Γράφει ο Γεράσιμος Αραβανής.

Στο πλαίσιο της επιθετικότητας της Τουρκίας, ιδιαίτερα μετά τη συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης, η συμφωνία Ελλάδας-Ιταλίας για τον καθορισμό των θαλάσσιων ζωνών έγινε δεκτή με πανηγυρισμούς από όλες τις πλευρές του αστικού πολιτικού κόσμου ως η αρχή που μπορεί να βρει τη συνέχεια της και με άλλες χώρες και κυρίως με την Αίγυπτο και με αυτόν τον τρόπο να ανατραπούν τα σχέδια της Τουρκίας και οι ελληνικές θέσεις να επικρατήσουν.

Δεν φαίνεται όμως καθόλου εύκολο κάτι τέτοιο. Διαχρονικά η εξωτερική πολιτική της χώρας ιδιαίτερα σε σχέση με τον περίγυρό της αποδείχθηκε ότι είχε σαθρές βάσεις και βάδιζε από  από ήττα σε ήττα.

Οι ελληνικές κυβερνήσεις από τη μεταπολίτευση και ύστερα, για ν’ αρχίσουμε από κάπου, στηρίχθηκαν σε  ορισμένες βασικές παραδοχές για να χαράξουν την εξωτερική πολιτική, ίδιες για όλες τις κυβερνήσεις, παρά ορισμένες επιμέρους διαφοροποιήσεις που σε τελική ανάλυση δεν τροποποιούσαν σε καμία περίπτωση την ουσία της εξωτερικής πολιτικής. Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ την πρώτη οκταετία παρά τους αστερίσκους και την καταγραφή στα επίσημα ντοκουμέντα ορισμένων ενστάσεων σχετικά με την πολιτική του ιμπεριαλισμού στην περιοχή ουσιαστικά την εφάρμοσαν με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο, η δε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ 2015-2019 αποδείχθηκε βασιλικότερη του βασιλέως, έπαιξε «πάρτα όλα».

Η πρώτη παραδοχή είναι το δόγμα «Ανήκουμε στη δύση», ότι η Ελλάδα συμμετέχει στις μεγαλύτερες και πιο ισχυρές συμμαχίες και αυτό παρέχει τις εγγυήσεις μιας επιτυχημένης για τα εθνικά συμφέροντα εξωτερικής πολιτικής. Παράλληλα μία δεύτερη παραδοχή διαχρονικά είναι η  «ισχυρή Ελλάδα», ισχυρή οικονομικά και πολιτικά, όαση στα Βαλκάνια και το γεωγραφικό περίγυρο που τον χαρακτηρίζει η μεγάλη αστάθεια και ο κατακερματισμός. Αυτά τα δεδομένα υποτίθεται ότι εξασφάλιζαν τους όρους μιας πετυχημένης εξωτερικής πολιτικής για τη διαφύλαξη των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας και την αποτελεσματική δράση του ελληνικού κεφαλαίου στην ευρύτερη περιοχή. Αυτά βέβαια δεν επιβεβαιώθηκαν στην πράξη ποτέ.

Παρότι η Ελλάδα είναι μέλος του ΝΑΤΟ αυτό το στοιχείο καθόλου δεν επηρέασε την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο, σε μια χώρα ανεξάρτητη μέλος του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, και την κατάληψη του 38% του εδάφους της και με τις ευλογίες, τουλάχιστον, των Αμερικανών. Μέχρι σήμερα η κατοχή συνεχίζεται και κατά τα φαινόμενα προετοιμάζεται η οριστική διχοτόμηση του νησιού και παρόλα αυτά οι ευαίσθητες δημοκρατίες της Δύσης δεν έκαναν το παραμικρό για να εφαρμοστούν οι αποφάσεις του οργανισμού Ηνωμένων Εθνών σε αντίθεση με πλήθος άλλες περιπτώσεις που τα συμφέροντά τους επέβαλαν διαφορετική συμπεριφορά, ιδιαίτερα το στοιχείο αυτό πρέπει να τονιστεί για την Ευρωπαϊκή Ένωση στην οποία η Κύπρος προσχώρησε με κύριο επιχείρημα τη λύση του Εθνικού προβλήματος της.

Τις μετέπειτα δεκαετίες οι εντάσεις συνεχίστηκαν, μαζί και οι απειλές σε βάρος της Ελλάδας όσο αφορά στο Αιγαίο, οι εξοπλισμοί ανέβηκαν σε δυσθεώρητα ύψη στο όνομα της άμυνας της χώρας, οι πολυεθνικές των όπλων καρπώθηκαν τεράστια ποσά και η χώρα οδηγήθηκε και εξ αυτού του λόγου στην χρεοκοπία.

Το 1980 η Ελλάδα γίνεται μέλος της ΕΟΚ. Ένα από τα βασικά επιχειρήματα που στήριζαν την ένταξη ήταν ότι ασφαλίζονται έτσι τα ανατολικά σύνορα της Ελλάδας, αφού γίνονται σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κάτι που επαναλαμβάνει καθημερινά και ο σημερινός πρωθυπουργός. Με αυτό τον τρόπο θα έπαυε κάθε απειλή. Όλοι γνωρίζουν πλέον ότι ο ισχυρισμός αυτός αποδείχθηκε το πιο σύντομο ανέκδοτο.

