Οι δεινόσαυροι εμφανίστηκαν στη Γη πριν από περίπου 230 εκ. έτη. Τα πρώτα είδη ήταν μικρά σε μέγεθος, αλλά γρήγορα άρχισαν να επεκτείνονται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη και να εξελίσσονται με γοργούς ρυθμούς. Έτσι, μερικά εκ. έτη αργότερα είχαν κάνει την εμφάνισή τους εκατοντάδες είδη, που είχαν τεράστια ποικιλομορφία σε μέγεθος αλλά και χαρακτηριστικά. Υπήρχαν μικρά είδη, που είχαν μέγεθος κατοικίδιων ζώων, και φυσικά γιγάντια είδη, που έφταναν σε μήκος τα 35 μέτρα και είχαν βάρος 100 τόνων.

Ενώ οι δεινόσαυροι κυριαρχούσαν για περίπου 140 εκ. έτη στον πλανήτη, εντελώς ξαφνικά, πριν από περίπου 66 εκ. έτη, εξαφανίστηκαν. Έχουν αναπτυχθεί διάφορες θεωρίες για την αιτία της εξαφάνισης των δεινοσαύρων. Η κρατούσα θεωρία αναφέρει ότι πριν από 66 εκ. έτη έπεσε στη Γη ένας τεράστιος αστεροειδής με διάμετρο 10 -15 χλμ. Η τρομακτική σύγκρουση του αστεροειδούς με τον πλανήτη μας προκάλεσε αλυσιδωτές επιπτώσεις και ακραία φαινόμενα, που οδήγησαν γρήγορα στο θάνατο τους δεινοσαύρους, και ειδικότερα τους μεγαλόσωμους.

Η νέα θεωρία 

Ερευνητές του Πανεπιστημίου Reading στη Βρετανία, με άρθρο τους στην επιθεώρηση “Nature Ecology and Evolution”, διατυπώνουν μια νέα θεωρία. Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι για την εξαφάνιση των δεινοσαύρων ευθύνεται η… επιτυχία τους! Πιο συγκεκριμένα, οι ερευνητές αναφέρουν ότι τα προβλήματα επιβίωσης των δεινοσαύρων είχαν ξεκινήσει πολύ νωρίτερα από την πτώση του αστεροειδούς.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, πολύ πριν πέσει στη Γη ο τεράστιος αστεροειδής την επίμαχη περίοδο, δηλαδή πριν από περίπου 65 εκ. έτη, οι δεινόσαυροι είχαν πλέον κατακτήσει κάθε σπιθαμή γης στον πλανήτη και ήταν παράλληλα τόσο πολλοί, που ο πλανήτης δεν μπορούσε πλέον να τους συντηρήσει. Αυτό, σύμφωνα με τους ερευνητές, είχε ως αποτέλεσμα να σταματήσει η εξέλιξη των δεινοσαύρων. Η μη εμφάνιση νέων ειδών θα οδηγούσε όπως υποστηρίζουν έτσι και αλλιώς κάποια στιγμή στην εξαφάνισή τους, και απλώς η πτώση του αστεροειδούς επιτάχυνε το μοιραίο.

Όποιος και αν ήταν ο λόγος της εξαφάνισης των δεινοσαύρων, το βέβαιο είναι ότι η εξαφάνιση αυτή επέτρεψε στα πρώτα είδη θηλαστικών που είχαν αρχίσει να κάνουν την εμφάνισή τους στον πλανήτη να βγουν από τις κρυψώνες όπου ζούσαν όσο υπήρχαν οι δεινόσαυροι και να ανοίξει ο δρόμος για να κυριαρχήσουν στη Γη, κάτι που οδήγησε τελικά στην εμφάνιση του ανθρώπου.

πηγή: iskra.gr

του Αλέκου Αναγνωστάκη

Έχει πλάκα να πυροβολείς κάποιους ανθρώπους, δήλωνε το 2005 προκαλώντας θύελλα αντιδράσεων.

Τώρα, εν έτει 2018, ο «Mad Dog» («Τρελό Σκυλί») που ηγήθηκε της πιο αιματηρής μάχης στο Ιράκ το 2004 στη Φαλούτζα, ο 66χρονος στρατηγός ε.α. Τζέιμς Μάτις, είναι πλέον υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ. Για την ανάληψη του αξιώματος το Κογκρέσο παρέκαμψε, για δεύτερη φορά από το 1950 (περίπτωση του στρατηγού Τζορτζ Μάρσαλ) με νομοθετική ρύθμιση προηγούμενο ομοσπονδιακό νόμο βάσει του οποίου έπρεπε να περάσουν τουλάχιστον επτά χρόνια από τη στιγμή της συνταξιοδότησης για να αναλάβει απόστρατος καθήκοντα υπουργού Άμυνας.

Ο Μάτις υπογράφει, στο όνομα όλης της κυβέρνησης και του στρατιωτικού κατεστημένου, τη νέα Εθνική Στρατηγική Άμυνας (ΕΣΑ) των ΗΠΑ.

Η νέα στρατηγική ορίζει την πρόσφατη περίοδο διακυβέρνησης ως μια «περίοδο στρατηγικής ατροφίας», κατά την οποία το στρατιωτικό πλεονέκτημα των ΗΠΑ «έχει διαβρωθεί».

Ποιας και πόσο πρόσφατης περιόδου; Το αφήνει ασαφές.

Γι’ αυτό και δεν είναι αδικαιολόγητη η εκτίμηση ότι συμπεριλαμβάνει και την περίοδο των Μπους, περίοδο που δεν αναφέρει αλλά και δεν αποκλείει ρητά.

