Συμφόρηση πλοίων παρατηρείται στο βραζιλιάνικο λιμάνι του Σάντος, καθώς πάνω από 70 αναμένουν στη ράδα για τη φόρτωση ζάχαρης για εξαγωγές. Οι αγοραστές διεθνώς σπεύδουν να περιορίσουν τις όποιες στρεβλώσεις στις προμήθειες από τον Covid-19.

Παράλληλα, το ρεκόρ παραγωγής ζάχαρης στη Βραζιλία και οι μειώσεις σε Ινδία και Ταϊλάνδη είχαν ως αποτέλεσμα η χώρα της Νότιας Αμερικής να αποτελεί πλέον τη μερίδα του λέοντος σε ό,τι αφορά τις εξαγωγές του εν λόγω εμπορεύματος. Αυτή τη στιγμή βέβαια ο κορονοϊός στη χώρα «θερίζει», με τον πρόεδρο Μπολσονάρου να δέχεται έντονη κριτική τόσο για τις δηλώσεις του όσο και για την πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση για τον περιορισμό της εξάπλωσης του ιού. Πρόσφατα ανεστάλησαν οι εργασίες φόρτωσης τριών bulk carriers στο λιμάνι του Σάντος, καθώς μέλη των πληρωμάτων βρέθηκαν θετικά στον Covid-19 και έπρεπε να τεθούν σε καραντίνα.

Οι δραστηριότητες στο μεγαλύτερο λιμάνι της Βραζιλίας καθίστανται δύσκολες λόγω της πανδημίας. Ναυτιλιακά πρακτορεία σημειώνουν ότι πλοία αναμένουν στο Σάντος για να φορτώσουν 3 εκατ. τόνους ζάχαρης, ενώ το αντίστοιχο διάστημα πέρυσι μόλις 15 πλοία ανέμεναν να φορτώσουν 700.000 τόνους ζάχαρης.

Traders ζάχαρης ανέφεραν στο Reuters ότι δεν αναμένεται να διακόψουν τις συμφωνίες αποστολών από τη Βραζιλία, παρά τις καθυστερήσεις, καθώς ο κίνδυνος έλλειψης προμηθειών από άλλες χώρες είναι μεγάλος. Όπως τόνισαν, η Ινδία αποτελεί μια εναλλακτική, ωστόσο και εκεί ο κορονοϊός έχει περιπλέξει τα πράγματα.

Από την άλλη, εγχώρια εργοστάσια παραγωγής ζάχαρης της Βραζιλίας απέστειλαν για πρώτη φορά τα εμπορεύματά τους σε άλλα λιμάνια και όχι στο Σάντος προς αποφυγή καθυστερήσεων.

Κύκλοι της αγοράς σημειώνουν ότι, παρά την πανδημική κρίση, η Ινδία θα επωφεληθεί από τα προβλήματα στα logistics του Σάντος, κάτι που δεν αναμένεται να συμβεί στην Ταϊλάνδη, καθώς εκεί η συγκομιδή κινείται σε πολύ χαμηλά επίπεδα.

Φωτό: Monica Volpin/Pixabay

ΠΗΓΗ: naftikachronika.gr

Η «πανδημία» του ομίλου ΕΛΛΑΚΤΩΡ περιλαμβάνει: μαζικές απολύσεις, καθυστέρηση μισθών και εργατικά «ατυχήματα»

Νέα κινητοποίηση του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών στην έδρα του ομίλου (Ερμού 25, Κηφισιά) Παρασκευή 12-06 & ώρα 8:00 πμ, με στάση εργασίας έως 11:00 πμ

Το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών προχώρησε σε παράσταση διαμαρτυρίας στην έδρα του ομίλου Ελλάκτωρ στην Κηφισιά την Παρασκευή 29-5-2020. Στη συνάντηση με τον υπεύθυνο προσωπικού του ομίλου, δε δόθηκε καμία διαβεβαίωση ούτε για την τακτική καταβολή των μισθών, ούτε για τερματισμό των απολύσεων.

• Οι μισθοί του Απρίλη καταβλήθηκαν Πέμπτη 28/5 και Παρασκευή 29/5, ενώ η καθυστέρηση πληρωμής μισθού στα έργα εξωτερικού υπερβαίνει τους δύο και τρεις μήνες κατά περίπτωση. Αντίστοιχη είναι η κατάσταση για τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες που απασχολούνται από υπεργολάβους.

• Αμέσως μετά τη συνάντηση του ΔΣ του ΣΜΤ με την εργοδοσία, συνεχίστηκαν οι απολύσεις με συναδέλφους μας μηχανικούς να παίρνουν σειρά στην ουρά της ανεργίας. Από τον Ιούλιο του 2018 οι απολύσεις ξεπερνούν τις 700.

