Επιδρομή στους τραπεζικούς λογαριασμούς όσων διατηρούν χρέη προς την εφορία πραγματοποιεί το Δημόσιο, στο πλαίσιο της προσπάθειας αύξησης των εσόδων για την επίτευξη των στόχων του προϋπολογισμού.

Κατά το διάστημα Ιανουαρίου - Ιουλίου έχουν πραγματοποιηθεί πάνω από 187.000 κατασχέσεις τραπεζικών λογαριασμών, ενώ μόνο τον Ιούλιο το Δημόσιο προχώρησε σε 37.000 κατασχέσεις αντλώντας από τους τραπεζικούς λογαριασμούς 18 εκατ. ευρώ.

Όπως προκύπτει από τα στοιχεία που δημοσιεύει η Καθημερινή, τα ποσά από τις κατασχέσεις δεν μπορούν να στηρίξουν τους φιλόδοξους εισπρακτικούς στόχους του κράτους, καθώς τα μέσα υπόλοιπα που βρίσκονται στους λογαριασμούς είναι μικροποσά.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το 97% των κατασχέσεων αφορά ποσά κάτω των 3.000 ευρώ, ενώ το μέσο ποσό που κατάσχεται με βάση τα στοιχεία του Ιουλίου είναι 496 ευρώ ανά λογαριασμό.

Αντίστοιχη είναι η εικόνα που προκύπτει από τους προηγούμενους μήνες, με βάση την οποία το συνολικό ποσό που άντλησε το Δημόσιο από 187.000 κατασχέσεις δεν ξεπερνά τα 95 εκατ. ευρώ.

Το άτυπο όριο που έχει συμφωνηθεί για την αποστολή κατασχετηρίων από τις εφορίες είναι τα 1.300 κατασχετήρια ανά εργάσιμη μέρα και ανά τράπεζα, ενώ άλλα 600 κατασχετήρια ανά ημέρα και ανά τράπεζα αποστέλλονται από το Κέντρο Είσπραξης Ασφαλιστικών Εισφορών (ΚΕΑΟ), που διαχειρίζεται οφειλές άνω των 5.000 ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι τα κατασχετήρια που αποστέλλονται καθημερινά υπερβαίνουν ορισμένες φορές ακόμη και τα 10.000 την ημέρα –όριο που μπορεί να αναθεωρηθεί προς τα πάνω– ενώ η τράπεζα έχει υποχρέωση να απαντήσει εντός 8 ημερών για την τύχη του αιτήματος κατάσχεσης, δηλαδή το κατά πόσον βρέθηκαν χρήματα στον λογαριασμό του υπόχρεου, καθώς και να ελέγξει εάν πρόκειται για λογαριασμό ακατάσχετο.

Σε περίπτωση που δεν βρεθούν χρήματα στον λογαριασμό του υπόχρεου σε μια συγκεκριμένη ημερομηνία, αλλά στην πορεία μπουν χρήματα στον επίμαχο λογαριασμό, το αίτημα παραμένει ενεργό και η κατάσχεση εκτελείται κανονικά.

Σε κάθε περίπτωση ο στόχος που έχει τεθεί από την κυβέρνηση για την εκτέλεση 750.000 κατασχέσεων και πλειστηριασμών εντός του 2016 είναι μάλλον ανέφικτος, αφού σημαίνει ότι το διάστημα Σεπτεμβρίου - Δεκεμβρίου θα πρέπει να γίνουν 550.000 κατασχέσεις, δηλαδή 137.500 τον μήνα, όταν ο μέσος όρος των κατασχέσεων όλο το 2016 είναι περί τις 30.000. Στο πλαίσιο της ηλεκτρονικής αποστολής κατασχετηρίων το 2015 έγιναν 136.000 κατασχέσεις και τα ποσά που αντλήθηκαν έφτασαν τα 70 εκατ. ευρώ, ενώ το 2014, ο αριθμός των κατασχέσεων έφτασε τις 130.000 και τα ποσά που αντλήθηκαν από τους τραπεζικούς λογαριασμούς των Ελλήνων ήταν της τάξεως των 84 εκατ. ευρώ.

Η εξέλιξη των κατασχέσεων το 2016 δείχνει γεωμετρική σχεδόν αύξηση του αριθμού των κατασχέσεων μήνα με τον μήνα, χωρίς ωστόσο η προσπάθεια αυτή να συνοδεύεται από ουσιαστικά αποτελέσματα για την πορεία των εσόδων. Αιτία είναι φυσικά το γεγονός ότι οι τραπεζικοί λογαριασμοί έχουν μικροποσά, καθώς η πλειοψηφία των νοικοκυριών έχει εξαντλήσει τη ρευστότητά της, ενώ όσοι έχουν χρήματα και θέλουν να αποφύγουν τις υποχρεώσεις τους, έχουν φροντίσει να τα μεταφέρουν σε ασφαλές μέρος.

πηγη: enikonomia.gr

Σύμφωνα με μία πρόσφατη αναφορά της BP τα πετρελαϊκά αποθέματα του πλανήτη αρκούν για κάτι περισσότερο από μισό αιώνα.

Για την ακρίβεια η BP εκτιμά πως τα κοιτάσματα πετρελαίου μπορούν να καλύψουν τις ενεργειακές απαιτήσεις του πλανήτη για ακόμη 53  χρόνια, σύμφωνα με τους τρέχοντες ρυθμούς κατανάλωσης. Εδώ θα πρέπει να πούμε πως η νέα εκτίμηση είναι πιο αισιόδοξη από την περσινή καθώς είναι βελτιωμένη κατά 1,1%.

Αυτό οφείλεται σε νέα κοιτάσματα μαύρου χρυσού που ανακαλύφθηκαν στις ΗΠΑ ανεβάζοντας την παγκόσμια ποσότητα προς άντληση στα 1.678,9 δισεκατομμύρια βαρέλια. Αξίζει να σημειωθεί πως τα νέα κοιτάσματα ήταν αδύνατο να αντληθούν με προηγούμενες γενιάς γεωτρύπανα. Τα νέα με δυνατότητα διάτρησης και κατά τον οριζόντιο άξονα(!) δίνουν πρόσβαση σε δυσκολότερα σημεία. Και όταν λιώσουν οι πάγοι -το οποίο θα είναι ιδιαίτερα επιβαρυντικό για το περιβάλλον του πλανήτη μας- ποιος ξέρει, μπορεί να ανακαλυφθούν ακόμη περισσότερα…

Βέβαια υπάρχουν “φωνές” που τονίζουν οτι τη θεωρεία “τελειώνουν τα αποθέματα του πλανήτη” την ακούμε χρόνια τώρα. Μάλιστα τέλη της δεκαετίας του ’80 αντίστοιχη έρευνα ανέφερε οτι τα αποθέματα θα έφταναν μέχρι το 2017.
Οι ίδιες… φωνές τονίσουν πως αυτές οι έρευνες είναι σκόπιμες απο τα μεγαθήρια εξόρυξης ορυκτών καυσίμων, για να κρατάνε τις τιμές σε υψηλά επίπεδα

πηγη: newsauto.gr

του Jack Rasmus.

Αυτή η εβδομάδα σηματοδοτεί την πρώτη επέτειο της κρίσης του ελληνικού χρέους το 2015, την τρίτη στην πρόσφατη ιστορία της χώρας από το 2010. Στις 20 - 21 του περασμένου Αυγούστου 2015, η «Τρόικα» -δηλαδή, τα πανευρωπαϊκά όργανα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (EC), η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ)- καθώς και το ΔΝΤ επέβαλαν μια τρίτη διαπραγμάτευση του χρέους της Ελλάδας. Στην Ελλάδα δόθηκαν 98 δισεκατομμύρια δολάρια (ΣτΜ: 86,43 δισεκατομμύρια ευρώ) σε δάνεια από την Τρόικα. Μια προηγούμενη διαπραγμάτευση του χρέους που επιβλήθηκε από την Τρόικα το 2012 είχε προσθέσει περίπου 200 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ (ΣτΜ: 176,38 δισεκατομμύρια ευρώ) στην αρχική διαπραγμάτευση του χρέους το 2010 (που ήταν) 140 δισεκατομμύρια δολάρια (ΣτΜ: 123,47 δισεκατομμύρια ευρώ).

Αυτά είναι περίπου 440 δισεκατομμύρια δολάρια (ΣτΜ: 388,04 δισεκατομμύρια ευρώ) σε δάνεια της τρόικας για μια περίοδο πέντε ετών, από το 2010 ως το 2015. Το ερώτημα είναι: ποιος ωφελείται από αυτά τα 440 δισεκατομμύρια δολάρια; Όχι η Ελλάδα. Εάν δεν είναι η ελληνική οικονομία και ο λαός της, τότε ποιος; Και έχουμε δει την τελευταία κρίση του ελληνικού χρέους;

Θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ότι 440 δισεκατομμύρια δολάρια σε δάνεια θα βοήθησαν την Ελλάδα να ανακάμψει από την παγκόσμια ύφεση του 2008-09, τη δεύτερη ευρωπαϊκή ύφεση του 2011-13 που ακολούθησε και την πανευρωπαϊκή χρόνια στασιμότητα της οικονομικής ανάπτυξης από τότε. Αλλά όχι, τα 440 δις δολάρια χρέους που η Τρόικα φόρτωσε στην Ελλάδα έχουν πράγματι εξαθλιώσει ακόμη περισσότερο την Ελλάδα, καταδικάζοντάς τη σε οκτώ χρόνια οικονομικής ύφεσης χωρίς ορατό τέλος.

Για να πληρώσει τα 440 δις δολάρια, σε τρεις διαδοχικές συμφωνίες για το χρέος (μνημόνια), η Τρόικα απαίτησε από την Ελλάδα να μειώσει τις δημόσιες δαπάνες για τις κοινωνικές υπηρεσίες, να εξαλείψει εκατοντάδες χιλιάδες κυβερνητικών θέσεων εργασίας, να περικόψει τους μισθούς των εργαζόμενων στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, να μειώσει τον κατώτατο μισθό, να περικόψει και να εξαλείψει τις συντάξεις, να αυξήσει το κόστος των εισφορών υγειονομικής περίθαλψης των εργαζομένων και (να τους αναγκάσει) να πληρώνουν υψηλότερες τιμές και τοπικούς φόρους περιουσίας. Στο πλαίσιο της λιτότητας, η Τρόικα έχει ακόμα απαιτήσει από την Ελλάδα να πουλήσει την κρατική περιουσία της, τα λιμάνια και τα μέσα μεταφοράς «κοψοχρονιά»[1] δηλαδή κάτω από τις τιμές της αγοράς.

Οι ευρωπαίοι τραπεζίτες πήραν το 95% των πληρωμών του ελληνικού χρέους

Τα 440 δις δολάρια σε δάνεια της Τρόικας, δηλαδή το ελληνικό χρέος, δεν έχουν χρησιμοποιηθεί για να ωφελήσουν τον ελληνικό λαό ή για να βοηθήσουν την ελληνική οικονομία να ανακάμψει μετά από οκτώ χρόνια ύφεσης. Έχουν χρησιμοποιηθεί για να πληρωθεί το αρχικό κεφάλαιο και οι τόκοι για τα προηγούμενα χρέη της Τρόικας. Έτσι, το χρέος έχει συσσωρευτεί από προηγούμενο χρέος προκειμένου να πληρωθούν προηγούμενα χρέη.

