρας έδωσε εντολή στο κράτος να μειώσει τις εκπομπές των αερίων που ευθύνονται για το φαινόμενο του θερμοκηπίου κατά 25% έως το 2020. «Πιστεύω ότι τώρα εξαιτίας της δικαστικής υπόθεσης και της έντονης πίεσης, η κυβέρνηση αρχίζει να επιταχύνει. Όμως νομίζω ότι πρέπει επιταχύνουμε ακόμη περισσότερο» είπε εκπρόσωπος των διοργανωτών της πορείας.

«Ο πλανήτης βρίσκεται στα χέρια μας» το κυρίαρχο σύνθημα

Η Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για την κλιματική αλλαγή αρχίζει στο Παρίσι τη Δευτέρα, με τη συμμετοχή 147 αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων.

πηγη: zougla.gr

ΣΕ ΛΙΓΟ ΘΑ ΣΥΝΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΙΟ ΜΙΣΗΤΟΣ ΑΡΧΗΓΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Oλοκληρώθηκε, έπειτα από περίπου 6 ώρες, η φαρσοκωμωδία μετριοτήτων, που αποκαλείται Συμβούλιο Αρχηγών, υπό έναν ευρώ – πληκτο Πρόεδρο της Δημοκρατίας, που έχει εξελιχθεί σε ''υπάλληλο'' του Τσίπρα. 

ΦΑΡΣΟΚΩΜΩΔΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ

Είναι προφανέστατο ότι η πρόταση Τσίπρα για Συμβούλιο Αρχηγών, υπό τον "κυβερνητικό" Πρόεδρο και Πρόεδρο του "ευρω" Πρ. Παυλόπουλο, αποτύπωσε κυβερνητική αδυναμία, αδιέξοδο αν όχι και πανικό.

Η πρόταση Τσίπρα παρέπεμψε ευθέως σε "Οικουμενική" κυβέρνηση νεομνημονιακών και παλιομνημονιακών, αφού η συναίνεση που συζητήθηκε σε όλα τα θέματα, που απασχόλησαν το Συμβούλιο αρχηγών και ιδιαιτέρως στο ασφαλιστικό, ισοδυναμεί με πρόταση συγκυβέρνησης.

Γίνεται σαφές ότι η χώρα έχει μπει σε τροχιά ραγδαίων εξελίξεων  η οποία σηματοδοτείται από την πόρεια φθοράς και κατάρρευσης της κυβέρνησης και την αναζήτηση ευρύτερων μνημονιακών κυβερνητικών σχημάτων. Περιττό να λεχθεί ότι ευρύτερες μνημονιακές κυβερνήσεις δεν "σώζουν" την κατάσταση και εντός ολίγου θα έχουν κακό τέλος.

Πολιτικοί κύκλοι τόνιζαν, επίσης, ότι το Συμβούλιο αρχηγών, που συνεκλήθη, αποτελεί ένα Συμβούλιο μετριοτήτων και αναξιόπιστων, οι οποίο δεν εμπνέουν στην κοινωνία καμμία εμπιστοσύνη αλλά αντιθέτως συναντούν την γενική απαξίωση και απέχθεια.

ΚΟΡΟΪΔΕΥΑΝ ΑΛΛΗΛΟΥΣ

Το Συμβούλιο έληξε με τους αρχηγούς να έχουν κάνει μια ''τρύπα στο νερό'', κοροϊδεύοντας, επί έξι ώρες, ο ένας τον άλλον και όλοι μαζί τον ελληνικό λαό. Κι' αυτό διότι, ενώ όλοι οι αρχηγοί ψήφισαν το καταστροφικό τρίτο μνημόνιο και τα σφαγιασμό του ασφαλιστικού που περιέχει, τελικά ο ένας προσπαθούσε να φορτώσει στους άλλους την υλοποίηση των επώδυνων ασφαλιστικών ρυθμίσεων, για να μην επωμισθεί ή για να επιμερίσει, το πολιτικό κόστος.

Τα θέματα που έτυχαν κάποιας συμφωνίας ήταν ανώδυνες και μάλλον αποπροσανατολιστικές, διατυπώσεις για το προσφυγικό και τη Συνταγματική Αναθεώρηση.

ΟΙ ΠΑΛΑΙΟΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΙ ΚΑΝΟΥΝ "ΝΑΖΙΑ" ΚΑΙ "ΠΕΙΣΜΑΤΑ"

Είναι εντυπωσιακό ότι όλα, σχεδόν, τα άλλα μνημονιακά κόμματα αποστασιοποιούνται από την κυβέρνηση στο να δόσουν συναίνεση για το ασφαλιστικό. Και είναι εντυπωσιακό όχι μόνο διότι όλα αυτά τα κόμματα είναι μνημονιακά αλλά και διότι ψήφισαν με χέρια και πόδια (ΝΔ, Πασόκ, Ποτάμι) το τρίτο μνημόνιο, το οποίο περιέχει αυτούσιες τις κατεδαφιστικές κατευθύνσεις του αφαλιστικού, για τις οποίες θα έρθουν τώρα οι σχετικές εφαρμοστικές διατάξεις.