«Οι ΗΠΑ», τονίζει η διακήρυξη, είναι αντιμέτωπες με μια «αυξανόμενη παγκόσμια διαταραχή η οποία χαρακτηρίζεται από μείωση της βασισμένης σε κανόνες μακρόχρονης διεθνής τάξης και η οποία (διαταραχή) δημιουργεί ένα περιβάλλον ασφάλειας πιο περίπλοκο και ασταθές απ’ ό,τι έχουμε βιώσει στην πρόσφατη μνήμη».

Οι ΗΠΑ προσλαμβάνουν ως «διαταραχή» κάθε τι που απειλεί την φθίνουσα πλέον οικονομική κυριαρχία τους. Στη συνέχεια, βασιζόμενες κυρίως στη στρατιωτική τους υπεροπλία, χαράσσουν μια ιμπεριαλιστική πολιτική αντιμετώπισης της διαταραχής η οποία όμως - όπως η πράξη δείχνει – αντί να επιλύει ανακυκλώνει και περιπλέκει το ζήτημα.

Στη βάση των παραπάνω εκτιμήσεων, η νέα εθνική στρατηγική αντιστρέφει τα μέχρι τώρα ισχύοντα στην ιεράρχηση της εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ.

«Ο διακρατικός στρατηγικός ανταγωνισμός, όχι η τρομοκρατία, αποτελεί σήμερα το κύριο μέλημα της εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ». Ωστόσο και παρά την ήττα του χαλιφάτου του ISIS η απόφαση του υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ θεωρεί πως «οι απειλές από τρομοκρατικές ομάδες παραμένουν στο βάθος» προαναγγέλλοντας έτσι ενδεχόμενη εκμετάλλευση αυτής της σκοτεινής περιοχής δράσης για ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και παρεμβάσεις.

Στη πρώτη θέση λοιπόν της τρομοκρατίας που από το 2001 αποτελεί τον πυρήνα εξακτίνωσης της στρατιωτικής πολιτικής των ΗΠΑ τοποθετείται πλέον ο διακρατικός ανταγωνισμός.

Ο αιώνιος νόμος του καπιταλισμού, ο ανταγωνισμός, έχει την τιμητική του και μάλιστα με ονοματεπώνυμο:

«Η Κίνα είναι ο στρατηγικός ανταγωνιστής που χρησιμοποιεί μια αρπακτική οικονομία για να εκφοβίσει τους γείτονές της ενώ στρατιωτικοποιεί τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας».

«Η Ρωσία – επίσης – που έχει παραβιάσει τα σύνορα των κοντινών εθνών και επιδιώκει βέτο εξουσίας για τις οικονομικές, διπλωματικές και αποφάσεις ασφαλείας των γειτόνων της». 

«Η Βόρεια Κορέα – επιπλέον – οι παράνομες ενέργειες και η απερίσκεπτη ρητορική της οποίας συνεχίζονται παρά τη μομφή και τις κυρώσεις του ΟΗΕ». Και τέλος, «το Ιράν που συνεχίζει να σπέρνρει τη βία και να παραμένει η πιο σημαντική πρόκληση για τη σταθερότητα στη Μέση Ανατολή». 

Η Κίνα και η Ρωσία χαρακτηρίζονται επιπλέον ως «αναθεωρητικές δυνάμεις (revisionist powers)» κατά το χαρακτηρισμό της Γερμανίας και Ρωσίας, των ηττημένων δυνάμεων του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου που επιδιώκουν, η μεν Κίνα την ηγεμονία στην περιοχή του Ειρηνικού, η δε Ρωσία, την αναβίωση της δικής της σφαίρας επιρροής στην Ευρασία.

Η Κίνα και η Ρωσία χαρακτηρίζονται επιπλέον ως «υπονομευτές της διεθνούς τάξης».

Η Κίνα γιατί «συνεχίζει την οικονομική και στρατιωτική ανάκαμψη, ακολουθεί ένα στρατιωτικό πρόγραμμα εκσυγχρονισμού, επιδιώκει βραχυπρόθεσμα την περιφερειακή ηγεμονία της περιοχής του Ινδο-Ειρηνικού και τον εκτοπισμό των Ηνωμένων Πολιτειών για να επιτύχει στο μέλλον την παγκόσμια υπεροχή».

Η Ρωσία γιατί «επιδιώκει να ασκήσει βέτο επί των εθνών εγγύς της περιφέρειάς της» για «να καταστρέψει το Βορειοατλαντικό Σύμφωνο και να αλλάξει την ασφάλεια και τις οικονομικές δομές της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής προς όφελός της». Επιπλέον, γιατί «δυσφημίζει και υπονομεύει τις δημοκρατικές διαδικασίες στη Γεωργία, την Κριμαία και την ανατολική Ουκρανία σε συνδυασμό με την επέκταση και τον εκσυγχρονισμό του πυρηνικού οπλοστασίου της". Τα δε καθεστώτα της Βόρειας Κορέας και του Ιράν χαρακτηρίζονται ως «καθεστώτα απατεώνων» που «αποσταθεροποιούν περιοχές μέσω της επιδίωξης απόκτησης πυρηνικών όπλων ή της χορηγίας στην τρομοκρατία».

Ντελίριο!

Φυσικά, αυτή η επίμονη δαιμονοποίηση της Ρωσίας από τις ΗΠΑ κατά την τελευταία δεκαετία αλλά και της Κίνας πρόσφατα διευκολύνει αντί να αποτρέπει την προϋπάρχουσα και αναγκαία τάση της Μόσχας για de facto συμμαχία με την Κίνα.

Από τις προαναφερόμενες εκτιμήσεις απορρέει μια πολιτική. Πυρήνας αυτής της πολιτικής είναι η διατήρηση της ειρήνης μέσω της ισχύος (peace through strength), δηλαδή «η προτεραιότητα στην ετοιμότητα για πόλεμο. Ο πιο σίγουρος τρόπος για την αποτροπή του πολέμου», αναφέρεται, είναι να είστε έτοιμοι να κερδίσετε έναν» σημειώνεται. Και μάλιστα, πάντα κατά τη νέα στρατηγική των ΗΠΑ, σε τρεις βασικές περιοχές - τον Ινδο-Ειρηνικό, την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, καθώς και στην αντιμετώπιση «των απειλών της τρομοκρατίας και των όπλων μαζικής καταστροφής». 