Το 1992 υπογράφεται η συνθήκη του Μάαστριχτ, η συνθήκη δημιουργίας της ΕΕ και παράλληλα στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού επικρατεί η αντεπανάσταση και δημιουργούνται αστικά καθεστώτα. Τότε το αφήγημα συμπληρώνεται με αυτό της ισχυρής Ελλάδας, τόσο ισχυρής που η βαλκανική χερσόνησος και η Μαύρη Θάλασσα ανακηρύχθηκαν σε ενδοχώρα της με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη. Τα μεγαλεπήβολα σχέδια δίνουν και παίρνουν, το ελληνικό κεφάλαιο εξορμά να κατακτήσει, υποτίθεται, τις βαλκανικές αγορές, η ισχυρή Ελλάδα απογειώνεται.

Η είσοδος της χώρας στην ΟΝΕ και το Ευρώ παρουσιάζεται ως απόδειξη του γεγονότος ότι η χώρα έγινε μέλος πλέον του σκληρού πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, λίγο πολύ ως ιμπεριαλιστική χώρα και τότε θόλωσαν τα μυαλά ακόμη και μέρος των δυνάμεων της κομμουνιστικής αριστεράς. Το αφήγημα αυτό φτάνει στην απογείωση του το 2004 με την διοργάνωση των πιο πετυχημένων Ολυμπιακών Αγώνων στην ιστορία τους, έτσι θεωρούσαν.

Και τότε σταδιακά αρχίζουν τα κρισιακά φαινόμενα με κορύφωση τη μεγάλη οικονομική κρίση του 2008 και τα 9 χρόνια των μνημονίων.  Η ελληνική κεφαλαιοκρατία υποβαθμίστηκε σε μεγάλο βαθμό, η οικονομία και ο παραγωγικός ιστός  γνώρισαν τη συντριβή και ο λαός τη φτώχεια και μαζί τα όνειρα για βαλκανική ενδοχώρα έγιναν εφιάλτης.

Τα τελευταία χρόνια η Τουρκία εφαρμόζει ανοιχτά αναθεωρητική και ιδιαίτερα επιθετική πολιτική. Γκρίζο γίνεται όλο και περισσότερο το Αιγαίο, στην ΑΟΖ της Κύπρου η Τουρκία πραγματοποιεί γεωτρήσεις για εξόρυξη υδρογονανθράκων, αμφισβητεί κάθε δικαίωμα των ελληνικών νησιών πέρα από τα χωρικά ύδατα των 6 μιλίων και με τη συμφωνία που υπέγραψε με τη Λιβύη διεκδικεί τη διαμόρφωση θαλάσσιων συνόρων μεταξύ των δύο χωρών.

Αλήθεια ποια είναι η στάση σε όλες αυτές τις εξελίξεις των συμμαχιών που η χώρα ανήκει και των συμμάχων της;

Ο πρόεδρος  των ΗΠΑ δηλώνει σταθερά φίλος του Ερντογάν και τον υποστηρίζει. Μάλιστα αποκαλύφθηκε ότι συμφώνησαν οι δυο τους πρόσφατα να συνεργαστούν πιο στενά  στο Λιβυκό. Ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ δηλώνει αναρμοδιότητα του οργανισμού να ασχοληθεί με θέματα που αφορούν δύο χώρες μέλη του και επί της ουσίας συμπορεύεται με τις θέσεις της Τουρκίας. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι, στις περισσότερες περιπτώσεις, φειδωλή σε δηλώσεις συμπαράστασης στην Ελλάδα χωρίς όμως κανένα πρακτικό αντίκρισμα, ενώ η Γερμανία ανοιχτά υποστηρίζει τις τουρκικές θέσεις. Η επιχείρηση Irini του υποτίθεται θα εμπόδιζε την ανάμειξη τρίτων χωρών στην Λιβυκή κρίση αποδεικνύεται η ομπρέλα κάλυψης της επέμβασης της Τουρκίας. Καμιά χώρα της ΕΕ πλην της Ελλάδας που παραχώρησε τη φρεγάτα Σπέτσες για την υποστήριξη της επιχείρησης αυτής δεν διέθεσε θαλάσσια και εναέρια μέσα και όταν μάλιστα επιχειρήθηκε να ελεγχθεί πλοίο που μετέφερε όπλα από την Κωνσταντινούπολη στη Λιβύη αυτό αγνόησε επιδεικτικά τον έλεγχο και ο ευρωπαίος διοικητής διέταξε την αποχώρηση της φρεγάτας από την περιοχή,  προστατεύοντας ουσιαστικά τη μεταφορά των όπλων. Δεν απέχει πολύ και η συμπεριφορά της Γαλλίας η οποία παρά τις έντονες καταγγελίες εναντίον της Τουρκίας ουσιαστικά επιδιώκει  «έντιμη συζήτηση» μαζί της. Η στήριξη των θέσεων της Ελλάδας από τους ισχυρούς συμμάχους της αποδεικνύεται  μύθος που στόχο έχει τον αποπροσανατολισμό του λαού. ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και Ευρωπαϊκή Ένωση όχι μόνο δεν είναι εγγύηση για την Ελλάδα αλλά είναι η μεγαλύτερη  απειλή.

Οι Μ. Ιγνατίου και Ν. Μελέτης στο πρόσφατο βιβλίο τους «Η συμφωνία του γκρίζαρε το Αιγαίο» γράφουν ότι από το 1974, χρόνο το χρόνο, οι εξελίξεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις -με την καθοδήγηση των ΗΠΑ- ωθούνταν σε ένα διμερή διάλογο και διαπραγμάτευση μεταξύ των δύο χωρών επί όλων των θεμάτων του Αιγαίου καθώς και καθοδήγηση των δύο χωρών στην κατεύθυνση θεσμοθετημένης συμφωνίας που είτε θα επισημοποιούσε την επίλυση των διαφορών τους είτε θα εγκαθιστούσε ένα μορατόριουμ μονομερών ενεργειών με ταυτόχρονη αποδοχή εκ μέρους της Αθήνας της ύπαρξης  «ζωτικών» συμφερόντων της Τουρκίας στο Αιγαίο.

