Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Η Ευρώπη ζει τη δική της «11η Σεπτέμβρη 2001» από προχθές. Η εκατόμβη των Γάλλων νεκρών – την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές οι γαλλικές αρχές μιλούσαν για πάνω από 150 νεκρούς και πολλές δεκάδες σε κρίσιμη κατάσταση – θα έχει ή τουλάχιστον αποσκοπεί στο να έχει σοβαρότατες συνέπειες σε όλη την ευρωπαϊκή πολιτική απέναντι στον αραβικό κόσμο. Η βίαιη ανακοπή του αραβικού προσφυγικού ρεύματος προς την Ευρώπη, η οποία σίγουρα θα υπάρξει, είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι οι δράστες είναι τζιχαντιστές. Μόνο αυτοί μπορούν να θυσιάζουν αδίστακτα τις νεανικές ζωές τους δολοφονώντας εν ψυχρώ αθώους, ανύποπτους πολίτες άλλων χωρών, αδυνατώντας να πλήξουν κάποιον από τους ενόχους της εγκληματικής πολιτικής που ασκούν οι ΗΠΑ και η ΕΕ εναντίον της χώρας προέλευσής τους. Είναι πασίγνωστο πλέον ότι οι Αμερικανοί είναι οι πολιτικοί καθοδηγητές, με έμμεσο τρόπο, του ισλαμικού κινήματος του αραβικού κόσμου, ελέγχοντας την ηγεσία του. Ακόμη πιο γνωστό είναι ότι αυτοί που χρηματοδοτούν τους μισθοφόρους τζιχαντιστές είναι οι κορυφαίοι σύμμαχοι των ΗΠΑ στον αραβικό κόσμο, η Σαουδική Αραβία και οι εμίρηδες των «πετρομοναρχιών» του Κόλπου – Κατάρ, Κουβέιτ, Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα, Μπαχρέιν, ενώ το Ομάν και κυρίως η Υεμένη παρέχουν μισθοφόρους. Τα φαινόμενα χειραφέτησης και αυτονόμησης των τζιχαντιστών κατσαπλιάδων που σημειώνονται φυσιολογικά, καθώς οι ισλαμιστές μισθοφόροι λεηλατούν τα πάντα που πέφτουν προσωρινά στην κατοχή τους, δεν τρομάζουν τις ΗΠΑ. Ούτε καν τις ανησυχούν, αφού οι πλιατσικολόγοι τζιχαντιστές με τη δράση τους προκαλούν το δικαιολογημένο μίσος των πολιτών των ευρωπαϊκών κρατών και δεν επιτρέπουν στην ΕΕ να θέσει υπό την επιρροή της τα νέα καθεστώτα των αραβικών κρατών.

Η Ευρώπη με το χτύπημα στη Γαλλία αρχίζει να πληρώνει το κόστος της ανατροπής από τις ΗΠΑ του Σαντάμ Χουσεΐν στο Ιράκ , του Μουαμάρ Καντάφι στη Λιβύη και την προσπάθεια ανατροπής του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία, με οργάνωση από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Τα κράτη – μέλη της ΕΕ συμμετείχαν ευθέως τόσο στην ανατροπή από τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ του Λίβυου Καντάφι όσο και λαμβάνουν ενεργό μέρος στην υπονόμευση του Σύρου Άσαντ. Λόγω του αποικιακού παρελθόντος της στη Συρία, το Λίβανο, την Αλγερία, το Μαρόκο, την Τυνησία και αλλού, η Γαλλία συνιστά τον μεγαλύτερο κίνδυνο για τις ΗΠΑ υπό το πρίσμα ότι θα μπορούσε το Παρίσι να κυριαρχήσει στις χώρες αυτές και να τις θέσει υπό τη δική του πολιτική επιρροή, καθώς ασκεί ισχυρότατη επιρροή στις αστικές τάξεις των χωρών αυτών. Με το κύμα δικαιολογημένου αντιαραβισμού που θα καταλάβει όμως το γαλλικό λαό μετά τις μαζικές δολοφονίες αθώων, ο κίνδυνος αυτός για τις ΗΠΑ αποτρέπεται – ή τουλάχιστον έτσι εκτιμούν οι Αμερικανοί.

Παράπλευρα κέρδη και παράπλευρες απώλειες εξαιτίας αυτών των δολοφονιών αθώων Γάλλων πολιτών θα υπάρξουν πολλές. Από πολιτική σκοπιά στην ίδια τη Γαλλία, η Μαρί Λεπέν θα είναι η μεγάλη κερδισμένη, αν φυσικά διατηρήσει τη γραμμή που ακολουθεί εσχάτως «έξω η Γαλλία από το ευρώ» και δεν επιστρέψει σε μια υστερική ρατσιστική, αντιαραβική γραμμή. Από προσφυγική σκοπιά, η οποία ενδιαφέρει άμεσα τη χώρα μας, η κατάσταση θα αλλάξει ριζικά, με κυοφορούμενους σοβαρούς κινδύνους για την Ελλάδα. Πρώτα πρώτα οι απρόθυμες να δεχτούν δεκάδες χιλιάδες Σύρους, Ιρακινούς, Αφγανούς και άλλους πρόσφυγες βορειοευρωπαϊκές κυβερνήσεις θα απορρίπτουν κάθε πρόταση εγκατάστασής τους στο έδαφος των χωρών τους, έχοντας στο πλευρό τους μια κοινή γνώμη ανοιχτά εχθρική προς τους πρόσφυγες, η οποία θα θεωρεί κάθε Άραβα ως δυνάμει τζιχαντιστή. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η Ελλάδα θα παύσει πλέον να θεωρείται χώρα διέλευσης προσφύγων, οι οποίοι μεταβαίνουν δια μέσου της χώρας μας προς τη Γερμανία και τα υπόλοιπα κράτη της Κεντρικής και της Βόρειας Ευρώπης – Ολλανδία, Σουηδία κ.λπ. Αν όμως τα κεντροευρωπαϊκά κράτη υψώσουν τείχη, η Ελλάδα απειλείται να γίνει χώρα όχι διέλευσης προσφύγων, όπως είναι τώρα, αλλά χώρα εγκατάστασης προσφύγων από τη Συρία, το Ιράκ και το Αφγανιστάν! Κάτι τέτοιο θα είχε δραματικές πολιτικές συνέπειες.

Οι πρόσφυγες αυτοί αποκλείεται να καταλάβουν αμέσως και από μόνοι τους τη ριζική αλλαγή των συνθηκών. Όταν έρχεσαι από μια χώρα που ο πόλεμος έχει προκαλέσει εκατοντάδες χιλιάδες θύματα μεταξύ των αθώων αμάχων πολιτών, σιγά μην είσαι σε θέση να καταλάβεις ότι αρκούν 150 αθώοι Ευρωπαίοι νεκροί για να αλλάξει η αντίληψη για τους Άραβες μισού δισεκατομμυρίου Ευρωπαίων!

*Δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ την Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2015

Εικ.: Jerzy Nowosielski, Kompozycja abstrakcyjna, 1947

Η ομιλία του Θανάση Σκαμνάκη εκ μέρους της συντακτικής επιτροπής του ΚΟΜΜΟΝ στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα στις 11 Νοεμβρίου 2015.

Για το Γιάννη Ρίτσο

Μια εισαγωγική αναφορά εκτός θέματος αλλά εντός του βαθύτερου εαυτού μας.

Σήμερα, 11 Νοέμβρη, είναι η μέρα που το 1990 πέθανε ο Γιάννης Ρίτσος. Πριν 25 χρόνια ακριβώς.

Είναι ένας μεγάλος ποιητής κι ήταν ένας συνειδητός κομμουνιστής.

Οι ήττες που έζησε τον έκαναν σοφό. Την τελευταία δεν άντεξε να την αντιμετωπίσει. Χρειαζόταν πολύ χρόνο και δεν είχε.

Κι αποφάσισε ουσιαστικά να αποχωρήσει.

Θα δανειστώ, και θα διαβάσω ως συμβολική υπενθύμιση, κάποιους στίχους από το ποίημα του «Ισμήνη», όπου η Ισμήνη μιλάει για την αδερφή της, την Αντιγόνη:

«πάντοτε μ’ ενδιέφεραν οι φλόγες με τις εύκαμπτες χορευτικές κινήσεις …

… και μετά το ευγενικό τους λύγισμα

μέσα σε μια βαθειά κατάνυξη, κι όχι ταπείνωση.

Το λύγισμα είναι θαρρώ το μέτρο του ύψους.

Οι πάντα φοβισμένοι δεν έχουν τη δύναμη (καθώς λόγου χάρη η αδερφή μου) να σκύψουν,

και το ύψος τους είναι μια παγωμένη ακαμψία.