Μια πρόσφατη μελέτη, που δημοσιεύθηκε το 2016, έδειξε πειστικά πού έχουν πάει όλες οι πληρωμές τόκων και κεφαλαίου από το χρέος των 440 δις δολαρίων. Έχουν πάει απευθείας στους ευρωπαίους τραπεζίτες και επενδυτές, καθώς και στα όργανα της τρόικας της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ, οι οποίοι έμμεσα με τη σειρά τους τα ανακυκλώνουν πίσω στους ιδιώτες τραπεζίτες και τους επενδυτές.

Σύμφωνα με τη Λευκή Βίβλο (WP-16-02), που δημοσιεύτηκε από την Ευρωπαϊκή Σχολή Διοίκησης και Τεχνολογίας (ESMT) την άνοιξη του 2016, με τίτλο «Πού πήγαν τα χρήματα για τη διάσωση της Ελλάδας;», περισσότερο από το 95% των αρχικών δάνειων της Τρόικας στην Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε για την πληρωμή κεφαλαίου και τόκων για τα προηγούμενα δάνεια της Τρόικας, ή για τη διάσωση των ελληνικών ιδιωτικών τραπεζών (που ανήκουν σε άλλες ευρωπαϊκές τράπεζες ή είναι χρεωμένες σ’ αυτές), ή για την αποπληρωμή των ευρωπαίων ιδιωτών επενδυτών και κερδοσκόπων. Στην πραγματικότητα, λιγότερο από 10 δισεκατομμύρια ευρώ πέρασαν στην Ελλάδα.

Η μελέτη της ESMT εκτιμά ακόμα ότι η πιο πρόσφατη τρίτη διαπραγμάτευση του ελληνικού χρέους του περασμένου Αυγούστου 2015 θα έχει το ίδιο αποτέλεσμα: Από τα 98 δισεκατομμύρια δολάρια του δανείου που πήρε η Ελλάδα το περασμένο έτος, η μελέτη εκτιμά ότι μόλις 8 δισεκατομμύρια δολάρια θα βρουν το δρόμο τους προς τα ελληνικά νοικοκυριά.

Το κόστος για την Ελλάδα οκτώ χρόνια αργότερα.

Σε αντάλλαγμα για το 95% που καταβάλλεται στην Τρόικα και τους φίλους της τους τραπεζίτες-επενδυτές, τα μέτρα λιτότητας που συνοδεύουν τα δάνεια της Τρόικας είχαν ως αποτέλεσμα τα εξής: το ποσοστό ανεργίας στην Ελλάδα σήμερα, το 2016, μετά από οκτώ χρόνια εξακολουθεί να είναι 24%. Το ποσοστό ανεργίας των νέων εξακολουθεί να αιωρείται πάνω από το 50%. Οι μισθοί έχουν μειωθεί 24% για όσους είναι αρκετά τυχεροί να έχουν ακόμα δουλειά. Η κατάρρευση των μισθών δεν οφείλεται μόνο στις απολύσεις και τις περικοπές των μισθών στις δημόσιες και τις ιδιωτικές επιχειρήσεις, που και τα δυο συμβαίνουν από το 2010, αλλά οφείλεται και στη μετατόπιση της πλήρους απασχόλησης σε μερική απασχόληση. Οι θέσεις εργασίας πλήρους απασχόλησης έχουν καταρρεύσει στο 27%, στο χαμηλότερο ποσοστό ποτέ, ενώ οι θέσεις εργασίας μερικής απασχόλησης έχουν αυξηθεί στο 56%, στο υψηλότερο ποσοστό ποτέ. Οι φτωχότεροι και πιο ευάλωτοι Έλληνες εργαζόμενοι και τα νοικοκυριά έχουν δει τον κατώτατο μισθό τους να μειώνεται κατά 22% από το 2012, με εντολές της Τρόικας. Και οι συντάξεις για τους φτωχότερους έχουν μειωθεί περίπου στα ίδια επίπεδα. Όλα αυτά για να συνθλίψουν τους Έλληνες εργαζόμενους, τα νοικοκυριά και τις μικρές επιχειρήσεις, προκειμένου να εξοφλήσουν τους τόκους του χρέους στην τρόικα, στους ευρωπαίους τραπεζίτες και τους ιδιώτες επενδυτές.

Ούτε το χρέος, ούτε η λιτότητα, ούτε η ύφεση και η κατάρρευση των εισοδημάτων υπήρχαν πριν την παρέμβαση της Τρόικας στην Ελλάδα το 2010. Το ελληνικό χρέος προς το ΑΕΠ ήταν περίπου 100% το 2007, περίπου εκεί που ήταν κάθε χρόνο σε όλη την προηγούμενη δεκαετία 1997- 2007. Δεν ήταν χειρότερο από οποιαδήποτε άλλη οικονομία της Ευρωζώνης και καλύτερο από τις περισσότερες. Το ελληνικό χρέος αυξήθηκε το 2008 έως 109% λόγω της παγκόσμιας ύφεσης, επιταχύνοντας σε 146% του ΑΕΠ το 2010 με την πρώτη συμφωνία για το χρέος με την τρόικα των 140 δις δολαρίων. Στη συνέχεια εκτινάχθηκε πάνω από το 170% το 2011, όπου παρέμεινε μέχρι που άλλα 300 δισεκατομμύρια δολάρια προστέθηκαν στα δάνεια της Τρόικας το 2012 και το 2015.

Από το 2010, το χρέος στην Ελλάδα σίγουρα δεν οφείλεται στις κρατικές δαπάνες, οι οποίες έχουν μειωθεί από περίπου 14 δισεκατομμύρια ευρώ σε 9,5 δισεκατομμύρια ευρώ το 2015, γεγονός που αντανακλά τις βαθιές περικοπές λιτότητας στην Ελλάδα που απαίτησε η Τρόικα. Ούτε μπορεί να αποδοθεί στους υπερβολικούς μισθούς και τις πάρα πολλές δημόσιες θέσεις εργασίας, καθώς και οι δύο αυτές έχουν μειωθεί κατά ένα τέταρτο από τότε που το χρέος μεγάλωσε. Το χρέος είναι τα δάνεια της Τρόικας που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα, προκειμένου η Ελλάδα να πληρώσει το κεφαλαίο και τους τόκους προηγούμενων δανείων που της επιβλήθηκαν.

Κι ακόμα καμία ανακούφιση το 2015-16

Αυτό που συνέβη πριν από ένα χρόνο, στην τρίτη συμφωνία με την Τρόικα για το χρέος τον Αύγουστο του 2015, ήταν το ίδιο που συνέβη το 2012 και το 2010: κι άλλα 98 δις δολάρια περισσότερο προστέθηκαν στο ήδη μη βιώσιμο χρέος των περίπου 340 δις της Ελλάδας. Σε αντάλλαγμα, τον περασμένο Αύγουστο η Ελλάδα έπρεπε να εφαρμόσει τα ακόλουθα ακόμη πιο αυστηρά μέτρα λιτότητας:

• Να δημιουργήσει ένα δημοσιονομικό πλεόνασμα του 3,5% του ΑΕΠ, από το οποίο να αποπληρώσει το χρέος στην Τρόικα δηλαδή περίπου 8 δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο.
• Να αυξήσει τους φόρους στα προϊόντα στο 24% , συν κάποιες άλλες αυξήσεις φόρων για «μια διεύρυνση της φορολογικής βάσης» (δηλαδή υψηλότερους φόρους για τα νοικοκυριά χαμηλού εισοδήματος).
• Να καθιερώσει αυτό που η Τρόικα αποκαλεί «ολιστική μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος», δηλαδή να μειώσει τις συντάξεις έως 2,5% του ΑΕΠ, ή περίπου 5 δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο, και να καταργήσει τις ελάχιστες συντάξεις για τους χαμηλόμισθους και τις ετήσιες συμπληρωματικές επιχορηγήσεις συντάξεων.
• Να εισαγάγει ένα «ευρύ φάσμα» μεταρρυθμίσεων στην αγορά εργασίας, συμπεριλαμβανομένων των «πιο ευέλικτων» μισθολογικών διαπραγματεύσεων, των ευκολότερων μαζικών απολύσεων, των νέων ορίων στις απεργίες των εργαζομένων, και τις απολύσεις πάνω από χιλίων δασκάλων, ως μέρος της «εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης».
• Να κόψει τις υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης και να μετατρέψει άλλες 52.000 θέσεις εργασίας σε θέσεις μερικής απασχόλησης. Και
• Να εισαγάγει αυτό που η Τρόικα αποκαλεί περισσότερο «φιλόδοξο» πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων.

Και αυτή είναι μόνο μια σύντομη λίστα.

Και πώς λειτούργησε η οικονομία στην Ελλάδα το προηγούμενο έτος;

Οι κρατικές δαπάνες της Ελλάδας από τον Αύγουστο του 2015 μειώθηκαν κατά 30% από τα μέσα του 2016, εκτός των στρατιωτικών δαπανών που έχουν αυξηθεί κατά 600 εκατομμύρια δολάρια. Από τον Αύγουστο του 2015, το τριμηνιαίο ελληνικό ΑΕΠ συνέχισε να συρρικνώνεται σε καθαρή βάση. Το ελληνικό χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ έχει αυξηθεί κι άλλο.

Υπάρχουν 83.000 λιγότερες θέσεις εργασίας πλήρους απασχόλησης (αλλά 28.000 περισσότερες θέσεις εργασίας μερικής απασχόλησης). Τα ποσοστά ανεργίας των νέων έχουν αυξηθεί 48,8% έως 50,3%. Οι καταναλωτικές δαπάνες μειώθηκαν κατά σχεδόν 10%, καθώς η εμπιστοσύνη των καταναλωτών συνεχίζει να πέφτει κατακόρυφα, οι τιμές των κατοικιών έχουν ξεφουσκώσει και οι επενδυτικές επιχειρήσεις, οι εξαγωγές και οι εισαγωγές επιβραδύνονται. Με άλλα λόγια, η ελληνική οικονομία συνεχίζει να επιδεινώνεται παρά τα επιπλέον 98 δισεκατομμύρια δολάρια τους χρέους της Τρόικας και τα πιο ακραία μέτρα λιτότητας που επιβλήθηκαν πριν από ένα χρόνο.

Είναι αναπόφευκτη μια τέταρτη ελληνική κρίση χρέους;

Η απάντηση είναι «ναι». Η Ελλάδα δεν μπορεί να δημιουργήσει πλεόνασμα 3,5% από το οποίο να πληρώσει το βουνό του κεφαλαίου και των τόκων για το χρέος της. Οι δόσεις αποπληρωμής του χρέους για το 2016 προς την Τρόικα ήταν σχετικά ελάχιστες το 2016. Στο 2017-18, όμως, θα υπάρξουν μεγαλύτερες καθυστερήσεις στην αποπληρωμή του χρέους που θα οφείλονται στην αδυναμία της Ελλάδας να αποπληρώσει. Και θα επιδεινωθούν, όταν θα χτυπήσει η επόμενη πανευρωπαϊκή ύφεση, η οποία είναι πιθανό να συμβεί το 2017-18. Η επόμενη κρίση του ελληνικού χρέους μπορεί να ξεσπάσει ακόμα και πριν απ’ αυτό, ως συνέπεια της τρέχουσας επιδείνωσης του τραπεζικού συστήματος της Ευρώπης στον απόηχο των Brexit και το βάθεμα των προβλημάτων στα τραπεζικά συστήματα της Ιταλίας και της Πορτογαλίας. Αυτή η μόλυνση θα μπορούσε γρήγορα να εξαπλωθεί στην Ελλάδα, επισπεύδοντας άλλη μία τέταρτη ελληνική κρίση χρέους όσο και τραπεζική κρίση.