Η κρίση του Χόρα το καλοκαίρι του 1976 οδηγεί στις συνομιλίες της Βέρνης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας και στο πρακτικό που υπογράφηκε η Ελλάδα αναλαμβάνει την υποχρέωση να μην προχωρήσει σε καμία δραστηριότητα στην υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου που θα παρενοχλήσει τη διαπραγμάτευση ή θα μειώσει το κύρος της Τουρκίας. Ακολουθεί η κρίση του 1987 και οι συνομιλίες στο Νταβός μεταξύ Παπανδρέου και Οζάλ. Εκεί συμφώνησαν να σταματήσει κάθε έρευνα για πετρέλαιο στο Αιγαίο και αποσυνδέθηκε πρακτικά το Κυπριακό από όλα τα άλλα θέματα που απασχολούσαν τις δύο χώρες. Τον επόμενο χρόνο ο Ανδρέας Παπανδρέου από το Βήμα της Βουλής είπε το περίφημο Mea culpa αποδεχόμενος τη μεγάλη αποτυχία των συμφωνιών αυτών, αφού ανανέωνε το μορατότιουμ αποφυγής άσκησης κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας στο  Αιγαίο και υποβάθμιζε τη σημασία επίλυσης του κυπριακού.

Ήταν ένα δεύτερο επεισόδιο που οδηγούσε τα πράγματα πιο μακριά και προετοίμαζε  το επόμενο, την κρίση των Ιμίων το 1996,που οδήγησε στη συμφωνία της Μαδρίτης υπό τις ευλογίες των Ηνωμένων Πολιτειών και δια χειρός της Υπουργού Εξωτερικών της χώρας αυτής Μαντλίν Όλμπράιτ. Στη συμφωνία αυτή αναγνωρίζονται “ζωτικά και νόμιμα συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο”, ουσιαστικά ήταν η βάση του casus belli. Η μεγάλη αυτή “προσφορά” των Ηνωμένων Πολιτειών οδήγησε τον τότε πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη να δείξει όλη την εθελοδουλία της αστικής τάξης της χώρας λέγοντας το “Ευχαριστούμε τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής”.

Μέσα από ένα πλήθος εξελίξεων με την  αντίστοιχη στάση των ελληνικών κυβερνήσεων και το συγκεκριμένο ρόλο των Αμερικανών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και με την ανάδειξη λόγω υδρογονανθράκων και της τεράστιας γεωστρατηγικής σημασίας της ανατολικής Μεσογείου σε πεδίο αντιπαράθεσης και διεκδικήσεων παγκοσμίως από τις ιμπεριαλιστικές χώρες φτάσαμε στα σημερινά προβλήματα και τον κίνδυνο θερμών επεισοδίων.

Στην πορεία αυτών των εξελίξεων ο ρόλος όλων των δυνάμεων έγινε φανερός, κρατών της περιοχής,  ιμπεριαλιστικών οργανισμών και μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Τις εξελίξεις, όπως πάντα εξάλλου, τις διαμόρφωναν οι πολυεθνικές και οι  ιμπεριαλιστικές ηγεσίες, πρωτίστως οι Ηνωμένες Πολιτείες με κύριο κριτήριο βέβαια την εξυπηρέτηση των οικονομικών συμφερόντων τους και την εδραίωση της κυριαρχία τους στην περιοχή με παράλληλο περιορισμό των ανταγωνιστών τους. Πίσω από όλα τα γεγονότα και τις εξελίξεις βρίσκονταν πρωτίστως οι Ηνωμένες Πολιτείες σε ρόλο καθοδηγητή, στοχοθέτη και συμβουλάτορα.

Οι κατά καιρούς ελληνικές κυβερνήσεις στο όνομα πάντα του εθνικού συμφέροντος, του συμφέροντος του λαού και της ειρήνης ακολουθούσαν σταθερά αυτούς τους σχεδιασμούς. Ένα τμήμα της αστικής τάξης παλαιότερα και σήμερα αναλάμβανε το ρόλο του υπερπατριώτη που δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί του και ζητούσε καμία υποχώρηση και υπεράσπιση των ιερών και των οσίων της φυλής με κάθε μέσον και με τα όπλα. Δεν είναι ανάγκη να ψάξει κανείς πολύ αρκεί να περιηγηθεί στα κανάλια, στις πρωινές τους εκπομπές και θα συναντήσει πολλούς καθηγητές, στρατηγούς, αναλυτικές κάθε είδους, ακροδεξιούς και όχι μόνο πολιτικούς. Από την άλλη υπάρχουν οι νουνεχείς υπερασπιστές παντού και πάντα του διαλόγου. Επιδίωξη και των μεν και των δε είναι να φτάσουμε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και στην αμερικανόπνευστη συμφωνία άμεσα χωρίς επεισόδια ή αφού προηγηθεί κάποιο θερμό επεισόδιο που θα ανεβάσει κατακόρυφα τον εθνικισμό θα πολώσει τον ελληνικό λαό και θα τον διχάσει στο όνομα της υπεράσπισης της πατρίδας, υποτίθεται.

Η Τουρκία, αναβαθμισμένη τα τελευταία χρόνια και πιο ισχυρή, διεκδικεί στο πλαίσιο αυτό αναβαθμισμένο ρόλο και επιρροή και παράλληλα επιχειρεί να εντείνει τον εθνικισμό και τον φανατισμό και σε τελική ανάλυση τη χειραγώγηση του τουρκικού λαού. Παρόμοια είναι η κατάσταση σε όλες τις χώρες της ανατολικής Μεσογείου. 