Ποιά η περηφάνεια τους, λοιπόν; Ποιά η αρετή τους;

Ώ, η αδερφή μου ρύθμιζε τα πάντα μ’ ένα π ρ έ π ε ι  ή  δ ε ν  π ρ έ π ε ι…»

* * *

1. Οι 5, αυτό το κουιντέτο που παρουσιάζεται ενώπιόν σας, έχουμε μακρά πορεία.

Με κάποιο τρόπο οι τέσσερεις ομιλητές ήταν αναγκαία επιλογή.

Το οποίο πιστοποιεί πως, καθώς άνθρωποι από το παρελθόν έρχονται να μιλήσουν για το μέλλον, το όλο εγχείρημα ήδη μπάζει κάποια νερά.

Κατόπιν τούτου είπαμε να ολοκληρώσουμε τον συμβολισμό παρακαλώντας έναν ακόμα προερχόμενον από εκείνο το παρελθόν να διευθύνει τη συζήτηση.

Έτσι, για να πιστοποιήσουμε την ειρωνεία, πως χρειάστηκαν 26 χρόνια προκειμένου να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι πέντε άνθρωποι που ήσαν μέλη της ΚΕ του ίδιου κόμματος.

Με όσους συνειρμούς αυτό συνεπάγεται.

2. Το Kommon πήρε την πρωτοβουλία αυτής της συνάντησης, που είναι η πρώτη μετά τις εκλογές, και ελπίζω όχι η τελευταία.

Επιδίωξή μας δεν είναι να παρακολουθήσουμε εδώ παράλληλους μονολόγους.

Θέλουμε να βγουν συμπεράσματα. Και κυρίως να δοθεί με καθαρές κουβέντες απάντηση στο κεντρικό ερώτημα: υπάρχει απάντηση;

Και να υπάρξει συνέχεια αυτής της συζήτησης. Σε ανοιχτές αίθουσες ή σε συναντήσεις των οργανώσεων.

3. Όμως, προϋπόθεση για τα περαιτέρω είναι η εκτίμηση της πραγματικότητας που διαμορφώθηκε μετά τις εκλογές.

Το εκλογικό αποτέλεσμα - και όχι μόνο - είναι για την Αριστερά σοβαρή ήττα που μπορεί να καταστεί μοιραία, δηλ. να γίνει ήττα με ιστορικό-στρατηγικό βάθος.

Μια μερίδα αξιοπρέπειας ή η περιορισμένη εκλογική δύναμη, που διέσωσαν κάποιοι σχηματισμοί, δεν μπορεί να είναι πηγή αυταρέσκειας και ενθουσιασμού, αλλά περισυλλογής και εφόδιο για την τωρινή δύσκολη φάση.

Τι έφταιξε;

Μπορούσαν τα πράγματα να είχαν αλλιώς εξελιχθεί;

Μπορούσαμε να ανατρέψουμε την κατάσταση;

Μπορούσαμε έστω να είχαμε διαμορφώσει κάποιες καλύτερες προύποθέσεις για το παρόν;

Αυτά είναι ερωτήματα που θέτουν οι αριστεροί άνθρωποι.

Όχι μονο οι διαψευσμένοι αλλά και εκείνοι που ακόμα ελπίζουν.

Και απαιτούν απάντηση.

Είναι η ώρα, λένε, να κηρύξουμε κατάσταση έκτατης ανάγκης για το λαϊκό κίνημα και την Αριστερά.

Δίνω ίσως δραματικό τόνο στις επισημάνσεις.

Δεν θα χρειαζόταν αν οι πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς έδειχναν πως σκέφτονται όπως χιλιάδες αριστεροί.

Όμως δυστυχώς, αλλού περισσότερο κι αλλού λιγότερο επικρατεί μια ηπιότητα, επιεικώς, σχετικά με την κατάσταση που ζούμε.

Και η απογοήτευση απλώνεται, και είναι περισσότερο από φανερή.

Χρειάζεται ανάταξη του κινήματος, ανάταξη των διαθέσεων.

Μια νέα πεποίθηση και μια νέα οργάνωση.

4. Είναι βέβαιο πως πρέπει να ξεκινήσουμε από μια ακριβολογημένη εκτίμηση του πως φτάσαμε ως εδώ. Ας μείνω σε μερικές μόνο επισημάνσεις που θεωρώ καίριες.

Η σημερινή ήττα ήταν συνεπακόλουθο μιας συνεχούς αδυναμίας της ριζοσπαστικής αριστεράς να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της εποχής της κρίσης.

Παρουσιάστηκαν σοβαρές δυνατότητες από το μεγάλης σημασίας εργατικό και λαϊκό κίνημα του 2010-12.

Ο τρόπος που τις αντιμετωπίσαμε, έδειξε πως ήμασταν ανέτοιμοι και ανεπαρκείς πολιτικά και στρατηγικά να δώσουμε σε αυτό το κίνημα περιεχόμενο και προοπτική.

Κι έτσι αφήσαμε ανοιχτό πεδίο στην ρεφορμιστική αυταπάτη του ΣΥΡΙΖΑ να κυριαρχήσει και να εκτιναχθεί ως την κυβέρνηση.

Αλλά η ασυνέπειά μας στα ιστορικά ραντεβού είναι συνεπής.

Ας πάρουμε την υπόθεση το δημοψηφίσματος. Μια μεγάλη ανάταση που υπονομεύθηκε και ανατράπηκε μ’ ένα μοντέρνο πραξικόπημα, στο οποίο συνασπίστηκε ο αστικός κόσμος, διεθνής και εγχώριος.

Ένα πραξικόπημα που δεν αξιολογήσαμε και δεν κινηθήκαμε να αποτρέψουμε ή έστω να κάνουμε να πληρωθεί ακριβά από τις δυνάμεις που το πραγματοποίησαν.

Ακόμα και τώρα δεν το έχουμε αξιολογήσει.

Η αστική τάξη, για πρώτη φορά στα πολλά τελευταία χρόνια τόσο ωμά και τόσο ανοιχτά εξέφρασε την συγκρουσιακή της διάθεση. Κυρίως έδειξε πως ξέρει να οργανώνεται.

Μας δίδαξε.

Συγκρότησε μια ενιαία επιτροπή για το ΝΑΙ.

Το ΟΧΙ δεν μπόρεσε να συγκροτήσει δική του επιτροπή.

Δεν το επεδίωξε.

Ούτε οι δυνάμεις που ήθελαν να το υποστηρίξουν με απόλυτη συνέπεια.

Αν είχε συγκροτηθεί θα ήταν άλλη η αφετηρία εκκίνησης της αντίστασης κατά του πραξικοπήματος Τσίπρα-ΣΥΡΙΖΑ-αστικής τάξης-ΕΕ-ΗΠΑ.

Θα είχε δημιουργήσει καλύτερους όρους για την ενωτική διεξαγωγή των αγώνων και η εκλογική συνεργασία θα αντιμετωπιζόταν ως δύναμη του κινήματος πρωτίστως και δευτερευόντως με κομματικές κατατάξεις και υπολογισμούς.

Αλλά, ακόμα και τώρα δεν αναζητούμε ενιαίες μορφές οργάνωσης και δράσης.

Αντίθετα, στην πορεία αυτών των χρόνων, διαλύσαμε τις μορφές που είχαμε συγκροτήσει και οι οποίες έπαιξαν μέγιστο ρόλο στο κίνημα αντίστασης του 2010-12, με προεξάρχοντα το Συντονισμό Πρωτοβάθμιων Σωματείων.

Άλλοι, από εκείνους που συμμετείχαν, προτίμησαν να στραφούν προς τις κυβερνητικές φιλοδοξίες του ΣΥΡΙΖΑ κι άλλοι αναζήτησαν μια αφηρημένη, πιο καθαρή ταξικότητα.

Το αποτέλεσμα είναι ορατό.

Ούτε κυβερνητικές λύσεις ευοδώθηκαν ούτε η μεγαλύτερη ταξικότητα εξασφαλίστηκε. Απλώς χορεύουμε σε κενό.

5. Η αυτοκριτική τοποθέτηση είναι αναγκαίο βήμα για την ωρίμανση μιας νέας προσέγγισης των πραγμάτων και για τη χάραξη μιας πολιτικής που θα δίνει απάντηση στο κρίσιμο ερώτημα.

Το ότι εδώ εκφράζω μια ατομικότητα ή έστω μια ομάδα περιορισμένης πολιτικής ευθύνης σε σχέση με τους πολιτικούς σχηματισμούς, δεν με (μας) καθιστά λιγότερο συνυπεύθυνο(ους) για τα συμβάντα.

