Με στόχο την ολόπλευρη ενημέρωση των αναγνωστών του Εργατικού Αγώνα, που δε μπορεί πάντα να καλύπτεται αποκλειστικά από τη δική μας αρθρογραφία, δημοσιεύουμε σήμερα δυο ενδιαφέροντα οικονομικά άρθρα. Το πρώτο είναι του οικονομολόγου Γιάννη Τόλιου και αναφέρεται στον έλεγχο του τραπεζικού συστήματος από τα FUND. Το δεύτερο είναι του οικονομολόγου Καλλίνικου Κ. Νικολακόπουλου και αναφέρεται στις χώρες που πέτυχαν διαγραφή του δημοσίου χρέους τους. Τα παραθέτουμε χωρίς δικά μας σχόλια:

ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΥΠΟ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ FUND

Ο ΟΔΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΒΑΣΗΣ

του Γιάννη Τόλιου*

Ο χρηματοπιστωτικός τομέας τα τελευταία χρόνια βρίσκεται σε βαθιά κρίση η οποία αποτελεί βασική πτυχή της κρίσης του ελληνικού καπιταλιστικού σχηματισμού και «αδύναμο κρίκο» της γενικότερης κρίσης της ευρωζώνης και του νεοφιλελεύθερου μοντέλου διαχείρισης του καπιταλιστικού συστήματος. Η κρίση του τραπεζικού συστήματος εκδηλώνεται κυρίως με τα «κόκκινα δάνεια» και τα αλλεπάλληλα μέτρα «σωτηρίας» των τραπεζών με ενέσεις «ζεστού χρήματος» (ανακεφαλαιοποιήσεις) το ύψους των οποίων στο διάστημα 2009-15 υπερβαίνει τα 50 δις, πέρα από τις εγγυήσεις παροχής ρευστότητας. Πρόκειται για τεράστιο οικονομικό βάρος που φορτώθηκε στους ώμους του ελληνικού λαού μέσω των δανειακών συμβάσεων και των μνημονιακών μέτρων λιτότητας.

Ωστόσο με την τρίτη ανακεφαλαιοποίηση, υπήρξαν σειρά από δεσμεύσεις που επιφέρουν βαθιές αλλαγές τόσο στο ιδιοκτησιακό καθεστώτος των τραπεζών υπέρ των ξένων κεφαλαιούχων, όσο και στην ενίσχυση του ελέγχου των διοικήσεων τους από το ευρωσύστημα, με σοβαρές οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες. Παρά τις τεράστιες θυσίες του ελληνικού λαού οι ανακεφαλαιοποιήσεις δεν εξασφάλισαν τη βιωσιμότητα του τραπεζικού συστήματος, αφού τα «κόκκινα δάνεια» συνεχίζουν να αυξάνουν, ενώ η «εκκαθάριση» τους (με πλειστηριασμούς και πώληση σε ξένα funds) δημιουργεί μεγάλα κοινωνικά προβλήματα. Τέλος τα ογκούμενα αδιέξοδα της ευρωζώνης και οι δυσκολίες προώθησης της «ευρωπαϊκής τραπεζικής ενοποίησης» με τα τεράστια «τοξικά» πιστωτικά «ανοίγματα» των μεγάλων τραπεζιών, ιδιαίτερα Ιταλίας, Ισπανίας, Γερμανίας, κά, εντείνουν τις δυσλειτουργίες του εγχώριου τραπεζικού συστήματος.

ΔΡΑΣΤΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΟ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ

Με την 3^η ανακεφαλαιοποίηση, άλλαξε σχεδόν ριζικά το ιδιοκτησιακό καθεστώς των τεσσάρων μεγάλων ελληνικών τραπεζών (Εθνικής, Πειραιώς, Alpha, Eurobank). Ενώ στην πρώτη ανακεφαλαιοποίηση οι τέσσερις τράπεζες είχαν περάσει στον πλήρη έλεγχο του ΤΧΣ (Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας) με μέσο ποσοστό ελέγχου γύρω στο 85% (Εθνική 84,38%, Πειραιώς 80,95%, Alpha 81,71%, Eurobank 95,23%), σταδιακά με τη δεύτερη και τρίτη ανακεφαλαιοποίηση, το μέσο ποσοστό ελέγχου έπεσε κάτω από 20% (Εθνική 40.39%, Πειραιώς 26,42%, Alpha 11,01%, Eurobank, 2,38%).

Ειδικότερα με την 3^η ανακεφαλαιοποίηση που έγινε από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, υπήρξε σκανδαλώδης παραχώρηση τραπεζών σε ξένους και εγχώριους κεφαλαιούχους, με δόλια υποτίμηση των μετοχών τους που κατείχε το ΤΧΣ, ώστε να διευκολυνθούν τα ξένα funds, να αγοράσουν «κοψοχρονιά» τις νέες μετοχές (Εθνικής 0,02 €, Πειραιώς 0,003 €, Alpha 0,4 €, Eurobank 0,01 €) και να αποκτήσουν έτσι τον έλεγχο των τραπεζών. Εφαρμόζοντας πρακτικές «χρηματιστηριακής κερδοσκοπίας», υποτίμησαν τεχνητά τη χρηματιστηριακή αξία των μετοχών και από 4,88 δις € που ήταν η αξία τους στις 30 Οκτώβρη ’15, μειώθηκε σε 2,22 δις στις 19 Νοέμβρη ’15 (υποτίμηση -54,5%), ενώ απαγόρευσαν τη συμμετοχή του ΤΧΣ στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου (ανακεφαλαιοποίηση), με αποτέλεσμα να χάσει την πλειοψηφία των μετοχών και τον ιδιοκτησιακό έλεγχο των τραπεζών. Στις μόνες τράπεζες που το ΤΧΣ διαθέτει ακόμα αξιόλογη συμμετοχή είναι, όπως ήδη αναφέραμε, η Εθνική και η Πειραιώς.

ΟΙ ΘΕΣΜΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΚΑΙ Η ΤΡΙΤΗ ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΟΠΟΙΗΣΗ

Η απώλεια ιδιοκτησιακού ελέγχου συνεπάγεται αναπόφευκτα και την απώλεια του δικαιώματος καθορισμού των διοικήσεων. Ενώ στις δύο τράπεζες, Alpha και Eurobank, η συμμετοχή εκπροσώπου του ΤΧΣ στη διοίκηση, δεν δίνει πολλά περιθώρια επηρεασμού των αποφάσεων, στις δύο άλλες, Εθνική και Πειραιώς, η συμμετοχή του θα μπορούσε να έχει αποφασιστικό ρόλο στην επιλογή των διοικήσεων. Ωστόσο με τη ψήφιση του νέου νόμου ορισμού των διοικήσεων των τραπεζών (Ν.4346/2015) που έγινε με τις οδηγίες των υπερεθνικών «θεσμών», η συγκεκριμένη δυνατότητα ανατρέπεται και ο έλεγχος των διοικήσεων περνάει στο ευρωσύστημα, ενώ οι μεγαλομέτοχοι ιδιώτες παίζουν αποφασιστικό ρόλο.

Συγκεκριμένα ο «οδικός χάρτης» ελέγχου των διοικήσεων των τραπεζών, ξεκινάει από τον αποφασιστικό ρόλο του «ενιαίου μηχανισμού εποπτείας-ΕΜΕ» της ΕΚΤ (Single Supervisory Mechanism-SSM), συνεχίζει με τον έλεγχο της διοίκησης του ΤΧΣ, ακολουθούν οι περιορισμοί του νόμου στη συμμετοχή ελληνικών στελεχών στις διοικήσεις των τραπεζών και σε κρίσιμες επιτροπές, ενισχύεται με τις απαιτήσεις των ξένων μετόχων στην επιλογή των διοικήσεων και ολοκληρώνεται με την έγκριση των νέων διοικήσεων από τον SSM. Αυτά πρέπει να γίνουν ως το Σεπτέμβρη. Το επόμενο βήμα είναι η έναρξη της διαδικασίας εκκαθάρισης των «κόκκινων δανείων» και της άλωσης μεγάλου μέρους της ελληνικής οικονομίας από ξένα funds. Πρόκειται για «οδικό χάρτη» γεμάτο από ανταγωνισμούς και αντιθέσεις και με οξύτατες κοινωνικές συγκρούσεις αν υπολογίσουμε και τα μέτρα για τα «εργασιακά» εν όψει της νέας αξιολόγησης. Ίσως αυτός να είναι ο λόγος της προβολής σεναρίων για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες το ερχόμενο φθινόπωρο.!

Ειδικότερα η επιλογή των μελών του διοικητικού συμβουλίου σε τράπεζες που συμμετέχουν στην «ευρωπαϊκή τραπεζική ενοποίηση», τελεί υπό την έγκριση και διαρκή έλεγχο του «ενιαίου μηχανισμού εποπτείας» (SSM) της ΕΚΤ. Σύμφωνα με κατευθύνσεις της «Ευρωπαϊκής Αρχής Τραπεζών» (EBA) η σύνθεση των Δ.Σ. πρέπει να είναι τέτοια που να εξασφαλίζει στελέχη υψηλής εξειδίκευσης, με πλούσια τραπεζική εμπειρία και γνωστικό υπόβαθρο, σύμφωνα με την οδηγία 2013/36 και τον κανονισμό 575/2013,¹ για την «εταιρική διακυβέρνηση». Ο SSM στην Ελλάδα εποπτεύει εκτός τις ελληνικές τράπεζες και το ΤΧΣ. Η διαδικασία του λεγόμενου «αφελληνισμού» άρχισε με το ξήλωμα τον περασμένο μήνα της διοίκησης του ΤΧΣ, με στόχο να ορίσει ξένο επικεφαλής (σύμφωνα με δημοσιεύματα τον πολωνό Μάρεκ Μπέλκα).² Ο SSM μέσω της «Επιτροπής Αξιολόγησης», ζήτησε την παραίτηση των μελών της «Εκτελεστικής Επιτροπής» του ΤΧΣ και ειδικότερα την παραίτηση των 3 εκτελεστικών μελών (Άρη Ξενόφου, Γιώργου Κουτσού και Αναστάσιου Γαλάνη), καθώς και του προέδρου του Γενικού Συμβουλίου, Γιώργου Μιχελή, αφήνοντας να εννοηθεί, ότι η παραίτηση τους θα προστατεύσει την επαγγελματική τους φήμη από το να τη ζητήσει εγγράφως ο υπουργός Οικονομικών.³ Έτσι ακυρώθηκε η έγκριση που είχε δώσει το ΤΧΣ για διορισμό του Χρίστου Παπαδόπουλου στη θέση του «διευθύνοντος συμβούλου» στην Πειραιώς (Chief Executive Officer - CEO), παρ’ ότι αρχικά είχε συμφωνήσει και ο SSM (προφανώς κατόπιν παρέμβασης του μεγαλομετόχου της Πειραιώς John Paulson, ο οποίος θέλει το δικό του άνθρωπο για την εφαρμογή επιθετικότερης πολιτικής διαχείρισης των «κόκκινων δανείων»).

Το ΤΧΣ, σε επιστολή του προς τις τράπεζες στα μέσα Ιουνίου ’15,⁴ έδωσε τις κατευθυντήριες γραμμές για την αναδιάρθρωση των Δ.Σ. των τραπεζών. Ο αριθμός των μελών δεν πρέπει να ξεπερνάει τα 13 άτομα, από τα οποία 3 εκτελεστικά, 3 μη εκτελεστικά, 5 ανεξάρτητα (από τα οποία 3 εμπειρογνώμονες με σημαντικό ρόλο σε επιτροπές), 1 εκπρόσωπος του δημοσίου και 1 εκπρόσωπος του ΤΧΣ. Όλα τα μέλη του Δ.Σ. πρέπει να διαθέτουν τουλάχιστον 10ετή εμπειρία σε ανώτερες διευθυντικές θέσεις τραπεζών, ενώ μπαίνουν μια σειρά περιορισμοί (να μην έχουν προηγούμενη πολιτική παρουσία, να μην είναι επιχειρηματίες, να μην έχουν διατελέσει κυβερνητικά στελέχη ΔΕΚΟ, να μην είναι συνδικαλιστές και εκπρόσωποι των εργαζόμενων, κά), με αποτέλεσμα η τελική επιλογή να φωτογραφίζει σχεδόν αποκλειστικά στελέχη από εξωτερικό.

Ήδη η διαδικασία αξιολόγησης των σημερινών διοικήσεων από την ειδική εταιρία συμβούλων «Spenser Stuart», έχει προχωρήσει και από τα 58 μέλη των Δ.Σ. των συστημικών τραπεζών, προβλέπεται να αντικατασταθούν γύρω στα 18, περίπου 1/3.⁵ Μεταξύ αυτών είναι και η πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας, Λούκα Κατσέλη, η οποία στο παρελθόν είχε διατελέσει υπουργός Οικονομικών (2009) και μετέπειτα αρχηγός της «Κοινωνικής Συμφωνίας» ως τις αρχές 2015. Η Λούκα Κατσέλη εξέφρασε δημόσια τις αντιρρήσεις της για τις διαδικασίες επιλογής των μελών των Δ.Σ. των τραπεζών και ειδικότερα για τον αποκλεισμό ελληνικών επιχειρηματικών και τεχνοκρατικών στελεχών και τη χρησιμοποίηση στην πράξη μόνο στελεχών από το εξωτερικό. Θεωρεί ότι «η κατεύθυνση προς ένα τέτοιο μοντέλο εταιρικής διακυβέρνησης είναι μονοδιάστατο και συγκεντρωτικό και ενέχει σοβαρούς κινδύνους ως προς την απρόσκοπτη και αποτελεσματική υλοποίηση των προκλήσεων που έχουν μπροστά τους οι ελληνικές τράπεζες».⁶

Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γ.Δραγασάκης, αρμόδιος σε θέματα τραπεζών, υποσχέθηκε τροποποίηση του νόμου και την αλλαγή των κριτηρίων επιλογής των διοικήσεων. Ωστόσο το αίτημα, σε σχετική επιστολή που έστειλε με τον υπουργό Οικονομικών Ε.Τσακαλώτο, απορρίφθηκε «μετ’ επαίνων» από το «κουαρτέτο» (ΕΕ, ΕΚΤ, ESM, και ΔΝΤ).⁷ Οι «θεσμοί» απάντησαν ότι δεν μπορεί να αλλάξει ο τρόπος επιλογής των διοικήσεων, γιατί έχουν προχωρήσει οι διαδικασίες αξιολόγησης, ενώ το θεσμικό πλαίσιο που ψηφίστηκε το Νοέμβρη ’15, είχε τη σύμφωνη γνώμη της κυβέρνησης, με το σκεπτικό ότι κόβεται τάχα ο ομφάλιος λώρος μεταξύ τραπεζών με την πολιτική και επιχειρηματική ελίτ. Η αντίδραση της κυβέρνησης εκδηλώθηκε εκ των υστέρων «για την τιμή των όπλων», αφού καρατομήθηκε η διοίκηση του ΤΧΣ και στο Γενικό Συμβούλιο που παίρνει τις αποφάσεις ο συσχετισμός πλέον θα είναι 5 ξένοι και 4 έλληνες.! Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Δ/της της Τράπεζας Ελλάδας, Γιάν. Στουρνάρας, μιλώντας στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής, υπεραμύνθηκε της σχετικής ρύθμισης, λέγοντας ότι «δεν συμμερίζομαι τα περί αφελληνισμού. Με την αξιολόγηση θα μπούνε καλύτερα στελέχη. Έτσι θωρακίζεται ο τραπεζικός κλάδος και διευρύνονται τα όρια συνεισφοράς στην ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας».!⁸

Αξίζει να σημειωθεί ότι τις κρίσιμες αλλαγές στο ΤΧΣ, που είναι βασικός μέτοχος στην Εθνική και Πειραιώς, ψήφισαν υπέρ και οι δύο έλληνες εκπρόσωποι (Τράπεζας Ελλάδος και υπουργείου Οικονομικών). Ειδικότερα η «Επιτροπή Αξιολόγησης» του SSM, που έκρινε ακατάλληλη τη διοίκηση του ΤΧΣ, συστάθηκε με απόφαση του υπουργού Οικονομικών Ε.Τσακαλώτου στις 15.1.16, κατόπιν σχετικής δέσμευσης στα πλαίσια του Μνημονίου. Η απόφαση απομάκρυνσης πάρθηκε ομόφωνα. Η Επιτροπή αποτελείται από 6 μέλη. Την Φραντζέσκο Παπαδία, πρόεδρο, διορίστηκε από την ΕΚΤ, τη Τζούλια Κιράλι, πρ. υποδιοικητής κεντρικής τράπεζας Ουγγαρίας, διορίστηκε από την ΕΕ, τoν Έρικ Ραχέντρα, σουηδό, διορίστηκε από τον ESM, τον Αιμίλιο Αυγουλέα καθηγητή Παν/μίου Εδιμβούργου διορίστηκε από την Τράπεζα Ελλάδος και Πίτερ Ινγκβε, σουηδό, από τον υπουργό Οικονομικών Ευκ.Τσακαλώτο.⁹

Η αξιολόγηση των σημερινών διοικήσεων των τραπεζών που έγινε από την εταιρία συμβούλων «Spenser Stuart», κοινοποιήθηκε στις τράπεζες, οι οποίες θα πρέπει να κάνουν τις δικές τους προτάσεις και μέχρι τέλος Σεπτέμβρη ‘16, ώστε να προχωρήσουν οι σχετικές αλλαγές σύμφωνα με τις δεσμεύσεις του Μνημονίου. Το ΤΧΣ έχει δικαίωμα να διατυπώσει προτάσεις βελτίωσης τους. Οι τελικές αλλαγές θα ελεγχθούν από τον «ενιαίο εποπτικό μηχανισμό» (SSM) της ΕΚΤ. Η αξιολόγηση περιλαμβάνει το μέγεθος, τη δομή και κατανομή των αρμοδιοτήτων εντός του Δ.Σ. και στις βασικές Επιτροπές (ελέγχου/Audit, κινδύνου/Risk, προαγωγών/nomination, κά). Στην ουσία τα βασικά κέντρα επιλογής και υλοποίησης των αποφάσεων των τραπεζών, περνούν σε ξένους.