Είναι φανερό ότι κυρίαρχος του παιχνιδιού, αυτός που διαμορφώνει τους όρους του, άρα και τα οφέλη από τη διανομή είναι οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές χώρες και κυρίως οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι πολυεθνικές τους. Για τις υπηρεσίες τους οι αστικές τάξεις των όμορων χωρών κάτι θα απολαύσουν και αυτές, κάποια οικονομικά οφέλη θα έχουν και θα βοηθηθούν να στερεώνουν την κυριαρχία τους στο εσωτερικό των χωρών τους.

Είναι φανερό επίσης ποιος χάνει. Χάνουν αυτοί που έχαναν πάντα στις συγκεκριμένες συνθήκες, οι εργατικές τάξεις και οι λαοί. Όσοι υδρογονάνθρακες και αν εξορυχτούν, όσα οφέλη και αν προκύψουν, στις χώρες της περιοχής θα πάνε πολύ λίγα και στο λαό τίποτε. Το όφελος του ελληνικού λαού από τον Πρίνο είναι γνωστό. Επιπλέον η μεγαλύτερη εδραίωση του ιμπεριαλισμού στην περιοχή, η ολοκληρωτική ευθυγράμμιση των χωρών με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και η ένταση της εξάρτησης είναι προμήνυμα για νέα δεινά που θα ακολουθήσουν.

Οι λύσεις που δίνονται, όταν δίνονται, στα πλαίσια της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας στην ουσία είναι οι ιμπεριαλιστικές λύσεις, είναι σε βάρος από κάθε άποψη των λαών, ενώ δεν λύνουν οριστικά κανένα πρόβλημα, αντίθετα αποτελούν ένα επεισόδιο στην αλυσίδα των επεισοδίων που όχι μόνο θα αφήνει εκκρεμότητες αλλά θα προετοιμάζει το επόμενο. Μόνο με το διαίρει και βασίλευε οι ιμπεριαλιστές μπορούν να κυριαρχούν. Όλα τα προηγούμενα επεισόδια που αναφέραμε και άλλα που εύκολα μπορούν να παρατεθούν το επιβεβαιώνουν. Μπαίνουν για τα καλά κάποια στιγμή οι αμερικανοί και οι ευρωπαίοι στην αντιπαράθεση για να εκτονωθεί υποτίθεται η κρίση και να αποφευχθεί ενδεχόμενο πολεμικό επεισόδιο, οδηγούν σε διάλογο και μία συμφωνία που αφήνει ανοιχτά τα κύρια ζητήματα και έτσι προετοιμάζεται το επόμενο επεισόδιο. Στο διάστημα αυτό οι εξοπλισμοί απογειώνονται, η εξάρτηση μεγαλώνει, η ένταση μεταξύ των χωρών συντηρείται και ο ρόλος των αμερικανών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης γίνεται “ πολύτιμος”, αφού μας απαλλάσσουν από τις πολεμικές περιπέτειες.

Το ερώτημα είναι «υπάρχει άλλη λύση που να συμφέρει τους λαούς της περιοχής;».

Φυσικά υπάρχει λύση προς το συμφέρον του λαού, λύση λαϊκή μόνο που η υλοποίηση της απαιτεί άλλο πλαίσιο και άλλα δεδομένα και συσχετισμούς. Οι κομμουνιστές δεν παραπλάνησαν ποτέ το λαό τάζοντας λύση όλων των προβλημάτων χωρίς κανείς να κοπιάσει και δεν θα το κάνουν και στο  μέλλον. Μόνο με τη συνεννόηση των λαών και με βασικές αρχές το σεβασμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων κάθε λαού και κάθε χώρας, του ρόλου και της αξιοπρέπειας τους και την απόφαση ότι η λύση θα δίνει τη δυνατότητα σε όλους να επωφεληθούν με ισότιμο τρόπο, μπορεί  να επιτευχθεί  λύση. Αυτό όμως απαιτεί βαθιές αλλαγές στους συσχετισμούς, δυνατό εργατικό και λαϊκό κίνημα και πλατιά επιρροή του στο λαό με παράλληλη εξασθένηση της αστικής πολιτικής, με αντιιμπεριαλιστικό διεθνιστικό κίνημα που θα συσπειρώνει τους λαούς της περιοχής και των χωρών του ιμπεριαλισμού και φυσικά αυτές οι συμφωνίες αυτές πρέπει να δρομολογηθούν έξω από κάθε ιμπεριαλιστική παρέμβαση. Οι ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί και οι χώρες δεν θα πρέπει να διατηρούν ρόλο, τουλάχιστο τόσο ισχυρό που να επηρεάζει αποφασιστικά και να επιβάλει τη θέση τους.

Οι επιδιώξεις και οι διεκδικήσεις κάθε χώρα πρέπει να συναντούν την επιδοκιμασία των άλλων χωρών. Οι κομμουνιστές δεν γίνεται να σιωπούν μπροστά σε παράλογες διεκδικήσεις, να μην ξεκαθαρίζουν πως εννοούν τα κυριαρχικά δικαιώματα, ή να μην αντιτίθενται σε παράλογες απαιτήσεις της αστικής τάξης της χώρας τους.

