Σε κίνδυνο φτώχεια βρίσκεται το 30% του πληθυσμού στην Ελλάδα.

Η στέρηση βασικών αγαθών και υπηρεσιών (δυσκολία ικανοποίησης έκτακτων οικονομικών αναγκών, αδυναμία κάλυψης εξόδων για διακοπές μίας εβδομάδας το χρόνο, αδυναμία διατροφής που να περιλαμβάνει κάθε δεύτερη ημέρα κοτόπουλο, κρέας ή ψάρι, αδυναμία πληρωμής για ικανοποιητική θέρμανση της κατοικίας, έλλειψη βασικών αγαθών, όπως πλυντήριο ρούχων, έγχρωμη τηλεόραση, τηλέφωνο, αυτοκίνητο, αδυναμία αποπληρωμής δανείων ή αγορών με δόσεις, δυσκολίες στην πληρωμή πάγιων λογαριασμών), δεν αφορά μόνο τον φτωχό πληθυσμό, αλλά και μέρος του μη φτωχού πληθυσμού.

Με βάση τα στοιχεία της Έρευνας Εισοδήματος και Συνθηκών Διαβίωσης των Νοικοκυριών 2019 της ΕΛΣΤΑΤ, o πληθυσμός που το 2019 βρισκόταν σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικό αποκλεισμό ανερχόταν στο 30% (3.161.900 άτομα) του πληθυσμού της χώρας, παρουσιάζοντας μείωση σε σχέση με το 2018 κατά 1,8 ποσοστιαίες μονάδες (3.348.500 άτομα που αντιστοιχούσαν στο 31,8% του πληθυσμού).

Το μέσο ισοδύναμο ατομικό διαθέσιμο εισόδημα ανήλθε το 2019 σε 9.382 ευρώ, υψηλότερο κατά 3,9% από το προηγούμενο έτος.

Το κατώφλι της φτώχειας ανήλθε το 2019 στο ποσό των 4.917 ευρώ ετησίως ανά μονοπρόσωπο νοικοκυριό και σε 10.326 ευρώ για νοικοκυριά με δύο ενήλικες και δύο εξαρτώμενα παιδιά ηλικίας κάτω των 14 ετών. Το 2019 το 17,9% του συνολικού πληθυσμού της χώρας ήταν σε κίνδυνο φτώχειας.

Τα νοικοκυριά που βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας εκτιμώνται σε 698.454 σε σύνολο 4.123.242 νοικοκυριών και τα μέλη τους σε 1.881.600 στο σύνολο των 10.534.857 ατόμων του πληθυσμού της χώρας.

Το ποσοστό κινδύνου φτώχειας πριν από όλες τις κοινωνικές μεταβιβάσεις (δηλαδή μη συμπεριλαμβανομένων των κοινωνικών επιδομάτων και των συντάξεων στο συνολικό διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών) ανέρχεται σε 48,4%, ενώ μετά τις κοινωνικές μεταβιβάσεις ανέρχεται σε 17,9%.

Οι κοινωνικές μεταβιβάσεις (συμπεριλαμβανομένων των συντάξεων) αποτελούν το 31,6% του συνολικού διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών της χώρας, εκ του οποίου οι συντάξεις αναλογούν στο 83,2%, ενώ τα κοινωνικά επιδόματα στο 16,8%.

Τι αποκαλύπτει η έρευνα

Σύμφωνα με την έρευνα:

-Το 6,6% του πληθυσμού ηλικίας 16 ετών και άνω δήλωσε ότι έχει πολύ κακή ή κακή υγεία, το 14,1% μέτρια, ενώ το 79,3% πολύ καλή ή καλή υγεία. Το δε 23,7% του πληθυσμού ηλικίας 16 ετών και άνω έχει χρόνιο πρόβλημα υγείας

-Το 9,5% του πληθυσμού ηλικίας 16 ετών και άνω για διάστημα έξι μηνών ή περισσότερο είχε περιορίσει, λόγω δικού του προβλήματος υγείας, κάποιες, συνήθεις για τον γενικό πληθυσμό δραστηριότητες ή είχε δυσκολευτεί σε αυτές πάρα πολύ, ενώ το 13,6% είχε, αλλά όχι πάρα πολύ.

-Το 9,3% του πληθυσμού ηλικίας 16 ετών και άνω δήλωσε ότι υπήρξε περίπτωση, κατά την διάρκεια των τελευταίων 12 μηνών, που πραγματικά χρειάστηκε ιατρική εξέταση ή θεραπεία για πρόβλημα υγείας και δεν υποβλήθηκε σε αυτήν. Τα ποσοστά για το φτωχό και μη φτωχό πληθυσμό ανέρχονται σε 19,5% και 7,1%, αντίστοιχα.

-Το 9,5% του πληθυσμού ηλικίας 16 ετών και άνω δήλωσε ότι υπήρξε περίπτωση, κατά την διάρκεια των τελευταίων 12 μηνών, που πραγματικά χρειάστηκε οδοντιατρική εξέταση ή θεραπεία για πρόβλημα υγείας και δεν υποβλήθηκε σε αυτήν. Τα αντίστοιχα ποσοστά για το φτωχό και μη φτωχό πληθυσμό ανέρχονται σε 16,2% και 8,1%.