Με βάση τις αξιολογήσεις των διοικήσεων, οι τράπεζες Eurobank και Alpha Bank θεωρούνται ότι διαθέτουν καλύτερο επίπεδο «εταιρικής διακυβέρνησης», ενώ υπάρχουν προβλήματα στην Πειραιώς και Εθνική. Στην ουσία είναι οι δύο τράπεζες που ακόμα «παίζεται» ποιος θα έχει τον έλεγχο. Ήδη από την ηγεσία της Εθνικής αποκλείστηκε η Λούκα Κατσέλη και από την Πειραιώς ο Μιχάλης Σάλλας. Επίσης ο SSM «μπολικάρισε» όπως αναφέραμε το διορισμό του Χρ.Παπαδόπουλου στη θέση του δ/συμβούλου στην Πειραιώς, παρ’ ότι αρχικά είχε λάβει έγκριση από το ΤΧΣ, προφανώς κάτω από τις πιέσεις του John Paulson που εκτός από σημαντικό μερίδιο στην Alpha (γύρω στο 10%), κατέχει το 20-25% των μετοχών της Πειραιώς και θέλει να βάλει στο χέρι, μέσω distress funds, το πλούσιο πανέρι με τα «κόκκινα» επιχειρηματικά της Πειραιώς (ακτοπλοΐα, ξενοδοχεία, αγροτοδιατροφικά κά).¹⁰

Η «Επιτροπή Αξιολόγησης» του SSM, με σύμβουλο την ουγγρική εταιρία Korn Ferry, έχει καταρτίσει μια στενή λίστα ονομάτων με ξένα τραπεζικά στελέχη τα οποία σκοπεύει να τοποθετήσει στις διοικήσεις των τραπεζών. Στον κατάλογο διορισμού νέας διοίκησης μπήκε και η Αττικής, παρ’ ότι δεν είναι συστημική, λόγω συμμετοχής του ΤΧΣ στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου. Από την άλλη ο ρόλος του ΤΧΣ θα περιοριστεί, δεδομένου ότι οι μετοχές στις τέσσερις συστημικές τράπεζες (Εθνική 40%, Πειραιώς 26%, Alpha 11% και Eurobank 2,3%), μέχρι το φθινόπωρο θα πρέπει περάσουν στο νέο υπερ-Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων που είναι υπό συγκρότηση, ενώ η διοίκηση του υπερ-Ταμείου θα ελέγχεται από τους «θεσμούς».

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ «ΣΑΦΑΡΙ» ΤΩΝ «ΚΟΚΚΙΝΩΝ ΔΑΝΕΙΩΝ» ΞΕΚΙΝΑ

Τα «κόκκινα δάνεια» είναι ο «γόρδιος δεσμός» που έχουν να λύσουν οι ελληνικές τράπεζες, καθώς και πολλές τράπεζες της ευρωζώνης. Το συνολικό ύψος, το πρώτο τρίμηνο του 2016, ανέρχονταν σε 108,6 δις € και το μεγαλύτερο μέρος ήταν επιχειρηματικά δάνεια (πάνω από 60%), από τα οποία ένα μέρος αφορούσε ατομικές επιχειρήσεις, ενώ τα περισσότερα ήταν μεσαίων και μεγάλων επιχειρήσεων. Η περίπτωση Μαρινόπουλου δίνει μια εικόνα του τρόπου δημιουργίας των περισσότερων κόκκινων επιχειρηματικών δανείων. Συνολικά 168 όμιλοι με 820 επιχειρήσεις, έχουν προβληματικά δάνεια 15 δις από τα οποία τα 12 δις είναι «κόκκινα».¹¹ Από τα υπόλοιπα γύρω στο 25% είναι στεγαστικά και το 15% καταναλωτικά.

Σύμφωνα με τους σχεδιασμούς των τραπεζών,¹² στόχος είναι η μείωση των «κόκκινων ανοιγμάτων» των τραπεζών σε διάστημα 3,5 ετών και ειδικότερα η μείωση των «μη εξυπηρετούμενων δανείων» (NPLs) κατά 41 δις στη διετία 2018-19. Το μίγμα στρατηγικής για τα «επιχειρηματικά», περιλαμβάνει την επαναφορά σε εξυπηρέτηση μέρους των δανείων, τις αναδιαρθρώσεις και πιο ριζικές λύσεις (εκκαθάριση) γύρω στο 12%. Όσον αφορά τα στεγαστικά έχει αρχίσει η διαδικασία πλειστηριασμών, παρ’ ότι τα δάνεια πρώτης κατοικίας μέχρι 140.000 € έχει δοθεί παράταση ως τέλος 2017.

Σημαντική πλευρά της διαδικασίας «επίλυσης» των κόκκινων δανείων είναι η δημιουργία ανάλογου θεσμικού καθεστώτος. Ο έλεγχος των διοικήσεων των τραπεζών και των κρίσιμων επιτροπών από τους δανειστές, αποτελεί το ένα σκέλος της διαδικασίας. Το άλλο σκέλος, πριν ξεκινήσει το μεγάλο «σαφάρι» αρπαγής εγχώριων επιχειρήσεων από ξένα funds, αφορά θεσμικές ρυθμίσεις για τη συγκρότηση ειδικών δικαστηρίων και θεσμοθέτηση του επαγγέλματος του σύνδικου πτώχευσης. Η μελέτη του ΤΧΣ που θα αποτελέσει πιλότο για την αναδιάρθρωση των δανείων, όπως επίσης και οι ρυθμίσεις για τον εξωδικαστικό συμβιβασμό μεταξύ πιστωτών και υπερχρεωμένων επιχειρήσεων.

Οι νέες θεσμικές ρυθμίσεις θα δίνουν τη δυνατότητα στις τράπεζες να «μετοχοποιούν» τα δάνεια σε επιχειρήσεις, να προβαίνουν σε αλλαγή διοικήσεων χωρίς συμφωνία του βασικού μετόχου, να διαγράφουν μέρος των δανείων, να εκποιούν περιουσιακά τους στοιχεία, κά. Δηλαδή στο άμεσο μέλλον θα βιώσουμε μια βίαιη αναδιάρθρωση της επιχειρηματικής δομής της ελληνικής οικονομίας, στην οποία τον πρώτο λόγο θα έχουν οι τράπεζες υπό τον έλεγχο των δανειστών. Το μεγάλο ερώτημα που προκύπτει είναι τι θα γίνει με τις δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους στις επιχειρήσεις που θα βάλουν λουκέτο. Γιαυτό εκτός από τη διασφάλιση βασικών τους δικαιωμάτων (δεδουλευμένα, αποζημιώσεις), μεγάλη σημασία έχει η απαίτηση για διαχειριστικό έλεγχο βάθους και καταλογισμό ευθυνών, καθώς και την προώθηση συνεργατικών σχημάτων για εξασφάλιση της απασχόλησης σε όσες επιχειρήσεις είναι βιώσιμες.

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ «ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΟ»

Η επιδίωξη ελέγχου των διοικήσεων των τραπεζών και μεγάλου μέρους των εγχωρίων επιχειρήσεων με την εκκαθάριση των «κόκκινων δανείων» από τους δανειστές, χαρακτηρίζεται από δημοσιογραφικούς κύκλους ως «αφελληνισμός». Με την τυπική έννοια του όρου είναι όντως έτσι. Ωστόσο η διαχρονική παρουσία «εκλεκτών» της τραπεζικής ολιγαρχίας και της επιχειρηματικής ελίτ στη διοίκηση των τραπεζών, δεν σηματοδότησε την ορθολογική διαχείριση τους, με βάση τα συμφέροντα του ελληνικού λαού και της χώρας, αλλά ήταν με βάση τα στενά ταξικά τους συμφέροντα και με κύριο χαρακτηριστικό σκανδαλώδεις ρυθμίσεις, θαλασσοδάνεια κά.

Ταυτόχρονα το club των αστικών πολιτικών δυνάμεων που υπερασπίζονται τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, Ένωση Κεντρώων) στις οποίες προσχώρησε και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ήταν και παραμένουν ένθερμοι υποστηρικτές των Μνημονίων και της «πάση θυσία» παραμονής στην ευρωζώνη. Παράλληλα στηρίζουν το ξεπούλημα των δημοσίων επιχειρήσεων σε ξένους (πραγματικός «αφελληνισμός»), ενώ δεν θέλουν να ακούσουν λέξη για «δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο των τραπεζών», πολύ περισσότερο που ο ελληνικός λαός έχει επωμισθεί τεράστια βάρη χάριν της σωτηρίας τους.

Άρα η ύψωση της σημαίας κατά του «αφελληνισμού», τραπεζών και εγχώριων παραγωγικών μονάδων, δεν έχει μονοσήμαντη ανάγνωση. Ασφαλώς και υπό τις παρούσες συνθήκες είμαστε αντίθετοι στην αρπαγή δημοσίων και ιδιωτικών επιχειρήσεων από ξένα funds. Ωστόσο ο αγώνας κατά του «αφελληνισμού» αποκτά πραγματικό νόημα, μόνο στα πλαίσια μιας εναλλακτικής πολιτικής που θέτει σε νέα βάση την πορεία της ελληνικής οικονομίας. Ειδικότερα με την αποτροπή λεηλασίας της δημόσιας περιουσίας και του πλούτου της χώρας από το πολυεθνικό κεφάλαιο. Την προώθηση της εθνικοποίησης των τραπεζών. Την άμεση αποδέσμευση από ευρωζώνη και τη μετάβαση στο εθνικό νόμισμα. Την επαναφορά των ΔΕΚΟ στο δημόσιο έλεγχο και την επέκταση τους σε στρατηγικούς τομείς. Την αναστολή πληρωμής του χρέους με στόχο τη διαγραφή του. Την προώθηση της παραγωγικής ανασυγκρότησης και δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας. Την κατάργηση της λιτότητας, τη δικαιότερη κατανομή και ανακατανομή πλούτου, την ενίσχυση της αγοραστικής δύναμης μισθών-συντάξεων, τη διασφάλιση των εργασιακών δικαιωμάτων και γενικά μια πολιτική φιλολαϊκής εξόδου από την κρίση, ώστε να ανασάνει ο λαός από το βραχνά της λιτότητας και να ανοίξουν ελπιδοφόροι ορίζοντες για τη νέα γενιά.

*Ο Γιάννης Τόλιος είναι Διδάκτωρ οικονομικών, μέλος Π.Γ. της ΛΑΕ και υπεύθυνος Οικονομικής Πολιτικής

1.. http://www.kathimerini.gr 27.7.16

2. www.dealnews.gr,

3. Εφημερίδα των Συντακτών, 1.7.16

4. Ναυτεμπορική, 15.6.16

5. Ναυτεμπορική, 14.7.16

6. Ναυτεμπορική, 1.7.16

7. Real News, 10.7.16

8. www.dealnews.gr, 27.7.16

9. Real News, 10.7.16

10. Εφημερίδα των Συντακτών, 1.7.16

11. Real News, 3.7.16

12. Ναυτεμπορική, 13.7.16

Πηγή: iskra.gr

Ακολουθεί το δεύτερο άρθρο:

Χαρακτηριστικές περιπτώσεις διαγραφής δημόσιου χρέους (Αργεντινή, Ισημερινός, Γερμανία)

(Αναδημοσίευση από το 10ο φύλλο 22/7/2016 της εφημερίδας ‘Έξοδος 133’)

του Καλλίνικου Κ. Νικολακόπουλου*

Η άρνηση πληρωμής δημόσιου χρέους είναι έννομη πράξη, κατά το διεθνές δίκαιο, ενώ αρκετές χώρες, κατά τη διάρκεια των 200 τελευταίων περίπου ετών, έχουν προσφύγει σε αυτή, της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης που έχει κηρύξει ήδη τέσσερις επίσημες πτωχεύσεις. Πρόσφατες χαρακτηριστικές περιπτώσεις χωρών, με αντιφατικές εμπειρίες, πού αρνήθηκαν στην πορεία την ‘βοήθεια’ του ΔΝΤ ή και διέγραψαν μεγάλο ποσοστό του δημόσιου χρέους τους για να αναδειχθούν τα προβλήματα εφαρμογής των ‘προγραμμάτων αρωγής’ καθώς και οι υπάρχουσες δυνατότητες στην αντιμετώπιση της κρίσης χρέους, είναι αυτές της Αργεντινής και του Ισημερινού-Εκουαδόρ. Χαρακτηριστική είναι επίσης η περίπτωση της Γερμανίας που, σύμφωνα με τη συνθήκη του Λονδίνου του 1953, διέγραψε το 63% του δημόσιου χρέους της επιτρέποντας τη γρήγορη ανάκαμψή της από τις στάχτες του παγκόσμιου πολέμου, που προκάλεσε-επέβαλε η ίδια , και την μεταπολεμική πανευρωπαϊκή κυριαρχία της.

-Τη χρονική περίοδο 1999-2002, η Αργεντινή κλονίσθηκε από μία φοβερή κοινωνικο-οικονομική κρίση, μετά από μια δεκαετία μεγάλης πτώσης του πληθωρισμού, σταθεροποίηση των τιμών και σταδιακή αύξηση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών της, λόγω της πολιτικής σύνδεσης του αργεντίνικου πέσο με το αμερικανικό δολάριο. Η χώρα, είχε ιστορικό υπερ-πληθωρισμού επί δεκαετίες και η σύνδεση αυτή των δύο νομισμάτων είχε εκληφθεί ως λύση που επέλυε όλα τα προβλήματα. Παρά την τιθάσευση του πληθωρισμού, η παραγωγικότητα της οικονομίας της έμενε στάσιμη ενώ η παραγωγικότητα εμπορικών εταίρων της Αργεντινής (ΗΠΑ, Ευρώπη, Ν.Α. Ασία, Κίνα, άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής) βελτιωνόταν με γρήγορους ρυθμούς. Η σταθερή σύνδεση πέσο–δολαρίου, δεν επέτρεπε τις απαραίτητες υποτιμήσεις του νομίσματος, που ήταν αναγκαίες, για να εξακολουθήσουν να παραμένουν ανταγωνιστικά τα προϊόντα της Αργεντινής συγκριτικά με τα ξένα ανταγωνιστικά. Οι εισαγωγές προϊόντων ήταν φθηνές, μειώνοντας την ανταγωνιστικότητα των εγχώριων προϊόντων και οδηγώντας σε σταδιακή μείωση της παραγωγικής δραστηριότητας της χώρας και διόγκωση της ανεργίας, χειροτερεύοντας το εμπορικό ισοζύγιο και μειώνοντας τα κρατικά έσοδα, προκαλώντας τη διαρκή αύξηση των εμπορικών ελλειμμάτων και του δημόσιου χρέους. Εξαιτίας της εισροής ξένων κεφαλαίων και των σχετικά χαμηλών τιμών γης και άλλων περιουσιακών στοιχείων, δεν ήταν εμφανές το μέγεθος του προβλήματος που θεωρήθηκε διαχειρίσιμο. Όταν όμως άρχισε η έξοδος των ξένων επενδυτών αλλά και των εγχώριων εισοδηματιών, με φυγή κεφαλαίων και ρευστοποίηση περιουσιακών στοιχείων, συνειδητοποιήθηκε η τεράστια έκταση του προβλήματος. Η τότε κυβέρνηση της Αργεντινής, αντί της άμεσης αποσύνδεσης του πέσο από το δολάριο και της άμεσης υποτίμησής του, ωσότου επέλθει ισορροπία, προτίμησε τον δανεισμό τεράστιων ποσών από ιδιώτες και το ΔΝΤ, με στόχο τη διαφύλαξη της σύνδεσης της ισοτιμίας πέσο–δολαρίου με αναλογία ανταλλαγής 1 προς 1, υπό την ασφυκτική πίεση και καθοδήγηση του ΔΝΤ. Όταν ολοκληρώθηκε η έξοδος των χρημάτων ξένων και εγχώριων επενδυτών από τη χώρα (λόγω της διατήρησης σταθερής αυτής της νομισματικής ισοτιμίας), το σύστημα κατέρρευσε ολοσχερώς (1999) και το ΑΕΠ της χώρας μειώθηκε κατά 4%, που ήταν το πρώτο στάδιο μιας τριετούς περιόδου ύφεσης που κατέληξε σε πλήρη διάλυση του πολιτικού και οικονομικού σκηνικού. Όταν το 2001 οι κάτοικοι, ευρισκόμενοι σε κατάσταση πανικού, άρχισαν την μαζική απόσυρση των καταθέσεών τους από τις τοπικές τράπεζες και την μεταφορά τους σε τράπεζες του εξωτερικού, η κυβέρνηση του Φερνάντο ντε λα Ρούα αποφάσισε το ‘πάγωμα’ των καταθέσεων επί 12μηνο, προκαλώντας τεράστια κοινωνική αναταραχή και βίαιες διαδηλώσεις, με συνέπεια τη φυγάδευσή του από τη χώρα με ελικόπτερο τον Δεκέμβριο του 2001. Ο Αδόλφο Ροντρίγκες Σάα, που τον διαδέχθηκε στην προεδρία, προσπάθησε να εφαρμόσει ένα νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα, που δεν απέφερε τα αναμενόμενα και εξαναγκάσθηκε σε παραίτηση. Την περίοδο 2001-2002 το ΑΕΠ μειώθηκε 21%, η επίσημη ανεργία ανήλθε στο 23%, το ποσοστό του ευρισκόμενου κάτω από το όριο της φτώχειας πληθυσμού ήταν 57% και το δημόσιο χρέος ανήλθε σε 140 δις δολάρια. Τον Ιανουάριο του 2002, τερματίσθηκε η πολιτική της σταθερής ισοτιμίας και το πέσο οδηγήθηκε σε ελεύθερη πτώση, εκτινάσσοντας τον πληθωρισμό και την ανεργία σε δυσθεώρητα ύψη. Η ποιότητα ζωής του μέσου πολίτη μειώθηκε κατακόρυφα, πληθώρα επιχειρήσεων οδηγήθηκε σε πτώχευση και τα εισαγόμενα προϊόντα έγιναν σε πραγματικές τιμές απλησίαστα, ενώ η ονομαστική αξία των μισθών είχε παραμείνει στα επίπεδα προ κρίσης. Εξαιτίας όμως της ‘γενναίας’ υποτίμησης του πέσο, οι εξαγωγές έγιναν φθηνές και ο τουρισμός αυξήθηκε, οδηγώντας την οικονομία στην επανάκτηση της ανταγωνιστικότητάς της. Επίσης λόγω της αύξησης της τιμής της σόγιας στην παγκόσμια αγορά, καθώς και άλλων προϊόντων (κρέατα-δημητριακά), που προκλήθηκε από την ανάπτυξη της Κίνας, υπήρξε μαζική εισροή κεφαλαίων στην οικονομία της χώρας, που λειτούργησε ως τονωτική ένεση, οδηγώντας την σε επανεκκίνηση.

