Ο μέσος Έλληνας δουλεύει 2.035 ώρες το χρόνο – Οι Γερμανοί μόλις 1.363

Τα νέα στοιχεία του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) που καταγράφει την εργασία σε 35 μέλη του από τον δυτικό κόσμο, δείχνουν ότι η Ελλάδα είναι στην κορυφή των ευρωπαϊκών κρατών με τον μέσο Έλληνα να δουλεύει 2.035 ώρες το χρόνο. Στον αντίποδα, οι Γερμανοί εργάζονται μόλις 1.363 ώρες.

Στις ΗΠΑ, οι εργαζόμενοι εργάζονται 1.783 ώρες το χρόνο, και έρχονται στο μέσο της κατάταξης.
Ενδιαφέρον στοιχείο είναι πως στη χώρα μας το 11% της εργασίας είναι μερικής απασχόλησης, ενώ στην κορυφή της σχετικής λίστας είναι η Ολλανδία με 37,7%, και ακολουθεί η Ελβετία με 27% και η Αυστραλία με 25,9%.

Οι αυτοαπασχολούμενοι στη χώρα μας ανέρχονται στο 34,1% της συνολικής εργασιακής απασχόλησης, με την Ελλάδα να είναι στη δεύτερη θέση πίσω από την Κολομβία όπου η αυτοαπασχόληση ανεβαίνει στο 51,3%.

Όπως δείχνουν τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, η Γερμανία καταφέρνει να έρχεται πρώτη σε παραγωγή, με τους Γερμανούς εργαζόμενους να είναι 27% πιο παραγωγικοί από τους Βρετανούς που δουλεύουν περίπου 1.680 ώρες το έτος.

Ακόμη, Ολλανδοί, Γάλλοι και Δανοί εργάζονται λιγότερες από 1.500 ώρες το χρόνο κατά μέσο όρο, ενώ οι Δανοί έχουν και τις καλύτερες συνθήκες εργασίας στην υφήλιο σύμφωνα με την έρευνα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ.

Σύμφωνα με τη στατιστική καταγραφή του ΟΟΣΑ, ο “μέσος όρος του χρόνου εργασίας” αφορά στο σύνολο του οικονομικά ενεργού πληθυσμού και σε αυτό συμπεριλαμβάνονται όλες οι μορφές απασχόλησης (πλήρης και μερική απασχόληση).

Πηγή: iskra.gr

Λάβα στις πλαγιές του ηφαιστείου Μαγιόν, 340 χλμ. νοτιοανατολικά της Μανίλας στις Φιλιππίνες.

Πριν από 25 χρόνια, το Πινατούμπο, ένα ηφαίστειο στις Φιλιππίνες, εξερράγη με εντυπωσιακό τρόπο: «έφτυσε» ένα κυβικό μίλι βράχων και στάχτης και εκτόξευσε 20 εκατ. τόνους διοξειδίου του θείου στην ατμόσφαιρα. Το αέριο απλώθηκε στον πλανήτη και μαζί με το νερό, το οποίο εξατμίστηκε, δημιούργησε μικροσκοπικούς υδρατμούς που οδήγησαν μακριά από τη Γη την αντανάκλαση του ήλιου. Το αποτέλεσμα ήταν να πέσει η μέση θερμοκρασία του πλανήτη κατά έναν βαθμό Φαρενάιτ για πολλά χρόνια. Οι ισχυρές εκρήξεις σαν αυτήν του Πινατούμπο το 1991 είναι ένας από τους μεγαλύτερους φυσικούς παράγοντες επιρροής του κλίματος. Ετσι, ερευνητές της ΝΑSΑ και άλλοι επιστήμονες σχεδιάζουν ένα πρόγραμμα ταχείας αντίδρασης για να μελετήσουν την επόμενη μεγάλη έκρηξη. Η επίπτωση που έχει μια έκρηξη του μεγέθους του Πινατούμπο είναι ένα φυσικό ισοδύναμο μιας ιδέας, που υπάρχει επί μακρόν στις παρυφές της επιστήμης: τη γεωμηχανική ή παρέμβαση στην ατμόσφαιρα με στόχο την εσκεμμένη μείωση της θερμοκρασίας στον πλανήτη.

Μία τέτοιου είδους προσέγγιση θα μπορούσε να περιλαμβάνει τη χρήση αεροσκαφών που πετούν σε μεγάλα ύψη προκειμένου να ψεκάσουν ανάλογα χημικά στη στρατόσφαιρα. Μελετώντας, λοιπόν, την επόμενη μεγάλη ηφαιστειακή έκρηξη, οι επιστήμονες θα μπορούσαν να διαπιστώσουν πώς θα λειτουργούσε ένα τέτοιο σχέδιο διαχείρισης της ηλιακής ακτινοβολίας. «Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό αν αποφασίσουμε ότι θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε γεωμηχανική», εξηγεί ο Αλαν Ρόμποκ, του πανεπιστημίου Ρούτγκερς. «Ακόμη όμως κι αν δεν εφαρμόσουμε τη μέθοδο, παραμένει σοβαρό να κατανοήσουμε πώς επηρεάζουν το κλίμα οι εκρήξεις ηφαιστείων», συμπληρώνει.

Η προσπάθεια καταγραφής των επιπτώσεων θα μπορούσε να περιλαμβάνει πτήσεις με αερόστατα μεγάλου υψόμετρου και άλλες μεθόδους που συγκεντρώνουν στοιχεία για μια έκρηξη αμέσως μόλις αυτή λάβει χώρα αλλά και για αρκετά χρόνια αργότερα. Η ιδέα έχει λάβει νέες διαστάσεις επειγόντως τις τελευταίες εβδομάδες, από όταν άρχισαν οι εκρήξεις στο όρος Αγκούνγκ στο Μπαλί στα τέλη Νοεμβρίου. Η τελευταία μεγάλη έκρηξη του ηφαιστείου σημειώθηκε το 1963 και αν η ισχύς του είναι παρόμοια αυτή τη φορά, θα μπορούσε να διοχετεύσει τόση ποσότητα διοξειδίου του θείου τόσο ψηλά στην ατμόσφαιρα, ώστε να προκαλέσει μια μετρήσιμη μείωση της θερμοκρασίας. Μια τεράστια έκρηξη θα μπορούσε επίσης να καταστρέψει προσωρινά το στρώμα του όζοντος, το οποίο επίσης θα έπρεπε να μελετήσουν οι επιστήμονες.

Πάντως, δεν είναι μόνο η ισχύς που παίζει ρόλο, αλλά και η κατεύθυνση. Για παράδειγμα, η έκρηξη στο όρος της Αγίας Ελένης στην Ουάσιγκτον το 1980 είχε παρόμοια δύναμη αλλά οι συνέπειες για το κλίμα ήταν περιορισμένες, επειδή η στάχτη και το αέριο απελευθερώθηκαν πλευρικά και όχι προς την ατμόσφαιρα

Πηγή: kathimerini.gr

– του Νίκου Μπογιόπουλου

Όταν μπήκαν οι Αμερικάνοι στην Καμπούλ μπήκαν υπό τους ήχους του «Μαουτχάουζεν» του Μίκη Θεοδωράκη. Ήταν κάτι για το οποίο ο Μίκης Θεοδωράκης δεν είχε καμία ευθύνη.

