του Δημήτρη Καλτσώνη

Έχει νόημα να επιδιώκεται η έξοδος από το ευρώ χωρίς αποδέσμευση από τη φυλακή της ΕΕ; Αυτό είναι ένα ερώτημα που συχνά ανακύπτει σε όσους προβληματίζονται για την ανάγκη φιλολαϊκής εξόδου από την κρίση.

Η αλήθεια είναι ότι η έξοδος από το ευρώ σπάει ένα κρίκο της αλυσίδας των δεσμών της ΕΕ αλλά δεν απελευθερώνει την εθνική οικονομία και τους εργαζόμενους από τα δεσμά. Γιατί η έξοδος από το ευρώ δίνει μεν κάποια εργαλεία για την άσκηση εθνικής οικονομικής πολιτικής που όμως δεν αρκούν. Το εθνικό νόμισμα δίνει κάποια στοιχειώδη εργαλεία για την άσκηση οικονομικής πολιτικής, δεν καταργεί όμως τις θανατηφόρες δεσμεύσεις και την υποταγή της οικονομίας μας στις πολυεθνικές της ΕΕ. Για τη χάραξη αναπτυξιακής πολιτικής σε όφελος των εργαζομένων είναι ανάγκη να σπάσουν οι περιορισμοί, δεσμεύεις και απαγορεύσεις της ΕΕ.

Η έξοδος από το ευρώ θα είναι μια ανάσα αλλά όχι η επαναφορά της ζωής. Η έξοδος από το ευρώ είναι ένα σημαντικό πρώτο βήμα που πρέπει να συνοδευτεί από το δεύτερο γιατί διαφορετικά θα μείνει μετέωρο και κανείς δεν μπορεί να μείνει αιωρούμενος. Ας το δούμε λίγο πιο συγκεκριμένα.

10 θέσεις για την αποδέσμευση

1.Δεν μπορεί να υπάρξει βιομηχανική ανάπτυξη, όσο βρισκόμαστε μέσα στην ΕΕ. Η ΕΕ διαθέτει καταμερισμό εργασίας σύμφωνα με τον οποίο η χώρα μας δεν έχει βιομηχανική βάση. Τρανταχτό παράδειγμα είναι η συρρίκνωση των ναυπηγείων μας, ενός κλάδου που παραδοσιακά υπήρξε σημαντικός για την Ελλάδα.

2.Η χώρα μας δεν δικαιούται κατά την ΕΕ να έχει αυτοδύναμη αγροτική πολιτική. Αυτό το δείχνει η καταστροφή της αγροτικής οικονομίας, σε μια σειρά προϊόντα κλειδιά, μέσω της κοινής αγροτικής πολιτικής. Το 1981 το ισοζύγιο αγροτικών προϊόντων ήταν πλεονασματικό. Σήμερα όλοι γνωρίζουμε που έχουμε καταντήσει.

3.Δεν μπορεί να υπάρξει αντιστροφή των ιδιωτικοποιήσεων εντός της ΕΕ. Πολύ περισσότερο δεν θα επιτραπεί στη χώρα μας να καταστήσει το δημόσιο τομέα ατμομηχανή της οικονομικής ανάπτυξης όσο βρίσκεται στην ΕΕ. Οι λογικές αυτές αντίκεινται ευθέως στις Συνθήκες και στη βαθύτερη λογική που διέπει την ΕΕ.

4.Δεν μπορεί να υπάρξει ανάταξη των εργασιακών δικαιωμάτων εντός της ΕΕ, και όχι μόνο λόγω τη επιτροπείας και των μνημονίων. Η ΕΕ, ήδη πολύ πριν την κρίση εργαζόταν συστηματικά για τον περιορισμό των εργασιακών δικαιωμάτων, τόσο στις αναπτυγμένες χώρες και ακόμη πιο έντονα στις λιγότερο αναπτυγμένες όπως η Ελλάδα. Οι στρατηγικές του Μάαστριχτ και της Λισαβόνας είχαν χαραχτεί πολύ πριν την κρίση. H “ελευθερία της αγοράς”, δηλαδή του μεγάλου κεφαλαίου, είναι το βάθρο των Συνθηκών της ΕΕ, είναι το DNA της.

5.Ας πάρουμε τα πανεπιστήμια. Δεν μπορεί να υπάρξει εντός της ΕΕ πολιτική αντιστροφής των ιδιωτικοποιήσεων – εμπορευματοποίησης τη ανώτατης εκπαίδευσης. Ούτε μπορεί να υπάρξει αναβάθμιση του δημόσιου δωρεάν χαρακτήρα του πανεπιστήμιου. Αντίκειται κάτι τέτοιο στις κατευθύνσεις της Μπολόνια, της ΕΕ δηλαδή.

6.Δεν μπορεί να υπάρξει έρευνα και ερευνητική πολιτική που θα οδηγεί σε μια ανεξάρτητη οικονομική ανάπτυξη σε όφελος του λαού. Το μόνο που μπορεί να υπάρξει είναι επιμέρους ερευνητικά προγράμματα, που θα εντάσσονται και θα εξυπηρετούν τις ανάγκες της δυτικοευρωπαϊκής βιομηχανίας και όχι της Ελλάδας και όπου ο ρόλος της χώρας μας θα είναι δευτερεύων και συμπληρωματικός, για να μην πω αμελητέος.

7.Δεν μπορεί να υπάρξει ριζικός εκδημοκρατισμός εντός της ΕΕ. Ήδη πριν την κρίση, πριν τα μνημόνια, το 80% των νομοθετημάτων που ψηφίζονταν στη Βουλή έρχονταν καθ' υπαγόρευση των κατευθύνσεων της ΕΕ. Ας υποθέσουμε ότι μια ριζοσπαστική κυβέρνηση θέλει να περιορίσει την ασυδοσία του μεγάλου κεφαλαίου στο χώρο των μέσων ενημέρωσης. Θυμάστε τι έγινε με το άρθρο 14 του Συντάγματος; Επιχειρούσε να θέσει κάποιους ελάχιστους περιορισμούς στους μεγαλοϊδιοκτήτες, τίποτε περισσότερο. Η συνταγματική διάταξη παρέμεινε ανενεργή, ουσιαστικά καταργήθηκε με εντολή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

8.Δεν μπορεί να υπάρξει άμυνα και αμυντική βιομηχανία στη χώρα μας εντός της ΕΕ. Η ΕΕ έχει καταστρέψει ουσιαστικά όχι μόνο την αμυντική βιομηχανία της χώρας αλλά συνολικότερα την οικονομία. Μας έχει υπό επιτροπεία. Χωρίς αυτοδύναμη οικονομία όμως δεν μπορεί να υπάρχει πραγματική αμυντική δυνατότητα. Αν θέλει η χώρα μας να έχει τέτοια δυνατότητα θα πρέπει να αψηφήσει τις κατευθύνεις της ΕΕ και να χαράξει τη δική της ανεξάρτητη οικονομική πολιτική και στο χώρο της αμυντικής βιομηχανίας. Θα πρέπει δηλαδή να απελευθερωθεί από την ΕΕ.

9.Υποστηρίζει η κυβέρνηση και τα κόμματα του ευρωμονόδρομου πως τα σύνορα της Ελλάδας είναι και σύνορα της ΕΕ και ότι τάχα αυτό διασφαλίζει την εδαφική μας ακεραιότητα. Η ιστορική πείρα μας έχει δείξει επίσης ότι οι ΗΠΑ και η ΕΕ στις κρίσιμες στιγμές παίρνουν θέση -στην καλύτερη περίπτωση- ίσων αποστάσεων. Όταν παίρνουν θέση ίσων αποστάσεων ανάμεσα στον επιτιθέμενο και στον θιγόμενο, αυτό σημαίνει ότι στην πραγματικότητα ευνοούν τον επιτιθέμενο.