Γι αυτό και προαναγγείλει τη ραγδαία αύξηση των στρατιωτικών δαπανών και του αριθμού του στρατεύματος σε όλα τα όπλα. Προαναγγέλλει επίσης την ανάπτυξη της αμερικανικής βιομηχανικής βάσης με στόχο την δημιουργία ενός ικανού στρατεύματος για επιχειρήσεις σ’ όλο το φάσμα του πολέμου (full spectrum war). Κάνει ειδική αναφορά στην επένδυση ευρέως στις νέες τεχνολογίες (τεχνητή νοημοσύνη, αυτοματισμός, ρομποτική, κατευθυνόμενη ενέργεια, βιοτεχνολογία) καθώς και στον εκσυγχρονισμό της πυρηνικής δύναμης αφού «το περιβάλλον ασφάλειας επηρεάζεται από τις ταχείες τεχνολογικές εξελίξεις και τον μεταβαλλόμενο χαρακτήρα του πολέμου».

Επιδίωξη είναι οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοι να συγκροτούν μια δύναμη «στρατηγικά προβλέψιμη, αλλά επιχειρησιακά απρόβλεπτη!», ο δε «στόχος της Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας είναι οι ΗΠΑ να παραμείνουν η κυρίαρχη στρατιωτική δύναμη στον κόσμο».

Για τους παραπάνω σκοπούς διακηρύσσεται ευθέως η πολιτική ανάπτυξης «μιας πιο αδυσώπητης, θανατηφόρας, ανθεκτικής και ταχέως καινοτόμου επιχειρησιακής στρατιωτικής δύναμης, σε συνδυασμό με έναν ισχυρό αστερισμό συμμάχων και εταίρων, που θα διατηρήσουν την αμερικανική επιρροή και θα εξασφαλίσουν ευνοϊκές ισορροπίες εξουσίας, διασφάλιση της ελεύθερης και ανοικτής διεθνούς τάξης».

Αυτός ο νέος αστερισμός συμμάχων και εταίρων δεν θα είναι μόνο κράτη, θα είναι, τονίζει η διακήρυξη, «κάτι περισσότερο από απλώς εθνικά κράτη, θα είναι πολυμερείς οργανισμοί, μη κυβερνητικές οργανώσεις, εταιρείες που παρέχουν ευκαιρίες συνεργασίας».

Μια νέα υπεραντιδραστική ποιότητα

Η στρατηγική εθνικής ασφάλειας της διακυβέρνησης Τραμπ δεν κόβει οποιοδήποτε δεσμό και γέφυρα με το παρελθόν όπως ισχυρίζονται έγκριτοι αναλυτές. Συνδέεται όμως με σχέσεις συνέχειας και ασυνέχειας με τα περασμένα αμερικάνικα δόγματα, συνθέτοντας μια νέα υπερ-αντιδραστική ποιότητα.

Κάθε δόγμα αμερικάνου προέδρου οδήγησε σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Το δόγμα Μπους στον πόλεμο του κόλπου, το δόγμα Κλίντον στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας, το δόγμα Ομπάμα στην επέμβαση στη Μέση Ανατολή, ή στη σημαντική αύξηση του αριθμού των βομβών που έπληξαν αρκετές χώρες ανά τον κόσμο (μόνο το 2016, έπεσαν 3.000 περισσότερες βόμβες συγκριτικά με το 2015 ανεβάζοντας τον αριθμό των επιθέσεων σε 26.171 σύμφωνα με την εφημερίδα Independent στις 19.01.2017. Εδώ αναδύεται η σχέση συνέχειας στην αμερικάνικη πολιτική.

Δεν μπορεί όμως να μην επισημανθεί πώς κατά την προεδρία Ομπάμα επιχειρήθηκε η ιστορικής σημασίας ομαλοποίηση των διπλωματικών σχέσεων με την Κούβα, η συμφωνία του Παρισιού για την κλιματική αλλαγή και το φρένο στην υπερθέρμανση του πλανήτη, η συμφωνία για την αποπυρηνικοποίηση του Ιράν που προϋποθέτει συντονισμό κινήσεων με τη Ρωσία κατά την περίοδο της εφαρμογής της και η διατήρηση της συνεργασίας με αναπτυγμένες περιοχές των ανερχόμενων οικονομιών (Ρωσίας, Κίνας, Ινδίας, Βραζιλίας, Νότιας Αφρικής και άλλων).

Το δόγμα Τραμπ αναιρεί αυτή την πολιτική.

Γι’ αυτό και κυρίως για την ουσία της Εθνικής Στρατηγικής Άμυνας των ΗΠΑ, όπως διαμορφώθηκε από την διακυβέρνηση Τραμπ, η νέα στρατηγική εθνικής ασφάλειας αποτελεί, αδιαμφισβήτητα, ορόσημο και δείκτη αλλαγής «παραδείγματος» της αμερικάνικης διεθνούς πολιτικής στο σκληρό πόκερ της σε εξέλιξη ριζικής αναδιάρθρωσης του συστήματος που δομήθηκε μετά το 1990.

Η νέα στρατηγική εθνικής ασφάλειας συνθέτει ουσιαστικά μια στρατηγική που προδιαθέτει για σημαντικές εξελίξεις οι οποίες θα διαμορφώσουν δυναμικά αποτελέσματα. Ακόμη και στην προώθηση της αμερικανικής επιρροής στο εξωτερικό διακηρύσσεται πως «θα δεσπόζει η αρχή της Ανταγωνιστικής Διπλωματίας (Competitive Diplomacy) για τη δημιουργία ευνοϊκού περιβάλλοντος για τα αμερικανικά συμφέροντα στον κόσμο» με αιχμή του δόρατος όχι την αμοιβαιότητα συμφερόντων αλλά την «ηγετική στάση των αμερικανών διπλωματών».

