Αυτό το χειμώνα το χιόνι πέφτει πυκνό στις Άλπεις προς τέρψιν των εραστών του σκι. Οι ξενοδόχοι και τα εστιατόρια τρίβουν τα χέρια τους από χαρά ωστόσο η σημερινή κατάσταση δεν αναμένεται να διαρκέσει. Ο Βέρνερ Μπέτσινγκ, ειδικός επιστήμονας σε θέματα μελέτης του περιβάλλοντος των Άλπεων, δίνει περιθώριο ζωής στον κλασικό τουρισμό στα κεντροευρωπαϊκά βουνά για σκι το πολύ είκοσι χρόνια. «Σε μεγάλο βαθμό, ακόμα και σήμερα, οι πίστες γεμίζουν με τεχνητό χιόνι. Για τα επόμενα 15 χρόνια οι σχετικές δαπάνες θα αυξάνονται διαρκώς, όμως μετά από είκοσι χρόνια η αγορά τεράστιων ποσοτήτων τεχνητού χιονιού θα είναι εντελώς ασύμφορη», συμπληρώνει ο γερμανός επιστήμονας.

Την ίδια άποψη έχει και ο Κρίστοφ Μάρτι, από το Ινστιτούτο Ερευνών για το Χιόνι και τις Χιονοστοιβάδες (SLF) στο Νταβός, ο οποίος χαρακτηρίζει «καπρίτσιο» της φύσης το πυκνό φετινό χιόνι. «Η αύξηση της θερμοκρασίας της γης είναι πολύ μεγάλη. Οι τελευταίοι τρεις χειμώνες ήταν πάρα πολύ θερμοί. Αλλά και ο φετινός χειμώνας θα είναι θερμότερος σε σύγκριση με τον μέσο όρο μακροπρόθεσμα. Μόνο σε μεγάλο ύψος υπάρχει πολύ χιόνι. Στα χαμηλότερα επίπεδα δεν υπάρχει επαρκές χιόνι» δηλώνει και συμπληρώνει πως «ακόμα και εκεί που είναι πολύ ψηλά, οι καλές, ζεστές μέρες είναι περισσότερες με αποτέλεσμα η συμπύκνωση των υδρατμών να πέφτει περισσότερο σαν βροχή και λιγότερο σα χιόνι».

Δραματική μείωση του χιονιού τα επόμενα χρόνια

Το χιόνι στις Άλπεις αναμένεται να μειωθεί έως και 70% μέχρι το τέλος του αιώνα, υποστηρίζει ο Κρίστοφ Μάρτι σε έρευνά του. Σε ύψος 300 έως 800 μέτρων από τις αρχές του 1990 μόνο τρία χρόνια υπήρχε περισσότερο χιόνι από ό,τι συνήθως.

«Μέχρι πριν από 15 χρόνια οι πίστες του σκι είχαν πυκνό φυσικό χιόνι. Σήμερα πολλές πίστες εάν δεν ήταν καλυμμένες με τεχνητό χιόνι δεν θα ήταν δυνατόν να λειτουργήσουν» δηλώνει ο γερμανός επιστήμονας, σύμφωνα με δημοσίευμα της deutsche welle.

Και η ζήτηση για πίστες του σκι είναι μεγάλη. Μέχρι το 2022 υπολογίζεται ότι 300 εκατομμύρια Κινέζοι θα είναι σε θέση να κάνουν σκι. Αριθμός μεγαλύτερος από όλους του ευρωπαίους σκιέρ μαζί.

Οι επιστήμονες αμφιβάλλουν εάν οι αρνητικές συνέπειες από την αύξηση της θερμοκρασίας της γης είναι πλέον αναστρέψιμες σε αυτόν τον τομέα και κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για άλλη μια φορά.

Πηγή: newsbeast.gr

του Βασίλη Λιόση

Πατριωτισμός, εθνικισμός, αντιεθνικισμός, αριστερός και δεξιός πατριωτισμός, εθνομηδενισμός: είναι οι έννοιες που πρωταγωνίστησαν με αφορμή τα συλλαλητήρια της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας και συνοδεύτηκαν με μία πλειάδα οξυμένων αντιπαραθέσεων.

Θα σταθούμε σε δύο πλευρές του ζητήματος και συγκεκριμένα το πώς τμήματα της αριστεράς λειτουργούν απολύτως απορριπτικά στην έννοια του πατριωτισμού και πώς κάποια άλλα την υιοθετούν δίχως προϋποθέσεις και όρους (αν και τα τελευταία έθεσαν εαυτόν εκτός αριστεράς με τη συμμετοχή τους στα εθνικιστικά συλλαλητήρια).

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πήρε μία πρωτοβουλία για την υπογραφή ενός κειμένου που αναφερόταν στα συλλαλητήρια, τον εθνικισμό, τη δράση του ιμπεριαλισμού κ.λπ. Όμως, το κείμενο δεν μπορεί να κριθεί με βάση τις αγαθές προθέσεις των συντακτών του, αλλά με την ουσία του. Το έχουμε πει πολλές φορές. Ένα κείμενο κρίνεται όχι μόνο για το τι λέει αλλά και για ό,τι δεν λέει. Και το κείμενο που συνυπέγραψαν μία σειρά οργανώσεις έχει σοβαρά προβλήματα, με ένα εξ αυτών να είναι η απουσία της έννοιας του πατριωτισμού. Κάτι τέτοιο είναι απότοκο χρόνιων ιδεοληψιών που υποτίθεται ότι προστατεύουν την αριστερά από την απόρριψη του διεθνισμού ή απότοκο προσπάθειας συγκερασμού διαφορετικών θεωρήσεων με στόχο τη συμμετοχή του τροτσκισμού στις υπογραφές. Όταν υπάρχει ταύτιση του πατριωτισμού και του εθνικισμού ένα πράγμα καταφέρνεις: να πάρεις απόσταση από τον λαό και να παραμείνεις εσαεί στο περιθώριο, αφήνοντας τις διακηρύξεις για τη δημιουργία κόμματος «συλλογικού καθοδηγητή της εργατικής τάξης» να αιωρούνται ως ευσεβής πόθος.

Κατά την άποψη ενός μέρους της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς το έθνος είναι περίπου ένας φανταστικός ιδεότυπος. Ας σταθούμε λίγο σε αυτό. Η διαμόρφωση της εθνική συνείδησης και ιδεολογίας έχει και τέτοια στοιχεία που διοχετεύονται από την κυρίαρχη τάξη: η ιστορία του έθνους είναι δήθεν αδιάλειπτη και, ανεξάρτητα των κοινωνικοοικονομικών δομών, υπάρχει αιματολογική και πολιτισμική συνέχεια στο πέρασμα των αιώνων ενώ ιστορικά γεγονότα διαστρεβλώνονται στα εργαστήρια της αστικής σκέψης, προκειμένου να «τεκμηριώσουν» την όποια «εθνική καθαρότητα». 

Ωστόσο, αυτή είναι η πρακτική που λαμβάνει χώρα προκειμένου τα αντικειμενικά και ιστορικά ενοποιητικά στοιχεία να συγκολληθούν με τις ιδεολογικές κατασκευές περί καθαρότητας (με ταξική στόχευση ασφαλώς). Ποια είναι αυτά τα αντικειμενικά στοιχεία; Μιλάμε για τη γλώσσα, την κοινή οικονομική ζωή, τις κοινές πολιτισμικές παραδόσεις, την κοινότητα εδάφους. Πρόκειται για παραμέτρους που υπάρχουν ανεξάρτητα από τις ιδέες μας. Είναι η «μαγιά» πάνω στην οποία «ζυμώνεται» η εθνοτική κοινότητα και διαμορφώνει τα χαρακτηριστικά της μέσα από υπαρκτούς κοινωνικούς αγώνες, είτε μιλάμε για τις αστικές επαναστάσεις, είτε για εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα. 

Όποιος θεωρεί πως μέσα από έναν ιδεολογικό αγώνα θα αποκαλύψει στις λαϊκές μάζες την «κατασκευή» και αυτό θα τον βοηθήσει να περάσει στο επόμενο επίπεδο, δηλαδή αυτό της «καθαρής» ταξικής πάλης, απλώς «πλανάται πλάνην οικτρά». Για να μην παρεξηγηθούμε: σοβαρό καθήκον της αριστεράς και των προοδευτικών ιστορικών είναι η αποκάλυψη της ιστορικής αλήθειας, αλλά πρόκειται για ένα μόνον στοιχείο της ταξικής πάλης.