Στις σπάνιες περιπτώσεις, που για συγκυριακούς γεωπολιτικούς λόγους, δείχνουν (η Γερμανία ή η Γαλλία πχ.) ότι αντιτάσσονται στην Τουρκία, αυτό έχει πολύ βραχύ ορίζοντα. Ας θυμηθούμε τις παλινωδίες της γερμανικής ή της γαλλικής πολιτικής έναντι της Τουρκίας και πόσο εύκολα περνούν από την αντιπαράθεση στις συμφωνίες, πολύ συχνά κάτω από το τραπέζι. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να πουλήσουν την Ελλάδα, όπως εξάλλου έκαναν πολλές φορές στο παρελθόν. Κορυφαία ιστορικά παραδείγματα είναι η μικρασιατική καταστροφή και η Κύπρος. Σήμερα, οι ΗΠΑ βρίσκονται σε μια κάποια κόντρα με την Τουρκία. Ποιος μας λέει ότι δεν θα τα βρουν σε βάρος της Ελλάδας;

10.Η θέση της Ελλάδας στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ αφοπλίζει πολύπλευρα τη χώρα και της στερεί τα μέσα για την περιφρούρηση της εδαφικής της κυριαρχίας και ακεραιότητας. Όσο είμαστε στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ δεν μπορούμε να έχουμε πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, άρα δεν έχουμε περιθώρια ελιγμών. Δεν έχουμε περιθώρια συμμαχιών που θα σταθεροποιήσουν τη θέση μας. Αμυντικά είμαστε απολύτως εξαρτημένοι από τις γερμανικές και βορειοαμερικανικές πολυεθνικές οι οποίες μπορούν ανά πάσα στιγμή να διακόψουν τη ροή ανταλλακτικών και εφοδίων και να μας καταστήσουν άοπλους.

Να προετοιμαστεί ο λαός

Επομένως, παραμονή στην ΕΕ και έξοδος από το ευρώ, έστω και στο πλαίσιο μιας φιλολαϊκής πολιτικής, θα οδηγήσει σε τραγική αποτυχία, καθώς η φιλολαϊκή αναπτυξιακή πολιτική δεν θα μπορεί να ξεδιπλωθεί καθώς η ΕΕ θα συνεχίζει να ελέγχει με χίλια δυο σημαντικά νήματα την οικονομία της χώρας, στραγγαλίζοντάς την.

Έξοδος από το ευρώ στο πλαίσιο ενός φιλολαϊκού προγράμματος, θα σημάνει έναρξη οικονομικού πολέμου από την πλευρά των μονοπωλίων της ΕΕ. Άρα, όσο βαθύτερη η ρήξη με την ΕΕ (δηλαδή πλήρης αποδέσμευση), τόσο αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση της επίθεσης θα υπάρχει από τις λαϊκές δυνάμεις.

Ο στόχος της απελευθέρωσης από την ΕΕ δεν μπορεί να αποκόπτεται, άμεσα ή έμμεσα, από το στόχο της εξόδου από το ευρώ. Έχουμε υποχρέωση να ενημερώσουμε με ειλικρίνεια το λαό, να βοηθήσουμε να μην τρέφει αυταπάτες ότι τάχα μπορεί να γλιτώσει από το αδιέξοδο μόνο με την έξοδο από το ευρώ. Πρέπει να τον ενημερώσουμε και να εξηγήσουμε την ταξική ουσία των ιδρυτικών Συνθηκών της ΕΕ. Πρέπει να προετοιμάζονται οι εργαζόμενοι, ιδεολογικά, πολιτικά, οργανωτικά, για μια πορεία συγκρούσεων. Αν η ΕΕ και η εγχώρια ολιγαρχία αντέδρασαν όπως αντέδρασαν στο δημοψήφισμα του 2015, ας φανταστεί κανείς πώς θα αντιδράσουν σε περίπτωση που μια λαϊκή ριζοσπαστική κυβέρνηση θελήσει να υλοποιήσει τις δεσμεύσεις της.

Ελάχιστο όριο 

Από την ίδια άποψη, το μέτωπο των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που χρειαζόμαστε σήμερα δεν μπορεί να οικοδομηθεί σε μια γραμμή πίσω από την απελευθέρωση – αποδέσμευση από την ΕΕ, δεν μπορεί να οικοδομηθεί με μια “α λα καρτ” πολιτική στο ζήτημα της ΕΕ. Διαφορετικά εγκυμονεί ο κίνδυνος, στην κρίσιμη στιγμή, μια σειρά πολιτικές δυνάμεις να κάνουν πίσω, το μέτωπο να διαλυθεί και να οδηγηθεί  σε μια συντριπτική ήττα. Ή ακόμη, κινδυνεύει το όποιο εγχείρημα να έχει παρόμοια κατάληξη με του ΣΥΡΙΖΑ. Ανεξάρτητα από τον τρόπο και τους ρυθμούς υλοποίησης της αποδέσμευσης από την ΕΕ, η στόχευση πρέπει να είναι ευκρινής στο λαό. Αποτελεί όρο οποιασδήποτε φιλολαϊκής πολιτικής.

Ο στόχος της αποδέσμευσης από την ΕΕ προκύπτει από τα αντικειμενικά δεδομένα και από την εμπειρία των χρόνων της κρίσης. Προκύπτει όμως και από την ωρίμανση του υποκειμενικού παράγοντα. Η δυσαρέσκεια και η αντίθεση του λαού στην ΕΕ μεγαλώνει όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις αλλά δεν μπορεί να βρει ακόμη πολιτική έκφραση.

πηγή: kordatos.org

Μια νέα διεθνής μελέτη φέρνει τη χώρα μας στις πρώτες θέσεις, αλλά για αρνητικό λόγο, καθώς θα γνωρίσει στο μέλλον τη μεγαλύτερη αύξηση, τόσο σε καύσωνες όσο και σε ξηρασίες, σε σχέση με όλες τις μεγάλες πόλεις της Ευρώπης.

Οι ερευνητές της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Νιούκασλ, με επικεφαλής τη Σέλμα Γκουερέιρο, που έκαναν τη δημοσίευση στο περιοδικό περιβαλλοντικών ερευνών «Environmental Research Letters», χρησιμοποίησαν όλα τα διαθέσιμα κλιματικά μοντέλα (με βάση τρία σενάρια) για να προβλέψουν πώς θα εξελιχθούν σε 571 ευρωπαϊκές πόλεις έως το 2050 ή το 2100 τρία βασικά φαινόμενα: οι πλημμύρες, οι ξηρασίες και οι καύσωνες.

Η μελέτη προβλέπει αύξηση της μέγιστης θερμοκρασίας και χειρότερους καύσωνες και στις 571 πόλεις (ακόμη και με το πιο αισιόδοξο από τα τρία σενάρια), αυξημένη ξηρασία ιδίως στη Νότια Ευρώπη, αύξηση στις πλημμύρες ιδίως στη βορειοδυτική Ευρώπη και γενικότερη επιδείνωση των κινδύνων από ακραία καιρικά φαινόμενα στις περισσότερες ευρωπαϊκές πόλεις μεταδίδει το Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Οι επιστήμονες προβλέπουν ότι μερικές περιοχές του ευρωπαϊκού Νότου μπορεί να βιώσουν ξηρασίες έως 14 φορές χειρότερες από τις σημερινές. Οι πέντε πόλεις με τις μεγαλύτερες προβλεπόμενες αυξήσεις ξηρασίας είναι κατά σειρά η Αθήνα, η Λισαβόνα, η Μαδρίτη, η Λευκωσία και η Σόφια.

Οι πέντε πόλεις με τις μεγαλύτερες αυξήσεις σε καύσωνες προβλέπεται να είναι κατά σειρά η Αθήνα, η Λευκωσία, η Πράγα, η Ρώμη και η Σόφια.

Πέντε ελληνικές πόλεις (Αθήνα, Πάτρα, Ηράκλειο, Καλαμάτα και Πειραιάς) βρίσκονται στο υψηλότερο 5% των ευρωπαϊκών πόλεων που κινδυνεύουν τόσο με χειρότερες ξηρασίες όσο και με χειρότερους καύσωνες.