-Το ποσοστό του πληθυσμού που διαβιεί σε κατοικία με στενότητα χώρου ανέρχεται σε 28,7% για το σύνολο του πληθυσμού, σε 25,0% για τον μη φτωχό πληθυσμό και σε 45,7% για τον φτωχό πληθυσμό.

-Το 37,7% των φτωχών νοικοκυριών δηλώνει ότι στερείται διατροφής που περιλαμβάνει κάθε δεύτερη ημέρα κοτόπουλο, κρέας, ψάρι ή λαχανικά ίσης θρεπτικής αξίας, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό των μη φτωχών νοικοκυριών εκτιμάται σε 6,1%.

-Το ποσοστό των νοικοκυριών που δηλώνουν οικονομική αδυναμία να έχουν ικανοποιητική θέρμανση το χειμώνα ανέρχεται σε 17,9%, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για τα φτωχά νοικοκυριά είναι 34,1% και για τα μη φτωχά νοικοκυριά 14,3%.

-Το 73,0% των φτωχών νοικοκυριών και το 42,2% των μη φτωχών δηλώνει οικονομική δυσκολία να αντιμετωπίσει έκτακτες, αλλά αναγκαίες δαπάνες ύψους, περίπου, 380 ευρώ.

–Περιβαλλοντικά προβλήματα από παρακείμενη βιομηχανία ή προβλήματα από την κυκλοφορία αυτοκινήτων δηλώνει ότι αντιμετωπίζει το 20,3% των νοικοκυριών, ενώ ποσοστό 16,0% των νοικοκυριών αναφέρει ως πρόβλημα τους βανδαλισμούς και την εγκληματικότητα στην περιοχή του.

-Το 45,4% των νοικοκυριών που έχουν λάβει καταναλωτικό δάνειο για αγορά αγαθών και υπηρεσιών, δηλώνει ότι δυσκολεύεται πάρα πολύ στην αποπληρωμή αυτού ή των δόσεων.

-Το 58,6% των φτωχών νοικοκυριών δηλώνει δυσκολία στην έγκαιρη πληρωμή πάγιων λογαριασμών, όπως αυτών του ηλεκτρικού ρεύματος, του νερού, του φυσικού αερίου, κ.λπ.

-Το 64,8% των φτωχών νοικοκυριών αναφέρει μεγάλη δυσκολία στην αντιμετώπιση των συνήθων αναγκών του με το συνολικό μηνιαίο ή εβδομαδιαίο εισόδημά του.

-Το ελάχιστο μέσο καθαρό μηνιαίο εισόδημα για την αντιμετώπιση των αναγκών των νοικοκυριών της χώρας ανέρχεται, κατά δήλωσή τους, σε 1.921 ευρώ. Τα φτωχά νοικοκυριά χρειάζονται 1.640 ευρώ, ενώ τα μη φτωχά νοικοκυριά 1.982 ευρώ.

-Το 19,2% των φτωχών νοικοκυριών, το 6,5% των μη φτωχών νοικοκυριών και το 9,7% του συνόλου των νοικοκυριών δε διαθέτουν ένα τουλάχιστον ΙΧ επιβατηγό αυτοκίνητο, ενώ το 6,3% των φτωχών νοικοκυριών, το 1,7% των μη φτωχών και το 2,5% του συνόλου των νοικοκυριών δεν διαθέτουν προσωπικό ηλεκτρονικό υπολογιστή, αν και τον χρειάζονται, λόγω οικονομικής αδυναμίας.

-Το 17,3% του πληθυσμού δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να συναντιέται (στο σπίτι ή κάπου αλλού) με φίλους ή συγγενείς για ένα γεύμα ή ένα ποτό τουλάχιστον μια φορά το μήνα. Τα αντίστοιχα ποσοστά για το φτωχό και το μη φτωχό πληθυσμό ανέρχονται σε 38,3% και 13,0%.

-Το 32,1% του πληθυσμού δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να συμμετέχει τακτικά σε δραστηριότητες αναψυχής, όπως αθλητισμό, σινεμά κ.λπ. Τα αντίστοιχα ποσοστά για το φτωχό και το μη φτωχό πληθυσμό ανέρχονται σε 55,9% και 27,2%.

-Το 40,5% του πληθυσμού δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να ξοδεύει χρήματα για τον εαυτό του ή για κάποιο χόμπι χωρίς να συμβουλευτεί κάποιο άλλο μέλος του νοικοκυριού. Το ποσοστό εκτιμάται στο 68,0% για το φτωχό πληθυσμό και στο 34,9% για το μη φτωχό πληθυσμό.

-Το 5,4% του πληθυσμού δεν διαθέτει σύνδεση στο διαδίκτυο για οικιακή χρήση λόγω έλλειψης οικονομικής δυνατότητας. Τα αντίστοιχα ποσοστά για το φτωχό και το μη φτωχό πληθυσμό ανέρχονται σε 15,3% και 3,3%.