Όποιος δεν διδάσκεται από την ιστορία, το πληρώνει ακριβά. Όταν ένα πείραμα αποτυγχάνει ξανά και ξανά, τότε πρέπει να ελέγξεις τα δεδομένα σου, τα υλικά σου, τη φιλοσοφία σου. Διαφορετικά η αποτυχία θα σε συνοδεύει ό,τι και να κάνεις. Και για να μην μιλάμε θεωρητικά. Ο τροτσκισμός έχει δοκιμαστεί από την ιστορία, τουλάχιστον, στην Ελλάδα, από την εποχή της κατοχής. Το συντριπτικά μεγάλο του κομμάτι ήταν αντίθετο στην 6^η ολομέλεια του ΚΚΕ, το καθήκον συγκρότησης ενός εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος, τη δράση του ΕΑΜ. Τα αποτελέσματα; Στην ακραία τους έκφραση οι τροτσκιστές καταδίκαζαν τη δράση του ΕΑΜ και αυτό που κατάφεραν ήταν η περιθωριοποίησή τους. Ποιος εργαζόμενος σήμερα συγκινείται από τις διακηρύξεις του τότε τροτσκισμού που καλούσαν σε συναδέλφωση  «με τα ταξικά αδέλφια μας τους Γερμανούς»; Και τι σχέση έχουν αυτές οι ανοησίες με την ιστορική ομιλία του Βελουχιώτη στη Λαμία και την απολογία του Μπελογιάννη στο δικαστήριο λίγο πριν την εκτέλεσή του; Υπήρξαν φωνές του τροτσκισμού μετά το Β΄ παγκόσμιο πόλεμο που έκαναν την αυτοκριτική τους και αυτό τους τιμά. Ο τροτσκισμός, όμως, δεν τους άκουσε και συνέχισε πεισματικά την υποτίθεται αμόλυντη πορεία του. Αλλά όποιος δεν διδάσκεται από τα λάθη του είναι καταδικασμένος να σκέφτεται και να κινείται δογματικά.

Δυστυχώς και το ΚΚΕ έχοντας επιδείξει μία άνευ προηγουμένου ιδεολογική και πολιτική στροφή τα τελευταία χρόνια, συμπλέει πλέον με τις παραπάνω θεωρήσεις. Σύμφωνα με το 19^ο συνέδριο του ο πατριωτισμός έχει νόημα μόνο σε συνθήκες σοσιαλισμού, το ΕΑΜ και το 7^ο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς θεωρούνται οπορτουνιστικά. Στο 20^ο συνέδριο η έννοια του αντιιμπεριαλισμού έχει εξαλειφθεί (!), δείγμα της «νέας» και δήθεν αντικαπιταλιστικής τακτικής του.

Ωστόσο, αυτή δεν είναι η μοναδική δογματική αντιμετώπιση των πραγμάτων. Η άλλη εντοπίζεται στους κόλπους της εφημερίδας Δρόμος της Αριστεράς. Η εν λόγω εφημερίδα τον τελευταίο μήνα έχει επιδοθεί σε έναν αγώνα προκειμένου να μας πείσει για τον υγιή χαρακτήρα των συλλαλητηρίων. Καταθέτουμε, λοιπόν, ορισμένες σκέψεις με βάση τα κείμενα που αναγνώσαμε.

Πρώτο, πρέπει να πούμε πως όπου υπάρχει κίνηση μαζών, αυτό δεν συνεπάγεται και προοδευτικό περιεχόμενο της κοινωνικής κίνησης. Κίνηση μαζών και μάλιστα εντονότατη υπήρχε στο φασισμό και το ναζισμό.

Δεύτερο, το «τσαλαβούτημα σε θολά νερά προκειμένου να πιάσουμε κανένα ψάρι», δεν αρμόζει στην αριστερά. Είναι και ανήθικο αφού κάνεις έκπτωση θέσης αρχών, είναι και ατελέσφορο αφού τον κόσμο θα τον καρπωθούν οι γνήσιες εθνικιστικές ομάδες και όχι οι ανανήψαντες, εκτός αν αυτοί οι τελευταίοι έχουν ευρύτερους πολιτικούς σχεδιασμούς.

Τρίτο, καιροσκοπισμός είναι και η μη σαφής και κουτοπόνηρη δήλωση για τη συμμετοχή στο συλλαλητήριο, ενώ η απόφαση ήταν ειλημμένη. Αναφερόμαστε στις δηλώσεις του εκδότη της εφημερίδας, σύμφωνα με τις οποίες η εφημερίδα θα είναι στο συλλαλητήριο για το παρακολουθήσει (!), ενώ ο ίδιος δεν θα πάει γιατί πονάει η μέση του!

Τέταρτο, στην αριστερά δεν αρμόζει ούτε η κατακρεούργηση της αλήθειας και η δημιουργία εντυπώσεων. Η παράθεση φωτογραφιών όπου παρουσιάζονται πανό με αντιιμπεριαλιστικά συνθήματα (μάλιστα με μόλις πέντε έξι ανθρώπους από κάτω) δεν πείθει. Ουδόλως αναιρεί το γεγονός ότι στο συλλαλητήριο υπήρξε συγκροτημένα η Χρυσή Αυγή, την οποία κανένας δεν εμπόδισε και δεν έδιωξε. Δεν αναιρεί, επίσης, το γεγονός ότι οι διοργανωτές ήταν πολύ συγκεκριμένοι και ότι δεν ακούστηκαν ούτε μία στιγμή οι λέξεις ΝΑΤΟ, ΕΕ, ιμπεριαλισμός. Δεν αναιρεί το γεγονός ότι υπήρξαν πυρήνες διαδηλωτών που εξέμεσαν στη συγκέντρωση με εθνικιστικά συνθήματα.

Πέμπτο, η εφημερίδα και οι αρθρογράφοι της δεν μας λένε αν τελικά συμφωνούνε με το κεντρικό κι εθνικιστικό σύνθημα «Η Μακεδονία είναι ελληνική» που υπονοεί την προσάρτηση εδαφών της Βουλγαρίας και της ΠΓΔΜ στην Ελλάδα.

Έκτο, το συλλαλητήριο δεν ήταν ούτε αυθόρμητο, ούτε ακομμάτιστο, ούτε ιδεολογικά αφόρτιστο. Ας δούμε τι προέκυψε από δημοσκόπηση που διενεργήθη εντός του συλλαλητηρίου.

Μερικά αποκαλυπτικά μεγέθη είναι τα εξής:

α) Όσον αφορά τις ηλικιακές ομάδες οι νέοι ως 34 ετών που συμμετείχαν στο συλλαλητήριο για τη Μακεδονία έφταναν το 14%, ενώ στους «Αγανακτισμένους» το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 39%, δηλαδή πρόκειται για ένα σχεδόν τριπλάσιο ποσοστό (ευτυχώς). Άρα δεν φαίνεται το συλλαλητήριο για τη Μακεδονία να συνέγειρε τη νεολαία, τουλάχιστο όσο αυτοί κινητοποιήθηκαν στους «Αγανακτισμένους».

β) Στην αυτοτοποθέτηση στην κλίμακα Αριστερά-Δεξιά με διαβάθμιση από το 1 ως το 9 (1=Αριστερά, 9= Δεξιά), στις κλάσεις 1 ως 4 (δηλαδή στην αριστερά) ανήκε το 15% των συμμετεχόντων στο συλλαλητήριο για τη Μακεδονία, ενώ το αντίστοιχο νούμερο για τη Δεξιά (από 6 ως 9) ανήκε το 54%. Στη συγκέντρωση των «Αγανακτισμένων» τα νούμερα ήταν 45% και 13% αντίστοιχα. Οι διαφορές είναι ολοφάνερα χαώδεις και απολύτως διαφωτιστικές.

γ) Οι απαντήσεις στο ερώτημα «για ποιον λόγο συμμετέχετε στο συλλαλητήριο»
η κυρίαρχη απάντηση με 87% ήταν «για να εκφράσω την αντίθεσή μου για το Σκοπιανό», απάντηση που διαλύει τον μύθο ότι είχε γενικότερο αντικυβερνητικό και πολιτικό χαρακτήρα. Δεν υποστηρίζουμε ασφαλώς ότι ο κόσμος δεν είναι αγανακτισμένος από την κυβερνητική πολιτική, αλλά ότι το συλλαλητήριο είχε συγκεκριμένο ιδεολογικό χαρακτήρα.

δ) Ομοίως στο ερώτημα σχετικά με το συλλαλητήριο για τη Μακεδονία «με τι μοιάζει αυτό περισσότερο», μόλις το 18% απάντησε ότι μοιάζει με τις συγκεντρώσεις των «Αγανακτισμένων», ενώ το 68% απάντησε με τη συγκέντρωση του 1992 για το όνομα των Σκοπίων.