Οι κομμουνιστές είναι πραγματικοί πατριώτες και διεθνιστές, υπερασπίζουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας τους και παράλληλα σέβονται αυτά των άλλων χωρών. Ο Λένιν ξεχώριζε δύο ειδών πατρίδες:  την αστική και εκείνη του έθνους. Η πατρίδα, σημείωνε, μπορεί να ταυτίζεται με το αστικό κράτος και τα σύνορα του, μπορεί όμως να είναι το κοινό έδαφος, η κοινή γλώσσα και η εστία του συνόλου των εργαζόμενων ενός τόπου. Στην πρώτη περίπτωση έχουμε την πατρίδα όπως την αντιλαμβάνονται οι αστοί και στη δεύτερη περίπτωση την πατρίδα των καταπιεσμένων που ταυτίζεται με την εθνική τους ταυτότητα, την κοινή γλώσσα το κοινό δημιουργικό έργο, δηλαδή έχουμε την έννοια της εθνικής ανεξαρτησίας και αυτοτέλειας και τα προοδευτικά πατριωτικά αισθήματα που δημιουργεί.

Με αυτή την έννοια οι κομμουνιστές είναι πατριώτες και τοποθετούνται στα θέματα αυτά και με βάση αυτές τις θέσεις θα υπερασπίσουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας σε κάθε περίπτωση και σε αυτή που θα απειληθούν ένοπλα.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Ο Β. Δημόπουλος κατήγγειλε την κρατική αδιφορία παρότι «τα στοιχεία βοούν»

«Για πολλοστή φορά τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχουμε αυτό το περιβόητο φαινόμενο» των ”συνακροάσεων” στα γραφεία της ΚΕ του ΚΚΕ που «καταντάει να γίνεται ενδημικό», τόνισε ο Βασίλης Δημόπουλος, στέλεχος του Κόμματος μιλώντας σήμερα στο ραδιοφωνικό σταθμό «Real» και στους δημοσιογράφους Νίκο Μπογιόπουλο και Μανώλη Κοττάκη.

Υπενθυμίζουμε πως το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία καταγγέλλει ότι στις 18 και 20 Ιούνη έγιναν και πάλι ”συνακροάσεις” – υποκλοπές στα γραφεία της Κεντρικής Επιτροπής.

Ο Β. Δημόπουλος μίλησε για «ξεδιάντροπες παρεμβάσεις», καθώς «ενώ τα στοιχεία βοούν», η υπόθεση εκκρεμεί εδώ και τέσσερα χρόνια χωρίς να υπάρχει καμία απάντηση. Μάλιστα, σε Ερώτηση βουλευτών του ΚΚΕ στη Βουλή, το υπουργείο Δικαιοσύνης απάντησε πως «δεν έχουμε τον αριθμό της δικογραφίας για να απαντήσουμε στο ερώτημα σας που βρίσκεται η υπόθεση»!!!

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Από αύριο 24/6, ξεκινά η καταβολή της δίμηνης παράτασης των επιδομάτων ανεργίας που έληξαν το Μάιο. Κατόπιν της δημοσίευσης της Κοινής Υπουργικής Απόφασης (ΚΥΑ) 24760/550/2020 στο ΦΕΚ 2484/Β/22-6-2020 για τη δίμηνη παράταση των επιδομάτων ανεργίας που έληξαν το Μάιο του 2020, ο Οργανισμός Απασχόλησης Εργατικού Δυναμικού (ΟΑΕΔ) ενημερώνει τους δικαιούχους ότι η καταβολή του πρώτου μήνα της παράτασης θα ξεκινήσει αύριο, Τετάρτη 24 Ιουνίου και θα ολοκληρωθεί την Παρασκευή 3 Ιουλίου.

Η παράταση αφορά τα επιδόματα ανεργίας και μακροχρόνιας ανεργίας, καθώς και του βοηθήματος ανεργίας αυτοαπασχολουμένων, σε όσους ανέργους έληξε η επιδότησή τους εντός του Μαΐου, εξαιρουμένων αυτών που έλαβαν τη δίμηνη παράταση του πρώτου τετραμήνου του έτους, στο πλαίσιο των έκτακτων κυβερνητικών μέτρων για την άμεση και αποτελεσματική στήριξη των ανέργων.

Συγκεκριμένα, για όσους επιδοτούμενους ανέργους έληξε η επιδότησή τους εντός του Μαΐου και έχουν συμπληρώσει 30 ημέρες εγγεγραμμένης ανεργίας από τη λήξη, η καταβολή του ποσού που αντιστοιχεί στον πρώτο μήνα της παράτασης, θα ξεκινήσει στις 24 Ιουνίου και θα ολοκληρωθεί την Παρασκευή 3 Ιουλίου. Ο δεύτερος επιπλέον μήνας επιδότησης θα καταβληθεί τον Ιούλιο.

Η δίμηνη παράταση αντιστοιχεί στα εξής ποσά:

• Δικαιούχοι τακτικής επιδότησης ανεργίας - έως 798,5 ευρώ (έως 399,25 ευρώ, μηνιαίως), προσαυξανόμενο κατά 10% για κάθε προστατευόμενο μέλος.
• Δικαιούχοι βοηθήματος ανεργίας αυτοαπασχολούμενων - έως 720 ευρώ (έως 360 ευρώ, μηνιαίως).
• Δικαιούχοι επιδόματος μακροχρόνιας ανεργίας - έως 400 ευρώ (έως 200 ευρώ, μηνιαίως).

Η καταβολή ολοκληρώνεται αυτόματα, μέσω απευθείας κατάθεσης στους τραπεζικούς λογαριασμούς και δεν απαιτείται καμία ενέργεια από τους δικαιούχους. Όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση, δεν υπάρχει κανένας λόγος προσέλευσης στα Κέντρα Προώθησης Απασχόλησης (ΚΠΑ2).