Προφανώς οι παλαιομνημονιακοί, ενώπιον της γενικής κοινωνικής κατακραυγής, κάνουν ¨"νερά" και "νάζια" για να αποφύγουν, ματαίως, το πολιτικό κόστος, επιτυγχάνοντας απλώς δι' αυτού του τρόπου να επιτείνουν την πλήρη αναξιοπιστία τους.

Είναι χαρακτηριστική η στάση της Φ. Γεννηματά, η οποία δημαγωγικά αρνείται ακόμα και τη συζήτηση για το ασφαλιστικό στο Συμβούλιο των αρχηγών, όταν το ΠΑΣΟΚ είναι το κάτ' εξοχήν υπεύθυνο κόμμα για το κατάντημα, τη ληστεία και τη λεηλασία των ασφαλιστικών ταμείων.

ΛΥΣΗ Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ - ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΝ 3η ΔΕΚΕΜΒΡΗ

Η μόνη λύση και διέξοδος στον ακατάσχετο μνημονιακό κατήφορο είναι μια μεγάλη δημοκρατική αντιμνημονιακή προοδευτική ανατροπή στη ζωή της χώρας. Στην κατεύθυνση αυτή μπορεί να παίξει θετικό ρόλο η Γενική Απεργία της Τετάρτης 3 Δεκέμβρη, η οποία χρειάζεται να στεφθεί από επιτυχία και να αποκτήσει η ίδια και οι πορείες που θα τη συνοδεύσουν, ένα ευρύ, μαζικό, αγωνιστικό και δυναμικό χαρακτήρα.

ΝΑΝΤΙΑ ΔΕΛΙΓΙΩΡΓΗ

ΔΗΛΩΣΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΑΦΑΖΑΝΗ, ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ, ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΣΚΕΨΗ ΤΩΝ ΑΡΧΗΓΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ

ΣΥΣΚΕΨΗ ΑΡΧΗΓΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΑΦΟΣΙΩΣΗΣ, ΒΟΥΤΗΓΜΕΝΩΝ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΛΑΙΜΟ ΣΤΗΝ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑ    

''Η Ελλάδα και ο λαός μας δεν έχει να περιμένει τίποτα, παρά μόνο τη συσσώρευση νέων ερειπίων, από αρχηγούς κομμάτων που είναι βουτηγμένοι μέχρι το λαιμό στην υποτέλεια, συμπεριφέρονται υπηρετικά απέναντι στη γερμανόδουλη Ευρώπη και δίνουν όρκους πίστης και αφοσίωσης στο τρίτο μνημόνιο και τα μέχρι τώρα μνημονιακά τετελεσμένα.  

Η σύσκεψη των αρχηγών, υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, επιβεβαίωσε ότι οι διαφορές μεταξύ των συμμετεχόντων δεν αφορούν το ίδιο το μνημόνιο αλλά το ποιοι θα φορτώσουν και σε ποιούς το πολιτικό κόστος της εφαρμογής του, η οποία οδηγεί στο σφαγιασμό των συντάξεων και την περαιτέρω φτωχοποίηση των μεσαίων στρωμάτων, μαζί με την πλήρη εξαθλίωση των οικονομικά πιο αδύνατων.  

Αυτήν την ώρα είτε μια βαθιά αντιμνημονιακή προοδευτική ανατροπή θα δώσει ανάσα και ελπίδα στη χώρα είτε η Ελλάδα θα συνεχίσει να βουλιάζει στο τέλμα και στα αδιέξοδα κάτω από την αποικιοκρατική μπότα της Ε.Ε. και του ΔΝΤ.''

Κυριακή 29 Νοεμβρίου 2015

πηγή: iskra.gr                   

Η Πανελλαδική Σύσκεψη της Λαϊκής Ενότητας θεωρεί ότι το πλαίσιο και η κατεύθυνση που αποτυπώνεται στα εισηγητικά κείμενα όπως και η προγραμματική διακήρυξη ορίζουν το περίγραμμα με το οποίο θα κινηθεί η ΛΑΕ το επόμενο διάστημα μέχρι την πρώτη, την «ιδρυτική», Πανελλαδική Συνδιάσκεψή της, στις αρχές του χρόνου.

Ειδικότερα, η Πανελλαδική Σύσκεψη κάνει τις ακόλουθες εκτιμήσεις για τη συγκυρία και τα καθήκοντά μας:

1.Η ΛΑ.Ε. υπογραμμίζει ότι το ξεκίνημα της συγκεκριμένης εφαρμογής του Μνημονίου 3 από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με την καλυμμένη υποστήριξη από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ Ποτάμι και Ένωση Κεντρώων και -κυρίως- την ανοιχτή υποστήριξη από τους δανειστές και τις ευρωηγεσίες, διαμορφώνει καθοριστικά τους όρους της συγκυρίας και διαμορφώνει ένα κλίμα σαφώς διαφορετικό από αυτό των εκλογών της 20/09.