• Η προκλητική στάση του ομίλου συνεχίζει σε σχέση με την άδεια μητρότητας. Το τμήμα προσωπικού ‘’χαριστικά’’ δίνει 25 ημέρες, ενώ οι διευθυντές αρνούνται να συζητήσουν και να δεσμευτούν για μεγαλύτερο διάστημα. Αποκορύφωμα είναι η νέα οδηγία η οποία απαγορεύει στην εργαζόμενη να ‘’κολλήσει’’ την κανονική της άδεια ώστε να παρατείνει το χρονικό διάστημα στο οποίο θα λείπει από την εργασία της.

Σαν να μην έφταναν αυτά, οι ρυθμοί εργασίας και η εντατικοποίηση της δουλειάς θέτει σε κίνδυνο τη σωματική ακεραιότητα ή και την ίδια τη ζωή συναδέλφων όλων των ειδικοτήτων που βρίσκονται στα έργα:

Τη Δευτέρα 1η Ιούνη υπήρξε σοβαρό εργατικό ατύχημα με παθόντα συνάδελφο ηλεκτρολόγο ο οποίος εργάζονταν σε εγκατάταση Μ/Σ στο έργο επεξεργασίας λυμάτων στην Ψυττάλεια. Ο συνάδελφος διακομίστηκε σε ιδιωτικό θεραπευτήριο με εγκαύματα από ηλεκτρική εκκένωση.

Η διοίκηση του ΕΛΛΑΚΤΩΡ, δε χάνει ευκαιρία να επιδεικνύει διαρκώς την «εταιρική κοινωνική ευθύνη» της, με δωρεές «χάντρες για τους ιθαγενείς» στον καιρό της πανδημίας. Ωστόσο «εταιρική κοινωνική ευθύνη» για τους εργαζόμενούς της σημαίνει: απληρωσία, πογκρόμ τηλε-απολύσεων μέσα στην πανδημία, εργατικά ατυχήματα, χορήγηση υποχρεωτικών αδειών στους τηλε-εργαζόμενους.

Ο όμιλος δικαιολογεί τις καθυστερήσεις πληρωμών λόγω «ζημιών» σε ενεργειακά έργα εξωτερικού (Φ/Β Αυστραλίας) ενώ εντάσσει τις απολύσεις στην «απουσία τεχνικών έργων». Την ίδια στιγμή εμφάνισε κέρδη προ φόρων (2,8 εκατ. ευρώ) για το α’ τρίμηνο 2020, συνεχίζει να πληρώνει μερίσματα, ενώ το ανεκτέλεστο των έργων του ανέρχεται σε δύο δις Ευρώ.

Ο Ελλάκτωρ όπως και οι υπόλοιποι κατασκευαστικοί όμιλοι αναδιαρθρώνουν τη δραστηριότητά τους. «Κλείνουν» λιγότερο κερδοφόρες δραστηριότητες (βλ. κλείσιμο ορυχείου Λευκόλιθου της ΤΕΡΝΑ, περιορισμός έργων Σιδηροδρομικού Δικτύου του ΕΛΛΑΚΤΩΡ) και «ανοίγουν» νέες πιο κερδοφόρες όπως αυτές στο «Ελντοράντο» των επενδύσεων στην «πράσινη ενέργεια». Φυτεύουν αιολικά και φωτοβολταϊκά πάρκα για να πουλούν με εγγυημένη και νομοθετημένη ληστρική τιμή ενέργεια για τη λαϊκή κατανάλωση. Άλλωστε με το νέο αντιπεριβαλλοντικό νόμο έκτρωμα η κυβέρνηση αφαιρεί κάθε εμπόδιο στις «πράσινες» – αλλά επίσης καταστροφικές για το περιβάλλον – επενδύσεις στις ΑΠΕ σε δάση και ορεινούς όγκους ακόμα και σε προστατευόμενες περιοχές «NATURA».

Η διοίκηση εκμεταλλεύεται τη «νέα κανονικότητα» που έρχεται σαν δήθεν φυσικό επακόλουθο της πανδημίας, για να συνεχίσει και να κλιμακώσει την επίθεση της. Δεν της αρκούν οι «επιδοτήσεις» δημοσίου χρήματος και τα δάνεια τραπεζών- που εμείς έχουμε χιλιοπληρώσει- για τις χρηματοδοτικές ανάγκες του ομίλου (670 εκ.), ώστε να λειτουργήσει απρόσκοπτα η κερδοφορία των μετόχων της αλλά και του τραπεζικού κεφαλαίου με την εγγύηση του κράτους. Όχι μόνο δε δεσμεύεται να εξασφαλίσει θέσεις εργασίας και εργασιακά δικαιώματα αλλά προαναγγέλλει απολύσεις και μείωση του «κόστους εργασίας» όπως αποκαλεί το μισθό και τα εργασιακά κι ασφαλιστικά μας δικαιώματα.