Δεν αντιληφθήκαμε όλο το βάθος του προβλήματος, δεν κάναμε τις αναγκαίες προτάσεις, κυρίως μετά την εκτροπή του Ιουλίου, και δεν υπερασπιστήκαμε με το αναγκαίο σθένος και ανεξαρτησία εκείνες τις προτάσεις που θεωρούσαμε σωστές.

6. Τι κάνουμε τώρα; Οι εκτιμήσεις των πολιτικών δυνάμεων που έχουμε διαβάσει ως τώρα, περιστρέφονται γύρω από ζητήματα κυρίως εσωτερικών συσχετισμών.

Λένε:

Δεν έφτασε ο χρόνος, ή δεν μας κατάλαβαν καλά.

Χρειάζεται να κερδίσουμε χρόνο και να κάνουμε κατανοητή τη γραμμή μας, τη σωστή γραμμή μας.

Τώρα είναι η ώρα της ανασυγκρότησης, της ισχυροποίησης μας.

Κι αφού δυναμώσουμε θα βγούμε στην αγορά της ενότητας.

Οι πολιτικές συμφωνίες και συμπορεύσεις δεν έχουν τίποτα να προσθέσουν και να προσφέρουν.

Λένε.

Έτσι, η αναζήτηση της πολιτικής συνεργασίας και του πολιτικού μετώπου εκπίπτει, προς το παρόν τουλάχιστον, στην ιδέα της κοινής δράσης.

7. Όσον αφορά τη δική μας γνώμη

Από τη σκοπιά μας είναι μιάς εξ αρχής αναγκαία η υπογράμμιση πως μετά τη στρατηγική ήττα που υπέστη το κομμουνιστικό κίνημα το 1989, υπάρχει κρίση σκοπού.

Ο σκοπός, κομμουνιστική προοπτική, θόλωσε τόσο που έγινε δυσδιάκριτος από τις εργατικές μάζες.

Ο κομμουνισμός είναι εξορισμένος ή αυτός που προβάλλεται είναι στρεβλός.

Η συχνή επανάληψη των λέξεων στα μανιφέστα, βοηθάει εμάς να διατηρούμε την επαναστατική μας αδιαλλαξία και πιθανόν ετοιμότητα, αλλά δεν κάνει περισσότερο σαφές το όραμα στα μάτια των εργαζομένων.

Κι όμως αυτή η δυνατότητα είναι πιο δυνατότητα από ποτέ.

Αρκεί να πειστούν εκτός από εμάς και οι άλλοι, και κυρίως η εργατική τάξη.

Αλλά …

Αλλά η εργατική τάξη είναι μια τάξη πραγματική.

Και ζητά πραγματικές απαντήσεις για να πειστεί και να στρατευθεί.

Τόσο για το μέλλον, όσο και για το παρόν που μπορεί να την οδηγήσει στο μέλλον.

Ακόμα όμως κι αν υποστηρίξουμε πως έχουμε χαράξει με πληρότητα το στρατηγικό στόχο απομένει το εξ ίσου κρίσιμο να ορίσουμε με ποιά πολιτική τακτική θα τον προσεγγίσουμε. Οπότε ξαναγυρίζουμε στα πεζά και καθημερινά και αγωνιώδη.

Τώρα τι λέμε; Και κυρίως, τι κάνουμε;

Μου έλεγε προχθές κάποιος φίλος. Η κοινωνία είναι απλωμένη κηροζίνη που περιμένει ένα σπίρτο να εκραγεί ή μπορεί και να εξατμιστεί αφήνοντας μόνο αναθυμιάσεις.

Θα συνεχίσουμε να καταναλώνουμε τα σπίρτα μας σε άφλεκτα υλικά;

Στο προηγούμενο διάστημα η εργατική τάξη και το λαϊκό κίνημα δεν μπόρεσε να εμφανιστεί με ικανοποιητική συγκρότηση.

Μπορεί τώρα; Και πως;

α/ Η σημερινή κατάσταση φέρνει αντικειμενικά στο προσκήνιο το διπλό πολιτικό ζήτημα: αφ’ ενός, τον αγώνα για την επιβίωση και τη ζωή, αφ’ ετέρου, τον αναγκαίο διαρκή και αποφασιστικό αγώνα για την ανατροπή, από τη σκοπιά της εργατικής τάξης, της συνολικής επίθεσης.

Γίνεται πρωτεύον ζήτημα η συγκρότηση παντού και με διάφορες μορφές του εργατικού κινήματος, το οποίο λόγω της φύσης και της οξύτητας των προβλημάτων πολιτικοποιείται με ραγδαίους ρυθμούς.

Για να μην περάσει ο οδοστρωτήρας από πάνω μας, να μην περάσει ο αντισυνδικαλιστικός νόμος, το ασφαλιστικό και τα λοιπά μέτρα του 3ου μνημονίου.

Η Αριστερά οφείλει συνεπώς να έχει ως πολιτική τακτική την κατάκτηση θέσεων υπέρ της εργατικής πολιτικής, η οποία δεν θα αντικαθιστά την επιδίωξη μιας τελικής αναμέτρησης αλλά θα προηγείται και θα την προετοιμάζει.

Θέλουμε ένα κίνημα που θα διεκδικεί και θα κερδίζει μάχες αυξάνοντας τους μισθούς σε βάρος των κερδών, διευρύνοντας τη δημοκρατία στους χώρους δουλειάς και στην κοινωνία σε βάρος το αυταρχισμού, μετατοπίζοντας τις διεθνείς σχέσεις σε βάρος της ολοκληρωτικής ολοκλήρωσης της ΕΕ και της Διατλαντικής Συμφωνίας.

Έχει, επομένως, ζωτική σημασία να υπάρξουν μικρές έστω, επί μέρους, κατακτήσεις και νίκες, που μπορούν να αναπτερώσουν το ηθικό και να δημιουργήσουν αυτοπεποίθηση.

Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια σφοδρή επίθεση και είναι αναγκαίο αλλά και εφικτό αυτη η επίθεση να σπάσει σε ένα μέτωπο τουλάχιστον.

Καμιά κοινωνική τάξη, και πολύ περισσότερο μια επαναστατική τάξη, δεν μαθαίνει χωρίς μικρές η μεγάλες ήττες, αλλά και καμιά δεν προσεγγίζει την αναγκαιότητα και τη δυνατότητα της επαναστατικής ανατροπής μόνο μέσα από ήττες και συνεχείς διαψεύσεις.

Οφείλει επομένως να έχει ως σταθερή πολιτική την πολιτική συγκέντρωσης ισχυρών δυνάμεων από το χώρο της εργασίας και του πνεύματος.

Οι “άμεσοι” εργατικοί στόχοι και πολύ περισσότερο οι υλικές νίκες, θα αποτελούν το βασικό όπλο του κινήματος για τις αγωνιστικές κατακτήσεις και αντιστάσεις του, σε μόνιμη αντιπαράθεση με την αδιαλλαξία και τους θεσμούς του συστήματος.

Φτάνει να τις διεκδικεί κανείς στα σοβαρά και να μη τις ευτελίζει. Και είναι όσο ποτέ αναγκαίο να μπούν κάτω από μια αντικαπιταλιστική και εν τέλει επαναστατική προοπτική - αλλά αυτή ακριβώς είναι η δική μας δουλειά.

Στο κάτω-κάτω το κίνημα της κομμουνιστικής απελευθέρωσης είναι η μόνη πραγματική κίνηση που περιγελά τη μοιρολατρεία και την ακινησία και οδηγεί αδιάκοπα στην κατάργηση της κατεστημένης τάξης πραγμάτων, στο όνομα μιας κοινωνίας με ελευθερία, δικαιοσύνη, ισότητα και αλληλεγγύη.

Με αυτά δείχνουν να συμφωνούν όλοι, τουλάχιστον όπως λένε και γράφουν.

Πως όμως θα υλοποιηθούν;

Αυθόρμητα;

Χωρίς ρόλο των πολιτικών δυνάμεων;

β/ Τι εμποδίζει να υπάρξει μια πολιτική συμφωνία;

Κίνημα και κοινή δράση δεν μπορεί ούτε να εκκινήσει, ούτε να προκόψει, αν δεν διαμορφώνει και διαμορφώνεται ταυτόχρονα από μια πολιτική συμφωνία για την ενοποίηση των κινημάτων.

Μια συμφωνία πάνω σε βαθύτερους πολιτικούς στόχους, όπου ταυτόχρονα θα αναμετρώνται στην πράξη και μέσα στο κίνημα οι γραμμές και οι στρατηγικές επιδιώξεις.

Αυτή δεν είναι μια λενινιστική αντίληψη της πολιτικής τακτικής;

γ/ Πηγαίνοντας στην αμέσως επόμενη πίστα, την πολιτική συμμαχία πάνω σε ένα πρόγραμμα, διατυπώνονται οι ποικίλες και περίπλοκες ενστάσεις.

