Ο «Ασκός του Αιόλου»  (Windbag of Aeolus), σε σκηνοθεσία Νασίμ Αλάτρας,  είναι ένα ντοκιμαντέρ που ερευνά το θέμα της Αιολικής ενέργειας στην Ελλάδα. Σκοπός του είναι να δώσει πληροφορίες στον μη μυημένο θεατή για τις ανεμογεννήτριες, τη λειτουργία τους και το ρόλο τους σε αυτό που ονομάζουμε «Πράσινη Ανάπτυξη».

Ο «Ασκός του Αιόλου» στόχο έχει να φωτίσει το μέγεθος της εμπλοκής εθνικών και πολυεθνικών εταιριών καθώς και του πολιτικού συστήματος της χώρας στην «Πράσινη Ανάπτυξη», να δώσει στοιχεία για το, τί είναι η Αιολική Ενέργεια και ποιός είναι ο περιβαλλοντικός, οικονομικός και πολιτικός ρόλος στις τοπικές κοινωνίες.

Με αφορμή την αλόγιστη διασπορά ανεμογεννητριών σε όλη τη χώρα και την ασύστολη χορήγηση αδειών σε πολυάριθμες εταιρείες εγκατάστασης αιολικών, η Ομάδα Παραγωγής του ντοκιμαντέρ επιδίωξε να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι αλλά και να καταγράψει την αλλοίωση του φυσικού περιβάλλοντος στις περιοχές αυτές, καθώς και να μεταφέρει στο κοινό με κάθε λεπτομέρεια τις ευρύτερες περιβαλλοντικές, κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες των λεγόμενων επενδύσεων «πρώτης προτεραιότητας». Ο Ασκός του Αιόλου ευελπιστεί να αποτελέσει ένα εργαλείο στα χέρια των κατοίκων όλων των περιοχών, που εδώ και δεκαετίες αγωνίζονται με πείσμα ενάντια στην υφαρπαγή και την ιδιοποίηση γης και φυσικών πόρων, για να εκφράσουν ευρύτερα την αντίθεσή τους στην καταστροφή των βουνών τους και για να φέρουν στο φως τα πραγματικά κίνητρα που τους κάνουν να εναντιώνονται στα μεγαθήρια και τις πολυεθνικές της «πράσινης τεχνολογίας» των ανεμογεννητριών.

Το ντοκιμαντέρ, είναι το αποτέλεσμα 2 χρόνων γυρισμάτων σε 16 περιοχές της Ελλάδας και άλλων δύο χρόνων επισταμένης δημοσιογραφικής έρευνας, αποκαλύπτει μια πραγματικότητα που παρέμενε επιμελέστατα κρυμμένη κάτω από τη σκόνη της αδιαφάνειας και της προπαγάνδας της πράσινης ανάπτυξης.

Παρακολουθείστε ολόκληρο το ντοκιμαντέρ

Η Ομάδα Παραγωγής έκανε προτεραιότητά της να αποδείξει την αλήθεια των φωνών αυτών μέσα από τα στοιχεία που προέκυψαν από τη δημοσιογραφική έρευνα και να σπάσει τη σιωπή που είχε επιβληθεί από τα ΜΜΕ, να βοηθήσει το κοινό να πληροφορηθεί και να συζητά σε βάθος το τι ακριβώς συμβαίνει με τον ενεργειακό σχεδιασμό της πράσινης ανάπτυξης, τόσο σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά και ειδικότερα στην Ελλάδα. Σχεδιασμό που όπως φάνηκε δεν είχε στόχο, την παραγωγή καθαρής ενέργειας, την μείωση των ρύπων, την ελάττωση της χρήσης του λιγνίτη. Η πράσινη ανάπτυξη και ο τρόπος που εφαρμόστηκε μέχρι τώρα σε τούτο τον τόπο, δεν συνιστά τίποτε άλλο από ένα απέραντο τραπέζι, στρωμένο με λουκούλλεια γεύματα για μεγαλοεργολάβους και επιχειρηματίες-μεγαθήρια. Οι μόνοι αρωγοί στην προσπάθεια αυτή, που ολοκληρώθηκε χάρη στην εθελοντική δουλειά όλων των μελών της ομάδας παραγωγής, ήταν οι κάτοικοι των περιοχών αυτών, καθώς και φορείς και σύλλογοι.