Οι πέντε πόλεις με τις μεγαλύτερες αυξήσεις σε πλημμύρες θα είναι το Δουβλίνο, το Ελσίνκι, η Ρίγα, το Βίλνιους και το Ζάγκρεμπ.

ΠΗΓΗ: newsbeast.gr

Συνεχίζοντας από χθες, στο πλαίσιο όσων γράψαμε για τις διαφορές ανάμεσα στο φαίνεσθαικαι το είναι της παγκοσμιοποίησης, μένει να κάνουμε μια τελευταία επισήμανση. Η άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων που επαγγέλθηκε η παγκοσμιοποίηση οδήγησε στη μεγαλύτερη διεύρυνση του χάους (πλέον) μεταξύ πλούτου και φτώχιας που έχει υπάρξει ποτέ. (Ακόμα και το ΔΝΤ αρχίζει να «τρέμει» αντιλαμβανόμενο τι μπορεί να σημαίνει κάτι τέτοιο).

Το ερώτημα της φτώχιας πλέον είναι το θεώρημα της διαβάθμισής της. Μέσα στις κοινωνίες κι ανάμεσα στα κράτη. (Στην Ελλάδα για παράδειγμα ο μέσος μισθός στην ελεύθερη αγορά έχει φθάσει τα 320-390 ευρώ – το «προσεχώς Βουλγάρες» έχει ήδη επισυμβεί).

Σε όλη αυτήν τη διαδικασία υπάρχουν διαφοροποιήσεις, κατά στιγμές και περιοχές, αναλαμπές που όμως εν τέλει επιβεβαιώνουν τον κανόνα, καθώς η μία κρίση (εσωτερική ή διεθνής) διαδέχεται την άλλη

σε ένα σύστημα που οι κρίσεις είναι ο τρόπος λειτουργίας του. Και που, ύστερα από κάθε κρίση εξέρχεται ακόμα πιο αυταρχικό. Η «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» στη Γαλλία έχει παγιωθεί, ο πόλεμος στο Ιράκ κρατάει κοντά 20 χρόνια, το ίδιο και περισσότερο στο Αφγανιστάν, στη Συρία εφτά χρόνια, στη Λιβύη, στο Κέρας της Αφρικής – πόλεμοι κηρυγμένοι και ακήρυχτοι, με όλο και πιο ψευδή «ιδεολογία», από τα «χημικά του Σαντάμ» έως την Τουρκία διακηρύττουσα ότι προστατεύει τα σύνορα του ΝΑΤΟ στο Αφρίν.

Σε αυτό το παγκόσμιο πλαίσιο η Ελλάδα έχει γίνει ένα άθυρμα. Χωρίς αυτεξούσιο, με υποθηκευμένη την εθνική περιουσία, ξεπουλώντας δομές και πόρους, με τον λαό πτωχευμένο – ένα θλιβερό προτεκτοράτο. Η Ελλάδα προσπαθεί διά του πολιτικού της συστήματος να δώσει άλλη τροπή στους μηχανισμούς που την έφεραν έως εδώ. Προσπαθεί δηλαδή να πετύχει διαφορετικά αποτελέσματα με τις ίδιες μεθόδους και τους ίδιους τρόπους. (Αν προσπαθεί, διότι μπορεί και να μην προσπαθεί). Έτσι κι αλλιώς, υπ’ αυτούς τους όρους, και οι δύο εκδοχές είναι το ίδιο ατελέσφορες. Και το ίδιο άτιμες.

Η πολιτική στη χώρα μας εξαντλείται στην ανάγνωση της συγκυρίας, τι θα γίνει με τους πλειστηριασμούς, πότε θα χτυπήσουν οι Τούρκοι, τι άλλο γελοίο θα κάνουμε με τους Σκοπιανούς, κι όχι στην προσπάθεια για την αναίρεση των αιτιών που μας έφεραν σε αυτήν την κατάσταση. Η συζήτηση για κάτι τέτοιο απαγορεύεται, ανακηρύσσεται περιθωριακή άμα τη εμφανίσει. Και, ως φαίνεται, πέπρωται να διεξαχθεί μετά την καταστροφή.

***

  Η Ελλάδα έχει νόμισμα – δάνειο. Το χρέος ακόμα κι αν κουρευθεί δραστικά, δεν θα τελειώσει ποτέ. Το κάθε νόμισμα που θα έρχεται από την ΕΚΤ θα είναι ένα δάνειο. Ακόμα και αν βγούμε από τα μνημόνια, ακόμα κι αν δεν επέλθει η επιτήρηση, ακόμα κι αν έρθει η ανάπτυξη, όλα αυτά δεν θα είναι παρά μια θεσπισμένη λεηλασία. Διότι η εγχώρια (κι όχι εθνική) οικονομία θα διευθύνεται από την Ξενοκρατία, η «ανάπτυξη» θα αφορά τους ολίγους και η φτώχια θα στέφει τους πολλούς (όπως στη Γερμανία ή την Κένυα). Διότι εθνική στρατηγική για την ανασυγκρότηση της παραγωγικής ικανότητας με βάση τις δυνατότητες της χώρας δεν θα μπορεί να συμβεί – θα απαγορεύεται στο διηνεκές, όπως απαγορεύεται τώρα. Προεξάρχων

  είναι και θα είναι ο διεθνής καταμερισμός παραγωγής (και κατανάλωσης) κι όχι οι εθνικές δυνατότητες, οι ανάγκες και οι ικανότητες του λαού.

Για να καταλάβουμε (για μια ακόμη φορά) πού έχουμε μπλέξει, προχθές παράγοντες της Ένωσης (δεν έχει σημασία ποιοι) επαινούσαν τη χώρα μας για την πρόοδο που επιτέλους έχει επιδείξει. Και προσδιόριζαν αυτήν την πρόοδο: ήτοι τη μείωση κατά 40% μισθών και συντάξεων.

Την ίδια στιγμή στο προτεκτοράτο η υπουργός Εργασίας, η οποία θέσπισε η ίδια τους μισθούς σε αυτά τα επίπεδα, δήλωνε έτοιμη να αγωνισθεί, πάλι η ίδια, για αυξήσεις. Η κυρία Αχτσιόγλου. Δεν πρόκειται για τις μεγαλοστομίες ενός ανδρείκελου, αλλά για την ίδια τη ρητορική του συστήματος – δηλαδή

για τους ευφημισμούς του Χάρου.

Κι όταν κοιμάσαι για πολύν καιρό με τον Χάρο ξυπνάς πεθαμένος…

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Χρήστος Αβραμίδης

Η σκύλα που γέννησε τον φασισμό , βρίσκεται πάλι σε οργασμό, φέρεται να είπε κάποτε ο Μπρεχτ.

Αλλά αλήθεια ποιος γκάστρωσε πάλι την σκύλα και ποιος είναι ο πατέρας και η μάνα του φιδιού; Αυτά και άλλα πολλά είναι τα ερωτήματα που απασχολούν όλο και περισσότερο τα mainstream ΜΜΕ και οι απαντήσεις τείνουν να διαπλέκονται με έναν μεταμοντέρνο τρόπο που θυμίζουν περισσότερο κουτσομπολιό παρά πολιτικό διάλογο και ανάλυση. Ο Σταύρος Θεοδωράκης μας είπε ότι φταίνε οι ακραίες ενέργειες, ο Θεόδωρος Πάγκαλος, μίλησε για τους αγανακτισμένους και όλοι μαζί δεν ξέχασαν να υπονοήσουν ή να αναφέρουν ότι πίσω από όλα κρύβεται η αριστερά και οι αγώνες της.