ε) Από τους «Αγανακτισμένους» του 2011 το 46% απάντησε ότι συμμετείχε για την ανατροπή του συστήματος, ενώ το 2018 με την ίδια απάντηση συντάχθηκε το 29%.

στ) Πολύ αποκαλυπτική είναι η απάντηση στο ερώτημα ποιον θεσμό εμπιστεύεστε  περισσότερο, ο στρατός καταλαμβάνει την πρώτη θέση.

ζ) Τέλος, μεγάλο ποσοστό που φτάνει το 40% (αν και όχι κυρίαρχο) κερδίζει η επιθυμία για δημιουργία νέου κόμματος (προφανώς όχι κομμουνιστικού!).

Και οι δύο θεωρήσεις που περιγράψαμε εμπίπτουν στην κατηγορία του δογματισμού. Ο δογματισμός έχει αμετακίνητες αρχές που δεν βρίσκονται σε αντιστοιχία με τη ζώσα πραγματικότητα. Επομένως εκκινώντας κάποιος από αυτή την αφετηρία καταλήγει και σε δογματικά συμπεράσματα. Το χειρότερο δεν είναι, όμως, ότι κάποιος μπορεί να σκεφτεί και να δράσει δογματικά σε ορισμένες στιγμές. Το χειρότερο είναι να παίρνεις την επιθυμία σου ως πραγματικότητα και με αυτήν να πορεύεσαι αρνούμενος να αλλάξεις τρόπο σκέψης και δράσης για κανέναν λόγο και σε καμία περίπτωση.

Πηγή: kordatos.org

Μια απάντηση στον Στέλιο Στυλιανού.

Του Γρηγόρη Αναγνώστου.

Διάβασα στον Εργατικό Αγώνα πρόσφατο άρθρο του Στέλιου Στυλιανού με τίτλο "Το Κυπριακό και το ζήτημα της ονομασίας της πΓΔΜ". Έχει πολλές σωστές επισημάνσεις νομίζω όμως ότι πρέπει να ξεκαθαριστούν ορισμένα ζητήματα, ώστε κατά τη γνώμη μου να τίθενται τα προβλήματα και ο αγώνας για τη λύση τους στη σωστή τους βάση.

Συσχετίζει ο αρθρογράφος τη λύση του προβλήματος σχετικά με το όνομα της γειτονικής πΓΔΜ που προέκυψε είκοσι πέντε χρόνια πριν, μετά τη διάλυση της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, με το κυπριακό ζήτημα το οποίο έχει διαφορετικές παραμέτρους και πολύ μεγαλύτερο βάρος και σημασία.

Στη μια περίπτωση, έχουμε δύο διαφορετικά κράτη που διαφωνούν σχετικά με το όνομα που θα λάβει το σχετικά πρόσφατα δημιουργήθηκαν. Η μια χώρα, η Ελλάδα βάζει βέτο μπλοκάροντας την είσοδο του κράτους αυτού σε ΝΑΤΟ και Ε.Ε., ενώ από χρόνια έχουν αναπτυχθεί σημαντικές οικονομικές και άλλες σχέσεις μεταξύ τους. Δεν είναι ένα ασήμαντο ζήτημα, αλλά δεν έχει τόσο κρίσιμο χαρακτήρα. Τέτοιο χαρακτήρα, εθνικής καταστροφής, που δίνουν οι εθνικιστές και όχι μόνο στις δύο χώρες για τους δικούς τους λόγους.

Στην άλλη περίπτωση στο Κυπριακό έχουμε την εισβολή και κατοχή από την Τουρκία του 40% του εδάφους της κυπριακής δημοκρατίας και τον ντε φάκτο διαμελισμό της. Στην περίπτωση αυτή η λύση που θα δοθεί σχετίζεται με το κράτος θα προκύψει σε περίπτωση επανένωσης σύμφωνα με το συσχετισμό δυνάμεων και με τους όρους που διεξάγεται ο διάλογος μεταξύ των κοινοτήτων και με δεδομένη την τεράστια επιρροή της Τουρκίας στην τουρκοκυπριακή κοινότητα και τα συμφέροντα που η Τουρκία επενδύει σε ενδεχόμενη λύση.

Στην πρώτη περίπτωση μια συμβιβαστική λύση με ορισμένες υποχωρήσεις θα είναι επωφελής για τις εργατικές τάξεις των δύο χωρών, ακόμη και μια σχετικά ετεροβαρής λύση δεν θα είναι καταστροφική, ενώ στη δεύτερη διακυβεύεται ο χαρακτήρας ακόμη και η ύπαρξη ενός κράτους σε μια κρίσιμη για τα συμφέροντα του ιμπεριαλισμού περιοχή, για τις σχέσεις των λαών, τις εξελίξεις και την ειρήνη στην περιοχή.

Κατά συνέπεια δεν είναι εύστοχος ο συσχετισμός και η αντιστοίχηση τους.

Σωστά επισημαίνει ο αρθρογράφος το ρόλο του εθνικισμού και του παρακράτους σε Κύπρο και Ελλάδα καθώς και το ρόλο της εκκλησίας. Σε κάθε σημαντική στιγμή παρεμβαίνουν αποφασιστικά, συντονίζονται με καταπληκτική ταχύτητα και δρουν αποτελεσματικά. Ενδεικτικό παράδειγμα είναι ότι η Ιερά σύνοδος της εκκλησίας της Ελλάδος ανακοινώνει τη διαφωνία της σχετικά με τη σύνθετη ονομασία του γειτονικού κράτους που θα περιέχει τη λέξη Μακεδονία και παράλληλα ότι δεν συμφωνεί με το συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης. Παρόλα αυτά στο συγκεκριμένο συλλαλητήριο δέκα επίσκοποι και πλήθος κληρικοί ήταν παρόντες. Στο συλλαλητήριο της Αθήνας, όχι μόνο αποφασίζει τη συμμετοχή της εκκλησίας, αλλά σύμφωνα με τα δελτία των ειδήσεων, 45 μητροπόλεις της χώρας αναπτύσσουν πολύ μεγάλη δραστηριότητα για να αυξηθεί η συμμετοχή στο συλλαλητήριο, δρομολογούν λεωφορεία, ανοίγουν καταστάσεις στις εκκλησίες και προχωρούν σε ανοιχτή ζύμωση σε όλη τη χώρα και σε κινδυνολογία.

Κατά παρόμοιο τρόπο αναπτύσσουν δράση διάφοροι μηχανισμοί, απόστρατοι στρατηγοί, απόστρατοι καταδρομείς, διάφοροι φασιστικοί και αντιδραστικοί μηχανισμοί, Χρυσαυγίτες κ.λπ.

Απέναντι σε αυτό το συρφετό που δραστηριοποιείται σταθερά και παρεμβαίνει σε σημαντικές στιγμές πρέπει να ορθωθεί ένα ισχυρό μέτωπο. Η ολιγωρία και η υποτίμηση του είναι πολύ επιζήμιες.

Εδώ όμως πρέπει να παρατηρήσουμε ότι ο αρθρογράφος ξέχασε κάτι σημαντικό, το σημαντικότερο. Ο ισχυρός παράγοντας που διαμορφώνει το πλαίσιο των εξελίξεων στις χώρες μας για την ευρύτερη περιοχή είναι ο ιμπεριαλισμός, το ΝΑΤΟ, οι Αμερικανοί, η Ε.Ε., αξιοποιώντας φυσικά υποτακτικές και πρόθυμες κυβερνήσεις τύπου Αναστασιάδη, Τσίπρα, Ζάεφ που σε μεγάλο βαθμό στηρίζονται και τρέφονται από την αποδοχή και την ενίσχυση του.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το όνομα της πΓΔΜ ήταν εντελώς ξεχασμένο δέκα ολόκληρα χρόνια, από την εποχή της συνόδου του Βουκουρεστίου του 2008 και ήρθε στην επιφάνεια με τόσο μεγάλη ένταση μόλις οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ ζήτησαν από τις συγκεκριμένες κυβερνήσεις τη λύση του για να εντάξουν την πΓΔΜ στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς.

Άρα το μέτωπο της λαϊκής πάλης πρέπει να στρέφεται σταθερά εναντίον του ιμπεριαλισμού, της καταπίεσης, των ανταγωνισμών, των πολέμων και της προσφυγιάς, εναντίον των κυβερνήσεων και της εσωτερικής αντίδρασης και να συνδέεται σταθερά με τα τεράστια προβλήματα των λαών, με τα μνημόνια, τη λιτότητα και τη φτώχεια, τη μετανάστευση και να προβάλει ένα καλύτερο μέλλον για τους λαούς.