«Δεν μπορείς να συλλάβεις την ομορφιά ή την ασχήμια αυτού του κόσμου όταν τον παρατηρείς από μακριά. Πρέπει να τον πλησιάσεις, να βουτήξεις μέσα και να τον εξερευνήσεις… μόνο τότε αποκτάς πλήρη συναίσθηση και αντικειμενικότητα», σημειώνει η Ομάδα Παραγωγής του ντοκιμαντέρ.

Ο όρος και η πρακτική εφαρμογή της πράσινης ανάπτυξης εμφανίστηκαν στην Ελλάδα τη δεκαετία του ’80, όταν η ενεργειακή πολιτική των Ελληνικών κυβερνήσεων, καθοδηγούμενη από τις Ευρωπαϊκές οδηγίες, συναίνεσε στη δημιουργία του πρώτου αιολικό πάρκου. Από τότε ο αριθμός τους αυξάνεται με φρενήρη ρυθμό. Η παρουσία πολυάριθμων ανεμογεννητριών που αλόγιστα φυτεύονται στο όνομα της «πράσινης ενέργειας» σε ανεκτίμητες περιοχές της ηπειρωτικής και νησιωτικής Ελλάδας, αποτέλεσε το έναυσμα της έρευνάς μας.

Ο κύριος στόχος του ντοκιμαντέρ είναι να φέρει στην επιφάνεια τις πραγματικές περιβαλλοντικές, οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες της εφαρμογής αυτής της πολιτικής και τις «παρενέργειες» των αποκαλούμενων «στρατηγικών επενδύσεων» που επιδοτούνται αδρά.

Σε ότι αφορά το περιβάλλον ορισμένα μόνο από τα βασικά ερωτήματα  που προκύπτουν είναι τα εξής: Ποια είναι επιτέλους τα χωροταξικά κριτήρια επιλογής των περιοχών εγκατάστασης; Τι είδους και πόσης αξιοπιστίας περιβαλλοντικές μελέτες «επιστημονικά» συναινούν στην επιλογή δασών, προστατευόμενων περιοχών NATURA, σημείων σε απόσταση αναπνοής από παραδοσιακούς οικισμούς και κατοικημένες περιοχές ή ιστορικούς χώρους, ως περιοχών κατάλληλων για εγκατάσταση; Γιατί αυτές οι περιβαλλοντικές μελέτες, που συνοδεύουν τις αιτήσεις αδειοδότησης, πραγματοποιούνται κυρίως από ιδιωτικές εταιρείες και όχι από το άρτια καταρτισμένο επιστημονικό προσωπικό των Πανεπιστημίων της χώρας και με ποιον τρόπο ή από ποιο φορέα ελέγχεται η αξιοπιστία των αποτελεσμάτων τους; Ποιες είναι οι υποχρεώσεις των ιδιοκτητών αιολικών πάρκων σε σχέση με την απομάκρυνση των ανεμογεννητριών μετά το τέλος της λειτουργικής περιόδου τους και την αποκατάσταση του περιβάλλοντος; Ποιος ελέγχει ότι εργασίες αποκατάστασης όντως πραγματοποιούνται;  Με άλλα λόγια, είναι αυτό στρατηγική και σχέδιο ανάπτυξης, ή απλά ένας ληστρικός τρόπος εκμετάλλευση κοινωνικών αγαθών όπως ο αέρας, το νερό και ο ήλιος; Πως θα μπορούσε ποτέ η “πράσινη ενέργεια” να είναι υπό αυτές τις συνθήκες πραγματικά «πράσινη»;

Οι δημιουργοί

«Είμαστε μια ομάδα παραγωγής ντοκιμαντέρ, αποτελούμενη από έμπειρους τεχνικούς και δημοσιογράφους με χρόνια εμπειρίας στο εγχώριο και διεθνές ρεπορτάζ, καθώς και στην οργάνωση, εκτέλεση και παραγωγή ντοκιμαντέρ. Με ξεχωριστές διαδρομές ο καθένας, είχαμε την ευκαιρία να συναντηθούμε στη βάση της παραγωγής του ντοκιμαντέρ».

Η Ομάδα παραγωγής αποτελείται από τους:

Νασίμ Αλάτρας
Κώστας Πλιάκος
Αχιλλέας Κουρεμένος
Δήμητρα Αιγινίτη
Κατερίνα Θεοφιλοπούλου
Κωνσταντίνος Σταθιάς
Ξενοφώντας Βαρδαρός
Θανάσης Παπακώστας

πηγή: imerodromos.gr

Γιάννης Νικολόπουλος

Από τα κονδύλια του Πέτσα στα τουριστικά ειδύλλια του πρωθυπουργού, ένα νέο μνημόνιο, οδοστρωτήρας στην οδό Πανεπιστημίου.