Μαθήματα ευρωπαϊκής Ιστορίας

Η ιστορία διδάσκει, και δυστυχώς ή ευτυχώς, αποδείχτηκε ότι είναι ο καπιταλισμός που γέννησε και εξέθρεψε, τροφοδοτήθηκε και αναστήθηκε από τον φασισμό κάποτε. Επίσης “ Η ιστορία γράφεται με αγώνες εργατών” όπως λέει ένα σύνθημα, μερικές φορές, όμως αυτοί οι αγώνες είναι αρκετά ισχυροί για να ενοχλήσουν την «φιλελεύθερη» «δημοκρατία» και το κατεστημένο, όχι όμως και τόσο ισχυροί, για να την καταργήσουν και να την αντικαταστήσουν με μία σοσιαλιστική δημοκρατία. Εκεί, η ιστορία γράφεται με “αγώνες” φασιστών που από κοινού με τους κεφαλαιοκράτες αναλαμβάνουν να αφανίσουν το εργατικό κίνημα και να εντάξουν την ταξική πάλη μέσα στο έθνος.

Στα δύο φασιστικά κινήματα που κατάφεραν να πάρουν την εξουσία έχουμε κάποια κοινά, που τηρουμένων των αναλογιών τα βλέπουμε και σήμερα. Ο φασισμός ουσιαστικά έρχεται να φωλιάζει εκεί που αμφισβητείται η υπάρχουσα τάξη πραγμάτων αλλά την ίδια στιγμή, δεν διαφαίνεται ως ρεαλιστική μια άλλη προοπτική. Έτσι, τόσο στην Ιταλία όσο και την Γερμανία έχουμε ένα διάστημα εντός του οποίου οι εγγενής αντιθέσεις του καπιταλισμού αλλά κυρίως οι εργατικές κινητοποιήσεις, αμφισβητούν την κοινωνική τάξη πραγμάτων. Κάτι τέτοιο μεταφέρεται και στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό, όπου σε Ιταλία και Γερμανία έχουμε μια σειρά από βραχύβιες κυβερνήσεις που δεν μπορούν να πάρουν τα απαραίτητα, “ριζοσπαστικά” μέτρα, ενάντια στον λαό και κατά συνέπεια υποχωρούν και καταρρέουν.

Αυτό έχει σαν συνέπεια, οι ελίτ και τα κόμματά τους, να προετοιμάζουν μια κατάσταση ισχυρού αυταρχικού κράτους για να μπορέσουν να περάσουν αυτήν την κρίση χωρίς να ανατραπεί η εξουσία και τα προνόμιά τους. Είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι πριν από την ισχυροποίηση των φασιστών στην Ιταλία, η κυριότερη εργοδοτική ένωση ανέφερε

‘Η τρέχουσα οικονομική κατάσταση μπορεί να αντιμετωπισθεί μόνο με μια εντατικοποίηση της παραγωγής, μαζί με μια μείωση της μη αναγκαίας κατανάλωσης και για αυτό το σκοπό η κυβέρνηση πρέπει να έχει μια καθαρή , ακριβή στιβαρή στρατηγική που να εγγυάται την πειθαρχία σε όλη τη χώρα και την ασφάλεια, τόσο για την ανάπτυξη ελεύθερων ατομικών πρωτοβουλιών όσο και για τη διατήρηση των κανόνων του νόμου”(Μπέχαν 2012 51)

Έτσι λοιπόν, σταδιακά προλειαίνεται το έδαφος για την ισχυροποίηση των φασιστών που ωφελούνται από την λαϊκή αγανάκτηση αλλά και την στήριξή τους από μέρους των ισχυρών τάξεων.

Αυτές οι τάξεις, στα πρώτα χρόνια προσφέρουν μία μικρή βοήθεια. Στην συνέχεια όμως, όταν πλησιάζει ο κίνδυνος της επαναστατικής ανατροπής, παρέχουν όλο και περισσότερους πόρους και διευκολύνσεις προς τους φασίστες. Τόσο στην Ιταλία όσο και στην Γερμανία, ενώ το πολιτικό αδιέξοδο συντηρείται, όλο και εντείνονται οι σχέσεις των φασιστών με τα επιχειρηματικά συμφέροντα. Άλλωστε στην Γερμανία, ο Γκέρινγκ σε μία συνάντηση με τους βιομηχάνους, αναφέρει το 1933 ότι η βιομηχανία πρέπει να ενισχύσει το ναζιστικό κόμμα, διότι αν κερδίσει, αυτές οι εκλογές μπορεί να είναι οι τελευταίες για τα επόμενα δέκα ή εκατό χρόνια. Τις επόμενες τρεις εβδομάδες, ο τραπεζίτης Σαχτ, θα συγκεντρώσει ενισχύσεις για το ναζιστικό κόμμα από 17 διαφορετικές επιχειρήσεις!! (Αστερίου 2012. 112)

Κατά συνέπεια, μπορούμε ιστορικά, να βγάλουμε το συμπέρασμα, ότι ο φασισμός δεν αποτελούσε την πρώτη επιλογή για τους περισσότερους επιχειρηματίες, ήταν όμως η καλύτερη επιλογή σε σχέση με τα πιθανά ενδεχόμενα στις συνθήκες του 1922 και του 1933 αντίστοιχα που θα οδηγούσαν ή στον σοσιαλισμό ή σε ένα δυσλειτουργικό σύστημα αγοράς. Έτσι, έδωσαν την συναίνεσή και υποστήριξή τους στην δημιουργία ενός φασιστικού κράτους και έκαναν τους αναγκαίους συμβιβασμούς. Επομένως, οι επιλογές που κάνουν οι οικονομικές και κατά συνέπεια πολιτικές ελίτ δεν είναι πάντα οι πρώτες στον κατάλογο των προτιμήσεών τους. Προχωρούν έχοντας πάντα να επιλέξουν ανάμεσα σε ένα φάσμα επιλογών. Σε κάθε διασταύρωση αυτού του δρόμου πάντως, επιλέγουν την αντισοσιαλιστική λύση. (Πάξτον 2006. 166)

Η αναγέννηση του φαινομένου στην Ελλάδα της κρίσης

Στην Ελλάδα, φαίνεται ότι συνυπάρχουν και αλληλοτροφοδοτούνται πολλοί ,διαφορετικοί όροι ευνοϊκοί προς το φασιστικό φαινόμενο. Επιπλέον, σήμερα πραγματοποιείται η πλήρης κατάργηση της λαϊκής κυριαρχίας όπως αυτή προβλέπεται από το σύνταγμα , και η εκχώρησή της στις ελίτ της Ευρωπαϊκής Ένωσης. (Βασσάλος 2012. 31-33) Ρόλο ατμομηχανής σε αυτή την διαδικασία, παίζει, η ύπαρξη του Μνημονίου και οι απαιτήσεις των δανειστών για μείωση του πραγματικού κοινωνικού μισθού, κάτι που τις περισσότερες φορές προβλεπόταν ήδη από τις συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και καλωσορίζεται από τα κόμματα εξουσίας. Επίσης, σήμερα , επικρατεί η κατάσταση όπου ο άνθρωπος εντός της αστικής κοινωνίας και του υποδουλωτικού καταμερισμού εργασίας, μετατρέπεται σε μία αδύναμη προσωπικότητα (Παυλίδης 2012. 106-108 ), με μηδενικούς ηθικούς πολιτιστικούς και κοινωνικούς δεσμούς (Πάξτον 2006. 290) και φυσικά με αδύναμη συλλογική μνήμη (Γούναρη και Γρόλλιος 2010, 88 και Standing 2012) . Έτσι, η Χρυσή Αυγή προτείνει την αυτοδιάλυση, δηλαδή την πλήρη στράτευση του Εγώ μέσα σε ένα κίνημα “αναγέννησης” και “ενοποίησης” εντός της φαντασιακής κοινότητας του έθνους. Επιπλέον, μέσα σε όλο αυτό το εκρηκτικό κλίμα, μείωσης της βιοτικού επιπέδου της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού, ο αποδιοπομπαίος τράγος βρίσκεται από πολύ κόσμο, στο πρόσωπο των μεταναστών. Είναι εμφανές ότι, η πολιτική ατζέντα των τελευταίων κυβερνήσεων που ιεραρχεί ως σημαντικό το ζήτημα των μεταναστών και της παρεμπόδισης πρόσβασης στην Ελλάδα με κατασταλτικά μέσα, αντικειμενικά προωθεί την λογική της Χρυσής Αυγής.