«Η γεωπολιτική επέστρεψε, και επέστρεψε εκδικητικά μετά από διακοπές που κάναμε από την ιστορία, στην αποκαλούμενη μεταψυχροπολεμική περίοδο» δηλώνει ο σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του αμερικανού Προέδρου, στρατηγός Χέρμπερτ Ρέιμοντ ΜακΜάστερ, που αποτελεί το βασικό μυαλό πίσω από αυτή τη στρατηγική.

Η γεωπολιτική επέστρεψε εκδικητικά.

Και μόνο αυτή η δήλωση δεν μπορεί παρά να προβληματίσει τη μαχόμενη Αριστερά στη χάραξη της ανεξάρτητης εργατικής της πολιτικής.

πηγή: kommon.gr

ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΕΝ ΠΛΩ - ΔΙΑΝΥΚΤΕΡΕΥΣΕΙΣ

     Παρά τις επανειλημμένες καταγγελίες μας για εκτέλεση εργασιών κατά την διάρκεια του πλου στα πλοία της πορθμειακής γραμμής Κέρκυρας – Ηγουμενίτσας, η κατάσταση αντί να εξαλειφθεί αφού είναι καθ όλα παράνομη, όχι μόνο εξακολουθεί να υφίσταται αλλά είναι σε έξαρση, καθώς δεχόμαστε συνεχείς καταγγελίες από επιβάτες και εργαζόμενους.  

     Αδυνατούμε να κατανοήσουμε τον λόγο που δεν διαπιστώνονται οι παραβάσεις. Είναι οι έλεγχοι πλημμελείς; για ποιο λόγο υπάρχει σαφής αδυναμία διαπίστωσης των παραβάσεων; Ο εξαναγκασμός των ναυτεργατών να εκτελούν εργασίες συντήρησης με κίνδυνο για τη σωματική τους ακεραιότητα κατά την διάρκεια των δρομολογίων πρέπει να σταματήσει. Οι εργασίες συντήρησης πρέπει να γίνονται κατά την διάρκεια της ακινησίας των πλοίων, όπου υπάρχει άλλωστε και πολύς χρόνος αφού φτάνει και τους 5 μήνες και όχι με οχλήσεις επιβατών, αδυναμία πρόσβασης τους σε κοινόχρηστους χώρους και στα σωστικά μέσα των πλοίων.

     Επίσης οι εκ περιτροπής διανυκτερεύσεις για την αποφυγή διακρίσεων, παρά την συμφωνία που κατ αρχήν υπήρχε και εφαρμόστηκε έπαψε πλέον να τηρείτε. Συγκεκριμένος αριθμός πλοίων διανυκτερεύει μόνιμα, πολλές φορές χωρίς παροχή ρεύματος αφού οι υπάρχουσες παροχές αδυνατούν να τροφοδοτήσουν τα πλοία και οι ενδιαιτήσεις πληρωμάτων είναι ανεπαρκείς.

ΓΙΑ ΤΟ ΔΣ

           Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                                     Ο ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

                        ΒΙΤΟΥΛΑΔΙΤΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ                                         ΧΡΥΣΙΚΟΠΟΥΛΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ      

Μια νέα διεθνής επιστημονική μελέτη, αναδεικνύει ότι καμία χώρα στον κόσμο δεν έχει καταφέρει να προσφέρει καλή ζωή στους πολίτες της με περιβαλλοντικά βιώσιμο τρόπο. Όσον αφορά στην Ελλάδα, έχει παραβιάσει και τα επτά «πλανητικά όρια» για να πετύχει έξι από τους έντεκα κοινωνικούς στόχους.

Η έκθεση αξιολογεί κάθε χώρα κατά πόσο έχει υπερβεί επτά «πλανητικά όρια» (βιοφυσικούς δείκτες) και σε ποιο βαθμό έχει υλοποιήσει 11 κοινωνικούς δείκτες, που εξασφαλίζουν μια ανάπτυξη με ασφαλή και δίκαιο τρόπο. Ιδεατά, μια χώρα πρέπει να ικανοποιεί τους κοινωνικούς στόχους, χωρίς να παραβιάζει τα «κατώφλια» βιωσιμότητας των πόρων του περιβάλλοντος. Αλλά καμία χώρα δεν το έχει πετύχει αυτό.

Η Ελλάδα, σύμφωνα με τη μελέτη αυτή, έχει ικανοποιήσει τους έξι από τους έντεκα δείκτες κοινωνικο-οικονομικής ανάπτυξης, αλλά το τίμημα μέχρι σήμερα είναι ότι έχει παραβιάσει και τα επτά «πλανητικά όρια». Και ασφαλώς δεν είναι η μόνη χώρα που έχει κάνει κάτι τέτοιο.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρ. Ντάνιελ Ο' Νιλ του Ινστιτούτου Ερευνών βιωσιμότητας του Πανεπιστημίου του Λιντς της Βρετανίας, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature Sustainability» και την οποία αναμεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, είναι οι πρώτοι που συσχέτισαν ποσοτικά και ποιοτικά τη βιώσιμη χρήση των φυσικών πόρων με την ευημερία των πολιτών σε 151 χώρες με πληθυσμό άνω του ενός εκατομμυρίου.

«Σχεδόν οτιδήποτε κάνουμε, από το να δειπνούμε έως το να "σερφάρουμε" στο ίντερνετ, χρησιμοποιεί πόρους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, όμως οι συνδέσεις ανάμεσα στη χρήση των πόρων και στην ανθρώπινη ευημερία δεν είναι πάντα ορατές σε μας», δήλωσε ο Ο'Νιλ.