2. Τα πρώτα σκληρά μνημονιακά μέτρα αποδεικνύουν χειροπιαστά και συγκεκριμένα την πραγματικότητα για την πολιτική ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Τερματίζουν τη δημαγωγία για τα διαβόητα «ισοδύναμα», αλλά και βάζουν τέλος στις αυταπάτες περί μνημονιακής πολιτικής «με ανθρώπινο πρόσωπο». Καταδεικνύουν ότι το επόμενο διάστημα ο λαός θα βρεθεί αντιμέτωπος με μια επίθεση αντιλαϊκών νεοφιλελεύθερων μέτρων. Την ίδια στιγμή, η οικονομική κρίση βαθαίνει και δεν υπάρχει εύκολη έξοδος από το φαύλο κύκλο χρέους – ύφεσης – ανεργίας.

3. Ακριβώς για αυτό, η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμένου έρχεται αντιμέτωπη με το πρώτο κύμα κοινωνικής αντίστασης στην πολιτική της. Η επιτυχημένη γενική απεργία στις 12 Νοέμβρη απέδειξε τον τερματισμό της «περιόδου χάριτος» πριν η κυβέρνηση κλείσει 50 μέρες στην εξουσία, ενώ οι κινητοποιήσεις των μαθητών και η σημαντική κινητοποίηση των αγροτών αποδεικνύουν ότι υπάρχουν όροι για ένα ευρύ κοινωνικό μέτωπο αντίστασης, που μπορεί αρχικά να μπλοκάρει συγκεκριμένα μέτρα και να διαμορφώσει όρους για να ανατραπεί το σύνολο της μνημονιακής πολιτικής. Αυτό είναι και το καλύτερο πεδίο για να εργαστούμε και για τη συγκρότηση και ενίσχυση και της ίδιας της ΛΑΕ.

4. Οι τελευταίες εξελίξεις δείχνουν ότι κάθε άλλο παρά «κραταιά» είναι σήμερα η κυβέρνηση. Οι εσωτερικές αντιθέσεις (π.χ. με το ξεδίπλωμα της «Πανουσιάδας» και των αποκαλύψεων για τις παρακολουθήσεις της ΕΥΠ, την παραίτηση Σακελλαρίδη, τις διαγραφές Παναγούλη και Νικολόπουλου) θα ενταθούν, καθώς η κυβέρνηση θα εφαρμόζει ολοένα και αντιλαϊκά μέτρα, ενώ στα προβλήματα θα συμβάλει και η προσπάθεια της κυβέρνησης να προχωρήσει σε αλλαγές στον χάρτη ισχύος των ΜΜΕ, αλλά και των επιχειρήσεων γενικότερα, με μοχλό την «ανακεφαλαιοποίηση» των τραπεζών. Τα προβλήματα συνοχής στην Κ.Ο. και στο κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ θα ενταθούν.

5. Συνολικά, μπορούμε να πούμε ότι η ένταση της κοινωνικής και πολιτικής κρίσης, οι επιπτώσεις από την εφαρμογή των μέτρων, αλλά και το ξεδίπλωμα των κινητοποιήσεων αντίστασης, όπως και η αποκάλυψη του δημαγωγικού χαρακτήρα των προεκλογικών δεσμεύσεων του ΣΥΡΙΖΑ, θα επιταχύνει τις εξελίξεις το επόμενο διάστημα.

6. Η ΛΑ.Ε. θέτει το σύνολο των δυνάμεών της σε κινηματικό «συναγερμό» και θα προγραμματίσει τις ενέργειές της με στόχο να τεθεί στην πρώτη γραμμή της κοινωνικής αντίστασης και της πάλης για να επιστρέψει ξανά η εμπιστοσύνη του λαού στη δύναμη του συλλογικού αγώνα αλλά και της προσπάθειας να ξαναγίνει η Αριστερά συνώνυμη με την αντίσταση, την κατάργηση των μνημονίων, την ριζοσπαστική αλλαγή και τον κοινωνικό μετασχηματισμό.

Εκτιμάμε ότι το πρόγραμμα δράσης μας οφείλει να έχει τις εξής προτεραιότητες:

α) Το μέτωπο της υπεράσπισης της λαϊκής κατοικίας, της απόκρουσης των πλειστηριασμών προς όφελος των τραπεζιτών και των δανειστών, της πάλης ενάντια στη φοροεπιδρομή, τα χαράτσια και τις διακοπές παροχής ρεύματος και υδροδότησης.

β) Το μέτωπο του Ασφαλιστικού και της υγείας, της απόκρουσης της κορυφαίας νεοφιλελεύθερης αντιμεταρρρύθμισης, που απειλεί με πλήρη εκθεμελίωση όλες τις κατακτήσεις σε σύνταξη και περίθαλψη.

γ) Την πάλη ενάντια στο ξεκλήρισμα της αγροτιάς, των μικρομεσαίων κτηνοτρόφων, των μελισσουργών και των αλιέων.

δ) Τον αγώνα της νεολαίας ενάντια στην «εκπαιδευτική εργαλειοθήκη» του ΟΟΣΑ, τις περικοπές, την ανεργία και την επισφάλεια.