Στις 27 Φε­βρουα­ρί­ου 2020, ο πρω­θυ­πουρ­γός, Κυ­ριά­κος Κων­στα­ντί­νου Μη­τσο­τά­κης δή­λω­νε στους υπουρ­γούς του ότι, λόγω της παν­δη­μί­ας του κο­ρω­νοϊ­ού, η Ελλάς θα προ­έ­βαι­νε σε ανα­στο­λή ση­μα­ντι­κών άρ­θρων σε διε­θνείς και ευ­ρω­παϊ­κές συμ­βά­σεις, που κα­θο­ρί­ζουν το κα­θε­στώς υπο­δο­χής και ασύ­λου των προ­σφύ­γων, ώστε να απο­τρα­πεί η διά­δο­ση του ιού σε ελ­λη­νι­κό έδα­φος. «Θα αυ­ξή­σου­με πε­ρι­πο­λί­ες, σκάφη, επι­τή­ρη­ση και φύ­λα­ξη των συ­νό­ρων για να μην μπει ο κο­ρω­νο­ϊ­ός από τα θα­λάσ­σια σύ­νο­ρα, διότι απει­λεί­ται η δη­μό­σια υγεία, με τους με­τα­νά­στες από το Ιράν ή το Αφ­γα­νι­στάν», δή­λω­νε ο Μη­τσο­τά­κης. Τυ­πι­κό δείγ­μα fake news «από τα πάνω», όταν κατά τα άλλα, ο κο­ρω­νο­ϊ­ός είχε ήδη κα­τα­φτά­σει, από την προη­γού­με­νη μέρα κιό­λας, στο πρώτο σο­βα­ρό και επι­βε­βαιω­μέ­νο κρού­σμα, με τις πτή­σεις εμπό­ρων και τα­ξι­διω­τών από την Ιτα­λία ή τον θρη­σκευ­τι­κό του­ρι­σμό από τα Ιε­ρο­σό­λυ­μα και το όρος Σινά. 

Αυτά τα πρω­θυ­πουρ­γι­κά fake news δη­μο­σιεύ­τη­καν, άκρι­τα, και ανα­πα­ρά­χθη­καν, αυ­τού­σια, σε όλα τα ΜΜΕ, τα οποία κα­τό­πιν και πάντα «με εντο­λή… Μωυσή», τάισε χρη­μα­το­δο­τι­κά ο κυ­βερ­νη­τι­κός εκ­πρό­σω­πος, Στέ­λιος Πέ­τσας. Με άλλα λόγια, η ίδια η κυ­βέρ­νη­ση, η οποία, υπο­τί­θε­ται ότι, έκρι­νε σκό­πι­μο να μοι­ρά­σει δη­μό­σιο χρήμα σε ιδιω­τι­κές επι­χει­ρή­σεις στον χώρο του Τύπου, μόνο εφό­σον πλη­ρού­σαν κρι­τή­ρια «αντι­κει­με­νι­κής» ενη­μέ­ρω­σης χωρίς fake news, πρι­μο­δό­τη­σε τα… fake news. Τα δικά της, fake news. Είτε πριν από το ξέ­σπα­σμα της παν­δη­μί­ας στην Ελ­λά­δα, είτε στη διάρ­κεια, είτε ακόμη και μετά – λε­φτό­δεν­δρα για να δη­μο­σιευ­τούν και να προ­πα­γαν­δι­στούν τα fake news του Μα­ξί­μου, υπάρ­χουν. 

Από τη λίστα που δη­μο­σιεύ­τη­κε και πέρα από τις τρα­γε­λα­φι­κές, ανύ­παρ­κτες, αό­ρα­τες και «αδη­μο­σί­ευ­τες» πε­ρι­πτώ­σεις, λεί­πουν όλα τα ποσά, που κάθε ΜΜΕ (ή μήπως, «ΜΜΕ»;) πήρε. Με άλλα λόγια, λεί­πει η κα­τα­νο­μή των κον­δυ­λί­ων, που μοί­ρα­σε σε στιλ «πάρε κόσμε! Το αφε­ντι­κό τρε­λά­θη­κε!», ο «αυ­το­φω­ρά­κιας» Πέ­τσας κατ’ εντο­λή Μη­τσο­τά­κη. Για ευ­νό­η­τους λό­γους – κά­ποιοι, ολο­φά­νε­ρα, θα είναι ριγ­μέ­νοι. Ή, θα ανέ­βουν στα όψιμα, αντι­πο­λι­τευ­τι­κά και αντι­κυ­βερ­νη­τι­κά κε­ρα­μί­δια, επει­δή θα αι­σθαν­θούν ριγ­μέ­νοι. 