Φυσικά δεν υποτιμούμε επιμέρους λύσεις και μέσα σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες, όπως π.χ. μια λογική συμβιβαστική λύση για το όνομα της πΓΔΜ και τη δημιουργία καλύτερων προϋποθέσεων για την πάλη των εργατών και των λαών της περιοχής.

Πηγή: ergatikosagwnas.gr

Νέες διαστάσεις ενδέχεται να πάρει η πολύκροτη υπόθεση της Novartis. Τις τελευταίες ώρες φαίνεται πως υπάρχει μία έντονη κινητικότητα αναφορικά με την πιθανή εμπλοκή ή μη του ονόματος του Παναγιώτη Κουρουμπλή, υπουργού Υγείας της πρώτης κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, στην υπόθεση που πρωταγωνιστεί η συγκεκριμένη εταιρία φαρμάκων.

Σύμφωνα με καλά πληροφορημένη πηγή, στο μικροσκόπιο έχει μπει η περίοδος που ο σημερινός υπουργός Ναυτιλίας ήταν επικεφαλής του υπουργείου Υγείας. Στελέχη της αντιπολίτευσης έχουν μελετήσει τη δικογραφία και έχουν καταλήξει σε μία σειρά ερωτημάτων γύρω από τις κινήσεις του κυρίου Κουρουμπλή.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, δημοσιογραφικοί κύκλοι που έχουν κάνει «βουτιά» στη σχετική δικογραφία έχουν ανακαλύψει διάφορες αντιφάσεις αλλά και νέα στοιχεία, τα οποία εκτιμά ότι «εκθέτουν» μεταξύ άλλων και τον κ.Κουρουμπλή.

Είναι προφανές ότι η αντιπολίτευση θα θελήσει να αναδείξει την πιθανή ανάμειξη του πρώτου υπουργού υγείας του ΣΥΡΙΖΑ, κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι άφησε εκτός δικογραφίας τον κ.Κουρουμπλή για προφανής μικροκομματικούς λόγους. Να υπενθυμίσουμε ότι η δικογραφία που έχει φτάσει στη Βουλή, δεν εξετάζει την περίοδο διακυβέρνησης της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ, αντιθέτως σταματά τον Ιανουάριο του 2015(!).

Πηγή: iskra.gr

-του Δημήτρη Μηλάκα

«Το λυπηρό παράδοξο σε ακροσφαλείς ιστορικές καταστάσεις συνοδευόμενες από διάχυτα παρακμιακά φαινόμενα είναι ότι η στρατηγική σκέψη θολώνει, όσο εντονότερα τη χρειάζεται ένα έθνος» έγραφε ο Π. Κονδύλης στο επίμετρο του βιβλίου του «Θεωρία Πολέμου» με τίτλο «Ελληνοτουρκικός Πόλεμος» (Θεμέλιο 1997).

Σήμερα, 20 χρόνια μετά από την παραπάνω οδυνηρή διαπίστωση/ πρόβλεψη του Π. Κονδύλη οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας εξακολουθούν να υποτιμούν τα ολοφάνερα δεδομένα να κρύβουν το κεφάλι στην άμμο και να ελπίζουν ότι «φίλοι» «εταίροι» και «σύμμαχοι» έχουν αναλάβει την προστασία της χώρας.

Εν τω μεταξύ η Αγκυρα προχωρά ένα βήμα μετά το «γκριζάρισμα» των Ιμίων που πέτυχε με την κρίση του 1996, απομονώνοντας de facto τις βραχονησίδες από τον ελληνικό κορμό. Ταυτόχρονα η τουρκική κυβέρνηση όπως έγραψε χτες το Ποντίκι επιχειρεί να μεταφέρει την πετυχημένη τακτική της στην Κυπριακή ΑΟΖ. Τον συσχετισμό μεταξύ Αιγαίου (Ιμίων) και τουρκικής ΑΟΖ υπογράμμισε και ο ίδιος ο πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν σε δηλώσεις του: «Μη νομίζουν ότι δεν παρατηρούμε τις έρευνες ανοιχτά της Κύπρου με τις έρευνες στην ΑΟΖ και τις κινήσεις στις βραχονησίδες… Προειδοποιούμε όσους κάνουν λανθασμένους υπολογισμούς στην Κύπρο και το Αιγαίο να μην κάνουν λανθασμένες κινήσεις. Οι μαγκιές τους είναι μέχρι να δουν τα αεροσκάφη, το στρατό και τον στόλο μας» απείλησε ο πρόεδρος της Τουρκίας.

Η Αθήνα μετά το τελευταίο σοβαρό περιστατικό (εχθροπραξία) στα Ιμια, (μόνο από τύχη αποφεύχθηκε η βύθιση πλοίου του ελληνικού λιμενικού από τουρκικό πολεμικό σκάφος διπλάσιου μεγέθους το οποίο επεχείρησε να κόψει στη μέση το ελληνικό σκάφος) προχώρησε στις επιβεβλημένες διπλωματικές διαμαρτυρίες (διαβήματα) προς την Τουρκία.

Η ελληνική κυβέρνηση γνωρίζει ωστόσο ότι με διαβήματα δεν είναι δυνατό να ανακοπούν οι τουρκικές βλέψεις.

Κάτι που επίσης διαπιστώνει η ελληνική κυβέρνηση είναι οι περιορισμένες επιχειρησιακές δυνατότητες των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων σε σχέση με την υπερ-εξοπλισμένη και ετοιμοπόλεμη Τουρκία. Το γεγονός αυτό, εκ των πραγμάτων ωθεί την Αθήνα στην αναζήτηση υποσχέσεων και δεσμεύσεων προστασίας από εταίρους (Ευρωπαίους) και συμμάχους (Αμερικάνους)

Με πιο απλά λόγια, σε μια στιγμή που η κυβέρνηση «οργανώνει» το δικό της «success story» (μείωση χρέους, τέλος μνημονίων και εκλογές με το παλιό πολιτικό σύστημα κρεμασμένο στο μανταλάκι της Novartis) διαπιστώνει ότι η διασφάλιση των ζωτικών συμφερόντων της χώρας δεν εξαρτάται από τις δικές της δυνάμεις αλλά από την προστασία εταίρων (ευρωπαίων) και συμμάχων (Αμερικάνων). Προφανώς η κυβέρνηση αγνοεί, εκτός από την πρόσφατη ιστορία και δύο ακόμη μεγάλες αλήθειες στις Διεθνείς Σχέσεις: Πρώτον, κανείς δεν πρόκειται να υπερασπιστεί για λογαριασμό σου αυτά που δεν είσαι σε θέση εσύ ο ίδιος να προασπίσεις. Δεύτερο, το τίμημα της προστασίας κατά κανόνα είναι πανάκριβο…

Πηγή: topontiki.gr

Σε πλήρη σύγχυση οι συνταξιούχοι από τα καθημερινά καλέσματα διεκδικήσεων που για προφανείς λόγους περιορίζονται στις λαθεμένες παρακρατήσεις του Ν. 4093/2012 & του Ν. 3986/2011, που αφορά μόνο το 10% των επικουρικών συντάξεων και όχι στον γενικά λαθεμένο και εκτός Νόμου επανυπολογισμό, το οποίο αφορά το 100% των επικουρικών συντάξεων και σε εκατονταπλάσια ποσά.

Ως αφορά τις λαθεμένες παρακρατήσεις αυτές (4093/2012 & 3986/2011), τις οποίες από την πρώτη στιγμή εντοπίσαμε και με αποδεικτικά στοιχεία αναδείξαμε, παρενέβη και ο Συνήγορος του Πολίτη, ο οποίος εγκαλεί και καλεί το υπουργείου εργασίας, να επιστρέψει αναδρομικά όλες τις παράνομες παρακρατήσεις αυτές.

ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΩΝ – ΠΟΙΟΥΣ ΑΦΟΡΟΥΝ

1. ΛΑΘΕΜΕΝΕΣ ΠΑΡΑΚΡΑΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ Ν. 3986/2011

Αφορά κατ αρχήν επικουρικές συντάξεις που είχαν αρχικό ποσό άνω των 300 ευρώ, καθώς οι παρακρατήσεις του συγκεκριμένου Νόμου επιβάλλονται κλιμακωτά (3% -10%) πάνω από το ποσό αυτό. Δεύτερο, είχαν άθροισμα κύριας και επικουρικής (μεικτά) πάνω από τα 1.300 ευρώ, καθώς, κατά τον επανυπολογισμό μόνο οι συντάξεις αυτές δέχτηκαν περικοπές.