Υπάρχει σήμερα τέτοιο πεδίο;

Οι ηγεσίες των δυνάμεων της ριζοσπαστικής αριστεράς, όλες, υποστηρίζουν πως όχι.

Ίσως και να έχουν δίκιο. Αν κάτι δεν είναι έτοιμο δεν μπορεί να γίνει.

Με ό,τι σχόλιο μπορεί καθένας να κάνει για την κατάστασή μας, αυτή είναι, αυτοί είμαστε. Όλοι λένε, να δυναμώσω εγώ πρώτα και μετά. Ας υποθέσουμε πως έχουν δίκιο. .

Όμως, η συμφωνία και η κοινή πράξη στο κίνημα ωριμάζει τις προϋποθέσεις για την πολιτική συμμαχία και εν τέλει για ένα πολιτικό μέτωπο με πρόγραμμα και αρχές.

Αυτό είναι λοιπόν το ζητούμενο.

Υπάρχουν διαφορές.

Ρεφορμιστικές αντιλήψεις που κινδυνεύουν να συμπαρασύρουν για άλλη μια φορά το κίνημα στις αυταπάτες και συνεπώς σε μια νέα ήττα.

Αλλά εν τέλει το ζήτημα δεν είναι πως να αποκαλύψεις τους ρεφορμιστές αλλά πως να συνεργαστείς μαζί τους χωρίς να υποκύψεις στη στρατηγική τους.

δ/ Τα πράγματα δείχνουν την ανάγκη ενός σύγχρονου Κομμουνιστικού Κόμματος που θα σχεδιάζει, θα οργανώνει και θα καθοδηγεί το αναγκαίο μέτωπο και θα οδηγήσει το κίνημα μέχρι την τελική νίκη.

Όμως, εμείς είμαστε ακόμα μικροί - και όχι κυρίως αριθμητικά - και ανέτοιμοι.

Και για τη συγκρότηση ενός Κομμουνιστικού Κόμματος δεν αρκεί η επιθυμία ακόμα και των καλύτερων ανθρώπων.

Τα τρία πράγματα, το κίνημα, το μέτωπο και το κόμμα θα ωριμάζουν και θα αναπτύσσονται μέσα στον ίδιο χώρο, στο κίνημα, και στον ίδιο χρόνο, της δράσης.

Με τον ιδιαίτερο ρόλο του καθενός, αλλά οπωσδήποτε με την αλληλοτροφοδότησή τους.

Το ΚΚΕ δεν βοήθησε λιγότερο τη συγκρότηση του ΕΑΜ απ’ όσο το ΕΑΜ τη συγκρότηση του ΚΚΕ.

8. Το Kommon είναι μια ιστοσελίδα και προσπαθεί να είναι ένα αυτόνομο ρεύμα κομμουνιστικής σκέψης, αναζήτησης και παρέμβασης.

Όχι ανταγωνιστικό αλλά συναγωνιστικό με τις υπάρχουσες κινήσεις και οργανώσεις.

Σε μια εποχή που το αίσθημα ιδιοκτησίας έχει ανθίσει εντός τους, ενώ οι ιδεολογικές ιδιοκτησίες έχουν χάσει μεγάλο μέρος της αξίας τους.

Δεν διεκδικούμε πρωτοπορία, αλλά έναν ουσιαστικό διάλογο και παρέμβαση των δυνάμεων κομμουνιστικής αναφοράς.

Με αυτή την έννοια θέλουμε να συμβάλλουμε, γι’ αυτό ζητάμε τη βοήθεια και συμβολή σας.

 πηγη: kommon.gr

ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ 100 ΔΟΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΠΑ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Σε απαράδεκτο συμβιβασμό για πλειστηριασμούς και διαχείριση κόκκινων δανείων, καταλήγει η κυβέρνηση με τους εκπροσώπους των Θεσμών. Κλειδώνει η συμφωνία για τις αλλαγές στις 100 δόσεις. Μέ επιβολή εξοντωτικού τέλους στα τυχερά παιχνίδια προσπαθεί να αποφύγει τον ΦΠΑ στην εκπαίδευση. «Θα κλείσουμε» αισιοδοξούν στο οικονομικό επιτελείο!  

Ολοκληρώθηκε η συνάντηση με τους εκπροσώπους των δανειστών και δόθηκε νέο ραντεβού για το μεσημέρι του Σαββάτου, με στόχο να κλείσουν τα ανοιχτά μέτωπα μέσα στο Σαββατοκύριακο, ώστε την Κυριακή να συνεδριάσει το EuroWorking Group και η Δευτέρα να βρει τα book building των τραπεζών με πλήρως αποσαφηνισμένο σκηνικό.

Η αυριανή συνάντηση με τους εκπροσώπους των δανειστών αναμένεται να είναι μαραθώνια. Σύμφωνα με τον υπουργό Οικονομίας Γιώργο Σταθάκη η αυριανή συνάντηση έχει καθοριστεί για τις 2 το μεσημέρι. Ο ίδιος εμφανίστηκε αισιόδοξος ότι θα κλείσει τη συμφωνία με τους δανειστές σημειώνοντας χαρακτηριστικά "υπάρχει περίπτωση να μην κλείσουμε; Θα κλείσουμε"! Σύμφωνα με ανώτατο κυβερνητικό παράγοντα σήμερα συζητήθηκε η διαδικασία που θα ακολουθηθεί αύριο.

Λίγο πριν αρχίσει η συνάντηση κυβερνητικές πηγές κατέγραψαν τα ζητήματα της που έκλεισαν. Ανέφεραν ότι έχει υπάρξει συμφωνία για τις 100 δόσεις αλλά και στο θέμα της κατάργησης του ΦΠΑ  την εκπαίδευση με τα ισοδύναμα να τροφοδοτούνται από την επιβολή εξουθενωτικού τέλους στα τυχερά παιχνίδια.

Παράλληλα, σημείωσαν ότι έχει κλείσει η κλιμακωτή μείωση των τιμών στα γενόσημα φάρμακα και οι παραμετρικές αλλαγές σχετικά με το ΤΧΣ και τις αλλαγές στη διακυβέρνηση των τραπεζών.

Υψηλόβαθμο κυβερνητικό στέλεχος εκτιμούσε ότι η διαπραγμάτευση, που τώρα εστιάζει στα κόκκινα δάνεια και τους πλειστηριασμούς, θα έχει ολοκληρωθεί έως αύριο το βράδυ, ενώ το χρονοδιάγραμμα προβλέπει την κατάθεση νομοσχεδίου την ερχόμενη Τρίτη-Τετάρτη, την ώρα που οι διαπραγματεύσεις με τους δανειστές θα συνεχίζονται, προκειμένου να κλείσει το νέο σετ των προαπαιτούμενων για την εκταμίευση του επόμενου ενός δισ. ευρώ.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, το θέμα της κατάργησης του αγγελιόσημου έχει τεθεί και αυτό στο τραπέζι.

Η ΕΞΟΥΘΕΝΩΤΙΚΗ ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ 100 ΔΟΣΕΙΣ

Στο μέτωπο των εκατό δόσεων, οι πληροφορίες αναφέρουν ότι ανάμεσα στην επιμονή της τρόικας να χάνεται η ρύθμιση των εκατό δόσεων από οφειλέτη ο οποίος καθυστέρησε έστω και μία ημέρα να πληρώσει τρέχουσα φορολογική του υποχρέωση και το περιθώριο των τριάντα ημερών που ψήφισε η κυβέρνηση, μάλλον καταλήγουν στο εξής: προς το παρόν παραμένει το διάστημα των 30 ημερών (από τη λήψη ειδοποίησης για νέα ληξιπρόθεσμη εκτός ρύθμισης οφειλή) αλλά το διάστημα αυτό θα σβήσει σταδιακά με δύο ενδιάμεσους σταθμούς τον Ιούνιο του 2016 και τον Δεκέμβριο του επομένου έτους. Το χρονικό περιθώριο, πριν φτάσει στη μία ημέρα, θα περιοριστεί σε 20 και 10 ημέρες.

Σύμφωνα με τους πιο μετριοπαθείς υπολογισμούς η δήθεν "συμβιβαστική" "λύση" θα πετάξει έξω από τις 100 δόσεις δεκάδες χιλιάδες δανειολήπτες!