Η «Κα­θη­με­ρι­νή» έχει ήδη κρε­μά­σει, «με το γάντι», τον Μη­τσο­τά­κη, στα μα­ντα­λά­κια – χρειά­ζε­ται, λέει, δια­φά­νεια στη δια­νο­μή των χρη­μά­των του Έλ­λη­να φο­ρο­λο­γού­με­νου, όταν αυτά υπο­στη­ρί­ζουν μια δια­φη­μι­στι­κή κα­μπά­νια. Δια­φά­νεια και κα­θα­ροί κα­νό­νες. Μόνο σε πε­ρί­πτω­ση δια­φη­μι­στι­κής κα­μπά­νιας… Για να εξη­γού­μα­στε, ε; Σε όλα τα άλλα, όταν δεν πιά­νε­ται κα­θείς με τη γίδα στην πλάτη, μπάτε κομ­μα­τό­σκυ­λοι της Δε­ξιάς και αλέ­στε! 

Άρ­χι­σαν τα όρ­γα­να, λέμε εμείς. Και δεν έχου­με μπει ακόμη επί­ση­μα στην προ­ε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δο, συ­μπλη­ρώ­νου­με. Η «πι­σί­να» των του­λά­χι­στον 20.000.000 ευρώ μέσα στην οποία κο­λύ­μπη­σαν και έφα­γαν, «καρ­χα­ρί­ες» τύπου «Κα­θη­με­ρι­νής» και «πι­ράν­χας» τύπου… αγνώ­στου μα­στρο­πού και τη­λε­ο­πτι­κού ρυ­πα­ρο­γρά­φου της αθη­ναϊ­κής νύ­χτας, δεν ση­κώ­νει «μα­γκιές» - οι «καρ­χα­ρί­ες» θέ­λουν να κα­τα­βρο­χθί­σουν τα «πι­ράν­χας». 

Μύ­ρι­σε αίμα στην πι­σί­να. Εύ­λο­γο – ο ελ­λη­νι­κός κα­πι­τα­λι­σμός οδεύ­ει τα­χέ­ως σε «δη­μιουρ­γι­κή κα­τα­στρο­φή» έτι πε­ραι­τέ­ρω ανα­δια­νο­μής πλού­του προς τα πάνω. Πώς έχει το υπουρ­γι­κό δι­καί­ω­μα ο κάθε Πέ­τσας να τα­ΐ­ζει ακόμη «γα­τά­κια» ή «ψα­ρά­κια» της δε­ξιάς πο­λυ­κα­τοι­κί­ας, στην οποία σι­τί­ζε­ται το κάθε λογής απί­θα­νο κα­τοι­κί­διο, την ώρα που οι αντο­χές της εν λόγω πο­λυ­κα­τοι­κί­ας επα­φί­ο­νται στον κυ­βερ­νη­τι­κό πα­τριω­τι­σμό των βου­βα­λιών και των καρ­χα­ριών της πα­ρά­τα­ξης; 

Αχά­ρι­στοι, πά­ντως εκεί στην «Κα­θη­με­ρι­νή». Δεν φτά­νει που ο κρη­τα­γε­νής πρω­θυ­πουρ­γός επέ­λε­ξε τη Σα­ντο­ρί­νη για να κάνει τη φιέ­στα της επα­νεκ­κί­νη­σης του του­ρι­σμού εν καιρώ παν­δη­μί­ας, ζη­τούν και τα ρέστα από το… ψι­λι­κα­τζί­δι­κο του Πέτσα. Ας θυ­μη­θού­με ότι από τη Σα­ντο­ρί­νη κα­τά­γε­ται η οι­κο­γέ­νεια των ιδιο­κτη­τών της «Κα­θη­με­ρι­νής» - και του ΣΚΑΪ. Και η Σα­ντο­ρί­νη ήταν το πρώτο υπο­ψή­φιο νησί για να κάνει πρε­μιέ­ρα, κά­πο­τε, ο ια­τρι­κός του­ρι­σμός. Τότε που η κυ­βέρ­νη­ση ΝΔ-ΠΑ­ΣΟΚ με πρω­θυ­πουρ­γό τον Σα­μα­ρά, θα έφερ­νε νε­φρο­πα­θείς και καρ­κι­νο­πα­θείς για θε­ρα­πεί­ες στην Ελ­λά­δα με το… του­ρι­στι­κό αζη­μί­ω­το. Και η Σα­ντο­ρί­νη ήταν ψηλά στη λίστα του ια­τρι­κού του­ρι­σμού. Λόγω του πάλαι ποτέ εγκα­τα­λειμ­μέ­νου κέ­ντρου υγεί­ας Θήρας. Το οποίο υπο­τί­θε­ται ότι το άνοι­ξε ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Και μέχρι εκεί – ότι κάτι άνοι­ξε, δε ση­μαί­νει και ότι λει­τουρ­γεί. 