ε) Την απόκρουση των ιδιωτικοποιήσεων με αιχμή τα δίκτυα και τις υποδομές, την ενέργεια, τις τράπεζες, την πάλη για την κατάργηση του ΤΑΙΠΕΔ, την υπεράσπιση της δημόσιας περιουσίας και του περιβάλλοντος.

7. Επιπλέον  η ΛΑΕ θα  προχωρήσει  σε πολιτικές  και  κινηματικές  πρωτοβουλίες,   ώστε  να  αναδεχθεί το  μέγα  σκάνδαλο  της  νέας ανακεφαλαιοποιησης  των  τραπεζών και να αποδοθούν οι πολιτικές  και  ποινικές ευθύνες  για αυτό. Είναι  χαρακτηριστικό ότι οι  ξένοι  επενδυτές με  5 δις  πήραν   στα  χέρια τους  όλες  τις  συστημικές  τράπεζες. Το Δημόσιο κατέχει πλέον μια μικρή μειοψηφία μετοχών   παρότι οι  κυβερνήσεις  Σαμαρά  και   Τσίπρα έχουν φορτώσει  τον  Ελληνικό  λαό με  χρέος  50δις  για τις  δυο  ανακεφαλαιοποιήσεις. Συγχρόνως,  η κυβέρνηση  Τσίπρα–Καμμένου εξαφάνισε τους   περίπου  300.000  μικρομετόχους  οι οποίοι  έχασαν  όλα  τα χρήματα τους   με τα  οποία  είχαν  αγοράσει  μετοχές  των  τραπεζών.

8. Σε αυτές τις μάχες η ΛΑΕ θα συμβάλλει με όλες τις δυνάμεις της:

• Στηρίζοντας πρωτοβουλίες για το αγωνιστικό συντονισμό των σωματείων και των ταξικών αντιμνημονιακών δυνάμεων μέσα στο εργατικό κίνημα, σε ρήξη με λογικές εργοδοτικού, μνημονιακού, κυβερνητικού συνδικαλισμού και με βασική κατεύθυνση την κλιμάκωση των αγώνων και την πανεργατική κινητοποίηση
• Συμβάλλοντας στο συντονισμό των αγωνιστικών δυνάμεων στη νεολαία.
• Στηρίζοντας το συντονισμό των κινημάτων ενάντια στους πλειστηριασμούς και τη λαϊκή ανυπακοή απέναντι στις πολιτικές της εξαθλίωσης.
• Δουλεύοντας συστηματικά στη γειτονιά προσπαθώντας να στήσουμε λαϊκές αντιμνημονιακές συνελεύσεις και επιτροπές οι οποίες πρέπει να δρουν με ικανότητα πλατειάς συσπείρωσης των λαϊκών στρωμάτων στην πάλη.
• Κλιμακώνοντας την αντιρατσιστική και αντιφασιστική πάλη και δουλεύοντας συστηματικά στην αλληλεγγύη στους πρόσφυγες παράλληλα με την πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Είναι επιτακτική σήμερα η διαμόρφωση φιλειρηνικού κινήματος ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Πρέπει να αγωνιστούμε για να μην υπάρξει καμιά ελληνική συμμετοχή σε πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον άλλης χώρας.
• Ανοίγοντας το θέμα των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών που σήμερα βρίσκονται πανευρωπαϊκά στο στόχαστρο της τρέχουσας αντιτρομοκρατικής σκλήρυνσης με αφορμή τις επιθέσεις στο Παρίσι.

9. Η ΛΑΕ θέτει ταυτόχρονα ως άμεσο στόχο της την επεξεργασία και το βάθεμα του μεταβατικού προγράμματος για να σπάσουμε τη λογική ότι δεν υπάρχει διέξοδος, ανοίγοντας τη συζήτηση και μέσα στην Αριστερά και μέσα στον ίδιο τον κόσμο του αγώνα.

10. Ταυτόχρονα, η ΛΑΕ αναλαμβάνει την ευθύνη που της αναλογεί για την υπόθεση της Αριστεράς με στόχο την ανασυγκρότηση και επανίδρυσή της. Θα πάρουμε πρωτοβουλίες για να βαθύνει ο διάλογος των αριστερών, ριζοσπαστικών, αντιμνημονιακών δυνάμεων, των δυνάμεων που αντιλαμβάνονται τη σημασία ενός μεταβατικού προγράμματος για την απαλλαγή από τα μνημόνια και το βραχνά του χρέους και για τη ρήξη με την ευρωζώνη. Στόχος μας η διαμόρφωση ενός κοινού πεδίου, ενός «φόρουμ» διαλόγου και κοινών πρωτοβουλιών

11. Η ΛΑ.Ε. δρομολογεί τη διαδικασία προς την 1η Πανελλαδική Συνδιάσκεψή της.