ΤΟ ΒΡΩΜΙΚΟ ΠΑΖΑΡΙ ΤΩΝ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΩΝ

Μια απολύτως αθέμιτη "συμβιβαστική" πρόταση εξετάζεται για τους πλειστηριασμούς, που περιλαμβάνει τις εξής παραμέτρους σύμφωνα με ορισμένες πηγές:
-150 - 160 χιλιάδες ευρώ αξία πρώτης κατοικίας
- ετήσιο εισόδημα 18 χιλιάδες ευρώ
- ετήσιο όριο πλειστηριασμών 15 ή 18 χιλιάδες ακίνητα (!) από 8 χιλιάδες που προτείνει η Ελλάδα και 80 χιλιάδες ακίνητα τον χρόνο που προτείνει η Τρόικα!
- πλήρη απελευθέρωση των πλειστηριασμών (!) για όλα τα ΝΕΑ δάνεια που θα χορηγηθούν από την ψήφιση του νόμου και εν συνεχεία, με ελάχιστα ή χωρίς κανένα κριτήριο.
Υπενθυμίζεται πως η πρόταση της κυβέρνησης, όπως έχει γίνει γνωστή μέχρι σήμερα, προβλέπει προστασία από πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας για όσους δανειολήπτες εντάσσονται στον νόμο Κατσέλη για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά και πληρούν σωρευτικά τις εξής προϋποθέσεις:

*Έχουν ετήσιο εισόδημα έως 30.000 ευρώ.

*Διαθέτουν κύρια κατοικία αντικειμενικής αξίας έως 180.000 ευρώ για άγαμο και ως 230.000 ευρώ για ζευγάρι, ενώ το όριο προσαυξάνεται κατά 25.000 ευρώ ανά παιδί μέχρι τα τρία, φτάνοντας σε 325.000 ευρώ για πενταμελή οικογένεια.

*Το σύνολο των οφειλών, περιλαμβανομένης της αξίας του ανεξόφλητου δανείου και τυχόν άλλων οφειλών σε τράπεζες, Εφορία, ασφαλιστικά ταμεία και δήμους να μην υπερβαίνει τις 200.000 ευρώ.

 Αντίστοιχα οι εκπρόσωποι των δανειστών έχουν προτείνει, σύμφωνα με την κυβέρνηση.

*Το εισόδημα να ξεκινά από τα 8.180 ευρώ για ένα άτομο και τα 13.917 για ζευγάρι, με προσαύξηση 3.350 ευρώ για κάθε παιδί μέχρι τα τρία,

*Η αξία της πρώτης κατοικίας να είναι μέχρι 120.000 ευρώ και το σύνολο των οφειλών επίσης 120.000 ευρώ.

Όλα δείχνουν πως η κυβέρνηση είναι έτοιμη να υποχωρήσει αρκετά από τις ως άνω προτάσεις της και έγκυροι κύκλοι κάνουν λόγο πως θα κινδυνεύσουν να χάσουν το σπίτι τους πάνω ή και αρκετά πάνω, από το 50% των δανειοληπτών με "κόκκινο δάνειο"!

Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 201

πηγη: iskra.gr

Γράφει ο Θανάσης Κανιάρης

Αν κάποιος αναζητά την άτακτη υποχώρηση του εργατικού κινήματος, σε μια περίοδο που εκδηλώνεται η πιο άγρια και φονική επίθεση σε βάρος των λαϊκών δικαιωμάτων, απάντηση μπορεί να βρει στις τρεις αυτές αφίσες.

Όπως πολύ καλά φαίνεται, πρόκειται για τις αφίσες του ΠΑΜΕ, της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, εν όψει της απεργίας στις 12 Νοέμβρη.

Τι παρατηρεί κανείς, διαβάζοντας τα αιτήματα που προβάλουν;

ΠΑΜΕ, ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, καταγγέλλουν από κοινού την επιχειρούμενη διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης, τις φοροεπιδρομές, τις κατασχέσεις κατοικίας, τους πλειστηριασμούς, την επίθεση σε βάρος των μισθών και των συντάξεων.

Το διεκδικητικό πλαίσιο του ΠΑΜΕ, της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, είναι κοινό. Θα μπορούσε να κυκλοφορήσει μια μόνο αφίσα με την προβολή αιτημάτων των τριών αυτών συνδικαλιστικών φορέων. Κατά τα άλλα και με δεδομένο το κοινό διεκδικητικό πλαίσιο, θα γίνουν και πάλι ξεχωριστές συγκεντρώσεις.

Αυτό που κυριαρχεί και στα προβαλλόμενα αιτήματα, είναι το «ΟΧΙ». Μάλιστα η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ, έχουν κάνει ένα βήμα μπροστά, καθώς θέτουν ζήτημα κατάργησης των μνημονίων, κάτι που δεν κάνει το ΠΑΜΕ.

Η γενική εικόνα πάντως δεν αλλάζει. Οι κυβερνητικές και εργοδοτικές συνδικαλιστικές οργανώσεις της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, οι οποίες έχουν καταγγελθεί ότι τα χρόνια της άγριας λεηλασίας των λαϊκών κατακτήσεων, λειτουργούσαν – και λειτουργούν και σήμερα – σαν πέμπτη φάλαγγα στο στρατόπεδο των εργαζομένων, εμφανίζονται σε κοινό διεκδικητικό πλαίσιο με το ΠΑΜΕ.

Και όμως το διεκδικητικό πλαίσιο του «ΟΧΙ», όχι μόνο δεν συσπειρώνει τους εργαζόμενους, αλλά ευθύνεται για την κατάσταση διάλυσης του συνδικαλιστικού κινήματος της χώρας. Βέβαια η άρνηση αποτελεί στοιχείο της κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Αλλά όταν η άρνηση δεν συνοδεύεται από θέση – από την άρνηση της άρνησης για τα θυμηθούμε και τη διαλεκτική – τότε το προκύπτον αποτέλεσμα είναι αρνητικό.

Και ερχόμαστε τώρα στην καρδιά του προβλήματος. Η εργατική τάξη, το λαϊκό κίνημα, βρέθηκαν στη δίνη της οικονομικής κρίσης και των άγριων πολιτικών λιτότητας που ακολούθησαν, χωρίς πρόγραμμα θέσεων από την σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων, που θα συσπείρωνε το λαό και θα λειτουργούσε σαν ζώνη άμυνας, ενάντια στην ιταμή επίθεση που εξαπέλυσε ο δυτικός ιμπεριαλισμός και τα εγχώρια στηρίγματα του κατά του λαϊκού παράγοντα.

Με λίγα λόγια η κατάσταση έχει ως εξής. Από την μια πλευρά, από αυτή των επιτιθέμενων δυνάμεων, υπάρχει ένα στρατηγικό σχέδιο δράσης (μνημόνια), το οποίο προωθείται μεθοδικά με στόχο την καθυπόταξη του εχθρού λαού.

Αντίθετα, και ενώ η επίθεση είχε ξεκινήσει και βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη, στο στρατόπεδο των εργαζομένων επικρατούσε πλήρης σύγχυση και αταξία. Και αυτό επειδή οι «στρατηγοί» των αμυνόμενων, δεν είχαν φροντίσει να καταρτήσουν πρόγραμμα άμυνας, και αντεπίθεσης, στοιχεία αναγκαία και ζωτικά για τη διεξαγωγή μίας πολεμικής αναμέτρησης. Γιατί αυτό που συντελείται μπροστά στα μάτια μας τα τελευταία 5,5 χρόνια, είναι πόλεμος. Αγριος ταξικός πόλεμος με δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες θύματα, δυστυχώς από την μια μόνο πλευρά, αυτή των εργαζομένων.

Γιατί δεν εκπονήθηκε τώρα σχέδιο άμυνας και αντεπίθεσης από την πλευρά του στρατοπέδου των εργαζομένων, όπως προτάσσουν και οι στοιχειώδεις κανόνες της στρατηγικής του πολέμου;

Απλούστατα, γιατί οι «στρατηγοί» οι οποίοι ήταν επιφορτισμένοι να καταρτήσουν ένα τέτοιο σχέδιο, εκόντες, άκοντες, δούλευαν για το αντίπαλο στρατόπεδο. Αυτή ήταν και η «προδοσία» των «στρατηγών». Λέμε εκόντες, άκοντες γιατί στην πρώτη περίπτωση έχουμε συνειδητή υπονόμευση του εργατικού κινήματος από την συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΓΣΣΕ και της ΑΔΕΔΥ. Στην δεύτερη περίπτωση έχουμε τις ολέθριες συνέπειες του ¨αριστερού¨ οπορτουνισμού, που ανεξάρτητα από προθέσεις, αντικειμενικά, οδηγεί το κίνημα σε ενσωμάτωση.

Γιατί έγινε αυτό, η απάντηση δεν είναι δύσκολη. Στην κρίσιμη αυτή μάχη, στην ηγεσία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ βρέθηκαν συνδικαλιστικά στελέχη τα οποία ψυχή τε και σώματι είχαν προσχωρήσει στην αστική τάξη. Λειτουργούσαν σαν πράκτορες της αστικής τάξης μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα. Αυτή είναι η σήψη και η βαθιά παρακμή του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού.