Ένας αναδυόμενος νέος οικονομικός ιμπεριαλισμός;

Η επιβολή λιτότητας από το 2010 για την αποπληρωμή του χρέους της Τρόικα ανάγκασε την ελληνική κυβέρνηση να αφαιρέσει εισοδήματα και πλούτο από τους εργαζόμενους και τις μικρές επιχειρήσεις, δηλαδή να εκμεταλλευθεί τους πολίτες της για λογαριασμό της Τρόικας και στη συνέχεια να μεταφέρει το εν λόγω εισόδημα στην Τρόικα και στους ευρωπαίους τραπεζίτες και επενδυτές. Αυτός είναι ο ιμπεριαλισμός καθαρός και απλός, αν και πρόκειται για ένα νέο είδος του που τώρα διευθετείται με μεταβιβάσεις κεφαλαίων από κράτος σε κράτος (Τρόικα-Ελλάδα) αντί της εκμετάλλευσης από εταιρεία σε εταιρεία στο σημείο της παραγωγής. Το μέγεθος της εκμετάλλευσης είναι μεγαλύτερο και πολύ πιο αποτελεσματικό.

Αυτό που έχει συμβεί και συνεχίζει να συμβαίνει στην Ελλάδα, είναι η εμφάνιση μιας νέας μορφής οικονομικού ιμπεριαλισμού που τα μικρότερα κράτη και οι οικονομίες που σχεδιάζουν να ενταχθούν σε μεγαλύτερες ζώνες ελεύθερου εμπορίου και σε συνδικάτα «νομίσματος» ή να συνδέσουν τα νομίσματά τους με το δολάριο, το ευρώ ή κάτι άλλο οφείλουν να αποφύγουν με κάθε κόστος να γίνουν κι αυτά λιγότερο ή περισσότερο «όπως η Ελλάδα» και σταδιακά να γίνουν χρέους υποτελή στα ισχυρότερα καπιταλιστικά κράτη με τα οποία αποφάσισαν να ενοποιηθούν οικονομικά.

Ο νεοφιλελευθερισμός εξελίσσεται συνεχώς και δημιουργεί επίσης ιμπεριαλιστική εκμετάλλευση. Ξεκινά ως ζώνη ελεύθερου εμπορίου ή «τελωνειακή» ένωση. Στη συνέχεια, προστίθεται ένα ενιαίο νόμισμα ή έρχεται να κυριαρχήσει, στο πλαίσιο του ελεύθερου εμπορίου, μέσω της τελωνειακής ένωσης. Μια νομισματική ένωση οδηγεί τελικά στην ανάγκη για μια ενιαία τραπεζική ένωση εντός της περιοχής. Η κεντρική τραπεζική νομισματική πολιτική καταλήγει να καθορίζεται από την κυρίαρχη οικονομία και το κυρίαρχο κράτος. Η μικρότερη οικονομία χάνει τον έλεγχο του νομίσματός της, τις τραπεζικές και νομισματικές πολιτικές της. Η ένωση των τραπεζών στην αναγκαιότητα μιας μορφής δημοσιονομικής ένωσης. Τα μικρότερα κράτη-μέλη χάνουν πλέον τον έλεγχο όχι μόνο των νομισματικών συστημάτων και των τραπεζών τους, αλλά τελικά και της φορολογίας καθώς και των δαπανών. Μπορούν στη συνέχεια να γίνουν «οικονομικά προτεκτοράτα» της κυρίαρχης οικονομίας και του κυρίαρχου κράτους, όπως έχει γίνει τώρα η Ελλάδα.

Ο Δρ Jack Rasmus είναι διδάκτορας Πολιτικής Οικονομίας. Διδάσκει οικονομία και πολιτική στο Κολέγιο της Αγίας Μαρίας στην Καλιφόρνια. Επί 18 χρόνια ήταν αναλυτής αγοράς για αρκετές πολυεθνικές εταιρείες. Διετέλεσε διαπραγματευτής, και διοργανωτής σε πολλά εργατικά συνδικάτα (UAW, CWA, SEIU).

Είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων όπως «Η Οικονομία του Ομπάμα: Ανάκαμψη για τους λίγους», «Το Έπος της Ύφεσης: Πρελούδιο σε παγκόσμια ύφεση» και «Ο πόλεμος στο σπίτι μας: Η εταιρική επιθετικότητα από τον Ρόναλντ Ρίγκαν στον Τζωρτζ Μπους». Σύντομα κυκλοφορεί το βιβλίο του για την ανάλυση του ελληνικού χρέους και τον αναδυόμενο νέο οικονομικό ιμπεριαλισμό «Η λεηλασία της Ελλάδας: ένας αναδυόμενος νέος οικονομικός ιμπεριαλισμός».

Πηγή:  telesurtv.net

Μετάφραση – Επιμέλεια: Παναγιώτης Ζαβουδάκης

[1] Στα αγγλικά χρησιμοποιείται ο όρος «fire sale» («πώληση πυρκαγιάς») που χαρακτηρίζει την πώληση αγαθών σε εξαιρετικά μειωμένες τιμές, συνήθως όταν ο πωλητής αντιμετωπίζει την πτώχευση. Ο όρος προέρχεται από την πώληση αγαθών με μεγάλη έκπτωση λόγω ζημιών που έχουν υποστεί από πυρκαγιές. Στις χρηματοπιστωτικές αγορές «firesales» συμβαίνουν όταν οι πλειοδότες που εκτιμούν τα περιουσιακά στοιχεία σε υψηλή τιμή εμποδίζονται να κάνουν προσφορά γι’ αυτά. Έτσι πιέζεται η μέση τιμή πώλησης χαμηλότερα απ’ ό,τι θα ήταν κανονικά.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού, έχει το 50% του παγκόσμιου πλούτου!

ΔΑΝΗΣ ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Η αβυσσαλέα διαφορά μεταξύ πλούσιων και φτωχών, σ΄ όλο τον κόσμο, μεγαλώνει χρόνο με το χρόνο, σύμφωνα με τα στοιχεία διεθνών οργανισμών. Βέβαια, στις περισσότερες περιπτώσεις αυτή η διαφορά εμφανίζεται ως φυσικό φαινόμενο, παραβλέποντας ότι ο πλούτος και η φτώχεια είναι το προϊόν και το αποτέλεσμα ενός συστήματος, του καπιταλιστικού, που έχει ως θεμέλιο λίθο την εκμετάλλευση, την οικονομική και κοινωνική ανισότητα.

Ιδού λοιπόν ορισμένα στοιχεία που αποδεικνύουν, εκτός των άλλων, το πως στην περίοδο της βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και (φυσικά) οι φτωχοί, φτωχότεροι:

Το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού έχει το 50% του παγκόσμιου πλούτου

• Το φτωχότερο μισό του παγκόσμιου πληθυσμού μοιράζεται κάτι λιγότερο από το 1% του παγκόσμιου πλούτου, την ώρα που το πλουσιότερο 10% έχει στα χέρια του το 88% του συνόλου του πλούτου(1).

• Το πλουσιότερο 1% του παγκόσμιου πληθυσμού ελέγχει το μισό παγκόσμιο πλούτο.

• Οι κροίσοι αυτού του κόσμου αυξήθηκαν και έγιναν πλουσιότεροι το τελευταίο 12μηνο, καθώς σύμφωνα με έρευνα της Wealth-X (2) οι δισεκατομμυριούχοι του πλανήτη ανήλθαν στους 2.473 (+ 6,4%), ενώ η συνολική τους περιουσία διαμορφώθηκε στα 7,68 τρισ. Δολάρια (+5,4%).

• Σύμφωνα με το Ερευνητικό Ινστιτούτο της ελβετικής τράπεζας Credit Suisse (3), 3,4 δισεκατομμύρια άνθρωποι, ή το 71% του παγκόσμιου πληθυσμού μοιράζονται μόλις 7,4 τρισ. δολάρια, ποσό δηλαδή μικρότερο από την περιουσία των μόλις 2.473 δισεκατομμυριούχων.

Αυξήθηκαν οι δισεκατομμυριούχοι εν μέσω κρίσης…

• Ο συνολικός αριθμός των δισεκατομμυριούχων αυξήθηκε κατά 81% από το 2009, δηλαδή έναν χρόνο μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, καθώς κυμαίνονταν τότε μόλις στα 1.360 άτομα, ενώ και η περιουσία τους επίσης από τα 3,1 τρισ. δολ. υπερδιπλασιάστηκε το ίδιο διάστημα.

• Σύμφωνα με στοιχεία των Wealth-X και UBS από τα 232 τρισ. δολάρια που εκτιμάται σήμερα η συνολική αξία του ιδιωτικού πλούτου, τα 77 τρισ. δολάρια, δηλαδή σχεδόν όσο το ετήσιο παγκόσμιο ΑΕΠ, ελέγχονται από 16,6 εκατομμύρια κατοίκους που αντιστοιχούν στο 0,334% του συνολικού ενήλικου πληθυσμού των 4,89 δισεκατομμυρίων κατοίκων του πλανήτη.

• Είναι χαρακτηριστικό πως 211.275 εκατομμυριούχοι με κινητή περιουσία άνω των 30 εκατ. ευρώ (το 0,004% του παγκόσμιου ενήλικου πληθυσμού) ελέγχουν το 12,8% (29,7 τρις. δολάρια) του συνολικού πλούτου, την ώρα που 2.325 δισεκατομμυριούχοι διαθέτουν περιουσία 7,3 τρις. Δολαρίων.

Φτώχεια χωρίς ελπίδα

• Στην έρευνα του McKinsey Global Institute (4) αναφέρεται ότι τη δεκαετία μετά το 2005 τα πραγματικά εισοδήματα για το 65%-70% των νοικοκυριών στις ανεπτυγμένες οικονομίες σημείωσαν πτώση, ενώ, σύμφωνα με τα ευρήματα της μελέτης, αυξάνεται πλέον το φάντασμα μιας νέας γενιάς που θα μεγαλώνει φτωχότερη από τους γονείς της.

• Το Ινστιτούτο McKinsey εκτιμά πως, αν η ισχνή οικονομική ανάπτυξη της τελευταίας δεκαετίας συνεχιστεί, τότε και την ερχόμενη δεκαετία το 70%-80% των νοικοκυριών θα δει τα εισοδήματά του να παραμένουν σταθερά ή και να μειώνονται. Ακόμη όμως και αν η ανάπτυξη επιταχύνει το ποσοστό των νοικοκυριών που κινδυνεύει να δει πτώση στα εισοδήματά του, θα κυμανθεί στο 20%-40%.