Το 2003 ο νεοεκλεγείς πρόεδρος της Αργεντινής Νέστωρ Κίρχνερ, μετά από περίοδο φοβερής πολιτικής αστάθειας και κοινωνικής εξαθλίωσης, λόγω της εφαρμογής των προγραμμάτων του ΔΝΤ, κήρυξε μονομερή στάση πληρωμών, υποτίμησε περαιτέρω το πέσο κατά 28% και εθνικοποίησε σημαντικούς τομείς της οικονομίας, αρνούμενος την αναγνώριση του δημόσιου χρέους. Το επιχείρημά του ήταν ότι το χρήμα που δανείσθηκε η χώρα, δεν χρησιμοποιήθηκε προς όφελος του λαού, αλλά διοχετεύθηκε στην εξυπηρέτηση επιχειρηματικών συμφερόντων. Μία ομάδα εξουσιοδοτημένων από τον ΟΗΕ επιθεωρητών, αφού έλεγξαν το περιεχόμενο του χρέους, έκριναν ότι το μεγαλύτερο μέρος δεν μπορούσε να θεωρηθεί νόμιμο. Το 2005, μετά από σειρά σκληρών διαπραγματεύσεων, η χώρα κατόρθωσε να επιτύχει την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους προς τους ιδιώτες επενδυτές με μία έκπτωση 25%-35% της αρχικής ονομαστικής αξίας των ομολόγων και επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής (μέσω ανταλλαγής των παλαιών ομολόγων με νέα μικρότερης αξίας και μεγαλύτερης διάρκειας). Σε αντίθεση με τους ιδιώτες επενδυτές, το ΔΝΤ κράτησε αρχικά σκληρή στάση μη αποδεχόμενο επαναδιαπραγμάτευση των όρων του δανείου του, αλλά μετά από πολύμηνες σκληρές διαπραγματεύσεις, έγινε κατορθωτή η περικοπή του 70% του χρέους του και συμφωνήθηκε η αποπληρωμή του υπολοίπου με δεσμευτικούς όρους. Τον Δεκέμβριο του 2005, ο Κίρχνερ ανακοίνωσε ότι τα συναλλαγματικά αποθέματα της χώρας επαρκούσαν για την κάλυψη των υποχρεώσεών της και το 2006, εκμεταλλευόμενη η χώρα τα πλεονάσματα λόγω της οικονομικής ανάπτυξης, αποπλήρωσε με το ποσό των 9,5 δις δολαρίων το χρέος της προς το ΔΝΤ. Την περίοδο εκείνη το ΔΝΤ, λόγω της παταγώδους αποτυχίας του τόσο στην περίπτωση της Αργεντινής όσο και σε εκείνη της κρίσης της Ν.Α. Ασίας, υπέστη φοβερή απαξίωση και κόντεψε να παύσει να υφίσταται, ώσπου η κρίση της Ελλάδας και των λοιπών χωρών της ευρωζώνης το επανακατέστησε  ενεργό στη διεθνή οικονομική πραγματικότητα. Με αφορμή την κήρυξη επιλεκτικής χρεοκοπίας από τους περιώνυμους διεθνείς οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης τον Αύγουστο του 2014, λόγω άρνησης υποταγής της χώρας σε μία παράλογη απόφαση αμερικάνικου δικαστηρίου που δικαίωσε ένα αμοιβαίο κεφάλαιο-‘γύπα’, που αρνήθηκε να αποδεχθεί τη συμφωνία της συντριπτικής πλειοψηφίας των διεθνών επενδυτών με τη χώρα, να επισημάνουμε ότι αν και είναι αποκλεισμένη από τις διεθνείς ομολογιακές αγορές από τότε, αναπτύσσεται ταχύτατα με κατά κεφαλή ΑΕΠ 14.760 δολάρια το 2013 έναντι 3.285 δολαρίων το 2002, με τελευταίους ρυθμούς ανάπτυξης 8,9% το 2011, 1,9% το 2012 και 3,5% το 2013, έχοντας βρει αλλού χρηματοδότες των επενδυτικών της σχεδίων (BRICS και ειδικότερα Κίνα και Ρωσία), και συνολικό δημόσιο χρέος που ανέρχεται σε μόλις 44% του τρέχοντος ΑΕΠ της με περίπου 70% αυτού να είναι σε πέσος και ευρώ και όχι σε δολάρια.

-Ο Ισημερινός-Εκουαδόρ, με πρωτοβουλία του πρωθυπουργού Ραφαέλ Κορέα, πρώην Υπουργού Οικονομικών και προέδρου της χώρας, που επέστρεψε στην εξουσία το 2007, κάλεσε το ΔΝΤ για επαναδιαπραγμάτευση του χρέους. Δεν προέβη σε άρνηση πληρωμής του χρέους αμέσως, αλλά ξεκίνησε τη διαδικασία του διεθνούς λογιστικού ελέγχου με τη συγκρότηση διακομματικής επιτροπής υπό τον γενικό εισαγγελέα της χώρας με τη συμμετοχή ενός ανώτερου κληρικού και τη συνεργασία Μη-κυβερνητικής Οργάνωσης, ξένων οικονομολόγων και νομικών αυξημένου κύρους. Έπειτα από σχεδόν ένα έτος εργασίας, η επιτροπή λογιστικού ελέγχου συνέστησε στην κυβέρνηση του Ισημερινού να κηρύξει στάση πληρωμών για τα 3,2 δισ. δολάρια εξωτερικού χρέους, που αφορούσαν στα λεγόμενα «διεθνή ομόλογα» (Global Bonds), που έληγαν το 2012, το 2015 και το 2030 και ήταν αποτέλεσμα προηγούμενης αναδιάρθρωσης χρέους το 2000, μετά τη στάση πληρωμών του 1999. Ο Κορέα, ακολουθώντας τη σύσταση της επιτροπής και επικαλούμενος συγκεκριμένες σκανδαλώδεις συμβάσεις, κήρυξε στάση πληρωμών τον Δεκέμβριο του 2008, απευθυνόμενος στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, που υποστήριξε την επιλογή του και αναγνώρισε το δικαίωμα της χώρας να μην αποπληρώσει χρέη που δημιουργήθηκαν από προηγούμενες διεφθαρμένες κυβερνήσεις. Οι ρίζες της κρίσης χρέους του Ισημερινού, ανάγονται στην περίοδο 1976-1979, όταν το τότε δικτατορικό καθεστώς της χώρας συνομολόγησε χρέος 3,4 δισ. δολαρίων, που τα 2/3 του κατευθύνθηκαν στη χρηματοδότηση στρατιωτικών εξοπλισμών. Μόνο το 2007 ο Ισημερινός, πλήρωνε περισσότερα από 1,75 δισ. δολάρια για την εξυπηρέτηση του χρέους, περισσότερα από όσα η κυβέρνηση δαπάνησε για την υγεία, την κοινωνική πρόνοια, την κατοικία, την αστική ανάπτυξη και το περιβάλλον μαζί. Ο λογιστικός έλεγχος του χρέους, κατέληξε σε ενδιαφέροντα συμπεράσματα: όπως το ότι εκπρόσωποι των τραπεζών Smith Barney (ανήκει σήμερα στη Citigroup) και JP Morgan προχώρησαν σε αναδιάρθρωση χρέους το 2000, χωρίς την έγκριση της χώρας, χρεώνοντας επιτόκια 10% και 12% και ότι υπήρξαν παρατυπίες στην έκδοση ομολόγων, που έρχονταν σε αντίθεση ακόμη και με αυτούς τους κανονισμούς της πανίσχυρης Αμερικανικής Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς. Ακόμη οι συμφωνίες έκδοσης ομολόγων, δεν ήταν σύννομες με το Σύνταγμα της χώρας και οι ανάδοχοι της έκδοσης είχαν ασυλία έναντι των οποιωνδήποτε ζημιών που είχαν σχέση με την έκδοση των «διεθνών ομολόγων», απαλλάσσοντάς τους από την οποιαδήποτε έκθεση σε κίνδυνο. Η απόφαση στην αρχή προκάλεσε κάποιες αναταράξεις στις διεθνείς αγορές, χωρίς όμως ιδιαίτερη συνέχεια, όπως σε άλλες κρίσεις ομολόγων, π.χ. αυτήν του Μεξικού το 1994. Η στάση πληρωμών του Κορέα, συνοδεύθηκε από αναδιάρθρωση χρέους (το Εκουαδόρ θα πληρώσει 35 σεντς για κάθε δολάριο) και βέβαια από μια ριζική αναθεώρηση του οικονομικού προσανατολισμού της χώρας, με έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών της. Ο Ισημερινός αποκλείσθηκε από τις αγορές, σύναψε ωστόσο διμερείς συμφωνίες δανεισμού με την Κίνα ύψους 3 δισ. δολαρίων, με αντάλλαγμα τις εξαγωγές πετρελαίου και τη χρηματοδότηση ενός υδροηλεκτρικού έργου. Τα οξύτατα προβλήματα φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού δεν έχουν επιλυθεί, αλλά η οικονομία της χώρας αναπτύχθηκε κατά 4,5% τα δύο πρώτα έτη της διακυβέρνησης Κορέα με ανάλογη συνέχεια παρά τη διεθνή οικονομική ύφεση-κρίση.

-Με τη συμφωνία για το γερμανικό δημόσιο χρέος, που υπογράφηκε και από την Ελλάδα, στο Λονδίνο στις 27 Φεβρουαρίου του 1953, 32 χώρες και οι ΗΠΑ δέχθηκαν τη διαγραφή-απομείωση της ονομαστικής αξίας του διακρατικού δημόσιου χρέους κατά 63%. Το υπόλοιπο χρέος διευθετήθηκε με ευνοϊκούς όρους βάσει της ίδιας συμφωνίας (πληρωμή σε γερμανικό νόμισμα, επιμήκυνση χρόνου αποπληρωμής, καθορισμός "πλαφόν" στα ποσά που κατέληγαν για την εξυπηρέτησή του με ρήτρες ανάπτυξης, χαριστικά επιτόκια 0%-0,5%), που η Γερμανία αποπλήρωσε σε σύντομο χρονικό διάστημα. Επιπλέον συμφωνήθηκε η αναστολή αποπληρωμής των γερμανικών οφειλών προς την Ελλάδα (κατοχικό υποχρεωτικό δάνειο και πολεμικές επανορθώσεις), μέχρι την επανένωση της Γερμανίας, και είναι απαιτητές εντόκως, από την ημερομηνία δημιουργίας τους, εδώ και 26 περίπου έτη…….

* Ο Καλλίνικος Κ. Νικολακόπουλος είναι οικονομολόγος (πτυχιούχος οικονομικών επιστημών, 2ετές μεταπτυχιακό διοίκησης επιχειρήσεων στην τραπεζική/χρηματοοικονομική, 2ετές μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στα οικονομικά και διοίκηση μονάδων υγείας) – Αναλυτής Πληροφοριακών Συστημάτων (2ετές μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στα πληροφοριακά συστήματα), μέλος του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ερευνών Κοινωνικής και Οικονομικής Πολιτικής.

Πηγή::  kallinikosnikolakopoulos.blogspot.gr

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Ξεκινάμε με το εξής βασικό δεδομένο:

Ερώτηση: Τι είναι;

Απάντηση: Απατεώνες!

Πάμε, τώρα, στο προκείμενο:

Τι λέει ο αξιότιμος υπουργός κ.Σκουρλέτης; Ότι δεν θα πωληθεί (και) το 17% της ΔΕΗ. Μάλιστα. Τόσο, δε, αποφασισμένη είναι η κυβέρνηση να μην ξεπουλήσει (και) το 17% της ΔΕΗ που στο πλαίσιο αυτής της νέας «(κατα)κόκκινης γραμμής» της, τσακώνεται με τη ΝΔ. Η καημένη δε η ΝΔ, ζαλισμένη από το γεγονός ότι της έχει κλέψει την πολιτική ο ΣΥΡΙΖΑ, υποδύεται ότι κάνει «αντιπολίτευση» ισχυριζόμενη ότι η πολιτική που εφαρμόζεται… δεν εφαρμόζεται.

Ας γυρίσουμε, όμως, στον ΣΥΡΙΖΑ, που – όπως λέει – δεν θα ξεπουλήσει το 17% της ΔΕΗ και να κάτσουνε καλά οι του ΤΑΙΠΕΔ και οι δανειστές γιατί άμα τσαντιστεί (ο ΣΥΡΙΖΑ) μπορεί να αρχίσει και να σκίζει Μνημόνια…

Εχουμε και λέμε:

Στις 26/4/2016 συνεδρίασε το ΤΑΙΠΕΔ (που η μετασαμαρική του διοίκηση ορίστηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ) και αποφάσισε το ξεπούλημα των πάντων. Μεταξύ άλλων και της ΔΕΗ…

Ακολούθως συνεδρίασε το ΚΥΣΟΙΠ (κυβερνητικό συμβούλιο οικονομικής πολιτικής) και επικύρωσε την προηγούμενη απόφαση του ΤΑΙΠΕΔ, δηλαδή, μεταξύ άλλων, επικύρωσε και το ξεπούλημα του 17% της ΔΕΗ.

Στις 25/5/2016 η κυβέρνηση ανακοίνωσε με όλους τους τύπους της αστικής νομιμότητας την απόφασή της για το ξεπούλημα. Το έκανε μέσω του ΦΕΚ 1472, όπου ρητώς αναφέρεται ότι στο ξεπούλημα περιλαμβάνεται (και) το 17% της ΔΕΗ.

Ιδού τα έγγραφα:

Εχουμε και λέμε, λοιπόν:

α) Η κυβέρνηση έχει δημοσιοποιήσει και υπογράψει 3 φορές (μια μέσω ΤΑΙΠΕΔ, μια μέσω ΚΥΣΟΙΠ, μια μέσω ΦΕΚ) την απόφαση για ξεπούλημα του 17% της ΔΕΗ.

β) Μεταξύ των υπουργών, φαρδιά πλατιά την υπογραφή του για το ξεπούλημα της ΔΕΗ, έχει βάλλει και ο αξιότιμος κ.Σκουρλέτης.

γ) Εντούτοις και παρόλα αυτά, η κυβέρνηση που έχει (τριπλο)αποφασίσει το ξεπούλημα της ΔΕΗ και ο κ. Σκουρλέτης που το έχει (διπλο)υπογράψει, τώρα παριστάνουν τους «αντιστασιακούς», τους «αριστερούς» και τους «σωτήρες» της ΔΕΗ.