Οι πληρωμές εμφανίζονται στους τραπεζικούς λογαριασμούς εντός τριών εργάσιμων ημερών, μετά την καταβολή τους από τον ΟΑΕΔ.

Σημειώνεται πως δικαιούχοι είναι μόνο, όσοι παραμένουν άνεργοι κατά την περίοδο που αντιστοιχεί η παράταση. Για παράδειγμα, επιδοτούμενοι άνεργοι που ξεκίνησαν να εργάζονται στο διάστημα, μετά τη λήξη της επιδότησής τους, θα λάβουν αναλογικά μειωμένο ποσό της παράτασης, αντίστοιχο με το χρονικό διάστημα παραμονής στο μητρώο ανέργων, κατόπιν έκδοσης των σχετικών διοικητικών πράξεων.

πηγη; efsyn.gr

Του Tim Wise

Μετάφραση Έφη Γαρίδη

Για να παραφράσουμε τον Τούπακ, στους λευκούς αρέσει να ουρλιάζουν «όχι στη βία» αφού κάνουν μαλακία.

Μη με παρεξηγήσετε. Από την άποψη της στρατηγικής, πιστεύω ότι η μη βία είναι η προτιμώμενη μέθοδος πολιτικής διαμαρτυρίας. Και γι’ αυτό χαίρομαι με το γεγονός – και είναι γεγονός, όσο κι αν κάποιοι μπορεί να υποστηρίζουν το αντίθετο – ότι η πρόσφατη εθνική εξέγερση είναι σχεδόν εντελώς μη βίαιη. Η βία που έχουμε δει προέρχεται κυρίως από την αστυνομία, από δεξιούς προβοκάτορες που προσπαθούν να σαμποτάρουν το κίνημα, από αντιπάλους του κινήματος που προσπαθούν να χτυπήσουν διαδηλωτές με το αμάξι τους, ή από άτομα χωρίς σκοπό και χωρίς σύνδεση με την ευρύτερη πάλη.

Ό,τι γνώμη και να έχει κάποιος για το γκράφιτι, δεν μπορεί να γίνει καμία απολύτως σύγκριση μεταξύ αυτού και της κτηνώδους μεταχείρισης των διαδηλωτών από την αστυνομία, που βλέπουμε σε βίντεο που κυκλοφορούν όλο και πιο πολλά – είμαστε στα ήδη 600 και συνεχίζουμε. Για να μην αναφέρουμε ότι και πολλά από τα γκράφιτι ήταν δουλειά των προβοκατόρων και των άσχετων που λέγαμε πριν. Ακόμα και το κομμάτι της βίας που αντιστοιχεί στους διαδηλωτές θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί τελείως αν οι αστυνομικοί που δολοφόνησαν τον Τζορτζ Φλόιντ είχαν συλληφθεί αμέσως – όπως θα είχε συλληφθεί ο καθένας από εμάς αν είχαμε κάνει κάτι τέτοιο – και όχι αρκετές μέρες αργότερα.

Όμως, πέρα από τα ζητήματα στρατηγικής, είναι συναρπαστικό να ακούς λευκούς Αμερικανούς να κακαρίζουμε κατά της βίας. Το να κάνουμε ηθικά διδάγματα οι λευκοί για αυτό το θέμα – τη στιγμή που δεν θα ήμασταν εδώ αν δεν είχαν υπάρξει εκτεταμένες λεηλασίες και γενοκτονίες – είναι τόσο τέλεια ειρωνεία που δεν μπορείς να την εκφράσεις με λόγια.

Θα περίμενε κανείς ότι βρεθήκαμε σε αυτό το μέρος με διαπραγματεύσεις, κατά τύχη ή ίσως με ψηφοφορίες που νίκησαν τους πιστούς στο βρετανικό θρόνο και τους έδιωξαν με δημοψήφισμα.

Όμως αυτό το έθνος ιδρύθηκε με τη βία και την έχει στον πυρήνα του. Απολαμβάνουμε τη θαλπωρή της βίας, από τα μνημεία μας ως τα σχολικά βιβλία και τις εθνικές γιορτές μας. Εμείς γιορτάζουμε τη βία ως εθνική κληρονομιά, αγνοώντας το ρατσιστικό της υπόβαθρο, και όχι μόνο στην ημέρα του Κολόμβου.

Την Τετάρτη Ιουλίου, γιορτάζουμε τη βία των επαναστατών, αγνοώντας ότι οι περισσότεροι από τους 5.000 μαύρους στρατιώτες που αγωνίστηκαν για ελευθερία την κέρδισαν από την Αγγλία και επέστρεψαν στην κατά πολύ κατώτερη θέση τους στη νέα τους χώρα. Και αντίθετα από τους λευκούς που κέρδισαν γη ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες τους – σαν τον πέμπτο προπάππο μου που πήρε 10.000 στρέμματα – εκείνοι οι μαύροι που πολέμησαν το ίδιο ηρωικά δεν πήραν τίποτα. Στην πραγματικότητα, με νόμο του 1790, δεν θεωρούνταν καν πολίτες της χώρας για την οποία είχαν πολεμήσει.

Και φυσικά ξεχνάμε (ή δεν το διδαχτήκαμε ποτέ) ότι τέσσερις φορές μαύροι πολέμησαν για το στέμμα στον πόλεμο, γιατί τουλάχιστον ο βασιλιάς τους υποσχέθηκε ελευθερία αν επικρατούσαν. Δεν γιορτάζουμε τη γενναιότητα που επέδειξαν και τη βία που άσκησαν για χάρη της ελευθερίας τους, και οι λόγοι είναι προφανείς.