Η καθυστέρηση καταβολής μισθών είναι υποχρεωτικός και άτοκος δανεισμός από τους εργαζόμενους προς τον εργοδότη. Οι εργαζόμενοι του ομίλου δεν είναι τράπεζες να χορηγούν πίστωση στον εργοδότη τους. Έχουν άμεσες πιεστικές ανάγκες, όπως και οι οικογένειες τους, για να καλύψουν και δε γίνεται να ζουν κάθε μήνα με την αβεβαιότητα «πότε θα μπει ο μισθός». Οι εργαζόμενοι είναι που επωμίζονται το κόστος των δημόσιων έργων και της «έκθεσης» των τραπεζών, οι εργαζόμενοι είναι που κατασκευάζουν τα έργα και οι εργαζόμενοι είναι που μένουν τελικά απλήρωτοι!

Στα εργοτάξια όπου οι οικοδόμοι, οι τεχνίτες και οι μηχανικοί, πήραν την κατάσταση στα χέρια τους και προχώρησαν μαχητικά σε παύση των εργασιών, έγιναν συνελεύσεις εργαζόμενων και χρήση του μέσου της επίσχεσης εργασίας, η διοίκηση κατέβαλε τους μισθούς. Όπου υπάρχει οργάνωση και αποφασιστικότητα των εργαζόμενων μπορούν να ασκηθούν πιέσεις και να αντιμετωπιστεί η εργοδοτική επίθεση. Η λογική της αναμονής, του «σφάξε με αγά μου να αγιάσω» μας φέρνει πάντα σε μειονεκτική θέση να διαπραγματευόμαστε πόσα ακόμα θα χάσουμε, οι διαρκείς παραχωρήσεις δε «σώζουν» τις θέσεις εργασίας μας. Οι εργαζόμενοι διεκδικούν να πληρώσει ο ΕΛΛΑΚΤΩΡ το κόστος για την εφαρμογή των αναγκαίων μέτρων υγείας και ασφάλειας στα εργοτάξια.

Οι μαζικές απολύσεις αποτελούν κερδοφόρα «επένδυση» για τους μετόχους των ομίλων καθώς μειώνουν το μελλοντικό «κόστος εργασίας». Οι εργαζόμενοι που μένουν πίσω αντιμετωπίζουν αχαλίνωτη εντατικοποίηση στη δουλειά τους, ειδικά οι μισθωτοί τεχνικοί με μπλοκάκι με αμέτρητες απλήρωτες υπερωρίες. Οι νέες προσλήψεις ξεκινούν από πολύ χαμηλότερους μισθούς… για τις ίδιες θέσεις εργασίας.

Καλούμε τους εργαζόμενους του ομίλου ΕΛΛΑΚΤΩΡ αλλά και όλων των ομίλων και των υπόλοιπων εταιρειών του κλάδου, να οπλιστούμε με την πείρα από την εργοδοτική επίθεση που ποτέ δε σταμάτησε, αντίθετα κλιμακώνεται και γενικεύεται στον κλάδο, με αφορμή την πανδημία. Να πάρουμε απόφαση αγώνα και να σηκώσουμε το ανάστημά μας. Να μη δεχτούμε να πληρώσουμε ξανά τη νέα κρίση. Να μην ανεχτούμε τις απολύσεις, την απληρωσία, την απουσία μέτρων προστασίας της υγείας και της ασφάλειάς μας. Έχουμε ένα μόνο δρόμο: την οργάνωση στα ταξικά σωματεία, τη σύγκρουση με την εργοδοσία μαζί με τις υπόλοιπες ζωντανές ταξικές δυνάμεις του εργατικού κινήματος.

• Καλούμε τη διοίκηση του ομίλου ΕΛΛΑΚΤΩΡ:

• να καταβάλει άμεσα τους οφειλόμενους μισθούς σε όλους τους εργαζόμενους της. Εξόφληση του μισθού την τελευταία εργάσιμη του μήνα.

• να ανακαλέσει τις προηγούμενες καταχρηστικές απολύσεις και να ακυρώσει το πρόγραμμα απολύσεων που έχει προαναγγείλει.

• να πάρει άμεσα μέτρα προστασίας της υγείας και της ασφάλειας των εργαζόμενων στα εργοτάξια και τις μόνιμες εγκαταστάσεις.