Στην περίπτωση του ΠΑΜΕ η περίπτωση βεβαίως είναι διαφορετική. Φυσικά και τα συνδικαλιστικά του στελέχη, δεν έχουν την παραμικρή σχέση με ανδρείκελα του τύπου Παναγόπουλων, των Πολυζογόπουλων και Πρωτοπαπάδων που βύθισαν το συνδικαλιστικό κίνημα στα τάρταρα.

Το πρόβλημα για το ΠΑΜΕ έχει να κάνει με τις τυχοδιωκτικές επιλογές της ηγεσίας του ΚΚΕ και στο συνδικαλιστικό κίνημα, οι οποίες παράγουν τα πιο «ανθυγιεινά» αποτελέσματα. Τον οικονομισμό και τον συντεχνιασμό, επιλογές οι οποίες το φέρνουν σε κοινές θέσεις με την ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ. Οι οποίες, σε διατεταγμένη υπηρεσία, έχουν αποκτήσει ειδικότητα στην προώθηση οικονομίστικων και συντεχνιακών αιτημάτων, τα οποία, διαλύουν και δεν συσπειρώνουν το εργατικό και λαϊκό κίνημα.

Ποιο θα έπρεπε να ήταν το σχέδιο άμυνας και αντεπίθεσης που θα έπρεπε, ως όφειλαν, να καταρτήσουν οι «στρατηγοί»;

Η άμυνα βέβαια περιλαμβάνει όλα εκείνα τα στοιχεία που δέχονται την εχθρική επίθεση. Το εργατικό κίνημα θα πρέπει να παλέψει ενάντια στη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, της κοινωνικής ασφάλισης, των ιδιωτικοποιήσεων, ενάντια στις φοροεπιδρομές, την συρρίκνωση των κοινωνικών δαπανών, τον σφαγιασμό των μισθών και των συντάξεων, την κατάργηση των μνημονίων. Αυτές είναι οι θέσεις άμυνας, οι οποίες εκφράζουν την άρνηση της εργατικής τάξης στη επιχειρούμενη βίαιη υποβάθμιση της θέσης της στην ελληνική κοινωνία.

Είπαμε όμως ότι η ΑΡΝΗΣΗ είναι αναγκαίο στοιχείο της ταξικής πάλης, αλλά όταν δεν συνοδεύεται και από την προβολή ΘΕΣΗΣ, οδηγεί το εργατικό κίνημα σε ενσωμάτωση.

Ποια θα έπρεπε να ήταν η ΘΕΣΗ του εργατικού και λαϊκού κινήματος, μπροστά στη νέα κατάσταση που δημιούργησε η οικονομική κρίση και οι πολιτικές των μνημονίων;

Η οικονομική κρίση για μια ακόμη φορά κατέδειξε τα αδιέξοδα του καπιταλιστικού συστήματος. Η εκδήλωση της επιβεβαίωσε την κατάρρευση της στρατηγικής του διεθνούς κεφαλαίου, σύμφωνα με την οποία η «νεοφιλελεύθερη» «απο»ρύθμιση των οικονομικών σχέσεων, θα οδηγούσε στην κοινωνία της αέναης ανάπτυξης, όπου δεν θα είχαν θέση οι οικονομικές κρίσεις. Τα ιδεολογήματα αυτά κυριολεκτικά έγιναν συντρίμμια και θρύψαλα. Από την άλλη ήταν προφανές, ότι ο καπιταλισμός για να επουλώσει τις βαθιές πληγές που δημιουργήθηκαν από την οικονομική κρίση, έπρεπε να χύσει αίμα. Όχι το δικό του, αλλά των εργαζομένων.

Αν το εργατικό και λαϊκό κίνημα στην Ευρώπη, τις ΗΠΑ και σε όλο τον κόσμο, στεκόταν στα πόδια του, έπρεπε να εκμεταλλευτεί στο έπακρο τη δεινή θέση του βαριά τραυματισμένου από την κρίση καπιταλισμού και να περάσει στην αντεπίθεση.

Ειδικά για την Ελλάδα, ποια θα έπρεπε να ήταν τα στοιχεία μιας τέτοιας αντεπίθεσης.

Αυτά θα έπρεπε να ενσωματωθούν σε ένα πρόγραμμα προωθημένων αλλαγών και ανατροπών στην οικονομία και την κοινωνία. Αλλαγές – λέμε εμείς – που θα άνοιγαν το δρόμο στη σοσιαλιστική προοπτική.

Ένα τέτοιο προωθημένο πρόγραμμα που θα συσπείρωνε την απειλούμενη από την επίθεση του ιμπεριαλισμού εργατική τάξη της χώρας, θα είχε σαφείς αντιμονοπωλιακούς – αντιιμπεριαλιστικούς στόχους πάλης, όπως την εθνικοποίηση των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας, συμπεριλαμβανομένων και των τραπεζών, την αποφασιστική φορολόγηση του κεφαλαίου παράλληλα με τη δραστική μείωση της φορολογίας των λαϊκών στρωμάτων, κοινωνική ασφάλιση, περίθαλψη, υγεία, παιδεία αποκλειστικά δημόσιου χαρακτήρα με απαγόρευση της επιχειρηματικής δράσης τους ευαίσθητους αυτούς κοινωνικούς τομείς.

Η κατάρτιση ενός τέτοιου προγράμματος, είναι πρώτα και κύρια μέλημα του αγωνιζόμενου λαού.

Αυτό που θα θέλαμε να επισημάνουμε, είναι ότι κορωνίδα ενός τέτοιου προγράμματος λαϊκής αντεπίθεσης, δεν θα μπορούσε παρά να είναι το αίτημα της ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΙΤΚΗ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ.

Αυτό είναι το αίτημα των αιτημάτων στη σημερινή συγκυρία. Και εκεί πρέπει να υπάρξει η μέγιστη δυνατή συσπείρωση του λαϊκού παράγοντα.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Με μια πολύ ενδιαφέρουσα ημερίδα, με δύο συζητήσεις, παρεμβαίνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις αγωνιστικές και πολιτικές διεργασίες. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό είναι πως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ φέρνει στο τραπέζι του διαλόγου αγωνιστές από διάφορα ρεύματα της μαχόμενης Αριστεράς. Το επόμενο Σάββατο, 14 Νοέμβρη στη Νομική, πραγματοποιείται ημερίδα με θέμα "Το εργατικό λαϊκό κίνημα και η Αριστερά στην μάχη για την ανατροπή". Η πρώτη συζήτηση (5.30 μ.μ. – 7.30 μ.μ.) έχει θέμα: "Το αγωνιστικό μέτωπο για την ανατροπή της μνημονιακής βαρβαρότητας. Περιεχόμενο και μορφές οργάνωσης και ενοποίησης της εργατικής τάξης και του λαού". Ομιλητές; Π. Βαϊνάς (ΚΣΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ και μέλος της ΕΕ ΑΔΕΔΥ), Α. Νταλακογεώργος (πρόεδρος ΠΕΝΕΝ), Κ. Μένου (νέα εργαζόμενη – μέλος Attack), Π. Κωνσταντίνου (Δημοτική Σύμβουλος Αθήνας, συντονιστής της ΚΕΕΡΦΑ), Ε. Πορτάλιου (Πρωτοβουλία Πολιτών για την κατάργηση του ΤΑΙΠΕΔ), Σ. Κοντομάρης (Δ.Σ. σωματείου ΕΠΑ). Παρεμβαίνουν: Η. Λοΐζος (πρόεδρος Συλλόγου Εργαζομένων Δήμου Ν. Ηρακλείου), Δ. Ζώτος (πολιτική αγωγή στη δίκη της Χ.Α.), Γ. Νίκα (Δημοτική Σύμβουλος Καματερού – Αγ. Αναργύρων "Ανυπόκτακτη Πόλη").

Η δεύτερη συζήτηση (7.45 μ.μ. – 10 μ.μ.), με θέμα: "Με ποια αριστερά για την ανατροπή της επίθεσης κυβέρνησης, κεφαλαίου, Ε.Ε., Δ.Ν.Τ., τον αντικαπιταλιστικό αγώνα, την Ε.Ε. και την εργατική χειραφέτηση, έχει καταρχήν ομιλητές τους Σ. Γιαννόπουλο (πρώην μέλος ΚΣ νεολαία ΣΥΡΙΖΑ – Τάση Ανασύνθεση), Π. Γκαργκάνα (ΠΣΟ ΑΝΤΑΡΣΥΑ), Γ. Ελαφρό (ΑΝΤΑΡΣΥΑ), Β. Λιόση (Σύλλογος Κορδάτος), Κ. Μαρματάκη (Αριστερή Ριζοσπαστική Κίνηση – ΛΑΕ), ενώ θα γίνουν παρεμβάσεις από του Χ. Μπίστη (ΚΣΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ), Σ. Μιχαήλ (ΕΕΚ), Α. Γεωργίου (ΑΝΤΑΡΣΥΑ), Μ. Σκούφογλου (ΚΣΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ), Νίκο Στραβελάκη (ανένταχτος) και άλλους.