Ανισότητες στην Ευρωζώνη

• Στο ίδιο μήκος κύματος και η Boston Consulting Group (BCG) (5) , η οποία εκτιμά πως οι εκατομμυριούχοι που αποτελούν μόνο το 1% του πληθυσμού παγκοσμίως ελέγχουν σχεδόν τον μισό ιδιωτικό πλούτο του κόσμου. Η ανισότητα του πλούτου αυξάνεται και στην ευρωζώνη, σύμφωνα με έρευνα του ινστιτούτου της εταιρείας διαχείρισης κεφαλαίων Flossbach von Storch. Ο πλούτος π.χ. στη Γερμανία και στην Αυστρία αυξήθηκε κατά 7% στο τέλος του 2015.

• Ο συγκεκριμένος δείκτης ανάπτυξης είναι διπλάσιος από αυτόν της Ιταλίας και της Ισπανίας, ενώ οι Ελληνες είδαν τον πλούτο τους να σημειώνει τη μεγαλύτερη μείωση.

Πόσα έχασαν οι Έλληνες

• Σύμφωνα με την Credit Suisse, εξάλλου, από το 2007 ως σήμερα περίπου 1,2 εκατομμύρια Ελληνες άλλαξαν κατηγορία εισοδηματικής διαστρωμάτωσης καθώς η αξία των ελληνικών περιουσιακών στοιχείων απομειώθηκε κατά σχεδόν 522 δισ. δολάρια, ενώ κάθε Ελληνας έχασε 55.500 δολάρια, αφού η μέση αξία του πλούτου των Ελλήνων από τα 136.800 δολάρια το 2007 εκτιμάται ότι υποχώρησε στα 81.300 δολάρια το 2015.

Αντί επιλόγου, μεταφέρουμε το συμπέρασμα των ερευνητών του Ινστιτούτου McKinsey, οι οποίοι σημειώνουν: «Ένας σημαντικός αριθμός των ανθρώπων που βλέπουν τις προοπτικές εξέλιξης των εισοδημάτων να εξανεμίζονται χάνει την πίστη του στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Σχεδόν το ένα τρίτο των ατόμων που δεν τα καταφέρνουν στον νέο κόσμο που δημιουργείται εκτιμούν επίσης πως ούτε και τα παιδιά τους έχουν ελπίδες, ενώ εξέφρασαν αρνητικές απόψεις σχετικά με το ελεύθερο εμπόριο και τη μετανάστευση, με ό,τι αυτό σημαίνει για τις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές δομές του δυτικού κόσμου»…

(1) http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=822902

(2) http://www.billionairecensus.com/home.php

(3) http://publications.credit-suisse.com/tasks/render/file/index.cfm?fileid=C26E3824-E868-56E0-CCA04D4BB9B9ADD5

(4) http://www.mckinsey.com/global-themes/employment-and-growth/poorer-than-their-parents-a-new-perspective-on-income-inequality

(5) https://www.bcgperspectives.com/content/articles/strategy-globalization-saving-globalization-technology-from-themselves/

πηγη: imerodromos.gr

Πρόκειται για ένα πεύκο που ανήκει στο είδος Pinus heldreichii γνωστό και ως ρόμπολο, ενώ φύτρωσε στο σημείο ούτε λίγο ούτε πολύ στις αρχές της δεκαετίας του 940

Στην οροσειρά της Πίνδου, κοντά στα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία, ζει εδώ και 1.075 χρόνια το αρχαιότερο δέντρο της Ευρώπης.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, μάλιστα, στη συγκεκριμένη περιοχή της Πίνδου βρίσκονται τουλάχιστον δέκα ακόμη δέντρα που ζουν περισσότερο από 1.000 χρόνια.

Πρόκειται για ένα πεύκο που ανήκει στο είδος Pinus heldreichii (λευκόδερμη πεύκη), γνωστό και ως ρόμπολο, ενώ φύτρωσε στο σημείο ούτε λίγο ούτε πολύ στις αρχές της δεκαετίας του 1940.

Το πεύκο εντόπισε διεθνής ερευνητική ομάδα, με μέλη επιστήμονες του πανεπιστημίου της Στοκχόλμης, του πανεπιστημίου του Μάιντς και του πανεπιστημίου της Αριζόνα στις ΗΠΑ. Η ομάδα ανακοίνωσε την ανακάλυψή της την Παρασκευή, ενώ έδωσε στο δέντρο το παρατσούκλι «Άδωνις».

Ο «Άδωνις» μπορεί να είναι το αρχαιότερο ζωντανό δέντρο στη «Γηραιά Ήπειρο», όχι όμως και στον κόσμο. Ο τίτλος αυτός ανήκει σε ένα πεύκο 5.000 και πλέον ετών, το οποίο βρίσκεται στα Λευκά Όρη στην Καλιφόρνια.

Ακόμη κι έτσι όμως, το δέντρο στην Πίνδο μετρούσε πάνω από 260 χρόνια «ζωής» στην πρώτη άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους σταυροφόρους, και πάνω από μισό αιώνα όταν η πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς.

Για τη χρονολόγηση του πεύκου, η ομάδα πήρε δείγμα από τον κορμό του, ο οποίος έχει διάμετρο περίπου ένα μέτρο. Έτσι, με δεδομένο πως κάθε χρόνος «ζωής» του πεύκου αντιστοιχεί και σε έναν δακτύλιο που έχει σχηματισθεί στον κορμό του, μπόρεσαν να προσδιορίσουν την «ηλικία» του.

«Είναι εντυπωσιακό που αυτός ο μεγάλος και περίπλοκος οργανισμός κατάφερε να επιβιώσει για τόσα χρόνια σε ένα αφιλόξενο περιβάλλον, και σε μία περιοχή με ανθρώπινη παρουσία εδώ και 3.000 έτη», σημειώνει ο δενδροχρονολόγος Πολ Κρούζικ, ερευνητής από το Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης και επικεφαλής της ομάδας.

Η συγκεκριμένη περιοχή κίνησε το ενδιαφέρον του Κρούζικ πριν από μερικά χρόνια, όταν διάβασε μία διδακτορική διατριβή για τα δέντρα που αυτή «φιλοξενεί». Σκοπός του δεν ήταν να βρει το αρχαιότερο δέντρο στην Ευρώπη, αλλά να χρησιμοποιήσει την τοπική χλωρίδα για να ανακαλύψει στοιχεία για την ιστορία της κλιματικής αλλαγής και άλλες περιβαλλοντικές αλλαγές που έλαβαν χώρα κατά το παρελθόν.

Επίσης, στην Ευρώπη υπάρχουν άλλα δέντρα τα οποία φαίνεται πως είναι αρχαιότερα από το πεύκο της Πίνδου. Ωστόσο, σε αντίθεση με τον «Άδωνι», στην περίπτωσή τους δεν υπάρχει η δυνατότητα να υπολογισθεί με ακρίβεια η «ηλικία» τους, επειδή ο κορμός τους έχει αλλοιωθεί με συνέπεια να μην μπορούν να μετρηθούν οι ετήσιοι δακτύλιοι ανάπτυξης. Έτσι, ο χρόνος «ζωής» τους έχει εκτιμηθεί με βάση το μέγεθος και τον θεωρητικό ρυθμό ανάπτυξης του είδους στο οποίο ανήκουν.

Οι επιστήμονες ελπίζουν πως το ρόμπολο και τα υπόλοιπα δέντρα της περιοχής θα τους βοηθήσουν να φέρουν στο «φως» σημαντικές λεπτομέρειες για το κλίμα που επικρατούσε στην περιοχή πριν από εκατοντάδες χρόνια.

πηγη: protothema.gr

Υπάρχει ένα παιχνίδι που παίζεται εδώ και χρόνια, είναι το παιχνίδι των αριθμών, των μέσων όρων και των οικονομικών δεικτών. Σ’ αυτό το παιχνίδι κερδίζει εκείνος που θα καταφέρει να στρεβλώσει την πραγματικότητα με τον πιο επιστημονικοφανή τρόπο. Όσο και αν θα θέλαμε να ξορκίσουμε την πεζότητά των αριθμών κάτω από το φως του αυγουστιάτικου φεγγαριού, τα νούμερα – κάθε είδους – μας κυνηγάνε να παίξουμε. Μερικές φορές είναι απόλυτα μεγέθη, όπως η επικείμενη αύξηση κατά 12 λεπτά ανά λίτρο βενζίνης. Άλλοτε είναι δείκτες, όπως αυτός που διαβάζουμε τούτες τις μέρες, για το πρωτογενές πλεόνασμα Ιανουαρίου–Ιουλίου, που προέκυψε μεγαλύτερο από το αναμενόμενο κατά 4,1 φορές. Ενίοτε είναι δημοσιεύματα, όπως των Financial Times (12/08/2016), που βγήκαν με τίτλο «Ναι, αλήθεια: Η Ελλάδα εκπλήσσει με την οικονομική της ανάπτυξη» και κάνουν λόγο για αύξηση της παραγωγής, κατά το β΄ τρίμηνο του έτους, σε ποσοστό 0,3%[1]. Πολύ συχνά είναι σκέτα νούμερα με σάρκα και οστά… Ωστόσο, την πραγματικότητα την αντιλαμβανόμαστε και χωρίς αριθμητικά μεγέθη. Την αντιλαμβανόμαστε, ως εξωτερική αντίσταση σε κάθε είδους ανάγκη ή επιθυμία μας. Τα τελευταία χρόνια αυτή η αντίσταση ισχυροποιείται, καθιστώντας όλο και πιο «πραγματικές» τις καθημερινές μας δυσκολίες[2].

Την ίδια μέρα που η βρετανική οικονομική εφημερίδα υπονόησε μια κάποια στροφή προς την ανάπτυξη, κάποιοι από ’μάς – πολύτεκνοι, μονογονεϊκές οικογένειες, άτομα με ειδικές ανάγκες – διαπίστωσαν ότι τα κοινωνικά επιδόματα που δικαιούνται μπήκαν στο στόχαστρο της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων. Η κυβέρνηση αποφάσισε ότι, ακόμα και αυτά τα πενιχρά ποσά, αποτελούν εισόδημα και όχι κοινωνική πρόνοια. Συνεπώς, αποφάσισε να τα χρεώσει με φόρο «εισφοράς  αλληλεγγύης» εκτιμώντας, ότι εκείνοι που αντιμετωπίζουν ιδιαίτερα προβλήματα οφείλουν να σταθούν αλληλέγγυοι… σε ποιους; Μάλλον, στις κρατικές οφειλές έναντι των τραπεζιτών… Πρόκειται, προφανώς, για ένα νέο είδος «αλληλεγγύης», από τα κάτω προς τα πάνω, που επιβάλλει ακόμα και τη φορολόγηση των αναπηρικών επιδομάτων. Ωστόσο, παραβλέπεται ότι αυτά τα ποσά χορηγούνται για να καλύψουν τη δεδομένη κρατική ανεπάρκεια στην παροχή δομών, υπηρεσιών και υποδομών. Δηλαδή, το κράτος φορολογεί την προσπάθεια αναπλήρωσης της ίδιας, της δικής του ανεπάρκειας.