Κατά τον επανυπολογισμό λοιπόν (8^ο -9^ο -10^ο /2016) παρά τις μειώσεις και διαφοροποιήσεις των ποσών, οι παρακρατήσεις του εν λόγω Νόμου, συνεχίζουν και υπολογίζονται στα αρχικά ανύπαρκτα ποσά. Π.χ. σύνταξη των 620 ευρώ η παρακράτηση ήταν 56 ευρώ, κατά τον επανυπολογισμό αυτή μειώθηκε στα 374 ευρώ άρα και η παρακράτηση 15 ευρώ, το ποσό όμως που παρακρατείται είναι τα 56 ευρώ!!

Εύρος λαθών -Ταμεία με τα περισσότερα λάθη:

Ανατρέξαμε στην ΗΔΙΚΑ και καταγράψαμε όλες τις παρακρατήσεις (του Ν.3986/2011 εισφοράς αλληλεγγύης) πριν από το επανυπολογισμό τον Ιούλιο 2016 και μετά, τον Οκτώβριο 2016. Από τις μεταβολές που προκύπτουν εντοπίσαμε τόσο το εύρος των λαθών όσο και τα Ταμεία που επικεντρώνονται αυτά.

Στον πίνακα που παραθέτουμε αναγράφονται με τη σειρά, τα Ταμεία, ο αριθμός συνταξιούχων, οι παρακρατήσεις πριν και μετά τον επανυπολογισμό, καθώς και τα ποσοστά μεταβολών:

Όπως φαίνεται και στον πίνακα, παρά τις μειώσεις των συντάξεων, οι παρακρατήσεις, ιδιαίτερα των Ταμείων του δημόσιου και των ΔΕΚΟ παραμένουν αμετάβλητες, έχουν δηλαδή τα περισσότερα λάθη. Αυτό δεν σημαίνει ότι και στα υπόλοιπα ταμεία δεν υπάρχουν λάθη, όμως λιγότερα έως ελάχιστα. Το εύρος των λαθών (κατ΄ εκτίμηση) κυμαίνεται στα 2,5 εκ. ευρώ μηνιαίως, 30 εκ. ετησίως, και αφορά περί τις 100.000 συντάξεις.

Πως θα εντοπιστούν τα λάθη;

Από τα εκκαθαριστικά σημειώματα τα οποία όλοι οι συνταξιούχοι οφείλουν να γνωρίζουν και να παρακολουθούν, στα οποία οι ως άνω παρακρατήσεις θα πρέπει να συμφωνούν και να αντιστοιχούν στα εξής ποσοστά: Για συντάξεις από 300 έως 350 ευρώ = 3%, από 350 έως 400 = 4%, από 400 έως 450 = 5%, από 450 έως 500 = 6%, από 500 έως 550 = 7%, από 550 έως 600 = 8%, από 600 έως 650 = 9%, από 650 και άνω = 10% .

2. ΛΑΘΕΜΕΝΕΣ  ΠΑΡΑΚΡΑΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ Ν. 4093/2012

Αφορά τις κύριες συντάξεις άνω των 1.000 ευρώ  άθροισμα κύριας και επικουρικής) καθώς οι παρακρατήσεις του παραπάνω Νόμου επιβλήθηκαν σε συντάξεις πάνω από το ποσό αυτό. Από 1000 έως 1500 ευρώ ποσοστό 5% . Έως 2.000 ευρώ 10%. Έως 3.000 ευρώ 15%. Από 3.000 ευρώ και άνω 20%.

Κατά τον επανυπολογισμό των επικουρικών συντάξεων (8^ο -9^ο -10^ο /2016) και τις μειώσεις αυτών, διαφοροποιήθηκε και το άθροισμα κύριας και επικουρικής,συνεπώς και το ποσοστό παρακράτησης. Παρόλα αυτά και πάρα το γεγονός ότι χιλιάδες συντάξεις άλλαξαν κλίμακα οι παρακρατήσεις του εν λόγω Νόμου συνεχίζουν με το ίδιο αρχικό ποσοστό. 

Παράδειγμα, συνταξιούχος είχε άθροισμα συντάξεων (1.300 + 300) 1.600 ευρώ, άρα ποσοστό μείωσης 10%. Κατά τον επανυπολογισμό η επικουρική μειώθηκε στα 150 ευρώ, συνεπώς και το άθροισμα συντάξεων στα 1.450 άρα και το ποσοστό στα 5%, είτε (1.300 Χ 5%) 65 ευρώ. Στο συνταξιούχο αυτόν αντί για 65 ευρώ συνεχίζουν να του παρακρατούν 130 ευρώ.

Εντοπισμός λαθών: Ανατρέχουμε στα εκκαθαριστικά σημειώματα των κύριων συντάξεων και ελέγχουμε, εάν μετά την μειώσεις των επικουρικών το νέο άθροισμα συντάξεων έπεσε από τα όρια της προηγούμενης κλίμακας. Π.χ. κάτω από τα 1.000 ευρώ 0% αντί 5%, κάτω από τα 1.500 ευρώ 5% αντί για 10%, κάτω από 2.000 ευρώ 10% αντί για 15%, κάτω από 3.000 ευρώ 15% αντί για 20%.

Συνήγορος του Πολίτη: Για τα λάθη των δυο παραπάνω Νόμων έχει τοποθετηθεί ο Συνήγορος του Πολίτη, ο οποίος απαιτεί από το υπουργείο εργασίας να αποκαταστήσει τα λάθη αυτά και να επιστέψει αναδρομικά τα αντίστοιχα χρηματικά ποσά.

ΕΚΚΡΕΜΟΥΝ

Ωστόσο πλήθος λαθών που αφορούν το σύνολο των συντάξεων εκκρεμούν, καθώς κατά τον επανυπολισμό είτε από λάθος, είτε σκόπιμα, παραβιάστηκε συνολικά το άρθρο 96 του Νόμου 4387/2016, με δυσμενείς επιπτώσεις όπως:

Πρώτον, δεν συμπεριλήφθησαν οι εισφορές του 13^ου – 14^ου μισθού, παρά την πρόβλεψη του Νόμου. Δεύτερον επανυπολογίστηκαν και οι κάτω των 1.300 ευρώ (άθροισμα κύριας και επικουρικής) παρά την προστασία του ίδιου Νόμου. Τρίτον, για το 60% των συντάξεων (Ιδ. τομέα) παραβιάστηκε και δεν τηρήθηκε το προβλεπόμενο ποσοστό (0,45%) αναπλήρωσης οι οποίες περικόπηκαν κατά 50% περισσότερο. Ως εκ τούτου ο επανυπολογιμός των επικουρικών συντάξεων τυπικά και ουσιαστικά είναι παράνομος.

ΑΙΤΗΣΕΙΣ

            Οι διαμαρτυρίες συνεπώς με το αίτημα της αποκατάστασης και των επιστροφών, απευθύνονται στο υπουργείο εργασίας καθ’ ύλην αρμόδιο και υπεύθυνο για το θέμα αυτό. Ενώ τα συνταξιουχικά σωματεία με τον ιδιαίτερο και σημαντικό ρόλο που κατέχουν με γνωματεύσεις των Νομικών τους υπηρεσιών και με το ερώτημα της παράβασης καθήκοντος, απευθύνονται και στο εισαγγελικό σώμα καθώς για την παράβαση αυτή έγκριτοι Νομικοί έχουν τοποθετηθεί.

πηγή: iskra.gr

Δεν πρόκειται για σενάριο, αλλά για καταγεγραμμένα στοιχεία - Τι κατέγραψαν οι δορυφόροι από το 1992 έως το 2014 - Οι υπολογισμοί για τα επόμενα χρόνια έως το 2.100

Δεκάδες σενάρια αναφέρονται στην ενδεχόμενη άνοδο της στάθμης των θαλάσσιων υδάτων. Σενάρια που συνήθως συνοδεύονται από καταστροφικές προβλέψεις για μεγάλες πλημμύρες, για βυθισμένες παραλιακές πόλεις, για τεράστιες μετακινήσεις πληθυσμών. Ποια είναι η πραγματικότητα; Τι συμβαίνει στον πλανήτη; Νέα έρευνα απέδειξε ότι ναι μεν  τα πράγματα δεν είναι τόσο τραγικά, όσο τα παρουσιάζουν οι καταστροφολόγοι, ωστόσο, η άνοδος της στάθμης των θαλασσών δεν αποτελεί πλέον σενάριο. Είναι γεγονός.