Στην Ημέρα Μνήμης και την Ημέρα των Βετεράνων, τιμούμε τους στρατιώτες των οποίων τη βία θεωρούμε πράξη μεγάλου πατριωτισμού, άσχετα από το σκοπό για τον οποίο πολέμησαν. Και έτσι δοξάζουμε το ίδιο το στρατιώτη που πολέμησε το ναζισμό καθώς και το στρατιώτη που έριξε ναπάλμ σε ένα βιετναμέζικο χωριό ή βοήθησε στην κατάκτηση των Φιλιππίνων. «Ευχαριστούμε για τις υπηρεσίες σας», τους λέμε, και προχωράμε. Μα και το στρατιώτη του ΒΠΠ τον αγιοποιούμε, χωρίς να δίνουμε σημασία στο αν μετά επέστρεψε για να πολεμήσει το φασισμό των φυλετικών διακρίσεων ή αν εγκλιματίστηκε σε αυτόν όπως ίσως είχε κάνει και πριν βάλει τη στολή του για να πολεμήσει το φασισμό στο εξωτερικό.

Τα αγάλματά μας έχουν τη βία για φετίχ – και ιδιαίτερα τη ρατσιστική βία. Λίγα χιλιόμετρα από το σπίτι μου είναι το άγαλμα του στρατηγού της Ομοσπονδίας του Νότου Νέιθαν Μπεντφορντ Φόρεστ, που επέβλεψε τη σφαγή των στρατιωτών της Μαύρης Ένωσης στο Φορτ Πίλοου και ήταν ένας από τους πρώτους ηγέτες της Κου Κλουξ Κλαν. Υψώνεται πάνω από την Διαπολιτειακή 65, θυμίζοντας στους διερχόμενους οδηγούς ότι το Νάσβιλ του Νέου Νότου έχει παραμείνει το ίδιο. Αγάλματα του Ρόμπερτ Ε. Λι, του οποίου η προδοτική βία αποσκοπούσε στο να διατηρήσει τη δουλεία των μαύρων και την λευκή ανωτερότητα – με την άδεια των αρχηγών της Ομοσπονδίας – προσβάλλουν την όρασή μας σε όλη την περιοχή.

Μνημεία στην Ομοσπονδία βρίσκονται και έξω από το Νότο, ακόμα και σε μέρη τόσο μακρινά όσο η Μοντάνα, όπου εγκαταστάθηκαν οι στρατιώτες της Ομοσπονδίας μετά τον πόλεμο, αφού μετακινήθηκαν δυτικά για να πολεμήσουν ιθαγενείς και να κατακτήσουν περισσότερη γη. Η εξόντωση των ιθαγενών μνημονεύεται φυσικά και με τα πολλά αγάλματα του Άντριου Τζάκσον. Γιορτάζεται ακόμα, αν και κάπως σιωπηλά, κάθε φορά που αγοράζουμε κάτι με ένα χαρτονόμισμα των 20 δολαρίων.

Αποδοχή της βίας μπορεί να βρεθεί ακόμα και στα πιο αθώα φαινομενικά μέρη. Στο παιδικό τραγουδάκι “Elbow Room” τα παιδιά μαθαίνουν να λένε «Έγιναν πολλές μάχες / για να κερδίσουμε τη γη μας / αλλά η Δύση ήταν γραφτό να υπάρξει / ήταν το καθαρό πεπρωμένο μας». Αυτό είναι, αδιαμφισβήτητα, ένας μουσικός φόρος τιμής στην κατάκτηση και τη γενοκτονία, και μάλιστα για παιδιά, που μας το μαθαίνουν οι ίδιοι άνθρωποι που μας μαθαίνουν το «Λόλα να ένα μήλο». Αλλά δεν μας κάνει καμία εντύπωση.

Τόσο δεν μας ενοχλεί η βία που κάνουμε γάμους σε πρώην φυτείες. Προσέξτε το αυτό: κάνουμε γάμους σε πρώην στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, την ιστορία των οποίων παραβλέπουμε γιατί είναι τόσο «όμορφα». Κοίτα τα δέντρα, τις κολώνες, τους όμορφους εσωτερικούς χώρους. Φαντάσου τα φορέματα για χορό και τις ομπρέλες για τον ήλιο και τις άμαξες. Απλά μη σκέφτεσαι ότι αυτά τα μέρη ήταν φυλακές και αυτοί που τα είχαν ήταν δεσμοφύλακες και απαγωγείς, μέλη μιας άθλιας και δολοφονικής επιχείρησης. Και μην ανησυχείς, θα φροντίσουν η υποδοχή των καλεσμένων να είναι μακριά από τους κοιτώνες των σκλάβων – δεν υπάρχει λόγος να μας χαλάσει η διάθεση.

Το γεγονός ότι δεν έχουμε πρόβλημα να το κάνουμε αυτό, ενώ κανείς στη Γερμανία δε θα σκεφτόταν να κάνει το γάμο του στο Νταχάου, ή να μετατρέψει το στρατόπεδο συγκέντρωσης σε θεματικό πάρκο, μας λέει ό,τι χρειάζεται να ξέρουμε για την Αμερική.