• να πάρει πίσω κάθε αρνητική μεταβολή στους όρους και τις συνθήκες δουλειάς, στα εργασιακά δικαιώματα που επέβαλε στο όνομα αντιμετώπισης της πανδημίας, όπως οι υποχρεωτικές άδειες.

• να δώσει άμεσα άδεια μητρότητας και άδεια θηλασμού στις νέες μητέρες.

ΠΗΓΗ:  ergasianet.gr

Στις 12 Μαρτίου 1942, η Γερμανία άρπαξε απ’ την καταχρεώμενη Ελλάδα, αναγκαστικό “δάνειο¨ 3,5 δισεκατομμυρίων δολλαρίων, το οποίο δεν επέστρεψε ποτέ.

Οι υλικές καταστροφές επιπλέον που προξένησαν οι Ναζί στην Ελλάδα υπολογίστηκαν συντηρητικά σε 7,1 δισεκατομμύρια δολλάρια. Από αυτές δεν αποκαταστάθηκε καμία.

Επιπλέον οι Ναζί έκλεψαν από την Τράπεζα της Ελλάδας όλο το απόθεμα της σε χρυσό, 1,5 τόνο ασήμι και 3,4 τόνους νικέλιο από το λείωσιμο των κερμάτων.

Οι Ναζί, ένας στρατός φονιάδων και αρχαιοκάπηλων, λεηλάτησαν αρχαιότητες από 42 μουσεία και αμέτρητους αρχαιολογικούς χώρους. Άρπαξαν αρχαιολογικές συλλογές, αγάλματα, ανάγλυφα, νομίσματα, χρυσους στεφάνους και κοσμήματα. Απ την Ακρόπολη απέσπασαν κατεργασμενα μάρμαρα και ανάγλυφα. Ακόμα και τις μέρες που αποχωρούσαν χτύπησαν και κατέστρεψαν το ανάγλυφο του Χάρωνος στον Κεραμεικό και ανατίναξαν το Περιστύλιο του Ποσειδώνα στο Σούνιο.
Μα πάνω απ’ όλα, στα 84 Ολοκαυτώματα και στα σκοπευτήρια, δολοφόνησαν χιλιάδες αγωνιστές, παιδιά, γυναίκες και γέροντες ενώ η λεηλάτηση της παραγωγής οδήγησε στον μεγάλο κατοχικό λιμό και .στο θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων.

Το σημερινό πλιάτσικο των Γερμανών γίνεται δίχως στρατιωτική επέλαση και Κατοχή. Με συνεργάτες όλες τις δοσίλογες ελληνικές κυβερνήσεις, άρπαξαν τον πλούτο της χώρας και λεηλάτησαν τις υποδομές της, με πρόσχημα ένα χρέος, δημιουργημένο από τα λαμόγια της εξουσίας.
Από το 2010 υπολογίζεται πως η ελληνική κρίση χρέους απέφερε στην Γερμανική Κεντρική Τράπεζα 3,4 δισεκατομμύρια ευρώ από το Securities Market Programme (SMP), δηλαδή το πρόγραμμα αγοράς ομολόγων που υλοποιεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Εκείνο όμως που στοιχειοθετεί υποδούλωση της χώρας στο νέο Γερμανικό δόγμα, είναι το ξεπούλημα των υποδομών και του φυσικού πλούτου. Αεροδρόμια, τηλεπικοινωνίες, ηλεκτρική ενέργεια, βουνοκορφές για τις ανεμοφτερούδες τους, μεγάλα τουριστικά καταλύματα και κοινοπραξίες με άλλους λήσταρχους στα λιμάνια, συγκροτούν το ολοκληρωτικό ξεπούλημα μιας χώρας, που πότισε τα βουνά της με το αίμα των παιδιών της και τώρα τα ξεπουλάει όλα, βουνά , τάφους, μνήμες, το παρόν και το μέλλον των τωρινών της παιδιών.

Η περίφημη διεκδίκηση αποζημιώσεων είναι μια χαντακωμένη υπόθεση. Όχι μόνο γιατί το 1960 η κυβέρνηση Καραμανλή δέχτηκε την αποφυλάκιση τους εγκληματία πολέμου Μέρτεν, έναντι 100 εκατομ, μάρκων και υπέγραψε παραίτηση απο κάθε άλλη διεκδίκηση αλλά γιατί επίσης ειναι γελοίο να διεκδικείς, υποτίθεται,¨αποζημιώσεις και ταυτοχρονα να ξεπουλάς τη χώρα σου μπιτ παρά.

Η Κατοχή έχει συντελεστεί. . Η Αντίσταση αργεί.

Πηγή: Νίνα Γεωργιάδου – f/b - vathikokkino.gr