Σύμφωνα με έρευνα που χρησιμοποίησε στοιχεία από καταγραφές δορυφόρων και το αρχείο της NASA, από το 1992 έως το 2014 καταγράφηκε σταθερή άνοδος των θαλάσσιων υδάτων, όχι όμως στο επίπεδο που θα μπορούσε να έχει ήδη προκαλέσει προβλήματα, τουλάχιστον στο σύνολο των παράκτιων περιοχών, ή τουλάχιστον στις περιοχές που βρίσκονται μεγαλουπόλεις.

Ο δορυφορικός χάρτης... Με κόκκινο τα σημεία που έχει ανέβει η στάθμη και με μπλε τα σημεία που έχει κατέβει


Συνολικά στο ίδιο διάστημα, η στάθμη των νερών ανέβηκε 7 εκατοστά. Το νούμερο μπορεί να ακούγεται μικρό, ωστόσο δεν είναι. Επιπροσθέτως, οι επιστήμονες καταγράφουν μία σταθερά αυξητικά τάση της ανόδου. Τι σημαίνει αυτό; Ότι με το σημερινό ρυθμό, το 2100, η στάθμη των θαλασσών θα έχει ανέβει κατά περίπου 60 εκατοστά, γεγονός που αν επιβεβαιωθεί, θα επιφέρει τεράστια προβλήματα στις παράκτιες πόλεις, αλλά και μεγάλες αλλαγές στιο κλίμα, οι οποίες θα επιτείνουν ακόμη περισσότερο το φαινόμενο.

Σύμφωνα με τη διεθνή έκθεση κλίματος, το 2100, η στάθμη της θάλασσας θα ανέβει από 52 έως και 90 εκατοστά, με την επισήμανση ότι οι υπολογισμοί γίνονται με βάση τα σημερινά στοιχεία, τα οποία αλλάζουν χρόνο με το χρόνο προς το χειρότερο.

Φαινόμενα όπως ο bomb cyclone που έπληξε τις αμερικανικές ακτές τον Ιανουάριο, όχι μόνο ενισχύουν το ρυθμό ανόδου της στάθμης των νερών, αλλά προκαλούν μία αλυδίσα εξελίξεων, μέσω των οποίων δίνεται ακόμη μεγαλύτερη ώθηση, επιταχύνοντας με απρόβλεπτο τρόπο τις αλλαγές.



Εκτός του όγκου των νερών, ο οποίος αυξάνεται λόγω και των πάγων που λιώνουν, οι επιστήμονες αποδίδουν το φαινόμενο της ανόδου στη διαστολή-συστολή. Η θερμοκρασία των νερών αυξάνεται, με αποτέλεσμα το υγρό στοιχείο, που ακολουθεί φυσικά τους νόμους της φυσικής, να διαστέλλεται και να ανεβαίνει προς τα επάνω. 

Ως εκ τούτου, η άνοδος της στάθμης ενισχύεται με δύο τρόπους. Τόσο με την αύξηση αυτή καθ' αυτή των υδάτων, όσο και πολύ περισσότερο, εξαιτίας της ανόδου της θερμοκρασίας του νερού, το οποίο διαστέλλεται (φουσκώνει κατά μία έννοια) και πλησιάζει στο όριο που θα σημάνει την «ώρα μηδέν» για πολλές παράκτιες περιοχές στον πλανήτη.

Οι επιστήμονες δηλώνουν ότι πρόκειται για μία φυσική διαδικασία, η οποία ωστόσο έχει επιταχυνθεί λόγω της ακραίας παρέμβασης του ανθρώπου στο περιβάλλον.

Πηγή: protothema.gr

Η σύνθεση της γερμανικής κυβέρνησης, σύμφωνα με αξιωματούχο της Κομισιόν από το περιβάλλον της διπλωματικής ομάδας του Βερολίνου, ενδυναμώνει την εκτίμηση ότι η παρουσία του ΔΝΤ στην Ευρωζώνη με αφορμή το ελληνικό πρόγραμμα και την εποπτεία του, ενισχύεται αντί να οδηγείται σε απόσυρση.

Βάση της εκτίμησης αυτής είναι το γεγονός ότι η είσοδος του Όλαφ Σολτς, του σοσιαλδημοκράτη δημάρχου του Αμβούργου, ως επικεφαλής στο ΥΠΟΙΚ, έχει κινητοποιήσει τις αντιδράσεις ηγετικών στελεχών του CDU που θεωρούν ότι αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε χαλάρωση της οικονομικής πολιτικής στη Γερμανία και κατά συνέπεια στην Ευρωζώνη. Ο κ. Σολτς είναι αλήθεια ότι μέσα στις πρώτες δηλώσεις του συμπεριέλαβε αναφορές, οι οποίες εκφράζουν την υποστήριξή του στην πολιτική Σόιμπλε όσον αφορά στην εκτέλεση του Προϋπολογισμού, δηλαδή την εσωτερική οικονομική πολιτική, αλλά ταυτόχρονα δήλωσε εξ αρχής την αντίθεσή του για την “εξωτερική” οικονομική πολιτική. Όπως υποστήριξε “το θέμα είναι να αντιληφθούμε ότι δεν είναι δική μας δουλειά να υπαγορεύουμε κανόνες σε άλλες χώρες…”.   

Η θέση αυτή εκτιμήθηκε ως τοποθέτηση πρόθεσης απαγκίστρωσης από τη γραμμή Σόιμπλε στην Ευρωζώνη.

Η αντίδραση φαίνεται πως ήταν άμεση με μια κατακόρυφη αύξηση της έντασης στην απαίτηση της συμμετοχής του ΔΝΤ για κάθε απόφαση που θα μπορούσε να οδηγεί σε ελάφρυνση της στάσης απέναντι στην Ελλάδα.

Η γερμανίδα καγκελάριος πάντως έσπευσε να τοποθετηθεί υποστηρίζοντας ότι η πολιτική για τον προϋπολογισμό και την ευρωπαϊκή πολιτική είναι μέρος της συμφωνίας και “ασκούνται από κοινού…”.

Σε κάθε περίπτωση όπως παρατηρούν καλά ενημερωμένες πηγές στις Βρυξέλλες, η νέα σύνθεση της γερμανικής κυβέρνησης έχει αρχίσει να… παράγει αποτελέσματα σε διάφορους τομείς της γερμανικής πολιτικής που “σαφώς θα επηρεάσουν και το ευρωπαϊκό περιβάλλον”. Είναι όμως πρόωρο, όπως σχολίασε κοινοτικός αξιωματούχος στο Capital.gr, ακόμα να έχει κανείς ξεκάθαρη εκτίμηση επ’ αυτού, γιατί η ζώνη του ευρώ έχει ήδη διαμορφωμένες πολιτικές και κατευθύνσεις “που έχουν αποκρυσταλλωθεί με την γερμανική συμμετοχή…

Σε κάθε περίπτωση η παραμονή του ΔΝΤ και οι όροι με τους οποίους αυτή θα μπορούσε να διατηρηθεί έχουν αποφασισθεί στο Eurogroup. Kαι δεν πρόκειται να καθορισθούν τόσο άμεσα από τις εξελίξεις στη σύνθεση της γερμανικής κυβέρνησης. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι δεν θα επηρεασθούν από αυτές…”.

*Βασική πηγή: Capital.gr, Γιάννης Αγγέλης.

Πηγή: iskra.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Στις 9 Φλεβάρη τα κόμματα της κυβέρνησης Παπαδήμου (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ) συμφωνούν στο Δεύτερο Μνημόνιο και δρομολογούν την ψήφισή του από την άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία για την Κυριακή 12 Φλεβάρη. Όλοι περίμεναν το κλασικό χρονολόγιο δράσεων: απεργία ΓΣΕΕ, διαδηλώσεις, κάποιες συγκρούσεις και συγκέντρωση διαμαρτυρίας και εξαγωγής πολιτικών συμπερασμάτων στη Βουλή. Ο λαός απ’ έξω, η αριστερή αντιπολίτευση μέσα να καταψηφίζει στο όνομά του. Η κυβέρνηση νικήτρια με όλους τους τύπους της αστικής δημοκρατίας.

Ωστόσο, τα πράγματα έχουν ωριμάσει μετά από μια διετία κοινωνικής αναστάτωσης (2010-11). Η μαζικότητα και η συγκρουσιακή διάθεση των διαδηλώσεων έχουν ανεβάσει την αυτοπεποίθηση. Η εμπειρία της αντικατάστασης της κυβέρνησης Παπανδρέου με απόφαση δανειστών και αστικού κατεστημένου στην Ελλάδα έχει καταρρακώσει τη θεσμική δημοκρατία. Η δουλικότητα της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας έχει δείξει την αντιδραστικότητα της αντιπροσωπευτικής, μεσολαβούμενης από ΜΜΕ και κεφάλαιο, δημοκρατίας.