Σε αυτή την πορεία, πρώτο καθήκον είναι η συγκρότηση των Πολιτικών Επιτροπών της ΛΑ.Ε., παντού! Δεν κατανοούμε τις Π.Ε. ως κλειστά και αυτοαναφορικά συστήματα. Ζητάμε τη συνεργασία, το συντονισμό στη δράση και στη συζήτηση με τις αντιμνημονιακές δυνάμεις και τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Ζητάμε από τις Π.Ε. να γίνουν ουσιαστικά κέντρα ανάληψης πρωτοβουλιών στο χώρο ή στον τομέα ευθύνη τους. Θα ενθαρρύνουμε την συνεργασία, συζήτηση και συντονισμό μεταξύ Π.Ε. σε επίπεδο δήμων, κλάδων και περιφερειών, με στόχο η ΛΑ.Ε. να μπορεί να στηρίξει ευρύτερες περιφερειακές και κλαδικές πρωτοβουλίες αντίστασης, αλλά και να αναδειχθεί ως το κέντρο της συζήτησης και των διεργασιών μεταξύ των ευρύτερων δυνάμεων του κινήματος και της Αριστεράς.

Συγκροτούμε την Επιτροπή θέσεων -Προγράμματος, την Επιτροπή που θα προτείνει τον Κανονισμό Λειτουργίας της ΛΑ.Ε., αλλά και την Οργανωτική Επιτροπή για την 1η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη, με στόχο να τροφοδοτήσουμε εγκαίρως την αναγκαία συζήτηση με ιδέες, προτάσεις, υλικά κλπ, γεγονός που είναι προϋπόθεση για μια αυθεντικά δημοκρατική οργάνωση της συζήτησης.

Τέλος, η 1η Πανελλαδική Σύσκεψη καλεί το προσωρινό Πολιτικό Συμβούλιο να παίξει το ρόλο που του αναλογεί, στο πλαίσιο των παραπάνω κατευθύνσεων, για το συντονισμό της δράσης στο μεταβατικό διάστημα μέχρι την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη.

Δευτέρα 23 Νοεμβρίου 2015

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ*  

Όταν ο Φρανκενστάιν ήλθε αντιμέτωπος με το τέρας που είχε δημιουργήσει από κομμάτια πτωμάτων διαπίστωσε ότι ήταν φρικιαστικό και θέλησε αμέσως να το καταστρέψει. Εκείνο όμως του ξέφυγε και ξεκίνησε την ανεξάρτητη περιπλάνηση του.

Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, Γαλλίας συμπεριλαμβανομένης, παρόλο που κάθε φορά χάνουν τον έλεγχο των τεράτων που δημιουργούν, συνεχίζουν ακατάπαυστα να το πράττουν.

Ας θυμηθούμε την ενίσχυση των Ταλιμπάν για την ανατροπή των φιλοσοβιετικών στο Αφγανιστάν, την ενίσχυση αντικαθεστωτικών ορδών κατά του Καντάφι στην Λιβύη, τον ίδιο το Σαντάμ, την ενίσχυση των φασιστών στην Ουκρανία και τον εξοπλισμό μαζί με Τουρκία, το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία των τζιχαντιστών κατά του Ασάντ και των Κούρδων.

Αυτές λοιπόν είναι οι δυνάμεις οι οποίες τοποθετώντας πάνω απ’ όλα τα συμφέροντα των μονοπωλίων που εκπροσωπούν, έπλασαν το τέρας του ISIS και γενικότερα του μουσουλμανικού φονταμενταλισμού.

Πιο ειδικά ο γαλλικός ιμπεριαλισμός είναι από πολλές σκοπιές ο ηθικός αυτουργός του θρησκευτικού φονταμενταλισμού (που ας μην ξεχνάμε ότι έκφραση του ήταν και η χριστιανική Ιερά Εξέταση και οι σταυροφορίες), όχι μόνο λόγω των εγκλημάτων που διέπραξε κυρίως στην Αλγερία και τις δεκάδες πιο πρόσφατες στρατιωτικές επεμβάσεις του, αλλά ακόμη λόγω της περιθωριοποίησης των μουσουλμάνων στην ίδια την Γαλλία.

Εκείνοι όμως που γαλουχούν τους ανθρώπους με τη βία, δεν έχουν κανένα δικαίωμα να διαμαρτύρονται όταν αυτή στρέφεται εναντίον τους, όπως παρατηρούσε ο Σαιν Ζυστ απευθυνόμενος την περίοδο της γαλλικής επανάστασης στους αριστοκράτες που διαμαρτύρονταν για την λαϊκή τρομοκρατία, και την εφαρμογή του «aux armes citoyens», (στα όπλα πολίτες) που λέει ο γαλλικός ύμνος .

Από την άλλη έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους που καταλήγουν σε αυτήν την βαρβαρότητα όχι γιατί η φυλή τους είναι βάρβαρη ή γιατί πιστεύουν στο Κοράνι, αλλά επειδή βιώνουν μια άθλια ύπαρξη , είναι προδομένοι από τις «εθνικές» αστικές τους τάξεις , είναι ανύπαρκτη μια υπολογίσιμη επαναστατική αριστερά. Οδηγούνται έτσι στην πεποίθηση ότι τούτος ο κόσμος δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ.