Το κάλεσμα αισιοδοξίας για την πορεία της ελληνικής οικονομίας προήλθε από βρετανική πένα. Δεδομένου ότι ο ίδιος ο πρωθυπουργός το ενστερνίστηκε και το επικαλέστηκε σε ανάρτησή του στο Twitter, δεν μπορεί παρά να απαντήσει κανείς στο ίδιο πνεύμα, κάνοντας χρήση ενός αποσπάσματος του Σαίξπηρ από το έργο του «Με το ίδιο μέτρο». Εκεί, ο ποιητής μας παροτρύνει:

«…αφήστε τη λογική σας να λειτουργήσει,

Να επιτρέψει στην αλήθεια να βγει από εκεί που είναι κρυμμένη,

και να καταχωνιάσει το ψεύδος που παρουσιάζεται γι’ αλήθεια…»[3]

Όταν ο στόχος είναι η ορθή αποτύπωση της κατάσταση μιας κοινωνίας, το επίπεδο διαβίωσης των πολιτών της, οι συνθήκες της καθημερινής τους ζωής, τότε η αλήθεια προσλαμβάνεται μέσα από την κοινωνική εμπειρία. Οι αριθμοί είναι το μέσο που χρησιμοποιούμε για να αντιληφθούμε την έκταση αυτής της αλήθειας. Η μεγαλύτερη αξία των αριθμών είναι η κοινωνική πραγματικότητα που αντανακλούν. Στην προσπάθεια κατανόησης αυτής της πραγματικότητας, η ΕΛΣΤΑΤ μας διαφωτίζει με μερικά αριθμητικά δεδομένα που μπορούν να περιγράψουν την κατάσταση μας. Την κατάσταση του λαού μας, που από το Σεπτέμβρη μέχρι τα Χριστούγεννα θα πρέπει να πληρώνει κάθε μήνα σε άμεσους φόρους το δυσθεώρητο πόσο των τεσσάρων δισεκατομμυρίων διακοσίων πενήντα εκατομμυρίων ευρώ (4,25 δις ευρώ).

Ένα ποσοστό αρκετά εντυπωσιακό και άμεσα σχετικό με τη μείωση των κοινωνικών επιδομάτων, είναι το 25,5% των ανθρώπων που κινδυνεύουν να πέσουν κάτω από το όριο της φτώχιας, αν αποστερηθούν αυτή την ενίσχυση. Αυτό σημαίνει ότι, σε κάθε παρέα τεσσάρων ανθρώπων θα υπάρχει ένας που θα πρέπει να επιβιώνει με λιγότερο από 376 ευρώ το μήνα (όριο φτώχειας για το 2015 ήταν τα 4.512 ευρώ/έτος, άρα 376 ευρώ/μήνα). Επίσης, ένα στοιχείο που κάνει εντύπωση είναι, ότι το 32,6%, μεταξύ των ανθρώπων που κινδυνεύουν, είναι παιδιά μέχρι την ηλικία των 17 χρονών. Εδώ αξίζει, να δούμε συγκριτικά και το ποσοστό των ανθρώπων που διέτρεχαν ήδη αυτόν τον κίνδυνο την εποχή που έπαιρναν ολόκληρα τα επιδόματα, όταν ακόμα το ΕΚΑΣ, τα επιδόματα ανεργίας, τα βοηθήματα αναπηρίας κτλ. θεωρούνταν κοινωνικές μεταβιβάσεις και δεν περικόπτονταν. Τότε, το 21,4% του πληθυσμού και πάλι κινδύνευε να ζει με λιγότερα από τα 376 ευρώ μηνιαίως. Συνεπώς, οι κυβερνώντες που μείωσαν τη βοήθεια που λάμβαναν αυτές οι ειδικές κατηγορίες πολιτών, γνώριζαν ότι μετά την απόφασή τους, το ποσοστό των ανθρώπων που θα κινδύνευε να διολισθήσει κάτω από το όριο της φτώχιας θα ήταν, σίγουρα, μεγαλύτερο από το 21,4%. Άρα, η απόφαση που έλαβαν, ήταν μια συνειδητή, πολιτική απόφαση ενός πολιτικού προσωπικού που επέλεξε να ενισχύσει τη δόση προς τους δανειστές καταδικάζοντας μερικές από τις πιο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Εδώ έρχεται και πάλι η κοινωνική εμπειρία για να εξετάσει κριτικά τους οικονομικούς δείκτες. Έρχεται η εικόνα μιας ολόκληρης κοινωνίας που στα τέλη του Αυγούστου νιώθει σαν να περιμένει σε θάλαμο αναμονής τις απαιτήσεις που φέρνει ο Σεπτέμβρης, τον ΕΝΦΙΑ, τη δόση της εφορίας, τα τέλη κυκλοφορίας. Αυθόρμητα γεννάται το ερώτημα, μήπως το ποσοστό όσων κινδυνεύουν είναι ακόμα μεγαλύτερο; Πως προκύπτουν τα όρια της φτώχιας και το ποσοστό των απειλούμενων απ’ αυτήν;

Το κατώφλι κινδύνου φτώχιας δεν είναι ένα σταθερό ποσό, αλλά διαφοροποιείται κάθε χρόνο. Προκύπτει ως ποσοστό 60% του εθνικού διάμεσου διαθέσιμου εισοδήματος. Συνεπώς, όταν καταγράφεται συνολική πτώση των εισοδημάτων, το όριο της φτώχιας χαμηλώνει. Το 2004 το κατώφλι της φτώχιας στην Ελλάδα ορίστηκε στα 5.300 ευρώ/χρόνο. Το 2005 ανέβηκε στα 5.650 ευρώ/χρόνο και συνέχισε να ανεβαίνει μέχρι το 2010 που έφτασε τα 7.178 ευρώ/χρόνο. Από εκεί και μετά άρχισε να πέφτει ακολουθώντας την πτώση των εισοδημάτων και διαμορφώνοντας τα ποσοστά εκείνων που, επισήμως, χαρακτηρίζονταν ως «φτωχοί» ή «απειλούμενοι». Ωστόσο, η πτώση των εισοδημάτων και του ορίου φτώχιας δεν σημαίνει ότι το πραγματικό κόστος ζωής μειώνεται αντιστοίχως. Αντιθέτως, την τελευταία δεκαετία, ενώ τα εισοδήματα μειώνονται, το κόστος διαβίωσης αυξάνει. Οπότε, από χρονιά σε χρονιά, τα ποσοστά όσων απειλούνται εμφανίζονται μειωμένα στις επίσημες στατιστικές, αλλά ο πραγματικός αριθμός όσων δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στα έξοδα διαβίωσης μεγαλώνει. Δηλαδή, ο φτωχός πληθυσμός πολλαπλασιάζεται, αλλά είναι λιγότεροι εκείνοι που φέρουν τον τίτλο του «φτωχού». Με βάση τους υπολογισμούς της ΕΛΣΤΑΤ,  αν πάρουμε το μέσο διαθέσιμο εισόδημα του 2015 και το αξιολογήσουμε με όριο φτώχιας το όριο που ίσχυε το 2005 (τότε ήταν 5,650 ευρώ), θα διαπιστώσουμε ότι το ποσοστό του πληθυσμού που απειλείται ανέρχεται στο 42,2% του συνολικού πληθυσμού. Δεδομένου ότι, το όριο της φτώχιας μειώθηκε αλλά το κόστος διαβίωσης δεν ακολούθησε αντίστοιχη πτωτική πορεία, το ότι απειλείται σχεδόν ο μισός πληθυσμός της χώρας είναι μια πληροφορία κρυμμένη πίσω από τους δείκτες.

Ειπώθηκε νωρίτερα ότι, η αξία των ποσοστών εντοπίζεται στην κοινωνική πραγματικότητα που αποκαλύπτουν συμβάλλοντας στη σύνθεση μιας αρτιότερης γενικής εικόνας. Ωστόσο, η ποσοτική απεικόνιση των κοινωνικών δεδομένων εμπεριέχει εγγενώς μια πτυχή αγένειας, ίσως και απανθρωπιάς. Διότι, αυτό που απεικονίζεται σε έναν δείκτη, ακόμα και αν είναι το ελάχιστο ή το αμελητέο στατιστικό μέγεθος, αποτελεί – έστω και για έναν άνθρωπο – το 100% της δικής του ζωής. Ίσως γι’ αυτό θα ήταν σκόπιμο, όταν κοιτάζουμε δείκτες, να ψάχνουμε και για τις απόλυτες τιμές που αυτοί αντιπροσωπεύουν. Γιατί κάθε μονάδα που μετράμε, αποτελεί ολόκληρη την πραγματικότητα ενός ανθρώπου. Όταν μιλάμε για τον πληθυσμό που βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχιας ή κοινωνικού αποκλεισμού, ουσιαστικά μιλάμε για τρία εκατομμύρια οκτακόσιους εικοσιοκτώ χιλιάδες πεντακόσιους  ανθρώπους (3.828.500), που ο καθένας απ’ αυτούς ζει δίπλα μας, είναι συγγενής ή φίλος μας ή είμαστε εμείς οι ίδιοι.

Όταν μιλάμε για παιδιά μέχρι 17 χρονών, αναφερόμαστε στα δικά μας παιδιά, στα ανίψια μας, στους μαθητές μας, στους φίλους των παιδιών μας. Καλό είναι να γνωρίζουμε ότι, αυτά τα παιδιά σε ένα ποσοστό 44,5% διαβιούν, ήδη σήμερα, σε συνθήκες υλικής στέρησης. Αυτό μεταφράζεται ως εξής: σε ένα σχολικό τμήμα τριάντα μαθητών, υπάρχουν δεκατρείς  οι οποίοι ζουν σε οικογένειες που δεν μπορούν να τους παράσχουν θρεπτική διατροφή, κάλυψη πάγιων εξόδων (ΔΕΗ, ΟΤΕ κτλ) ή ικανοποιητική θέρμανση. Βέβαια, ειδικά στο παράδειγμα με τα σχολεία, προκύπτει  μια ακόμα παράμετρος που σχετίζεται με τη γεωγραφική κατανομή του πληθυσμού ανάλογα με τα εισοδήματά. Δηλαδή, δεν είναι όλα τα σχολεία σε όλες τις περιοχές ίδια. Σε κάποιες περιοχές δεν καταγράφονται παιδιά προερχόμενα από οικογένειες με υλικές στερήσεις, ενώ σε άλλες ενδέχεται να υπάρχουν ολόκληρες τάξεις στις οποίες αυτά τα παιδιά να πλειοψηφούν. Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό της ανθρωπογεωγραφίας που σχετίζεται με την κοινωνική και οικονομική ανισότητα, και πυροδοτεί μια μεγάλη συζήτηση γύρω από την ενίσχυση της κοινωνικής περιθωριοποίησης που αυτή επιφέρει.

Όσο οδυνηρή και αν ακούγεται αυτή η πραγματικότητα, τόσο λιγότερο ξαφνιαζόμαστε κάθε φορά που ερχόμαστε αντιμέτωποι μαζί της. Ίσως, διότι συναντάμε πλέον όλο και συχνότερα, ολόκληρα νοικοκυριά χωρίς κανέναν εργαζόμενο. Είναι γεγονός ότι, όσο και αν θέλει κανείς να συμμεριστεί τη χαρά των κυβερνόντων καλωσορίζοντας την οικονομική ανάπτυξη, υπάρχουν σήμερα (1^ο τρίμηνο 2016) ένα εκατομμύριο πενήντα δύο χιλιάδες οκτακόσιοι δύο (1,052,802) ενήλικες, 18-60 ετών και διακόσιες τριάντα χιλιάδες επτακόσια εβδομήντα τέσσερα (230.774) παιδιά, 0-17 ετών, που ζουν σε νοικοκυριά δίχως κανέναν εργαζόμενο. Αυτή είναι η πραγματικότητα που αποκαλύπτουν οι αριθμοί, οι δείκτες και τα ποσοστά, όταν ενδιαφέρονται να μετρήσουν τις συνέπειες της υφιστάμενης πολιτικής.