«Βρήκαμε ότι οι βασικές ανάγκες όπως η διατροφή, η υγιεινή και η εξάλειψη της υπερβολικής φτώχειας πιθανότατα μπορούν να επιτευχθούν σε όλες τις χώρες, χωρίς να υπερβούν τα παγκόσμια περιβαλλοντικά όρια. Δυστυχώς δεν συμβαίνει το ίδιο με τους άλλους κοινωνικούς στόχους, που πάνε πέρα από τη βασική επιβίωση, όπως η εκπαίδευση και η υψηλή ικανοποίηση στη ζωή. Η ικανοποίηση αυτών των στόχων μπορεί να απαιτήσει ένα επίπεδο χρήσης πόρων, που ξεπερνά κατά δύο έως έξι φορές το βιώσιμο επίπεδο», πρόσθεσε.

«Σε γενικές γραμμές, όσα περισσότερα κοινωνικά "κατώφλια" περνάει μια χώρα, τόσο περισσότερο υπερβαίνει τα πλανητικά όρια και το αντίστροφο», επισήμανε από την πλευρά του ο δρ. Ουίλιαμ Λαμπ, του Ινστιτούτου Ερευνών Mercator.

«Ριζοσπαστικές αλλαγές χρειάζονται, αν πρόκειται όλοι οι άνθρωποι να ζήσουν εντός των ορίων του πλανήτη μας, μεταξύ άλλων αφήνοντας πίσω τη συνεχή επιδίωξη της οικονομικής ανάπτυξης στα πλούσια κράτη, μεταστρεφόμενοι γρήγορα από τα ορυκτά καύσιμα στην ανανεώσιμη ενέργεια και μειώνοντας σημαντικά την ανισότητα», επεσήμανε η δρα Τζούλια Σταϊνμπέγκερ της Σχολής Γεωεπιστημών και Περιβάλλοντος του Λιντς.

Τα επτά πλανητικά όρια, που βασίζονται σε έρευνες του Κέντρου Ανθεκτικότητας της Στοκχόλμης είναι:

• Εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα: 1,6 τόνοι διοξειδίου ανά κεφαλή ετησίως (πλανητικό όριο) - Ελλάδα 13,3 τόνοι
• Παραγωγή φωσφόρου: 0,9 κιλά ανά κεφαλή ετησίως (πλανητικό όριο) - Ελλάδα: 4,4 κιλά
• Παραγωγή αζώτου: 8,9 κιλά ανά κεφαλή ετησίως (πλανητικό όριο) - Ελλάδα: 51,6 κιλά
• Κατανάλωση γλυκού νερού επιφανειακού και υπόγειου (πλανητικό όριο): 574 κυβικά μέτρα ανά κεφαλή ετησίως - Ελλάδα: 884 κυβικά μέτρα
• Αλλαγές στη χρήση της γης: 2,6 τόνοι ισοδυνάμου άνθρακα ανά κεφαλή ετησίως (πλανητικό όριο) - Ελλάδα: 2,9 τόνοι
• Οικολογικό απότύπωμα: 1,7 εκτάρια ανά κεφαλή ετησίως (πλανητικό όριο) - Ελλάδα: 3,9 εκτάρια (ένα εκτάριο ισούται με δέκα στρέμματα)
• Αποτύπωμα υλικών: 7,2 τόνοι ανά άτομο ετησίως (πλανητικό όριο): Ελλάδα: 35,6 τόνοι.

Οι έξι κοινωνικοί δείκτες για τους οποίους η Ελλάδα εμφανίζεται να έχει ξεπεράσει το κατώφλι της ικανοποίησής τους, είναι το προσδόκιμο υγιούς ζωής (70,8 έτη στην Ελλάδα έναντι ορίου 65 ετών), η κατανάλωση θερμίδων ανά άτομο ετησίως (η χώρα μας έχει 3.433 έναντι ορίου 2.700 θερμίδων), η πρόσβαση πληθυσμού σε βελτιωμένες συνθήκες υγιεινής (η χώρα μας έχει ποσοστό 98,6% με όριο το 95%), το εισόδημα (το 100% στην Ελλάδα κερδίζουν πάνω από 1,90 δολάρια τη μέρα, με όριο το 95%), η πρόσβαση στην ηλεκτρική ενέργεια (100% στην Ελλάδα, με όριο το 95%) και η πρόσβαση στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση (100% στη χώρα μας, με όριο το 95%).

Οι πέντε κοινωνικοί δείκτες που η Ελλάδα φέρεται να μην έχει περάσει ακόμη το «κατώφλι» της ικανοποίησης, είναι: Ικανοποίηση ζωής (δείκτης 5,4 με όριο ικανοποίησης το 6,5 και άριστα το 10), κοινωνική υποστήριξη με βάση το ποσοστό των ανθρώπων που μπορούν να βασισθούν σε φίλους ή συγγενείς (85,2% με όριο το 90%), δείκτης δημοκρατικής ποιότητας (0,3 με όριο το 0,8), ισότητα (67,5 με όριο το 70 και άριστα το 100) και απασχόληση με βάση το ποσοστό του απασχολούμενου εργατικού δυναμικού (82,3 με όριο το 94).

πηγή: newsbeast.gr

της Μαριάννας Τζιαντζή

«Αν αυτό δεν είναι το τέλος του πολιτισμού, τότε δεν ξέρω ποιο είναι»

Η είδηση μοιάζει απίστευτη. Μπα, fake news θα είναι, σκέφτεσαι μόλις την πρωτακούσεις. Είναι δυνατόν δάσκαλοι να μαθαίνουν πώς να πυροβολούν τους μαθητές τους; Όπως όμως γράφει η Πατρίτσια Τζ. Γουίλιαμς, καθηγήτρια στη Νομική Σχολή του Κολούμπια, στο έγκριτο περιοδικό Τhe Nation, στην Αμερική δάσκαλοι και καθηγητές εκπαιδεύονται πώς να πυροβολήσουν και να εξουδετερώσουν τον εχθρό-μαθητή στην περίπτωση που αυτός μπει στην τάξη κρατώντας όπλο.