Έτσι και με τον φε­τι­νό του­ρι­σμό. Οι επι­κοι­νω­νιο­λό­γοι του Με­γά­ρου Μα­ξί­μου και του πε­φω­τι­σμέ­νου Μωυσή έκα­ναν ξανά το θαύμα τους – ο πρω­θυ­πουρ­γός ανα­κοί­νω­σε το άνοιγ­μα του ελ­λη­νι­κού του­ρι­σμού έχο­ντας στο φόντο το ηλιο­βα­σί­λε­μα της Καλ­ντέ­ρας και την έλευ­ση της ζε­στής νύ­χτας του Ιου­νί­ου. Το ηλιο­βα­σί­λε­μα της Καλ­ντέ­ρας… Τη δύση του ηλίου…. 

Μι­λά­με ότι οι άν­θρω­ποι έχουν ξε­πε­ρά­σει εαυ­τούς στην α(χ)ρι­στεία – η ση­μειο­λο­γία βγά­ζει μάτι. Ο ελ­λη­νι­κός του­ρι­σμός φέτος, όχι μόνο δεν δια­σώ­ζε­ται με τα πο­λυ­φω­το­γρα­φη­μέ­να ηλιο­βα­σι­λέ­μα­τα, αλλά οδεύ­ει προς την ορι­στι­κή (;) δύση του. Πά­πα­λα, φού­ντο, καλά σα­ρά­ντα. Μαύρο σκο­τά­δι πλά­κω­σε, μαύρο σαν κα­λια­κού­δα. Μαύρη είναι η νύχτα, όχι στα βουνά, αλλά στα του­ρι­στι­κά θέ­ρε­τρα. 

Ο του­ρι­σμός άνοι­ξε, αλλά δεν θα λει­τουρ­γή­σει. Οι προ­βλέ­ψεις δεν είναι απλώς δυ­σοί­ω­νες – είναι φρι­κτές. Η «μο­νο­καλ­λιέρ­γεια» θα γκρε­μί­σει το 20% του ΑΕΠ με απώ­λειες του­λά­χι­στον -70% (κάντε τα μα­θη­μα­τι­κά), του­λά­χι­στον 625.000 ερ­γα­ζό­με­νοι με πά­γιες ή επο­χια­κές συμ­βά­σεις ερ­γα­σί­ας είναι στο χεί­λος του γκρε­μού πέρα από τα εξαρ­τώ­με­να μέλη στις οι­κο­γέ­νειες τους, οι 30.000.000 «πα­ρα­φου­σκω­μέ­νοι» του­ρί­στες, που κα­τα­με­τρού­νταν πε­ντέ­ξι φορές στις κρουα­ζιέ­ρες, δεν πρό­κει­ται να μπουν σε αε­ρο­πλά­να, πλοία ή αυ­το­κί­νη­τα, ου­σια­στι­κά μέτρα ενί­σχυ­σης (χθες) του δη­μό­σιου συ­στή­μα­τος υγεί­ας δεν έχουν παρ­θεί (πάλι οι «καρ­χα­ρί­ες» του ιδιω­τι­κού τομέα υγεί­ας θα φάνε καλά…), τα υγειο­νο­μι­κά πρω­τό­κολ­λα που ανα­κοι­νώ­νο­νται για αε­ρο­δρό­μια και λι­μά­νια ή ξε­νο­δο­χεία είναι άνευ προη­γου­μέ­νου και για γέλια και για κλά­μα­τα, στη χώρα που έδιω­ξε 18.000 νέους υγειο­νο­μι­κούς τα προη­γού­με­να χρό­νια και δεν έχει όχι απλώς ανοί­ξει, αλλά και λει­τουρ­γή­σει δεύ­τε­ρο κέ­ντρο υγεί­ας σε νησί του Αι­γαί­ου, οι θε­σμι­κοί πα­ρά­γο­ντες του του­ρι­σμού ποιούν τη νήσσα σε ό, τι αφορά τα δι­σε­κα­τομ­μύ­ρια των κερ­δών, τα οποία βρί­σκο­νται εδώ και χρό­νια, παρ­κα­ρι­σμέ­να σε τρά­πε­ζες της Ελ­βε­τί­ας ή των νη­σιών Κέι­μαν, ή το εξω­φρε­νι­κό κό­στος δια­μο­νής και με­τα­κί­νη­σης που ισχύ­ει ακόμη και παρά την παν­δη­μία – η κερ­δο­φο­ρία των κα­πι­τα­λι­στών δεν πα­θαί­νει… covid-19. 