Δείτε ΕΔΩ την έκθεση για τη φτώχεια

ΠΗΓΗ: iskra.gr

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Ξεπερνούσε κατά πολύ τα σύνορα των δύο χωρών η σημασία της επίσκεψης του Έλληνα πρωθυπουργού στο Ισραήλ την Δευτέρα και Τρίτη 15 και 16 Ιουνίου. Ούτε προφανώς περιορίζεται στα πρωτόκολλα συνεργασίας που υπέγραψαν οι δύο πλευρές στους τομείς διεθνών σχέσεων, άμυνας, ενέργειας, περιβάλλοντος, γεωργίας, τουρισμού και κυβερνοχώρου, τιμώντας έμπρακτα την συμπλήρωση 30 ετών από την ημέρα που οι δύο χώρες απέκτησαν πλήρεις διπλωματικές σχέσεις.

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Γιάννης Ελαφρός

Το μεγαλειώδες κίνημα στις ΗΠΑ, που ξέσπασε μετά τη δολοφονία Φλόιντ, έφερε στην επιφάνεια μια έντονη αμφισβήτηση και διάθεση σύγκρουσης με την αστυνομική καταστολή καθώς και ριζοσπαστικά αιτήματα και πρακτικές, που πριν μερικούς μήνες θα ακούγονταν παράλογα, ειδικά στις ΗΠΑ. Σε όλο τον κόσμο το αίτημα ελευθερία και ζωή κόντρα στην αστυνομοκρατία προσπαθεί να ανασάνει σε νέους δρόμους αγώνα.

Η φρικιαστική δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ στις 25 Μάη στη Μινεάπολη λειτούργησε σαν σπίρτο σε εύφλεκτο υλικό. Η κοινωνική πυρκαγιά ξέσπασε στην πόλη και σύντομα αγκάλιασε όλες τις ΗΠΑ. Σύντομα, το αστυνομικό τμήμα, στο οποίο ανήκαν οι δολοφόνοι του Φλόιντ, τυλίχθηκε στις φλόγες. Σύντομα, στο στόχαστρο των διαδηλωτών βρέθηκαν οι πρακτικές και ο ρόλος της αστυνομίας, με ένα σημαντικό τμήμα της αμερικάνικης κοινωνίας να ριζοσπαστικοποιείται ιδιαίτερα και να θέτει προωθημένα ζητήματα, με επίδραση και σε θεσμικό επίπεδο. Δεν είναι τυχαίο πως το σύνθημα «Defund the Police», δηλαδή «περικόψτε τα κονδύλια για την αστυνομία», ακούστηκε δυνατά στις διαδηλώσεις. Ας σημειωθεί πως στις ΗΠΑ οι δαπάνες για αστυνομία- φυλακές- δικαιοσύνη είναι διπλάσιες εκείνων για υγεία, στέγαση και κοινωνικές υπηρεσίες.

Στη Μινεάπολη, το δημοτικό συμβούλιο αποφάσισε τη διάλυση του αστυνομικού τμήματος της πόλης και την αντικατάστασή του από πολιτοφυλακή υπό τον έλεγχό του. Στη Βαλτιμόρη το δημοτικό συμβούλιο ενέκρινε δραστική περικοπή στον προϋπολογισμό της αστυνομίας. Στην Ατλάντα, όπου σκοτώθηκε από αστυνομικό προ δεκαημέρου ο 27χρονος άοπλος Αφροαμερικανός Ρέιτσαρντ Μπρουκς, το δημοτικό συμβούλιο αποφάσισε ομόφωνα να σταματήσει η χρήση δακρυγόνων, χειροβομβίδων κρότου-λάμψης, σπρέι πιπεριού από τους αστυνομικούς κατά διαδηλωτών. Ακόμα και ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης, Μπιλ ντε Μπλάζιο, δεσμεύτηκε ότι θα μειώσει τα κονδύλια για την αστυνομία. Στο Σιάτλ μάλιστα, διαδηλωτές κατέλαβαν κεντρική συνοικία για μέρες, ανακήρυξαν «κομμούνα» και «αυτόνομη ζώνη» και απομάκρυναν τους αστυνομικούς από το τμήμα, ζητώντας τη διάλυσή του και τη μετατροπή του σε κοινωνικό κέντρο!

Ο πλανήτης της αστυνομικής-κρατικής βίας

Η δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ προκάλεσε ήδη ένα από τα μεγαλύτερα κύματα διαμαρτυρίας στις ΗΠΑ, με μαζικές διαδηλώσεις σε πάνω από 50 Πολιτείες και εκατοντάδες πόλεις. Όπως όλα τα μεγάλα κινήματα τροφοδοτείται από πολλές πηγές, με την κοινωνική κατάσταση να παίζει τον πιο καθοριστικό ρόλο. Όλα δείχνουν πως το προηγούμενο 20ήμερο έσπασε η ηγεμονία και η κοινωνική συμμαχία της αστικής τάξης και ειδικά των πιο επιθετικών τμημάτων της, με τα μεσαία στρώματα και τμήματα της λευκής εργατικής τάξης, που είχε συγκροτηθεί κάτω από τη σημαία του «νόμου και της τάξης», της κοινωνικής σταθερότητας και ανέλιξης και του «Η Αμερική πρώτη». Δεν είναι μόνο ο πολύ περισσότερος κόσμος που γέμισε επίμονα τους δρόμους και ξεπερνούσε το μικρό αλλά αυξανόμενο σημαντικά τα τελευταία χρόνια δυναμικό των «ακτιβιστών» ή των συλλογικοτήτων μερικής ή συνολικότερης αμφισβήτησης, των χτυπημένων τμημάτων Αφροαμερικανών, μειονοτήτων και εργαζομένων καθώς και των αριστερών οργανώσεων. Είναι πως σε ευρύτατα κοινωνικά στρώματα τα αιτήματα των διαδηλωτών είχαν απήχηση, φαίνονταν λογικά (πριν λίγο θα φαίνονταν αναρχοκομμουνιστικά), ενώ ο λόγος της κυβέρνησης απαράδεκτος. Στις ρωγμές των εξεγέρσεων όσα δεν φέρνει ο χρόνος, τα φέρνει η ώρα.