Για αυτούς η ελπίδα εντοπίζεται μετά θάνατο. Έτσι προσφεύγουν σε επιχειρήσεις αυτοκτονίας, προσφεύγουν στη φωτιά, στο τσεκούρι και τη βία με την οποία τους γαλούχησαν οι κυρίαρχοι τούτου του κόσμου, έχοντας την πεποίθηση ότι αυτός είναι ο δρόμος που οδηγεί στα ουρί του παραδείσου.

Και τι φταίνε οι απλοί άνθρωποι που ζουν στις ιμπεριαλιστικές χώρες, θα ρωτήσει εύλογα κάποιος. Υποθέτω ότι στα μάτια των τζιχαντιστών θεωρούνται υπεύθυνοι και για τους ηγέτες που επιλέγουν και κυρίως για το ότι ιδιαίτερα μέχρι πριν την κρίση, ένα σημαντικό τμήμα τους όπως η εργατική αριστοκρατία, επωφελείται από την εκμετάλλευση που ασκούν οι ιμπεριαλιστικές χώρες στους λαούς των μη αναπτυγμένων χωρών του πλανήτη και ζει στην «ακολασία» .

Οι ηγέτες της Δύσης, αξιοποιώντας τον φόβο που προκαλούν τέτοιες δολοφονικές ενέργειες όπως στο Παρίσι από τη μια αξιώνουν ομοψυχία ενάντια στην τρομοκρατία για την οποία ευθύνονται οι ίδιοι και από την άλλη εντείνουν στο έπακρο τον αυταρχισμό, τον ρατσισμό και την ξενοφοβία, εκτρέφοντας τον νεοφασισμό, για να μας καλέσουν αύριο οι θρασείς να τον αντιμετωπίσουμε από κοινού.

Ακόμη οι ισχυρές χώρες της ΕΕ ειδικά με το κλείσιμο των δικών τους συνόρων, επιφυλάσσουν για την χώρα μας το ρόλο της χωματερής των μεταναστών οι οποίοι είναι βέβαιο ότι όλο και θα αυξάνονται με τη συνέχιση της ιμπεριαλιστικής επιθετικής πολιτικής.

Η καλύτερη λοιπόν συμπαράσταση σε λαούς, όπως στο γαλλικό, ή στο λιβανέζικο (η αντίστοιχη με το Παρίσι επίθεση στην Βηρυτό δυο μέρες πριν με τους 40 νεκρούς, θάφτηκε και κανείς δεν βρέθηκε να δηλώσει «είμαστε όλοι Λιβανέζοι», ή να περιτυλιχθεί με τη λιβανέζικη σημαία) που πλήττονται από αυτήν την κτηνώδη μορφή τρομοκρατίας, δεν είναι απλώς η καταδίκη της ή η από κοινού αντιμετώπισή της με εκείνους που την έσπειραν ή την προκαλούν προβοκατόρικα. Είναι η εναντίωση όλων των λαών, στη βάση του δυστυχώς πάντα επίκαιρου συνθήματος «ένας είναι ο εχθρός, ο ιμπεριαλισμός», που εν προκειμένω σημαίνει εναντίωση στις ΗΠΑ , και στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Ευρώπης, εναντίωση στην ιμπεριαλιστική ΕΕ, και το ΝΑΤΟ, και όχι εναντίωση αδιακρίτως και ρατσιστικά στους μουσουλμάνους.

*Πηγή: efsyn.gr

Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2015

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΕΛΑΝΤΗ

Η Πανελλαδική Σύσκεψη της Λαϊκής Ενότητας μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία για την ενίσχυση της ριζοσπαστικής και αντιμνημονιακής Αριστεράς στην χώρα μας και για την προώθηση της κοινωνικής αντίστασης στις βάρβαρες μνημονιακές πολιτικές του κεφαλαίου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ασφαλιστικό, πλειστηριασμοί, ιδιωτικοποιήσεις, λιτότητα κ.α) καθώς και της ενότητας της Αριστεράς. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια ιστορική περίοδο, η οποία έχει δυνατότητες και δυσκολίες, αν και οι δυσκολίες φαίνονται αυτήν την στιγμή να είναι περισσότερες από τις δυνατότητες. Η κυβέρνηση υφίσταται μια γενικευμένη πολιτική φθορά λόγω των ακραίων νεοφιλελεύθερων πολιτικών της, χωρίς αυτό να αποκλείει , όμως, την ύπαρξη ακόμη ενός δυναμικού εμπιστοσύνης σε αυτήν-σε συνθήκες απόγνωσης και απελπισίας του λαού αλλά και αποδόμησης των αντιπολιτευτικών συστημικών κομμάτων.