Στα fake news για τον κο­ρω­νο­ϊό και στις fake δια­βε­βαιώ­σεις για τον του­ρι­σμό και την προ­στα­σία της ερ­γα­σί­ας, το μόνο, που δεν είναι fake, είναι η κοι­νω­νι­κή κα­τα­στρο­φή που έρ­χε­ται διά χει­ρός Μωυσή και διά υπο­γρα­φών στα κον­δύ­λια Πέτσα σε ΣΔΙΤ συ­νερ­γα­σία με την ιδιω­τι­κή, δια­φη­μι­στι­κή εται­ρεία, που ανέ­λα­βε το delivery ανά­με­σα στο Μα­ξί­μου, τους τη­λε­ο­πτι­κούς και ρα­διο­φω­νι­κούς σταθ­μούς, τα σάιτ και τις εφη­με­ρί­δες. Θα είναι μια κοι­νω­νι­κή κα­τα­στρο­φή που δεν θα δια­φη­μι­στεί από την τη­λε­ό­ρα­ση ή το δια­δί­κτυο. 

Κατά τα άλλα, ο δή­μαρ­χος Αθη­ναί­ων, που πήρε το χρί­σμα και τον θώκο, οι­κο­γε­νεια­κώ δι­καίω και ελέω μα­νού­λας, άρ­χι­σε τα έργα… πνοής, όπως έλεγε και ο Αν­δρέ­ας Ντού­ζος, ως Γιωρ­γά­κης, γραμ­μα­τέ­ας του Μαυ­ρο­για­λού­ρου Κων­στα­ντά­ρα, στην ται­νία,«Υπάρ­χει και Φι­λό­τι­μο» του Σα­κελ­λά­ριου. 

Έργα… πνοής και πε­ζο­δρό­μη­σης για τρα­πε­ζο­κα­θί­σμα­τα στο Κέ­ντρο της Αθή­νας, στον Με­γά­λο Πε­ρί­πα­το όχι του Πέ­τρου της Άλκης Ζέη, αλλά του Κώστα της Ντό­ρας. Πάλι για τον του­ρι­σμό εν καιρώ παν­δη­μί­ας δρα και απο­φα­σί­ζει ο Κώ­στας ο Μπα­κο­γιάν­νης. Η Αθήνα δε δι­δά­σκε­ται από τα πα­θή­μα­τα της Βαρ­κε­λώ­νης και της Πρά­γας, τον υπερ­του­ρι­σμό και τη «μο­νο­καλ­λιέρ­γεια» της εξάρ­τη­σης από την του­ρι­στι­κή κι­νη­τι­κό­τη­τα, επι­σκε­ψι­μό­τη­τα και κυ­ρί­ως δα­πα­νη­ρό­τη­τα – αν δεν έχουν οι Ευ­ρω­παί­οι και οι του­ρί­στες, γε­νι­κά, δεν θα ξο­δέ­ψουν και ει­δι­κά και όχι μόνο στην Ελ­λά­δα. Αν δεν έχεις, δεν δα­πα­νάς. Και η Ευ­ρώ­πη των τρα­πε­ζών τρο­φί­μων, των συσ­σι­τί­ων και των κου­πο­νιών δια­βί­ω­σης αρ­χί­ζει να μην έχει – ει­δι­κά η πο­λυ­θρύ­λη­τη με­σαία τάξη της και οι εξί­σου πο­λύ­τι­μοι του­ρι­στι­κά, συ­ντα­ξιού­χοι της, της «καλής», κεϋν­σια­νής πε­ριό­δου. 