Δεν είναι αντικείμενο αυτού του άρθρου η αποτίμηση του κινήματος στις ΗΠΑ. Σίγουρα είναι πολύ δύσκολο πολιτικά, ειδικά σε χρονιά εκλογών, να υπερβεί μαζικά το αστικό δίπολο της δικομματικής αντιπαράθεσης και της ενίσχυσης των Δημοκρατικών «για να μην ξαναβγεί ο Τραμπ». Παρόλα αυτά δεν τελειώνουν όλα εκεί. Από τη διαδικασία της εξέγερσης αναβαθμίζονται και ενισχύονται οι πιο ριζοσπαστικές δυνάμεις μέσα στις ΗΠΑ, που θα χρειαστούν βέβαια μια ποιοτική μεταστροφή για να εμφανιστεί επιτέλους η εργατική πολιτική στην πιο ανεπτυγμένη καπιταλιστική χώρα (ενδιαφέρον το βιβλίο του Δ. Γρηγορόπουλου Ντόναλντ Τραμπ, God Bless America). Στο πλαίσιο αυτό είναι σημαντικό το πώς αναδείχθηκε από το κίνημα το θέμα της αστυνομίας και της κρατικής καταστολής, υπερβαίνοντας τα εσκαμμένα της φιλολογίας των Δημοκρατικών. Στην πραγματικότητα δεν τίθεται μόνο το ζήτημα της καταστολής, ποτέ αυτό δεν πάει μόνο του, αλλά το κοινωνικό ζήτημα, η τεράστια πρόκληση της εκμετάλλευσης και της κοινωνικής ανισότητας που στις ΗΠΑ απογειώνεται. Στο στόχαστρο μπαίνει αυτό το είδος θωρακισμένης δημοκρατίας «μόνο για πλούσιους», που προστατεύει τα κέρδη των πολυεθνικών και κάνει κεφαλοκλείδωμα διαρκείας στα δικαιώματα των εργατών, των φτωχών και των μειονοτήτων.

Το όργιο αστυνομικής τρομοκρατίας στις ΗΠΑ δεν είναι καινούργιο. Το 2017, για παράδειγμα, επί προεδρίας Ομπάμα έσπασαν όλα τα ρεκόρ, καθώς 987 πολίτες σκοτώθηκαν από αστυνομικούς μέσα σε μόλις ένα χρόνο(!), με αυξημένη αναλογία αφροαμερικανών. Σήμερα η κοινωνική οργή έχει ξεχειλίσει. Έτσι ο Τραμπ, που επιχείρησε να βγάλει τον στρατό στους δρόμους (ξεκίνησε στην Ουάσινγκτον), υποχρεώνεται τώρα σε αναδίπλωση, υπογράφοντας διάταγμα με ορισμένες ανεπαίσθητες αλλαγές των αστυνομικών πρακτικών. Μεταξύ άλλων, το διάταγμα περιλαμβάνει την απαγόρευση των «κεφαλοκλειδωμάτων», εκτός κι «αν η ζωή ενός αστυνομικού κινδυνεύει», ενώ συνδέει την ομοσπονδιακή χρηματοδότηση της αστυνομίας με την ανταπόκριση στα «υψηλότερα επαγγελματικά πρότυπα». Βεβαίως δεν παρέλειψε να επενδύσει πολιτικά στα πιο συντηρητικά ανακλαστικά. «Οι Αμερικανοί θέλουν τον νόμο και την τάξη, απαιτούν τον νόμο και την τάξη», τόνισε. Αντιτίθεται επίσης «σθεναρά» στις «ακραίες» προσπάθειες να διαλυθούν οι αστυνομικές υπηρεσίες, όπως στη Μινεάπολη.