Πέραν τούτων σημαντικό ρόλο παίζουν οι λανθάνουσες εδαφικές και ταξικές συγκρούσεις υπό προϋποθέσεις, μπορούν να γίνουν βούτυρο στο ψωμί των φασιστών. Βέβαια, όπως αναφέρει ο Κωστόπουλος, οι φασίστες, πάντοτε λένε αυτά που αναπαράγει η κυρίαρχη ιδεολογία και η κοινή λογική και τα προεκτείνουν στα άκρα (Κωστόπουλος 2012) .Ως εκ τούτου, όταν η κυρίαρχη ιδεολογία επέλεξε να ανοίξει το ζήτημα της ονομασίας της Μακεδονίας με όρους “τετραχιλιετούς ελληνικού πολιτισμού” , ήταν προφανές ποιος μπορούσε εν τέλει, να εκφράσει με συνέπεια την κυρίαρχη ιδεολογία. Το κυριότερο σημείο όμως στο οποίο θα έπρεπε να σταθούμε, είναι το ότι η χώρα μας παρουσιάζει μία έντονη κρίση που δεν μπορεί να επιλυθεί μέσω της εφαρμογής παραδοσιακών λύσεων. Αυτό είναι και κάτι που στην πρώτη διασταύρωση των λύσεων, μίας σοσιαλιστικής εξουσίας από την μία και μίας φασιστικής από την άλλη είναι πολύ πιθανό να στρέψει τις ελίτ προς την δεύτερη επιλογή κάτι που είναι βασικό για το άνοιγμα του δρόμου προς τον φασισμό, όπως άλλωστε συνέβη ιστορικά σε Γερμανία και Ιταλία. Υπό αυτή τη οπτική, την οπτική δηλαδή, της απόγνωσης της αστικής τάξης και του πολιτικού της προσωπικού είναι πολύ χαρακτηριστική η δήλωση του Βενιζέλου, ο οποίος αναφέρει ότι για να σωθούμε, “Ο Θεός της Ελλάδας θα πρέπει να βάλει το χέρι του” (Βενιζέλος 2012).

Κατάσταση έκτατης ανάγκης (ή αλλιώς συνολική καταστρατήγηση των δημοκρατικών ελευθεριών)

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχουμε οδηγηθεί σε μία κατάσταση όπου όπως και τότε παρατηρείται μία πολύ σημαντική κρίση του υπαρκτού φιλελευθερισμού , και των φιλελεύθερων δημοκρατιών. Στο παρελθόν, ήταν οι πόλεμοι και οι επαναστάσεις που απορύθμισαν την αγορά και το κοινοβούλιο -βασικές φιλελεύθερες λύσεις- με αποτέλεσμα ο φασισμός να προτείνει νέες λύσεις στις προκλήσεις που ανέκυπταν από τις κοινωνικές εντάσεις. Σήμερα, βέβαια, δεν έχουμε πόλεμο μεγάλης κλίμακας ή κοινωνικές επαναστάσεις, αλλά τα φιλελεύθερα πολιτεύματα βρίσκονται πάλι σε σημείο καμπής λόγω της κοινωνικής αναστάτωσης. Αυτή η κατάσταση οξύνεται ακόμα περισσότερο, σε χώρες όπως η Ελλάδα όπου η καπιταλιστική δομική κρίση συνδυάζεται με κρίση χρέους. Χαρακτηριστική είναι και η δήλωση του think tank της αστικής τάξης, Χέρφριντ Μύνκλερ, που αναφέρει:

«Ωθώντας προς περισσότερο εκδημοκρατισμό, είναι σαν να παίζεις ένα παράτολμο παιχνίδι το οποίο μπορεί να οδηγήσει στη διάλυση της Ευρώπης. Αυτοί που βλέπουν τον εκδημοκρατισμό σαν μια λογική αντίδραση στην κρίση δεν έχουν πολυκαταλάβει το ρίσκο. Η δημοκρατία χρειάζεται συνθήκες οι οποίες αυτή τη στιγμή δεν υφίστανται στην Ευρώπη. «(Μύνκλερ 2012)

Να που μερικές δηλώσεις “φιλελεύθερων δημοκρατών ” έχουν σατανική ομοιότητα με τις δηλώσεις τις Χρυσής Αυγής: “Η ασθένεια της Ευρώπης είναι ακριβώς αυτή που προβάλλεται ως θεραπεία και ονομάζεται δημοκρατία.” (Ζιάκα 2012. 370)

Επομένως για να επιβιώσει το καπιταλιστικό σύστημα έχουμε σήμερα παγκοσμίως αλλά και στην Ελλάδα, την προώθηση και εδραίωσης μιας κατάστασης διαρκούς “εξαίρεσης”, αλλά και την προώθηση του ιδεολογήματος της κυβέρνησης των ικανών και των άξιων. Σε ότι αφορά την κατάσταση εξαίρεσης, αυτή αναφέρεται σε μία έννοια της γερμανικής νομικής παράδοσης που αφορά την προσωρινή αναστολή του συντάγματος και του κράτους δικαίου, παρόμοια με την έννοια της κατάστασης πολιορκίας στη γαλλική παράδοση. Η συγκεκριμένη παράδοση συνταγματικής σκέψης υποστηρίζει ότι σε περιόδους σοβαρής κρίσης και κινδύνου, όπως για παράδειγμα εν καιρώ πολέμου, το σύνταγμα πρέπει να αναστέλλεται προσωρινά και να δίνονται έκτακτες εξουσίες σε ένα ισχυρό εκτελεστικό σώμα, ή ακόμα και σε έναν δικτάτορα, προκειμένου να προστατευτεί η πολιτειακή τάξη. Από ότι βλέπουμε στην Ελλάδα αλλά και παγκοσμίως αυτή η κατάσταση τείνει να γίνει μόνιμη και γενική, να γίνει δηλαδή ο κανόνας. (Χαρντ και Νέγκρι. 2011 25-26)

Εκτιμούμε ότι σαφής υλοποίηση των παραπάνω αντιλήψεων ήταν, ο διορισμός του Παπαδήμου δηλαδή ενός μη εκλεγμένου “άξιου” τραπεζίτη ως πρωθυπουργού της χώρας, καθώς και η σύσταση του σημερινού υπουργικού συμβουλίου που αποτελείται κατά βάση από μη εκλεγμένους “ικανούς” τεχνοκράτες. Βεβαίως σε αυτό το σημείο θα πρέπει να πούμε ότι η αντίληψη για κυβέρνηση των ικανών και η απαισιοδοξία απέναντι στις δυνάμεις τις δημοκρατίας, ήταν πάντοτε αντιλήψεις που εξέφραζε το φασιστικό κίνημα. Έτσι, ήδη από το 1840 ένας ανακηρυσσόμενος από τους ναζί ως πολιτικός τους πρόδρομος, ο Καρλάιλ, προτείνει στην Αγγλία ως θεραπεία της κοινωνίας την διοίκηση από μία ελίτ αποτελούμενη από ανιδιοτελείς αρχηγούς της βιομηχανίας και άλλους φυσικούς ήρωες (Πάξτον 2006. 55). Άλλωστε, τα φασιστικά κινήματα ιστορικά υπογράμμιζαν πόσο ασήμαντοι είναι οι νόμοι της εκλογικής και κοινοβουλευτικής δημοκρατίας καθώς στην πράξη υπονομεύονταν αναπόφευκτα από την εξουσία των ελίτ και από τα “παράλογα “κατάλοιπα των λαϊκών αισθημάτων και των μαζών. Πάντως, το ότι οι φασίστες ενισχύονται από την αστική τάξη μόνο όταν για αυτήν δεν υπάρχει άλλη πολιτική λύση, φαίνεται να καταρρίπτεται από την ελληνική ιστορία, όπου στον μεσοπόλεμο οι αστοί, ενίσχυαν τα φασιστικά μορφώματα χωρίς να υπάρχει την συγκεκριμένη στιγμή υπαρκτός επαναστατικός κίνδυνος, απλά προληπτικά, ενόψει και των πιθανών συνεπειών της μεγάλης οικονομικής κρίσης του 1929 (Μαρκέτος 2006 21). Αυτό βεβαίως συμβαίνει, διότι τα φασιστικά κινήματα δεν χρειάζεται να φτάσουν στο σημείο συγκυβερνήσουν με τα αστικά πολιτικά κόμματα ( όπως συνέβη αρχικά σε Ιταλία και Γερμανία) ούτε (όπως συνέβη στην συνέχεια) να κάνουν πραξικοπήματα, για να φανούν χρήσιμα στην αστική τάξη,να ζημιώσουν το εργατικό κίνημα και να συνεισφέρουν στην καπιταλιστική σταθερότητα.