Επομένως, πιάνοντας το νήμα από το βασικό δεδομένο στο οποίο αναφερθήκαμε εισαγωγικά, προτείνουμε ως συμπέρασμα και ως καταληκτικό δεδομένο:

Ερώτηση: Τι είναι;

Απάντηση: Απατεώνες (πολιτικοί, βεβαίως – βεβαίως…)!

*Πηγή: imerodromos.gr 

Το αφιλόξενο περιβάλλον και οι ακραίες καιρικές συνθήκες αποτρέπουν την ανθρώπινη εξερεύνηση, σε μέρη που διατηρούν αναλλοίωτη την άγρια και φυσική ομορφιά τους.

Μπορεί ο άνθρωπος να έχει καταφέρει να φτάσει στο φεγγάρι και να έχει εξερευνήσει πλανήτες του ηλιακού συστήματος, ωστόσο υπάρχουν ανεξερεύνητα μέρη στον πλανήτη μας, που εξάπτουν την περιέργεια και μας προκαλούν να τα ανακαλύψουμε.

Οι παγετώνες της Γροιλανδίας

Η Γροιλανδία είναι το μεγαλύτερο νησί στον κόσμο, με την πλειοψηφία της επιφάνειάς της να καλύπτεται από πάγους, αναφέρει το themysteriousworld.com. Με πάγους ηλικίας εκατό χιλιάδων χρόνων και πάχους 3.200 μέτρων, είναι από τα λιγότερο κατοικημένα μέρη στον κόσμο. Η Γροιλανδία, που στη γλώσσα των Ινουίτ σημαίνει «η γη των ανθρώπων», ανήκει στην αμερικανική ήπειρο ωστόσο, πολιτικά θεωρείται αυτόνομη περιοχή της Δανίας.

Οι θαλασσοπόροι Βίκινγκς, την ονόμασαν Πράσινη Χώρα, σε μια προσπάθεια να δελεάσουν κόσμο να την κατοικήσουν. Στη χώρα των παγετώνων, με το εντυπωσιακό βόρειο σέλας, τις Λευκές Νύχτες και τις θερμές πηγές νερού που αναβλύζουν από το έδαφος, η άγρια ομορφιά της συνεχίζει να ελκύει τους εξερευνητές.

Η τάφρος των Μαριανών

Η τάφρος των Μαριανών είναι το βαθύτερο σημείο των ωκεανών στη Γη και βρίσκεται στο δυτικό Ειρηνικό ωκεανό, στα ανατολικά των Μαριάνων νήσων. Φτάνει τα 10.971 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας και δημιουργήθηκε από την καταβύθιση των ωκεανών πριν εκατομμύρια χρόνια.

Με παγωμένη θερμοκρασία, πίεση 1.100 φορές μεγαλύτερη από εκείνη στην επιφάνεια της θάλασσας και πλήρες σκοτάδι να διαμορφώνουν το γύρω περιβάλλον, η εξερεύνησή της από τον άνθρωπο καθίσταται αρκετά δύσκολη. Ο βυθός της φιλοξενεί σπάνια μέταλλα και αλλόκοτα θαλάσσια πλάσματα, ενώ περιέχει απολιθώματα εκατομμυρίων ετών που κρύβουν τα μυστικά της Γης.

Το απαγορευμένο βουνό

To Γανγκάρ Πουενσούμ, το υψηλότερο απάτητο βουνό στον κόσμο βρίσκεται στο Μπουτάν και συγκεκριμένα στα σύνορα της χώρας με το Θιβέτ. Έχει ύψος 7.570 μέτρα και είναι το 40ο ψηλότερο βουνό στον πλανήτη.

Η ορειβασία στο Μπουτάν επιτράπηκε το 1983 και τέσσερις αποστολές πραγματοποίησαν αποτυχημένες προσπάθειες να ανέβουν στην κορυφή του το 1985, το 1986 και το 1994 λόγω της βαριάς χιονόπτωσης. Απαγορεύτηκε τελείως ωστόσο το 2004, λόγω σεβασμού στις τοπικές πνευματικές πεποιθήσεις, με αποτέλεσμα η εξερεύνηση του Γανγκάρ Πουενσούμ να αποτελεί μακρινό όνειρο για τους λάτρεις της περιπέτειας.

Ατέρμονες έρημοι

Με εξαιρετικά δύσκολες καιρικές συνθήκες, όπως η υψηλή θερμοκρασία και η έλλειψη βροχόπτωσης, αδιαμφισβήτητα οι έρημοι αποτελούν από τα πιο ανεξερεύνητα μέρη στον κόσμο. Μπορεί στο μυαλό μας να έχουμε κίτρινους αμμόλοφους, αφόρητη ζέστη και ξηρασία, ωστόσο η μεγαλύτερη έρημος στον κόσμο και ταυτόχρονα η πιο ψυχρή είναι η Ανταρκτική.

Η έρημος Σαχάρα στην Αφρική αποτελεί τη μεγαλύτερη θερμή με ελάχιστες βροχοπτώσεις και απέραντες αμμώδεις εκτάσεις. Οι ακραίες διακυμάνσεις στη θερμοκρασία τους, με καυτές ημέρες και παγωμένα βράδια, συνθέτουν ένα απόκοσμο και ταυτόχρονα σαγηνευτικό τοπίο.

 Επιβλητικά σπήλαια

Βαθιά σπήλαια, κρυμμένα κάτω από βουνά, λίμνες και πεδιάδες συνθέτουν έναν εκπληκτικό νέο κόσμο. Ο αριθμός των σπηλαίων ανά τον κόσμο ωστόσο, είναι αρκετά μεγάλος δυσκολεύοντας έτσι τους επιστήμονες να εξερευνήσουν πολλά από αυτά. Οι αφόρητες καιρικές συνθήκες, τα κοφτερά βράχια, τα καυτά νερά και η ολισθηρότητα συνθέτουν το περιβάλλον τους.

Μερικά από τα υποβρύχια σπήλαια του κόσμου είναι ακόμα ακατοίκητα από θαλάσσια ζωή, λόγω της θανατηφόρων συνθηκών για την επιβίωση τους. Το υποβρύχιο δίκτυο σπηλαίων Γιουκατάν στο Μεξικό αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα, με τα κρυστάλλινα σπήλαια και τις χιονισμένες σπηλιές να είναι άκρως επικίνδυνα για τον άνθρωπο.

 Τροπικό δάσος του Αμαζονίου

Το Τροπικό Δάσος του Αμαζονίου αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα δάση του πλανήτη, με έκταση 2,5 εκατομμύρια τετραγωνικά μίλια. Ο μυστηριώδης Αμαζόνιος έχει πλούσια βλάστηση και φιλοξενεί σπάνια είδη ζώων, πολλά από τα οποία είναι άκρως επικίνδυνα. Ανάμεσα στα μεγαλύτερα αρπακτικά που ζουν εκεί είναι ο μαύρος caiman, ένα είδος κροκόδειλου, ο ιαγουάρος, το κούγκαρ και το ανακόντα. Το ποτάμι είναι εξίσου επικίνδυνο για εξερεύνηση με το ηλεκτρικό χέλι και τα πιράνχας να καραδοκούν.

Οι κίνδυνοι δεν σταματούν εκεί καθώς η δυνατή βροχή στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου μεταξύ Φεβρουαρίου και Μαΐου προκαλεί την άνοδο της στάθμης του νερού στον ποταμό Αμαζόνιο και οδηγεί σε μεγάλες πλημμύρες. Ως αποτέλεσμα, η μετακίνηση, μέσω του ποταμού καθίσταται αδύνατη λόγω των ισχυρών ρευμάτων του ποταμού.

Παγωμένη Ανταρκτική

Η Ανταρκτική αποτελεί το πιο κρύο μέρος στην επιφάνεια της Γης, με το κλίμα να αλλάζει δραστικά μεταξύ των -10 βαθμών έως -30 βαθμών Κελσίου. Η χαμηλότερη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί ποτέ στην Ανταρκτική είναι -89 βαθμούς Κελσίου. Είναι η ξηρότερη, πιο κρύα και ανεμοδαρμένη ήπειρος. Το δριμύ της κλίμα καθιστά την Ανταρκτική ως το τελευταίο ανέπαφο μέρος.

Η μεγαλύτερη ταχύτητα του ανέμου που καταγράφηκε είναι 200 μίλια την ώρα, το 1972 ενώ τα στρώματα πάγου στην Ανταρκτική έχουν πάχος 2 μίλια αντικατοπτρίζοντας το αφόρητο κλίμα της ηπείρου. Κρυμμένοι κίνδυνοι βρίσκονται παντού από τους τεράστιους παγετώνες, έως τα απότομα σπήλαια από πάγο, χωρίς όμως να μειώνουν σε καμία περίπτωση την απόκοσμη ομορφιά της.

πηγη:  newsbeast.gr

ΟΛΟΤΑΧΩΣ ΓΙΑ ΚΑΤΩΤΑΤΗ ΣΥΝΤΑΞΗ ΚΑΤΩ ΤΩΝ 300 €!

ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΝΕΕΣ ΔΡΑΣΤΙΚΕΣ ΜΕΙΩΣΕΙΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ!

Το κείμενο που ακολουθεί καταγράφει με σχετική ακρίβεια την ανατριχιαστική οικονομική κατάσταση των Ταμείων με «κρυφά» ελλείμματα που φτάνουν το αστρονομικό ποσό των 12 δισ.

Η συνεχιζόμενη για μια δεκαετία ύφεση και μάλιστα βαθύτατη επί πολλά χρόνια, η ανεργία ρεκόρ που επέφερε η επέκταση της «μαύρης» εργασίας, η μεγάλη συνεχής μείωση μισθών, οι ευέλικτες σχέσεις εργασίας, τα «λουκέτα» στις επιχειρήσεις και η εκτίναξη των χρεών τους προς τα ασφαλιστικά ταμεία, η συνεχής απομείωση των αποθεματικών των ταμείων και οι μηδενικές έως «αρνητικές» αποδόσεις τους, η εκτίναξη των δαπανών υγείας κλπ, η κακοδιαχείριση, οι σπατάλες και η έλλειψη οργάνωσης στη λειτουργία των ταμείων έχουν προκαλέσει καταστάσεις ασφυξίας στο ασφαλιστικό σύστημα.

Έγκυροι κύκλοι υπογραμμίζουν στην Iskra πως γρήγορα, εφόσον συνεχίζονται και κλιμακώνονται οι ίδιες μνημονιακές πολιτικές, έρχονται νέες δραστικές μειώσεις σε όλες τις κατηγορίες συντάξεων, ενώ η κατώτατη σύνταξη μπορεί να φτάσει σε επίπεδα εξαθλίωσης κάτω των 300 ευρώ!!!

Αυτήν την ώρα μόνο μια βαθιά αντιμνημονιακή ανατροπή στη χώρα, η έξοδος από την ευρωζώνη και η ταυτόχρονη εφαρμογή ριζοσπαστικού προγράμματος μπορεί να ανακόψει τον κατήφορο και να βάλει τη χώρα σε τροχιά ανόρθωσης, πράγμα που θα δώσει τη δυνατότητα να στηριχθούν μισθοί, συντάξεις και το ασφαλιστικό σύστημα.

ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ: ΧΡΕΗ ΚΑΙ ΔΑΝΕΙΚΑ «ΠΝΙΓΟΥΝ» ΤΑ ΤΑΜΕΙΑ

Της ΡΟΥΛΑΣ ΣΑΛΟΥΡΟΥ*

Βουνό τα προβλήματα για τα ασφαλιστικά Ταμεία παρά τις πρόσφατες μειώσεις συντάξεων. Στα 12 δισ. ευρώ υπολογίζεται το έλλειμμα της κοινωνικής ασφάλισης. Πρόσθετη κρατική χρηματοδότηση 300-320 εκατ. χρειάζεται ο ΟΑΕΕ. Τα χρέη του Ταμείου.

Σε ένα φαύλο κύκλο χρεών και δανεικών παραμένουν τα ασφαλιστικά ταμεία, παρά τις πρόσφατες περικοπές συντάξεων και τη μείωση της συνταξιοδοτικής δαπάνης λόγω της αύξησης των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης το 2015.

Την εικόνα κατάρρευσης του ασφαλιστικού συστήματος έχουν περιγράψει με τα πλέον μελανά χρώματα, οι εργαζόμενοι στα ασφαλιστικά ταμεία, παρουσιάζοντας στοιχεία για κρυφό έλλειμμα στην κοινωνική ασφάλιση που ανέρχεται στα 12 δισ. ευρώ.

Η ΠΟΠΟΚΠ υπολογίζει το έλλειμμα στους προϋπολογισμούς των ασφαλιστικών οργανισμών για το 2016 κοντά στα 3 δισ. ευρώ. Παράλληλα, υπολογίζει πως 2 δισ. ευρώ οφείλουν ΙΚΑ και ΟΑΕΕ στον ΕΟΠΥΥ, ενώ άλλα 3 δισ. χρωστά στον ΟΑΕΔ το ΙΚΑ. Σε επιπλέον 3 δισ. ανέρχεται το έλλειμμα από τη μη απονομή των συντάξεων.

Συγκεκριμένα, η άμεση απονομή των συντάξεων που βρίσκονται σε καθυστέρηση στο ΙΚΑ και τον ΟΑΕΕ θα διεύρυνε άμεσα το έλλειμμα σε ετήσια βάση κατά 1,5 δισ. ευρώ περίπου, ενώ η καταβολή των αναδρομικών θα απαιτούσε άλλο 1,5 δισ., δηλαδή συνολικά 3 δισ. ευρώ, τα οποία οι πολιτικές της «ακούσιας» επιμήκυνσης αποκρύπτουν. Η περαιτέρω επιμήκυνση του χρόνου απονομής κατά ένα έτος θα απέκρυπτε 1,5 δισ. επιπλέον. Στον φαύλο κύκλο των ελλειμμάτων και των δανεικών, πρέπει να προστεθούν τα περίπου 7,1 δισ. ευρώ που χρωστά από την πλευρά του ο ΕΟΠΥΥ σε ασφαλισμένους, ιδιώτες και τη γενική κυβέρνηση.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΟΑΕΕ

Η κατάσταση στον ΟΑΕΕ είναι ενδεικτική του προβλήματος, όσο και άκρως ανησυχητική. Αναλυτικά, το ταμείο των ελεύθερων επαγγελματιών αναμένεται να λάβει πρόσθετη κρατική χρηματοδότηση που ενδέχεται να ξεπεράσει τα 300 εκατ. ευρώ για να πληρωθούν οι συντάξεις έως το τέλος του χρόνου. Πρόκειται για ποσά επιπλέον των από τα 834 εκατ. ευρώ που είχαν αρχικά εγγραφεί στον κρατικό προϋπολογισμό.

Ήδη, έχει εγκριθεί νέο επιπλέον κονδύλι της τάξης των 200 εκατ. ευρώ, όμως η δραματική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το ταμείο, κυρίως λόγω της αδυναμίας είσπραξης εισφορών, κάνει τη διοίκηση να αναζητά επιπλέον 100 με 120 εκατ. ευρώ. Είναι χαρακτηριστικό ότι, ήδη, έως τον Ιούνιο το ταμείο έχει απορροφήσει το 65% της αρχικά προβλεπόμενης κρατικής χρηματοδότησης για φέτος (545 εκατ. ευρώ από τα αρχικά 834 εκατ. ευρώ). Τα έσοδα από ασφαλιστικές εισφορές το Α' τετράμηνο του 2016 ανήλθαν σε 460,5 εκατ. ευρώ έναντι 485 εκατ. ευρώ του αντίστοιχου διαστήματος του 2015. Βέβαια, τον Απρίλιο του προηγούμενου έτους άρχισε να εφαρμόζεται η ρύθμιση των 100 δόσεων, στην οποία μπήκαν - και στη συνέχεια βγήκαν - πολλοί οφειλέτες του ΟΑΕΕ.

Το ταμείο «ζει» στην κυριολεξία με δανεικά, αν αναλογιστεί κανείς ότι τα χρέη προς τον ΕΟΠΥΥ εκτιμάται ότι φέτος, ξεπέρασαν το 1 δισ. ευρώ.

Η ηγεσία του υπουργείου Εργασίας και η διοίκηση του Ταμείου γνωρίζουν ότι πραγματική αύξηση εσόδων στο ταμείο και γενικότερα στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης θα προέλθει από την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.

Μέχρι αυτό να επιτευχθεί βέβαια, το ταμείο ετοιμάζει την μετάβαση στο νέο σύστημα υπολογισμού των εισφορών που θα ισχύσει για τους πάνω από 700.000 ασφαλισμένους του. Σύμφωνα με τον διοικητή του ΟΑΕΕ Δ. Τσακίρη, με το νέο σύστημα που εισάγει για το ταμείο ο πρόσφατος ασφαλιστικός νόμος Κατρούγκαλου, περίπου το 90% των ασφαλισμένων θα ωφεληθούν καθώς δηλώνουν εισόδημα κάτω από 20.000 ευρώ και θα κληθούν να πληρώσουν χαμηλότερες εισφορές σε σχέση με αυτές που ισχύουν σήμερα.