Τόσο οι Ρεπουμπλικάνοι στη Γερουσία όσο και οι Δημοκρατικοί στη Βουλή των Αντιπροσώπων έχουν υποβάλλει νομοσχέδια για τη μεταρρύθμιση της αστυνομίας. Παρότι είναι αποτέλεσμα της πίεσης των διαδηλώσεων και είναι σχετικά προχωρημένα για τις ΗΠΑ (περισσότερο των Δημοκρατικών) υπολείπονται καίρια από τα αιτήματα του κινήματος, στρεφόμενα κυρίως κατά της χρήσης πρακτικών ασφυξίας και υπέρ της «διαφάνειας».
Αλλά δεν είναι μόνο στις ΗΠΑ. Μεγάλη αντιπαράθεση για το ρόλο της αστυνομίας γίνεται και στη Γαλλία, όπου η κατασταλτική δράση των μισητών CRS είναι τρομερή. Ποιος μπορεί να ξεχάσει την ατέλειωτη βία κατά των «κίτρινων γιλέκων», που κόστισε νεκρούς και τραυματίες, με πολλούς διαδηλωτές να έχουν χάσει το μάτι τους από τις πλαστικές σφαίρες. Μεγάλες κινητοποιήσεις πραγματοποιήθηκαν ξανά, φέρνοντας στην επιφάνεια την αδικαίωτη ακόμα υπόθεση του 24χρονου αφρικανικής καταγωγής Ανταμά Τραορέ, που πέθανε από ασφυξία κάτω από τρεις αστυνομικούς το 2016. Και στη Γαλλία, ο υπουργός Εσωτερικών επιχείρησε στις 8/6 να καταργήσει μόνο το… κεφαλοκλείδωμα. Μέρος των αστυνομικών αντέδρασαν σε πολλές πόλεις της Γαλλίας, αποδεικνύοντας την μεγάλη διείσδυση ακροδεξιών και ρατσιστικών αντιλήψεων στο Σώμα. Το αποτέλεσμα ήταν να υποχωρήσει η κυβέρνηση του ακρο-κεντρώου Μακρόν. Αυτή η τακτική σύλληψης «θα εξακολουθήσει να εφαρμόζεται με μέτρο και διακριτικότητα»(!), έγραψε ο γενικός διευθυντής της εθνικής αστυνομίας της Γαλλίας Φρεντερίκ Βο στις αστυνομικές διευθύνσεις. Ταυτόχρονα, εξήγγειλε τη δημιουργία μιας επιτροπής που «θα καθορίσει μια τεχνική που θα αντικαταστήσει» το κεφαλοκλείδωμα και η οποία θα παρουσιάσει τα συμπεράσματά της μέχρι την 1η Σεπτεμβρίου. Βεβαίως, οι δυνάμεις καταστολής δεν παρέλειψαν να δείξουν ξανά προ ημερών την παροιμιώδη γαλλική αβρότητα κατά αγωνιζόμενων υγειονομικών, προχωρώντας σε συλλήψεις και κακοποιήσεις διαδηλωτών.

Η αστυνομική-κρατική καταστολή δεν είναι μια υπερβολή του συστήματος αλλά η σιδηρογροθιά της ακραίας εκμετάλλευσης, της ανισότητας και των πολλαπλών κρίσεων

Δεν πρόκειται για εξαιρέσεις, ούτε για «κατάσταση εξαίρεσης». Από τη Χιλή μέχρι τη Βαρκελώνη και από την Κολομβία μέχρι την Ινδία, ολόκληρος ο πλανήτης βρίσκεται κάτω από την μπότα των δυνάμεων καταστολής. «Το δίδυμο επιτήρησης-ελέγχου-χειραγώγησης από τη μια και καταστολής από την άλλη ανασυγκροτείται στο κράτος του ολοκληρωτικού καπιταλισμού και στους ευρύτερους μηχανισμούς της αστικής εξουσίας», σημειώνεται στην Προγραμματική Διακήρυξη του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση (https://narnet.gr/node/100003456), που υπογραμμίζει «την αναβάθμιση των μηχανισμών ελέγχου-επιτήρησης, προληπτικής ανίχνευσης και καταστολής, την ισχυροποίηση των μηχανισμών χειραγώγησης-ποδηγέτησης» καθώς και τη «γενίκευση της άγριας καταστολής, τη διαπλοκή αστυνομίας-στρατού-μυστικών υπηρεσιών, τη στρατιωτικοποίηση της αστυνομίας και την αστυνομοποίηση του στρατού».
Η αστυνομική-κρατική καταστολή δεν είναι μια υπερβολή του συστήματος, ούτε ένας αυτόνομος παράγοντας που πάνω της πρέπει να συγκεντρωθούν τα πυρά ενός «αντικατασταλτικού» αγώνα. Αποτελούν τη σιδηρογροθιά του αστικού κράτους και του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού, τους φύλακες της κοινωνίας της ακραίας εκμετάλλευσης, των πολλαπλών κρίσεων και των αυξανόμενων ανισοτήτων. Ο ρόλος τους αναβαθμίζεται καθώς λείπει το αναισθητικό των κοινωνικών συμβολαίων του παρελθόντος. Γι αυτό σήμερα ο νικηφόρος αγώνας ενάντια στην αστυνομική τρομοκρατία, για ελευθερία και δημοκρατία, δεν μπορεί παρά να είναι συνολικά αντικαπιταλιστικός, εμπνεόμενος από την κομμουνιστική απελευθέρωση.