Για το γεγονός ότι στο συλλαλητήριο στην Αθήνα μετά το τέλος της ομιλίας του κυρίου Θεοδωράκη ακούγονταν οι μελοποιημένοι στίχοι του Γιάννη Ρίτσου και από κάτω χόρευαν ο Μιχαλολιάκος, ο Κασιδιάρης και οι Παναγιώταροι, γι’ αυτό την κύρια, την αποκλειστική, την απόλυτη ευθύνη φέρει ο ίδιος ο κύριος Μίκης Θεοδωράκης.

Πριν από λίγες μέρες στον «Ημεροδρόμο» είχαμε γράψει τα εξής:

«Ο Μίκης Θεοδωράκης σύμφωνα με ανακοινώσεις που έχουν γίνει – και δεν έχουν μέχρι τώρα διαψευστεί από τον ίδιο – θα είναι κεντρικός ομιλητής στο εν λόγω συλλαλητήριο. Πράγμα που ήδη αξιοποιούν πολλοί και διάφοροι για το «ξέπλυμά τους». Εφόσον αυτό συμβεί, δύο κουβέντες. Πρώτη κουβέντα: Κρίμα… Δεύτερη κουβέντα: Ο μουσικοσυνθέτης Θεοδωράκης δεν έχει το αλάθητο. Κι αν αυτό ισχύει για τον παγκόσμιο μουσικοσυνθέτη Θεοδωράκη, πόσω μάλλον για τον «πολιτικό» Θεοδωράκη. Η άποψη που έχει για το «Μακεδονικό» ο Μίκης είναι λαθεμένη. Μεγαλύτερο, όμως, θα είναι το λάθος να υπερασπιστεί αυτή τη λάθος θέση του με το ασύγγνωστο λάθος μιας συμμετοχής του σε ένα συλλαλητήριο με τέτοιους διοργανωτές και με τέτοια συνθήματα. Από εκεί και πέρα τον μουσικοσυνθέτη Θεοδωράκη, αλλά και τους αγώνες του, δεν μπορεί να τους «κοντύνει» κανείς. Ούτε καν ο ίδιος».

Σήμερα αποδείχθηκε ότι υπήρξε κάποιος που επιχείρησε όντως να «κοντύνει» τον μουσικοσυνθέτη Θεοδωράκη. Κι ήταν ο ίδιος. Ο πολιτικός κύριος Μίκης Θεοδωράκης. Που επέτρεψε το έργο του του να γίνει το ηχητικό φόντο σε μια συγκέντρωση που «όσοι συμμετείχαν δεν ήταν όλοι φασίστες», αλλά που όλοι οι φασίστες ήταν εκεί.

Όσο για την ομιλία του; Οι ύμνοι και οι πανηγυρισμοί από εκείνους που πολέμησαν τα τραγούδια του, από εκπροσώπους, από  υποστηρικτές και «σπορές» αυτών που τα απαγόρευαν, αποτελούν ασφαλή ένδειξη για το περιεχόμενο της.

Έχει συμβεί όχι λίγες φορές, αλλού να βρίσκεται το έργο μεγάλων δημιουργών και αλλού να πορεύονται οι ίδιοι οι δημιουργοί.

Σε ό,τι μας αφορά θα συνεχίσουμε να υπερασπιζόμαστε αρχές (http://www.imerodromos.gr/athliotita-tou-nikou-bogiopoulou/)και να πορευόμαστε σύμφωνα με τους στίχους των τραγουδιών που κανένας δεν μπορεί να λερώσει ή να παραφράσει. Αυτοί είναι οι στίχοι. Eλπίδα, φάρος και ξόρκι μαζί:

Όταν σφίγγουν το χέρι 
ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο 

Όταν χαμογελάνε 
ένα μικρό χελιδόνι
φεύγει μέσα απ’ τ’ άγρια γένια τους 

Όταν σκοτώνονται, όταν σκοτώνονται 
η ζωή τραβάει την ανηφόρα 
με σημαίες, με σημαίες
με σημαίες και με ταμπούρλα 

Η ζωή τραβάει την ανηφόρα 
με σημαίες, με σημαίες
με σημαίες και με ταμπούρλα 

Όταν σκοτώνονται, όταν σκοτώνονται 
η ζωή τραβάει την ανηφόρα 
με σημαίες, με σημαίες
με σημαίες και με ταμπούρλα

(Γιάννης Ρίτσος )

Γράφει ο Θανάσης Κανιάρης.

«Η καταπίεση από τα κυρίαρχα ιμπεριαλιστικά έθνη μιας ολόκληρης σειράς εθνών, που αποτελούν το μισό και περισσότερο ακόμη πληθυσμό της γης, ο συνωστισμός ανάμεσα στις αστικές τάξεις αυτών των χωρών για το μοίρασμα της λείας, η τάση του κεφαλαίου να διασπάσει και να πνίξει το εργατικό κίνημα –όλα αυτά εξαφανίστηκαν αμέσως από το οπτικό πεδίο του Πλεχάνοφ και του Κάουτσκι, παρ΄ όλο που πριν τον πόλεμο περιέγραφαν οι ίδιοι επί δεκαετίες μια τέτοια ακριβώς «πολιτική». (Λένιν: Για το εθνικό ζήτημα).

Με το να κλίνεις τα μάτια για να μη δεις το πρόβλημα, δε σημαίνει ότι αυτό έπαψε να υπάρχει. Αντίθετα, μια τέτοια στάση φανερώνει τον ακραίο υποκειμενισμό και βολονταρισμό όσων αντιμετωπίζουν έτσι την πραγματικότητα, οι οποίοι φαντασιώνονται μια δική τους νεφελώδη «πραγματικότητα», μακριά από την πραγματική ζωή και τα προβλήματα της.

Και όσο δεν συμβαίνει τίποτα το συνταρακτικό, πιστεύουν και οι ίδιοι, ότι βαδίζουν στο σωστό δρόμο. Όταν όμως το πρόβλημα εμφανίζεται και ορθώνεται απειλητικά μπροστά τους, τότε παρακολουθούν με δέος την όλη κατάσταση, ψελλίζουν διάφορες ακατανόητες φράσεις που ούτε οι ίδιοι δεν τις καταλαβαίνουν και γίνονται παρατηρητές των εξελίξεων.

Έτσι και με την «αντικαπιταλιστική» μας Αριστερά - στην οποία δυστυχώς προσχώρησε και το ΚΚΕ και αυτό και αν είναι τραγωδία - η οποία με ύφος χιλίων καρδιναλίων διακηρύττει ότι στον καπιταλισμό δεν υπάρχουν άλλες αντιθέσεις πέραν της βασικής αντίθεσης μεταξύ του κεφαλαίου και της εργασίας και στο σχήμα αυτό προσπαθεί να ερμηνεύσει τις πολιτικές εξελίξεις.

Πρόκειται για την Αριστερά που φρίττει και βγάζει σπυράκια, όταν ακούει να μιλάνε για εθνική ανεξαρτησία, πατριωτισμό, εθνική υποδούλωση από τον ιμπεριαλιστικό ζυγό, εθνικό ζήτημα και κατηγορεί όσους τις επικαλούνται σαν εθνικιστές ή ότι αναζητούν συμμαχίες με την εθνική αστική τάξη.