Αντί επιλόγου, θα παραθέσουμε απόσπασμα από την ομιλία ενός ανθρώπου που αγωνίστηκε ενεργά (με τανκς και αεροπλάνα) σε εκείνη την εξέγερση του Δεκέμβρη του 1944 για να διαφυλάξει την “φιλελεύθερη δημοκρατία” στην χώρα μας. Έτσι για να ξέρουμε με ποιους είχαμε και έχουμε να κάνουμε…

«Το κίνημά σας πρόσφερε υπηρεσία σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Ο μεγάλος φόβος που διακατείχε τον δημοκρατικό ηγέτη ή ηγέτη της εργατικής τάξης ήταν η πιθανότητα να υπονομευτεί ή να υπερθεματιστεί από κάποιον πιο ακραίο από αυτόν. Φαίνεται ότι μια συνεχής μετακίνηση προς τα αριστερά, ένα είδος αναπόφευκτης διολίσθησης την άβυσσο ήταν το χαρακτηριστικό όλων των επαναστάσεων. Η Ιταλία έδειξε ότι υπάρχει ένας τρόπος να παλέψεις τις ανατρεπτικές δυνάμεις, ένας τρόπος που μπορεί να κινητοποιήσει την πλειοψηφία του κόσμου, η οποία κατάλληλα καθοδηγούμενη, μπορεί να εκτιμήσει και να θελήσει να υπερασπίσει την τιμή και τη σταθερότητα των πολιτισμένων κοινωνιών. Η Ιταλία παρείχε το απαραίτητο αντίδοτο στο ρώσικο δηλητήριο. Από δω και στο εξής, κανένα μεγάλο έθνος δεν θα μείνει χωρίς το έσχατο μέσο προστασίας απέναντι στην ανάπτυξη καρκινωμάτων… Αν ήμουν Ιταλός θα ήμουν με όλη την καρδιά μαζί σας, από την αρχή μέχρι το τέλος, στη θριαμβευτική σας μάχη ενάντια στις βάρβαρες ορέξεις και τα πάθη του Λενινισμού.»

Ουίνστων Τσώρτσιλ: ομιλία στην φασιστική Ρώμη το 1927

(Μπέχαν 2012. 164)

Βιβλιογραφία

Αστερίου, Ελένη 2012. “Φασισμός ,μεγάλο κεφάλαιο και εργατική τάξη”. Μαρξιστική Σκέψη. 5: 97-129

Βασσάλος, Γιώργος. 2012. “Πάνω απ’του κάστρου των Βρυξελλών τη σκοπία, οι Πολυεθνικές κοιτούν”. Τετράδια Ανυπότακτης Θεωρίας. 1:24- 37

Γούναρη, Παναγιώτα και Γρόλλιος, Γιώργος. 2010. Κριτική Παιδαγωγική, μία συλλογή κειμένων. Αθήνα: Gutenberg

Ζιάκα, Χριστίνα. 2012. “Χρυσή Αυγή, ο φασισμός από την ανυπαρξία στο προσκήνιο σε συνθήκες κρίσης”. Μαρξιστική Σκέψη. 5:367-381

Μαρκέτος, Σπύρος. 2006. Πως φίλησα τον Μουσολίνι! Τα πρώτα βήματα του ελληνικού φασισμού.

Αθήνα: Βιβλιόραμα

Μπέχαν, Τομ. 2012. Arditi del Popolo Η ιστορία της πρώτης αντιφασιστικής οργάνωσης. Αθήνα : Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο

Πάξτον, Ρόμπερτ. 2006. Η ανατομία του φασισμού. Αθήνα: Κέδρος

Παυλίδης, Περικλής. 2012. Η γνώση στη διαλεκτική της κοινωνικής εξέλιξης. Θεσσαλονίκη: Επίκεντρο

Χαρντ, Μάικλ και Νέγκρι, Αντόνιο. 2011. Το Πλήθος , πόλεμος και δημοκρατία στην εποχή της Αυτοκρατορίας. Αθήνα: Αλεξάνδρεια

Guy, Standing. 2012. Precariat: From Denizens to Citizens?. Northeastern Political Science Association. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2012

Ηλεκτρονικές πηγές

Βενιζέλος, Ευάγγελος 2012. Δηλώσεις. Ανακτήθηκε τις 30 Σεπτεμβρίου 2012. (http://www.agioritikovima.gr/2011-07-14-22-28-56/6407-euaggelos-benizelos-o-theos-tis-ellantas-na-mas-boithiei)

Κωστόπουλος, Τάσος 2011. “Πως φίλησα τον Μουσολίνι”- Παρουσίαση. Ανακτήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2012. (http://www.youtube.com/watch?v=zhTcKYXXyHg)

Μύνκλερ, Χέρφριντ. Από την ανικανότητα των ηγετών στην ανικανότητα της Δημοκρατίας. Ανακτήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2012. (http://ksipnistere.blogspot.gr/2011/07/blog-post)

*Πηγή: περιοδικό «Αναιρέσεις» – τεύχος 19

Ερευνά για λογαριασμό της Περιφέρειας Αττικής δείχνει ραγδαία επιδείνωση και ισχυρή τάση απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων.

Παν. Λαφαζάνης: Η κατάπτυστη σύμβαση εκποίησης του λιμανιού της Θεσσαλονίκης αποτελεί πισώπλατο μαχαίρωμα για την Θεσσαλονίκη και την Μακεδονία και ισοδυναμεί με εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας και υπονόμευση της εθνικής ασφάλειας.

Κακουργήματα δεν υπάρχουν μόνο στο σκάνδαλο Novartis αλλά μεγαλύτερο και διαρκές κακούργημα είναι το ξεπούλημα του ΟΛΘ.

Ο Παν. Λαφαζάνης αναφερόμενος στην εσπευσμένη κατάθεση και συζήτηση στη Βουλή της Σύμβασης για την εκποίηση του λιμανιού της Θεσσαλονίκης, έκανε την παρακάτω δήλωση:

«Αποτελεί το άκρον άωτο της κοροϊδίας το γεγονός, ότι ο Αλ. Τσίπρας βρίσκει ευκαιρία το σκάνδαλο Novartis και την δημόσια προσοχή στα εθνικά θέματα, ώστε ως πολιτικός κλέφτης να φέρνει την ίδια ώρα υπογείως και άρον-άρον στην Βουλή, υπό την μορφή του επείγοντος, την ψήφιση μιας κατάπτυστης σύμβασης με την οποία συντελείται το μέγα εθνικό έγκλημα και έγκλημα κατά της Μακεδονίας, που αντιπροσωπεύει το ξεπούλημα του λιμανιού της Θεσσαλονίκης (ΟΛΘ) σε γερμανικά, γαλλικά, κινέζικα και εγχώρια διαπλεκόμενα ολιγαρχικά συμφέροντα.