Το Buckeye Firearms Foundation, ένα ίδρυμα που υποστηρίζει την οπλοκατοχή/oπλοχρησία, χρηματοδοτεί το πρόγραμμα «Faster» για κουμπουροφόρους εκπαιδευτικούς.

Το «Faster», που σημαίνει «Πιο γρήγορος» μαθαίνει τον δάσκαλο πώς να γίνει το πιο γρήγορο πιστόλι. Στις δύο τελευταίες ημέρες του τριήμερου σεμιναρίου γίνονται μαθήματα σκοποβολής, όμως η πρώτη ημέρα είναι αφιερωμένη στην ψυχολογική προετοιμασία του δασκάλου (mindset development, το λένε). Δηλαδή στο πώς θα ξεπεράσει τις αναστολές του και, χωρίς δισταγμό, να σκοτώσει.

Ο εκπαιδευτής ζητά από τον εκπαιδευόμενο «να κλείσει τα μάτια και να αναπαραστήσει τον οπλοφόρο μαθητή να μπαίνει στην τάξη» και στη συνέχεια πώς να κινητοποιήσει τα αντανακλαστικά του για να ρίξει αυτός πρώτος. Μια καθηγήτρια από το Κολοράντο είπε στο BBC ότι, στη διάρκεια των προπαρασκευαστικών ασκήσεων, «αποφάσισε να φανταστεί σαν στόχο τον πιο αγαπημένο της μαθητή, ώστε η ίδια να ατσαλωθεί απέναντι στο χειρότερο ενδεχόμενο».

Ένας από τους εκπαιδευτές του Faster επιδοκίμασε αυτή την επιλογή: «Αν καταφέρουμε να κάνουμε τους εκπαιδευτικούς να βρεθούν νοερά στη θέση του νικητή ενάντια στον συγκεκριμένο μαθητή, τότε όταν κάτι τέτοιο γίνει πραγματικότητα, ο εκπαιδευτικός θα νικήσει».

Η πανεπιστημιακός δεν μπορεί να κρύψει τον αποτροπιασμό της: «Αν αυτό δεν είναι το τέλος του πολιτισμού, τότε δεν ξέρω ποιο είναι». Η ίδια παρατηρεί:

«Η καθηγήτρια από το Κολοράντο φαντάστηκε τον καλύτερό της μαθητή. Υποθέτω ότι πολλοί συνάδελφοί της θα φαντάζονταν τον χειρότερό τους μαθητή ή κάποιο στερεότυπο του “επικίνδυνου Άλλου”. Και στις δύο περιπτώσεις το να εκπαιδευόμαστε στο να βλέπουμε τον καλύτερο σαν τον χειρότερο και τον χειρότερο σαν αναλώσιμο είναι από μόνο του επικίνδυνο».

Οι στατιστικές, ανατριχιαστικές και λίγο-πολύ γνωστές, ανατρέπουν το επιχείρημα ότι η οπλοκατοχή σημαίνει περισσότερη ασφάλεια. «Ο κίνδυνος της ανθρωποκτονίας είναι τρεις φορές υψηλότερος στα σπίτια όπου υπάρχουν πυροβόλα όπλα», λέει μια μελέτη. Το ίδιο και ο κίνδυνος αυτοκτονίας.

Σύμφωνα με την Guardian: «Μετά το 1968 σημειώθηκαν στο έδαφος των ΗΠΑ περίπου 1,5 εκ. θάνατοι οφειλόμενοι σε πυροβόλα όπλα. Από την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών μέχρι σήμερα, οι νεκροί Αμερικανοί σε όλους πολέμους στους οποίος εμπλέχτηκαν οι ΗΠΑ υπολογίζονται σε 1.400.000 περίπου – από τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, τον Εμφύλιο Πόλεμο, τον Πρώτο και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τις πολεμικές επεμβάσεις στο εξωτερικό».

Η ιδέα του οπλισμένου δάσκαλου/καθηγητή δεν είναι καινούργια. Τα σεμινάρια οπλοχρησίας διεξάγονται εδώ και αρκετά χρόνια, το ίδιο και ο σχετικός διάλογος. Όμως ο πολλαπλασιασμός των περιστατικών πυροβολισμών μέσα στο σχολείο έχει καταστήσει το ζήτημα τραγικά επίκαιρο. Φέτος, τις πρώτες τρεις εβδομάδες του Ιανουαρίου, σημειώθηκαν 11 περιστατικά πυροβολισμών μέσα σε αμερικανικά σχολεία, με ή χωρίς νεκρούς. Όμως η λύση του προβλήματος δεν είναι ο δάσκαλος-σερίφης που πρώτα πυροβολεί και ύστερα σκέφτεται.

Κάποτε στην Ελλάδα, οι γονείς έλεγαν «μόνο τα κόκαλα, δάσκαλε», δηλαδή δείρε το παιδί μου όσο θέλεις, μόνο τα κόκαλα μην του σπάσεις. Τώρα στην Αμερική η κοινωνία ή έστω ένα πολύ ισχυρό κομμάτι της προτρέπει τον δάσκαλο: «Βάρα στο ψαχνό!»