Πολύ πραγ­μα­τι­κές, πολύ αλη­θι­νές, πολύ δρα­μα­τι­κές, πολύ τα­ξι­κές κα­τα­στά­σεις σε fake πε­ρι­τύ­λιγ­μα με θέα την Καλ­ντέ­ρα ή τα ανύ­παρ­κτα σάιτ που σι­τί­ζο­νται στου Πέτσα με εντο­λή Μη­τσο­τά­κη. 

Η κοι­νω­νι­κή κα­τα­στρο­φή που ανα­τέλ­λει, και το εγ­χει­ρί­διο δια­χεί­ρι­σης της με κά­ποιο φα­ντε­ζί όνομα, κα­μου­φλάζ του μνη­μο­νια­κού του πε­ριε­χο­μέ­νου, δεν θα είναι fake news, ούτε ει­δυλ­λια­κές κα­τα­στά­σεις όπως το ηλιο­βα­σί­λε­μα στη Σα­ντο­ρί­νη.

πηγη: rproject.gr

Μαζικό ήταν το παρόν που έδωσαν χιλιάδες εργαζόμενοι από δεκάδες εργατικά σωματεία, συλλογικότητες και φορείς στο κάλεσμα για την εργατική συγκέντρωση στα Χαυτεία στην Αθήνα, την Τρίτη 23/6/2020.

Η συγκέντρωση διοργανώθηκε από πρωτοβάθμια εργατικά σωματεία με σκοπό να αναδείξουν τα εργατικά προβλήματα την περίοδο που διανύουμε, την κλιμάκωση της επίθεσης κυβέρνησης - κεφαλαίου - Ε.Ε στα δικαιώματα, στους χώρους δουλειάς, στις ΣΣΕ, την επέκταση της επισφαλούς εργασίας, την διόγκωση της ανεργίας αλλά και την έλλειψη ουσιαστικών μέτρων για την προστασία της υγείας των εργαζομένων.

Επίσης στο επίκεντρο βρέθηκαν οι ιδιωτικοποιήσεις, οι πλειστηριασμοί, η στήριξη του δημόσιου συστήματος υγείας, τα δημοκρατικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα, η εναντίωση στα νέα μέτρα της κυβέρνησης.

Στην συνδιοργάνωση της συγκέντρωσης συμμετείχε και η ΠΕΝΕΝ η οποία πήρε μέρος με δεκάδες μέλη της κάτω από το δικό της πανό.

Η συγκέντρωση ξεκίνησε από τα Χαυτεία με ενδιάμεσους σταθμούς το Υπουργείο Εργασίας και τον ΣΕΒ.

Στην διαδήλωση κυριάρχησαν τα συνθήματα για τα εργατικά προβλήματα και δικαιώματα αλλά και κατά της αντιλαϊκής πολιτικής κυβέρνησης - κεφαλαίου.

Κεντρικό σύνθημα της διαδήλωσης ήταν να μην πληρώσουν οι εργαζόμενοι την νέα κρίση, και αυτή αποτέλεσε ακόμη ένα βήμα στην κατεύθυνση συντονισμού του μαχόμενου ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος κόντρα στον αστικοποιημένο συνδικαλισμό ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ που παραμένει σε μακροχρόνια καραντίνα κινηματικής αφασίας, απεργοσπασίας, μεταδίδοντας στον εργατικό κόσμο τον ιό της υποταγής και της συναίνεσης στην στρατηγική του κεφαλαίου και των πολιτικών του εκπροσώπων.

"Η ενότητα και η συντονισμένη πάλη όλων των αγωνιστικών και ταξικών δυνάμεων στο εργατικό και λαϊκό κίνημα είναι όρος και προϋπόθεση για να βγει το κίνημα από την αποτελμάτωση, την υποχώρηση και να περάσει στην αντεπίθεση", ανέφερε χαρακτηριστικά το σχετικό κάλεσμα. Στο πλαίσιο αιτημάτων προτάσσονται τα άμεσα εργατικά προβλήματα και διεκδικήσεις, σε άρρηκτη σύνδεση όμως με έναν άλλο δρόμο που πρέπει να πορευτεί η χώρα, σε όφελος των εργαζομένων, για να πληρώσει την κρίση το κεφάλαιο.