Οι δημοσιογράφοι το βράδυ της 9^ης Φλεβάρη διαβάζουν εμβρόντητοι δήλωση της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΚΚΕ που αποτελούσε την αξιωματική αντιπολίτευση. Το ΚΚΕ δηλώνει πως όχι μόνο δεν συναινεί στη μνημονιακή σφαγή που δρομολογείται, αλλά  και ότι δεν αναγνωρίζει τη νομιμότητα της παρούσας Βουλής, καθώς αυτή αποτελεί όργανο επιβολής της εργατικής γενοκτονίας. Καλεί σε εργατικό και παλλαϊκό ξεσηκωμό για την ανατροπή της κυβέρνησης. Ο ΣΥΡΙΖΑ, μικρότερος και πιστότερος στον κοινοβουλευτισμό, ακολουθεί ωστόσο με μια αντίστοιχη κίνηση.

Τα αστικά ΜΜΕ αλυχτούν για πρόβα εξέγερσης. Η ΓΣΕΕ αναστέλλει τη 48ωρη απεργία, αλλά περιθωριοποιείται. Τα γραφεία της έχουν καταληφθεί με πρωτοβουλία συνδικάτων και ανέργων. Σε διακήρυξη που κυκλοφορεί, αναλαμβάνεται η ευθύνη της 48ωρης απεργίας και της κλιμάκωσης της, μαζί με καταλήψεις επιχειρήσεων και βιομηχανιών.

Η κρατική καταστολή μετατρέπει τη Βουλή σε απόρθητο κτίριο, αλλά αυτό χάνει τη σημασία του από μια άλλη εξέλιξη. Η Παλιά Βουλή έχει καταληφθεί με πρωτοβουλία και ισότιμη πολιτική στήριξη από την κομμουνιστική και άλλη Αριστερά (ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΣΥΡΙΖΑ), συνδικάτα, εργατικές επιτροπές, ενώσεις ανέργων, φοιτητικούς συλλόγους. Η Δήλωση Αγώνα και Νίκης είναι συγκεκριμένη και ρητή: «Στο όνομα της αξιοπρεπούς ζωής των εργατικών λαϊκών στρωμάτων, της δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας, δηλώνουμε πως θεωρούμε παράνομη και έκπτωτη την κυβέρνηση. Αναλαμβάνουμε να συντονίσουμε τον αγώνα για την άμεση ανατροπή της, καλώντας σε παλλαϊκό ξεσηκωμό και εργατική εξέγερση στην Ελλάδα, με τη συμπαράσταση των λαών της Ευρώπης και του κόσμου».

Η πανελλαδική 48ωρη απεργία μετατρέπεται σε γενικό ξεσηκωμό και κορύφωση της αυτοπεποίθησης. Με το πέρασμα της πρωτοβουλίας των κινήσεων στο λαϊκό παράγοντα, ο κρατικός μηχανισμός παραλύει. Καταλαμβάνονται επιχειρήσεις, δημαρχεία, εφορίες, γραφεία ΟΑΕΔ. Οι πλατείες μετατρέπονται σε χώρους λαϊκού πανηγυριού.

Τα ξημερώματα της Κυριακής στην Αθήνα εκατοντάδες χιλιάδες εργάτες, άνεργοι, νέοι, συνταξιούχοι, φτωχοί κατακλύζουν το κέντρο, υπερασπίζοντας το βήμα εξέγερσης και τη ντε φάκτο «κυβέρνησή» της. Η κυβέρνηση επιλέγει την αστυνομική επίθεση για την εκκένωση της Παλιάς Βουλής. Η Αθήνα μετατρέπεται σε πεδίο μάχης. Η Παλιά Βουλή καταλαμβάνεται από την αστυνομία, αλλά όλα έχουν αλλάξει. Η Βουλή και η κυβέρνησή της δεν είναι παρά μόνο ένας πόλος εξουσίας που μάχεται για την επιβολή μιας πολιτικής κοινωνικής σφαγής.

Παρά την πεποίθηση ότι η Κυριακή θα είναι η αρχή του τέλους της λαϊκής δράσης, συμβαίνει το αντίθετο: είναι αφετηρία μιας ασυγκράτητης αντεπίθεσης και σύγκρουσης για την ανατροπή της κυβέρνησης και την επιβολή της λαϊκής θέλησης.

Κύμα απεργιών, διαδηλώσεων και καταλήψεων σε όλη την Ελλάδα.

Τα αεροδρόμια κλείνουν, ενώ ΔΕΗ, ΟΤΕ, συγκοινωνίες παραλύουν με την απεργία τους τον παραγωγικό μηχανισμό.

Οι αγρότες καταλαμβάνουν δρόμους και διόδια.

Η ΕΡΤ και οι περιφερειακοί σταθμοί της αναμεταδίδουν υπό κατάληψη το κάλεσμα του ξεσηκωμού.

Τα πανεπιστήμια πλημμυρίζουν από νεολαία και το Πολυτεχνείο ξαναβρίσκει τον εαυτό του, φιλοξενώντας αυτό πλέον την πρωτοβουλία εξέγερσης.

Μετανάστες εργάτες και φοιτητές καταλαμβάνουν συμβολικά τις ελληνικές πρεσβείες σε Παρίσι και Βερολίνο και διακηρύσσουν τη στήριξή τους στην εξέγερση. Οι ευρωπαϊκές πόλεις συγκλονίζονται από διαδηλώσεις συμπαράστασης.

Θα μπορούσε κανείς να συνεχίσει με σενάρια συντριβής της εξέγερσης ή της επικράτησής της, μετά από ένα διάστημα «δυαδικής» συνύπαρξης αντιμαχόμενων κέντρων εξουσίας.

Το ζητούμενο ωστόσο δεν είναι τα σενάρια φαντασίας. Ο σκοπός της συμβολικής «υπόθεσης εξελίξεων» είναι διαφορετικός.

Πρέπει να σκεφτόμαστε όχι μόνο τι έγινε, αλλά και τι δεν έγινε. Είναι αναγκαίο να αποτυπώνουμε τι θα μπορούσε να πάει αλλιώς, να στοχαζόμαστε το πώς και υπό ποιες προϋποθέσεις. Είμαστε υποχρεωμένοι να βλέπουμε το παρελθόν από τη σκοπιά της παροντικής δράσης και για το μετασχηματισμό του μέλλοντος. Αυτό κάνουν οι επαναστάτες. Δεν είναι ούτε ιστορικοί του παρελθόντος, ούτε φωτογράφοι του παρόντος, ούτε μελλοντολόγοι και στοιχηματίες.

Σε εκείνο το μαγικό Φλεβάρη του 2012 υπήρχαν συνδυασμένα τρία αποφασιστικά πολιτικά στοιχεία.

Το πρώτο ήταν η μαζικότατη λαϊκή συμμετοχή, σε περισσότερο εργατική και ώριμη μορφή από την πρώιμη εκδοχή των «πλατειών».

Το δεύτερο ήταν η διάχυτη απόφαση σημαντικότατων τμημάτων για έμπρακτη σύγκρουση με την κυβέρνηση, τις δυνάμεις καταστολής και το κράτος.

Το τρίτο ήταν η συγκέντρωση όλων των προηγούμενων πάνω στο στόχο της ανατροπής της κυβέρνησης.

Από την άλλη μεριά, η αναντιστοιχία με την ωριμότητα και αποφασιστικότητα της κομμουνιστικής πρωτοπορίας ήταν τεράστια. Δεν υπήρξε σχέδιο, ούτε καν επιλογή σύγκρουσης. Οι αναρχικοί με την άναρθρη δράση τους, ήταν εκεί για να το υπενθυμίζουν.

Δεν τέθηκε ζήτημα ανατροπής της κυβέρνησης, παρά μόνο μέσω της κάλπης. Εκεί ακριβώς κέρδισε η «στρατηγική ΣΥΡΙΖΑ». Πάνω στην ήττα μιας ανατρεπτικής προοπτικής.

Θα μπορούσε όμως να είχαν πάει αλλιώς τα πράγματα και να υπάρχουν άλλες παρακαταθήκες. Θα τεθεί ξανά το ερώτημα, αν και όχι με τον ίδιο τρόπο. Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι ώστε να αναγνωρίσουμε τις νέες δυνατότητες.