Στην Ελλάδα τέτοιος κίνδυνος δεν υπάρχει. Όμως δεν είναι λίγοι οι γονείς που «πυροβολούν» τον δάσκαλο, θεωρώντας τον προνομιούχο και χαραμοφάη, και μαθαίνουν τα παιδιά τους να τον βλέπουν έτσι. Ο Ακήρυχτος πόλεμος που ξετυλίγεται στη γνωστή ταινία του Μάικλ Μουρ παίρνει στην Ελλάδα μια πιο ύπουλη αλλά εξίσου τοξική μορφή.

Πηγή: kommon.gr

του Δημήτρη Μηλάκα

Από Διονύσης Ελευθεράτος

Ω, ναι, το ακούσαμε κι αυτό… Τον πρόεδρο του Ισραήλ, Ρούβεν Ριβλίν, να λέει στην εκδήλωση για τους Έλληνες Εβραίους, θύματα του Ολοκαυτώματος: «Είναι ώρα για πληροφόρηση και εκπαίδευση. Κατά της ξενοφοβίας. Κατά του ρατσισμού. Κατά του αντισημιτισμού».

Προφανώς η στηλίτευση ξενοφοβίας και ρατσισμού χρησίμευσε στον Ριβλίν ως απλή εισαγωγή στο τρίτο, τον αντισημιτισμό. Ακόμη χειρότερη εκδοχή: Το τρίτο ήταν… αποσαφήνιση των δυο πρώτων: Ξενοφοβία και ρατσισμός επικρίνονται, όταν «εκβάλλουν» στον αντισημιτισμό. Ειδάλλως…

«Βρήκε την ώρα» ο Ριβλίν…  Ώρα κατά την οποία, πλάι στο διαχρονικό, κτηνώδες απαρτχάιντ εναντίον των Παλαιστινίων, πλάι στις θανατώσεις διαδηλωτών, στους νέους εποικισμούς και το συνακόλουθο «ροκάνισμα» της παλαιστινιακής γης, καταφθάνει έτερο … αντιρατσιστικό ισραηλινό «κατόρθωμα»: Η επαπειλούμενη φυλάκιση χιλιάδων Αφρικανών προσφύγων και μεταναστών. Για την ακρίβεια, όσων – επί συνόλου 38.000 – αρνηθούν να πάρουν τα μπογαλάκια τους συν 3.500 δολάρια κι ένα αεροπορικό εισιτήριο, ώστε να επιστρέψουν στο Σουδάν ή την Ερυθραία. Οι ισραηλινές αρχές  ξέρουν ότι οι άνθρωποι αυτοί θα διατρέξουν σοβαρότατους κινδύνους, εκεί. Αλλά τους λένε να διαλέξουν: Επιστροφή στην κόλαση ή φυλάκιση. Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ «έφριξε» με το εν λόγω «πρόγραμμα» της κυβέρνησης Νετανιάχου, αλλά, δεν βαριέστε, μάλλον αντιδρά από «αντισημιτισμό»…

Όλα φαντάζουν «λογικά» και… αναλογικά. Γιατί, πχ, να είναι εκτεθειμένο το  Ισραήλ μόνο στην κατηγορία ότι έχει μετατρέψει τη Λωρίδα της Γάζας στη μεγαλύτερη φυλακή του κόσμου; Προειδοποιεί ότι θα γεμίσει και τις «κανονικές» φυλακές του με Αφρικανούς, ούτως ώστε οι παιάνες του κάθε Ριβλίν «εναντίον» της ξενοφοβίας να ηχούν ως «outdoorandindoorconcerts». Ταυτοχρόνως…

Η αγωνία (και) των Αφρικανών στο Ισραήλ επιβεβαιώνει ότι ρατσισμός δεν «θρέφεται» με ένα μόνο θύμα. Η υποτιθέμενη «ανωτερότητα» χρειάζεται πολλαπλές επιβεβαιώσεις, άρα και διαφορετικά «μιάσματα». Δεν αποτελεί φυσικά εξαίρεση ο ρατσισμός των «περιούσιων», οι οποίοι στο πρόσφατο παρελθόν κατέστρεφαν (έποικοι υπό τα βλέμματα  ισραηλινών στρατιωτών) ακόμη και ελαιώνες των Παλαιστινίων, επειδή στη βιβλική «Γη της Επαγγελίας» δεν επιτρέπεται να ριζώνουν δέντρα «των άλλων»…

Κι έρχεται ο Ριβλίν και αρθρώνει κούφια λόγια για τον ρατσισμό και την ξενοφοβία. Πρόεδρος ενός κράτους, του οποίου ο πρωθυπουργός – Νετανιάχου – διακηρύττει δημοσίως ότι βασικός υπεύθυνος για το Ολοκαύτωμα ήταν ένας Άραβας ιμάμης που …παρέσυρε, που έπεισε τον Αδόλφο να εξολοθρεύσει τους Εβραίους κι όχι απλώς να τους διώξει. Ο δε βασικός  αντίπαλος του Νετανιάχου στο ακροδεξιό «Λικούντ», ο Μοσέ Φάιγκλιν, θαυμάζει «το υποδειγματικό σύστημα δικαιοσύνης και δημόσιας τάξης» που χάρισε ο Χίτλερ στη Γερμανία! Όχι 1%, όχι 3%, αλλά… 25% έλαβε ο Φάιγκλιν στις εσωκομματικές εκλογές, στο «Λικούντ».