Μόνο που σήμερα, από τους 701.148 ασφαλισμένους του ΟΑΕΕ (και του ΤΑΝΠΥ), οι 538.087 είτε είναι οφειλέτες (296.720 άτομα), είτε έχουν κάνει διακοπή και οφείλουν εισφορές στο ταμείο (241.367 άτομα). Συνεπώς μόλις 163.061 ασφαλισμένοι του ΟΑΕΕ πληρώνουν εισφορές της τάξης των 231,5 εκατ. ευρώ το δίμηνο, αντί ποσού 454,8 εκατ. ευρώ που αντιστοιχούν στις τρέχουσες υποχρεώσεις. Γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι η εισπραξιμότητα των τρεχουσών εισφορών κινείται πέριξ του 50%, με τη μέση εισφορά να εκτιμάται στα 326 ευρώ.

Το μεγάλο στοίχημα, συνεπώς, για τον επόμενο χρόνο που θα είναι και ο χρόνος μετάβασης από το παλαιό στο νέο σύστημα, είναι η αύξηση των εσόδων λόγω της αύξησης της εισπραξιμότητας.

Τα πρώτα σημάδια από τις αντιδράσεις των ασφαλισμένων στις προωθούμενες αλλαγές πάντως είναι άκρως ανησυχητικά.

Εκτιμάται ότι το ακαθάριστο εισόδημα των ελεύθερων επαγγελματιών, από την 1η Ιανουαρίου 2017 θα επιβαρυνθεί έως και κατά 56% από φόρους και εισφορές, με αποτέλεσμα να αναμένεται έκρηξη εισφοροαποφυγής και εισφοροδιαφυγής.

Ήδη, τα χρέη προς τον ΟΑΕΕ ανέρχονται σε 11 δισ. ευρώ εκ των οποίων τα 2,7 δισ. ευρώ προέρχονται από ασφαλισμένους που έχουν διακόψει την επαγγελματική τους δραστηριότητα και κατά συνέπεια μπορούν να αναζητηθούν μόνο εάν οι συγκεκριμένοι "διακοπέντες οφειλέτες" καταθέσουν αίτηση συνταξιοδότησης, καθώς αποτελεί βασική προϋπόθεση για την έκδοση της σύνταξης, η πληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών.

Από τα υπόλοιπα 8,5 δισ. ευρώ χρέη, σε διακανονισμό εντάχθηκαν 2,6 δισ. ευρώ, το 1 δισ. βγήκε εκτός, μόλις 48 εκατ. ευρώ εξοφλήθηκαν, άλλα 124 εκατ. ευρώ εισπράχθηκαν και πλέον, ανεξόφλητες παραμένουν οφειλές ενταγμένες σε ρύθμιση, της τάξης του 1,1 δισ. ευρώ.

*Πηγή: euro2day.gr

Περί ολυμπισμού και αρχαίων ημών προγόνων

Του Γιώργου Μητραλιά

Σε όλους αυτούς που κλαίνε και οδύρονται επειδή «εξαγριωμένοι Βραζιλιάνοι» πολίτες προσπαθούσαν σχεδόν κάθε μέρα να σβήσουν την «ολυμπιακή φλόγα», έχουμε να πούμε δυο πράγματα.

Πρώτον, ότι τα ίδια και χειρότερα είχαν συμβεί στην πρώτη λαμπαδηδρομία του 1936 όταν –διορατικοί, όπως αποδείχτηκε- Τσέχοι πολίτες πετροβολούσαν τους γερμανόφωνους λαμπαδηδρόμους που διέσχιζαν τη χώρα τους, καθώς ήταν φανερό ότι η διαδρομή που ακολουθούσαν διέγραφε τα όρια του μεγάλου Τρίτου Ράιχ που θα γινόταν εφιαλτική πραγματικότητα τέσσερα χρόνια αργότερα. Και κατόπιν, ότι περιμένουμε εδώ και δεκαετίες με αδημονία τη στιγμή που αυτή η φλόγα θα σβήσει οριστικά και αμετάκλητα! Γιατί; Μα, απλούστατα επειδή «η ολυμπιακή φλόγα» είναι «μια θαυμάσια ιδέα του Δρος Γκέμπελς», όπως σωστά διαπίστωνε ο τίτλος του ολοσέλιδου άρθρου της «ημετέρας» Εστίας τον Αύγουστο του 1936…

Λοιπόν, ποιοι αρχαίοι ημών πρόγονοι, ποιες παρθένες ιέρειες, ποιες ιερές φλόγες και άλλα τέτοια «αρχαιοπρεπή» παραμύθια της Χαλιμάς; (1) Όλα αυτά που σύσσωμο το ελληνικό κράτος και το πολιτικό του προσωπικό, μαζί και οι 9 στους 10 επίσημοι διανοούμενοί του, μάς έχουν μάθει να πιστεύουμε ότι μας έρχονται κατευθείαν από την αρχαιότητα, γιορτάζουν φέτος μόλις την 80η επέτειο των γενεθλίων τους! Ήταν λοιπόν  τέλη Ιουλίου του 1936, και λίγο πριν την έναρξη των  Ολυμπιακών του θριαμβεύοντα ναζισμού στο Βερολίνο, όταν στις ελληνικές εφημερίδες διαβάζαμε τα εξής αρχαιόπληκτα, πατριωτικά και επικολυρικά, που εξάλλου ελάχιστα διαφέρουν από τα αντίστοιχα τωρινά:

«Σαν ξύπνησε η Ολυμπία, σαν υψώθηκε ο ήλιος πίσω από το κωνοειδές καταπράσινο Κρόνιο και ασήμωσε τις νερένιες γραμμές του Κλαδέου και του Αλφειού , οι άνθρωποι που υπέφεραν τον καυτερό ήλιο της 20 Ιουλίου 1936,ημέρας ιστορικής, έπιασαν ο καθένας μια θέσι . Άλλοι κάτω από τα πεύκα του Κρονίου , άλλοι γύρω από τα κιγκλιδώματα της πλατείας του Κουμπερτέν. Και περίμεναν από τη νύκτα ως τη στιγμή που δόθηκε από το ύψωμα του Κρονίου το σάλπισμα της προσοχής για να αρχίση η τελετή, Το θέαμα από τα σπανιώτερα είχε καταμαγεύσει τους ξένους. Πιο μπροστά, από το πρωϊ μια θαυμασία γυναίκα – η Λένι Ρίφενσταλ- πήρε το συνεργείο της το κινηματογραφικό και στην αφετηρία του αρχαίου Σταδίου σκηνοθέτησε η ίδια το άναμα του Ολυμπιακού φωτός. Ύστερα, εκεί στο ναό της Ήρας, που υψώνονται δύο κολώνες και υπάρχει δίπλα του ένας σπόνδυλος, έδειξε το σκηνοθετικό της δαιμόνιο. Πήρε την Πράτσικα με τις μαθήτριές της, βρήκε αμέσως ένα Γερμανό ηθοποιό που ήταν οπερατέρ της -γιατί ο Κονδύλης, ο πρώτος δρομεύς, δεν δέχτηκε με κανένα τρόπο να φορέση μια στενή περισκελίδα όπως φορούσαν οι αρχαίοι- τον έγδυσε, τον έκανε δρομέα , άναψε στον πρόχειρο βωμό που ήταν ο σπόνδυλος χόρτα ξερά από την Ιερά Άλτιν, ετοποθέτησε τις μηχανές και ετράβηξε την ταινία, δίνοντας συμβουλές παράγγέλματα, οδηγίες. Δέκα φορές πήρε το ίδιο πράγμα, την εκκίνησι με τη δάδα του πρώτου δρομέως. Ο Γερμανός εψήθηκε κυριολεκτικώς και ο ιδρώς έτρεχε ποτάμι. Η Ρίφενσταλ του πετούσε μια πετσέτα για να σκουπιστή και άρχιζε ύστερα πάλι το πάρσιμο της ταινίας.

Πλησιάζει η ώρα της τελετής. Όλοι σαν να έχουν την προσοχή τους στραμμένη σε μακρινούς , στις αρχαίες εορτές . Δεν παρακολουθεί ο κόσμος εδώ. Συγκινείται, δέεται και δεν λογαριάζει τον πραγματικό λίβα που τον ψήνει. Είναι ένα θέαμα εξαιρετικό. Μια τάξι μια πειθαρχία, μια μυσταγωγία που όλοι κάτι λένε με τη σιωπή της. Και είναι ένα πλήθος ένας κόσμος. Σε μια στιγμή ακούγονται ήχοι μουσικής χαρμόσυνοι και στην άδεια πλατεία του Κουμπερτέν παρελαύνουν με αρχαίες φορεσιές οι μαθήτριες της Πράτσικα , οι δρομείς, οι μαθήτριες του Πύργου.

Οι φωτοδότιδες νεανίδες προχωρούνε, εισέρχονται στην Άλτιν -χάνουνται. Οι δρομείς χαιρετάνε με υψωμένο το χέρι τη στήλη του Κουμπερτέν και παρατάσσονται. Οι ξένοι παρακολουθούν με συγκίνησι, οι ξένοι δημοσιογράφοι κρατούν σημειώσεις και ολόκληρος η παράταξις πολιορκείται από κινηματογραφιστάς και φωτορεπόρτερς,…

Μπροστά στο μικρόφωνο αρχίζουν οι λόγοι των επισήμων και το Βερολίνον απαντάει αμέσως ό,τι ακούγονται εκεί ευκρινέστατα. Ακόμα και το τεράτισμα των …… εκατομμυρίων τζιτζικιών φθάνει στο Βερολίνο και το παίρνει η φωνοληπτική πλάκα. Ο Γερμανός σπήκερ Μάρεκ δεν αφήνει το ακουστικό από το χέρι. Το περίεργο είναι ότι μιλάει στην ίδια γραμμή που μεταδίδει τους λόγους το μικρόφωνο. Αυτό οφείλεται σε ένα καινούριο μηχάνημα των Γερμανών. «Φαντόμ»-φανταστική γραμμή τη λένε – που μπορεί κανείς να μιλήση από τη γραμμή η οποία εργάζεται χωρίς να παρεμβάλλεται καθόλου…

Τη στιγμή που γίνονται αυτά στην πλατεία Κουμπερτέν, στην αφετηρία του αρχαίου Σταδίου γίνεται μία ωραία ιεροτελεστεία. Αι φωτοδότιδες παρθένοι της Πράτσικα παίρνουν από τον ήλιο το Ολυμπιακόν φως. Είναι μοναχές τους. Σε κανένα δεν επετράπη να παραστή στην πυροδότησι. Και αλήθεια σ΄αυτήν την τελετή που η Λένι Ρίφενσταλ την είχε κινηματογραφήσει από το πρωί σε δοκιμές , δεν έπρεπε να είναι κανένας απολύτως, Μόνο ο Φοίβος και αι ελληνίδες παρθένοι, αι φωτοδότιδες έπρεπε να παρίστανται στη θεία εορτή.

Αξίζει να σημειωθή ιδιαιτέρως αυτή η λεπτομέρεια . Πρώτη φορά σε μέρος τελετής που δεν παρέστησαν …οι επίσημοι και οι προσκεκλημένοι, Είχε κάτι από τα ελευσίνια μυστήρια η ιδέα αυτή που τόσο καλά εφαρμόσθηκε…

Οι λόγοι, ο ένας κατόπιν του άλλου, μεταδίδονται από το μικρόφωνο όταν από την ιεράν Άλτιν φαίνονται αι φωτοδότιδες μεταφέρουσαι το φως. Το μεταφέρει η πλέον ωραιοτέρα, που κρατάει την δάδα. Είναι στον δεύτερο στοίχο δεξιά. Προχωρούν με ρυθμικό βάδισμα τα κορίτσια με την Πράτσικα μαζύ. Η στιγμή αυτή είναι από τις συγκινητικώτερες. Η πομπή προχωρεί προς το βωμό και όταν φθάνη εκεί κάνει ένα κύκλο γύρω του. Δύο ανεβαίνουν στις βαθμίδες του βωμού και η μία που κρατάει την δάδα, την ανάβει.

Είναι η συγκινητικώτερη στιγμή, Όλοι την παρακολουθούν με δέος και ευλάβεια, με σιωπήν. Θα μεταλαμπαδευθή το Ολυμπιακόν φως. Ο νέος Κονδύλης, γέννημα θρέμμα της Ολυμπίας, διασχίζει τις φωτοδότιδες κόρες και ανάβει την δάδα από το πυρ του βωμού. Αυτήν την στιγμήν περίμενε ο κόσμος. Είναι αδύνατον να μη ερίγησαν όλων τα κορμιά, να μην εσταμάτησε για μια στιγμή η αναπνοή τους , να μην εμούδιασε το στόμα τους. Ο ήλιος, ένας ήλιος ασημένιος, καυτερός, έλουζε όλη τη καταπράσινη ειδυλλιακή χώρα της Ολυμπίας. Ο νεαρός Κονδύλης ημίγυμνος, ηλιοκαμμένος, μόλις άναψε την πρώτην δάδα τρέχει…τρέχει κρατώντας την ψηλά. Ο κόσμος ξέσπασε σε χειροκροτήματα, σε μπράβο.

Σε μια στιγμή παρακάμπτει την περιφερειακήν οδόν του Κρονίου και φεύγει, τρέχει να μεταλαμπαδεύση με την ιερή φλόγα της Ολυμπίας το Ολυμπιακόν φως -τον αιώνιο ελληνικό πολιτισμό του άθλους και του πνεύματος”.

(Εφημερίδα ΒΡΑΔΥΝΗ Τρίτη  21 Ιουλίου 1936)

Όπως θα λέγαμε σήμερα, ένα υπερθέαμα σε σκηνοθεσία της επίσημης σκηνοθέτιδας των τελετών του Ναζιστικού κόμματος  Λένι Ρίφενσταλ πάνω σε μια ιδέα του Δρ. Γκέμπελς, που επικρότησε ασμένως ο καγκελάριος Χίτλερ!

Έστω λοιπόν ότι είναι έτσι, μπορεί –επιτέλους- να αναφωνήσουν οι μονίμως σιωπούντες (κοινώς, κάνοντες το κορόιδο) ‘Ελληνες κάθε λογής αρμόδιοι. Και φυσικά θα αντεπιτεθούν: Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι ο όλος ο ολυμπισμός είναι σκάρτος, ότι η ολυμπιακή ιδέα του Βαρόνου ντε Κουμπερτέν παύει να ισχύει και δεν πρέπει να μας εμπνέει.