ΠΡΙΝ 12/2/17

Πηγή: pandiera.gr

Γράφει ο kokkiniotis

Μια εικόνα –χίλιες σκέψεις. 12 Φλεβάρη σήμερα, ας δούμε τη φωτογραφική αποτύπωση μιας ιστορικής στιγμής.

1945, 12 Φλεβάρη και τότε: Η στιγμή που πέφτει στο χαρτί της συμφωνίας της Βάρκιζας η «βαριά υπογραφή» της αντιπροσωπείας του ΕΑΜ. Η υπογραφή του Γιώργη Σιάντου, Γενικού Γραμματέα του ΚΚΕ (αναπλήρωνε τον κρατούμενο στο Νταχάου Νίκο Ζαχαριάδη).

Αξίζει να σταθούμε λίγο στη σημειολογία της εικόνας.

• Πάνω από την αντιπροσωπεία του ΕΑΜ, στριμώχνονται οι εκπρόσωποι και παρατρεχάμενοι της άλλης πλευράς. Ο πρόεδρος της Διάσκεψης Ιωάννης Σοφιανόπουλος, υπουργός Εξωτερικών και επικεφαλής των κυβερνητικών, ο υπουργός Γεωργίας Ιωάννης Μακρόπουλος, ο υπουργός Εσωτερικών Περικλής Ράλλης και άλλοι. Αφού πίεσαν με κάθε τρόπο μεταφέροντας και τη φωνή του κυρίου τους, του αγγλικού ιμπεριαλισμού, όρθιοι, σαν τα κοράκια, κοιτάζουν έκπληκτοι, σαν να μην το πιστεύουν και οι ίδιοι, τον γραμματέα του ΚΚΕ να υπογράφει στο χαρτί που σήμανε τον αφανισμό του αριστερού κινήματος.

• Στο κέντρο με τη στρατιωτική στολή αυτός, ο παλιός καπνεργάτης, ευθύς άνθρωπος και συνεπής στις δεσμεύσεις του υπογράφει ευθυτενής.

Η μοίρα έφερε τον Γιώργη Σιάντο, ηγετικό εκπρόσωπο της αριστερής τάσης παλαιότερα (κατά την περίοδο 1928-1931 που ονομάστηκε περίοδος «της χωρίς αρχές φραξιονιστικής πάλης»), ιδιαίτερα επιφυλακτικό στα ανοίγματα των Άγγλων και διαφωνούντα με τις συμφωνίες του Λιβάνου και της Καζέρτας, να πρωταγωνιστήσει αυτός στην κορυφαία πράξη του δράματος, υπογράφοντας τη συμφωνία της Βάρκιζας.

• Δεξιά του ο γραμματέας του ΕΑΜ Μήτσος Παρτσαλίδης που ήταν και μέλος του Π.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ, κοιτάζει τον μη διακρινόμενο συνυπογράφοντα.

Από τα εννέα άρθρα της συμφωνίας της Βάρκιζας έμελλε να τηρηθεί μόνο ένα: το έκτο, αυτό που μιλούσε για τον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ, που ήταν και το μεγάλο «ζητούμενο» για τους Άγγλους, την αστική τάξη και τους μοναρχοφασίστες την εποχή εκείνη.

Αν θέλουμε να είμαστε ακριβέστεροι, εφαρμόστηκε «μισό» ακόμη άρθρο: το άρθρο 3, στο σκέλος της εξαίρεσης από την αμνηστία των αδικημάτων «κατά της ζωής και της περιουσίας». Η εξαίρεση αυτή ήταν το παράθυρο για να οδηγηθούν στην εξόντωση και τον εξευτελισμό οι αγωνιστές της αντίστασης με το πρόσχημα της τέλεσης «βιομηχανίας» συναφών αδικημάτων. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι ο όρος «συμφωνίες της Βάρκιζας» χρησιμοποιείται συνεκδοχικά για να περιγράψει ετεροβαρείς συμφωνίες που αθετούνται. Γνώρισε καλά ο ελληνικός λαός τον τρόπο της «εφαρμογής» των συμφωνηθέντων… Το όργιο τρομοκρατίας που ακολούθησε, οδήγησε αργότερα τον Μήτσο Παρτσαλίδη να πει: «Δεν τόκοβα καλύτερα το χέρι μου που υπέγραφα…»

• Στα αριστερά του Γιώργη Σιάντου, ο γραμματέας της ΕΛΔ Ηλίας Τσιριμώκος. Κρυφός συνομιλητής των Άγγλων σε κείνες τις κρίσιμες ώρες ο Ηλίας Τσιριμώκος, στρέφει αλλού το βλέμμα θυμίζοντας πρόσωπο από τον μυστικό δείπνο…

Γνωρίζουμε βέβαια σήμερα ότι οι Άγγλοι κινούσαν τα νήματα απ’ τα παρασκήνια και ήταν σε ανοιχτή γραμμή, όχι μόνο με την κυβερνητική αντιπροσωπεία, αλλά όπως έχει επανειλημμένα γραφεί, και με τον Τσιριμώκο ο οποίος τους ενημέρωνε για τις εκάστοτε «κόκκινες γραμμές» της εαμικής αντιπροσωπείας. Εύγλωττα ήταν τα τηλεγραφήματα του Τσώρτσιλ προς τον υπουργό εξωτερικών και τον πρεσβευτή των Άγγλων στην Ελλάδα. Τόσο ο υπουργός Μεσογείου Μακ Μίλαν όσο και ο Βρετανός πρεσβευτής Ρέιντζιναλ Λήπερ παρακολουθούσαν στενά από τα παρασκήνια την πορεία των διαπραγματεύσεων.

Για το ρόλο του Ηλία Τσιριμώκου στις κρίσιμες εκείνες ώρες, το καίριο ζήτημα της αμνηστίας και το πώς τελικά υποχώρησε η εαμική αντιπροσωπεία, διαβάζουμε στο βιβλίο του Π. Βενάρδου «Η Συμφωνία της Βάρκιζας» (εκδόσεις Το Ποντίκι,1995, σελ. 103):

«Ι. ΓΕΩΡΓΑΚΗΣ (συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις της Βάρκιζας σαν κυβερνητικός παρατηρητής εκπροσωπώντας τον αρχιεπίσκοπο και αντιβασιλιά Δαμασκηνό): Τελικά υποχώρησαν οι κομμουνιστές. Και υποχώρησαν όταν ο Ηλίας Τσιριμώκος πείστηκε από μένα την κρίσιμη εκείνη νύχτα να έρθει «από “δω». Δηλαδή να υποστηρίξει τη θέση της κυβέρνησης στο θέμα της αμνηστίας. Και τον πήρα και κατεβήκαμε στην Αθήνα στις 2 το πρωί. Και τον πήγα στην αγγλική πρεσβεία, όπου ο Μακμίλαν του έδωσε το λόγο του ότι «αυτά που σας λέει ο κ. Γεωργάκης και αυτά που λέει η κυβέρνηση (Πλαστήρα) εμείς σας τα εγγυώμεθα». Και επιστρέψαμε πίσω με τον Τσιριμώκο, ο οποίος έδωσε μια εξήγηση περί της απουσίας του, ότι ήταν άρρωστη δήθεν η μητέρα του. Τότε πλέον ο μονολιθισμός της κομμουνιστικής παράταξης έσπασε. Και ειδοποίησα τους Αγγλους επισήμους και επισπεύσαμε τη μονογραφή της συμφωνίας, η οποία έγινε στις 5 η ώρα τα χαράματα».

Ενώ λοιπόν στον Σιάντο και τον Παρτσαλίδη δικαιολογήθηκε ότι έλειψε ‘για τη φουκαριάρα τη μάνα του’, αυτός τα έψηνε με τον Μακμίλαν. Το χειρότερο βέβαια απ’ όλα, ήταν ότι πληροφορούσε την κυβερνητική αντιπροσωπεία για τις κόκκινες γραμμές της εαμικής. Υπονομεύοντας έτσι τη διαπραγματευτική της ικανότητα, πρόσφερε πολύτιμες υπηρεσίες στην απέναντι πλευρά.

Όταν πολύ αργότερα ο Τσιριμώκος έγινε πρωθυπουργός των ‘αποστατών’ το ’65, η λαϊκή ρίμα τον περιέλαβε με το σκωπτικό τραγουδάκι (στο ρυθμό του «Τίνος είναι βρε γυναίκα τα παιδιά»):

«Η ιστορία του αρχίζει απ’ τα βουνά,
η ιστορία του αρχίζει απ’ τα βουνά,
κι ύστερα πάει στο κέντρο και μετά στη δεξιά,
Τσιριμώκο-Τσιριμώκο μασκαρά…»

12/2/2015

Πηγή: pandiera.gr