Στη γραμμή των υφιστάμενων μνημονιακών δεσμεύσεων φαίνεται να καταλήγει η κυβέρνηση στο μέτωπο του ασφαλιστικού, αφήνοντας στην άκρη τα μεγαλεπήβολα σχέδια για ριζική αναδιάρθρωση του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης.

Παρ’ όλο που ο υπουργός Γ. Κατρούγκαλος συνεχίζει να προσπαθεί να βρει το γενικό ισοδύναμο στους μνημονιακούς νόμους 3863 και 3865 και στο μέγαρο Μαξίμου δουλεύουν τις δικές τους εναλλακτικές προτάσεις, εκείνο που δείχνει πιθανότερο είναι να πάμε σε λογικές 2014 αναφορικά με το ασφαλιστικό.

Κάτι τέτοιο σημαίνει ότι, κατά πρώτον, θα πρέπει να μειωθούν οι καταβαλλόμενες επικουρικές συντάξεις κατά τουλάχιστον 15%...

Πρέπει να σημειωθεί ότι το όποιο σενάριο έχει μελετηθεί έχει καταδείξει ότι για να βγουν με ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς τα ταμεία επικουρικής ασφάλισης θα πρέπει εδώ και τώρα να μειώσουν κατ’ αυτό το ποσοστό τις καταβαλλόμενες συντάξεις.

Ωστόσο, θα γίνει προσπάθεια ώστε να περάσει μαλακά τo θέμα στους συνταξιούχους με μια πρώτη μείωση 5% αρχικά και ακολούθως θεσμοθέτηση μεγαλύτερου ποσοστού (με όπλο την απάλειψη της δυνατότητας χρηματοδότησης της επικουρικής ασφάλισης από τον ΑΚΑΓΕ).

Πάντως σε κάθε περίπτωση θα τεθεί σε ισχύ ένας μόνιμος μηχανισμός αυτόματης μείωσης των συντάξεων για να αποφεύγονται τα ετήσια ελλείμματα (τουλάχιστον αρχικά στην επικουρική).

Ομως αυτή είναι η ασφαλέστερη οδός για την κατάργηση της επικουρικής σύνταξης και την άνθηση των επαγγελματικών ταμείων που τόσο επιθυμούν οι ασφαλιστικές εταιρείες ώστε να διασωθούν μέσω της εισχώρησής τους στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης.

Ουσιαστικά θα πρόκειται για τη ρήτρα μηδενικού ελλείμματος αλλά με άλλη ονομασία. Το πιθανότερο είναι να τεθούν αυτόματοι οικονομικοί σταθεροποιητές που θα μεταφέρουν, όπως έχει εισηγηθεί η «επιτροπή σοφών», το βάρος της βιωσιμότητας (δημογραφική γήρανση, μείωση ρυθμών ανάπτυξης) από το κράτος στα άτομα.

Σύμφωνα λοιπόν με τις κυβερνητικές προθέσεις, οι μειώσεις θα επέρχονται αυτόματα και δεν θα εξαρτώνται από δύσκολες πολιτικές αποφάσεις.

Τιμωρία...

Πάντως το θέμα είναι ότι οι αυτόματοι σταθεροποιητές δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τη ρήτρα μηδενικού ελλείμματος (που μειώνει αυτόματα τις συντάξεις ώστε να υπάρξουν ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί), δεδομένου ότι οι μηχανισμοί αυτόματης σταθεροποίησης αφορούν φυσιολογικές οικονομικές περιόδους.

Κατά τη διάρκεια μιας σοβαρής οικονομικής κρίσης, οι μηχανισμοί αυτοί λειτουργούν αντίστροφα, δηλαδή ως «αποσταθεροποιητές της οικονομίας» αλλά κυρίως της κοινωνίας, αφού μετατρέπουν τις ευθύνες για την εξάσκηση της κρατικής πολιτικής σε τιμωρία για τους συνταξιούχους και τις παροχές που αυτοί λαμβάνουν από το σύστημα.

Σε κάθε περίπτωση θεωρείται βέβαιο ότι μέσω της επικουρικής η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος (ή όπως αλλιώς ονομαστεί ο τρόπος αυτόματης μείωσης των συντάξεων) σε βάθος, το πολύ, διετίας θα έχει περάσει και στην κύρια ασφάλιση.

πηγη: efsyn.gr

Τους απεργούς Ναυτεργάτες επισκέφθηκε, εκ μέρους της Λαϊκής Ενότητας, ο Στάθης Λεουτσάκος (πρώην Βουλευτής) και εξέφρασε την υποστήριξη της ΛΑ.Ε. στον δίκαιο αγώνα τους ενάντια στην προωθούμενη, από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και τους δανειστές της χώρας, κατεδάφιση του ΝΑΤ, εξαέρωση των συντάξεων τους, καθώς και τις νέες μειώσεις στις οργανικές συνθέσεις των πλοίων. Ακόμα τόνισε τις αρνητικές επιπτώσεις από την επιλογή της κυβέρνησης για άμεση ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ

Επισκέφθηκε ακόμα τους απεργούς εργαζόμενου του ΝΑΤ (Ναυτικό Απομαχικό Ταμείο) που βρίσκονται σε πολυήμερη απεργιακή κινητοποίηση, εκφράζοντας της υποστήριξη της ΛΑ.Ε. στον δίκαιο αγώνα τους, σημειώνοντας ότι ο δρόμος του αγώνα είναι ο μοναδικός αγώνας για να καταργηθούν παλιά και νέα μνημόνια.

Το Γραφείο Τύπου

5/11/15

πηγη: laiki-enotita.gr

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε στην κατάμεστη αίθουσα του Πειραϊκού Συνδέσμου στον Πειραιά πολιτική εκδήλωση της Λαϊκής Ενότητας (ΛΑΕ) ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ.

Κεντρικός ομιλητής ήταν ο Πρόεδρος της ΛΑΕ Παναγιώτης Λαφαζάνης.

Ο Πρόεδρος της ΛΑΕ στην ομιλία του κατήγγειλε πως η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα παγκοσμίως που ξεπουλάει τον εθνικό της πλούτο σε ξένες κρατικές επιχειρήσεις. Τα λιμάνια στην κινέζικη κρατική COSCO, τα αεροδρόμια και τις τηλεπικοινωνίες σε Γερμανικές κρατικές επιχειρήσεις και το αέριο στην κρατική Αζερική εταιρεία.

Ειδικότερα για τον ΟΛΠ υποστήριξε πως «έχει υπάρξει συναλλαγή κάτω από το τραπέζι της κυβέρνησης με τους κινέζους για την «παράδοση» του λιμανιού σε αυτούς». Συνεχίζοντας επεσήμανε ότι «οι κινέζοι επιδιώκουν να δημιουργήσουν μια βάση στην οποία θα έχουν τον πλήρη και απόλυτο έλεγχο προκειμένου να διαμορφώσουν ένα κινέζικο γκέτο κερδοσκοπίας».

Για τις θετικές εξελίξεις όσον αφορά τον χώρο των Λιπασμάτων στην Δραπετσώνα πως θα χρησιμοποιηθούν σαν «το τυρί στην φάκα» προκειμένου η μνημονιακή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ να χρυσώσει το χάπι της εγκληματικής παραχώρησης μιας ακτογραμμής 32 χλμ.

Επίσης υποστηρίχθηκε από όλες τις πλευρές ότι ακόμη δεν έχει τελειώσει τίποτα και χρειάζεται αποφασιστική ενιαία αντίσταση και πάλη των κοινωνικών, πολιτικών και συνδικαλιστικών φορέων για την απόκρουση της ιδιωτικοποίησης. Η ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ μπορεί να ματαιωθεί με τον αγώνα, ήταν το μήνυμα της συγκέντρωσης.

Παρέμβαση του Προέδρου της ΠΕΝΕΝ και Γ.Γ του Εργατικού Κέντρου Πειραιά Αντώνη Νταλακογεώργου

Προσκαλεσμένος στην εκδήλωση και ομιλητής ήταν επίσης και ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ ο οποίος στην παρέμβασή του ανέφερε:

Οι ιδιωτικοποιήσεις είναι το DNA του νεοφιλελευθερισμού ως εργαλείο για την ενίσχυση των συμφερόντων του μεγάλου ξένου και ντόπιου κεφαλαίου και την επέκταση της επιχειρηματικής δράσης και την διεύρυνση της κερδοφορίας του.