Η αυταπάτη του εκδημοκρατισμού

▸ Ανάγκη επιθετικών αιτημάτων και στόχων ενίσχυσης του κινήματος

Η εκτεταμένη αστυνομική καταστολή στον Βόλο το προηγούμενο Σάββατο υπογράμμισε πως μόνο ξένα δεν μάς είναι όσα γίνονται στις ΗΠΑ. Εξάλλου, στις 24 Μαΐου δύο 24χρονοι ξυλοκοπήθηκαν αναίτια από αστυνομικούς στα Σεπόλια, με τις ιατροδικαστικές εκθέσεις να αποκαλύπτουν πως οι δύο νέοι κτυπήθηκαν επανειλημμένα στο κεφάλι (από τις μεταλλικές χειροπέδες!) και στο σώμα από τους αστυνομικούς. Είχε προηγηθεί το όργιο αστυνομικής βίας στην Κυψέλη, η εισβολή στην πλατεία της Αγίας Παρασκευής και αλλού αλλά και η προσπάθεια τρομοκράτησης κινητοποιήσεων, όπως των υγειονομικών. Στα ψιλά πέρασε η δίωξη για απόπειρα ανθρωποκτονίας με ενδεχόμενο δόλο δύο αστυνομικών, που πυροβόλησαν στις 11/6 βανάκι με πρόσφυγες στο Σουφλί, τραυματίζοντας δύο απ’ αυτούς. Η κυβέρνηση της ΝΔ έχει ως βασικό στοιχείο της πολιτικής της το «νόμος και τάξη», προετοιμάζεται για τις συγκρούσεις που έρχονται. Ήδη προωθεί μεγάλο εξοπλιστικό πρόγραμμα για την ΕΛΑΣ, ύψους 20-34 εκατομμυρίων, για αγορά 5.000 κρανών, 3.000 ασπίδων, 22.000 αλεξίσφαιρων γιλέκων και 50.000 χημικών!

Απέναντι στην αυξανόμενη αστυνομική βαρβαρότητα αποτελούν ασπιρίνες οι λογικές θεσμικού ελέγχου ή εκδημοκρατισμού της αστυνομίας. Στην Ελλάδα, οι ΕΔΕ έχουν γίνει το πιο σύντομο ανέκδοτο, ενώ ως προκάλυμμα χρησιμοποιούνται από τις κυβερνήσεις επιτροπές τύπου Αλιβιζάτου και τα πορίσματά τους —που δεν έχει δοθεί καν στη δημοσιότητα. Το αίτημα του εκδημοκρατισμού της αστυνομίας, που προβάλλει η ρεφορμιστική Αριστερά, δεν έχει λογική, όταν όλο το σύστημα ολοκληρώνεται αντιδραστικά.

Απαιτούνται σήμερα επιθετικά αιτήματα όπως η κατάργηση των ΜΑΤ, Δέλτα, ΔΙΑΣ και όλων των μονάδων καταστολής, καθώς και των αντίστοιχων υπηρεσιών της Ασφάλειας, η κατάργηση των τρομονόμων και όλων των διατάξεων με χαρακτηριστικά ιδιώνυμου κατά διαδηλωτών (π.χ. πλειστηριασμοί), η απόσυρση της αστυνομίας από τις διαδηλώσεις. Αντί δηλαδή για μάταια διεκδίκηση εκδημοκρατισμού ενός από τη φύση του αντιδημοκρατικού μηχανισμού, αγώνας για την ενίσχυση της δύναμης και του ρόλου του κινήματος, του δικαιώματος στο… ευ αγωνίζεσθαι.

Θα μπορούσε να καταργηθεί η αστυνομία στην εποχή μας;

Το ερώτημα και μόνο της κατάργησης της αστυνομίας μοιάζει με κομμουνιστική ή αναρχική φαντασίωση. Τέθηκε όμως στη Μινεάπολη (και όχι μόνο) των ΗΠΑ. «Ονειροφαντασίες», θα πουν κάποιοι. Αλλά, όπως έλεγε ο Λένιν, αν δεν φανταστούμε μια άλλη πραγματικότητα αποκλείεται να την προσεγγίσουμε. Βεβαίως, κατάργηση της αστυνομίας και των μηχανισμών καταστολής δεν μπορεί να υπάρχει μέσα στον καπιταλισμό, καθώς η εξουσία των εκμεταλλευτών στρέφεται κατά της εργαζόμενης πλειονότητας.

Σε μια άλλη κοινωνία όμως, που θα καταργεί την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, η αστυνομία μπορεί να καταργηθεί. Απαιτείται βεβαίως επανάσταση που θα «τσακίσει την αστική κρατική μηχανή» και θα εγκαθιδρύσει την εργατική εξουσία, που έχει «διακηρυγμένο πολιτικό στόχο να κινηθεί προς την απονέκρωση, τον μαρασμό κάθε μορφής εξουσίας, καταπίεσης και κράτους» σημειώνει η Προγραμματική Διακήρυξη του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση. «Μια τέτοια κοινωνία θα αντικαταστήσει τον μόνιμο στρατό και την αστυνομία με τον ένοπλο και αυτοοργανωμένο λαό. Θα στηρίζεται στη συλλογική πειθώ, πρόληψη και αποτροπή και όχι σε κατασταλτικά μέτρα και ιδιαίτερους μηχανισμούς αστυνόμευσης και πειθάρχησης», συμπληρώνει.

Η πορεία κοινωνικού μετασχηματισμού δεν θα είναι φυσικά ένα ανέμελος περίπατος αλλά περίοδος σκληρής ταξικής πάλης με τον παλιό κόσμο της εκμετάλλευσης. Η μάχη όμως μπορεί να δοθεί με εργατοδημοκρατικό τρόπο. Όσο προχωρά η πορεία κομμουνιστικού μετασχηματισμού οι όποιες δυνάμεις άσκησης βίας θα απορροφώνται από την κοινωνία. Το γεγονός πως στην ΕΣΣΔ και αλλού αναπτύχθηκαν μορφές αστυνομικού κράτους οφείλεται στην υπερίσχυση μιας νέας εκμεταλλευτικής πραγματικότητας. Το κομμουνιστικό κίνημα της εποχής μας θα ακολουθήσει άλλο δρόμο.