Πρέπει να κάνουμε μετά την σημαντική εκλογική ήττα του Σεπτεμβρίου μια καινούρια και αξιόπιστη νέα αρχή. Στην προσπάθειά μας αυτήν, το στοιχείο της αυτοκριτικής και της κατανόησης όσων έχουν ήδη συμβεί είναι πολύ κρίσιμο. Ο μεγάλος όγκος των δυνάμεων της ΛΑΕ προέκυψε από την διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ μετά την μεγάλη μνημονιακή του στροφή. Σίγουρα, η βραχεία προεκλογική περίοδος όξυνε αντικειμενικά τα προβλήματα καταγραφής της γραμμής μας και της προγραμματικής μας συγκρότησης και υπήρξε σοβαρός αντικειμενικός παράγων της ήττας, όμως, αυτό δεν αναιρεί τις σοβαρές υποκειμενικές μας αδυναμίες. Αυτές πηγάζουν κυρίως από το γεγονός ότι η Αριστερή Πλατφόρμα και η συνολική αριστερή Αντιπολίτευση στον ΣΥΡΙΖΑ έκανε την διάσπαση καθυστερημένα και άτολμα, συντήρησε την αντίφαση «καταψηφίζουμε το Μνημόνιο-στηρίζουμε την κυβέρνηση», ενώ η διάσπαση θα έπρεπε να έχει συντελεσθεί με δική μας πρωτοβουλία το αργότερο την 13η Ιουλίου, μετά την υπογραφή της συμφωνίας στο Eurogroup. Αφήσαμε την πρωτοβουλία των κινήσεων στο ηγετικό κέντρο γύρω από τον Αλέξη Τσίπρα και την ομάδα του. Επίσης, έπρεπε από πολύ νωρίτερα η Αριστερή Πλατφόρμα να έχει δημοσιοποιήσει στην κοινωνία την στρατηγική της διαφωνία με τον προσανατολισμό της διαπραγμάτευσης, που είχε διαφανεί ήδη από την συμφωνία της 20ης του Φλεβάρη. Κρατήσαμε την διαφωνία ερμητικά κλειστή στα όργανα και στο εσωτερικό του κόμματος, κάτι που μας στοίχισε τελικά πολύ ακριβά. Δεν πείσαμε, παρά το ηθικό μας πλεονέκτημα, ότι κάνουμε την κρίσιμη πολιτική διαφορά.

Επίσης, κατά την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου κάναμε ένα διπλό λάθος. Δεν επιμείναμε, χωρίς ταλαντεύσεις και μισόλογα, στην βασική μας προγραμματική διαφοροποίηση, την έξοδο από την ευρωζώνη και το άνοιγμα της συζήτησης για την γενικότερη έξοδο από την Ε.Ε. Φανήκαμε αμήχανοι σε αυτό το σημείο, το ισχυρό σημείο συμπύκνωσης της πολιτικής διαφωνίας, και δεν δώσαμε ούτε τον τόνο της πολιτικής αποφασιστικότητας ούτε την αναγκαία τεχνική τεκμηρίωση για τον σκοπό αυτόν και την εφαρμογή του. Επίσης, δεν τοποθετηθήκαμε με σφαιρικότητα πάνω στην ανάγκη ενός μεταβατικού σοσιαλιστικού προγράμματος, το οποίο έχει ανάγκη η χώρα και οι δυνάμεις της εργασίας για να βγουν από το τούνελ των μνημονίων. Οι επιμέρους στόχοι (διαγραφή χρέους, κοινωνικοποίηση τραπεζών και στρατηγικών επιχειρήσεων, άρση λιτότητας κλπ) δεν αρθρώθηκαν και δεν ενοποιήθηκαν με έναν ολοκληρωμένο τρόπο. Αυτή η προγραμματική επεξεργασία πρέπει να προχωρήσει τώρα σε συζήτηση και αλληλοτροφοδότηση με τις υποτελείς τάξεις και συνολικά το πληττόμενο κοινωνικά τμήμα της ελληνικής κοινωνίας.