Και θυμηθείτε, ενώ το Άουσβιτς, το Κέλμνο, το Μπίρκεναου και τόσα άλλα ήταν μέρη που οι άνθρωποι στέλνονταν για εξόντωση, το Νταχάου δεν ήταν. Ναι, άνθρωποι πέθαιναν εκεί, οδηγούμενοι στα κρεματόρια από την εξάντληση από τη δουλειά, την πείνα, τις ασθένειες. Αλλά το γεγονός ότι οι Αμερικανοί δουλέμποροι ήθελαν να κρατάνε την ιδιοκτησία τους ζωντανή, ενώ οι ναζί δεν ενδιαφέρονταν αν θα πέθαιναν οι δούλοι τους, δεν αλλάζει ότι και οι δύο είχαν δούλους. Στα αλήθεια, το να ισχυρίζεσαι ότι το να κρατάς τους αιχμαλώτους ζωντανούς για να τους αρμέγεις για το κέρδος, σου δίνει κάποιο ηθικό πλεονέκτημα σε σχέση με αυτούς που απλά τους έβαζαν να δουλεύουν μέχρι θανάτου, είναι ηθικά αμφισβητήσιμη λογική.

Για να το θέσουμε απλά, στην Αμερική αρέσει η βία. Μας προκαλούν περισσότερη ευχαρίστηση και περηφάνεια οι επιχειρήσεις της ομάδας SEAL του ναυτικού που έπιασαν τον Οσάμα μπιν Λάντεν παρά οι προσπάθειες των επιστημόνων που βρίσκουν θεραπείες για ασθένειες. Αν αύριο βρισκόταν η θεραπεία για τον καρκίνο σε ένα αμερικάνικο εργαστήριο, δεν θα ξεχύνονταν πλήθη στους δρόμους να ζητωκραυγάζουν «ΗΠΑ, ΗΠΑ» με γροθιές υψωμένες, όπως έκαναν όταν έγινε γνωστό ότι ο μπιν Λάντεν ήταν νεκρός. Προτεραιότητες.

Το να απαιτείς μη βία μπροστά στην αγριότητα και τους φόνους της αστυνομίας είναι παραλογισμός. Και είμαστε τυχεροί – οι αποδέκτες μιας γενναιοδωρίας που δεν αξίζουμε – που ως τώρα οι περισσότεροι είναι πρόθυμοι να παίξουν με αυτούς τους κανόνες. Αλλά όχι γιατί τους το ζητήσαμε, και όχι γιατί το κερδίσαμε, και όχι γιατί είναι υποχρεωμένοι να κρατήσουν αυτή την κοσμιότητα για πάντα.

Πολλά χρόνια πριν, στη διάρκεια ενός οικογενειακού τραπεζιού με την πλευρά του πατέρα της μητέρας μου, μια θεία με ρώτησε αν πιστεύω ότι θα μπορούσε να υπάρξει ποτέ φυλετικός πόλεμος. Το ρώτησε με την σοβαρότητα ενός ακαδημαϊκού και το πένθιμο ύφος κάποιου που θρηνεί πάνω από τάφο, ανήσυχη ότι η γειτονιά της αλλάζει και τι μπορεί να προμηνύει αυτό.

Της εξήγησα ότι αν εννοούσε αυτό που νόμιζα, έναν φυλετικό πόλεμο όπου σμήνη μαύρων θα λεηλατούν και θα ζητούν εκδίκηση από τους λευκούς για χρόνια κακοποίησης, η απάντηση ήταν όχι. Αν οι μαύροι ήθελαν να πάρουν το αίμα τους πίσω, δεν θα έμενε τίποτα όρθιο στην Αμερική, και σίγουρα όχι το μέρος στο οποίο βρισκόμασταν, ένα μεγάλο ξενοδοχείο λίγο έξω από τη Τζερμαντάουν, το πολύ λευκό και πολύ εύπορο προάστιο του Μέμφις.

Της επισήμανα, ωστόσο, ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα με την ερώτησή της ήταν πως υπονοούσε ότι ένας τέτοιος πόλεμος δεν συνέβαινε ήδη. Ότι τώρα απολαμβάνουμε κοινωνική αρμονία και ίσως κάπου κάτι στραβώσει. Και επίσης υπήρχε η εικασία, αν και υπόρρητη, ότι οι μαύροι θα ήταν εκείνοι που θα έριχναν το πρώτο βέλος όταν εκείνη η μέρα θα έφτανε. Αλλά καμία από αυτές τις υποθέσεις δεν ήταν αλήθεια.

Ο φυλετικός πόλεμος ξεκίνησε όταν οι πρώτοι Αφρικανοί οδηγήθηκαν στις αποικίες σαν υπηρέτες με συμβόλαιο – ο πρόδρομος της δουλείας. Ξεκίνησε όταν οι άποικοι έδιωξαν τους ιθαγενείς από τη γη τους και δόξαζαν το Θεό για τις ασθένειες που είχαν κουβαλήσει από την Αγγλία, στις οποίες οι τελευταίοι δεν είχαν καμία ανοσία.

Με άλλα λόγια, ως τη στιγμή που μου έκανε αυτή την ερώτηση, ο φυλετικός πόλεμος διεξαγόταν ήδη για 15 γενιές. Το να ρωτάς αν και πότε θα μπορούσε να ξεκινήσει, είναι σαν να ρωτάς αν θα έρχεται ο χειμώνας, όταν ο υδράργυρος έχει φτάσει στους μείον 10 και το χιόνι είναι δυο μέτρα. Το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει πιθανότητα για φυλετικό πόλεμο. Το ερώτημα είναι πώς θα τελειώσει.

Δεν της άρεσε η απάντησή μου. Υποψιάζομαι δεν θα αρέσει και σε πολλούς από εσάς. Αλλά είναι η μόνη που μπορώ να προσφέρω γιατί αυτή τη στιγμή αυτό είναι το μοναδικό ερώτημα που έχει νόημα.

Ή μάλλον, και άλλο ένα έχει σημασία. Σε ποια πλευρά είσαι;

πηγη: redtopia.gr