Κλείνοντας το παιχνίδι των αριθμών, ο προβληματισμός που προκύπτει όταν παρατηρούμε αισιόδοξους οικονομικούς δείκτες είναι ένας:

Τελικά, η οικονομική μεγέθυνση, ή αλλιώς η ανάπτυξη, είναι ένας στόχος που λύνει τα δικά μας προβλήματα; Η αισιοδοξία που αποπνέουν τα δημοσιεύματα και οι κυβερνητικές δηλώσεις για αύξηση της παραγωγής συνεπάγονται και αναδιανομή των κερδών; Εμείς, δεν είμαστε ούτε πολυεθνικές, ούτε οικονομικοί παράγοντες, ούτε τραπεζίτες και δεν χρειαζόμαστε επίσημους δείκτες και ξένα δημοσιεύματα για να αξιολογήσουν την παραγωγικότητά μας. Εμείς ξέρουμε, ότι όταν έχουμε δουλειά είμαστε παραγωγικότατοι, αυτό που δεν ξέρουμε είναι αν θα πληρωνόμαστε γι’ αυτή την ανάπτυξη.

          Ίσως θα βοηθούσε στην απάντηση να γνωρίζαμε ένα ακόμα μέγεθος. Είναι το ποσοστό του πληθυσμού σε κίνδυνο φτώχιας ή κοινωνικού αποκλεισμού το 2014 στις χώρες της Ευρώπης, εντός και εκτός Ευρωζώνης. Δηλαδή, σε χώρες που δεν έχουν υποστεί την οικονομική κατάρρευση της πατρίδας μας.

Υ.Γ.: Όλα τα πρωτογενή αριθμητικά μεγέθη, που αναφέρονται στο συγκεκριμένο κείμενο, προέρχονται από την επίσημη ιστοσελίδα της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ) και ειδικότερα από τη σελίδα Συνθήκες Διαβίωσης στην Ελλάδα (Ιούλιος 2016).

[1] [1] http://www.ft.com/topics/places/Greece

[2] Ζygmunt Bauman, Πλούτος και Ανισότητα, Μας Ωφελεί Όλους ο Πλούτος των Ολίγων;, μτφρ. Γιώργος Λαμπράκος, Οκτώ, Αθήνα 2013, σ.38.

[3] Το απόσπασμα από την ελληνική έκδοση: Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, Με το ίδιο μέτρο, μτφρ. Ερρίκος Μπελιές, Κέδρος, 2004, στο Zygmunt Bauman ,ο.π., , σ.10.

Σοφία Χουδαλάκη – Master Ιστορικής Δημογραφίας

πηγη: imerodromos.gr

Αύξηση κατά 9,90% του αριθμού των χαμηλόμισθων εργαζομένων με καθεστώς μερικής απασχόλησης καθώς και των αμοιβών τους κατά 3,41%, κατέγραψε το ΙΚΑ στο διάστημα Δεκεμβρίου ‘14 - Δεκεμβρίου ‘15.

Με βάση τα επίσημα συγκριτικά στοιχεία, σε διάστημα ενός χρόνου, αυξήθηκε ο αριθμός των ασφαλισμένων στο ΙΚΑ, αλλά, μειώθηκαν οι αμοιβές ανεξαρτήτως του είδους της απασχόλησης:

• Οι μερικώς απασχολούμενοι έφτασαν τους 524.533 και ο μέσος μισθός τους στα 412,05 ευρώ από 426,61 ευρώ ενώ οι εργαζόμενοι με πλήρη απασχόληση αυξήθηκαν κατά 5,08% (σε 1.315.387 άτομα) και ο μέσος μισθός τους μειώθηκε στα 1.204,70 ευρώ από 1.244,05 ευρώ που ήταν το Δεκέμβριο του ‘15.

• Οι υψηλότερες αμοιβές τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες, αφορούσαν στην ειδικότητα ?διευθύνοντες και ανώτερα στελέχη μεγάλων δημοσίων και ιδιωτικών επιχειρήσεων και οργανισμών? όπου ο μέσος μισθός διαμορφώθηκε στα 4.419,94 ευρώ και στα 2.954,12 ευρώ, αντίστοιχα.

Να σημειωθεί, τέλος, ότι στο ίδιο χρονικό διάστημα αυξήθηκε ο αριθμός των επιχειρήσεων που απασχολούσαν εργαζόμενους - ασφαλισμένους στο ΙΚΑ.

Το Δεκέμβριο του ‘15 υπέβαλαν στο ΙΚΑ Αναλυτικές Περιοδικές Δηλώσεις 223.215 κοινές επιχειρήσεις και 14.364 οικοδομικοτεχνικές, συνολικά 237.579 επιχειρήσεις έναντι 230.988 που είχαν υποβάλει ΑΠΔ το Δεκέμβριο του ‘14.

Τα επαγγέλματα
Οι κλάδοι που απασχολούν τους περισσότερους εργαζομένους ? ασφαλισμένους στο ΙΚΑ είναι κατά σειρά το χονδρικό και λιανικό εμπόριο (393.307 άτομα, ποσοστό 21,87% επί του συνόλου των ασφαλισμένων), οι μεταποιητικές βιομηχανίες (254.648, ποσοστό 14,16%) και τα ξενοδοχεία και εστιατόρια (223.364, ποσοστό 12,42%). Ακολουθούν η διαχείριση ακίνητης περιουσίας (165.761, ποσοστό 9,22%)μ οι μεταφορές και επικοινωνίες (125.757, ποσοστό 6,99%), η εκπαίδευση (116.202, ποσοστό 6,46%), η υγεία και κοινωνική μέριμνα (106.796, ποσοστό 5,94%), άλλες δραστηριότητες υπηρεσιών (106.176, ποσοστό 5,90%), η δημόσια διοίκηση και άμυνα (103.677, ποσοστό 5,77%), οι κατασκευές (83.719, ποσοστό 4,66%) κ.α. Ετσι, ο μεγαλύτερος αριθμός ασφαλισμένων στις κοινές επιχειρήσεις, είναι «υπάλληλοι γραφείου», με ποσοστό 25,78% (463.546 άτομα) ακολουθούμενοι από τους πωλητές (374.002 και ποσοστό 20,80%), τους ανειδίκευτους εργάτες (307.924, ποσοστό 17,12%). Η μέση ηλικία του συνόλου των ασφαλισμένων είναι τα 39,26 έτη, στα οικοδομικοτεχνικά έργα είναι τα 44,04 και στις κοινές επιχειρήσεις τα 39,15 έτη (μέση ηλικία ανδρών 39,95 και γυναικών 38,24).

Στο σύνολο των επιχειρήσεων, 21,45% των ασφαλισμένων είναι έως 29 ετών και 54,40% είναι έως 39 ετών, στις κοινές επιχειρήσεις 21,78% των ασφαλισμένων είναι έως 29 ετών και 54,85% είναι έως 39 και στα οικοδομικοτεχνικά έργα τα αντίστοιχα ποσοστά 7,48% και 34,95% όπως αναφέρει η Ημερησία. Επίσης 74,39% του συνόλου των ασφαλισμένων είναι ηλικίας 25 έως 49 ετών, στις κοινές επιχειρήσεις 75,52% και στα οικοδομικοτεχνικά έργα 68,85%. Τέλος στο σύνολο των επιχειρήσεων, 16,46% των ασφαλισμένων είναι από 50 έως 64 ετών, στις κοινές επιχειρήσεις 16,19% και στα οικοδομικοτεχνικά έργα 27,98%.

πηγη: enikonomia.gr

Τα «οράματα» των φασιστών... και όχι μόνο.

Γράφει ο Γρηγόρης Τραγγανίδας.

Σε νησιά – στρατόπεδα συγκέντρωσης «προτείνει» να μεταφέρονται οι πρόσφυγες η πρόεδρος του φασιστικού, ρατσιστικού κόμματος, «Εναλλακτική για τη Γερμανία», Φράουκε Πέτρι.

Όπως αναμεταδίδει η DW, η Πέτρι, μιλώντας στην εφημερίδα Bild προτείνει να μεταφέρονται σε νησιά εκτός Ευρώπης πρόσφυγες, των οποίων έχει απορριφθεί η αίτηση ασύλου, αλλά και εκείνοι που εισέρχονται «παράτυπα» στην Ευρώπη. Στα νησιά αυτά, που θα τελούν υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών, οι άνδρες θα διαχωρίζονται από τις γυναίκες και τις οικογένειες με παιδιά, κάτι που είναι «ασφαλέστερο» και πιο «οικονομικό», σύμφωνα με την ίδια. Παράλληλα, προτείνει να ιδρυθεί μία «Υπηρεσία Επαναπροώθησης» η οποία θα προωθεί τους πρόσφυγες σε αυτά τα νησιά, απομακρύνοντάς τους από τη γερμανική επικράτεια.

Πρότυπο της Πέτρι αποτελεί η Αυστραλία, που εκτοπίζει τους πρόσφυγες στη νήσο Ναουρού στον Ειρηνικό Ωκεανό, καθώς και στην Παπούα-Νέα Γουινέα. Την υποστήριξή του σε μία «λύση» τύπου Αυστραλίας έχει εκφράσει και ο υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας Σεμπάστιαν Κουρτς.

Η Πέτρι δεν πρωτοτυπεί. Όχι μόνο επειδή η Αυστραλία ήδη κάνει πράξη την «πρότασή» της, αλλά και διότι η ίδια η «πρόταση» δεν είναι καινούργια και ίσως αξίζει να ρίξουμε μια ματιά στο πρόσφατο παρελθόν ως ακόμη μία τεκμηρίωση για το πώς τα αντιπροσφυγικά, φασιστικά και ρατσιστικά «γαυγίσματα» έχουν διαφορετικές αφορμές, αλλά ίδιους πάντα βαθύτερους στόχους.

Το 2001, η τότε υφυπουργός Εσωτερικών της Βρετανίας, Μπάρμπαρα Ρος, δήλωνε ότι «η μετανάστευση είναι συνολικά καλή για την οικονομία» και, ταυτόχρονα, η Χέλγκε Ανταμ Μέλερ, τότε εκπρόσωπος του Συντηρητικού Κόμματος Δανίας σαν να «συμπλήρωνε»: «Πιστεύω ότι είναι σημαντικό να βάλουμε τους εγκληματίες αυτούς, κυρίως από τη Ρωσία, από την πρώην ΕΣΣΔ και από τις πρώην χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, σε ένα μέρος όπου δε θα μπορούν να βλάψουν την κοινωνία, ενώ θα περιμένουν να εξεταστούν με επείγουσες διαδικασίες οι αιτήσεις τους για άσυλο, οι οποίες είναι πρακτικά απαράδεκτες, επειδή είναι αβάσιμες».