Δεν φαίνεται, όμως, να ενοχλείται που οι θέσεις της φέρνουν το αποτέλεσμα που επιδιώκει ο αστικός κοσμοπολιτισμός, η κυρίαρχη σήμερα ιμπεριαλιστική ιδεολογία.

Έλα όμως που η πραγματικότητα είναι ξεροκέφαλη. Και από το πουθενά συγκεντρώνονται στη Θεσσαλονίκη 400 - 500 χιλιάδες…εθνικιστές με κεντρικό σύνθημα «Η Μακεδονία είναι ελληνική», ενώ την προσεχή Κυριακή αναμένεται στην Αθήνα ακόμα πολύ μεγαλύτερο συλλαλητήριο.

Και πώς αντιμετωπίζει η Αριστερά τις μεγάλες αυτές συγκεντρώσεις;

Με το να καταγγέλλει τους εθνικιστές και ακροδεξιούς που υποδαυλίζουν τέτοια συλλαλητήρια και να χαρίζει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους των λαϊκών στρωμάτων στους ακροδεξιούς και τους φασίστες, δεν λύνει κανένα πρόβλημα και κυρίως δεν απαντά στο ερώτημα: γιατί τόσες εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου συσπειρώνονται κάτω από αστικά εθνικιστικά συνθήματα και όχι κάτω από τα δικά της πολιτικά προστάγματα. Αλλά έχει σήμερα η Αριστερά θέση για το εθνικό πρόβλημα, ή μήπως θεωρεί ότι πρόκειται μόνο για κατασκεύασμα εθνικιστικών και ακροδεξιών κύκλων;

Το εθνικό και το ταξικό ζήτημα

Κατ’ αρχάς να καταπιαστούμε με το κρίσιμο και βασικό ερώτημα. Σε συνθήκες καπιταλισμού -και ειδικά στο μονοπωλιακό του στάδιο- υφίσταται το εθνικό ζήτημα; Κι αν ναι, ποια θα πρέπει να είναι η θέση του κομμουνιστικού και επαναστατικού κινήματος;

Και να θέλαμε να αγνοήσουμε το ερώτημα, το εθνικό ζήτημα στην Παλαιστίνη, την Κύπρο, το Βέλγιο, την Καταλονία, την Ιρλανδία, το κουρδικό, τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα του 20^ου αιώνα, μας εξαναγκάζουν να προσγειωθούμε στην πραγματικότητα.

Τι είναι έθνος;

«Το έθνος είναι μια ιστορική κατηγορία που δημιουργείται από τον καπιταλισμό, με βάση στοιχεία που προϋπάρχουν και βαθμιαία σχηματίζονται στους κόλπους της προκαπιταλιστικής κοινωνίας»[1].

Σε τι συνίσταται το εθνικό ζήτημα, στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες του κόσμου.

Η απάντηση στο ερώτημα αυτό δεν είναι μονοσήμαντη, αλλά εξαρτάται από την τάξη στην οποία απευθύνεται.

Η αστική τάξη αντιμετωπίζει το εθνικό ζήτημα από διττή σκοπιά. Από τη θέση του αστικού κοσμοπολιτισμού και τη θέση του αστικού εθνικισμού.

Πού διαφοροποιούνται οι δύο αυτές αστικές απόψεις. Ο αστικός κοσμοπολιτισμός, ιδεολογία των πιο δυναμικών τμημάτων του μονοπωλιακού κεφαλαίου -ειδικά του τραπεζικού που λειτουργεί κερδοσκοπικά και παρασιτικά- ζητά την πλήρη κατάργηση των εθνικών συνόρων, ώστε το κεφάλαιο να κινείται απρόσκοπτα και ανεμπόδιστα στην παγκόσμια αγορά, χωρίς τελωνιακούς δασμούς και άλλους περιορισμούς. Πρακτικά αυτό το βλέπουμε στον τρόπο με τον οποίο τα μεγάλα χρηματιστήρια του πλανήτη, όπως αυτά της Νέας Υόρκης, του Λονδίνου και της Σαγκάης, με τεράστια δύναμη πυρός (κεφαλαίου) καταληστεύουν τα μικρότερα, ανά τον κόσμο, χρηματιστήρια, μέσα από τις οθόνες των ηλεκτρονικών υπολογιστών που λειτουργούν σε online βάση. Σε αυτό κυρίως συνίσταται η λεγόμενη απελευθέρωση της κίνησης του κεφαλαίου.

Αντίθετα ο αστικός εθνικισμός, ο οποίος έχει ισχυρές επιρροές σε τμήματα του μη μονοπωλιακού κεφαλαίου και των μικροαστικών στρωμάτων, προτάσσει το «δικό του έθνος» σε βάρος των συμφερόντων των άλλων εθνών. Πρώτα η Αμερική λέει ο Τραμπ, ενώ ο Κώστας Σημίτης, σε ένα ιδεολογικό κράμα αστικού κοσμοπολιτισμού και αστικού εθνικισμού μιλούσε για «ισχυρή Ελλάδα».

Ο αστικός εθνικισμός, αποτελεί την ιδεολογική βάση του ρατσισμού, του φασισμού, της ξενοφοβίας, σπέρνει το μίσος και το διχασμό ανάμεσα στους λαούς, και με όπλο τον λαϊκισμό, επιχειρεί να διεισδύσει και να απλώσει την επιρροή του στα πιο καθυστερημένα - από άποψη πολιτικής και κοινωνικής συνείδησης- λαϊκά στρώματα.

Και τώρα το κρίσιμο ερώτημα. Σε τι συνίσταται ο λαϊκός εθνικισμός, ο εθνικισμός των καταπιεζόμενων τάξεων της καπιταλιστικής κοινωνίας; Τον λαϊκό εθνικισμό, δεν μπορούμε να τον δούμε διαφορετικά, παρά μόνο σαν έκφραση της λαϊκής πάλης ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση των μικρών και αδύνατων εθνών. Οι έννοιες του πατριωτισμού και της εθνικής ανεξαρτησίας, αποτελούν βασικά στοιχεία του λαϊκού εθνικισμού.

Επικεφαλής της αντιιμπεριαλιστικής, αντιμονοπωλιακής, δημοκρατικής πάλης, τίθενται η εργατική τάξη και οι σύμμαχοι της, γιατί όσο διατηρείται το καθεστώς της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, διαιωνίζεται και η δική της μισθωτή σκλαβιά. Στην πάλη αυτή, η εργατική τάξη αναδεικνύεται σε ηγετική εθνική δύναμη, ιστορικό καθήκον της οποίας, είναι, όχι μόνο να απαλλάξει τη χώρα από τα ιμπεριαλιστικά δεσμά, ένα αίτημα που κινείται σε αστικό ορίζοντα, αλλά να απαλλάξει την ίδια και όλη την υπόλοιπη κοινωνία, από το καθεστώς της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Ο λαϊκός εθνικισμός, δεν αντιμετωπίζει τα υπόλοιπα καταπιεζόμενα έθνη εχθρικά, ούτε εγείρει αλυτρωτικά αιτήματα και εδαφικές διεκδικήσεις σε βάρος γειτονικών χωρών. Αντίθετα βλέπει στο πρόσωπο των άλλων καταπιεζόμενων εθνών, τους συμμάχους στην πάλη ενάντια στην ιμπεριαλιστική υποταγή και υποδούλωση. Η αντιιμπεριαλιστική πάλη, είναι το στοιχείο που ενώνει τα καταπιεζόμενα έθνη που οραματίζονται ένα μέλλον χωρίς επικυρίαρχους και ξένους δυνάστες.

Η κατάρρευση του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος

Και ερχόμαστε τώρα στο επίδικο.

Αν ο αγώνας ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση, αποτελεί την μόνη ικανή και αναγκαία συνθήκη για την προστασία του λαού από το δηλητήριο του αστικού εθνικισμού και παράλληλα το μέσο για τη δημιουργία σχέσεων φιλίας και συνεργασίας με τα άλλα καταπιεζόμενα έθνη, η «διεθνιστική» και «αντικαπιταλιστική» Αριστερά, έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να κατεδαφίσει το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα που έχει βαθιές ρίζες στη χώρα μας και επισφράγισε την παρουσία του με το αίμα των τιμημένων νεκρών στα πρόσωπα του Χριστόφορου Νικηφορίδη και τον Γρηγόρη Λαμπράκη.

Επιτέθηκε με λύσσα ενάντια στη λενινιστική θεωρία της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης που αποτελεί τη μόνη επιστημονικά επεξεργασμένη επαναστατική θεωρία της εποχής μας και την αντικατέστησε με τα φιλοϊμπεριαλιστικά ιδεολογήματα της «ιμπεριαλιστικής Ελλάδας» και του «ολοκληρωτικού καπιταλισμού» που αποτελεί τάχα μου το τρίτο στάδιο του καπιταλισμού. Δύο προσεγγίσεις, που αν τις ξύσει κανείς, βλέπει πόσο απελπιστικά ίδιες είναι και πόσο έχουν την ίδια στόχευση. Τον αφοπλισμό και την παράλυση του αντιιμπεριαλιστικού, αντιμονοπωλιακού, δημοκρατικού κινήματος, το οποίο, ως κοινωνικό πολιτικό μέτωπο, είναι σε θέση να βγάλει τη χώρα από τα σημερινά τραγικά αδιέξοδα.

Και αφού κατάφερε να παραλύσει τον μόνο νευρώνα που μπορεί να διεγείρει την λαϊκή αφύπνιση -το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα- η «διεθνιστική» και «αντικαπιταλιστική» Αριστερά, παρακολουθεί σήμερα αμήχανα τα εθνικιστικά συλλαλητήρια για το μακεδονικό, περιοριζόμενη να καταγγέλλει την ακροδεξιά και την φασιστική δεξιά που, ελλείψει αντιπάλου, έχουν στήσει ένα τρελό εθνικιστικό πανηγύρι.

Πολιτικές εξελίξεις

Είναι γνωστό ότι το μακεδονικό ζήτημα το ανακίνησε και πάλι ο αμερικανικός παράγοντας, ο οποίος, φοβούμενος τη ρωσική διείσδυση στα βαλκάνια, επισπεύδει τις διαδικασίες ένταξης των Σκοπίων στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Οι τελευταίες εξελίξεις όμως εγκυμονούν τον κίνδυνο οι διαπραγματεύσεις να οδηγηθούν και πάλι σε αδιέξοδο. Και οι Αμερικάνοι έκριναν ότι πρέπει να παρέμβουν.

Σε πρόσφατη συνέντευξη ο πρέσβης των ΗΠΑ, αφού εκδήλωσε την υποστήριξη της χώρας του στις προσπάθειες του Μάθιου Νίμιτς, στη συνέχεια, εξέφρασε τους φόβους του για ένα ατύχημα στο Αιγαίο… Και ο τουρκικός μπαμπούλας στη διπλωματική σκακιέρα για το μακεδονικό ζήτημα.

Πάντως ο συγκεκριμένος τηλεοπτικός σταθμός, φρόντισε να μας υπενθυμίζει τους…φόβους του κύριου πρέσβη, προβάλλοντας συνεχόμενα σποτ με τη συγκεκριμένη δήλωση.

Με μοχλό το μακεδονικό, δρομολογούνται εξελίξεις και στο εσωτερικό της χώρας, οι οποίες δεν αποκλείεται να οδηγήσουν στην εκ νέου ανασύνθεση του εύθραυστου πολιτικού σκηνικού.

Στο θέμα της εξεύρεσης κοινά αποδεκτής λύσης στο όνομα των Σκοπίων, ο αστικός πολιτικός κόσμος, έχει διχαστεί σε κοσμοπολίτες και «μακεδονομάχους», ενώ δοκιμάζεται η συνοχή των ίδιων των κομμάτων.

Επικεφαλής των κοσμοπολιτών βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος λειτουργεί καθαρά σαν «βαποράκι» της ΕΕ στα οικονομικά (εφαρμογή μέτρων λιτότητας) και των ΗΠΑ στα γεωπολιτικά.

Η ΝΔ, το παραδοσιακό αγκυροβόλιο της αστικής τάξης, αντιμετωπίζει κρίση ταυτότητας. Υπό το φόβο δημιουργίας νέου κόμματος στα δεξιά της, η ηγετική της ομάδα με επικεφαλής τον ίδιο τον Κ. Μητσοτάκη (κατ’ εξοχήν νεοφιλελεύθερο και κοσμοπολίτη), αναδιπλώθηκε υιοθετώντας αστικοεθνικιστικές απόψεις. «Δεν θα ενώσουμε τους Σκοπιανούς, διχάζοντας τους Ελληνες» ανέφερε ο ίδιος. Ο διχασμός όμως απειλεί το ίδιο του το κόμμα, καθώς Δένδιας και Μπακογιάννη πήραν θέση κατά του συλλαλητηρίου την ερχόμενη Κυριακή.

Σοβαρούς κλυδωνισμούς αντιμετωπίζει και η «Δημοκρατική Συμπαράταξη». Το «Ποτάμι», η «ΔΗΜΑΡ» και ο Γ. Παπανδρέου, οι οποίοι εκφράζουν το νεοφιλελεύθερο ρεύμα, τάσσονται υπέρ της της εξεύρεσης λύσης, ενώ από την άλλη ισχυρή είναι η θέση του «πατριωτικού ΠΑΣΟΚ», το οποίο είναι επιφυλακτικό στις κυβερνητικές πρωτοβουλίες για το Σκοπιανό. Ο κίνδυνος ρήξης στον χώρο είναι υπαρκτός.

Συμπέρασμα: Η κρίση στο αστικό πολιτικό σύστημα, η οποία ενέκυψε την περίοδο της οικονομικής κρίσης και της εφαρμογής των σκληρών μνημονιακών πολιτικών λιτότητας, εμφανίζεται και πάλι υπό τη μορφή του μακεδονικού ζητήματος.

Το αστικό πολιτικό σύστημα παραμένει ασταθές, ευάλωτο, εύθραυστο και κατακερματισμένο.

Οι συνθήκες για να του δοθεί η χαριστική βολή, είναι ιδανικές.

Λείπει όμως εκείνος που θα οπλίσει το πιστόλι και θα τραβήξει την σκανδάλη… 

Πηγή: ergatikosagwnas.gr

του Θανάση Σκαμνάκη

Το συλλαλητήριο της Αθήνας σηματοδοτεί μια δεξιά στροφή. Για την ακρίβεια, κλιμακώνει μια δεξιά πορεία, με βαθύτερη σημασία και συνέπειες.

Το συλλαλητήριο της Αθήνας, ως συνέχεια και κορύφωση εκείνου της Θεσσαλονίκης δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο. Μπορεί να μην είχε πάθος, όπως έλεγαν και προσπαθούσαν να δείξουν επιμόνως οι τηλεοράσεις. Μπορεί το πλήθος να μην ήταν τόσο μεγάλο όσο λένε οι διοργανωτές και όσο προσπαθούν να πουν οι τηλεοράσεις. Είχε όμως και πολύ κόσμο και συμβολικά στοιχεία.

Είχε την ομιλία του Μίκη Θεοδωράκη. Το τάνκερ που προσπαθούσε να πλεύσει στη λίμνη των Ιωαννίνων, όπως έλεγε κάποτε, προσάραξε στα δεξιά αβαθή της πλατείας Συντάγματος. Δεν είναι τόσο η παρουσία του. Δεν είναι ακόμα η ανατριχιαστική χρήση των τραγουδιών της «Ρωμιοσύνης». Είναι η αποστροφή του με την οποία αθώωνε τη Χρυσή Αυγή και τη νεοναζιστική δεξιά, επιρρίπτοντας το βάρος της οργής του κατά του «αριστερόστροφου φασισμού», τον οποίο εκφράζουν, σύμφωνα με την ομιλία, εξτρεμιστικές μειοψηφικές αριστερές ομάδες και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Για μια ακόμα φορά η αγοραία χρήση της έννοιας φασισμός ακυρώνει την ουσία του φαινομένου και το μεταθέτει.

Πέραν όμως αυτού ίσως μια πρώτη αξιολόγηση των πραγμάτων είναι αναγκαία. Από αύριο θα χρειαστεί να αξιολογηθούν όλα τα δεδομένα, καθώς δεν πρόκειται για ένα απλό περιστατικό.

Θα ήταν μάλλον λάθος να το προσπεράσουμε με ένα «έλα μωρέ και τι έγινε;».

Ίσως χρειάζεται να επισημάνουμε πως σηματοδοτεί με χαρακτηριστικό τρόπο, την υποχώρηση του κινήματος αντίστασης και ανυπακοής που κυριάρχησε στην ελληνική κοινωνία τα τελευταία χρόνια, και στην οποία το εγχείρημα ΣΥΡΙΖΑ έχει τη βασική συμβολή.

Τώρα, οι πραγματικοί κάτοχοι της δεξιάς στροφής παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους, επισημαίνοντας πως ξαναγίνονται εκείνοι που θα μοιράσουν το παιχνίδι.

Τα μεγάλα ποσά που δαπανήθηκαν για την οργάνωση των δυο συλλαλητηρίων, η δραστηριοποίηση πολυπλόκαμων κρατικών, ημικρατικών, συνδικαλιστικών, παρακρατικών και άλλων μηχανισμών, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, δείχνουν με ακρίβεια ποιοί είναι.

Τα μέσα ενημέρωσης, οι τηλεοπτικοί σταθμοί, πήραν τη ρεβάνς. Ξαναγύρισαν στο παιχνίδι μετά την τρομακτική ήττα που υπέστησαν τα προηγούμενα χρόνια και ιδιαίτερα στο δημοψήφισμα. Τώρα, Αλαφούζοι, Μαρινάκηδες και λοιποί ξαναπαίρνουν τη θέση του «νονού» της ελληνικής κοινωνίας.

Οι ρασοφόροι εκδικητές, αυτό το μαύρο της εικόνας και της ζωής, ξαναγυρίζουν να πάρουν τη σκυτάλη του Χριστόδουλου.

Πρώην λοκατζήδες και άλλες ένστολες ομάδες παρελαύνουν και αναλαμβάνουν ρόλους.

Μετά τη λήξη της συγκέντρωσης ομάδες επιτίθενται στα γραφεία του ΝΑΡ και τα ΜΑΤ χτυπούν μέσα αντί για έξω.

Το θέμα δεν είναι αν στο συλλαλητήριο συμμετείχαν και κάποιοι αριστεροί, ή αν όλοι αυτοί είναι ή δεν είναι δεξιοί. Ακόμα, δεν έχει την κύρια σημασία αν αυτή η έκρηξη μπορεί να μπλοκάρει τις αμερικανικές οδηγίες για λύση του Μακεδονικού προς όφελος των νατοϊκών σχεδίων.

Το θέμα είναι πως σηματοδοτεί μια δεξιά στροφή. Ή, για την ακρίβεια, κλιμακώνει μια δεξιά πορεία, με βαθύτερη σημασία και συνέπειες.

Ένας ακόμα γύρος που κρίθηκε αρνητικά για την Αριστερά.

Και είναι αναγκαίο, τουλάχιστον τώρα, να βγάλουμε όλοι τα πολύτιμα συμπεράσματα για το παρόν και το μέλλον. Και να πάρουμε τα χρειαζούμενα μέτρα για την αντιστροφή της πορείας.

Να κατανοήσουμε ότι έχουμε εισέλθει σε μια νέα περίοδο, η οποία απαιτεί να δώσουμε νόημα στην αλληλέγγυα δράση και ένα ουσιαστικό περιεχόμενο στο «εμείς».

Εκτός κι αν θέλουμε να κυκλοφορούμε περιχαρείς στις αριστερές περιθωριοποιήσεις μας, είτε συγκεντρώνουμε κοινοβουλευτικό ποσοστό είτε όχι, και να σχεδιάζουμε το μέλλον, όταν το παρόν μας περισφίγγει απειλητικό.

Πηγή: kommon.gr

Υπεγράφη χθες Παρασκευή (2/2) η κατάπτυστη και νεοαποικιακή σύμβαση παραχώρησης, μεταξύ ΤΑΙΠΕΔ και Οργανισμού Λιμένος Θεσσαλονίκης (ΟΛΘ), με την οποία το ιστορικό  και ιδιαίτερα κερδοφόρο, με τα κέρδη του να σημειώνουν εξαιρετική ανοδική δυναμική, Λιμάνι της Θεσσαλονίκης παραδίδεται κυρίως σε ξένα συμφέροντα, τα οποία αξιοποιούν ως όχημα και εγχώρια αρπακτικά ολιγαρχικά κέντρα, τα οποία επιπλέον συμμετέχουν και στο ιστορικό σχήμα εξαγοράς.

Τη Σύμβαση Παραχώρησης έχει ήδη μονογράψει η κοινοπραξία στο πλαίσιο της σύμβασης αγοραπωλησίας των μετοχών η οποία υπεγράφη στις 22 Δεκεμβρίου με το ΤΑΙΠΕΔ. Την ερχόμενη εβδομάδα αναμένεται να πάει η σύμβαση παραχώρησης προς ψήφιση στη Βουλή.

Την περασμένη Τρίτη, 30 Ιανουαρίου το ΤΑΙΠΕΔ έδωσε εντολή στο υπάρχον Δ.Σ. του ΟΛΘ να υπογράψει τη σύμβαση παραχώρησης κερδίζοντας έναν ολόκληρο μήνα. Και αυτό γιατί ήταν προγραμματισμένο να συσταθεί ένα ενδιάμεσο-προσωρινό Δ.Σ. το οποίο θα ολοκλήρωνε τη διαδικασία. Όμως, η κοινοπραξία συμφώνησε να προχωρήσει η υπόθεση με το υφιστάμενο διοικητικό Συμβούλιο. Οι υπογραφές θα μπουν την προσεχή Παρασκευή και
αρχές Μαρτίου υπολογίζεται, σύμφωνα με πληροφορίες  ότι θα έχει ολοκληρωθεί το ξεπούλημα της ΟΛΘ ΑΕ με την πώληση του 67% των μετοχών της στην κοινοπραξία των Deutsche Investment (Diep) 50%, της γαλλική CMA (35%), στην οποία μετέχουν και Κινέζικα συμφέροντα της Cosco και της Belterra (15%) του Ιβάν Σαββίδη.

Η κοινοπραξία για την απόκτηση του 67% των μετοχών προσέφερε το εξευτελιστικό τίμημα των 231 εκ. ευρώ!!!

Τη Σύμβαση υπέγραψαν ο Υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής Παναγιώτης Κουρουμπλής για λογαριασμό του Ελληνικού Δημοσίου και ο Διευθύνων Σύμβουλος της ΟΛΘ Α.Ε. Δημήτρης Μακρής. Στην τελετή υπογραφής ήταν παρόντες ο πρόεδρος της ΟΛΘ ΑΕ Κωνσταντίνος Μέλλιος, οι εκπρόσωποι του ΤΑΙΠΕΔ Άρης Ξενόφος και Αθανάσιος Λιάγκος, καθώς και υπηρεσιακοί παράγοντες.

Η υπογραφή της Σύμβασης αποτελεί το δεύτερο μεγάλο βήμα για την ολοκλήρωση της διαδικασίας, με την οποία η ΟΛΘ ΑΕ θα περάσει στα χέρια της South Europe Gateway Thessaloniki (SEGT), της εταιρίας που σύστησε η ένωση του προτιμητέου επενδυτή «Deutsche Invest Equity Partners GmbH», «Belterra Investments Ltd.» και «Terminal Link SAS». Η εν λόγω σύμβαση θα υπογραφεί και από τον Υπουργό Οικονομικών, ενώ στη συνέχεια θα εισαχθεί στη Βουλή για νομοθετική κύρωση.

Δήλωση Παν. Λαφαζάνη

Εθνική ντροπή και ντροπή για την Μακεδονία το ξεπούλημα του λιμανιού της Θεσσαλονίκης σε ξένα και ολιγαρχικά συμφέροντα.

Σιγή ιχθύος από αρκετούς εκ των όψιμων, δήθεν, ”μακεδονομάχων”

Ο Παν. Λαφαζάνης, μόλις πληροφορήθηκε την υπογραφή της Σύμβασης (2/2),μεταξύ ΤΑΙΠΕΔ και ΟΛΘ, με την οποία ξεπουλιέται το Λιμάνι της Θεσσαλονίκης, έκανε την παρακάτω δήλωση:

“Αποτελεί εθνική ντροπή και πισώπλατο μαχαίρωμα για την Θεσσαλονίκη και τη Μακεδονία, η υπογραφή της κατάπτυστης και αποικιακής σύμβασης, με την οποία η θαλάσσια πύλη της Μακεδονίας, το ιστορικό Λιμάνι της Θεσσαλονίκης, ξεπουλιέται κυριολεκτικά σε Γερμανικά, Γαλλικά, Κινέζικα και ολιγαρχικά συμφέροντα.

Η εκχώρηση του Λιμανιού της Θεσσαλονίκης στις σημερινές κατοχικές δυνάμεις της χώρας δεν συνιστά μια απλή εμπορική πράξη αλά ισοδυναμεί με εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας, με μεγάλο πλήγμα στην ασφάλεια και την οικονομία της Μακεδονίας αλλά και στην ιστορική πολιτιστική ταυτότητα της πόλης της Θεσσαλονίκης και της Βορείου Ελλάδας.

Ακόμα και η χειρότερη αποικία δεν είχε φτάσει ποτέ στο κατάντημα της σημερινής Ελλάδας, να έχει ξεπουλήσει τα δυο μεγαλύτερα λιμάνια της σε πολυεθνικά κέντρα και να σχεδιάζει την εκποίηση και όλων των υπόλοιπων, με μια τακτική θαλάσσιας άλωσης της που ανακαλεί μνήμες άλλων σκοτεινών αιώνων του ελληνισμού.

Συνιστά υποκρισία αλλά και αποκάλυψη ότι εγχώριοι ολιγάρχες, που λειτούργησαν και ως ”βαποράκια” για την εκποίηση του Λιμανιού της Θεσσαλονίκης και μετέχουν στην εταιρεία που εξαγόρασε το Λιμάνι, εμφανίστηκαν να πρωταγωνιστούν ως νέοι, δήθεν, ”Μακεδονομάχοι” στο πρόσφατο συλλαλητήριο στην συμπρωτεύουσα.

Αλγεινή εντύπωση προκαλεί, επίσης, το γεγονός ότι αρκετοί από τους όψιμους, δήθεν,  ”Μακεδονομάχους” διοργανωτές των συλλαλητηρίων είτε στηρίζουν είτε τηρούν σιγή ιχθύος απέναντι στο ξεπούλημα της ”καρδιάς” της Μακεδονίας που αποτελεί το Λιμάνι της Θεσσαλονίκης.

Προειδοποιούμε αυτούς που υπέγραψαν την Σύμβαση εκχώρησης του ΟΛΘ, αυτούς που θα την ψηφίσουν στην Βουλή και αυτούς που άπληστα εξαγοράζουν κοψοχρονιά τον ΟΛΘ, ότι οι πράξεις τους δεν διαθέτουν καμιά λαϊκή συγκατάθεση και ότι γρήγορα μια νέα λαϊκή κυβέρνηση θα τις ακυρώσει αλλά και θα αποδώσει όχι μόνο πολιτικές αλλά και ποινικές ευθύνες στους υπεύθυνους του μεγάλου αυτού σκανδάλου.”

Πηγή: iskra.gr

Στα 31.285.406.109 ευρώ (τρέχον υπόλοιπο) διαμορφώθηκε το σύνολο των ασφαλιστικών οφειλών προς το ΚΕΑΟ κατά το τελευταίο τρίμηνο του 2017, παρουσιάζοντας μια αύξηση 756.411.462 εκ ευρώ μέσα σε τρεις μήνες.

Το συνολικό αυτό ποσό των 31,2 δισ. ευρώ αντιπροσωπεύει σωρευτικά όλες τις οφειλές που έχουν μεταβιβαστεί από τα πρώην ταμεία στο ΚΕΑΟ από την αρχή της λειτουργίας του μέχρι και το 4o τρίμηνο του 2017. Σύμφωνα με την 4η τριμηνιαία έκθεση της περιόδου Οκτώβριος – Δεκέμβριος 2017 κατά το τελευταίο τρίμηνο της περσινής χρονιάς εντάχθηκαν στο ΚΕΑΟ 52.400 οφειλέτες, με σύνολο οφειλών ύψους 388.382.831 ευρώ από όλα τα έτη.

Τα βασικά σημεία της τελευταίας έκθεσης του ΚΕΑΟ είναι τα ακόλουθα:

1. Το 97,3% των ασφαλιστικών οφειλών (30.434.870.671 ευρώ) έχει δημιουργηθεί από παλαιούς οφειλέτες, με οφειλές μέχρι και τα τέλη του 2014, και το υπόλοιπο 2,7% (ποσό 850.535.437) δημιουργήθηκε από νέους οφειλέτες, από τις αρχές του 2015 και μετά.

2. Το 2017 το συνολικό ποσό των εισπράξεων του ΚΕΑΟ έφτασε στα 1.052.852.074 ευρώ, έναντι 333.290.851 ευρώ το 2014, ενισχύοντας καθοριστικά τα έσοδα του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης.

– Το 89,25% των εισπράξεων στο τρίμηνο Οκτωβρίου- Δεκεμβρίου και το 91,16% στις συνολικές εισπράξεις το 2017, αφορούσαν βεβαιωμένες οφειλές από απλήρωτες εργοδοτικές εισφορές προς το πρώην ΙΚΑ- ΕΤΑΜ.

3. Εντός του τελευταίου τριμήνου του 2017 στο Κ.Ε.Α.Ο. εντάχθηκαν 39.574 οφειλέτες από το τ. ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, 12.506 οφειλέτες από τον τ. ΟΑΕΕ, 35 οφειλέτες από το τ. ΕΤΑΑ 64 οφειλέτες από το τ. ΕΤΑΠ-ΜΜΕ, 221 οφειλέτες από Φορείς εκτός ΕΦΚΑ (219 από το ΕΤΕΑΕΠ και 2 από το ΤΕΑ-ΕΑΠΑΕ).

4. Συνολικά μέσα στο 2017 εντάχθηκαν 1.007.419 οφειλέτες με συνολικές οφειλές ύψους 12.677.921.046 ευρώ. Από την αρχή λειτουργίας του Κ.Ε.Α.Ο. μέχρι 31/12/2017 έχουν ενταχθεί συνολικά 574.079 οφειλέτες του τ. ΙΚΑ-ΕΤΑΜ (97% των οφειλετών του τ. ΙΚΑ-ΕΤΑΜ), 527.001 οφειλέτες του τ. ΟΑΕΕ, 232.105 οφειλέτες του τ. ΟΓΑ, 3.433 οφειλέτες του τ. ΕΤΑΑ, 150 οφειλέτες του τ. ΕΤΑΠ-ΜΜΕ και 221 οφειλέτες από Φορείς εκτός ΕΦΚΑ.

ΕΔΩ η 4η Τριμηνιαία Έκθεση Προόδου έτους 2017 του Κέντρου Είσπραξης Ασφαλιστικών Οφειλών.

Πηγή: ergasianet.gr

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έδωσε διορία δέκα ημερών στους «κακούς μαθητές» της Ένωσης προκειμένου να παρουσιάσουν μέτρα για τη βελτίωση της ποιότητας του αέρα, ώστε να μην τους παραπέμψει στην ευρωπαϊκή δικαιοσύνη, όπως ανακοίνωσε σήμερα, μετά τη λήξη μιας συνεδρίασης στην οποία είχαν προσκληθεί 9 χώρες.

Η Επίτροπος Καρμένου Βέλα «έδωσε διορία στις χώρες-μέλη μέχρι τα τέλη της επόμενης εβδομάδας για να ολοκληρώσουν τους φακέλους τους ώστε να αποφύγουν την παραπομπή τους στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης», εξήγησε ο εκπρόσωπος της Κομισιόν Μαργαρίτης Σχοινάς.

Η Επίτροπος Περιβάλλοντος είχε καλέσει σήμερα στις Βρυξέλλες τους εκπροσώπους εννέα χωρών, μεταξύ των οποίων η Γαλλία, η Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Όλες αυτές οι χώρες είχαν προειδοποιηθεί πολλές φορές ότι ξεπερνούσαν τα όρια όσον αφορά τις εκπομπές ρύπων και απειλούνταν με παραπομπή στο Δικαστήριο.

Μετά τη λήξη της συνάντησης η Βέλα είπε ότι «το μοναδικό πράγμα που μπορεί να αποτρέψει την Επιτροπή από το να προσφύγει στο Δικαστήριο» είναι να προταθούν μέτρα από τις χώρες αυτές που θα κριθούν επαρκή προκειμένου να επιτύχουν τους στόχους τους χωρίς καθυστέρηση.

Η ατμοσφαιρική ρύπανση θεωρείται υπεύθυνη για περισσότερους από 400.000 πρόωρους θανάτους στην ΕΕ –χωρίς να υπολογίζονται οι άνθρωποι που πάσχουν από αναπνευστικά και καρδιαγγειακά προβλήματα. Η Επιτροπή εκτιμά ότι το κόστος για την οικονομία της ΕΕ ξεπερνά τα 20 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως.

Οι εννέα χώρες (Γερμανία, Ισπανία, Γαλλία, Ουγγαρία, Ιταλία, Τσεχία, Ρουμανία, Ηνωμένο Βασίλειο και Σλοβακία) ξεπερνούν εδώ και πολλά χρόνια τα όρια των εκπομπών ρύπων (κυρίως σε ό,τι αφορά τα μικροσωματίδια και το διοξείδιο του αζώτου) που έχουν τεθεί προκειμένου να προστατευθεί η υγεία των Ευρωπαίων πολιτών.

«Στις συνομιλίες μας, υπήρξαν κάποιες θετικές προτάσεις. Αλλά εκ πρώτης όψεως δεν είναι αρκετά σημαντικές για να αλλάξει η γενική κατάσταση», σχολίασε η Επίτροπος.

πηγή: newsbeast.gr

Με... δόσεις ζουν περισσότεροι από 1 εκατομμύριο Έλληνες και όπως φαίνεται η κατάσταση αυτή θα συνεχιστεί αρκετά χρόνια. 

“Η έξοδος στις αγορές δεν σημαίνει το τέλος της εποπτείας, δηλαδή την είσοδο σε μία κατάσταση χωρίς δημοσιονομικούς κι άλλους περιορισμούς”. 

Ακόμη ένας φορέας (βλ. και δήλωση Κοστέλο εδώ), εν προκειμένω το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής, θεωρεί ότι η ελληνική οικονομία θα συνεχίσει να βρίσκεται υπό σκληρό έλεγχο από τους δανειστές, ακόμα και μετά το τέλος του προγράμματος!

Όμως το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής, πάει και ένα βήμα πιο πέρα καθώς θεωρεί ότι θα υπάρξουν και συμπληρωματικά μέτρα, πέρα από τις προβλέψεις του μνημονίου. Συγκεκριμένα, στην τριμηνιαία έκθεσή του αναφέρει ότι ενώ “έχουν ψηφιστεί για το 2019 και το 2020 μέτρα προσαρμογής του ασφαλιστικού και της φορολογίας και δημοσιονομικοί στόχοι έως το 2022, αυτό το δεσμευτικό πλαίσιο θα πρέπει να εμπλουτιστεί κατά πάσα πιθανότητα με περαιτέρω στοιχεία τους επόμενους μήνες”.

Αίσθηση προκαλεί και η διαπίστωση των αναλυτών της Βουλής ότι η έξοδος στις αγορές δεν ισοδυναμεί με το τέλος της λιτότητας, “καθώς η χώρα:

1. Έχει δεσμευθεί θεσμοθετώντας μια σειρά συγκεκριμένων δημοσιονομικών στόχων για τα χρόνια μετά το 2018: πρωτογενή πλεονάσματα και μέτρα στο ασφαλιστικό σύστημα το 2019 και στη φορολογία το 2020, συνολικά της τάξης του 2% ΑΕΠ προκειμένου να επιτευχθούν οι στόχοι πρωτογενών πλεονασμάτων 3,5% ΑΕΠ μέχρι το 2022.

2. Θα πρέπει, στη συνέχεια, να διατηρήσει υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα της τάξης του 2% του ΑΕΠ μέχρι το 2060, τα οποία ενδέχεται να αποδειχθούν ανέφικτα αν η χώρα δεν ακολουθήσει τον δρόμο της διατηρήσιμης ανάπτυξης”.

“Παγίδα λιτότητας”

Στην έκθεση γίνεται λόγος για μια “παγίδα λιτότητας” όπου οι συνεχείς αυξήσεις φορολογίας και μειώσεις δαπανών μειώνουν το ΑΕΠ, αυξάνουν το χρέος και φτωχοποιούν τον πληθυσμό.

Η δεν υπερφορολόγηση σύμφωνα με το ΓΠΒ  αποδεικνύεται:

(α) Με τη σύγκριση των συντελεστών άμεσης και έμμεσης φορολογίας. Οι Έλληνες είναι πάνω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης στο φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων, στο φόρο εισοδήματος νομικών προσώπων, καθώς και στον ανώτατο συντελεστή ΦΠΑ. Τα φορολογικά μας έσοδα μάλιστα κατά 44,5% βασίζονται στην έμμεση φορολογία, όταν στην υπόλοιπη Ευρωζώνη το αντίστοιχο ποσοστό είναι 11,5 μονάδες χαμηλότερο. Είναι δηλαδή και σε βάρος των φτωχότερων. Όπως επισημάνθηκε και στην έκθεση επί του σχεδίου Π/Υ του 2018, ο λόγος έμμεσης προς άμεση φορολογία μεγαλώνει συνεχώς από το 2014 και μετά.
(β) Από τη συνεχή αύξηση των ληξιπρόθεσμων οφειλών των ιδιωτών προς το δημόσιο που πλέον ξεπερνά το € 1 δισ. το μήνα. Η εξάντληση της φοροδοτικής ικανότητας έχει οδηγήσει πολλά νοικοκυριά στα όρια της φτώχειας.

Γιατί η έξοδος στις αγορές δεν είναι  πανάκεια

Η έξοδος στις αγορές δεν σημαίνει το τέλος της εποπτείας, δηλαδή την είσοδο σε μια κατάσταση χωρίς δημοσιονομικούς (και άλλους) περιορισμούς, υπογραμμίζεται Έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή.

Οι λόγοι είναι οι εξής σύμφωνα με την έκθεση:

1. Η Ελλάδα, ακόμα και αν όλα πάνε καλά, θα υπάγεται στους ισχύοντες για τα κράτη-μέλη περιορισμούς της δημοσιονομικής διακυβέρνησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) και ειδικά της Ευρωζώνης. Η οικονομική διακυβέρνηση της ΕΕ και ακόμη περισσότερο της Ευρωζώνης (Δημοσιονομικό Σύμφωνο) περιορίζει γενικά και σημαντικά τη δημοσιονομική κυριαρχία των κρατών-μελών της.  Συγκροτεί ένα περιβάλλον αυξημένης (αμοιβαίας) εποπτείας που δεν επιτρέπει εξαιρέσεις. Π.χ. η εισροή πόρων από τα διαρθρωτικά ταμεία θα εξαρτάται από την επίτευξη των μεσοπρόθεσμων στόχων. Εκτός τούτου, οι χώρες που ολοκλήρωσαν αντίστοιχα προγράμματα δημοσιονομικής προσαρμογής συνέχισαν να αποτελούν αντικείμενο οικονομικής παρακολούθησης.

2. Επίσης και συναφώς, η εποπτεία για κράτη-μέλη που έχουν δανειστεί από τον ΕΜΣ προβλέπεται να είναι ενισχυμένη. Ο κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 472/2013 για την ενίσχυση της οικονομικής και δημοσιονομικής εποπτείας των κρατών μελών στην Ζώνη του Ευρώ προβλέπει στο άρθρο 14 ότι “Τα κράτη μέλη παραμένουν υπό εποπτεία μετά το πρόγραμμα εφόσον δεν έχει εξοφληθεί τουλάχιστον το 75 % της χρηματοδοτικής συνδρομής που έχει ληφθεί από ένα ή περισσότερα άλλα κράτη μέλη, τον ΕΜΧΣ, τον ΕΜΣ ή το ΕΤΧΣ. Το Συμβούλιο, μετά από πρόταση της Επιτροπής, μπορεί να παρατείνει τη διάρκεια της άσκησης εποπτείας μετά το πρόγραμμα σε περίπτωση που εξακολουθεί να υπάρχει κίνδυνος για τη δημοσιονομική βιωσιμότητα του οικείου κράτους μέλους“.

3. Τέλος, τον ρόλο της “τρόικας” αναλαμβάνουν, με διαφορετική βέβαια μορφή, οι ίδιες οι αγορές. Στο βαθμό που η οικονομική πολιτική χαρακτηρίζεται από συνέπεια αναφορικά με τους στόχους της (π.χ. δημοσιονομική σταθερότητα), οι αγορές θα ανταμείβουν τη χώρα με αναβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας και χαμηλότερα επιτόκια δανεισμού. Αν όμως οι αγορές διαπιστώσουν ότι οι κυβερνήσεις δεν χαρακτηρίζονται από συνέπεια στην άσκηση οικονομικής πολιτικής (π.χ. εφαρμόζουν πελατειακές πρακτικές για την εξασφάλιση πολιτικού οφέλους), θέτοντας σε κίνδυνο την δημοσιονομική σταθερότητα, οι αγορές θα είναι τιμωρητικές, ανεβάζοντας τα επιτόκια και δυσκολεύοντας ή/και ακυρώνοντας τυχόν πρόσβαση σε δανειακά κεφάλαια.

Αιχμές για μη ανανέωση θητείας

Όπως αναφέρεται πρόκειται για την τελευταία έκθεση του Γραφείου υπό την παρούσα σύνθεση της Επιστημονικής Επιτροπής με επικεφαλής τον Π. Λιαργκόβα.

πηγή: iskra.gr