Στην περίοδο των μνημονίων υπογράμμισε ότι οι μνημονιακές ελληνικές κυβερνήσεις εκποιούν και ξεπουλούν συστηματικά τις δημόσιες παραγωγικές επιχειρήσεις, τον δημόσιο πλούτο και την δημόσια ακίνητη περιουσία με μοναδικό σκοπό να αποπληρωθούν τα τοκογλυφικά δάνεια και να μειωθεί το δημόσιο χρέος της χώρας μας.

Τα μονοπώλια και οι πολυεθνικές, με την συμβολή του ντόπιου υπηρετικού πολιτικού τους προσωπικού, κάνουν κυριολεκτικά πάρτι, αφού απαξιώνουν τον δημόσιο τομέα, έρχονται στην συνέχεια έναντι πινακίου φακής και αρπάζουν την περιουσία του ελληνικού λαού που μέσα σε αυτή περιλαμβάνονται εξαιρετικά σημαντικές δημόσιες επιχειρήσεις που ο ρόλος τους είναι στρατηγικής σημασίας για την χώρα και την οικονομία της. Τα αρπακτικά και οι γύπες των διεθνών μονοπωλίων κρατικών και ιδιωτικών με την αποδοχή και την συναίνεση του εγχώριου πολιτικού κατεστημένου, ονομάζουν την επιχείρηση αυτή επενδυτική, αναπτυξιακή διαδικασία η οποία θα προσφέρει οφέλη στην οικονομία της χώρας μας όπως θέσεις εργασίας, ανάπτυξη, ευημερία της χώρας κ.λπ ενώ η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική.

Τίποτα ψευδέστερο από αυτόν τον άθλιο ισχυρισμό, το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η κερδοφορία τους, η αύξηση και η γιγάντωση του πλούτου τους και η εκμετάλλευση των εργαζομένων.

Χαρακτηριστικό όλων το παράδειγμα της κινέζικης COSCO στην προβλήτα 2-3 η οποία με μακροχρόνια σύμβαση παραχώρησης πριν 6 χρόνια απέκτησε τον έλεγχο των εμπορευματοκιβωτίων στον ΟΛΠ και σε όλη αυτήν την διαδρομή της απέδειξε έμπρακτα και περίτρανα ότι έχει εγκαταστήσει μια ελεύθερη οικονομική ζώνη μέσα στο πρώτο και μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας μας. Το μετέτρεψε σε γκέτο και άβατο και διαμόρφωσε εργασιακές συνθήκες γαλέρας για τους εργαζόμενους, χωρίς ΣΣΕ, χωρίς ασφάλεια, με εξευτελιστικούς μισθούς και χωρίς συγκροτημένα δικαιώματα και την συνδικαλιστική δράση να είναι υπό διωγμό. Η περίφημη πολυδιαφημιζόμενη κινέζικη επένδυση όχι μόνο δεν πρόσφερε αύξηση των θέσεων εργασίας, όχι μόνο δεν συνέβαλε στην ανάπτυξη της πόλης και της οικονομίας αλλά επιδιώκει να μετατρέψει όλο τον Πειραιά σε ένα κινέζικο μοντέλο της ανασφάλειας, της ανεργίας και της απομόνωσης της πόλης και των κατοίκων από την πρόσβασή τους στον ΟΛΠ. Δηλαδή η αποθέωση της επιχειρηματικής ασυδοσίας.

Στην συνέχεια τόνισε ότι δεν αρκεί να μιλάμε για δημόσιο χαρακτήρα ή δημόσιο έλεγχο του ΟΛΠ. Το εργατικό αγωνιστικό κίνημα παλεύει και διεκδικεί δημόσιο 100% λιμάνι με λαϊκό κοινωνικό και εργατικό έλεγχο που δεν θα υπηρετεί τα ιδιωτικά συμφέροντα και την αύξηση των κερδών τους, που θα προσφέρει σταθερή και μόνιμη εργασία στους εργαζομένους, θα ενισχύει την τοπική κοινωνία και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, θα αποδεσμευθεί από τα διαπλεκόμενα συμφέροντα που λυμαίνονται και εκμεταλλεύονται και σήμερα τις υπηρεσίες του ΟΛΠ για να κερδοσκοπούν ασύστολα.

Δεν μπορεί να αγνοηθεί ή να περάσει στα ψηλά να γίνονται επικριτικές αναφορές από παράγοντες της πόλης για το κακό ΤΑΙΠΕΔ και οι ίδιοι να μην ψελλίζουν ούτε λέξη για την κυβέρνηση Τσίπρα – Καμένου η οποία οδηγεί στο ξεπούλημα το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας, δεν μπορεί ο Υπουργός Ναυτιλίας κ. Δρίτσας ο οποίος έχει βαρύτατες ευθύνες για το έγκλημα να κινείται με πολιτική άνεση και χωρίς κριτική την στιγμή κατά την οποία ο ίδιος έχει τεράστιες ευθύνες για το γεγονός ότι ξεπουλιέται ο ΟΛΠ και ο ίδιος διαδραματίζει άθλιο ρόλο στην διαδικασία αυτή (ενώ πριν λίγους μήνες υποτίθεται μάχονταν κατά της ιδιωτικοποίησης) και τώρα παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο για να χρυσώσει το χάπι με τις λεγόμενες επιμέρους παραχωρήσεις αρχαιολογικών χώρων κ.λπ μέσω του ΤΑΙΠΕΔ.

Με αυτή την ανάλγητη και αντιλαϊκή πολιτική πρέπει να υπάρχει μέτωπο όπως και ενάντια στα πολιτικά πρόσωπα που εμπλέκονται τα οποία πρέπει συστηματικά να αποδομηθούν για την υποκρισία και τον φαρισαϊσμό τους!!!

Στην συνέχεια υπογράμμισε τις κινηματικές δράσεις που αναπτύχθηκαν όλα τα τελευταία χρόνια ενάντια στην πώληση του πλειοψηφικού πακέτου μετοχών, σημείωσε την θετική συμβολή της Παμπειραϊκής Επιτροπής κατά της ιδιωτικοποίησης του ΟΛΠ και τις προσπάθειες που έγιναν από τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και άλλων φορέων, Δήμος Πειραιά κ.λπ, αυτή να αμφισβητηθεί, να ακυρωθεί και τελικά να οδηγηθεί στην διάλυση.

Επισήμανε ότι δεν προσφέρουν στην κοινή υπόθεση ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις και στην συνεπή έως το τέλος πάλη του λαού απόψεις που εμφανίζονται και διατυπώνονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και αναδεικνύουν, ιδιαίτερα σε αυτήν την κρίσιμη φάση, να επιδιώκουν αποσπασματικά την εξαίρεση από την πώληση επιμέρους δραστηριοτήτων, αναδεικνύοντας το επιμέρους και όχι το κεντρικό ζήτημα που είναι να ματαιωθεί κάθε μεθόδευση για την πώληση του πλειοψηφικού πακέτου του ΟΛΠ.

Οι δυνάμεις αυτές όχι μόνο δεν προσφέρουν θετικές υπηρεσίες στην κοινή υπόθεση αλλά στην ουσία παίζουν το παιχνίδι της κυβέρνησης και του αμαρτωλού ΤΑΙΠΕΔ που έχουν ρίξει στο τραπέζι τις επιμέρους παραχωρήσεις για να περάσει και να υλοποιηθεί ο κεντρικός σχεδιασμός τους που είναι η πώληση του ΟΛΠ στην κινεζική COSCO.

Ανέφερε ότι ο αγώνας για να αποτραπεί και να ματαιωθεί η αντιλαϊκή κυβερνητική απόφαση απέχει ακόμη πολύ και τόνισε ότι χρειάζεται κοινός συντονισμένος και ενωτικός αγώνας για να μην περάσουν οι σχεδιασμοί της κυβέρνησης και σημείωσε ότι το λιμάνι πρέπει να παραμείνει ενιαίο αδιαίρετο και 100% δημόσιο.

Σε αυτή την κατεύθυνση το επόμενο διάστημα η πάλη θα κλιμακωθεί ακόμη περισσότερο και κάλεσε τις πολιτικές, κοινωνικές και εργατικές συλλογικότητες από κοινού να συμβάλουν στην δημιουργία ενός τέτοιου μετώπου καθώς και στην κλιμάκωση των αγώνων για να εμποδίσουμε και στην πράξη να ακυρώσουμε την ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ.

Σημειώνουμε ότι παρεμβάσεις έκαναν στην συγκέντρωση η συνδικαλίστρια από τον ΟΛΠ Αναστασία Φρατζεσκάκη και από τους ΟΤΑ ο Γ. Γκιτάκος.