Ο λόγος λοιπόν για τον «πατέρα» του ολυμπισμού, τον εμπνευστή και ιδρυτή των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων ντε Κουμπερτέν, που το όνομά του κοσμεί δρόμους και πλατείες απανταχού γης (και) ειδικά στη χώρα μας. Το δηλώνουμε ευθύς εξ αρχής: Ο καλός μας βαρόνος ήταν ένα σπάνιο ρατσιστικό, μιλιταριστικό, αντιδραστικό,  αποικιοκρατικό, μισογυνικό και πολεμοκάπηλο ακροδεξιό (με έκδηλες ναζιστικές συμπάθειες) υποκείμενο μπροστά στο οποίο ωχριούν ένας Ντόναλντ Τραμπ ή η συμπατριώτισά του Μαρίν Λε Πεν! Και ιδού ένα μικρό απάνθισμα από τα «πιστεύω» του διατυπωμένα από τον ίδιο τον βαρόνο, που σε όλη του τη ζωή δεν σταμάτησε να δηλώνει -και να είναι- «φανατικός αποικιοκράτης» καθώς και υπέρμαχος των κάθε λογής ανισοτήτων (ταξικών, φυλετικών και φύλου) :

· «Οι ράτσες δεν έχουν την ίδια αξία και όλες οι άλλες πρέπει να δηλώνουν υποταγή στη λευκή φυλή, που είναι ουσιαστικά ανώτερη»

· «Υπάρχουν δυο ξεχωριστές ράτσες: εκείνη του ειλικρινούς βλέμματος, των δυνατών μυών, του σταθερού βαδίσματος, και εκείνη των αρρωστιάρηδων, με την ταπεινή και απελπισμένη εμφάνιση, και το ηττημένο ύφος.   Ε! λοιπόν, στα κολλέγια όπως και στο κόσμο: οι αδύναμοι παραμερίζονται, αυτή την εκπαίδευση δεν μπορούν να εκτιμήσουν παρά μόνο οι δυνατοί»

· «Μην έλθουν να μας πουν για αγώνες στους οποίους μπορούν να μετέχουν οι γυναίκες, οι έφηβοι, με λίγα λόγια οι αδύναμοι»

· «Ο μόνος αληθινός ολυμπιακός ήρωας είναι το αρσενικό άτομο. Οι θηλυκές (femelles!) ολυμπιάδες είναι αδιανόητες. Θα ήταν χωρίς ενδιαφέρον, χωρίς αισθητική και λάθος πράγμα. Στους Ολυμπιακούς αγώνες, ο ρόλος τους θα έπρεπε κυρίως να είναι, όπως στα αρχαία τουρνουά ιπποτών, να στεφανώνουν τους νικητές»

· « Η ανώτερη ράτσα έχει κάθε δίκιο να αρνείται  στην κατώτερη ορισμένα προνόμια της πολιτισμένης ζωής»

· «Ο νεαρός αθλητής αισθάνεται βέβαια καλύτερα προετοιμασμένος από τους προγόνους του για να πάει στον πόλεμο. Και όταν είμαστε προετοιμασμένοι για κάτι, το κάνουμε πιο οικιοθελώς»

· “Θέλω να ευχαριστήσω την κυβέρνηση και το λαό της Γερμανίας για τις προσπάθειες που έκαναν προς τιμή της ενδέκατης Ολυμπιάδας» (…) «Πώς θέλετε να απαρνηθώ  την τέλεση της ενδέκατης Ολυμπιάδας, μια και (…) αυτή η αποθέωση του ναζιστικού καθεστώτος αποτέλεσε το συναισθηματικό σοκ που επέτρεψε την ανάπτυξη που γνώρισαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες». Εντελώς φυσιολογικό λοιπόν που ο  καγκελάριος Χίτλερ πρότεινε αμέσως μετά τον Κουμπερτέν για το… Νόμπελ ειρήνης!…

Επιμύθιο: Όλα αυτά είναι πια γενικώς γνωστά και δεν τρέφουμε την παραμικρή αυταπάτη ότι τα ιστορικά και άλλα επιχειρήματα μπορούν να «πείσουν» τους αρμοδίους να σταματήσουν αυτό που είναι η μεγαλύτερη απάτη διαρκείας των δυο τελευταίων αιώνων. Αν υπάρχει κάτι που μπορεί να δώσει τέλος σε αυτό το -απίθανο και όμως αληθινό- «ολυμπιακό» μείγμα ναζιστικού και εμπορευματικού τσίρκου της διαφθοράς και της αλλοτρίωσης, αυτό είναι μόνο το κίνημα των πολιτών με σάρκα και οστά. Εξάλλου, τίποτα και πουθενά δεν κτίστηκε πάνω στο ψέμα και στην απάτη…

Σημειώσεις

1. Για όλα αυτά και για μερικά άλλα βλέπε επίσης: http://stavrochoros.pblogs.gr/2008/04/gkaimpels-mia-thaymasia-idea-.html

ΠΗΓΗ: contra-xreos.gr

Ανατροπές – φωτιά, που μειώνουν ακόμα περισσότερο το εισόδημα ασφαλισμένων και συνταξιούχων, έρχονται το φθινόπωρο, με το υπουργείο Εργασίας και τους επικεφαλής του (οι οποίοι ουκ ολίγες φορές έχουν πει ψευδέστατα πως δε θα υπάρξουν μειώσεις στις συντάξεις) ήδη να έχουν στα συρτάρια τους εγκυκλίους που θα εκδώσουν για την εφαρμογή διατάξεων του νέου ασφαλιστικού, σύμφωνα με την εφημερίδα «Αγορά».

Έτσι, θα μπει νέο «μαχαίρι» σε 200.000 επικουρικές συντάξεις, θα επιβληθεί πλαφόν 1.820 ευρώ στις κύριες συντάξεις και θα γίνουν περικοπές μέχρι 38% στις προσωρινές συντάξεις και 60% στις συντάξεις όλων όσοι εργάζονται παράλληλα.

Πέραν αυτού, οι δανειστές πιέζουν (σ.σ.: και ως γνωστόν η κυβέρνηση... αντιστέκεται!!!) να: α) καταργηθεί η δυνατότητα που έχουν οι ιδιοκτήτες τουριστικών καταλυμάτων σε περιοχές κάτω των 2.000 κατοίκων να ασφαλίζονται στον ΟΓΑ αντί στον ΟΑΕΕ, β) εξαλειφθούν οι εξαιρέσεις που επιτρέπουν χαμηλότερες εισφορές για την Υγεία σε ορισμένες κατηγορίες ασφαλισμένων, και γ) να μην υπάρξει η δυνατότητα έκπτωσης 15% για εφάπαξ πληρωμή των πλασματιών ετών ασφάλισης.

Αν εφαρμοστούν τα παραπάνω μέτρα, τότε αναμένονται να πληγούν πάνω από 1 εκατ. ζσφαλισμένοι.

ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ «ΑΓΟΡΑ» (06-08-16)

πηγη: ergasianet.gr

Οι βέλτιστες πολιτικές απασχόλησης στον «αστερισμό» της ευελιξίας για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας και της περαιτέρω εξαθλίωσης των εργαζομένων και του λαού.

Η ανάδειξη της ατζέντας των εργασιακών σχέσεων ως το μείζον θέμα των επικείμενων διαπραγματεύσεων με τους εκπροσώπους των θεσμών τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, καθώς και η αναμονή της καθοριστικής απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για το θέμα των ομαδικών απολύσεων (σ.σ.: ΑΓΕΤ Ηρακλής), με αφορμή την προσφυγή της εταιρείας Lafarge, αναζωπύρωσαν το ενδιαφέρον για τις «βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές» στον τομέα της οργάνωσης και της ρύθμισης της αγοράς εργασίας.

Συνεπώς, αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον η καταγραφή των πρωτοβουλιών που ελήφθησαν τα τελευταία χρόνια στο ευρωπαϊκό εργατικό δίκαιο και η ανάδειξη των σημαντικότερων αλλαγών που συντελέστηκαν στην οργάνωση της εργασίας των μισθωτών, όπως αυτές έχουν αποτυπωθεί από το Ευρωπαϊκό Παρατηρητήριο Εργασιακών σχέσεων.

Την κωδικοποίηση ορισμένων από τις σημαντικότερες αλλαγές που κατέγραψε «Ναυτεμπορική», θεσμοθετήθηκαν μέχρι το 2012, με κύριο χαρακτηριστικό την ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια των ευέλικτων μορφών απασχόλησης, με σκοπό την αύξηση της ανταγωνιστικότητας και των θέσεων «εργασίας». Η δικαιολογία αυτή, ωστόσο, αποτελεί το «τυρί στη φάκα» του κεφαλαίου και των νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων, όπως η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που θέλουν ουσιαστικά να κρατούν υπό ομηρία τον εργαζόμενο, που «ματώνει» και πληρώνει ακριβά τα… πρωτογενή πλεονάσματα, τις αντιλαϊκές – μνημονιακές πολιτικές και την κερδοφορία των «ολίγων».

Οι βασικοί άξονες των αλλαγών

Η ενίσχυση της παρουσίας των μορφών ευέλικτης εργασίας, που διαφοροποιούνται από τις συμβάσεις σταθερής και πλήρους απασχόλησης, εκδηλώθηκαν τα τελευταία χρόνια με ρυθμίσεις που αναφέρονται στις εξής θεματικές ενότητες της ευέλικτης εργασίας:

1 Ως προς τις προσωρινές συμβάσεις ορισμένου χρόνου, καταγράφονται τα εξής: η επέκταση της ανώτατης διάρκειας των διαδοχικών συμβάσεων ορισμένου χρόνου έχει ως αποτέλεσμα τον περιορισμό της προστασίας των εργαζομένων, εφόσον διευρύνεται η χρονική διάρκεια της έννοιας της προσωρινής απασχόλησης. Η περίπτωση αυτή συναντάται στη Ρουμανία, όπου επεκτείνεται το σχετικό ανώτατο όριο από τους 24 στους 36 μήνες. Στην ίδια κατεύθυνση κινούνται σχετικές ρυθμίσεις και στη Σλοβακία.

2 Ως προς το καθεστώς ενοικίασης των εργαζομένων μέσω γραφείων προσωρινής απασχόλησης, έχουμε την επέκταση του ανώτατου χρονικού ορίου δανεισμού των εργαζομένων από τα 2 στα 3 έτη.

3 Η αναγνώριση του συνδικαλιστικού δικαιώματος στους εργαζόμενους με καθεστώς δανεισμού από την πρώτη ημέρα του δανεισμού τους (π.χ., Ηνωμένο Βασίλειο). Καθιερώνεται η ίση μεταχείριση μεταξύ ενοικιαζόμενου προσωπικού μέσω γραφείου προσωρινής απασχόλησης και εργαζόμενων της δανειζόμενης εταιρείας, υπό τον όρο της παρέλευσης 12 συνολικά εβδομάδων, ως προς τις αποδοχές, τον χρόνο εργασίας και ανάπαυσης, τις άδειες και τη νυκτερινή εργασία. Επίσης, έχουμε την καθιέρωση της συνευθύνης της δανειζόμενης επιχείρησης στην περίπτωση δυσμενούς διάκρισης σε βάρος των ενοικιαζόμενων εργαζομένων από μέρους της δανείζουσας εταιρείας με τη συνακόλουθη επιβολή ποινής αποζημίωσης προς τους θιγόμενους (π.χ. Ηνωμένο Βασίλειο).

4 Σε ό,τι αφορά τη λειτουργία της τυπικής μερικής απασχόλησης, επισημαίνονται οι ακόλουθες ρυθμίσεις: α) Η καθιέρωση της δυνατότητας μετατροπής της εργασίας πλήρους απασχόλησης σε μερική, λόγω οικονομικών δυσχερειών της επιχείρησης (π.χ. Πορτογαλία). β) Η καθιέρωση της δυνατότητας μετατροπής της πλήρους απασχόλησης σε προαιρετική μερική απασχόληση με εφαρμογή στο σύνολο του δημόσιου τομέα, που συνεπάγεται τη μείωση εργάσιμου χρόνου και αποδοχών μέχρι 50% για χρονικό διάστημα μέχρι 5 ετών. γ) Η καθιέρωση της έγγραφης ατομικής σύμβασης για εργασία μέχρι τις 150 ώρες ετησίως με απαλλαγή της υποχρέωσης του εργοδότη για πληρωμή κοινωνικών εισφορών και παροχή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης (π.χ. Τσεχία).

5 Ως προς τη λειτουργία της εκ περιτροπής εργασίας, η οποία ουσιαστικά είναι μία ακόμη εκδοχή της μερικής απασχόλησης, καταγράφεται η δυνατότητα μετατροπής της πλήρους απασχόλησης σε εκ περιτροπής εργασία, γεγονός που μεταφράζεται σε μειωμένο αριθμό ημερών εβδομαδιαίας εργασίας, λόγω δυσμενών οικονομικών αποτελεσμάτων της επιχείρησης (π.χ. Πορτογαλία).

6 Ειδικό καθεστώς συμβάσεων για νεαρές ηλικίες με περιορισμένα εργασιακά δικαιώματα. Σε αρκετές χώρες, όπως και στην Ελλάδα, καθιερώνεται αμοιβή χαμηλότερη από τον κατώτατο μισθό για τους νεοπροσλαμβανόμενους νέους. Σε αυτό το πλαίσιο υπάγεται το ελληνικό παράδειγμα με δύο νομοθετικές παρεμβάσεις. Με την πρώτη, οι νέοι ηλικίας 18-25 ετών αμείβονται με μισθούς που αντιστοιχούν στο 80% των κατώτατων μισθών ανά επίπεδο συλλογικής σύμβασης (εθνικής γενικής, κλαδικής, επιχειρησιακής, ομοιοεπαγγελματικής). Με τη δεύτερη, οι αμοιβές για τους νέους μέχρι 25 ετών που προσλαμβάνονται ή των ήδη απασχολουμένων υποχωρούν κατά 32% έναντι του γενικού κατώτατου μισθού και ανεξάρτητα από το επίπεδο της προηγούμενης αμοιβής τους.

7 Συμβάσεις εργασίας με καθεστώς δοκιμαστικής περιόδου: Οι συμβάσεις δοκιμής, προκειμένου να ακολουθήσει πρόσληψη με καθεστώς τυπικής εργασίας, συνδέονται με το φαινόμενο της επέκτασης της διάρκειάς τους, ώστε να περιορίζεται το δικαίωμα στην αποζημίωση σε περίπτωση απόλυσης. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται το ουγγρικό παράδειγμα με την επέκταση της δοκιμαστικής περιόδου από τους 3 στους 6 μήνες.

8 Θεσμικές αλλαγές στη διευκόλυνση των απολύσεων: Οι νομοθετικές ρυθμίσεις για την καταγγελία των συμβάσεων εργασίας έχουν ως κύριο χαρακτηριστικό την περαιτέρω διευκόλυνση των απολύσεων για τις επιχειρήσεις με βασική αιτιολογία την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας και την αύξηση της απασχόλησης. Τα ειδικότερα μέτρα και οι πρωτοβουλίες που εντάσσονται στο πεδίο των απολύσεων είναι τα ακόλουθα: α ) Η απελευθέρωση των όρων πρόσληψης και απόλυσης από σχετικούς περιορισμούς (π.χ. Τσεχία, Ουγγαρία, Σλοβακία). β) Η επέκταση της διάρκειας των συμβάσεων δοκιμαστικής περιόδου, μετά τη λήξη των οποίων στοιχειοθετείται το δικαίωμα στην αποζημίωση σε περίπτωση απόλυσης, όπως συμβαίνει στην περίπτωση της Ουγγαρίας με τη σχετική επέκταση από τους 3 στους 6 μήνες, και στη Ρουμανία από τις 45 στις 120 ημέρες. γ) Η άρση της υποχρέωσης αιτιολόγησης των απολύσεων για τις συμβάσεις αορίστου χρόνου ως προς τους λόγους της ακαταλληλότητας του εργαζόμενου, της εισαγωγής νέων τεχνολογιών και της προώθησης οργανωτικών αλλαγών, σύμφωνα με την περίπτωση της Πορτογαλίας.

9 Η μείωση των αποζημιώσεων απόλυσης, σύμφωνα με το πορτογαλικό παράδειγμα, με σχετική μείωση από τις 30 στις 10 ημέρες ανά έτος προϋπηρεσίας.

10 Η μετατόπιση του βάρους της απόδειξης από τον εργοδότη στον εργαζόμενο στην περίπτωση της καταγγελίας της σύμβασης εργασίας (π.χ. Ρουμανία).

11 Η σύσταση διμερούς επιτροπής στη Σουηδία με στόχο τη μελέτη του ζητήματος των απολύσεων και τη σύγκριση του εθνικού θεσμικού πλαισίου με τα αντίστοιχα ισχύοντα στις υπόλοιπες χώρες της Ένωσης. Η εξέλιξη αυτή είναι απόρροια των πιέσεων των σουηδικών εργοδοτικών οργανώσεων για την αναθεώρηση του νόμου για τις απολύσεις, τον οποίο θεωρούν ιδιαίτερα προστατευτικό για τους εργαζόμενους και ανασταλτικό παράγοντα για τις προσλήψεις νέων ανέργων.

12 Στον αντίποδα, τέλος, των παραπάνω εξελίξεων επισημαίνεται η νομολογία του ανώτατου γαλλικού δικαστηρίου για τον περιορισμό της καταχρηστικής συμπεριφοράς των εργοδοτών, με αφορμή τον σχετικά πρόσφατο θεσμό της συμβατικής απόλυσης. Η σχετική δικαστική απόφαση δέχεται τον συνυπολογισμό του αριθμού των συμβατικών απολύσεων, όταν υπάρχουν τουλάχιστον 10 τέτοιου είδους αποχωρήσεις ανά μήνα, στη διαδικασία περί ομαδικών απολύσεων και στην υποχρέωση του εργοδότη να καταθέσει οικονομικό και κοινωνικό σχέδιο. Η απόφαση αυτή επιχείρησε να θέσει περιορισμούς στην πρακτική που ακολουθήθηκε, μετά τη διετή εφαρμογή του σχετικού νόμου, σύμφωνα με την οποία το 11% των επιχειρήσεων είχε κάνει χρήση του θεσμού, απολύοντας 480 χιλιάδες εργαζομένους κυρίως άνω των 50 ετών.

Με πληροφορίες από naftemporiki.gr

πηγη: ergasianet.gr

του Μιχάλη Χονδροκούκη

Την περίοδο που διανύουμε οι συζητήσεις για τη συγκρότηση ενός Μετώπου είναι πάρα πολλές. Όλοι αναγνωρίζουν ότι υπάρχει ανάγκη σύμπραξης με άλλους, προκειμένου να δημιουργηθεί ένας ισχυρός μετωπικός σχηματισμός που θα αποτελέσει σημείο αναφοράς και έμπνευσης του λαού, ικανός να αντιπαρατεθεί με νικηφόρα προοπτική ενάντια στις καθεστωτικές ευρωατλαντικές πολιτικές δυνάμεις. Το πρόβλημα είναι ότι κατά την προσπάθεια συγκρότησης του Μετώπου προκύπτουν κρίσιμες διαφωνίες, οι οποίες χωρίζονται σε δύο βασικές κατηγορίες:

1) διαφωνίες για τον πολιτικό χαρακτήρα του Μετώπου και

2) διαφωνίες για τους όρους λειτουργίας και οργάνωσης του Μετώπου.