Όσον αφορά, τον πολιτικό στόχο αυτής της περιόδου, του ορατού βραχυμεσοπρόθεσμου διαστήματος, αυτός δεν μπορεί να είναι η επανάληψη του σχεδίου «κυβέρνηση της Αριστεράς» και ένας ΣΥΡΙΖΑ 2. . Πρώτον, διότι αυτός ο στόχος έχει φθαρεί πολιτικά και ηθικά από την κυβερνητίστικη και συμβιβαστική εκδοχή υλοποίησής του εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ και χρειάζεται να ξανακτιστεί με ριζικά άλλα υλικά. Δεύτερον, διότι δεν υπάρχει ακόμη ο πολιτικός ταξικός συσχετισμός για να τεθεί το ζήτημα με τον τρόπο που πρωτοτέθηκε την άνοιξη του 2012, όταν ορθά προτάθηκε για να δώσει πολιτική διέξοδο στην αύξουσα κοινωνική ριζοσπαστικοποίηση της περιόδου 2010-2012. Τρίτον, διότι η ισχύουσα διακυβέρνηση δεν θα πέσει καθόλου σαν «ώριμο φρούτο» και διατηρεί ηγεμονικά/συναινετικά αποθέματα. Τέταρτον, διότι όλη η ευρωπαϊκή εικόνα μας πείθει ότι δεν υπάρχουν αυτήν την στιγμή υποκειμενικά τα περιθώρια για μια στηριγμένη πραγματικά στην κοινωνία αριστερή διακυβέρνηση-η πορτογαλική περιπέτεια πιθανότατα θα το αποδείξει για άλλη μια φορά. Τέλος, μια τέτοια στοχοθέτηση, παρά το ότι πρέπει από τώρα να τίθενται με πειστικό τρόπο οι σοβαρές προγραμματικές γραμμές μιας εναλλακτικής ταξικά διακυβέρνησης, μας αποπροσανατολίζει από τον πραγματικό άμεσο πολιτικό στόχο, αυτόν της γενικής κοινωνικής αποσταθεροποίησης της κυβερνητικής μνημονιακής πολιτικής, του γενικευμένου πολιτικού σαμποτάζ εκ μέρους της κοινωνίας κάτω από την συντονισμένη δράση του εργατικού κινήματος και των άλλων κοινωνικών κινημάτων, της προετοιμασίας μιας γενικευμένης εξεγερσιακής κατάστασης στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Στην Ευρώπη όπου η αστική δημοκρατία καταρρέει, η κοινωνική δημοκρατία πρέπει να ξαναγεννηθεί κινηματικά στην βάση του αντικαπιταλισμού, του αντιπολέμου και του αντιιμπεριαλισμού. Να ξανακοινωνικοποιήσουμε βαθειά την πολιτική μας, να ξαναπολιτικοποιήσουμε τις κοινωνικές αντιστάσεις, αυτά είναι τα διακυβεύματα του παρόντος, πολύ προτού ξανατεθεί ζήτημα «κυβέρνησης της Αριστεράς». Οι μεγάλες δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε χρειάζονται αναστοχασμό στην κατανόηση και στην δράση μας και όχι επανάληψη των μεταπολιτευτικών «ευκολιών» της Αριστεράς.

Η πορεία μας πρέπει, επίσης, να θέτει το ζήτημα της κοπής του ομφαλίου λώρου με το συριζαϊκό φυσιογνωμικό και οργανωτικό παρελθόν πολλών από εμάς. Η ενότητα στους κοινωνικούς και συνδικαλιστικούς χώρους και η συνεννόηση με αρκετό ενδιάμεσο κόσμο στα σχήματα του πρώην ΣΥΡΙΖΑ είναι σημαντική αλλά δεν είναι αυτοσκοπός. Η προτεραιότητα πρέπει πάντοτε να δίδεται στον αντικυβερνητικό- συγκεκριμένα αντιμνημονιακό χαρακτήρα των συνδικαλιστικών παρεμβάσεων και κινήσεων και όχι σε έναν άχρωμο συμφιλιωτισμό. Όπου επικρατήσει ο άνευρος, συμφιλιωτισμός, αυτό θα είναι ένα βήμα προσέγγισης και όχι απομάκρυνσης από το πεδίο του μνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ. Ό,τι δηλαδή πρέπει ακριβώς να απεργαζόμαστε αυτήν την στιγμή.

Κλείνω με τα σοβαρότατα προβλήματα της συλλογικής και δημοκρατικής λειτουργίας της ΛΑΕ, τα οποία δεν έχουν απαντηθεί μέχρι σήμερα καθόλου. Ανεξάρτητα από το αν η ΛΑΕ θα καταστεί τελικά πολυτασικό κόμμα ή μέτωπο πολιτικών οργανώσεων και ανένταχτων αγωνιστών/τριών, η λειτουργία της πρέπει να βασισθεί στην αμεσοδημοκρατική και πρωτοβουλιακή δόμηση των Επιτροπών της ΛΑΕ, με δικαίωμα ίσης ψήφου για όλους/ες και λήψης αποφάσεων με πλειοψηφία, όπου η συναίνεση δεν είναι εφικτή. Αυτό δεν ενισχύει κάποιες συνιστώσες, όπως συχνά λέγεται, ενισχύει, αντίθετα, την υποταγή όλων των συνιστωσών στην πρωτεύουσα λειτουργία της ΛΑΕ ως κοινού μας σπιτιού. Επίσης, τα συλλογικά όργανα πρέπει να εκλέγονται και όχι να διορίζονται, να λειτουργούν και να αποφασίζουν δημοκρατικά και συλλογικά με βάση την αρχή της πλειοψηφίας. Τέλος, χρειαζόμαστε μια συλλογική και όχι μονοπρόσωπη ηγετική έκφραση, μια έκφραση που να αντιστρατεύεται πραγματικά τον αρχηγισμό και τις πολλαπλές γραφειοκρατικές σκληρύνσεις και αγγυλώσεις. Θεσμοί, όπως οι θητείες στα όργανα, η ανακλητότητα από αυτά, η οριζόντια επικοινωνία των Επιτροπών μπορούν να ενισχύσουν την κατεύθυνση της περισσότερης δημοκρατίας και αποτελεσματικής δράσης. Η μορφή των πολιτικών υποκειμένων σήμερα δεν επιλύεται με τις συνταγές των αρχών του 20ου αιώνα, είναι από την φύση της ασταθής, ρευστή και μεταβατική.

Πέμπτη 26 Νοεμβρίου 2015

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR