Στον στόλο της PAO Sovcomflot (SCF Group) εντάχθηκε το νεότευκτο «SCF Barents», πλοίο μεταφοράς LNG, με μεταφορική ικανότητα 174.000 κ.μ. Η εταιρεία παρέλαβε το πλοίο τη Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου, το οποίο και ξεκίνησε για το παρθενικό του ταξίδι την Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου.

Σύμφωνα με τα όσα αναφέρει η Sovcomflot, το πλοίο έχει ναυλωθεί από θυγατρική του ενεργειακού κολοσσού Shell. Η τελετή ονοματοδοσίας έλαβε χώρα στις 10 Σεπτεμβρίου, με το πλοίο να παίρνει το όνομά του από τον εξέχοντα Ολλανδό πλοηγό και εξερευνητή Willem Barents. Στην τελετή ήταν παρόντες ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του SCF Group, Igor Tonkovidov, ο πρόεδρος της Shell Russia, Cederic Cremers, και εκπρόσωποι των τριών τραπεζών (ING Bank, KfW IPEX-Bank, και Crédit Agricole) που χρηματοδότησαν τη ναυπήγηση του πλοίου.

Το «SCF Barents» αποτελεί το δεύτερο κατά σειρά πλοίο της νέας γενιάς Atlanticmax, μεταφορικής ικανότητας 174.000 κ.μ. Στην παραγγελία των πλοίων αυτών προχώρησε το SCF Group το 2018. Το πρώτο πλοίο, «SCF La Perouse», παραδόθηκε στην εταιρεία τον Φεβρουάριο του 2020.

Ο σχεδιασμός των πλοίων είναι τέτοιος που βελτιστοποιεί την κατανάλωση καυσίμων τους, ενώ τους επιτρέπει να ευθυγραμμίζονται απόλυτα με τους νέους περιβαλλοντικούς κανονισμούς που διέπουν τη ναυτιλία. Επιπλέον, τα εν λόγω πλοία είναι από τα πρώτα παγκοσμίως τα οποία διαθέτουν «boil-off gas partial re-liquefaction systems». Τα συστήματα αυτά μειώνουν σημαντικά τις απώλειες φορτίων κατά την πλεύση καθώς και κατά την αναμονή σε λιμενικές εγκαταστάσεις.

Φωτό: sovcomflot.ru

ΠΗΓΗ: naftikachronika.gr

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Πολλές τροφές που αγαπάμε, δυστυχώς δημιουργούνται κάτω από περίεργες και αηδιαστικές συνθήκες παράλληλα! Επίσης, υπάρχουν και κάποιες τροφές που είναι "δηλητήριο" για την υγεία μας και πρέπει να δείξουμε μεγάλη προσοχή, δείτε εδώ ποιες είναι.

Πανελλαδική 24ωρη απεργία για τις 24 Σεπτέμβρη προκήρυξε η Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας (ΟΕΝΓΕ). Στην Αθήνα θα πραγματοποιηθεί συγκέντρωση στο υπουργείο Υγείας στις 12 το μεσημέρι.

Η ΟΕΝΓΕ τονίζει την ανάγκη να δυναμώσει ο αγώνας για την υπεράσπιση της υγείας του λαού και για την ουσιαστική ενίσχυση του δημόσιου συστήματος Υγείας.

Το κάλεσμα της ΟΕΝΓΕ αναφέρει:

Με «φιέστες», επικοινωνιακά πυροτεχνήματα και ψέματα δε θωρακίζεται το δημόσιο σύστημα υγείας.

Με ελάχιστες προσλήψεις συμβασιούχων με ημερομηνία λήξης, με μετακινήσεις προσωπικού και υποδομών από το ένα τμήμα στο άλλο, από το ένα νοσοκομείο στο άλλο, από τα Κέντρα Υγείας στα Νοσοκομεία, με «εντέλλεσθε» για 10 και 15 εφημερίες το μήνα, δεν αντιμετωπίζονται οι τραγικές ελλείψεις σε προσωπικό και υποδομές αποτέλεσμα της διαχρονικής πολιτικής της εμπορευματοποίησης, της υποχρηματοδότησης και της υποστελέχωσης που εφάρμοσαν όλες οι κυβερνήσεις μέχρι τώρα.

Τώρα να δυναμώσει ο αγώνας για την υπεράσπιση της Υγείας του λαού!

Είμαστε μόλις στην αρχή του δεύτερου κύματος, και το, έτσι και αλλιώς, τραγικά υποστελεχωμένο δημόσιο σύστημα υγείας «ζορίζεται», όπως η ίδια η κυβέρνηση παραδέχεται.

Το αφήγημα για την ενίσχυση του δημόσιου συστήματος υγείας καταρρέει σαν χάρτινος πύργος.

«Ο διπλασιασμός των κρεβατιών ΜΕΘ» για τον οποίο πανηγυρίζει η κυβέρνηση αποδεικνύεται «φύκια για μεταξωτές κορδέλες».

Απόδειξη: αντί για αύξηση των διαθέσιμων κλινών ΜΕΘ έχουμε ΜΕΙΩΣΗ σύμφωνα με τα στοιχεία της ίδιας της ηγεσίας του Υπουργείου Υγείας.

«1017» στο πρώτο κύμα της επιδημίας, «931» στις 18/09, πολλές από αυτές στα χαρτιά. Το 67% των κλινών ΜΕΘ για Covid-19 είναι ήδη κατειλημμένες και τα δύσκολα είναι μπροστά.

Αυτό είναι το περίφημο σχέδιο που έχει εκπονήσει η κυβέρνηση.

Αυξομείωση των διαθέσιμων απλών κλινών και κλινών ΜΕΘ για Covid-19, ξαναμοίρασμα της τράπουλας σε βάρος της αντιμετώπισης άλλων ασθενειών.

Η δέσμευση και όχι η ανάπτυξη νέων κρεβατιών για την αντιμετώπιση του κορωνοϊού, έχει σαν αποτέλεσμα οι κλινικές που απομένουν να νοσηλεύουν διπλάσιο και τριπλάσιο αριθμό ασθενών από τον προβλεπόμενο.

Οn–off στην τακτική λειτουργία των δημόσιων νοσοκομείων για τα υπόλοιπα νοσήματα, μετατροπή του συστήματος υγείας σε σύστημα μιας νόσου με ολέθριες επιπτώσεις για την υγεία των ασθενών.

Μέτρα ακορντεόν που δεν αντιμετωπίζουν τις ανάγκες που συνεχώς αυξάνονται.

Η αυξητική τάση και ο διπλασιασμός των κρουσμάτων, η υπέρβαση των 300 κρουσμάτων την ημέρα είναι απόδειξη της χρεοκοπημένης πολιτικής της κυβέρνησης. Είναι το αποτέλεσμα της άρνησης της κυβέρνησης να πάρει ουσιαστικά μέτρα προστασίας της υγείας του λαού και των εργαζομένων, μέτρα ενίσχυσης του δημόσιου συστήματος υγείας γιατί κοστίζουν στο κεφάλαιο και το κράτος του. Είναι αποτέλεσμα των υγειονομικών πρωτοκόλλων λάστιχο, με ευθύνη της κυβέρνησης και της εργοδοσίας. Στον τουρισμό, στα νοσοκομεία, στα σχολεία, στις συγκοινωνίες, στις δομές προσφύγων και μεταναστών, στις μονάδες φροντίδας ηλικιωμένων, στους χώρους δουλειάς. Είναι αποτέλεσμα της υποταγής της επιστήμης στα όρια των δημοσιονομικών αντοχών της οικονομίας που σχεδιάζεται με γνώμονα το κέρδος και όχι την ικανοποίηση των αναγκών του λαού.

Οι μαχόμενοι γιατροί που είμαστε στην πρώτη γραμμή για την αντιμετώπιση της πανδημίας, εμείς που δίνουμε καθημερινό αγώνα για τη ζωή των ασθενών μας δεν πρόκειται να κάτσουμε με σταυρωμένα τα χέρια απέναντι στο συνεχιζόμενο έγκλημα της κυβέρνησης σε βάρος της υγείας του λαού μας.

Δυναμώνουμε τον αγώνα μας απέναντι στην αντιλαϊκή, ανθυγιεινή πολιτική που εφαρμόζουν διαχρονικά όλες οι κυβερνήσεις. Την πολιτική που αντιμετωπίζει την υγεία από την μία σαν κόστος που πρέπει να συμπιεστεί, σπατάλη που πρέπει να εξορθολογιστεί και από την άλλη σαν ευκαιρία για κερδοφόρες μπίζνες.

Κλιμακώνουμε με 24ωρη πανελλαδική απεργία την Πέμπτη 24/9!

Μέτρα τώρα για την προστασία της υγείας του λαού, για την ουσιαστική ενίσχυση του δημόσιου συστήματος υγείας.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:

_ Όχι στην υπερεφημέρευση. Δεν θα ανεχτούμε να γίνουμε επικίνδυνοι για τους ασθενείς μας εξαιτίας της εντατικοποίησης και της εξουθένωσης. Άμεση πληρωμή του συνόλου των δεδουλευμένων εφημεριών (τακτικών και πρόσθετων).

_ Όχι στα «μπαλώματα» και στις μετακινήσεις προσωπικού και εξοπλισμού. Κατεπείγουσες μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού στα νοσοκομεία και τα ΚΥ. Ανάπτυξη και στελέχωση της ΠΦΥ με όλο το αναγκαίο μόνιμο προσωπικό. Σχεδιασμός για την ανάπτυξη με όλες τις σύγχρονες προδιαγραφές και τη στελέχωση με το αναγκαίο μόνιμο προσωπικό 3.500 κρεβατιών ΜΕΘ και ΜΑΦ, που έχει ανάγκη η χώρα μας. Δεν ανεχόμαστε να λειτουργούν κλίνες εντατικής θεραπείες χωρίς να πληρούν τις ελάχιστες προδιαγραφές ασφάλειας. Για κάθε 1 κρεβάτι ΜΕΘ που ανοίγει πρέπει να προσλαμβάνονται τουλάχιστον 4 νοσηλευτές και 1 γιατρός. Όχι όπως γίνεται στα περισσότερα νοσοκομεία. Π.χ. στο Ιπποκράτειο νοσοκομείο Θεσσαλονίκης για τη λειτουργία των 30 νέων κρεβατιών ΜΕΘ προκήρυξαν μόλις 19 θέσεις μόνιμων γιατρών όταν και τα ήδη υπάρχοντα είναι υποστελεχωμένα.

_ Καμία απόλυση επικουρικού, καμία απόλυση συμβασιούχου. Μονιμοποίηση όλων τώρα, χωρίς όρους και προϋποθέσεις.

_ Μαζικά επαναλαμβανόμενα τεστ με προτεραιότητα στην Υγεία και την Πρόνοια, στους μεγάλους εργασιακούς χώρους, στις κλειστές δομές (σωφρονιστικά ιδρύματα, ψυχιατρικές δομές, δομές προσφύγων και μεταναστών κλπ.)

_ Άμεση επίταξη όλων των δομών και υπηρεσιών του ιδιωτικού τομέα Υγείας και Πρόνοιας και ένταξη τους σε ένα ενιαίο κρατικό σχέδιο, για να μπει σε εφαρμογή ανάλογα με τις ανάγκες.

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

του Θανάση Σκαμνάκη

Εμείς είμαστε άνθρωποι της επιείκειας. Όχι εκδικητές. Ούτε τιμωροί. Θέλουμε να εξαντλήσουμε τις δυνατότητες. Να επαναδιαμορφώσουμε τις συνθήκες. Να δώσουμε τα περιθώρια στους ανθρώπους να ξαναδούν τα λάθη με άλλη ματιά. Να ξαναδούν τον εαυτό τους. Γι’ αυτό και μερικές (κρίσιμες) φορές είμαστε υπέρ της τιμωρίας. Της δικαιοσύνης που δεν εξισώνει θύτη και θύμα. Που διεκδικεί την δικαίωση του δεύτερου μέσω της τιμωρίας του πρώτου. Αλλά πρωτίστως, που υπερασπίζεται το κοινωνικό αγαθό απέναντι σε εκείνους που το επιβουλεύονται. Κι αυτή είναι μια αναγκαία επιείκεια απέναντι στην κοινωνία. Η προστασία της.

Μια δικαστική απόφαση είναι απονομή δικαιοσύνης, λένε. Για τη δικαιοσύνη δεν έχουν όλοι την ίδια άποψη. Είναι όμως βέβαιο πως αν μαζί με την κρινόμενη πράξη και δράση δεν συνυπολογίσουμε την κοινωνική διάσταση, αν δεν συνυπολογίσουμε την παγκοσμιότητα, αν δεν αναλογιστούμε την Ιστορία, αν δεν υπολογίσουμε την ουσιαστική ιδέα της επιείκειας, ό,τι απονέμεται δεν είναι δικαιοσύνη αλλά πρόσχημα, άρα άδικοπραξία. 

Όταν ζητάμε, διεκδικούμε, απαιτούμε, να τιμωρηθούν οι αυτουργοί των εγκλημάτων της Χρυσής Αυγής, αλλά και η ίδια η οργάνωση ως εγκληματική που είναι, δεν πρόκειται για επιθυμία εκδίκησης. Δεν είναι για να απαιτήσουμε ζωές στη φυλακή έναντι ζωών που τις μακέλεψαν οι δράστες. Είναι η διεκδίκηση αυτής της ύψιστης δοκιμασίας για τους εγκληματίες με ιδεολογία, την ιδεολογία του φασισμού, που λόγω μιας καταδικαστικής απόφασης μπορούν να βρεθούν αντιμέτωποι κάποια στιγμή με τα εγκλήματά τους και κυρίως, ελπίζουμε, με το εαυτό τους. Να αναλογιστούν, πως ο χρόνος τους αδίκησε, αλλά κυρίως τους αδίκησαν οι επιλογές, οι αποφάσεις και οι πράξεις τους, πως αν είχαν να ξαναδιαλέξουν θα έπρεπε να σκεφτούν και να πορευτούν αλλιώς, ώστε να μην κάνουν τα ίδια. Κι αυτό είναι μια κάποια δικαίωση για τα θύματα. Είναι ένα μήνυμα προς τους ομοίους τους και προς την κοινωνία, πως η ζωή δεν ξαναγυρίζει πίσω. Κι όπως ξοδεύτηκε για ασήμαντη αιτία από τα θύματα, τον Παύλο Φύσσα, τον Σαχζάτ Λουκμάν και τους άλλους, είτε αφαιρέθηκε είτε “απλώς” υπεξαιρέθηκε και μετατράπηκε σε φόβο, έτσι κι ο φόβος χρειάζεται να κατακυριεύσει τις ψυχές και το μυαλό των θυτών, κι εκείνων που θα ονειρεύονταν να γίνουν θύτες. Είναι πράξη άμυνας εξ ονόματος των θυμάτων απέναντι σε εμάς τους άλλους.

Γιατί, το τελευταίο διάστημα, διαρρέουν τα ποντίκια του φασισμού ένα ένα από σκάφος με το οποίο έκαναν “καριέρα” στην πολιτική και στο έγκλημα, και κατασκευάζουν νέα σκάφη, για να κάνουν την ίδια δουλειά αλλά με πιθανόν περισσότερα προσχήματα. Και, με την κάλυψη των ίδιων εκείνων παραγόντων, οικονομικών, πολιτικών, αστυνομικών και την ευγενική φροντίδα των κατάλληλων μέσων της κατ’ ευφημισμόν ενημέρωσης, επανακάμπτουν. Ένας άνεμος παρακμής και σήψης φέρνει στους δρόμους μας τις οχληρές και θανατηφόρες οσμές του φασισμού, με πολλές μορφές και τρόπους εμφανιζόμενου. Η άγνοια, η έλλειψη μνήμης, η βλακεία περισσεύουν σε έναν κόσμο που χάνει τα σημεία αναφοράς του.

Σα να ξεχάσαμε μέσα στα χρόνια που μεσολάβησαν, με τόσα συμβάντα (αλλάζουν και οι γενιές), την πικρή εμπειρία της φασιστικής κορύφωσης όταν κυριάρχησε το ναζιστικό τέρας. Γι’ αυτό είναι αναγκαία η επιστροφή στη μνήμη και στην εξ αυτής γνώση. Είναι ένα έδαφος που μπορείς να πατήσεις.      

“Κατά την αναμέτρηση με τους βασανιστές μου, με όσους τους βοήθησαν αλλά και με όσους απλώς παρακολουθούσαν αμέτοχοι και σιωπηλοί, κάθε απαίτηση για αντικειμενικότητα μου φαίνεται εντελώς παράλογη. Το έγκλημα ως έγκλημα δεν έχει αντικειμενικό χαρακτήρα. Από αντικειμενική άποψη, οι ομαδικές σφαγές, τα βασανιστήρια, οι ψυχικές και οι σωματικές βλάβες δεν είναι παρά αλυσίδες φυσικών συμβάντων, τα οποία ερμηνεύονται με την τυποποιημένη γλώσσα των θετικών επιστημών: Πρόκειται για γεγονότα εντός ενός φυσικού συστήματος, όχι για πράξεις εντός ενός ηθικού συστήματος.  Τα εγκλήματα του εθνικοσοσιαλισμού δεν είχαν ηθική ποιότητα για τον δράστη ο οποίος υπάκουσε τυφλά στις νόρμες του Φύρερ και το Ράιχ του. Ο εγκληματίας ο οποίος ενεργεί δίχως να δεσμεύεται η συνείδησή του, αντιμετωπίζει από τη δική του σκοπιά την πράξη του μόνο ως αντικειμενικοποίηση της βούλησής του και όχι ως ηθικό συμβάν.

Θυμάμαι καλά πως όταν δεν έσκαβα αρκετά γρήγορα, ο Βάις, ο Φλαμανδός λακές των Ες Ες, εμψυχωμένος από τους Γερμανούς αφέντες του, με χτυπούσε με το στειλιάρι του φτυαριού στο κεφάλι, νιώθοντας το εργαλείο σαν προέκταση του χεριού του και τον ξυλοδαρμό σαν κυματαγωγή της ψυχοσωματικής του δυναμικής. Το γεγονός ότι μόνο εγώ γνώριζα και ακόμα γνωρίζω την ηθική αλήθεια των χτυπημάτων, που βουίζουν μέχρι σήμερα μες στο κεφάλι μου, με καθιστά πολύ πιο αρμόδιο ως κριτή εν συγκρίσει όχι μόνο με το δράστη αλλά και με την κοινωνία, η οποία δεν νοιάζεται παρά μόνο για την επιβίωσή της…

Ο Βάις, ο συνεργάτης των Ες Ες από την Αμβέρσα, κατ’ επανάληψη δολοφόνος και επιτήδειος βασανιστής, έμελλε να πληρώσει με τη ζωή του. Τι άλλο θα ήθελε η αχρεία δίψα μου για εκδίκηση; Εντούτοις, όσο κι αν βασανίζω το μυαλό μου, δεν νομίζω ότι πρόκειται για εκδίκηση ή για εξιλέωση. Σε τελευταία ανάλυση, το βίωμα της καταδίωξης ισοδυναμούσε με κατάσταση ακραίας μοναξιάς. Για μένα, το ζήτημα είναι να λυτρωθώ από το φάντασμα της εγκατάλειψης, που έκτοτε δεν έχει πάψει να με στοιχειώνει. Ο Βάις, ο Φλαμανδός συνεργάτης των Ες Ες συνειδητοποίησε την ηθική αλήθεια των εγκλημάτων του όταν στάθηκε ο ίδιος απέναντι στο εκτελεστικό απόσπασμα. Εκείνη τη στιγμή ήταν μαζί μου - κι εγώ δεν ήμουν πια μόνος με το στειλιάρι του φτυαριού. Θέλω να πιστεύω ότι τη στιγμή της εκτέλεσης του ποθούσε, όσο ακριβώς και εγώ, να γυρίσει πίσω το χρόνο, να μην αφήσει να συμβούν όσα είχαν συμβεί. Όταν το οδήγησαν στον τόπο της εκτέλεσης, από αντι-άνθρωπος είχε μεταμορφωθεί και πάλι σε συνάνθρωπο”. 

Όποιος συγχωρεί από οκνηρία και ευτέλεια, υποτάσσεται στην κοινωνική και βιολογική αίσθηση του χρόνου, η οποία, εν γένει, αποκαλείται “φυσιολογική”… Ό,τι έγινε, έγινε: η ρήση είναι τόσο αληθινή όσο και εχθρική προς την ηθική και το πνεύμα. Η ηθική αντοχή εμπεριέχει τη διαμαρτυρία, τον ξεσηκωμό ενάντια στην πραγματικότητα, η οποία παραμένει λογική μόνο όσο διατηρείται ηθική. Ο ηθικός άνθρωπος απαιτεί την κατάργηση του χρόνου - πράγμα το οποίο στην προκειμένη περίπτωση επιτυγχάνεται με την ενσφήνωση του εγκληματία στο έγκλημα του, ούτως ώστε, μέσα από την ηθική αναστροφή του χρόνου, ο εγκληματίας να σμίξει με το θύμα του ως συνάνθρωπος”.   

Ο Ζαν Αμερί που τα γράφει αυτά στο βιβλίο του Πέρα από την ενοχή και την εξιλέωση (εκδ. Άγρα), εβραίος της Αυστρίας, αντιστασιακός, γνώρισε τα στρατόπεδα. Τόλμησε το 1964 να μιλήσει γι’ αυτά. Και προειδοποίησε πως το τέρας δεν έχει εξαληφθεί. Από τότε ακόμα και με τα εξασκημένα μάτια του έβλεπε τι γίνεται, κατ’ αρχήν στη Γερμανία.

Ο Βάις επέστρεψε. Χρειάζεται να του κλείσουμε το δρόμο. Δεν είναι το θέμα αν θα ξανακάνει ακριβώς τα ίδια. Ο καινούργιος Βάις δεν έμαθε από τον παλιό. Ίσως θα επιθυμούσε να κάνει τα ίδια, αν του δινόταν η ευκαιρία. Το σημαντικό όμως, και το πραγματικό, είναι ότι βουλιάζει τη ζωή εδώ και τώρα. Την κάνει μίσος μεταδιδόμενο. Την κάνει ρατσισμό. Τραμπουκισμό. Φόνο, αν χρειαστεί. Ακόμα κι έτσι, και χωρίς εξουσία, αρκεί για να δηλητηριάζει το νερό της καθημερινότητάς μας. Αλλοίμονο αν δεν κλείσουμε τώρα, στην ιστορική αυτή στιγμή, το δρόμο σε αυτή την έρπουσα βρωμερότητα. 

Ο Αμερί έδωσε το ουσιαστικό νόημα στην τιμωρία και την επιείκεια. Για να μη χρειαστεί σε κάποιον επόμενο χρόνο να βρεθούν στην ανάγκη αυτή, κριτές και θύτες, να σκεφτούν πως πρέπει να γυρίσει ο χρόνος, ώστε να μην κάνουν το ίδιο λάθος.

Κι όλοι οι άλλοι, οι “αθώοι”, να μη χρειαστεί να νοιώσουμε το βάρος μιας συλλογικής ενοχής για πράξεις που παραλείψαμε να κάνουμε ώστε να αποτρέψουμε το κακό.

Κάθε ευθύνη μετράει στην ώρα της.   

ΠΗΓΗ: kommon.gr