ΠΗΓΗ: prin.gr

Διανύουμε μια περίοδο που η επίθεση κυβέρνησης - κεφαλαίου κλιμακώνεται ενάντια στα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα αξιοποιώντας για το σκοπό αυτό την υγειονομική κρίση η οποία διαπλέκεται και εντείνει και τη νέα οικονομική κρίση του συστήματος.

Η κυβερνητική πολιτική επιφυλάσσει ανεργία, επισφάλεια, μείωση μισθών, κατάργηση ΣΣΕ και ψίχουλα για τους εργαζόμενους ενώ για το κεφάλαιο τα πακέτα δις ευρώ διαδέχονται το ένα μετά το άλλο.

Στις συνθήκες αυτές, το εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να βγει αποφασιστικά στον αγώνα για την απόκρουση της αντιλαϊκής πολιτικής, για την αποφασιστική υπεράσπιση των εργατικών κατακτήσεων.

Μπροστά μας έχουμε ένα νέο πακέτο αντεργατικών και αντιλαϊκών μέτρων που βρίσκονται στην κυβερνητική ατζέντα (σε συνέχεια των αντιεκπαιδευτικών και αντιπεριβαλλοντικών νομοσχεδίων) στα οποία περιλαμβάνονται ο περιορισμός στις διαδηλώσεις, ιδιωτικοποιήσεις, πλειστηριασμοί καθώς και η επιτάχυνση των "εμβληματικών επενδύσεων" τύπου Ελληνικού αλλά και το MasterPlanτης Cosco για το λιμάνι του Πειραιά, το οποίο αποτελεί ένα καταστροφικό έργο που υπονομεύει τα εργατικά δικαιώματα σε όλη την περιοχή, υποβαθμίζει την ποιότητα ζωής, καταστρέφει το θαλάσσιο περιβάλλον και γιγαντώνει το ήδη επιβαρυμένο συγκοινωνιακό πρόβλημα της πόλης και των γειτονικών συνοικιών της.

Απέναντι στα αντιδραστικά σχέδια των κινέζων ιδιοκτητών αλλά και στην καρκινογόνα OILONE, στα ΚΑΖΑΝΙΑ του θανάτου σε όλη την παράκτια θαλάσσια έκταση του Πειραιά, διαμορφώνεται ένα πλατύ λαϊκό αγωνιστικό κίνημα που εναντιώνεται σε αυτά τα καταστροφικά σχέδια, θέτοντας σε κεντρική προτεραιότητα τα εργατικά δικαιώματα αλλά και την προστασία του περιβάλλοντος.

Στη σχετική απόφαση του ΕΚΠ ανάμεσα στα άλλα τονίζονται οι εγκληματικές ευθύνες των κομμάτων ΣΥΡΙΖΑ - ΝΔ - ΠΑΣΟΚ (ΚΙΝΑΛ) αλλά και αυτές των περιφερειακών και δημοτικών αρχών που υπέγραψαν ή έβαλαν πλάτη να ξεπουληθεί το λιμάνι του Πειραιά και στη συνέχεια όλοι τους στήριξαν και το τερατώδες MasterPlan της Cosco.

Στην κατεύθυνση αυτή με διαδοχικές πρωτοβουλίες της "Ταξικής Εργατικής Συσπείρωσης" στο Ε.Κ. Πειραιά κατατέθηκε ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο θέσεων προκειμένου έστω και καθυστερημένα η Διοίκηση του ΕΚΠ να τοποθετηθεί και ταυτόχρονα να μπει επικεφαλής με συγκεκριμένο πλαίσιο δράσεων και να συμβάλει έτσι στη ματαίωση των αντιδραστικών αυτών σχεδίων.

Τόσο στο πλαίσιο θέσεων όσο και στις προτεινόμενες δράσεις - κινητοποιήσεις υπήρχε αποδοχή από την πλειοψηφία του Δ.Σ του ΕΚΠ.

Δυστυχώς όμως συνάντησε τη σφοδρότατη αντίθεση των δυνάμεων του ΠΑΜΕ οι οποίες έχουν καθοριστική ευθύνη για το μακροχρόνιο παροπλισμό και την ακινησία του ΕΚΠ, αφού σε αυτό αποτελούν την πρώτη δύναμη έχοντας και την θέση του Προέδρου.

Αρχικά εξέφρασαν την αντίθεσή τους στην θέση του ΕΚΠ για δημόσιο λιμάνι αλλά και στη δικαστική προσφυγή στο ΣτΕ (η οποία είχε θετικό αποτέλεσμα αφού έγινε δεκτό το αίτημά για προσωρινή αναστολή των βυθοκορήσεων στην Πειραϊκή) ενώ σε επόμενη συνεδρίαση επεκτείνουν τη διαφωνία τους συνολικά στις θέσεις και τις κινητοποιήσεις που αποφασίστηκαν σε δύο συνεδριάσεις του Δ.Σ.