Παρά τα φαινόμενα, οι παραπάνω τοποθετήσεις δεν είναι καθόλου διαφορετικές. Ακόμη και όταν ο Μέλερ προτείνει, όσοι ζητούν άσυλο και διαπράττουν αδικήματα, να εκτοπίζονται στο νησί Μίντελφορντ, ανοιχτά της Κοπεγχάγης, δεν λέει τίποτε διαφορετικό από την πρόταση της σοσιαλδημοκράτισσας υπουργού Εσωτερικών της Δανίας Κάρεν Γέσπερσεν το καλοκαίρι του 2000, να απομονώνονται οι πρόσφυγες που διαπράττουν αδικήματα σε ένα έρημο νησί. Και οι δύο κινούνται στο πλαίσιο «καλός πρόσφυγας ίσον φθηνή και χωρίς δικαιώματα εργατική δύναμη», γι’ αυτό και ήταν πολύ προσεκτικοί στις διατυπώσεις τους, όταν μιλούσαν για «διάπραξη αδικημάτων». Διότι αυτή η φράση «βλέπει» πολύ μακρύτερα από τα μαχαιρώματα στα γκέτο. «Βλέπει» στη «συγχώνευση» των κοινωνικών αγώνων στην ποινική νομοθεσία, κάτι που δεν αφορά μόνο τους πρόσφυγες, αλλά την εργατική τάξη εν γένει.

Όλα αυτά, χρόνια πριν ξεσπάσει η σημερινή προσφυγική τραγωδία.

Από αυτή την άποψη, η «σκέψη» των δύο Δανών πολιτικών «αντιπάλων» συναντιέται με τις διαπιστώσεις της Ρος, ότι «τα μέλη του πληθυσμού της Βρετανίας που γεννήθηκαν στο εξωτερικό συνεισφέρουν 10% περισσότερο εθνικό εισόδημα απ’ ό,τι αποσπούν». Γι’ αυτό και η τότε βρετανική κυβέρνηση «έχει ήδη απαντήσει στις πιεστικές εκκλήσεις των εργοδοτών που αντιμετωπίζουν έλλειψη εργατικών χειρών», επανεξετάζοντας και απλουστεύοντας «τη διαδικασία έκδοσης άδειας εργασίας» και αυξάνοντας «το ποσοστό των νέων που γίνονται δεκτοί στο πλαίσιο του Προγράμματος Νέων Εποχικών Εργαζομένων».

Για το μετανάστη εργάτη, αυτή η «απλούστευση» σημαίνει πως όχι μόνο θα προσαρμοστεί στις ανάγκες των εργοδοτών, αλλά και στις απαιτήσεις τους για υπάκουους εργαζόμενους. Όσοι δεν πληρούν αυτές τις προϋποθέσεις, θα απελαύνονται, θα εκτοπίζονται, ή, στην καλύτερη περίπτωση, δε θα περνούν καν τα σύνορα. Γι’ αυτό και η Ρος πρόσθετε ότι «η αναγκαιότητα ελέγχου της μετανάστευσης, καθώς και μέτρων, με στόχο να καταπολεμηθεί η λαθρομετανάστευση, είναι αναμφίβολη, αλλά η συμβολή των μεταναστών στη χώρα είναι φανερή και πιστεύω ότι η δυνατότητα να βελτιωθεί είναι όλο και πιο φανερή».

Μετά από όλα αυτά, είναι φανερό ότι το νησάκι Έλις απέναντι από τη Ν. Υόρκη, που «υποδεχόταν» τους μετανάστες στις ΗΠΑ των αρχών του αιώνα, είναι απλό «πταίσμα», μπροστά στα ανατριχιαστικά «οράματα» των Ευρωπαίων σοσιαλδημοκρατών και των «αντιπάλων» τους, τύπου Μέλερ, τότε, ή Πέτρι σήμερα. Ετσι κι αλλιώς, τα ίδια αφεντικά υπηρετούν: Την αστική τάξη.

Πηγή: toperiodiko.gr

ΘΑ ΠΛΗΡΩΘΟΥΝ 30 ΔΙΣ ΦΟΡΟΙ ΣΕ 150 ΗΜΕΡΕΣ

Η Ελλάδα και μια πενόμενη κοινωνία αλλά και μια οικονομία που είναι βυθισμένη σε μια δίχως τέλος μακροχρόνια ύφεση, σαρώνονται αυτήν την περίοδο από τη μεγαλύτερη, μάλλον, φοροεπιδρομή στα χρονικά της χώρας, η οποία δίνει τη χαριστική βολή στα μικρομεσαία και μεσαία εισοδήματα.  

Ο παραλογισμός κυβέρνησης, τρόικας και των μνημονίων που έχουν συνομολογήσει, δεν έχει κανένα φραγμό και κανένα όριο παρά μόνο τη γενική και καθολική εξαθλίωση.

Πάνω από 30 δισ. ευρώ για φόρους καλούνται να δώσουν στο κράτος 7,5 εκατομμύρια μισθωτοί, συνταξιούχοι, ελεύθεροι επαγγελματίες, επιχειρήσεις και ιδιοκτήτες ακινήτων, χωρίς να συνυπολογίζονται καν οι αυξήσεις ασφαλιστικών εισφορών ή άλλες μειώσεις συντάξεων και επιδομάτων.  

Μέσα σε 150 ημέρες, από το τέλος Σεπτεμβρίου μέχρι τον Ιανουάριο του 2017, οι φορολογούμενοι θα πρέπει να βγάλουν από τις τσέπες τους και να πληρώσουν πάνω από μια ντουζίνα αυξημένους ή νέους φόρους, όπως:  

• φόρο εισοδήματος,

• ειδική εισφορά αλληλεγγύης,

• Τέλος επιτηδεύματος,

• φόρο πολυτελούς διαβίωσης,

• Ενιαίο Φόρο Ιδιοκτησίας Ακινήτων (ΕΝΦΙΑ),

• ΦΠΑ αυξημένο από 23% σε 24% σε όλα τα νησιά,

• τέλος σταθερής τηλεφωνίας,

• αυξημένο ειδικό φόρο σε βενζίνη, πετρέλαιο κίνησης, υγραέριο,

• αυξημένο ειδικό φόρο κατανάλωσης στο αγροτικό πετρέλαιο,

• αυξημένο ειδικό φόρο κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης,

• αυξημένο ειδικό φόρο κατανάλωσης στον καφέ,

• αυξημένο ειδικό φόρο κατανάλωσης στα προϊόντα καπνού,

• αυξημένο ειδικό φόρο κατανάλωσης στα ηλεκτρονικά τσιγάρα,

• νέα τέλη κυκλοφορίας των Ι.Χ. για το έτος 2017.

  ΘΑ ΒΡΕΞΕΙ ΦΟΡΟΥΣ  

Οι φόροι πλέον θα επιβάλλονται κατά κύματα. Το ημερολόγιο της Εφορίας προβλέπει την είσπραξη τουλάχιστον δύο ή και παραπάνω φόρων κάθε μήνα, όπως:  

Tον Σεπτέμβριο:

■ πρέπει να πληρωθούν περίπου 1,8 δισ. ευρώ από τη δεύτερη δόση του φόρου εισοδήματος

■ και η πρώτη δόση του ΕΝΦΙΑ που υπολογίζεται ότι θα είναι στα 600 εκατ. ευρώ  

Tον Οκτώβριο:

■ έρχεται η δεύτερη δόση του φόρου ακινήτων, που αντιστοιχεί σε περίπου 550 εκατ. ευρώ

■ ο ειδικός φόρος κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης που θα αυξηθεί από τις 15 Οκτωβρίου 2016 κατά 0,05 ευρώ το λίτρο, από τα 0,23 στα 0,28 ευρώ. Οι λιανικές τιμές πώλησης του καυσίμου θα επιβαρυνθούν με επιπλέον 0,06-0,07 ευρώ το λίτρο. Aκόμη από 1ης Οκτωβρίου επιβάλλεται και ο αυξημένος ειδικός φόρος κατανάλωσης στο αγροτικό πετρέλαιο  

Tον Νοέμβριο:

■ έρχεται η τρίτη δόση του φόρου εισοδήματος

■ πρέπει να καταβληθεί η τρίτη δόση του ΕΝΦΙΑ, ανεβάζοντας τον λογαριασμό στα περίπου 1,7-1,8 δισ. ευρώ.  

Τον Δεκέμβριο:

■ θα πληρωθεί η τέταρτη δόση του ΕΝΦΙΑ

■ πάνω από 5 εκατομμύρια κάτοχοι Ι.Χ. αυτοκινήτων και λοιπών οχημάτων θα κληθούν να καταβάλουν τα νέα τέλη κυκλοφορίας για το έτος 2017  

Τον Ιανουάριο του 2017:

■ ποδαρικό κάνει το τέλος 5% σε κάθε μηνιαίο ή διμηνιαίο λογαριασμό σταθερής τηλεφωνίας  

■ ολοκληρώνεται η τρίτη φάση της κατάργησης του μειωμένου ΦΠΑ στα νησιά του Αιγαίου. Από 1-1-2017 θα πληρώνουν 50% υψηλότερο ΦΠΑ (24% αντί 16%) και οι κάτοικοι στα νησιά της άγονης γραμμής όπου ισχύει ακόμη η έκπτωση (ενώ έχει καταργηθεί ήδη σε Μύκονο, Σαντορίνη κ.ά.)  

■ θα πληρωθεί η πέμπτη και τελευταία δόση του ΕΝΦΙΑ  

■ αυξάνονται οι ειδικοί φόροι στα καύσιμα, όπως:

α) ο ΕΦΚ στη βενζίνη θα αυξηθεί από τον Ιανουάριο του 2017 κατά 3 λεπτά το λίτρο (από τα 0,67 στα 0,70)

β) στο πετρέλαιο κίνησης θα αυξηθεί κατά 8 λεπτά το λίτρο (από τα 0,33 στα 0,41)

γ) στο υγραέριο κίνησης ο ειδικός φόρος θα αυξηθεί κατά 10 λεπτά το λίτρο (από τα 0,33 στα 0,43)  

Μαζί με ΦΠΑ 24%, η τελική επίπτωση στη λιανική τιμή πώλησης της βενζίνης θα είναι μια ανατίμηση της τάξης των 4 λεπτών ανά λίτρο, με συνέπεια η αμόλυβδη να πωλείται σε τιμές πέριξ των 1,40 ευρώ το λίτρο (με βάση τις σημερινές διεθνείς τιμές των καυσίμων). Στο πετρέλαιο κίνησης η αύξηση του φόρου κατά 8 λεπτά το λίτρο θα έχει ως συνέπεια η μέση λιανική τιμή να υπερβεί το 1,10 ευρώ, ενώ στο υγραέριο κίνησης κατά 12-13 λεπτά το λίτρο.  

■ αυξάνονται οι ειδικοί φόροι κατανάλωσης στα τσιγάρα και τα λοιπά προϊόντα καπνού. Ο πάγιος φόρος κατανάλωσης που επιβαρύνει τον λεπτοκομμένο καπνό θα αυξηθεί την 1-1-2017 από τα 156,70 στα 170 ευρώ ανά κιλό. Ο αναλογικός φόρος θα αυξηθεί από 20% στο 26% της λιανικής τιμής πώλησης. Το αποτέλεσμα των αυξήσεων αυτών στους ΕΦΚ των τσιγάρων και του καπνού θα είναι να αυξηθούν οι λιανικές τιμές πώλησης κατά 0,50 έως 1 ευρώ ανά πακέτο.  