Τούτος λοιπόν ο ημι- φασιστικός συρφετός «τιμά» την μνήμη των θυμάτων του Ολοκαυτώματος… Αλλά, όχι, μην αρθρώσουμε καμία κουβέντα εναντίον τους, διότι εκτός από «αντισημίτες» θα γίνουμε και υπονομευτές της «πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής» της ημετέρας κυβερνήσεως…

ΠΗΓΗ:  “Πριν”, Κυριακή 4 Φεβρουαρίου 2018

Ένα ακόμα επεισόδιο έρχεται να προστεθεί στο σίριαλ των μεθοδεύσεων και της σκληρής εκμετάλλευσης που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι στα σουπερμάρκετ της χώρας, καθώς η εκάστοτε εργοδοσία εκμεταλλεύεται υπέρ το δέον τόσο το μνημονιακό αντεργατικό οπλοστάσιο που έχει νομοθετήσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ όσο και την απραξία των ελεγκτικών μηχανισμών. Το νέο επεισόδιο αφορά στην εργοδοσία των σουπερμάρκετ «Δήμητρα – Γαλαξίας» σε βάρος των εργαζομένων της και την καταγγελία κάνει ο Κερκυραϊκός Σύνδεσμος Ιδιωτικών Υπαλλήλων. Αναλυτικότερα:

Εργαζόμενος από το υποκατάστημα της αλυσίδας στην Αχαράβη, στο οποίο επί σειρά ετών εργάζεται ως κρεοπώλης με σύμβαση εργάτη (!), κατήγγειλε στο Σύνδεσμο τις άθλιες συνθήκες, που έχει επιβάλει η εργοδοσία με άπειρες ώρες υπερωριακής εργασίας, εξαντλητικά δωδεκάωρα (ειδικά την περίοδο των εορτών), ξεχασμένα ρεπό, μη καταβολή επιδομάτων (π.χ. γάμου) κ.ά. Για όλα τα παραπάνω βέβαια, ούτε κουβέντα για πληρωμή! Όταν λοιπόν ο εργαζόμενος ζήτησε τα δεδουλευμένα του, η εργοδοσία όχι απλά δεν ικανοποίησε τις αυτονόητες υποχρεώσεις της απέναντί του αλλά «προς παραδειγματισμόν» έστειλε τον εργαζόμενο στις αποθήκες της εταιρίας στους Βαρυπατάδες, εξαναγκάζοντάς τον έτσι να κάνει πολλές δεκάδες χιλιόμετρα καθημερινά για να μεταβεί στην εργασία του, αυξάνοντας δραματικά το κόστος μετακίνησης, με αποτέλεσμα να δαπανά σχεδόν το σύνολο του ημερομισθίου του για τον σκοπό αυτό!

«Η πρακτική αυτή “σωφρονισμού-παραδειγματισμού” αποτελεί πάγια τακτική της εργοδοσίας των σουπερμάρκετ “Δήμητρα – Γαλαξίας”, όπως έχει καταγγελθεί και από άλλους εργαζόμενους στο Σωματείο μας, καθώς η εργοδοσία διαθέτει υποκαταστήματα σε ολόκληρο το νησί απ’ άκρη σ’ άκρη…! Έτσι, όταν κάποιος εργαζόμενος “δεν κάθεται καλά” τον μετακινεί επικαλούμενη τις “ανάγκες” της επιχείρησης… Να σημειωθεί πως λόγω της εντατικοποίησης της δουλειάς, έχουν ήδη εμφανιστεί στο συνάδελφο προβλήματα υγείας, αν και σε μικρή ηλικία! Χωρίς μάλιστα ίχνος ντροπής, η εργοδοσία με εξώδικη απάντηση απειλεί τον συνάδελφο πως αν δεν “συμμορφωθεί προς τας υποδείξεις” θα καταγγείλει την σύμβαση και θα τον απολύσει!!!», υπογραμμίζει στην καταγγελία του ο Σύνδεσμος.

Είναι ξεκάθαρο πως και αυτή η εκδικητική ενέργεια της εργοδοσίας των σουπερμάρκετ «Δήμητρα – Γαλαξίας», όπως και άλλες στο παρελθόν, που έχει καταγγείλει το Σωματείο: έχει ως στόχο το σύνολο των εργαζόμενων. Στοχεύει να τους κάνει να φοβηθούν, να σκύψουν το κεφάλι, να αποτελέσουν εύκολη λεία και να αποδεχτούν τελικά την σκληρή εκμετάλλευση που υφίστανται! Έχει ως στόχο την ανεμπόδιστη αύξηση των κερδών της επιχείρησης, που ακόμα και μέσα στα χρόνια της κρίσης αυξήθηκαν σημαντικά, ως αποτέλεσμα της σκληρής δουλειάς των εργαζομένων.

«Αυτή είναι ακριβώς η “ανάπτυξη” για την οποία τόσο πολύ μιλάνε και πασχίζουν όλοι όσοι υπερασπίζονται την κερδοφορία των μεγάλων αφεντικών. Για αυτήν την “ανάπτυξη” η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και όλα τα αστικά κόμματα ψήφισαν ΜΑΖΙ το τρίτο μνημόνιο, που φέρνει νέα μέτρα διατηρώντας στο ακέραιο όλα τα παλιά! Για αυτήν την “ανάπτυξη” οι ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, όπως η πλειοψηφία της διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Κέρκυρας, “βάζουν πλάτη” να μένουν ανοργάνωτοι οι εργαζόμενοι, να περνούν όλα αυτά τα μέτρα, να ξηλώνουν όποια δικαιώματα έχουν απομείνει ακόμα στους εργαζόμενους, όπως πρόσφατα με το δικαίωμα στην απεργία», σημειώνει ο Σύνδεσμος

Η εξέλιξη αυτή είναι ένα ακόμα γεγονός που επιβεβαιώνει πως «πατρίδα» του κεφαλαίου είναι το χρήμα και η κερδοφορία και πως επιχειρήματα σαν αυτό της εργοδοσίας του «Δήμητρα – Γαλαξίας», ότι είναι ντόπια επιχείρηση και «σέβεται τον ντόπιο» είναι άλλα λόγια να αγαπιόμαστε! Κριτήριο των εργοδοτών αποτελεί μόνο η αύξηση της κερδοφορίας τους άσχετα από το αν είναι κερκυραίοι, από την υπόλοιπη Ελλάδα ή το εξωτερικό!

ΠΗΓΗ: ergasianet.gr