Τα πρωτοβάθμια σωματεία και οι αγωνιστικές δυνάμεις ανανέωσαν το ραντεβού για την εργατική σύσκεψη η οποία θα πραγματοποιηθεί τις επόμενες μέρες για τον σχεδιασμό και την κλιμάκωση της δράσης και των αγώνων.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Χριστίνα Κοψίνη

Η ανεργία των γονέων δεν στιγματίζει μόνο συναισθηματικά και οικονομικά την οικογένεια αλλά μπορεί να αποδειχτεί βασική επαγγελματική τροχοπέδη για τα παιδιά καθώς εντάσσονται στην αγορά εργασίας. Κι αυτό δεν είναι θεωρητικό.

Η έρευνα της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, που δημοσιοποιήθηκε χθες, αναφορικά με το εισόδημα και τις συνθήκες διαβίωσης του νοικοκυριών το 2019 καταδεικνύει τη στενή σχέση που διαμορφώνεται ανάμεσα στην κύρια ασχολία των γονιών με αυτήν που έχει το ενήλικο τέκνο.

Στην περίπτωση που ο πατέρας ήταν άνεργος ή σε αναζήτηση εργασίας, το 36,5% των παιδιών ήταν άνεργα κατά την ενηλικίωση. Σχεδόν το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση της μητέρας, όπου καταγράφεται το 35,1% των παιδιών να είναι άνεργα. Επίσης, ειδικά για το 2019 καταγράφεται και ελαφρά μείωση στην ανοδική εκπαιδευτική κινητικότητα, αφού από το 58,5% που ήταν το 2011 η ολοκλήρωση από τα παιδιά υψηλότερου επιπέδου εκπαίδευσης από αυτό του πατέρα κατέβηκε στο 57,3% το 2019.

Ανάλογη μείωση στον δείκτη της ανοδικής εκπαιδευτικής κινητικότητας εμφανίζεται και ως προς το εκπαιδευτικό επίπεδο της μητέρας (62% του πληθυσμού αναφοράς το 2019 έναντι 63,1% το 2011). Μάλιστα για το 95,2% του πληθυσμού αναφοράς που είχε παρακολουθήσει ή ολοκληρώσει κατώτερο επίπεδο εκπαίδευσης, η μητέρα είχε αντίστοιχο επίπεδο εκπαίδευσης ενώ ανάλογο είναι το εύρημα και για τη σχέση αυτή με τον πατέρα (91,7%).

Με προφανή τη μεταβίβαση των οικονομικών και κοινωνικών μειονεκτημάτων, η στασιμότητα στην κοινωνική κινητικότητα στην Ελλάδα -αν και δεν μπορεί να μετρηθεί μόνο με τους ανωτέρω δείκτες- αποτελεί βασικό κριτήριο για την κοινωνική ανισότητα που κληροδοτείται στην επόμενη γενιά. Κι αυτό, παρά το γεγονός της μείωσης που εμφανίζει το ποσοστό πληθυσμού που είναι σε κίνδυνο φτώχειας. Διότι, σύμφωνα με την έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ για τον κίνδυνο φτώχειας, το ποσοστό του πληθυσμού μειώθηκε το 2019 στο 17,9% έναντι 18,5% το 2018.

Ομως, έστω κι αυτή η μικρή μείωση χάνεται όταν η ΕΛΣΤΑΤ διερευνά τα μονογονεϊκά νοικοκυριά. «Ο κίνδυνος των νοικοκυριών με έναν ενήλικα και τουλάχιστον ένα εξαρτώμενο παιδί σημείωσε αύξηση κατά 4,1 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με το 2018 και ανέρχεται σε 36,9%». Αντιθέτως, μείωση κατά 4,4 ποσοστιαίες μονάδες σημείωσε ο κίνδυνος φτώχειας των νοικοκυριών με τρεις ή περισσότερους ενήλικες με εξαρτώμενα παιδιά (24,7%).

Συνολικά, σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, η Ελλάδα διατηρεί την τρίτη ή τέταρτη θέση (ανάλογα με την επιλογή του συντελεστή μέτρησης) της άνισης κατανομής του εισοδήματος, μετά τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία.

Αλλά εντός των εθνικών μας ορίων κάποιοι είναι περισσότερο αποκλεισμένοι κοινωνικά: Από τα 3.161.900 άτομα (30% του πληθυσμού της χώρας) που σύμφωνα με την έρευνα βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικό αποκλεισμό, το 31,4% είναι Ελληνες και το 53,7% αλλοδαποί, από τους οποίους το 30,0% γεννήθηκε στην Ελλάδα.

πηγη: efsyn.gr