Αποτελεί εθνική ντροπή και πισώπλατο μαχαίρωμα για τη Θεσσαλονίκη και τη Μακεδονία, η υπογραφή της κατάπτυστης και αποικιακής σύμβασης, με την οποία η θαλάσσια πύλη της Μακεδονίας και των Βαλκανίων, το ιστορικό Λιμάνι της Θεσσαλονίκης, ξεπουλιέται κυριολεκτικά σε γερμανικά, γαλλικά, κινέζικα και εγχώρια ολιγαρχικά συμφέροντα.

Η εκχώρηση του Λιμανιού της Θεσσαλονίκης στις σημερινές κατοχικές δυνάμεις της χώρας δεν συνιστά μια απλή εμπορική πράξη, αλλά ισοδυναμεί με εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας, με μεγάλο πλήγμα στην ασφάλεια και την οικονομία της Μακεδονίας αλλά και στην ιστορική πολιτιστική ταυτότητα της πόλης της Θεσσαλονίκης και της Βόρειας Ελλάδας.

Συνιστά απεριόριστη υποκρισία το γεγονός, ότι κάποιες μνημονιακές δυνάμεις που ορκίζονται, τάχα, στη Μακεδονία ή και μετέχουν σε συλλαλητήρια για το όνομα της Μακεδονίας, όχι μόνο τηρούν σιγή ιχθύος, αλλά και υπερθεματίζουν στο ξεπούλημα της θαλάσσιας πύλης της Μακεδονίας και των Βαλκανίων.

Η Μακεδονία απειλείται πρώτα απ’ όλα και κυρίως από τον εσωτερικό Δούρειο Ίππο, τον οποίο εκφράζει μια παραδομένη και βαθιά εξαρτημένη πολιτική και οικονομική ολιγαρχία.

Η Μακεδονία και η Βόρεια Ελλάδα απειλείται πρώτα απ’ όλα απ’ όλους αυτούς που την ξεπουλάνε κομμάτι-κομμάτι σε μεγάλα ξένα συμφέροντα. Απ’ όλους αυτούς που εκχωρούν και παραδίδουν στην πολυεθνική ιμπεριαλιστική κατοχή τα λιμάνια της, τα αεροδρόμιά της, τα νερά της, τους δρόμους και τις υποδομές της, τα δίκτυά της, την πιο προσοδοφόρα γη της, τον ορυκτό της πλούτο και τα κοινωνικά αγαθά της.

Αυτές τις ώρες, όλοι/-ες που, χωρίς να έχουν κανένα δικαίωμα και καμία λαϊκή εξουσιοδότηση, θα ψηφίσουν στην Βουλή την κατάπτυστη σύμβαση εκποίησης του ΟΛΘ και πρώτα απ’ όλα ο Τσίπρας και οι συναρμόδιοι υπουργοί, επωμίζονται βαρύτατες και κακουργηματικές ποινικές ευθύνες.

Τα σκάνδαλα της Siemens και της Novartis ωχριούν μπροστά στο σκάνδαλο και το έγκλημα του ξεπουλήματος της χώρας.

Οι εξωνημένοι ξεπουλητές, υπό τις ευλογίες των κατοχικών δυνάμεων, αυτής της χώρας, δεν πρόκειται να γλιτώσουν την παραδειγματική τιμωρία και αυτοί που τώρα σπεύδουν να οικειοποιηθούν τον εθνικό πλούτο, γρήγορα θα επιστρέψουν όσα σκανδαλωδώς έχουν οικειοποιηθεί».

πηγη: iskra.gr

Εταιρείες Προσωρινής Απασχόλησης, Ιδιωτικά Γραφεία Ευρέσεως Εργασίας, επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών «ανθρώπινου δυναμικού». Πίσω από τα παραπάνω ονόματα μπορεί κανείς να βρει τις επιχειρήσεις που «ενοικιάζουν» εργαζόμενους σε άλλες εταιρείες, τα σύγχρονα «δουλεμπορικά», όπως εύστοχα τις αποκαλούν εργαζόμενοι και σωματεία. Πρόκειται για εταιρείες που διαφημίζουν τον «υψηλό βαθμό ευελιξίας» που παρέχουν στις επιχειρήσεις – πελάτες τους, μειώνοντας το «κόστος» τους. Τη δράση τους διευκολύνουν οι νόμοι που έχουν ψηφίσει οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου και οι κατευθύνσεις της ΕΕ.

Σχετικά με το εργασιακό καθεστώς της «ενοικίασης» εργαζομένων στον κλάδο του Εμπορίου μιλά στον «Ριζοσπάστη» ο Θύμιος Βασιλείου, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας και εργαζόμενος κάτω από το καθεστώς της «ενοικίασης».

Πρόσφατα βρέθηκε στην ανεργία, μετά από επτά χρόνια δουλειάς με συμβάσεις στην εταιρεία «In Group», με την τελευταία διετία να δουλεύει στο κατάστημα «The Mart» (ιδιοκτησίας «Σκλαβενίτη»).

Όπως έχει επισημάνει το σωματείο, αυτό που «ενόχλησε» την εργοδοσία είναι η φωνή που καλεί τους εργαζόμενους να παλέψουν για μόνιμη και σταθερή δουλειά με δικαιώματα, ενάντια στις συνθήκες ομηρίας εκατοντάδων εμποροϋπαλλήλων που παρέχονται ως φτηνό και «ευέλικτο» προσωπικό, με συνεχώς ανανεούμενες συμβάσεις εργασίας σε εργοδότες του κλάδου.

Η δραστηριότητα του σωματείου, με κινητοποιήσεις στους άμεσους («In Group») και έμμεσους («The Mart») εργοδότες, αλλά και παρεμβάσεις στην Επιθεώρηση Εργασίας, έχει γίνει αφορμή για να βρεθούν στο επίκεντρο μια σειρά πλευρές της πραγματικότητας που αντιμετωπίζουν χιλιάδες εργαζόμενοι.

Οι εταιρείες που «ενοικιάζουν» εργαζόμενους σε επιχειρήσεις του κλάδου ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια, ενώ ανάμεσά τους υπάρχουν και μεγάλοι όμιλοι, που αναλαμβάνουν να βρουν, να εκπαιδεύσουν και να προμηθεύσουν στις επιχειρήσεις το προσωπικό που χρειάζονται.

Οι «ενοικιαζόμενοι» εργαζόμενοι έχουν από πάνω τους ταυτόχρονα δύο μεγαλοεργοδότες: Το «δουλεμπορικό» με το οποίο υπογράφουν σύμβαση, αλλά και την εργοδοσία του καταστήματος στο οποίο κάθε φορά καλούνται να δουλέψουν στην πραγματικότητα, με πλήρη «ευελιξία».

Σε αυτό το πλαίσιο, οι εμποροϋπάλληλοι που δουλεύουν μέσω των εταιρειών αυτών βλέπουν τις ώρες δουλειάς τους να αυξομειώνονται συνεχώς με βάση τις ανάγκες της επιχείρησης. Ενδεικτικά, σε μια από τις «συμβάσεις» με σχετική εταιρεία, ορίζεται πως «οι ημέρες εργασίας του εργαζόμενου καθορίζονται ανά μήνα και δεν θα υπολείπονται από μία (1) μηνιαίως, οι δε ώρες δεν θα υπολείπονται τις δύο (2) ημερησίως». Στην πράξη ο εργαζόμενος μπορεί να δουλεύει καθημερινά για 8 ώρες ή ακόμα περισσότερες, τίποτα όμως δεν εμποδίζει την εργοδοσία να εναλλάσσει τις υπερωρίες με την ακραία υποαπασχόληση, εφόσον αυτό εξυπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντά της. Με τον τρόπο αυτό, γίνεται αδύνατον οι εργαζόμενοι να γνωρίζουν τις μέρες και τις ώρες εργασίας τους, αλλά και τις μηνιαίες αποδοχές τους, που αυξομειώνονται ανάλογα με τις ώρες εργασίας.