Οι διαφωνίες για το χαρακτήρα του Μετώπου ανάγονται σε διαφωνίες ιδεολογικές. Η αντιπαράθεση συνήθως γίνεται α) για το κύριο πρόταγμα και το ελάχιστο αναγκαίο πρόγραμμα με βάση τα οποία συγκροτείται το Μέτωπο και β) για το αν το πρόταγμα και το πρόγραμμα είναι πραγματικοί στόχοι ή μόνο αιτήματα ζύμωσης. Όλα αυτά καθορίζουν με τη σειρά τους και την ευρύτητα της απεύθυνσης, δηλαδή τα κοινωνικά στρώματα που επιδιώκεται να συμμαχήσουν με την εργατική τάξη και φυσικά τον ελάχιστο βαθμό συνειδητοποίησης που κρίνεται αναγκαίος για συστράτευση στο σημερινό αγώνα. Άλλοι θέτουν ως κύριο τη διεκδίκηση της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας με κεντρικό σχεδιασμό της παραγωγής για τις ανάγκες του λαού, ως απαραίτητο βήμα του αγώνα για ανασυγκρότηση των επαναστατικών δυνάμεων στην προοπτική του σοσιαλισμού και άλλοι θέτουν ως στόχο άμεσα την ανατροπή του καπιταλισμού. Όπως είναι κατανοητό, η πρώτη αντίληψη απευθύνεται και επιδιώκει να συμπεριλάβει όλα τα καταπιεζόμενα λαϊκά στρώματα στη βάση της συνειδητοποίησης των πρώτων  άμεσων μέτρων για την ικανοποίηση των πιο επειγουσών αναγκών τους, ενώ η δεύτερη απευθύνεται σε όσους είναι πεισμένοι για την ανατροπή του καπιταλισμού και είναι υπέρ του σοσιαλισμού, δηλαδή τους κομμουνιστές, ή επιδιώκει-απαιτεί να μεταμορφωθούν δια μιας σε κομμουνιστές όλοι όσοι μέχρι σήμερα βρίσκονται στην απόγνωση, απογοητευμένοι από την «προδοσία» του ρεφορμισμού.

Οι διαφωνίες για τους όρους λειτουργίας κατά κύριο λόγο ανάγονται στις διαφορετικές προτεραιότητες της κάθε οργάνωσης και την αντίληψη-προσδοκία της καθεμιάς για το ρόλο που θεωρεί ότι της αναλογεί στη συγκυρία και το μέλλον (φυσικά και αυτές οι διαφωνίες έχουν ιδεολογικές ρίζες, ωστόσο ενδέχεται και να προκύπτει η ιδεολογικοποίηση των διαφορών εκ των υστέρων). Για άλλους προτεραιότητα είναι οι δημοκρατικές διαδικασίες και για άλλους είναι ο έλεγχος κάθε κίνησης. Άλλοι θεωρούν ότι συμπράττουν για τη δημιουργία ενός μετωπικού προπλάσματος που αργότερα θα οδηγήσει και στην ανάπτυξη ενός νέου πολιτικού φορέα, ενώ άλλοι θεωρούν ότι ο δικός τους φορέας είναι και θα είναι. Συνεπώς, οι πρώτοι επιδιώκουν την πιο δημοκρατική λειτουργία και τη συνδιαμόρφωση, ενώ οι δεύτεροι επιδιώκουν να ελέγχουν κάθε εξέλιξη, από την έναρξη έως τη διάλυση του όποιου μετωπικού εγχειρήματος, και τοποθετούν τους συνεργαζόμενους σε θέση «διακοσμητική».  

Έχοντας ξεκαθαρίσει τα παραπάνω, οφείλουμε να τονίσουμε ότι και οι ίδιες οι συζητήσεις για το Μέτωπο διακρίνονται σε κατηγορίες, ανάλογα με το ποιος παίρνει την πρωτοβουλία διοργάνωσης της συζήτησης. Παρακάτω παρουσιάζονται δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα, χωρίς να εξαντλούν φυσικά την πληθώρα των κατηγοριών και των υποπεριπτώσεων:

α) Συζητήσεις μόνο για να πείσουν ότι υπάρχει πρόθεση για συγκρότηση Μετώπου. Τέτοιες συζητήσεις διοργανώνονται από την κυρίαρχη τάση εντός μιας οργάνωσης ή την κυρίαρχη οργάνωση εντός ενός μετωπικού σχήματος. Εδώ η ηγετική ομάδα αποπειράται να πείσει τόσο τους έξω όσο και τη βάση της ότι έχει κάθε πρόθεση να κάνει Μέτωπο. Αυτές οι συζητήσεις καταλήγουν κατά κανόνα στην εξής ακολουθία: 1) δελτίο τύπου που δημοσιεύει το γεγονός της συζήτησης (ανεξάρτητα εάν έχει επιτευχθεί συμφωνία ή όχι), 2) μία δεύτερη συνάντηση για οργάνωση των επόμενων πρακτικών βημάτων, 3) μια κάποια δράση που δίνει αντικειμενική ύπαρξη στη μετωπική σύμπραξη (συχνά ένα πανό σε κάποια πορεία) και 4) …σιγή ασυρμάτου μέχρι το επόμενο κάλεσμα της ίδιας ηγεσίας για συγκρότηση Μετώπου με αφορμή κάποιο άλλο ζήτημα ή και το ίδιο (!), σαν να μην είχε υπάρξει ποτέ κάποιο προηγούμενο εγχείρημα και κάποια αποτίμησή του.

β) Συζητήσεις για να «επανενεργοποιήσουν» την αποφασισμένη στα χαρτιά μετωπική πολιτική, που όμως δεν εφαρμόζεται από κάποια σεχταριστική ηγεσία. Τέτοιες συζητήσεις διοργανώνονται είτε από τη μειοψηφική τάση εντός μιας οργάνωσης (με κάποια σχετική αυτοτέλεια) είτε από τη μειοψηφούσα οργάνωση εντός ενός μετωπικού σχήματος ή από τους ανεξάρτητους που συμμετέχουν σε μετωπικό σχήμα. Εδώ, τουλάχιστον στις μέρες μας, η ομάδα που παίρνει την πρωτοβουλία συνήθως έχει ειλικρινή πρόθεση να προωθήσει τη συγκρότηση του Μετώπου, όμως δεν έχει και την πρόθεση να έρθει σε ρήξη με την ηγεσία και συνήθως έχει σοβαρές αυταπάτες για τη δυνατότητα αλλαγής των συσχετισμών. Ρήξη με την ηγεσία σημαίνει ότι τα μέλη που διαφωνούν δε θα καμφθούν, ανάγοντας σε προτεραιότητα την ύπαρξή τους υπό τη σκέπη του «μεγάλου μαγαζιού». Εάν είναι ειλικρινής η αγωνία για τη συγκρότηση του Μετώπου και η εκτίμηση για την κρισιμότητά του, τότε αυτοί που παίρνουν την πρωτοβουλία να ανοίξουν τη συζήτηση για το Μέτωπο πρέπει να έχουν την αποφασιστικότητα να κόψουν και τον ομφάλιο λώρο… εάν φυσικά δεν έχουν τους συσχετισμούς για εσωτερική αλλαγή ή δε διαφαίνεται στο εγγύς μέλλον προοπτική αλλαγής των συσχετισμών υπέρ τους. Εάν δεν έχουν ξεκαθαρίσει τη θέση τους για το μέχρι που μπορούν να φτάσουν, σημαίνει συνήθως ότι δεν είναι διατεθειμένοι να έρθουν σε ρήξη.  Αυτές οι συζητήσεις για το Μέτωπο καταλήγουν μέχρι στιγμής στην εξής ακολουθία: 1) συζήτηση προβληματισμού που καταλήγει στη δημιουργία ενός ανοιχτού σχήματος περαιτέρω προβληματισμού, 2) το ανοιχτό σχήμα λειτουργεί για ένα διάστημα (καλεί σε κινητοποιήσεις, διατυπώνει θέσεις για ζητήματα της επικαιρότητας) και οι συμμετέχοντες δραστηριοποιούνται παράλληλα και στον πολιτικό φορέα που ανήκουν, 3) αργά ή γρήγορα αυτή η ταυτόχρονη ύπαρξη σε δύο συλλογικότητες που διαφωνούν στο κρίσιμο ζήτημα του Μετώπου οδηγεί σε δυσλειτουργία το ανοιχτό σχήμα προβληματισμού και τελικά 4) με κάποιο τρόπο προκύπτει άδοξα ο τερματισμός του εγχειρήματος.

Αυτό συμβαίνει νομοτελειακά, διότι δεν μπορείς να πατάς σε δύο βάρκες με διαφορετική πορεία· σύντομα έρχεται η ώρα της επιλογής και όποιος δεν είναι σίγουρος για την πορεία που θέλει να ακολουθήσει… πηδά στα γρήγορα στη μεγαλύτερη «βάρκα».  

Συμπερασματικά

Όσοι θεωρούν ότι σήμερα αποτελεί κρίσιμο καθήκον η συγκρότηση του Μετώπου (ανεξάρτητα της διαφωνίας για το χαρακτήρα του), όσοι πιστεύουν ότι η συζήτηση για το Μέτωπο δεν πρέπει να σταματήσει μέχρι να δώσει καρπούς, οφείλουν να επιδιώκουν και τη διασφάλιση ουσιαστικών όρων για τη διεξαγωγή αυτής της συζήτησης.

- Ουσιαστικός όρος είναι η ειλικρίνεια των συμμετεχόντων σχετικά με την προτεραιότητά τους μεταξύ «κομματικής στέγης» και προώθησης του Μετώπου.

- Ουσιαστικός όρος είναι η εξασφάλιση δημοκρατικών διαδικασιών που εγγυώνται τον αλληλοσεβασμό και αποκλείουν το καπέλωμα.

Όταν οι συζητήσεις δεν έχουν ξεκαθαρισμένα τα παραπάνω, μόνο νέα προβλήματα γεννούν, περιπλέκοντας μια ήδη πολύ δύσκολή κατάσταση. Ας μην υπονομεύουμε την προσπάθεια συγκρότησης του Μετώπου, «καίγοντας» και αυτό και τους αγωνιστές κάθε οργάνωσης που αγωνιούν, με εγγενώς θνησιγενή εγχειρήματα. Οι ξεκαθαρισμένες προθέσεις μπορεί αρχικά να δημιουργήσουν «μαγκώματα», όμως σε βάθος χρόνου θα βοηθήσουν στη διαμόρφωση πιο σίγουρων βημάτων.

πηγη: kordatos.org

ΣΤΟ ΕΔΩΛΙΟ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΣΤΗΘΟΥΝ ΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΤΗΣ ΕΕ, ΤΗΣ ΕΚΤ, ΤΟΥ ΔΝΤ ΚΑΙ ΟΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΙΣΚΟΙ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Η έκθεση βόμβα του Ανεξάρτητου Γραφείου Αξιολόγησης (ΙΕΟ) του ΔΝΤ για το ελληνικό μνημονιακό πρόγραμμα έρχεται να τινάξει στον αέρα τους ιθύνοντες της τρόικα (ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ) και όλο το εγχώριο εθελόδουλο μνημονιακό πολιτικό σύστημα.

Αναγνωρίζεται επισήμως και απολύτως κατηγορηματικά, κάτι που από την πρώτη στιγμή καταγγείλαμε πειστικότατα από αυτές τις στήλες.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ «ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ»

Η Ελλάδα έπεσε θύμα βάρβαρης, συνειδητής, και σχεδιασμένης ιδιόμορφης οικονομικής και κοινωνικής «γενοκτονίας» και μάλιστα, αν όχι της πρώτης, σίγουρα της μεγαλύτερης σε ειρηνική περίοδο που υπέστη ποτέ χώρα.

Και αυτή η οικονομική και κοινωνική «γενοκτονία» της χώρας και του ελληνικού λαού, δυστυχώς, όχι μόνο συνεχίζεται αν δεν κλιμακώνεται χωρίς ορατό τέλος.

Το ΙΕΟ αλλά και η Λαγκάρντ ομολογούν ευθέως ότι η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός θυσιάστηκαν συνειδητά, προδόθηκαν και παραδόθηκαν ως πρόβατα στο σφαγείο για χάρη του ευρώ και για να σωθούν το ληστρικό ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα και η γερμανική ευρωζώνη.

ΟΙ ΞΕΝΟΙ ΚΑΙ ΕΓΧΩΡΙΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

Οι σε διατεταγμένη υπηρεσία αδίστακτοι εκτελεστές οικονομικοί δολοφόνοι της χώρας μας είναι η ΕΕ με κύρια όργανα την Κομισιόν και το Eurogroup, η ΕΚΤ του Τρισέ και του Ντράγκι, το ΔΝΤ του Στρος-Καν και της Λαγκάρντ, με μακρύ χέρι τον Πολ Τόμσεν και οι εγχώριοι μνημονιακοί υπαλληλίσκοι και τοποτηρητές, αρχής γενομένης από τον ΓΑΠ και μετέπειτα τον Παπαδήμο, τον Σαμαρά και τώρα τον Τσίπρα, μαζί με τους ηγετίσκους των μνημονιακών και ευρωζωνικών κομμάτων της Βουλής.

Και είναι όλοι αυτοί συνυπεύθυνοι οικονομικοί δολοφόνοι και αδίστακτοι συναυτουργοί ενός μείζονος εγκλήματος σε βάρος του τόπου και του λαού, διότι αυτό το έγκλημα δεν αφορά, όπως μας λένε οι προπαγανδιστές και τα παπαγαλάκια του συστήματος, μόνο το πρώτο, αλλά ακόμα περισσότερο και πιο οικτρά και ασυγχώρητα και το δεύτερο και το τρίτο μνημόνιο και όσα, ποιος ξέρει, θα ακολουθήσουν ακόμα.

ΔΙΑΡΚΕΣ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ

Κι αυτό διότι η ίδια και θα λέγαμε χειρότερη πολιτική και οικονομική φιλοσοφία με το πρώτο μνημόνιο διαπερνάει και το δεύτερο και το τρίτο: η άγρια λιτότητα, η φορολεηλασία των μικρομεσαίων στρωμάτων, η εθνική υποτέλεια, η υποθήκευση και το ξεπούλημα της χώρας.

Και αυτό, επίσης, διότι οι νεοαποικιοκράτες οικονομικοί φονιάδες μαζί με τα εγχώρια μνημονιακά τους μαντρόσκυλα όχι μόνο επιμένουν στην ίδια φονική μνημονιακή οικονομική συνταγή αλλά και συνεχίζουν να αγνοούν και να καταπατούν ξεδιάντροπα τις ίδιες τις θεσμικές δεσμεύσεις τους και τους Κανονισμούς του ΔΝΤ, οι οποίοι δεν επιτρέπουν τη συμμετοχή του τελευταίου σε πρόγραμμα χώρας, της οποίας το ίδιο το ΔΝΤ κρίνει ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο. Και ως μη βιώσιμο συνεχίζει να θεωρεί το επονείδιστο χρέος της Ελλάδας ακόμα και σήμερα που εφαρμόζει το τρίτο καταστροφικό πρόγραμμα.

Γιατί οι συνένοχοι συνεχίζουν τόσο ξεδιάντροπα την εξαπάτηση και την ωμή, αθλιέστατη παραβίαση ακόμα και των δικών τους κανόνων;

ΕΘΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΕΞΟΝΤΩΣΗ

Ο λόγος είναι απλός: η χώρα αυτή πρέπει να γίνει παράδειγμα εθνικής και ταξικής κοινωνικής εξόντωσης.

Μετά την έκθεση του ΙΕΟ του ΔΝΤ θα έπρεπε να ξεσηκωθούν και οι πέτρες σε αυτή τη χώρα και να έπαιρναν στο κυνήγι τους νεοαποικιοκράτες ληστές και τα εγχώρια φερέφωνά τους.

Και όμως οι ένοχοι και οι συνένοχοι μνημονιακοί τοποτηρητές πάνε να βγάλουν ο καθένας την ουρά του απέξω και να ρίξει ο ένας τα βάρη στον άλλον και κυρίως να ρίξουν στα μαλακά τη «βόμβα» του ΙΕΟ και να την πνίξουν.

Το ίδιο τα κυρίαρχα Μέσα Ενημέρωσης και τα «λαδωμένα» μικρόφωνά τους. Είτε παριστάνουν τώρα τους ανήξερους ή τους Πόντιους Πιλάτους ή και πετάνε τη μπάλα στην εξέδρα!

Ξεχνάνε όλοι αυτοί ότι είναι συνυπεύθυνοι μιας διαρκούς μνημονιακής πολιτικής προδοσίας αυτού του τόπου και μιας πολιτικής παράδοσής του, την οποία επιμένουν να προπαγανδίζουν παρά το ότι έχουν «πιει το αίμα» αυτού του λαού και του έχουν κάνει την πιο βρώμικη απόκρυψη της αλήθειας και την πιο ανελέητη πλύση εγκεφάλου, την οποία και συνεχίζουν.

Είναι οι ίδιοι αυτοί άθλιοι προπαγανδιστές που φιμώνουν με πείσμα και φανατισμό κάθε συνεπή αντιμνημονιακή φωνή, επιβάλλοντας άκρα του τάφου σιωπή σε κάθε αμφισβήτηση του ευρώ και της ΕΕ, θέλοντας να στήσουν εκβιαστικά ένα μονοφωνικό σκηνικό στη χώρα, όπου οι αντιπαραθέσεις θα περιορίζονται στα γνωστά καραγκιοζιλίκια της Βουλής, άντε και με ολίγη από... ΚΚΕ.

«ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ» ΘΑ ΓΙΝΕΙ Η ΛΑΪΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ

Ευθύνες, άλλου είδους, φυσικά, υπάρχουν και σε όσους μέσα στην κοινωνία αποδέχονται παθητικά, μοιρολατρικά, στο όνομα του μονόδρομου ή και της προδοσίας που υπέστησαν, τη συνεχιζόμενη «γενοκτονία» και το ξερίζωμα κάθε ελπίδας και μέλλοντος αυτής της χώρας.

Το κάλεσμα των καιρών δεν είναι τίποτα περισσότερο ή λιγότερο παρά η κοινωνική εξέγερση. Μια εθνική, κοινωνική, πολιτιστική και αξιακή εξέγερση που θα σαρώσει τον ραγιαδισμό και θα ανατρέψει στο σύνολό του το βρώμικο μνημονιακό κατεστημένο της χώρας, αναζητώντας και αποδίδοντας στο ακέραιο τις απαράγραπτες πολιτικές και ποινικές ευθύνες όλων όσων από το εξωτερικό και το εσωτερικό επέβαλαν το εφιαλτικό μνημονιακό καθεστώς στη χώρα.

Υπό κανονικές συνθήκες όλοι/ες οι υπεύθυνοι/ες του μνημονιακού εγκλήματος κατά της χώρας, το οποίο αμείωτα συνεχίζεται και κλιμακώνεται, θα έπρεπε να λογοδοτήσουν με ειδική κατηγορία σε ένα είδος Διεθνούς Ειδικού Δικαστηρίου υπευθύνων για οικονομική γενοκτονία μιας χώρας.

Τέτοιο δικαστήριο δεν υπάρχει.

Τα μόνα διεθνή δικαστήρια που έχει θεσμοθετήσει και λειτουργεί ο σύγχρονος κυρίαρχος ιμπεριαλισμός είναι εκείνα που δικάζουν και δολοφονούν τους αντιπάλους του.

«Δικαστήριο», όμως, θα γίνει και γρήγορα, μια αυθεντική εξέγερση του ελληνικού λαού, που θα γκρεμίσει και θα διώξει νύχτα όλους όσους σήμερα θεωρούν ότι μπορούν να λεηλατούν το «ελληνικό πτώμα» και να παίζουν παιχνίδια «καρέκλας» και εξουσίας πάνω στα ερείπια.

Ας μην υπάρχουν αυταπάτες.

Αυτή η εξέγερση έρχεται και τότε θα είναι αρκετοί εκείνοι που δεν θα ξέρουν πού να κρυφτούν!

Ν.Ζ.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

OI ΠΟΛΙΤΕΣ ΠΕΡΙΚΟΠΤΟΥΝ ΔΡΑΣΤΙΚΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΤΡΟΦΙΜΩΝ!

Από τότε που η Ελλάδα τέθηκε κάτω από τη μνημονιακή μπότα, όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις έβλεπαν να έρχεται από στιγμή σε στιγμή η ανάπτυξη στη χώρα και η βελτίωση της ζωής των πολιτών.  

Όλες αυτές οι υποσχέσεις αποδεικνύοντο όνειρα θερινής νυκτός.  

Την ανάπτυξη βλέπει να έρχεται και η νεομνημονιακή κυβέρνηση Τσίπρα.  

Και, όμως, την ίδια ώρα, η αγορά πνίγεται και βουλιάζει.Ο τζίρος του λιανεμπορίου γνωρίζει δραστική πτώση, ενώ περιορίζονται και οι αγορές τροφίμων.  

Σύμφωνα με άλλες μελέτες, κάθε μέρα 100 καταστήματα βάζουν λουκέτο στη χώρα.  

Αυτή η κατάσταση στις αγορές της χώρας δεν δείχνει ανάπτυξη. Δείχνει απελπισία και ύφεση και μάλλον βαθιά ύφεση.  

Τα μνημόνια είναι όλα τα ίδια. Τα μνημόνια δεν είναι η λύση. Είναι ο ορισμός του αδιεξόδου.  

Διαβάζω με απορία ότι ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Στ. Κούλογλου ζητάει αποζημίωση από την Κομισιόν για το πρώτο μνημόνιο.  

Θα ζητήσει αποζημίωση και για το τρίτο;  

Αντί ο Κούλογλου να υποτιμά τη νοημοσύνη μας και να περιορίζεται στο να ζητάει αποζημίωση από την Κομισιόν, θα έπρεπε να ζητήσει από την κυβέρνηση του να εγκαταλείψει το τρίτο μνημόνιο και όλα τα μνημόνια.  

Το παρανοϊκό, όμως, είναι ότι τόσο ο Κούλογλου όσο και κυρίως η κυβέρνηση υποστηρίζουν πια με φανατισμό τα μνημόνια και όχι ''ως αναγκαίο'' κακό αλλά ως τη μόνη συνταγή για το μέλλον!!!  

Κ.Μ

Κάθετη πτώση σημείωσε ο τζίρος του λιανεμπορίου τον Μάιο του 2016, υποχωρώντας κατά 8% σε σύγκριση με τον Μάιο του 2015. Από τα διαχρονικά, μάλιστα, στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑ) προκύπτει ότι ο φετινός Μάιος ήταν ο χειρότερος τουλάχιστον από το 2010, οπότε αναθεωρήθηκαν για τελευταία φορά οι σχετικοί δείκτες.  

Ενδεικτικό του κλίματος που επικρατεί στην αγορά είναι ότι πτώση παρατηρείται στον τζίρο όλων των κατηγοριών καταστημάτων, με τη μεγαλύτερη, τόσο σε αξία όσο και σε όγκο, να παρατηρείται στις πωλήσεις καυσίμων και τροφίμων. Η υψηλή ανεργία, η λιτότητα και οι μεγαλύτερες φορολογικές επιβαρύνσεις, μέσω της αύξησης άμεσων και έμμεσων φόρων, επιδρούν εξαιρετικώς αρνητικά στην κατανάλωση και κατά συνέπεια στον λιανεμπόριο.  

Ειδικότερα, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, ο δείκτης κύκλου εργασιών στο λιανεμπόριο υποχώρησε τον Μάιο του 2016 κατά 8% σε σύγκριση με τον Μάιο του 2015. Η μείωση αυτή προήλθε κυρίως από την υποχώρηση του κύκλου εργασιών κατά 16,7% στα πρατήρια καυσίμων, κατά 7,25% στα μεγάλα καταστήματα τροφίμων (σούπερ – μάρκετ), κατά 5,6% στα καταστήματα πώλησης ειδών ένδυσης – υπόδησης, κατά 4,7% στα βιβλιοχαρτοπωλεία και κατά 2,8% στα φαρμακεία, τα οποία πωλούν, βεβαίως, και καλλυντικά. Μεγάλη υποχώρηση παρουσιάζουν οι πωλήσεις και στα μεμονωμένα καταστήματα τροφίμων (κρεοπωλεία, μανάβικα κλπ) κατά 7,4% τον Μάιο του 2016 σε σύγκριση με τον Μάιο του 2015.  

Εξόχως απογοητευτικά είναι τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ και σε ό,τι αφορά τον όγκο των πωλήσεων. Ο δείκτης του όγκου των πωλήσεων στο λιανεμπόριο (κύκλος εργασιών σε σταθερές τιμές) υποχώρησε κατά 6,4% τον Μάιο του 2016 σε σύγκριση με τον αντίστοιχο περσινό μήνα. Η κατηγορία καυσίμων και λιπαντικών αυτοκινήτων καταγράφει επίσης της μεγαλύτερη πτώση σε ετήσια βάση, 7.1%, ενώ αξιοσημείωτη είναι η υποχώρηση του όγκου των πωλήσεων στα σούπερ μάρκετ (κατά 6,2%) στα καταστήματα ειδών και υπόδησης (6,8%), όπως επίσης και στα μεμονωμένα καταστήματα τροφίμων (επίσης κατά 6,8%). Η συρρίκνωση του τζίρου στο λιανεμπόριο η οποία παρατηρείται τον Μάιο είναι τόσο μεγάλη που δεν εξηγείται από τη εποχικότητα, με την έννοια ότι οι πωλήσεις ήταν αναμενόμενο να είναι ελαφρώς μειωμένες τον φετινό Μάιο, καθώς η πρώτη βδομάδα του Πάσχα, η κατανάλωση είθισται να είναι ελαφρώς μειωμένη, διότι οι καταναλωτές έχουν προβεί πριν σε αρκετές δαπάνες για την αγορά τροφίμων, ρούχων και παπουτσιών, αλλά και για τις μετακινήσεις τους.  

ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΕΣ ΕΠΙΒΑΡΥΝΣΕΙΣ  

Αυτό που φαίνεται να επηρεάζει σημαντικά την κατανάλωση, ειδικά στην κατηγορία τροφίμων, είναι οι φορολογικές επιβαρύνσεις. Όπως επισημαίνουν παράγοντες του οργανωμένου λιανεμπορίου τροφίμων, οι καταναλωτές, από τα τέλη του περσινού Ιουλίου, οπότε μια σειρά τροφίμων τα οποία πρώτα υπαγόταν στον μειωμένο συντελεστή ΦΠΑ 13% επιβαρύνθηκαν με συντελεστή ΦΠΑ 23% (από 1/6/2016 ο ΦΠΑ έχει αυξηθεί στον 24%), έχουν περιορίσει τις αγορές τους.  

Στην πραγματικότητα έχει δημιουργηθεί ένας φαύλος κύκλος: η αύξηση του ΦΠΑ σε συνδυασμό με τη μείωση της κατανάλωσης οδηγεί αρκετούς λιανέμπορους στην αύξηση των τιμών των προϊόντων, σε μια προσπάθεια να αντισταθμίσουν τις απώλειες, επιδεινώνοντας όμως, έτσι ακόμη περισσότερο την κατάσταση για μεγάλη μερίδα καταναλωτών αλλά και για τον ίδιο τον τζίρο των καταστημάτων τους.

Στη συνέχεια, η Iskra παραθέτει ένα ενδιαφέρον άρθρο του Δάνη Παπαβασιλείου, που δημοσιεύθηκε στο  Imerodromos.gr, με τίτλο ''O ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΜΠΟΡΑΚΟΥ'', το οποίο αναφέρεται στις χιλάδες επιχειρήσεις που έκλεισαν, λόγω των μνημονιακών πολιτικών που εφαρμόστηκαν τα τελευταία 6 χρόνια:

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΜΠΟΡΑΚΟΥ*

Του ΔΑΝΗ ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ*

Σοκ προκαλούν στην αγορά τα στοιχεία για τα «λουκέτα» που μπήκαν στις επιχειρήσεις τα τελευταία χρόνια. Φαίνεται όμως ότι αυτή η καταστροφική πορεία θα συνεχιστεί και τα επόμενα χρόνια, οδηγώντας σε μια δραματική μείωση του αριθμού των μικρομεσαίων επαγγελματοβιοτεχνών και εμπόρων.

Σύμφωνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τα τελευταία επτά χρόνια, πάνω από 100 επιχειρήσεις κλείνουν κάθε εργάσιμη ημέρα!

Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της καταστροφής σημειώνεται ότι στο διάστημα 2008- 2015 έκλεισαν 244.712επιχειρήσεις.(1)

Συγκεκριμένα ο συνολικός αριθμός των επιχειρήσεων το 2008 ήταν 858.685, ενώ στα τέλη του 2015 είχαν απομείνει 613.973.

Όμως, τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα αφού στον αριθμό των επιχειρήσεων που έκλεισαν θα πρέπει να προστεθούν μερικές δεκάδες χιλιάδες που έκλεισαν στη διάρκεια του πρώτου εξαμήνου του 2016.

Συνέπεια των δραματικών εξελίξεων στο χώρο των μικρομεσαίων επιχειρήσεων ήταν η εκρηκτική αύξηση της ανεργίας αφού υπολογίζεται ότι με τα «λουκέτα» χάθηκαν842.670 θέσεις εργασίας.

Όπως προκύπτει, μέχρι τώρα, με κάθε «λουκέτο» χανόντουσαν 3,4 θέσεις εργασίας. Δηλαδή στην πλειοψηφία τους ήταν επιχειρήσεις μικρές, ατομικές, ή με 2- 3 εργαζόμενους.

Τώρα όμως που αρχίζουν να κλείνουν επιχειρήσεις μεγαλύτερες και με πολλαπλάσιο αριθμό εργαζομένων («Μαρινόπουλος» με 12.500 εργαζόμενους, «Ηλεκτρονική» με 585 εργαζόμενους), ο αριθμός των ανέργων αναμένεται να αυξηθεί κατακόρυφα.

Μέσα σε επτά χρόνια «χάθηκε» το 28,5% των επιχειρήσεων στην Ελλάδα! Ένα πραγματικό πογκρόμ. Και έπεται συνέχεια.

Για το μέγεθος της ζημιάς από την εξέλιξη αυτή, μπορούμε να πούμε ότι με το μαζικό κλείσιμο των επιχειρήσεων (μικρομεσαίων και μεγαλύτερων), χάθηκαν 30,31 δις. ευρώ προϊόντος από την εθνική οικονομία, δηλαδή το 17% του ΑΕΠ!

Η καταβαράθρωση της ζήτησης, που οφείλεται στη δραματική μείωση της αγοραστικής δύναμης των λαϊκών στρωμάτων, είναι ασφαλώς η κύρια αιτία τηςκαταστροφής των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Όμως, σημαντικό ρόλο παίζει και η τεράστια αύξηση των φόρων, άμεσων και έμμεσων, που οδήγησε και οδηγεί δεκάδες χιλιάδες επαγγελματοβιοτέχνες και εμπόρους στην απόγνωση. Στους δύο αυτούς λόγους έρχεται να προστεθεί και το κλείσιμο της κάνουλας του τραπεζικού δανεισμού, αφού οι τράπεζες (παρά τις ανακεφαλαιοποιήσεις) αρνούνται να χορηγήσουν δάνεια στις επιχειρήσεις.

Τα παραπάνω περιγράφουν τις συνέπειες της μνημονιακής πολιτικής στο χώρο των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Όμως, το πογκρόμ που υφίστανται δεν οφείλεται μόνο στα μνημόνια. Η συρρίκνωση των μεσαίων στρωμάτων είναι ένας στρατηγικός στόχος του μονοπωλιακού κεφαλαίου, που περιλαμβάνεται σε σωρεία αποφάσεων και εκθέσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ειδικότερα, για την Ελλάδα υπάρχει πλήθος αναφορών τόσο στον «υπερεπαγγελματισμό», δηλαδή το ιδιαίτερα μεγάλο στρώμα των αυτοαπασχολούμενων και ελεύθερων επαγγελματιών, όσο και στο υψηλό ποσοστό του αγροτικού τομέα στο σύνολο της οικονομίας.

Έτσι, η Ε.Ε σε αγαστή συνεργασία με τις ελληνικές κυβερνήσεις βρήκαν στην τελευταία κρίση την ευκαιρία για να επενδύσουν σ΄ αυτήν και το πάγιο σχέδιο τους για τησυρρίκνωση των μικρομεσαίων στρωμάτων στην πόλη και το χωριό προς όφελος των πολυεθνικών που καρπώνονται το μερίδιο της αγοράς, ή της αγροτικής εκμετάλλευσης, που αφήνουν πίσω τους οι κατεστραμμένοι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες και αγρότες.

Η εξέλιξη αυτή δημιουργεί και τις προϋποθέσεις για την προσέγγιση των μικρομεσαίων, που υφίστανται αυτή τη βίαιη προλεταριοποίηση, με την εργατική τάξη, κατ΄ αρχήν για την απόκρουση των συνεπειών της μνημονιακής πολιτικής αλλά και στην προοπτική μιας αντιμονοπωλιακής, δημοκρατικής κοινωνικής συμμαχίας.Απαραίτητης όχι μόνο για την έξοδο από την κρίση, αλλά και για μια πορεία ριζικού κοινωνικού μετασχηματισμού.

*Ο τίτλος «Ο θάνατος του εμποράκου» είναι δανεισμένος από το ομότιτλο θεατρικό έργο του Άρθουρ Μίλερ. Έργο-κόλαφος ενάντια στην υλιστική κοινωνία και στη βάναυση, χωρίς ηθικές αναστολές λειτουργία του καπιταλιστικού συστήματος, ο «Θάνατος του Εμποράκου» αποτελεί όχι μόνο ένα κορυφαίο δείγμα του πολιτικού ρεαλισμού του Άρθουρ Μίλλερ αλλά και ένα διαχρονικό σχόλιο για τη διάψευση του αμερικανικού ονείρου και τη συνυπευθυνότητα όσων το συντηρούν χωρίς να αντιλαμβάνονται τις στρεβλώσεις του.

(1) Τα στοιχεία δημοσιεύθηκαν στην «Καθημερινή» στις 4 Ιουλίου 2016.

**Πηγή:imerodromos.gr