Ακολούθως, προκειμένου να βάλουν εμπόδια στην υλοποίηση των αποφάσεων, ο Πρόεδρος υφάρπαξε –παραβαίνοντας την αρχή της πλειοψηφίας- τη σφραγίδα του ΕΚΠ, αρνούνται –ενάντια στις αποφάσεις του Δ.Σ.- να καλύψουν τις δαπάνες για την προγραμματισμένη συγκέντρωση του ΕΚΠ στις 25/6, δίνουν εντολές στο προσωπικό να μην αποστέλλει τα κείμενα του ΕΚΠ ενώ έκαναν ακόμη ένα βήμα ζητώντας με σωματεία της επιρροής τους τη σύγκληση έκτακτου συνεδρίου με προφανή στόχο τη ματαίωση των πολύμορφων δράσεων που ήδη έχουν αποφασιστεί!!!

Με αυτήν τη στάση αντικειμενικά διευκολύνουν τα σχέδια κυβέρνησης - Cosco να μετατρέψουν το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας σε μια απέραντη ελεύθερη οικονομική ζώνη, όπως είναι το εργασιακό μοντέλο που έχει ήδη επιβάλει η Cosco στις προβλήτες Ι και ΙΙ για τους εργαζόμενους.....     

Η αρνητική θέση του ΠΑΜΕ για δημόσιο λιμάνι, η εναντίωσή του σε οποιαδήποτε συντονισμένη δράση και αγώνα υπό την αιγίδα του ΕΚΠ κατά των σχεδίων της Cosco, η απέλπιδα προσπάθειά του να καταργήσει το Δ.Σ. του ΕΚΠ, η ακραία αντιπαράθεσή του στην πρωτοβουλία της "Ταξικής Εργατικής Συσπείρωσης" (Τ.Ε.Σ) αποτελούν συστατικά μέρη μιας γραμμής η οποία αντικειμενικά διευκολύνει τη λεηλασία και το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου και των επιχειρήσεων που ήταν και είναι προμετωπίδα της πολιτικής όλων των αστικών κυβερνήσεων και που σήμερα η κυβέρνηση της Ν.Δ. κλιμακώνει βάζοντας μπροστά τις ιδιωτικοποιήσεις σε ΔΕΗ - ΕΥΔΑΠ - ΕΛΤΑ - Δήμους - Συγκοινωνίες, ακόμη και Νοσοκομεία, Παιδεία.....

Από την άλλη διαπιστώνεται ότι η πολιτική του ΠΑΜΕ όπως εκφράζεται στον Πειραιά για το λιμάνι βρίσκεται σε κραυγαλέα αντίθεση με την αναμφισβήτητη αγωνιστική του συνεισφορά και με τους αγώνες που οργανώνει τους τελευταίους μήνες για τη ΛΑΡΚΟ.

Άραγε στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας γιατί οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ αρνούνται επίμονα οποιαδήποτε δράση και εμπλοκή του ΕΚΠ ενώ στην υπόθεση ΛΑΡΚΟ επιδιώκουν την συμμετοχή ακόμη και αυτής της ΓΣΕΕ;.....

Οι εργαζόμενοι στον ΟΛΠ, στην Cosco, στη Ζώνη, οι Ναυτεργάτες και πλήθος άλλων που συνδέεται η εργασία τους με το λιμάνι και τα καταστροφικά σχέδια κυβέρνησης - Cosco, αντιλαμβάνονται την ανάγκη να υπάρχει συντονισμένος αγώνας για την υπεράσπιση των εργατικών τους δικαιωμάτων, ώστε να μη μετατραπεί το πρώτο λιμάνι της χώρας μας σε μια απέραντη ελεύθερη οικονομική ζώνη.

Αυτός ο αγώνας πρέπει να συνδεθεί με τα κινήματα που έχουν αναπτυχθεί βάζοντας μπροστά τον αγώνα για την προστασία του περιβάλλοντος το οποίο με τα σχέδια της Cosco γίνεται θυσία στον βωμό της δικής της κερδοφορίας στον Πειραιά.

Οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ είχαν και έχουν τεράστιες ευθύνες για το έγκλημα της Coscoπου διαπράττεται στον Πειραιά. Η αποχή, η αποστασιοποίηση και η άρνησή τους όλα αυτά τα χρόνια να αναπτυχθεί ένα πλατύ μαζικό και αγωνιστικό μέτωπο πάλης οφείλονται στο γεγονός ότι έχουν επιλέξει να μη συγκρουστούν με τα επιχειρηματικά σχέδια των κινέζων ιδιοκτητών της Cosco, για αυτό κι επιλέγουν συμβολικές κινητοποιήσεις.

Απευθύνουμε κάλεσμα στους εργαζόμενους του Πειραιά, στα σωματεία τους, στις κινήσεις πολιτών, τις εργατικές και κινηματικές συλλογικότητες να στηρίξουν με όλες τους τις δυνάμεις τους αγώνες που αναπτύσσονται ενάντια στο MasterPlanτης Cosco βάζοντας μπροστά τα δικαιώματα στην δουλειά, στην προστασία του περιβάλλοντος και της ίδιας της ζωής τους.

Όχι στον εργασιακό μεσαίωνα και στο περιβαλλοντολογικό έγκλημα!

Δημόσιο λιμάνι στην υπηρεσία του λαού!