■ ειδικός φόρος κατανάλωσης 10 λεπτά ανά ml επιβάλλεται από 1-1-2017 και στα υγρά που χρησιμοποιούνται στα ηλεκτρονικά τσιγάρα  

■ επιβάλλεται ειδικός φόρος και στον καφέ. Από 1-1-2017 θα επιβληθεί ΕΦΚ 2 έως 3 ευρώ ανά κιλό στον καβουρδισμένο καφέ και 4 ευρώ ανά κιλό στον στιγμιαίο. Η επιβολή του φόρου αυτού αναμένεται να επιβαρύνει με αυξήσεις κατά 10%-20% τις λιανικές τιμές πώλησης διαφόρων ειδών καφέ.

πηγη: iskra.gr

5 ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ ΚΑΙ 20... ΟΥΡΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΔΟΣΗ ΤΩΝ 2,8 ΔΙΣ. ΕΥΡΩ

Στο φουλ βάζει από σήμερα τις μηχανές η κυβέρνηση, καθώς στενεύουν και πάλι επικίνδυνα τα χρονικά περιθώρια για την έγκαιρη υλοποίηση των προαπαιτούμενων του Σεπτεμβρίου, αλλά και όλων αυτών που ξεκλειδώνουν την υποδόση των 2,8 δισ. ευρώ.

Δεν είναι τυχαίο ότι από την τρέχουσα εβδομάδα, όπως επισημαίνουν κορυφαία στελέχη του οικονομικού επιτελείου, η λίστα με όλα τα προαπαιτούμενα μπαίνει σε “φάση ωρίμανσης”, με στόχο το μεγαλύτερο μέρος των εκκρεμών μνημονιακών δεσμεύσεων να έχει ολοκληρωθεί, αν καταστεί δυνατόν, έως το Eurogroup της 9ης Σεπτεμβρίου, προκειμένου να σταλεί σαφές μήνυμα στους δανειστές ότι η κυβέρνηση προχωρεί στην υλοποίηση του προγράμματος χωρίς παλινωδίες.

Άλλωστε στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι απαιτούμενες διατάξεις νόμου για την ικανοποίηση των προαπαιτούμενων έχουν περάσει από τον σκόπελο της Βουλής, οπότε απομένει η υλοποίηση τους που θα αποτρέψει τυχόν νέα εμπλοκή με τους θεσμούς.

Κάτι που επεύχεται φυσικά ο κυβερνητικός συνασπισμός, καθώς γνωρίζει ότι οι όποιες καθυστερήσεις θα οδηγήσουν στην αναβολή της έναρξης των διαπραγματεύσεων για τη δεύτερη και εξίσου δύσκολη αξιολόγηση, που περιλαμβάνει πολλούς “σκοπέλους” οι οποίοι θα πρέπει να ξεπεραστούν για να αποκτήσει η ελληνική πλευρά ισχυρό “χαρτί”, ώστε να ανοίξει με αξιώσεις την πολυπόθητη συζήτηση για την απομείωση του χρέους.

Σε κάθε περίπτωση η προσπάθεια του οικονομικού επιτελείου κάθε άλλο παρά εύκολη είναι, αφού θα πρέπει εντός του Σεπτεμβρίου να εκπληρώσει 20 προαπαιτούμενα, αλλά και άλλα 15 το αργότερο έως τις 31 Οκτωβρίου.

Ημερομηνία ορόσημο και για την εκταμίευση της υποδόσης των 2,8 δισ. ευρώ, που τόσο ανάγκη έχει η πραγματική οικονομία η οποία εξακολουθεί να “στενάζει” από την έλλειψη ρευστότητας, αλλά και γιατί εάν παρέλθει άπρακτη θα απαιτείται νέα έγκριση από τα κοινοβούλια των κρατών μελών για την εκταμίευση των χρημάτων.  

ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ  

Με βάση τα ανωτέρω δεδομένα το οικονομικό επιτελείο ξεκινά από σήμερα έναν αγώνα δρόμου προκειμένου έως το τέλος του επόμενου μηνός να έχει ολοκληρωθεί η υλοποίηση των κατωτέρω δεσμεύσεων:

1. Ψήφιση από τη Βουλή του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος Δημοσιονομικής Πολιτικής 2017 – 2020, που έπρεπε να είχε κατατεθεί τον Μάιο.

2. Ολοκλήρωση της πρώτης φάσης του εξορθολογισμού των ειδικών μισθολογίων που αφορά σε στρατιωτικούς, δικαστικούς, καθηγητές πανεπιστημίου και γιατρούς του ΕΣΥ, με μείωση της δαπάνης κατά 300 εκατ. ευρώ έως το 2018.

3. Ενεργοποίηση των εφαρμοστικών διατάξεων για το νέο καθεστώς αξιολόγησης των επιδόσεων στο δημόσιο.

4. Ανάλυση των μη εξυπηρετούμενων δανείων και τροποποίηση του νομικού πλαισίου για την εξωδικαστική διευθέτηση.

5. Θέσπιση/ ενεργοποίηση των παρεμβάσεων του ΟΟΣΑ όσον αφορά την εργαλειοθήκη για τα μη συνταγογραφούμενα φαρμακευτικά προϊόντα.

6. Οδικός χάρτης για την απελευθέρωση των ρυθμισμένων δραστηριοτήτων των μηχανικών.

7. Θέσπιση της νομοθεσίας για τα σημεία μιας στάσης για τις επιχειρήσεις, με στόχο την άμεση έκδοση αδειών για την ίδρυση επιχειρήσεων.

8. Πλήρης εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων για τον ανταγωνισμό, τη χορήγηση αδειών επενδύσεων και τη μείωση του διοικητικού φόρτου.

9. Παρουσίαση μεσοπρόθεσμου προγράμματος δράσης για να εξασφαλιστεί η συμμόρφωση με την οδηγία για τις καθυστερήσεις πληρωμών, που ουσιαστικά δρομολογεί επιβολή τόκου περίπου 8% στις περιπτώσεις που το δημόσιο πληρώνει επιχειρήσεις με καθυστέρηση άνω των 90 ημερών.

10. Σταδιακή ενεργοποίηση ενός εθνικού συστήματος Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος.

11. Παρουσίαση του ολοκληρωμένου σχεδίου επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης με ποσοτικούς στόχους για φέτος και το 2017. Ενδιάμεσες δομές που θα στηρίξουν τους εργοδότες για να προσφέρουν θέσεις εργασίας/μαθητείας.

12. Υιοθέτηση της νομοθεσίας για το νέο μόνιμο σύστημα κινητικότητας στο Δημόσιο.

13. Αλλαγή του νομικού πλαισίου της χρηματοδότησης των πολιτικών κομμάτων.

14. Ολοκλήρωση της αναδιοργάνωσης των τελωνείων.

15. Τριετές σχέδιο δράσης για την εκπαίδευση.

16. Εφαρμογή του νέου νομοθετικού πλαισίου για τα γραφεία κτηματολογίου.

17. Οριστικοποίηση των κανόνων χρέωσης στην παροχή νερού.

18. Εφαρμογή του νόμου της εφοδιαστικής αλυσίδας.

19. Αξιολόγηση από το ΤΑΙΠΕΔ των περιουσιακών στοιχείων των περιφερειακών αεροδρομίων και των λιμένων και μεταφορά στο νέο ταμείο όσων δεν σχεδιάζεται να αναπτυχθούν/

20. Η Ρυθμιστική Αρχή Λιμένων θα προετοιμάσει τους εσωτερικούς κανονισμούς ώστε να διασφαλιστεί η πλήρης λειτουργικότητα της.  

ΕΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ  

Καταληκτική ημερομηνία εκταμίευσης της υποδόσης των 2,8 δισ. ευρώ έχει οριστεί η 31η Οκτωβρίου, γεγονός που σημαίνει ότι πολύ νωρίτερα θα πρέπει να έχουν εκπληρωθεί 15 βασικά προαπαιτούμενα, ενώ τα χρήματα θα είναι διαθέσιμα προς τη χώρα μας από την 1η Σεπτεμβρίου, εφόσον έχουν ικανοποιηθεί οι κατωτέρω μνημονιακές δράσεις:

1. Εναρμόνιση των εισφορών κοινωνικής ασφάλισης με την κατάργηση του κατώτερου συντελεστή εισφορών για τους ιδιοκτήτες τουριστικών καταλυμάτων, όλων των εξαιρέσεων που επιτρέπουν χαμηλότερες εισφορές για την υγεία, αλλά και την αναθεώρηση προς τα κάτω της έκπτωσης στην καταβολή πλασματικών περιόδων ασφάλισης.

2. Επίτευξη συμφωνίας κυβέρνησης – δανειστών για τη στελέχωση του Εποπτικού Συμβουλίου του νέου Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων, το οποίο θα οριστεί και τα μέλη του συμβουλίου διοικητών, καθώς και ολοκλήρωση του εσωτερικού κανονισμού του Ταμείου.

3. Μεταφορά στο νέο Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων της δεύτερης ομάδας των ΔΕΚΟ.

4. Το ΤΑΙΠΕΔ θα ξεκινήσει εκδήλωση ενδιαφέροντος για την μακροπρόθεσμη (35 έτη) παραχώρηση της Εγνατίας Οδού ΑΕ και τριών κάθετων αξόνων.

5. Οι μετοχές του ΟΤΕ θα μεταφερθούν στο ΤΑΙΠΕΔ (στόχος ήταν μέχρι το τέλος Ιουλίου) και θα ολοκληρωθούν οι παρεμβάσεις που σχετίζονται με τη συντήρηση του δικτύου σιδηροδρομικής υποδομής.

6. Αλλαγές στα διοικητικά συμβούλια των τραπεζών και του ΤΧΣ.

7. Προώθηση από ΡΑΕ των μέτρων για την απελευθέρωση τη αγοράς φυσικού αερίου και αναθεώρηση από την Επιτροπή Ανταγωνισμού στην ίδια κατεύθυνση των ποσοτήτων για τις δημοπρασίες.

8. Μεταφορά στην εθνική νομοθεσία του πλαισίου της ΕΕ για την αγορά ηλεκτρικής ενέργειας.

9. Νέο πλαίσιο για την κατανομή του ΕΤΜΕΑΡ και την αναμόρφωση της αγοράς των ΑΠΕ που θα διασφαλίζει τη βιωσιμότητα και τον μηδενισμό του ελλείμματος το αργότερο μέχρι τον Ιούνιο του 2017.

10. Ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων σχετικά με τα τιμολόγια υψηλής τάσης, με την υπογραφεί των αντίστοιχων συμβάσεων.

11. Επικύρωση από το κοινοβούλιο της συμφωνίας για το Ελληνικό.

12. Λήψη μέτρων για την παροχή των επαρκών εγγυήσεων, ώστε η νέα Αρχή Εσόδων να μπορέσει να λειτουργήσει αποτελεσματικά.

13. Διορισμός Συμβουλίου της νέας Αρχής Εσόδων.

14. Εκκίνηση του διαγωνισμού της ΔΕΗ για την πώληση τουλάχιστον του 20% του ΑΔΜΗΕ σε στρατηγικό επενδυτή.

15. Μέτρα και νομοθεσία, εφόσον αυτό απαιτείται, για την ενίσχυση της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας, σύμφωνα με τις συστάσεις των ενδιαφερομένων μερών και εμπειρογνωμόνων.  

*Βασική Πηγή Ναυτεμπορική, Γιώργος Κούρος 

πηγη: iskra.gr