Όσον αφορά το ωρομίσθιο, αυτό κυμαίνεται γύρω στα 3 ευρώ την ώρα, ενώ δεν λείπουν φαινόμενα ανασφάλιστης ή υποδηλωμένης εργασίας. Στο Σύλλογο έχουν φτάσει καταγγελίες από εργαζόμενες σε πολυκαταστήματα που δουλεύουν ως «ενοικιαζόμενες» κατά την περίοδο των εκπτώσεων ή του εορταστικού ωραρίου και αμείβονται με «μισθό» 180 ευρώ, παρότι το πραγματικό τους ωράριο φτάνει ή και υπερβαίνει το 8ωρο.

Οι εργαζόμενοι βρίσκονται «όμηροι», δουλεύοντας με συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Ανάμεσα στις ανανεώσεις συχνά μεσολαβούν διαστήματα ανεργίας για ενάμιση περίπου μήνα, είτε εμφανίζεται κάθε φορά διαφορετικός εργοδότης. Ετσι, ακόμα κι αν ο εργαζόμενος δουλεύει στην ίδια επιχείρηση και κάνει την ίδια δουλειά για χρόνια, στερείται το δικαίωμα να μετατραπεί η σύμβασή του σε αορίστου χρόνου.

Στα παραπάνω προστίθεται και η «εκπαίδευση» στις επιταγές των εργοδοτών, την οποία αναλαμβάνουν να παρέχουν οι εν λόγω εταιρείες. Οπως επισημαίνει ο εκπρόσωπος του σωματείου, πρόκειται για κανονικά «σεμινάρια» ενάντια στην οργάνωση στα σωματεία, τη συλλογική διεκδίκηση, τη συμμετοχή στην απεργία. Τα μαθήματα υποταγής συνοδεύονται από το ανάλογο «τυράκι»: Αν ένας εργαζόμενος έχει τρίμηνη σύμβαση του τάζουν εξάμηνη, αν έχει εξάμηνη του τάζουν δωδεκάμηνη και πάει λέγοντας, χωρίς να μπαίνει ποτέ τέλος στο καθεστώς της ανασφάλειας και της ομηρίας.

«Εκπαιδεύουν τους εργαζόμενους στα «θέλω» των εργοδοτών, προκειμένου να εξασφαλίζουν «ησυχία, τάξη και ασφάλεια» στους χώρους δουλειάς, προκειμένου οι εργαζόμενοι να μην έχουν απαιτήσεις, να μην διεκδικούν το δικαίωμα σε σταθερή δουλειά, Συλλογική Σύμβαση, αυξήσεις στους μισθούς», σχολιάζει.

Προσθέτει όμως πως όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι αγανακτούν, προβληματίζονται, απευθύνονται στο κλαδικό τους σωματείο και συζητούν πως «δεν μπορεί να είναι αυτό το παρόν και το μέλλον μας».

πηγη: ergasianet.gr

του Διονύση Ελευθεράτου

• Το ισραηλινό απαρτχάιντ σκοτώνει και ασθενείς, καθώς δεν λαμβάνουν ούτε τα αναγκαία φάρμακα ούτε άδεια εξόδου για νοσηλεία

Με πόσους τρόπους φανερώνει την κτηνώδη φύση του το πλέον ανθεκτικό –στον χρόνο– απαρτχάιντ; Με άφθονους. Πόση αγανάκτηση προκαλεί κάθε επιβεβαίωση της θηριωδίας του; Όχι αρκετή, είναι αλήθεια. Διότι είναι εξόχως διεισδυτικός ο μιθριδατισμός που βρίσκει αρωγή στην αναγνώριση κάποιου «δίκιου του ισχυρότερου». Εν προκειμένω, του Ισραήλ. Του αιωνίως «χαϊδεμένου», του πλήρως ασύδοτου, πλέον…

Μάλλον «στα ψιλά» καταχωνιάστηκε η είδηση, που θεμελιώνεται σε στοιχεία και του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ): Εξ αιτίας των ισραηλινών αρχών, μέσα στο 2017 έχασαν τη ζωή τους 54 Παλαιστίνιοι, που δεν συγκρούσθηκαν με εποίκους ούτε διαδήλωσαν. Απλώς αντιμετώπιζαν προβλήματα υγείας… Πέθαναν, περιμένοντας άδεια των ισραηλινών αρχών για να βγουν από τα κατεχόμενα και να τους προσφερθεί κάποια ιατρική περίθαλψη (π.χ. στην Ιερουσαλήμ).

Ο μακάβριος αυτός κατάλογος του 2017, είναι κατά πολύ μεγαλύτερος των αντίστοιχων των προηγούμενων ετών. Εύγλωττο το στατιστικό στοιχείο, που δημοσιοποίησε ο ΠΟΥ, για τους Παλαιστίνιους της Λωρίδας της Γάζας: Πέρσι ζήτησαν 25.000 ιατρικές άδειες, αλλά μόνο στο 54% δόθηκε έγκριση που επέτρεπε στους ασθενείς να σπεύσουν εγκαίρως στα ιατρικά ραντεβού τους. Το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 62% το 2016 και 92% το 2012. Η ροή των πραγμάτων φανερώνει διαθέσεις…

Στη Λωρίδα της Γάζας, την ισραηλινή απροθυμία για χορήγηση αδειών συνοδεύουν οι ασφυκτικοί περιορισμοί στις εισαγωγές ιατρικού εξοπλισμού. Δεν ξέρουμε ποια ακριβώς ιατρικά μέσα θα μπορούσε «να αξιοποιήσει η Χαμάς για στρατιωτικούς σκοπούς». Γνωρίζουμε όμως τι συνέβη στην Άγια Αμπού Μούτλακ, ένα κοριτσάκι πέντε ετών από τη Χαν Γιούνες (νότιο τμήμα της Λωρίδας) που είχε γεννηθεί με σοβαρές εγκεφαλικές παθήσεις.

Η Άγια πέθανε, διότι –ελλείψει άδειας– δεν κατόρθωσαν οι γονείς της να τη στείλουν στο τρίτο καθορισμένο ραντεβού σε νοσοκομείο της Ανατολικής Ιερουσαλήμ. Η Άγια ξεψύχησε, διότι η «Αγία Ασφάλεια του Ισραήλ», αυτό το διάτρητο δόγμα-μασκάρεμα του απαρτχάιντ, απαιτεί «παράπλευρες απώλειες». Για να τραφεί το απαρτχάιντ.

Όλοι οι σοβαροί αναλυτές έχουν επισημάνει ότι, έπειτα από τη συνθήκη του Όσλο (1993) και τις συμφωνίες του Καΐρου (1994) και της Τάμπα (1995), η καθημερινή ζωή των Παλαιστινίων χειροτέρεψε. Συν τοις άλλοις, επειδή έπρεπε να περάσει «από σαράντα κύματα» ένας οποιοσδήποτε κάτοικος της Τζενίν για να επισκεφθεί συγγενικό του πρόσωπο στη Λωρίδα, πολλώ δε μάλλον για να εργαστεί στο Ισραήλ. Επειδή ο οικονομικός μαρασμός κατέφθασε ταχύτατα.

Από το 1992 έως το 1996, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ στα κατεχόμενα συρρικνώθηκε κατά 36%. Η ανεργία που ήταν γύρω στο 5% τη δεκαετία του ’80 είχε ανέλθει στο 20% κατά τις παραμονές της δεύτερης Ιντιφάντα (Σεπτέμβριος 2000). Ε, τώρα, σειρά έχει ο στραγγαλισμός που έγκειται στην παρεμπόδιση της εξόδου για ιατρική θεραπεία.

Ναι, ξέρουμε-ξέρουμε, να μην το λέμε και πολύ «φωναχτά», για να μην αρχίσει το γνωστό τσούρμο αδαών, υποκριτών και «βαλτών» να σκούζει για «αντισημιτισμό»…

πηγη: prin.gr